14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ : Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Η μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι ένας ακόμα σημαντικός εορτολογικός σταθμός της Εκκλησίας μας.

Οι πιστοί την ημέρα αυτή καλούνται να τιμήσουν και να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου ώστε να αντλήσουν δύναμη και χάρη από αυτόν.

Η μεγάλη αυτή Δεσποτική εορτή δίνει επίσης την ευκαιρία σε όλους μας να σκεφτούμε ορισμένες βασικές αρχές και αλήθειες της πίστης μας, οι οποίες είναι συνυφασμένες με τη θεολογία του Σταυρού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η οποία διασώζει μόνη Αυτή ανόθευτη την βιβλική και πατερική διδασκαλία, αποδίδει την προσήκουσα τιμή στο Σταυρό του Χριστού, ως το κατ' εξοχήν όργανο και σύμβολο της απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Σε αντίθεση με την ποικίλη ετεροδοξία, η οποία, είτε αδιαφορεί να αποδώσει τιμή στο Σταυρό (Προτεσταντισμός), είτε πολεμά ευθέως Αυτόν, ως ειδωλολατρικό σύμβολο (Mάρτυρες του Ιεχωβά). Η Εκκλησία μας θέσπισε πολλές φορές προσκύνησης και τιμής του Σταυρού καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με αποκορύφωμα τη μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως, στις 14 Σεπτεμβρίου.

Ο Σταυρός του Κυρίου αποτελεί για τη χριστιανική πίστη κορυφαίο σύμβολο θυσίας και αγιασμού, διότι η σημασία του είναι πραγματικά τεράστια. Ο Σταυρός μαζί με την Ανάσταση λειτουργούν ως δυο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών χριστιανών. Η Ανάσταση έπεται του Σταυρού και προϋποθέτει το Σταυρό και ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Χωρίς Σταυρό δεν γίνεται Ανάσταση. Πάνω σε αυτές τις αρχές στηρίζεται η θεολογία του Σταυρού και η σπουδαία σημασία του για τη ζωή της Εκκλησίας.

Ο μέγας απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κατ' εξοχήν θεολόγος του Σταυρού, τονίζει συχνά στις θεόπνευστες επιστολές του ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γι' αυτόν και για την Εκκλησία καύχηση. «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Γαλ.6:13), διότι « ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι,»(Α΄Κορ. 1:17»,επιεδή ο Ιησούς Χριστός «εγενήθη εν σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις» (1 Κορ.1:30) ως ο «Εσταυρωμένος» (1 Κορ.1:23). Ο Κύριος της δόξης «υπό χειρών ανόμων» καρφώθηκε επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να υποστεί το επώδυνο μαρτύριο της σταυρώσεως και να πεθάνει ως έσχιστος κακούργος.

Αλλά όμως η ανθρώπινη αυτή κακουργία, εξ αιτίας της άμετρης θείας αγάπης, λειτούργησε ευεργετικά για το θεοκτόνο ανθρώπινο γένος, «συνίστησι δε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε. Πολλώ ουν μάλλον δικαιοθέντες νυν εν τω αίματι αυτού σωθησόμεθα δι' αυτού από της οργής. Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου του υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού» (Ρωμ.5:8-10).

Ο Σταυρός πριν τη μεγάλη σταυρική θυσία του Χριστού ήταν έχθιστο φονικό όργανο εκτέλεσης κακούργων. Όποιος πέθαινε δια της σταυρώσεως χαρακτηρίζονταν «επικατάρατος» (Γαλ.3:1). Αφότου όμως ο σαρκωμένος Θεός πέθανε ως κακούργος πάνω στο εγκάρσιο ξύλο, αυτό κατέστη πηγή απολυτρώσεως. Από μέσο θανατώσεως μεταβλήθηκε σε ακένωτη πηγή ζωής, από αποκρουστικό και απαίσιο όργανο των δημίων έγινε φωτεινό σύμβολο και δίαυλος ευλογιών, από ξύλο πόνου και ωδίνων κατέστη καταφύγιο ανάπαυσης και χαράς.

 Η παράδοξη αυτή και μεγάλη αλλαγή συντελέσθηκε επειδή η άμετρη θεία αγάπη και ευσπλαχνία δε λειτούργησε εκδικητικά προς την ανθρώπινη αγνωμοσύνη και κακουργία. Μέσα στην απύθμενη θεία φιλανθρωπία δεν υπάρχει «χώρος» για μίσος, θυμό και εκδίκηση. Ο Θεός, ως η απόλυτη αγάπη (Α΄ Ιωάν.4:8,) αντί εκδίκησης ανταπέδωσε στον άνθρωπο ευσπλαχνία και του δώρισε τη λύτρωση από τα πικρά δεσμά της αμαρτίας και του κακού και του χάρισε την αιώνια ζωή.

 Χάρη λοιπόν στην άμετρη αγάπη του Θεού, το φρικτό φονικό όργανο των ανθρώπων μετεβλήθη σε πηγή αγιασμού και απολυτρώσεως.

 Σύμφωνα με την υψηλή θεολογία του ουρανοβάμωνος Παύλου ο Σταυρός του Χριστού από ατιμωτικό και φρικτό φονικό όργανο θανατώσεως των κακούργων ανθρώπων, μετεβλήθη, μετά το σταυρικό θάνατο του Κυρίου, σύμβολο σωτηρίας, μέσο συμφιλίωσης με το Θεό και πηγή αγιασμού.

Η ανθρώπινη κακία έδωσε στο Θεό πόνο και θάνατο δια του ξύλου του Σταυρού, η θεία ανεξικακία και άκρα φιλανθρωπία, έδωσε, αντίθετα, στο δήμιό Του αγάπη και λύτρωση! Η δύναμη λοιπόν του Σταυρού έγκειται στην ακένωτη αγάπη του Θεού, η οποία διοχετεύεται πλέον στην ανθρωπότητα και σε ολόκληρη τη δημιουργία μέσω του Σταυρού.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έχοντας υπόψη τους αυτή τη μεγάλη αλήθεια διατύπωσαν την περίφημη θεολογία του Σταυρού. Το ιερότατο αυτό σύμβολο είναι πια συνυφασμένο με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Από Εκείνον αντλεί την ανίκητη δύναμή του, τον αγιασμό και τη χάρη. Γι' αυτό και δεν είναι ειδωλολατρία να προσκυνείται από τους πιστούς, διότι προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού, σημαίνει προσκύνηση του ιδίου του Χριστού, του Οποίου είναι το σημείο και η ενθύμηση της απολυτρωτικής Του θυσίας.

Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί πλέον την ενοποιό δύναμη της ανθρωπότητας. Αν το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού στην Εδέμ (Γεν. γ΄ κεφ.) έγινε πρόξενος κακού και έχθρας του ανθρωπίνου γένους, το ξύλο του Σταυρού έγινε σημείο επανένωσης των ανθρώπων στο Σώμα Του Κυρίου Ιησού Χριστού. Τα δύο εγκάρσια ξύλα, που συνθέτουν το σύμβολο του Σταυρού, συμβολίζουν την ένωση των ανθρώπων με το Θεό (κάθετο ξύλο) και την ένωση των ανθρώπων μεταξύ τους (εγκάρσιο ξύλο). Φυσικά η ένωση των ανθρώπων περνά αναγκαστικά από τη σχέση τους με το Θεό. Το εγκάρσιο ξύλο παριστά, επίσης, τα δύο χέρια του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας, τα οποία είναι ανοιγμένα για να αγκαλιάσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μέσα σε αυτή τη θεώρηση η νέα εν Χριστώ ανθρώπινη κοινωνία έχει διαφορετική υφή από τις προχριστιανικές και εξωχριστιανικές κοινωνίες. Η ενοποιός δύναμη του Σταυρού του Χριστού αδελφοποιεί τους ανθρώπους, δημιουργώντας την κοινωνία της αγάπης, της αδελφοσύνης, της δικαιοσύνης και της ειρήνης.

 Το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού είναι ακόμα η φοβερή δύναμη κατά των αντίθεων δυνάμεων. Μέχρι το σταυρικό θάνατο του Χριστού, ως όργανο του κακού, χρησιμοποιούνταν για την καταστροφή και το θάνατο. Αφότου ο Θεός καταδέχτηκε να καρφωθεί και να πεθάνει πάνω σ' αυτόν μεταβλήθηκε σε όπλο εναντίων εκείνων που το χρησιμοποιούσαν.

 Η Εκκλησία μας ψάλλει θριαμβευτικά: «Κύριε όπλον κατά του διαβόλου τον σταυρόν Σου ημίν δέδωκας, φρύττει γαρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν, ότι νεκρούς ανιστά και θάνατον κατήργησεν». Το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού είναι το θαυμαστό φυλακτήριο των πιστών. Δεν υπάρχει αγιαστική πράξη της Εκκλησίας μας που να μην σταυρώνονται οι πιστοί, δεν υπάρχει στιγμή προσευχής που να μην ποιούμε το σημείο του Σταυρού, δεν υπάρχει δύσκολη στιγμή που να μην αγιάζουμε το σώμα μας με το σημείο του Σταυρού για να θωρακιζόμαστε έτσι κατά των δυνάμεων του κακού. Ο Τίμιος Σταυρός αντικατέστησε όλα τα δεισιδαίμονα και αναποτελεσματικά φυλακτήρια του παρελθόντος.

Οι πιστοί πλέον φέρουν με καμάρι Αυτόν ως πολύτιμο και αποτελεσματικό φυλακτήριο κατά του κακού, αλλά και ως ομολογία της πίστης τους στην μεγάλη απολυτρωτική θυσία του Χριστού. Πρέπει να επισημάνουμε εδώ την φανερή αποστροφή, ακόμα και την έχθρα προς τον Σταυρό του Χριστού, πολλών αιρετικών χριστιανικών ομάδων. Στο σύνολό του, λοιπόν, ο προτεσταντικός κόσμος δεν αποδίδει καμιά τιμή στο Σταυρό. Είναι γνωστό πως οι προτεστάντες δεν κάνουν το σημείο του Σταυρού και χρησιμοποιούν αυτόν μόνο ως διακοσμητικό στοιχείο!.

 Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μάλιστα, χειρότερα από αυτούς μάχονται με λύσσα το σημείο του Σταυρού. Δεν προφέρουν καν το όνομα Σταυρός και αντ' αυτού τον ονομάζουν πάσαλο. Στην Καινή Διαθήκη έχουν αντικαταστήσει την ονομασία του Σταυρού με ξύλο!

 Η κατάσταση της κατάνυξης και της χαρμολύπης που δημιουργεί στην ψυχή μας η παρουσία και θέα του Τιμίου Σταυρού μας κάνει να υπομένουμε με καρτερία και υπομονή τα προβλήματα της ζωής, δηλαδή να υπομένουμε τον προσωπικό μας σταυρό (Ματθ.16:24), ελπίζοντας εξάπαντος στην επερχόμενη ανάσταση, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αυτή η ακράδαντη πίστη μας δίνει δύναμη και μας κάνει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με αισιοδοξία, σε αντίθεση με την παποπροτεστατική Δύση, η οποία ζητά εναγωνίως την ευδαιμονία χωρίς τη θυσία, δηλαδή ζητά την ανάσταση χωρίς το σταυρό. Γι' αυτό και δεν μπορεί να τη συναντήσει πουθενά.

 Η ελληνορθόδοξη παράδοσή μας έχει ως βάση την παύλειο αρχή «ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσομεν αυτώ, ειδότες ότι Χριστός εγερθείς εκ νεκρών ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει»(Ρωμ.6:8-9). Αυτό μας κάνει να ξεχωρίζουμε από την αιρετική Δύση, η οποία όζει από απαισιοδοξία, εξαιτίας του πνευματικού της θανάτου, μη έχοντας ελπίδα αναστάσεως, διότι δεν πιστεύει στη δύναμη του Σταυρού του Χριστού και δεν έχει την ταπεινή διάθεση να συσταυρωθεί μαζί Του, για να μπορέσει έτσι να συναναστηθεί με Αυτόν.

 Για να μπορεί όμως ο άνθρωπος να λάβει τον θείο αγιασμό μέσω του Σταυρού είναι απαραίτητο να πιστέψει στο Λυτρωτή Χριστό και στην σταυρική απολυτρωτική Του Θυσία. Επίσης πρέπει να σταυρώσει και αυτός τον εαυτό του όπως και ο Χριστός, να συσταυρωθεί μαζί Του, όχι βέβαια κυριολεκτικά όπως κάνουν κάποιοι παπικοί, που κάθε χρόνο τη Μ. Παρασκευή σταυρώνονται σε ξύλο σταυρού, αλλά πρέπει να σταυρώσει ο άνθρωπος όχι το σαρκίο του, αλλά τον αμαρτωλό και κακό εαυτό του, «ταις του βίου ηδοναίς», όπως προτρέπει ο ιερός υμνογράφος της Μ. Εβδομάδος. «ίνα και συζήσωμεν αυτώ (τω Χριστώ)».

Η μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι μια ακόμα ευκαιρία για όλους μας να σκεφτούμε τις άπειρες δωρεές του Θεού στη ζωή μας. Να στρέψουμε το βλέμμα μας στο εκθαμβωτικό φως του Σταυρού προκειμένου να διαλύσουμε το σκοτεινό έρεβος των αμαρτιών της ψυχής μας.

 Δεν έχουμε πολλές επιλογές, ή αποδεχόμαστε τη λυτρωτική δύναμη του Σταυρού του Χριστού και σωζόμαστε, ή παραμένουμε δούλοι της αμαρτίας και φορείς του κακού και χανόμαστε. Η κλήση προς τη λύτρωση είναι πάντα ανοιχτή, φτάνει να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση και να την αποδεχτούμε. Ο Κύριος μας περιμένει.

http://1myblog.pblogs.gr/2010/08/h-ypswsh-toy-timioy-stayroy-14-septembrioy.html 

1η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1821 : ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ «ΣΑΛΠΙΓΞ ΕΛΛΗΝΙΚΗ».

Η 1η Αυγούστου στην ιστορία του νεότερου ελληνικού έθνους συνδέεται με την έκδοση της πρώτης επίσημης έντυπης ελληνικής εφημερίδας.

Μόνο πέντε μήνες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821, στην Καλαμάτα, στο μικρό τυπογραφείο που έφερε μαζί του ο Δημήτριος Υψηλάντης, τυπώνεται η εφημερίδα "Σάλπιγξ Ελληνική". Για τον ανήσυχο Ρωμιό, εντούτοις, που και σιδηροδέσμιος κρατούσε το πνεύμα του ελεύθερο, η έκδοση της συγκεκριμένης εφημερίδας δεν αποτελούσε το πρώτο βήμα. Ήταν ο καρπός πολλών προγενέστερων προσπαθειών που έγιναν εκτός Ελλάδας.

Οι Έλληνες της διασποράς, ταγμένοι να υπηρετούν τη σκλαβωμένη πατρίδα από το δικό τους μετερίζι, έβαλαν ως βασικό στόχο τους να αναζωπυρώσουν το θαυμασμό των Ευρωπαίων για το αθάνατο ελληνικό μεγαλείο και να τους ευαισθητοποιήσουν για τα δεινά του ελληνικού γένους. Έτσι, το 1784 γίνεται η πρώτη απόπειρα στη Βιέννη από τον τυπογράφο Γεώργιο Βεντότη και κυκλοφορεί για λίγους μήνες η πρώτη ελληνική εφημερίδα. Το 1790 πραγματοποιείται, πάλι στη Βιέννη, η δεύτερη προσπάθεια από τους αδελφούς Μαρκίδες Πούλιους αυτή τη φορά και κυκλοφορεί η "Εφημερίς". Και οι δύο βρήκαν την αντίδραση της ανθελληνικής αυστριακής κυβέρνησης, η οποία διέταξε τη διακοπή της έκδοσής τους.

Τα σπλάχνα όμως του Έλληνα "ποτέ δεν ησυχάζουν". Νέες προσπάθειες γίνονται ξανά στη Βιέννη το 1811 από έναν διδάσκαλο του γένους, τον ιερωμένο Άνθιμο Γαζή. Μέχρι το 1821 ο "Λόγιος Ερμής" γίνεται η εφημερίδα - επίκεντρο πνευματικών αναζητήσεων και φιλολογικών συζητήσεων. Ενθαρρυμένοι οι έλληνες εκδότες αρχίζουν να τυπώνουν κι άλλα ειδησιογραφικά φύλλα, όχι πλέον μόνο στη Βιέννη αλλά και στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Ο ελληνικός τύπος δρα εκτός της υπόδουλης Ελλάδας και δημιουργεί αίσθηση με την αισιοδοξία, τη φρεσκάδα του αδούλωτου ελληνικού πνεύματος, την προσμονή και την πίστη στην ελευθερία που αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του.

Αργότερα, στην επαναστατημένη Ελλάδα του 1821 η ανάγκη να διοχετευθούν γρήγορα ειδήσεις για τη διεξαγωγή και την πρόοδο του πολέμου δημιούργησε τις χειρόγραφες εφημερίδες. Η πιο γνωστή είναι εκείνη του Γαλαξιδιού. Συντάχθηκε ταυτόχρονα σχεδόν με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης (27 Μαρτίου 1821) και παρασυρόμενη από τον ενθουσιασμό και τον πόθο να τονωθεί το ηθικό των ξεσηκωμένων, δημοσίευσε συχνά όχι μόνο ανακριβείς αλλά και τελείως φανταστικές ειδήσεις περί ξένης συμπαράστασης στον αγώνα. Ήταν επόμενο η εφημερίδα του Γαλαξιδιού να ονομαστεί "Ψευδοεφημερίδα".

Η "Ελληνική Σάλπιγγα" διέκοψε την κυκλοφορία της μετά την έκδοση και του τρίτου φύλλου στις 20 Αυγούστου 1821. Ο λόγος; Ο ίδιος που για χρόνια ταλάνισε την ελληνική ειδησιογραφία: Η κρατική παρέμβαση. Τα προβλήματα που δημιούργησε αυτό το θέμα στα κατοπινά χρόνια έφθασαν στο κλείσιμο πολλών εφημερίδων που τολμούσαν να κριτικάρουν την κυβερνητική πολιτική.

Η ελευθερία του τύπου είναι δείγμα του πολιτικού και πνευματικού επιπέδου μιας χώρας. Αντίστοιχα ο βασικός ρόλος του τύπου είναι να συμβάλλει στη διαμόρφωση αυτού του επιπέδου. Στην αμφίδρομη και καίρια αυτή σχέση είναι φανερά επιζήμιο να τροφοδοτεί τη δημοσιογραφική πένα το μελάνι ποικίλων σκοπιμοτήτων.

http://www.panellines.gr/ethnika/epanastasi_1821/1_efimerida.htm 

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ C-130 ΚΑΙ ΤΟΥ 63 ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΟΘΡΥΣ;;; ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟΥ 1991...

Είκοσι πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την μοιραία βραδιά της 5ης Φεβρουαρίου του 1991, όταν το C-130 της πολεμικής μας αεροπορίας έπεφτε στο όρος Όθρυς και μαζί του πέρναγαν στην αιωνιότητα και 63 στελέχη της Πολεμικής μας Αεροπορίας!
Την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 1991 μεταγωγικό αεροσκάφος τύπου C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας απογειώνεται από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας με προορισμό τη Νέα Αγχίαλο. Είκοσι λεπτά μετά την απογείωση το στίγμα του αεροσκάφους χάνεται από το ραντάρ. Επειτα από τρεις ημέρες έρευνας, το πρωί της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου κυβερνήτης στρατιωτικού ελικοπτέρου που συμμετείχε στις έρευνες αναγνωρίζει τα συντρίμμια του C-130 στην κορυφή Τσατάλι του όρους Οθρυς σε υψόμετρο 1.520. Κανένας από τους 63 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και σμηνίτες επέζησε της πρόσκρουσης. H δίκη άρχισε έπειτα από τρία χρόνια και εννέα μήνες, στις 4 Νοεμβρίου 1994 στο Αεροδικείο Αθηνών, με μοναδικό κατηγορούμενο - για παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος εν καιρώ μερικής επιστράτευσης, για ανθρωποκτονία κατά συρροήν και εξ αμελείας και για καταστροφή αεροπλάνου - τον επισμηναγό Στέφανο Τίγκα, ο οποίος ήταν υπεύθυνος εναέριας κυκλοφορίας στο αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου την ημέρα του δυστυχήματος. Υστερα από μια σύντομη - αλλά γεμάτη ένταση - δίκη μόλις δύο εβδομάδων, το Αεροδικείο επέβαλε στον - απόστρατο πλέον - επισμηναγό φυλάκιση δύο ετών με τριετή αναστολή. Ο κ. Τίγκας πάντως έπειτα από έναν χρόνο και δύο μήνες, στις 19 Ιανουαρίου 1996, κρίθηκε παμψηφεί αθώος από το Διαρκές Αναθεωρητικό Αεροδικείο. Οι συγγενείς των θυμάτων είχαν μιλήσει για δίκη-παρωδία και κατηγόρησαν το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας για απόκρυψη εγγράφων.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΣΤΟΧΟΣ

10.000 ΑΡΧΑΙΑ, ΚΛΟΠΙΜΑΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ, ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ρεπορτάζ: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ, Φωτογραφίες: ENRI CANAJ

Το φορτηγό της μεταφορικής «Ο Ηρακλής», που είχε μισθώσει το γερμανικό κράτος, έφτασε την Πέμπτη το μεσημέρι στην οδό Τοσίτσα στα Εξάρχεια. Το μακρύ ταξίδι που είχε ξεκινήσει επτά ημέρες νωρίτερα από το μουσείο «Πφάλμπαουτεν» στη λίμνη της Κωνσταντίας στη νότια Γερμανία μόλις ολοκληρωνόταν στην πλαϊνή είσοδο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. «Καλώς τα δεχτήκαμε» φώναξε ο διευθυντής του Μουσείου και υπέγραψε το χαρτί παραλαβής των 23 μικρών κιβωτίων. Μέσα σε αυτά, πάνω από 10.000 αρχαία αντικείμενα, κυρίως όστρακα και κομμάτια από αγγεία της νεολιθικής περιόδου, που επέστρεφαν στην Ελλάδα ύστερα από επτά δεκαετίες. Το 1941 είχαν κάνει ένα ανάλογο μεγάλο ταξίδι: από το χώμα της Θεσσαλίας, απ’ όπου είχαν ανασκαφεί, μέχρι τη Γερμανία, όπου είχαν φυγαδευτεί, ως λεία πολέμου.

 

Μαθαίνοντας τις άγνωστες μέχρι σήμερα λεπτομέρειες της συναρπαστικής αυτής ιστορίας που φέρνει στο φως η «Κ», θα μπορούσε κανείς να πει πως η αναζήτηση των αρχαίων αυτών ξεκίνησε «κατά τύχη» στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Τότε, μια νεαρή Ελληνίδα φοιτήτρια αρχαιολογίας, η Αγγέλικα Ντούζουγλη, σπούδαζε στην Χαϊδελβέργη και ο καθηγητής της, της ανέθεσε για διατριβή, τη μελέτη της ανασκαφής «Μαγούλα Βισβίκη» στη Θεσσαλία.

 

«Δεν ήξερα τίποτα για τη συγκεκριμένη ανασκαφή» λέει σήμερα η ίδια στην «Κ». «Ψάχνοντας βρήκα πως επρόκειτο για ανασκαφή του διάσημου Γερμανού αρχαιολόγου και μέλους του ναζιστικού κόμματος Χανς Ράινερτ τον Οκτώβριο του ’41».

 

 

Το μοναδικό καταγεγραμμένο στοιχείο ήταν ένα σκίτσο του ίδιου του Ράινερτ στο ναζιστικό περιοδικό «Ο Λαϊκός παρατηρητής», που αποτύπωνε ένα ολόκληρο Μέγαρο στη θέση της ανασκαφής. Ομως με το πέρας της ανασκαφής το 1942, οι Γερμανοί είχαν διαλύσει τα οικοδομικά λείψανα, ενώ τα όποια ευρήματα τα είχαν -θεωρητικά- μεταφέρει στο μουσείο του Βόλου.

 

Η αποκάλυψη

 

Οταν στη δίκη της Νυρεμβέργης αποκαλύφθηκε πως οι Γερμανοί είχαν φυγαδεύσει από την Ελλάδα χιλιάδες αρχαία αντικείμενα, πολλά επεστράφησαν. Μέσα σε αυτά και δύο κούτες με αρχαία από τη «Μαγούλα Βισβίκη», που αποθηκεύτηκαν στα υπόγεια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

 

 

Οταν το έμαθε αυτό η Α. Ντούζουγλη, «εγκαταστάθηκε» στο Μουσείο και για δύο χρόνια μελέτησε τα ευρήματα με την ελπίδα να μάθει περισσότερα για εκείνη την ανασκαφή. Δεν κατάφερε όμως ποτέ να ολοκληρώσει τη διατριβή.

 

«Ενιωθα έκτοτε πως είχα αφήσει μια εκκρεμότητα, κρατούσα πάντα κοντά μου το αρχείο και στον ελεύθερο χρόνο μου αναζητούσα κάποιον επιζώντα από τη γερμανική αποστολή ή οποιαδήποτε άλλη νέα πληροφορία». Ετσι εντόπισε στη Στουτγκάρδη τον Χένρι Ντιρ, τον φωτογράφο της γερμανικής αρχαιολογικής ομάδας, ο οποίος, μετανιωμένος για το ναζιστικό του παρελθόν, της μίλησε για την αποστολή τους στην Κατοχή: τη δημιουργία μια νέας θεωρίας για την καταγωγή των αρχαίων Ελλήνων, σύμφωνα με την οποία οι Αριοι ήταν πρόγονοί τους και είχαν αποικίσει προϊστορικά τον ελληνικό χώρο πριν από αυτούς. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και δεν αποδείχθηκε ποτέ.

 

Η πραγματική αποκάλυψη για την Α. Ντούζουγλη ήταν άλλη: όπως της εξομολογήθηκε ο Ντιρ, ακολουθώντας τις εντολές του Ράινερτ, ήταν ένας από τους ανθρώπους που φυγάδευσαν αμέτρητα αρχαία αντικείμενα στη Γερμανία. Αρχαία, που ούτε ο ίδιος δεν γνώριζε πού είχαν καταλήξει.

 

Η αναζήτηση

 

Με την πτώση του Τείχους ήρθαν στο φως τα καλά κρυμμένα αρχεία των ανασκαφών της κατοχής. Η Αγγέλικα Ντούζουγλη, γνωρίζοντας πως ίσως εκεί θα έβρισκε τις απαντήσεις που τόσα χρόνια έψαχνε, ζήτησε τη βοήθεια μιας Αυστριακής συναδέλφου της, της Εύα Αλραμ και από το 2009 με τη χρηματοδότηση ενός αμερικανικού Ινστιτούτου ξεκίνησαν να δουλεύουν από κοινού για την ολοκλήρωση της έρευνας για την ανασκαφή «Μαγούλα Βισβίκη». 

 

Μέχρι που το 2010 μια νέα ανακάλυψη ήρθε να αλλάξει εκ νέου τα δεδομένα. «Αγγέλικα δεν θα το πιστέψεις» - στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου ήταν η Αλραμ. «Μόλις βρήκαμε και άλλο υλικό!». Η Αυστριακή αρχαιολόγος είχε μόλις εντοπίσει τις κούτες με τα αρχαία αντικείμενα που είχαν φυγαδευτεί από τον νεαρό Γερμανό φωτογράφο και είχαν καταλήξει στο μικρό υπαίθριο μουσείο «Πφάλμπαουτεν» που είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Ράινερτ.

 

Και σε άλλα μουσεία

 

 

Ο νυν διευθυντής του γερμανικού μουσείου, Γκούντερ Σέμπελ, ήταν από την πρώτη στιγμή θετικός να επιστραφούν τα αρχαία. Με δική του πρωτοβουλία επικοινώνησε με τη Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών του υπουργείου Πολιτισμού.

 

Αύριο Δευτέρα αναμένεται μαζί με την ομάδα του στην Αθήνα, όπου θα πραγματοποιηθεί μια μικρή τελετή για τον επαναπατρισμό των αντικειμένων.

 

 

«Μπορεί τα αντικείμενα να φαντάζουν ταπεινά, αλλά η επιστροφή τους είναι συμβολική και υψίστης σημασίας», εξηγεί η κ. Μαρία Βλαζάκη, γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς. «Θεωρούμε πως θα είναι προάγγελος πολλών άλλων αρχαίων που περιμένουμε να πάρουμε από διάφορα μουσεία που επίσης είχαν απομακρυνθεί στη γερμανική κατοχή ως λεία πολέμου».

 

Στην ίδια εκδήλωση τα στελέχη της Διεύθυνσης Τεκμηρίωσης θα παρουσιάσουν και την επικαιροποίηση του βιβλίου «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Κατοχής», στο οποίο είχαν καταγραφεί το 1946 όλα τα αρχαία τα οποία θεωρούνταν κλεμμένα από τις γερμανικές, ιταλικές και βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής.

 

«Ο πραγματικός άθλος ξεκινάει τώρα» λέει η κ. Βλαζάκη. «Πρέπει να εντοπιστούν όλα τα κλοπιμαία και να επιστραφούν στη χώρα μας».

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΜΑΘΑΜΕ ΟΤΙ Γ......... ΠΛΑΚΩΣΑΝΕ ΚΙ ΟΙ ΓΥΦΤΟΙ!!! ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΑΛΒΑΝΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΕΝΤΙ ΡΑΜΑ

Μόνο την ανυποληψία στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική εξωτερική πολιτική, αφού λόγω της κατάστασης ο καθένας θεωρεί πλέον ότι μπορεί να ασχημονεί χωρίς όρια, μπορεί να κατηγορήσει, ή μάλλον απλά να επικαλεστεί κανείς για να εξηγήσει το απίστευτο παραλήρημα του Αλβανού πρωθυπουργού, Έντι Ράμα, ο οποίος θέλει να αναγνωρίσουμε όσους καπηλεύεται αναφέροντάς τους ως προγόνους του, ως… σωτήρες της Ελλάδας!
Ο Ράμα αντιδρούσε στη διαμαρτυρία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, για την υφαρπαγή των ελληνικών περιουσιών στην Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου. Με ανάρτησή του στο Facebook, δηλώνει ότι η Ακρόπολη διασώθηκε… από έναν Αλβανό, ενώ προσθέτει, ότι η Αθήνα κατοικείτο από Αλβανόφωνους! Τι να του πεις τώρα, ότι άλλο Αλβανοί, άλλο Αρβανίτες; Ποιος ακούει;
Ο Αλβανός πρωθυπουργός δημοσίευσε μια γκραβούρα που απεικονίζει την Αθήνα του 1670, υποστηρίζοντας ότι η Ακρόπολη στέκεται ακόμη όρθια χάρη σε έναν Αλβανό, τον Γκιέργκι Ντουσμάνι (Δούσμανης λεγόταν ο άνθρωπος και καταγόταν από την Κέρκυρα!), τον οποίο αναφέρει ως αρχιεπίσκοπο, μόνο που ήταν απλός επίσκοπος, ο οποίος ζήτησε από τους Ενετούς να μην βομβαρδίσουν την Αθήνα…

Τεράστιο έθνος, τεράστια επιρροή… και μας έσωσαν. Μόνο που το 1687, οι ενετικές δυνάμεις του Μοροζίνι έριξαν ρουκέτα στην Ακρόπολη η οποία προκάλεσε τεράστιες ζημιές στον Παρθενώνα! Εννοεί πως γλιτώσαμε περισσότερες μάλλον, λόγω αλβανικής παρέμβασης!

«Αυτή η γκραβούρα της παλιάς Αθήνας το 1670 (η πόλη στην οποία, όπως έγραφε ακόμα και 1925 ο Έλληνας φαναριώτης πρίγκιπας Ευγένιος Ρίζος – Ραγκαβής, ο γηγενής πληθυσμός είναι ακόμη και σήμερα κυρίως αλβανικός») μας υπενθυμίζει, μεταξύ άλλων, πως αν η Ακρόπολη στέκεται ακόμα για τη δόξα της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, αυτό οφείλεται και στο όραμα του Αλβανού αρχιεπισκόπου της Αθήνας, Γεωργίου Δούσμανη (Gjergj Dushmani) o οποίος το 1686, διαπραγματεύεται με τον Φραγκίσκο Μοροζίνι του βενετικού στόλου για να μην βομβαρδίσουν την πόλη από το λιμάνι του Φαλήρου, επειδή εκεί υπήρχε μια τουρκική φρουρά.
»Μια τέτοια ιστορία μιας πόλης που κάποτε ήταν σύμφωνα με τα αυθεντικά στοιχεία και τους ιστορικούς, κυρίως αλβανόφωνοι, δεν την κάνει απολύτως μια αλβανική πόλη, αν και η Αθήνα οφείλει κάτι στους Αλβανούς στην εξαιρετική της ιστορία. Και ακριβώς έτσι, αν η Χειμάρρα βίωσε το ελληνικό αρχιπέλαγος και με την ελληνική γλώσσα ως «κοινή διάλεκτο» της Ανατολής, μέσω των θαλάσσιων ανταλλαγών, σε στενή και γόνιμη συνύπαρξη, δεν την καθιστά απολύτως μια ελληνική επαρχία, μάλιστα ο πληθυσμός της σε όλες τις διεθνείς συμβάσεις, για να μην μιλήσουμε για την ιστορία, χαρακτηρίζεται απλά ως Αλβανικός», γράφει ο Έντι Ράμα, σύμφωνα με τη μετάφραση της ανάρτησης, όπως τη διαβάσαμε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
DEFENCEPOINT

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : ΝΕΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

H Δονούσα από ψηλά. Οι γεωλογικές διεργασίες που έδωσαν στο Αιγαίο Πέλαγος τη σημερινή του μορφή διήρκεσαν πολλά εκατομμύρια χρόνια και συνεχίζονται έως τις μέρες μας. Φωτογραφία www.kathimerini.gr

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Η οργάνωση Marine Regions είναι δημιούργημα του Flanders Marine Institute που έχει έδρα την πόλη Ostend του Βελγίου και θεωρείται το παγκόσμιο κέντρο χαρτογράφησης θαλασσίων ζωνών.

 Έτσι σήμερα (21-10-2016) εξέδωσαν την 9η έκδοση με τους αναθεωρημένους χάρτες για όλα τα παράκτια κράτη του πλανήτη Γη για Χωρικά Ύδατα, Συνορεύουσα Ζώνη, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, Εσωτερικά Ύδατα και Αρχιπελαγικά Ύδατα.

Στον πρώτο χάρτη βλέπουμε την ΑΟΖ της Ελλάδας:

http://www.marineregions.org/eezdetails.php?mrgid=5679&zone=eez

Ο χάρτης αυτός είναι ταυτόσημος με τον επόμενο δικό μου χάρτη που κυκλοφόρησε πριν 30 χρόνια και πολλοί τον θεώρησαν ένα είδος ελληνικής προπαγάνδας:

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το Marine Regions έχει, επίσης, δημιουργήσει ένα χάρτη της ΑΟΖ της Τουρκίας που δείχνει, ξεκάθαρα, την ΑΟΖ της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος:

http://www.marineregions.org/eezdetails.php?mrgid=5697&zone=eez

Αυτός ο χάρτης έχει γίνει ο εφιάλτης της Τουρκίας που δέχεται μεν ότι όλα τα νησιά δικαιούνται να έχουν τις ίδιες θαλάσσιες ζώνες με τις ηπειρωτικές ακτές, πλην όμως ότι τα νησιά του Αιγαίου αποτελούν μια «ειδική περίπτωση», στερούμενα του δικαιώματος αυτού. Αλλά η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (Άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Και ο χάρτης αυτός είναι ταυτόσημος με τον δικό μου χάρτη που τόσο πολύ πολέμησαν οι Τούρκοι και κάποιοι Ελληνοαμερικανοί στην Ουάσιγκτον:

Χάρτης της Τουρκικής ΑΟΖ που δείχνει, όπως και αυτός του Marine Regions, ότι η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Τέλος, ο χάρτης του που ακολουθεί δείχνει τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας με βάση τα 12 ν.μ. που είναι το όριο που έχει καθορίσει το UNCLOS. Όπως ήδη αναφέραμε, η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο που δεν διαθέτει 12 ν.μ. χωρικά ύδατα:

http://www.marineregions.org/eezdetails.php?mrgid=5679&zone=eez_12nm

Ο χάρτης αυτός είναι ταυτόσημος με αυτόν του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας και με αυτόν που χρησιμοποιώ εγώ που ανήκει στο Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών των ΗΠΑ:

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
MIGNATIOU.COM

ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΕ ΟΡΙΟ Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ! ΘΕΤΕΙ ΘΕΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΘΡΑΚΗΣ, ΝΗΣΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥ. - ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ;

Ξεπέρασε κάθε όριο το παραλήρημα του Ερντογάν στην Τουρκία, μιλώντας σε πανεπιστήμιο που φέρει το όνομά του (τρομάρα του…), καθώς έκανε λόγο για τα «σύνορα της [τουρκικής] καρδιάς», συμπεριλαμβάνοντας τη Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο, το Χαλέπι (Συρία), τη Μοσούλη (Ιράκ), το Κιρκούκ (Ιράκ), το Μπατούμι (Γεωργία), τη Βάρνα (Βουλγαρία)…

«Η Τουρκία δεν είναι μόνο η Τουρκία», ήταν η κλασική φρασεολογία που άνοιξε το παραλήρημα, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία «έχει ευθύνη» απέναντι στα εκατοντάδες εκατομμύρια «αδέλφια» στις προαναφερθείσες περιοχές!
«Είναι καθήκον, αλλά και δικαίωμα της Τουρκίας να ενδιαφέρεται για το Ιράκ, την Συρία, τη Λιβύη, την Κριμαία, το Καραμπάχ, τη Βοσνία και τις άλλες αδελφές περιοχές» και υποστήριξε ότι «…η στιγμή που θα παραιτηθούμε από αυτό, θα είναι η στιγμή που θα χάσουμε την ανεξαρτησία μας και το μέλλον μας».

Ο Ερντογάν υποστήριξε μάλιστα, ότι το νομικό καθεστώς και της Δυτικής Θράκης πρέπει να οριστεί ως αποτέλεσμα ελεύθερου δημοψηφίσματος στην περιοχή! Τι να του πει κανείς αυτού του ανθρώπου… βρίσκει και τα κάνει διότι τον ανέχονται. Ίσως πρέπει να του αναφέρει κανείς και με ανάλυση μαζί, ποια είναι τα σύνορα της καρδιάς των Ελλήνων, γνήσια όμως χωρίς αναθεωρητισμούς…

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
DEFENCEPOINT

HURRIYET : ΕΦΙΚΤΟΣ ΕΝΑΣ ΑΓΩΓΟΣ ΙΣΡΑΗΛ-ΚΥΠΡΟΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

Σ’ αυτό το ερώτημα καλείται να απαντήσει ο αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet – Την εβδομάδα που πέρασε Άγκυρα και Ιεροσόλυμα, στο πλαίσιο της αποκατάστασης των σχέσεων τους, εγκαινίασαν διάλογο για ενεργειακή συνεργασία – Ποιος ο ρόλος της Κύπρου και του Κυπριακού
Στο άρθρο του, ο Serkan Demirtas αναφέρεται στη συνάντηση των υπουργών ενέργειας Τουρκίας και Ισραήλ στην Κωνσταντινούπολη. Οι δύο αξιωματούχοι επί της ουσίας εγκαινίασαν το διάλογο για μια ενδεχόμενη ενεργειακή συνεργασία, με τη δημιουργία ενός αγωγού φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα του Ισραήλ προς την Τουρκία, και από εκεί στην Ευρώπη.

Ο αρθρογράφος αναφέρεται στο ρόλο της Κύπρου, τονίζοντας ότι αποτελεί σημαντικό γεγονός η ανακάλυψη σημαντικών αποθεμάτων στην Αφροδίτη. Επισημαίνει ότι παρά τις διαφωνίες Τουρκίας – Κύπρου ως προς την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η δυνατότητα εμπορίας των αποθεμάτων αυτών στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, αποτελεί το κλειδί της επίλυσης του Κυπριακού.
Προσθέτει ότι από οικονομικής άποψης, μια ενδεχόμενη συνεργασία της Τουρκίας με το Ισραήλ και την Κύπρο, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο στρατηγικό τρίγωνο στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάτι που, αναφέρει, έχει ως προαπαιτούμενο την ολοκλήρωση των συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού. Τονίζει ότι μια τέτοια συνεργασία θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες των τριών χωρών και θα δημιουργούσε μεγάλες ευκαιρίες για διοχέτευση φυσικού αερίου στην παγκόσμια αγορά.
Ο Demirtas αναφέρει μάλιστα ότι απαραίτητη και ζωτικής σημασίας είναι η συνεισφορά των τριών εγγυητριών δυνάμεων (Τουρκία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο), καθώς επίσης και των ΕΕ και ΗΠΑ.
Επικαλείται δηλώσεις του Αμερικανού Πρέσβη στην Τουρκία, ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν την πρόταση για τη δημιουργία φυσικού αγωγού μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, ωστόσο -προσθέτει- το εγχείρημα απαιτεί και τη συμμετοχή μιας ενωμένης Κύπρου. Κάτι που καθιστά την ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού, ακόμη πιο απαραίτητη και σημαντική. Καταλήγει γράφοντας ότι το ενδεχόμενο αποτυχίας των συνομιλιών, θα υπονόμευε την ενεργειακή συνεργασία Τουρκίας-Ισραήλ.

CYTODAY
ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

(ΕΙΔΗΣΗ) ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ «ΠΗΛΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ» ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ - ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΠΟΛΟ

Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι η Κίνα και η Δύση είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους 1.500 χρόνια πριν τον Μάρκο Πόλο

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ταξιδέψει την Κίνα πολύ πριν πατήσει εκεί το πόδι του ο Μάρκο Πόλο. Αρχαιολόγοι σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC ισχυρίζονται ότι η Κίνα και η Δύση είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους πάνω από 1.500 χρόνια προτού ο Ευρωπαίος εξερευνητής Μάρκο Πόλο φτάσει στην Κίνα.
Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η έμπνευση για τους διάσημους Πολεμιστές από τερακότα που βρέθηκαν στον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα κοντά στο σημερινό Xian, μπορεί να προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Λένε επίσης πως οι αρχαίοι Έλληνες τεχνίτες θα μπορούσαν να είχαν εκπαιδεύσει τους ντόπιους τον 3ο αιώνα π.Χ.
Αυτό που γνωρίζαμε μέχρι τώρα είναι ότι το ταξίδι του Μάρκο Πόλο τον 13ο αιώνα στην Κίνα, ήταν το πρώτο από Ευρωπαίο.



Ο επικεφαλής των αρχαιολόγων Li Xiuzhen εξηγεί σχετικά: «Έχουμε πλέον αποδείξεις πως υπήρξε στενή επαφή μεταξύ του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας Qin Shi Huang και της Δύσης πριν από την επίσημη έναρξη του Δρόμου του Μεταξιού. Αυτό συνέβη πολύ νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε στο παρελθόν».


                           Ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας Qin Shi Huang


Οι Δυτικοί στην Κίνα και ο πήλινος στρατός
Στο μεταξύ μια άλλη μελέτη δείχνει ευρωπαϊκό μιτοχονδριακό DNA σε τοποθεσίες στη δυτική επαρχία Xinjiang της Κίνας, που αφήνει να εννοηθεί πως οι Δυτικοί μπορεί να εγκαταστάθηκαν, να έζησαν και να πέθαναν εκεί κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του πρώτου αυτοκράτορα.

Αγρότες ανακάλυψαν για πρώτη φορά τους 8.000 πολεμιστές από τερακότα θαμμένους σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από τον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας, Qin Shi Huang, το 1974.

Ωστόσο, δεν υπήρχε παράδοση στην κατασκευή αγαλμάτων σε πραγματικές διαστάσεις στην Κίνα, προτού δημιουργηθεί ο τάφος. Τα πρώιμα αγάλματα ήταν απλά ειδώλια περίπου 20 εκατοστών σε ύψος.



«Πιστεύουμε πλέον πως ο Πήλινος Στρατός, οι Ακροβάτες και τα χάλκινα αγάλματα που βρέθηκαν στο σώρο της ταφής, έχουν εμπνευστεί από τα αρχαία ελληνικά αγάλματα και την τέχνη» λέει ο Δρ. Xiuzhen εξηγώντας πώς μια τέτοια τεράστια αλλαγή στις ικανότητες και το στυλ, θα μπορούσε να έχει συμβεί από επιρροές που προήλθαν από χώρες εκτός της Κίνας.

Έλληνας γλύπτης θα μπορούσε να εκπαιδεύει τους ντόπιους
 
Ο καθηγητής Lukas Nickel, από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, δηλώνει πως τα αγάλματα ακροβατών τσίρκου που βρέθηκαν πρόσφατα στον τάφο του αυτοκράτορα ενισχύουν αυτή τη θεωρία. Πιστεύει πως ο πρώτος αυτοκράτορας είχε επηρεαστεί από την άφιξη των ελληνικών αγαλμάτων στην Κεντρική Ασία, μετά τον Μεγάλο Αλέξανδρο που πέθανε το 323 π.Χ.

«Φαντάζομαι πως ένας Έλληνας γλύπτης μπορεί να ήταν σε θέση να εκπαιδεύσει τους ντόπιους» δήλωσε.



Άλλες ανακαλύψεις περιλαμβάνουν νέα στοιχεία που αποδεικνύουν πως το ταφικό συγκρότημα του πρώτου αυτοκράτορα είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι πίστευαν μέχρι σήμερα και 200 φοράς μεγαλύτερο από την Κοιλάδα των Βασιλέων στην Αίγυπτο.

Περιλαμβάνουν επίσης ακρωτηριασμένα μέλη γυναικών, που πιστεύεται ότι ήταν υψηλόβαθμες παλλακίδες του πρώτου αυτοκράτορα και το κρανίο ενός άνδρα με το βέλος καρφωμένο πάνω του.



Το κρανίο πιστεύεται ότι ανήκε στον μεγαλύτερο γιο του πρώτου αυτοκράτορα, που πιστεύεται ότι σκοτώθηκε μαζί με άλλους στη διάρκεια ενός αγώνα για την εξουσία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα.

«Πήλινος Στρατός»

Ο Στρατός από τερακότα (ή πήλινος στρατός) βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ (Qin Shi Huang), στα ανατολικά της πόλης Σιάν, στην Κίνα. Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού καταφέρε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα.

Το 1974 κάποιοι Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις πήλινες φιγούρες. Στη συνέχεια οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του. Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.

Οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποίηθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700,000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

ΣΧΕΔΙΟ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΜΚΟ - «ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΑ» ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΑΠΟ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΝ ΜΑΘΙΟΥ ΝΙΜΙΤΣ

Της Φανής Χαρίση

Κριτική για τα βιβλία Ιστορίας που γράφει το Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (CDRSEE), που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, ασκούν Ελληνες ιστορικοί.
Το Κέντρο είναι μια ΜΚΟ που ιδρύθηκε το 1996 στην Ολλανδία με τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και το 2000 εγκαινιάστηκαν τα γραφεία της στη Θεσσαλονίκη. Πρόεδρός της υπήρξε για αρκετά χρόνια ο γνωστός διαπραγματευτής του ΟΗΕ για το Σκοπιανό Μάθιου Νίμιτς, επιστήθιος φίλος του επιχειρηματία Νίκου Ευθυμιάδη, ο οποίος σήμερα είναι αντιπρόεδρος του Κέντρου.

Σύμφωνα με το Κέντρο, ο στόχος του είναι η συμφιλίωση των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας και η πορεία τους στην Ευρώπη. Η κυριότερη δραστηριότητά του είναι η εκπαίδευση και έχουν εκδοθεί τέσσερα βιβλία Ιστορίας. Σύντομα θα κυκλοφορήσουν δύο νέα βιβλία που αφορούν την περίοδο από το 1945 έως το 2008, όπου γίνεται αναφορά και στο Σκοπιανό, χωρίς όμως να ανακοινώνεται τι ακριβώς θα γράφουν για την προκλητική στάση των Σκοπίων στο θέμα του ονόματος και της Ιστορίας.
Τα συγκεκριμένα βιβλία διδάσκονται σε έξι χώρες. Σε Κόσοβο, Αλβανία, Σερβία, Κροατία, Μαυροβούνιο και Βοσνία, ενώ περισσότεροι από 2.000 εκπαιδευτικοί έχουν παρακολουθήσει τα ειδικά σεμινάρια που διοργανώνει το Κέντρο. Στην Ελλάδα, παρότι τα βιβλία είχαν εγκριθεί από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τελικά κόπηκαν. Ομως είναι αξιοσημείωτο ότι σεμινάρια έχουν πραγματοποιηθεί στην Κύπρο!

Ωστόσο, πολλές είναι οι κριτικές για τα συγκεκριμένα βιβλία και τους σκοπούς που εξυπηρετούν. Μία από αυτές «Η "άλωση" της ελληνικής Ιστορίας» του Γιάννη Κορωναίου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Την Ιστορία του ελληνικού έθνους ξαναγράφουν κέντρα και ερευνητικές ομάδες που χρηματοδοτούνται από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών και διεθνή ιδρύματα και φόρουμ επιρροής Τζορτζ Σόρος. Σε αυτή την ιστορία αποσιωπάται ο ρόλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Ελληνισμού διαχρονικά, θεωρείται ως αφετηρία της Νεοελληνικής Ιστορίας η... Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ αμφισβητείται η ελληνική εθνοπολιτιστική διάσταση και η Ιστορία της Μακεδονίας».

Εξάλλου, όπως δήλωσε στη «δημοκρατία» ο κ. Ευθυμιάδης, το Κέντρο δεν χρηματοδοτείται από το ελληνικό κράτος, αλλά «από μεγάλες εταιρίες όπως η Coca Cola, τράπεζες, η Ευρωπαϊκή Ενωση κ.ά.».


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΦ.ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ Ο ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, Ο ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ Γ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ...ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Ο μεγάλος επαναστάτης, ο αντιπρόεδρος της Επαναστατικής Εθνικής Κυβερνήσεως της 21ης Απριλίου, ο Στρατηγός Στυλιανός Παττακός πέρασε στην αιωνιότητα. Πλήρης ημερών σε ηλικία 104 ετών, «έφυγε» σήμερα το απόγευμα στην ταπεινή του οικεία στα Πατήσια. Λίγες ημέρες πρίν κάποιο αδίστακτοι είχαν διαρρήξει την οικεία του.

 Ο μεγάλος Έλληνας γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1912 στην Αγία Παρασκευή Αμαρίου στο Ρέθυμνο. Η απώτερη καταγωγή του ήταν από την παλία βυζαντινή οικογένεια των Σκορδίλιδων. Φοίτησε αρχικά στις Σχολές Υπαξιωματικών και εισήλθε στην Σχολή Ευελπίδων το 1934, απ’ όπου αποφοίτησε το 1937 με το βαθμό του ανθυπιλάρχου

Συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως διοικητής ίλης της 11ης Ομάδος Αναγνωρίσεως της 11ης Μεραρχίας Πεζικού, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν μέλος της εθνικής αντιστασιακής οργάνωσης «Όμηρος». Έλαβε μέρος στην καταστολή της κομμουνιστικής θηριωδίας στα Δεκεμβριανά, και πολέμησε στον Συμμοριτοπόλεμο ως διοικητής της ίλης αρμάτων μάχης Κένταυρος και παρασημοφορήθηκε με τρία αριστεία ανδρείας, επτά πολεμικούς σταυρούς, δύο μετάλλια εξαίρετων πράξεων.

Στη συνέχεια σπούδασε στη Ανωτάτη Σχολή Πολέμου φτάνοντας στον βαθμό του Ταξιάρχου, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του ΚΕΤΘ. Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Νικολαΐδη, κόρη του Νικόλαου Γεωργίου Νικολαΐδη, συμβούλου του Ελεγκτικού Συνεδρίου και απέκτησαν δύο κόρες.

Συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967 όντας Διοικητής του ΚΕΤΘ στο Γουδί, έχοντας επιτελικό ρόλο στην κατάληψη των σημείων των Αθηνών. Στην Επαναστατική Κυβέρνηση ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέλαβε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης ως το 1973. Έμεινε στην ιστορία ως ο «άνθρωπος με το μυστρί» καθώς ήταν εκείνος ο οποίος εγκαινίαζε τα εκατοντάδες δημόσια έργα της Επαναστατικής Κυβέρνησης.

Με την έλευση του καραμανλισμού, συνελήφθη στις 23 Οκτωβρίου 1974 μαζί με τους συνεπαναστάτες του, με το βάση τον νομικό έκτρωμα του «Δ’ Ψηφίσματος» και φυλακίστηκε στην Κέα....

Στη παράνομη και αντισυνταγματική δίκη – παρωδία που ακολούθησε το Πενταμελές Εφετείο τον έκρινε ένοχο στάσης και εσχάτης προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από τον κουφό για μετριάσει τις αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 αποφυλακίστηκε λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του, όπως φημολογείται με προσωπική εντολή του Γεωργίου Παπαδοπούλου, με την υποχρέωση να δίνει το παρόν ανά 15 ημέρες στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και ανά 5 μήνες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων!!

Το άθλιο μεταπολιτευτικό καθεστώς τον καθαίρεσε από τον βαθμό του Ταξιάρχου, και δεν ελάμβανε ούτε καν σύνταξη! Τους βαθμούς και τα αριστεία ανδρείας όμως ο Στυλιανός Παττακός τα είχε κερδίσει στο πεδίο της μάχης, και όχι στα πολιτικά γραφεία…

 Αφοσιώθηκε στο συγγραφικό έργο, και τα βιβλία του ήταν η μοναδική πηγή εσόδων που είχε, παρόλο που τα περισσότερα τα πρόσφερε δωρεάν στους νέους. Υπήρξε ένας σεμνός και ταπεινός άνθρωπος, με βαθιά και άδολη πίστη στον Θεό, ενώ μέχρι τα βαθιά γεράματα διατηρούσε μια εντυπωσιακή διαύγεια πνεύματος. Υπερασπίστηκε μέχρι τελευταίας στιγμής με πάθος και φανατισμό το έργο της Επανάστασης. Υπήρξε τακτικός αρθρογράφος του «Ελεύθερου Κόσμου» από την επανέκδοσή του το 2003, με πλήθος άρθρων τα οποία είχαν μεγάλη απήχηση ιδίως στην νεολαία. Όπως λένε και τα αργυρώνητα φερέφωνα «πέθανε αμετανόητος»!

Σύμφωνα με την προσωπική του επιθυμία, η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του στην Κρήτη.

Στρατηγέ Στυλιανέ Παττακέ η δόξα και η ευγνωμοσύνη της Πατρίδος θα στεφανώνει την μνήμη σου στους αιώνες! ...

Συνέγραψε τα έργα:

21η Απριλίου 1967. ΔΙΑΤΙ; ΠΟΙΟΙ; ΠΩΣ;

Οδυσσεύς Μιλτ. Αγγελής Ο στρατηγός των στρατηγών

21 Απριλίου 1967 – 8 Οκτωβρίου 1973 Ημέραι και Έργα

Οδοιπορικόν ενός στρατιώτου 90 ετών

Δυστυχώς ενικήσαμεν. Αυτά διά την Ιστορίαν Α΄ Μέρος

Δυστυχώς ενικήσαμεν. Όσα αληθή όσα δίκαια!… Β΄ Μέρος

Κάιν διατί; Κομμουνιστοσυμμοριτοπόλεμος 1941-1949

Διαξιφισμοί. Διά την Τιμήν & την Αλήθειαν

Εις τας επάλξεις! Με τον Σταυρόν, την αρετήν και το σπαθί

Γενναίοι ως Έλληνες. Το υπέρλαμπρον έπος του 1940

Το τελευταίο σάλπισμα...

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ