ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΕΖΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΑ

«Εθνικισμός, ένα κίνημα κατ’ εξοχήν λαϊκό: οι ιδέες και η κοσμοθεωρία του καθηγητή Δημήτριου Βεζανή»  από τις εκδόσεις «Πελασγός».

 

του Γιάννη Κολοβού

Ο Δημήτριος Βεζανής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904 όπου και σπούδασε. Συνέχισε τις σπουδές του σε διάφορα Πανεπιστήμια της Γερμανίας και έγινε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Το 1926 επέστρεψε στην Ελλάδα διδάσκοντας σε ανώτατες σχολές, γενόμενος καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και του Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή μέχρι τον θάνατό του το 1968. Από το 1937 μέχρι το 1948 διετέλεσε διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ κατά την περίοδο 1930-1931 διετέλεσε Νομάρχης Άρτας.

Ο Βεζανής επισήμαινε ότι «ο αιρετός ανώτατος άρχων είναι η αναγκαία κατάληξις της δημοκρατίας και η μορφή η τείνουσα να αντικαταστήση τον κληρονομικόν ανώτατον άρχοντα υπό δημοκρατικόν καθεστώς». Σε ό,τι αφορά στην λειτουργία του, ο Βεζανής επισήμαινε ότι ο ανώτατος άρχων «ως ρυθμιστής του πολιτεύματος πραγματοποιεί την ενότητα λαού-κοινοβουλίου και εμποδίζει την διάστασιν η οποία τόσον συχνά δημιουργείται μεταξύ των. Πλην όμως της ρυθμιστικής αυτής αρμοδιότητος δυνατόν και σκόπιμον είναι να ανατεθούν εις τον ανώτατο άρχοντα και ουσιαστικώτεραι αρμοδιότητες αι οποίαι να τον καθιστούν συνεργάτην του λαού και υπεύθυνον δια την διατήρησιν της ενότητος της Πολιτείας. Ότι βεβαίως δια του τρόπου αυτού μιγνύεται και νοθεύεται η δημοκρατία και καθίσταται κράτος συνταγματικόν ουδεμία αμφιβολία υπάρχει. Όπου όμως πράγματι η επικράτησις της δημοκρατίας οδηγεί εις την αναρχίαν και την διάλυσιν και όπου είναι αδύνατος ή ανεπιθύμητος η μετάβασις εις άλλον τύπον πολιτεύματος ενδείκνυται και από της ειλικρινεστέρας δημοκρατικής αφετηρίας να προτιμηθή η μίξις αυτή της δημοκρατίας αντί της ολικής της παραμερίσεως και αντικαταστάσεως η οποία θα επακολουθήση το στάδιον της αναρχίας και της διαλύσεως».

Αναφορικά με τον τρόπο επιλογής του ανώτατου άρχοντος ο Βεζανής τόνιζε ότι όταν αυτός εκλέγεται από νομοθετικά σώματα θεωρείται ως όργανο της πλειοψηφίας που τον εξέλεξε. Γι’ αυτό και στην περίπτωση που εκείνος λόγω των συνθηκών επιχειρήσει να ασκήσει τα καθήκοντά του ενδέχεται να πρέπει να συγκρουσθεί με τα συμφέροντα εκείνων που τον εξέλεξαν και των κοινοβουλευτικών δυνάμεων που τον υπέδειξαν. Όπως επισήμαινε ο Βεζανής «σπανίως ούτω υποδειχθείς ανώτατος άρχων θα δυνηθή να αρθεί υπέρ τας πιέσεις και να αντιστή εις τας απειλάς αι οποίαι εκείθεν προέρχονται». Για την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων ο Βεζανής είχε δύο προτάσεις: «ή ο ανώτατος άρχων πρέπει να είναι κληρονομικός και να αντλή εκείθεν το κύρος του, ή να εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαόν ούτως ώστε να δύναται πράγματι να ασκήση ανεπηρέαστος και νηφάλιος το υψηλόν έργον του».

Με βάση το προαναφερθέν σκεπτικό, ο Βεζανής, παρ’ ότι Βενιζελικός, ετάχθη το 1945 υπέρ της επανόδου στην Ελλάδα του Βασιλέως Γεωργίου του Β’ καθώς «με την Βασιλείαν η ιδέα και η έννοια του Έθνους τίθενται εκτός πάσης συζητήσεως και προσβολής. Οι πολιτικοί αγώνες είναι δυνατόν να εξακολουθήσουν, το εσωτερικόν πρόβλημα οικονομικόν και κοινωνικόν δυνατόν να λάβῃ εξελίξεις και λύσεις νέας. Απαρασάλευτος όμως βάσις και θεμέλιον και προϋπόθεσις της πολιτικής ζωής του τόπου και πάσης πολιτικής δράσεως είναι και παραμένει η αναγνώρισις του Έθνους. Εντός του πλαισίου αυτού μόνον θα πολιτεύονται όλα τα κόμματα πλέον. Τουναντίον με την Προεδρικήν Δημοκρατίαν δεδομένου του ευμεταβόλου του εθνικού μας χαρακτήρος υπάρχει ο κίνδυνος ανά πάσαν στιγμήν να τίθενται τα πάντα και τα ιερώτερα υπό αμφισβήτησιν. Επίσης ο στρατός παύει να αποτελή αντικείμενον πολιτικής όπως είναι σήμερον, όπου η εκάστοτε σύνθεσις του μεταβάλλεται κάθε φοράν καθ’ ήν θα αλλάσσει ο πρόεδρος της κυβερνήσεως ή ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Ο στρατός με την βασιλείαν καθίσταται πλέον ό,τι πρέπει να είναι, δηλ. όργανον εθνικής επιβολής και όχι όργανον πολιτικής επικρατήσεως».

Αντιστοίχως, το 1948 υποστήριζε ότι «ο Βασιλεύς [Παύλος] είναι το κέντρον και ο στύλος της πολιτείας. Εις την Ελλάδα, χρειάζεται να υπάρχη μια πηγή θερμότητος και φωτός η οποία να διαχέη την εθνικιστικήν φλόγα και να συγκεντρώνη τα κεντρόφυγα μόρια τα οποία υπάρχουν εις τον Ελληνικόν Λαόν».

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 8ης Ιουλίου 2019 της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα».

https://www.e-grammes.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%AE-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B5%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1

Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΟΣΩΝ ΕΙΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΛΟΒΟΥ

Η συνέντευξη δόθηκε στον Παναγιώτη Λιάκο και δημοσιεύθηκε στο φύλλο Ιουλίου 2021 της εφημερίδας «Εθνική Ηχώ».

κ. Κολοβέ, μελετάτε το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας επί μία εικοσαετία. Πώς θα περιγράφατε την μέχρι τώρα διαχείρισή του;

κ. Λιάκο, η κακή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα στην Ελλάδα ως προς το μεταναστευτικό, είναι αποτέλεσμα της αποτυχημένης διαχείρισής του από διαδοχικές κυβερνήσεις, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 όταν κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα μέχρι σήμερα. Αποκορύφωμα αυτών των κακών χειρισμών υπήρξαν οι δύο εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών που έγιναν επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη το 1997 και το 2001, οι άλλες δύο εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις που έγιναν επί πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή το 2005 και το 2007, και η χωρίς φειδώ χορήγηση ασύλου από το 2016 μέχρι σήμερα.

Δηλαδή δεν συμμερίζεστε την οπτική της σημερινής κυβέρνησης που μιλά για επιτυχή διαχείριση ενός θέματος που είχε κακοφορμίσει επί ΣΥΡΙΖΑ;

Η διαχείριση του προβλήματος από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν προφανώς κάκιστη! Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την σημερινή κυβέρνηση από τις δικές της - μεγάλες - ευθύνες. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι μόνο κατά το 2020 χορηγήθηκε η ιδιότητα του πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας σε 34.325 άτομα. Συνολικά, από το 2016 μέχρι και τα μέσα του 2021 έχει χορηγηθεί σε 92.368 άτομα. Μιλάμε δηλαδή για την νομιμοποίηση και, σε κάποιο βαθμό, την μονιμοποίηση της παρουσίας στην χώρα πολλών δεκάδων χιλιάδων αλλοδαπών. Αυτό δεν είναι ένδειξη επιτυχούς διαχείρισης.

Όμως οι εισροές παρανόμων μεταναστών έχουν μειωθεί. Αυτό σίγουρα είναι επιτυχία της κυβέρνησης. Διαφωνείτε;

Οι εισροές μειώθηκαν μετά τον Φεβρουάριο του 2020, όταν η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα την «εργαλειοποίηση» από την Τουρκία της μεταναστευτικής ροής στον Έβρο και προχώρησε σε μία αυστηρότερη επιτήρηση τόσο των χερσαίων όσο και των θαλάσσιων συνόρων. Επίσης, σημαντικός παράγων μείωσης των ροών παρανόμων μεταναστών σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν και η πανδημία. Πάντως, θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι κατά το πρώτο επτάμηνο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δηλαδή την περίοδο Ιουλίου 2019 – Φεβρουαρίου 2020, η εισροή παρανόμων μεταναστών στην Ελλάδα ήταν αυξημένη – με πάνω από 50.000 άτομα να εισέρχονται σε μόλις επτά μήνες! Επιπλέον, η σωστή και πλήρης διαχείριση του μεταναστευτικού δεν αρχίζει και τελειώνει με τις εισροές.

Τι εννοείτε;

Εκτός από τις εισροές, υπάρχουν και οι εκροές! Δηλαδή οι απελάσεις, οι επιστροφές στην Τουρκία και οι εθελούσιοι επαναπατρισμοί. Σε αυτό το κομμάτι η κυβέρνηση δεν τα έχει πάει καλά, καθώς επιστροφές δεν δέχεται η Τουρκία επικαλούμενη την πανδημία, και οι απελάσεις και οι επαναπατρισμοί είναι πολύ λίγοι. Αυτό, σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό χορήγησης ασύλου το οποίο κυμαίνεται περίπου στο 50%, σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα όσων εισέρχονται παρανόμως, ουσιαστικά παραμένουν στην Ελλάδα, είτε γιατί τους χορηγείται άσυλο, είτε γιατί δεν κατέστη δυνατή η επιστροφή τους στην Τουρκία, η απέλαση ή ο επαναπατρισμός τους.

Ναι, αλλά η κυβέρνηση χαρακτήρισε πλέον την Τουρκία ως «ασφαλή χώρα». Αυτή δεν είναι σωστή κίνηση;

Είναι σωστή κίνηση, αλλά έγινε με καθυστέρηση δύο ολόκληρων ετών! Σκεφθείτε μόνο πόσοι από αυτούς στους οποίους η σημερινή κυβέρνηση έχει χορηγήσει άσυλο, θα είχαν απορριφθεί αν η Τουρκία είχε χαρακτηρισθεί ασφαλής από τον Ιούλιο του 2019. Η σημερινή κυβέρνηση «βαρύνεται» ως προς το μεταναστευτικό για την αδράνεια των πρώτων επτά μηνών, για την χωρίς φειδώ χορήγηση ασύλου αλλά και για την γενικότερη ανακολουθία των πράξεών της σε σχέση με το προεκλογικό της πρόγραμμα, το οποίο - υπενθυμίζω - δεν μιλούσε πουθενά για μαζικές μετεγκαταστάσεις αλλοδαπών στην ενδοχώρα, μιλούσε για «κλειστά κέντρα» μεταναστών και τα κέντρα που φτιάχνει είναι ανοικτά με ωράριο, μιλούσε για εντατικό έλεγχο νομιμοποιητικών εγγράφων και δεν έχουμε δει κάτι σχετικό, ενώ έχει ήδη περάσει η μισή της θητεία!

Η κατάσταση αυτή τι συνέπειες θα έχει για την Ελλάδα;

Κατ’ αρχάς, δεν θα υπάρξει η ομαλή ενσωμάτωση όλων αυτών των ανθρώπων στην Ελληνική κοινωνία για την οποία μας «διαβεβαιώνουν» διάφοροι ιθύνοντες. Δεν υπάρχει περίπτωση τόσες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι να απορροφηθούν από μία ήδη υπερκορεσμένη αγορά εργασίας για ανειδίκευτό ή χαμηλής ειδίκευσης δυναμικό. Άρα, θα αντιμετωπίσουν σημαντικό κίνδυνο φτώχειας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επιπλέον, ενσωμάτωσή τους δεν θα υπάρξει και λόγω του μεγάλου τους αριθμού, αλλά και λόγω της πολιτισμικής τους απόστασης από τον γηγενή πληθυσμό.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα μαστίζεται από οξύ δημογραφικό πρόβλημα, σίγουρα επιβαρύνει την κατάσταση.

Πολύ σωστά! Η υπογεννητικότητα και η πληθυσμιακή γήρανση των Ελλήνων σε συνδυασμό με την αυξημένη εγκατάσταση στην χώρα μας αλλοδαπών - και μάλιστα αλλοδαπών με αυξημένη γεννητικότητα - θα έχει σοβαρές συνέπειες στην σύνθεση του πληθυσμού της χώρας. Με τα σημερινά δεδομένα, και σύμφωνα με πρόσφατη δημογραφική προβολή του καθηγητή Μανώλη Δρεττάκη, το 2100 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είναι περίπου 8.150.000 άτομα, με το 29,5% αυτού του πληθυσμού - 2.400.000 άτομα - να είναι αλλοδαπής καταγωγής.

Δηλαδή, αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει, σε 80 χρόνια από τώρα 1 στους 3 κατοίκους της χώρας θα έχει αλλοδαπή καταγωγή.

Σωστά. Και μάλιστα, οι Έλληνες θα υπερεκπροσωπούνται στα ηλικιακώς μεγαλύτερα στρώματα αυτού του πληθυσμού – δηλαδή ο πληθυσμός τους θα είναι γηραιότερος από τον πληθυσμό των αλλοδαπών που θα κατοικούν στην Ελλάδα.

Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης ποιες θα είναι;

Η αυξανόμενη πληθυσμιακή και πολιτισμική διαφορετικότητα στην χώρα σίγουρα θα οδηγήσει σε κοινωνικό θρυμματισμό με βάση τις εθνοτικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές ταυτότητες των κοινοτήτων που θα διαμένουν στην Ελλάδα. Αυτό το βλέπουμε να έχει ήδη συμβεί σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίες μέχρι πριν από 10-15 χρόνια μας προβάλλονταν ως παραδείγματα επιτυχούς πολυπολιτισμικής συμβίωσης, όπως π.χ. η Σουηδία ή η Ολλανδία. Γενικά, όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όποιο μοντέλο ενσωμάτωσης αλλοδαπών και αν δοκίμασαν, απέτυχαν. Δείτε για παράδειγμα την κατάσταση στην Γαλλία, στην Βρετανία, στην Γερμανία, στο Βέλγιο, αλλά και στις προαναφερθείσες Σουηδία και Ολλανδία. Αυτά βλέπουν και θέλουν να αποφύγουν οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Τσεχία, και έχουν υιοθετήσει μία πολύ αυστηρή μεταναστευτική πολιτική. Μία τέτοια πολιτική πρέπει επειγόντως να εφαρμόσει και η χώρα μας.

κ. Κολοβέ, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

Εγώ σας ευχαριστώ!

https://www.e-grammes.gr/%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CF%83%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%AD%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CF%89%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ; ΟΧΙ,ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! - ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μέσα απο το βιβλίου του Ιωάννου Κολοβού
''ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! απο τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ
σελ 39

Ο ανθρώπινος νους κατασκευάζει παραδείσους τους οποίους καταστρέφει η ανθρώπινη φύση.Ένας τέτοιος παράδεισος είναι και η πολυπολιτισμική κοινωνία, οι υποστηρικτές της οποίας δεν λαμβάνουν υπ΄όψιν τους την ανθρώπινη φύση, οραματιζόμενοι έναν κόσμο,όπως θα τον ήθελαν να είναι και όχι έναν κόσμο βασισμένο στις πραγματικότητες της ανθρώπινης φύσης και των ανθρωπίνων κοινωνιών.Αυτή η ύβρις της πολυπολιτισμικότητας τιμωρείται με την καταστροφή των κοινωνιών αυτών.
Μετά την κριτική αποτίμηση της θεωρίας περί πολυπολιτισμικότητας, ας δούμε και την αποτίμησή της  βάσει των ευρημάτων επιστημονικών ερευνών ενός κλάδου που ονομάζεται (υπό την ευρύτερη έννοια) ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ. Ένα απλό παράδειγμα του περιεχομένου αλλά και της επικαιρότητας της Βιοπολιτικής αποτελεί η παρουσίαση του δημογραφικού προβλήματος της Ρωσίας και των συνεπειών του, όπως έγινε από τον πρόεδρο του Κέντρου Ρωσίας και Ευρασίας του Ινστιτούτου  Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου καθηγητή Κωνσταντίνο Φίλη.Σύμφωνα με σχετικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στον Τύπο, το πρόβλημα αυτό έχει τρεις διαστάσεις.
Η πρώτη σχετίζεται με τη φυσιολογική γήρανση του πληθυσμού και τη δραματική μείωση των γεννήσεων, αλλά και τον αποδεκατισμό των Ρώσων από επιδημίες και ανίατες ασθένειες.
Η δεύτερη διάσταση αφορά την εκτεταμένη μετανάστευση Κινέζων εργατών στη Σιβηρία και στη ρωσική Άπω Ανατολή με στόχο την εξεύρεση εργασίας.Η παράμετρος αυτή ενέχει τον κίνδυνο μελλοντικής αφομοίωσης μέρους της ρωσικής επικράτειας.
Και η τρίτη διάσταση,τη οποία πολιτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν σημαντική.Αφορά τη συνεχή αύξηση του Ισλαμικού πληθυσμού και την αντίστοιχη μείωση του σλαβόφωνου στοιχείου. Η μετανάστευση Κινέζων μεταναστών αποκτά ξεχωριστή σημασία στην ιεράρχηση των ρωσικών δημογραφικών προβλημάτων, καθώς καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου και δικαιολογεί πολλές αποφάσεις, τόσο σε διμερές επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διεθνών οργανισμών.

 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΑΛΗΘΕΙΕΣ» ΚΑΙ «ΜΥΘΟΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Του Γιάννη Κολοβού

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος της 6ης Φεβρουαρίου 2014 του περιοδικού Επίκαιρα

  Εκδόθηκε πρόσφατα από το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Rosa Luxemburg (το οποίο πρόσκειται στο Γερμανικό κόμμα Die Linke, με το οποίο συνεργάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ) ένα μικρό βιβλίο με τίτλο «Η μετανάστευση στην Ελλάδα: έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες»


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΛΟΒΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ.

Διάλεξη του Επικονωνιολόγου - Συγγραφέα κ. Κολοβού Ιωάννη.5/11/2012

Υποθέμα: Η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη.


Εστάλει από τον Ιδρυτή και Διευθυντή των εκδόσεων ΠΕΛΑΣΓΟΣ κ Ιωάννη Γιαννάκενα
Pablic Library Periste
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Γράφει ο Γιάννης Κολοβός*

Τον Ιούλιο του 2009 ο επίτροπος για θέματα Δικαιοσύνης και Ασφάλειας κ. Jacques Barrot επισήμανε ότι «υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αποσταθεροποίησης της Ελληνικής Δημοκρατίας εξαιτίας των εντελώς ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών κυμάτων» (Καθημερινή, 3/7/2009) ενώ τον Μάιο του 2011 ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστος Παπουτσής υπογράμμιζε ότι «Με ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων επιτρέψαμε [το θέμα της παράνομης μετανάστευσης] να γίνει στην ουσία μία βόμβα στην ποδιά της ελληνικής κοινωνίας» (Ελευθεροτυπία, 22/5/2011). Πώς όμως φθάσαμε ως εδώ;

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΕΔΩ

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ : ΜΙΑ «ΔΥΣΚΟΛΗ» ΣΧΕΣΗ

Του Γιάννη Κολοβού

Επικοινωνιολόγου

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 31 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012) του περιοδικού Patria.

Ένας αδρός διαχωρισμός μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς γίνεται με το ότι η Δεξιά έχει ως κεντρική της αξία της το έθνος (είτε ως βιολογική κοινότητα, είτε ως πολιτισμική κοινότητα, είτε ως έναν συνδυασμό και των δύο αυτών παραμέτρων), ενώ η Αριστερά έχει ως κεντρική αξία την κοινωνία. Γενικά, η Αριστερά φαίνεται να βρίσκεται σε αμηχανία απέναντι στην έννοια του «έθνους», καθώς το αντιλαμβάνεται ως επιφαινόμενο οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων, δηλαδή ως κάτι που έχει μόνο μία συναισθηματική και μη-πραγματική βάση ύπαρξης, ως κάτι πλασματικό και ευμετάβλητο. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΕΔΩ

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΗΤΤΟΠΑΘΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

Του Ιωάννη Κολοβού

Επικοινωνιολόγου

Ηττοπάθεια και «Υπατία»

Η συνδιαλλαγή της κυβέρνησης με τους απεργούς πείνας παράνομους μετανάστες που φιλοξενούνταν στο μέγαρο «Υπατία» αποτέλεσε την πιο πρόσφατη απτή απόδειξη της ηττοπάθειας με την οποία αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης προς την χώρα μας. Βεβαίως, η κυβέρνηση δεν ενέδωσε στο μαξιμαλιστικό αίτημα των απεργών πείνας για νομιμοποίηση όλων των εν Ελλάδι ευρισκομένων παρανόμων μεταναστών. Αν ευθέως ενέδιδε θα επρόκειτο περί καταστροφικής κινήσεως καθώς θα έστελνε σε όλες τις χώρες του κόσμου το μήνυμα ότι αν κάποιος καταφέρει να εισέλθει στην Ελλάδα (νομίμως ή παρανόμως) και να παραμείνει παρανόμως σε αυτήν για κάποιο χρονικό διάστημα, τότε αργά ή γρήγορα θα νομιμοποιηθεί. 

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ κο ΜΟΣΙΑΛΟ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ

του Γιάννη Κολοβού 

επικοινωνιολόγου

Απάντηση στον κο Ηλία Μόσιαλο, πρώην πρόεδρο του Δ.Σ. του ΙΣΤΑΜΕ «Ανδρέας Παπανδρέου» και σημερινό κυβερνητικός εκπρόσωπο: Με ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο του κ. Ηλία Μόσιαλου με τίτλο ''Τα όρια της πολυπολιτισμικότητας'' (The Books’ Journal, τ. 8, σελ. 30-33). Δυστυχώς, το άρθρο αυτό διαπνέεται από ευσεβείς πόθους και πνεύμα στρουθοκαμηλισμού, καθώς αρκείται στο να θεωρητικολογεί υπέρ μίας κοινωνικής φιλοσοφίας η οποία έχει εμπράκτως αποτύχει σε όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. 

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΛΟΒΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ - ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΠΟΣΟ "ΚΟΝΤΑ" ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΥΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Το βιβλίο περιγράφει τα διάφορα μοντέλα πολυπολιτισμικότητας που εφαρμόσθηκαν στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης, παραθέτει τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους και εντοπίζει τους λόγους πίσω από την αποτυχία τους. Ο εντοπισμός των λόγων είναι πολύ χρήσιμος γιατί η συνειδητοποίησή τους θα βοηθήσει την Ελλάδα να αποφύγει τα ίδια λάθη. Το βιβλίο ξεκινά με την περιγραφή της κατάστασης στην σημερινή Ελλάδα και επεξηγεί την πολυπολιτισμικότητα ως θεωρία και ως πρακτική. Κατόπιν, κάνει αναφορά στην Δυτική Ευρώπη και εστιάζει στις περιπτώσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας. Με βάση τις εμπειρίες των χωρών αυτών το βιβλίο προχωρεί στην εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων και κλείνει με την διαμόρφωση προτάσεων για την μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας βασισμένων στα συμπεράσματα αυτά. 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΕΔΩ

Η συνωμοσία επιβολής της πολυπολιτισμικότητας αποκαλύπτεται…

Γράφει ο Γιάννης Κολοβός*


Άκρως αποκαλυπτικό ήταν το άρθρο του Andrew Neather στην London Evening Standard (23/10/2009), στο οποίο παραδεχόταν ότι η απόφαση για την χαλάρωση των συνοριακών ελέγχων στην Βρετανία και για την αλματώδη αύξηση της εισροής μεταναστών ήταν εσκεμμένη προκειμένου να γίνει η χώρα…πολυπολιτισμική! Ο Neather δεν είναι τυχαίος: στις αρχές του 2000 υπήρξε λογογράφος του Βρετανού πρωθυπουργού Tony Blair και των υπουργών Εσωτερικών Jack Straw και David Blunkett.

Στο άρθρο αυτό έκανε λόγο για «σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 μέχρι τουλάχιστον τον περσινό Φεβρουάριο…να ανοίξει η Βρετανία στην μαζική μετανάστευση». Επιπλέον παραδέχθηκε: «Εγώ έγραψα τον λόγο-ορόσημο που έβγαλε η τότε υπουργός μετανάστευσης Barbara Roche τον Σεπτέμβριο του 2000, στον οποίον ζητούσε την χαλάρωση των ελέγχων. Σηματοδότησε μία σημαντική αλλαγή από την πολιτική προηγούμενων κυβερνήσεων».
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ