ΠΗΓΗ: ΒΙΒΛΙΟ «ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ», ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ
Ο μεγάλος εθνικιστής διανοούμενος Δημήτριος Βεζανής, Τακτικός Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, αναφέρθηκε πριν 80 και πλέον χρόνια στη σχέση κράτους και ιδιωτικών επιχειρήσεων, καθώς και σε ποιες περιπτώσεις ευνοείται και σε ποιες απειλείται η οικονομική κατάσταση του κοινωνικού συνόλου από την κρατικοποίηση συγκεκριμένων επιχειρήσεων.
Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Βεζανή «ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ» που εκδόθηκε το 1944 και αξίζει να μελετηθεί, γιατί παραμένει επίκαιρο και επωφελές σε όσους ασχολούνται με την σημερινή οικονομική πραγματικότητα και χαράσσουν πολιτικές.
Ο Βεζανής προβλέπει τόσο την αποτυχία του τεραστίου βλαβερού Δημοσίου που προέκυψε έπειτα από την Μεταπολίτευση λόγω των πελατειακών σχέσεων προς άγραν ψήφων. Επιπλέον, εκθέτει την εθνικιστική οπτική όσον αφορά την οικονομική πολιτική ως εργαλείο για την ευημερία του Λαού πέρα από σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες αγκυλώσεις.
Η Κρατικοποίησις των Επιχειρήσεων
Όταν η Κοινωνία και το Κράτος διαποτισθούν από τας υγιείς αρχάς ας ανωτέρω ετόνισα και γίνει κοινωνική συνείδησις πάντων ότι η Κοινωνική Πολιτική είναι το ιερώτερον μέσον που διαθέτει η Πολιτεία δια τον Λαόν και ότι μόνος αποκλειστικός σκοπός της είναι η εξυπηρέτησις του Λαού και των εργατών και όχι η άσκησις μικροπολιτικής και ρουσφετολογίας και ψηφοθηρίας εις βάρος του Λαού, επιτρέπεται πλέον να γίνει σκέψις περί Κρατικοποιήσεως των επιχειρήσεων εκείνων οι οποίες δύνανται ανωδύνως να μεταβληθούν εις Κρατικές.
Και πάλιν όμως πρέπει να πρυτανεύσει η αντίληψις ότι η Κρατική επιχείρησις πρέπει να είναι ορθολογιστικώς οργανωμένη και ότι τα αποτελέσματά της πρέπει να είναι καλύτερα από την ιδιωτική διαχείριση.
Προς τούτο πρέπει να δημιουργηθεί σύστημα αμοιβής των εις αυτάς εργαζομένων αναλόγως της αποδόσεως και η Πολιτεία άγρυπνος να παρακολουθεί τα αποτελέσματα της διαχειρίσεως έτοιμη ανά πάσαν στιγμή να αποδώσει την επιχείρηση στη ιδιωτική πρωτοβουλία εάν δεν ανταποκριθεί εις τα προβλέψεις και τον προορισμόν της.
Σκόπιμον όμως είναι να τονισθούν οι κίνδυνοι ους διατρέχει η οικονομία από μίαν άλογον κρατικοποίησιν υπό το φιλελευθεροδημοκρατικόν καθεστώς. Κάθε Υπουργός αναλαμβάνων το υπουργείον αφ’ ου θα εξαρτώνται οι επιχειρήσεις θα σπεύδει να τακτοποιήσει τους ιδικούς του και τους φίλους του αδιαφορών αν η Κρατική επιχείρησις το επιτρέπει ή του το ζητεί.
Και το αποτέλεσμα θα είναι οι κρατικές επιχειρήσεις συνεχώς αυξανόμενες εις προσωπικόν το οποίον ταις προστίθεται εκάστοτε να αυξάνουν ασκόπως τα έξοδα διοικήσεως και συγχρόνως να διαποτίζωνται με ακατάλληλον και πολλάκις βλαβερόν ανθρώπινον υλικόν το οποίον θα εκτοπίζει τους ικανούς και θα καταλαμβάνει τις υπεύθυνες θέσεις. Τοιουτοτρόπως αντί να αποβούν προς όφελος του Λαού θα γίνουν καρκινώματα απορροφώντα την δύναμιν του συνόλου και συντείνοντα εις την μετατόπισιν και μεταβολήν του πληθυσμού από πραγματικώς παραγωγικού εις γραφειοκρατικά παράσιτα με τις καταστρεπτικές συνέπειες ως ανωτέρω εξέθεσα.
Ώστε η κρατικοποίησις των επιχειρήσεων και δη των μεγάλων δυνατόν ν’ αποβεί επωφελής ή καταστρεπτική αναλόγως της πολιτικής και ηθικής ωριμάνσεως του Λαού και του Κράτους.
Και πάλιν εδώ αναφαίνεται η στενωτάτη σχέσις η οποία υπάρχει μεταξύ Οικονομίας και Πολιτικής.
Ουδέν κοινωνικοπολιτικόν μέτρον δύναται να κριθεί καθ’ εαυτό, αλλά πάντοτε εν σχέσει και συναρτήσει με την απόδοσιν του Κράτους και της Διοκήσεως.
Και εάν, δυνατόν να ερωτήσει τις, η Πολιτεία ή ο Λαός δεν έχει την ωριμότητα που χρειάζεται τι πρέπει να γίνει;
Απλούστατα, θα απαντήσω, πρέπει ανδρικώς και τιμίως να περιορίσουμε την κρατικήν επέμβασιν μέχρι του σημείου εκείνου όπου αυτή υπό τας συγκεκριμένας πολιτικάς συνθήκας είναι αποδοτική, ούτως ώστε να μη δημιουργήσουμε αντί του καλού το κακόν και να μη θέσουμε τα ιερώτερα των συμβόλων και των επιδιώξεων επί σαθρών βάσεων οι οποίες προδικάζουν και το μέλλον των θεσμών. Με το ακολουθούμενον σήμερον σύστημα επεμβάσεως με πλήρη αδιαφορίαν ως προς τα επιτυγχανόμενα αποτελέσματα δημιουργείται και το άλλο μέγα κακόν: κλονίζεται η πίστις του Λαού επί την δυνατότητα του καλού και της επιτυχίας του αγώνος εναντίον της Δυστυχίας και σπείρεται μέσα εις τα ψυχάς των εργατών που έχουν ανάγκην ελπίδος και πίστεως η αμφιβολία κατ’ αρχάς, η απόγνωσις έπειτα και τέλος το μίσος. Αυτές είναι εν μεγάλαις γραμμαίς οι βάσεις μιας ορθής Κοινωνικής Πολιτικής.
Γενικώτερα πιστεύω ότι η ηθική διαπαιδαγώγησις του Λαού είναι η πρώτη προϋπόθεσις της επιτυχίας της Κοινωνικής Πολιτικής.
Λέγων δεν ηθικήν διαπαιδαγώγησιν εννοώ την εμπέδωσιν παρά τω λαώ και τοις Κυβερνήταις της αντιλήψεως ότι η πραγματική ευτυχία του ατόμου εξαρτάται από την ευτυχίαν του συνόλου και όχι από την επίτευξιν ατομικών οφελημάτων εις βάρος του συνόλου. Αυτή η αρχή πρέπει να αποτελέσει την βάσιν κάθε αληθούς Κοινωνικής Πολιτικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου