Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

«Ὅταν ὁ Φίλιππος τριγύριζε, ὑποτάσσοντας Ἰλλυριοὺς καὶ Τριβαλλούς, καθὼς καὶ μερικοὺς ἄλλους Ἕλληνες, ὅταν ἀποκτοῦσε σταδιακὰ τὸν ἔλεγχο μεγάλων στρατιωτικῶν δυνάμεων καὶ ὁρισμένοι ἀπὸ τὶς πόλεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοῦτος ἐδῶ, ἐπωφελοῦνταν ἀπὸ τὴν ἐλευθερία τῆς εἰρήνης γιὰ νὰ πηγαίνουν ἐκεῖ καὶ νὰ δωροδοκοῦνται, τότε δέχονταν ἐπίθεση ὅλοι ἐκεῖνοι ἐναντίον τῶν ὁποίων ὁ Φίλιππος ἔκανε τὶς κινήσεις αὐτές. Ἄν δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονταν, εἶναι μία ἄλλη ἱστορία ποὺ δὲ μὲ ἀφορᾶ. Οἱ προβλέψεις καὶ οἱ διαμαρτυρίες μου ἦταν ἀδιάκοπες τόσο ἐδῶ σὲ σᾶς ὅσο καὶ ὅπου εἶχα σταλεῖ.

Μὰ οἱ πόλεις νοσοῦσαν. Οἱ ἄνθρωποι τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς δράσης εἶχαν ἐξαγορασθεῖ καὶ διαφθαρεῖ μὲ χρήματα, ἐνῶ ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς πολίτες πολλοὶ δὲν προέβλεπαν τὸ μέλλον ἤ δελεάζονταν μὲ τὴν ἀνεμελιὰ καὶ τὴν καθημερινὴ καλοπέραση. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀσθένεια εἶχαν προσβληθεῖ ὅλοι παντοῦ, ὥστε ὁ καθένας νόμιζε ὅτι δὲν θὰ τὸν βρεῖ ἡ συμφορὰ αὐτόν, ἀλλ’ ὅτι θὰ ἐξασφαλίσει τὰ συμφέροντά του, ἐὰν ἤθελε, ἐκμεταλλευόμενος τοὺς κινδύνους τῶν ἄλλων.

Ἦταν, νομίζω, ἐπακόλουθο νὰ τιμωρηθεῖ ἡ ὑπερβολικὴ καὶ ἄκαιρη ἀπάθεια τοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἀπώλεια τῆς ἀνεξαρτησίας του, ἐνῶ οἱ ἡγέτες του, ποὺ φαντάζονταν ὅτι πουλοῦσαν ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀντιλήφθηκαν πὼς τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ ξεπουλοῦσαν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός τους. Καὶ ἀντὶ νὰ ὀνομάζονται φίλοι καὶ φιλοξενούμενοι, ὅπως συνέβαινε τὸν καιρὸ ποὺ δωροδοκοῦνταν, τώρα προσαγορεύονταν κόλακες, ἐχθροὶ τῶν θεῶν καὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ἐπίθετα ποὺ τοὺς ἁρμόζουν.

Κανένας ὅμως, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, δὲν ξοδεύει τὰ χρήματα γιὰ τὸ καλὸ τοῦ προδότη οὔτε, ἀφοῦ ἔχει πάρει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο πλήρωσε, συνεχίζει νὰ ἔχει γιὰ σύμβουλό του τὸν προδότη ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα. Διαφορετικὰ δὲν θὰ ὑπῆρχε πιὸ εὐτυχισμένος ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν προδότη. Μὰ δὲν εἶναι ἔτσι. Ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ ἄλλωστε; Κάθε ἄλλο! Μόλις ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιζητεῖ τὴν ἐξουσία γίνει κύριος τῆς κατάστασης, γίνεται καὶ ἀφέντης ἐκείνων ποὺ τοῦ τὴν πρόσφεραν. Καὶ τότε, ναί, γνωρίζοντας τὴν κακοήθειά τους, τοὺς σιχαίνεται, δυσπιστεῖ ἀπέναντί τους καὶ τοὺς προπηλακίζει. Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω, γιατὶ ἂν καὶ εἶναι περασμένα, καὶ δὲν διορθώνονται, ὡστόσο εἶναι πάντα καιρὸς νὰ διδάσκονται ἀπ’ αὐτὰ οἱ μυαλωμένοι πολίτες».

Δημοσθένης, «Ὑπὲρ Κτησιφῶντος. Περὶ τοῦ στεφάνου»

https://ellinikosblog.wordpress.com/category/%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7/

ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ : ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΗ ΘΥΣΙΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΒΩΜΟ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η ένταξη της Ελλάδας στην λίστα των “μη φιλικών χωρών” που ανακοίνωσε η Μόσχα είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις επιδεινώνονται κατά τρόπο που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Σήμερα, βρίσκονται σε πολύ χειρότερο επίπεδο ακόμα κι από τις πιο σκληρές ημέρες του παλαιού Ψυχρού Πολέμου. Tόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν από αυτόν, είχαν επιλέξει να διατηρούν μια καλή σχέση με την τότε Σοβιετική Ένωση και τις κομμουνιστικές χώρες των Βαλκανίων, ως αντίβαρο στην αποφασιστική επιρροή της Δύσης και ειδικά των Αμερικανών στην Ελλάδα.

Αντιθέτως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει να έχει επιλέξει μια πολιτική απόλυτης ταύτισης με το πιο σκληρό αντιρωσισμό στη Δύση, η οποία μηδενίζει τις ελληνορωσικές σχέσεις. Η αλήθεια είναι ότι το πριν από αυτήν, ο Νίκος Κοτζιάς, ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα, είχε πρώτος τραυματίσει βαριά τις ελληνορωσικές σχέσεις με τις γνωστές απελάσεις.

Στη Δύση υπάρχει ένα ισχυρό πολιτικό ρεύμα, το οποίο προπαγανδίζει την άποψη ότι η Ρωσία είναι ιστορικά διαρκής απειλή για την Ευρώπη. Αυτή η δαιμονοποίηση της Ρωσίας εμφανίζει, εμμέσως πλην σαφώς, τους Ναζί σαν πρώιμους και παρεξηγημένους υπερασπιστές της Ευρώπης, παρά τις “υπερβολές” τους. Η εν λόγω συζήτηση αρχίζει και έχει πέραση και στην Ελλάδα, αν ρίξουμε μια ματιά στα social media.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΔΕΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΣΑΙ...ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΑΣ

Του Κων/νου Αποστόλου-Κατσαρού

Ειδικού τεχνικού συμβούλου. 

Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο.  

Ένας από τους μεγάλους θεωρητικούς του πολέμου, ο Παναγιώτης Κονδύλης συνέγραψε μελέτες οι οποίες όφειλαν να είναι σημείο αναφοράς και οδοδείκτης για την Εθνική μας στρατηγική. Σε αυτό βέβαια προϋπόθεση αποτελεί να υπάρχει συγκεκριμένη Εθνική στρατηγική και να μην επαφίεται στις ορέξεις ή πιέσεις που δέχεται ο κάθε αρμόδιος (ή αναρμόδιος) υπουργός/πρωθυπουργός ο οποίος χαράσσει την εξωτερική πολιτική με τα δικά του κοντόφθαλμα (με προοπτική τετραετίας στην καλύτερη περίπτωση) κριτήρια.

Πέραν της Εθνικής αυτής παθογένειας με την οποία ο καθηγητής Π. Ήφαιστος έχει ασχοληθεί διεξοδικά, είναι πρόδηλο ότι η δική μας ολιγωρία (γράφε τραγικό κενό) υπερκαλύπτεται από την ακραία αναθεωρητική και μαξιμαλιστική τουρκική εξωτερική πολιτική, η οποία βασίζεται ακριβώς στο ότι βρίσκει τον χώρο για να αναπτυχθεί. Χώρο τον οποίο αφήσαμε κενό με την στρατηγική μας «αφασία» και όχι «ηρεμία», όπως παραπλανητικά αποκαλείται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Ως γνωστό η φύση απεχθάνεται τα κενά και τις αδυναμίες…

Επί τούτου, και για να προλάβουμε όσους αντιτάξουν το επιχείρημα ότι η δύναμη/ισχύς της Ελλάδας πηγάζει από τις συμφωνίες/συμμαχίες που έχει πρόσφατα συνάψει (σσ. με Γαλλία, ΗΑΕ και Αμερική), ο Π. Κονδύλης έχει δώσει ήδη την απάντηση στο έργο του «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο» (1992) όπου γράφει: «Καμία προστασία και καμία συμμαχία δεν κατασφαλίζει τελειωτικά οποίον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης. Η αξία μιας συμμαχίας για μια ορισμένη πλευρά καθορίζεται από το ειδικό βάρος της πλευράς αυτής μέσα στο πλαίσιο της συμμαχίας. Ισχυροί σύμμαχοι είναι άχρηστοι σ’ όποιον δεν διαθέτει ό ίδιος σεβαστό ειδικό βάρος, εφ’ όσον ανάλογα με τούτο εδώ αυξομειώνεται το ενδιαφέρον των ισχυρών».

Και για να το κάνει ακόμη πιο ξεκάθαρο στο εμβληματικό έργο του «Θεωρία του Πολέμου» (1988 και 1997) ο Έλληνας στοχαστής αναφέρει ότι: «Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με de facto μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιούνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως casus belli η Τουρκία.» Ενώ διευκρινίζει ότι «αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της». Υπογραμμίζει μάλιστα ότι «καμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου».

Άραγε οι ελληνικές πολιτικές ελίτ έχουν αντιληφθεί (έστω και στοιχειωδώς) του τί ακριβώς διακυβεύεται;

Είναι αλήθεια ότι οι Τούρκοι εργάζονται για να εξασφαλίσουν την νομιμοφάνεια για ότι πρόκειται να κάνουν εναντίον της Ελλάδας. Οι περισσότεροι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι επί τούτου εργαλειοποιούν το ζήτημα της «αποστρατικοποίησης». 

Ακόμη και στην παρούσα συγκυρία όμως, με την γείτονα να διατυμπανίζει απροκάλυπτα την αναθεωρητική της ατζέντα, στοχοποιώντας τον πυρήνα της Εθνικής μας κυριαρχίας (ακόμη και κατοικημένα νησιά) με τη «Γαλάζια πα(ρτ)ίδα» της, το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, υπνωτισμένο από την νομή της εξουσίας και εμμένοντας στη μικροκομματική του μυωπία/αναισθησία, συνεχίζει να ασχολείται με το πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές. Το πώς/αν θα προκύψει κυβέρνηση/συγκυβέρνηση «Εθνικής Συμφιλίωσης» -ή όπως αλλιώς θα την παρουσιάσουν- η οποία υποτίθεται ότι θα κληθεί να αντιμετωπίσει την επερχόμενη «ενεργειακή», «επισιτιστική» και «οικονομική» κρίση, αλλά κυρίως για να δρομολογήσει -υπογείως- τις «Πρέσπες του Αιγαίου».

Βέβαια οι στρατηγικοί ομφαλοσκόποι και γεωπολιτικοί υπνοβάτες που εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό, αγνοούν ένα βασικό πράγμα: Το πηγαίο αίσθημα Εθνικής αυτοσυνειδησίας του Έλληνα, ο οποίος κάνει πολλή υπομονή καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ένστικτο με το οποίο το σαθρό πολιτικό σύστημα θα έρθει αντιμέτωπο, αν όντως δοκιμάσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να υπονομεύσει τον πυρήνα της Εθνικής μας κυριαρχίας ή/και των κυριαρχικών δικαιωμάτων…

Καλό θα ήταν λοιπόν, οι πολιτικές ελίτ να αφουγκραστούν καλά την ελληνική καρδιά αλλά και τον ανεπανάληπτο Θουκυδίδη που έλεγε «Στον εχθρό δεν διαμαρτύρεσαι… τον πολεμάς».

https://www.militaire.gr/ston-echthro-den-diamartyresai-ton-polemas-k-katsaros/

ΧΩΡΑ η ΧΩΡΟΣ Η ΕΛΛΑΔΑ; - Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΛΕΙ ΧΩΡΟ, Ο ΛΑΟΣ ΧΩΡΑ...

 

Του Σταύρου Λυγερού

 

Τα όσα είπε προ ημερών η Πρόεδρος της Δημοκρατίας για το δημογραφικό δεν είναι κάτι νέο. Είναι το στερεότυπο των κάθε είδους δικαιωματιστών. «Η Ελλάδα θα λύσει το δημογραφικό της πρόβλημα με την ενσωμάτωση μεταναστών». Τόσο απλά! Ούτε καν μία επιφύλαξη για το εάν κατηγορίες μεταναστών μπορούν να ενσωματωθούν και να γίνουν Έλληνες. Ο φιλελέ λαϊκισμός στο απόγειό του.

Υπενθυμίζω ότι –με την Ελλάδα να πέφτει στον γκρεμό– μία από τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου (2009-2011) ήταν να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο για την παραχώρηση ιθαγένειας! Πριν το 1990 ο Κώδικας Ιθαγένειας απασχολούσε μόνο τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες και τους νομικούς, όχι την κοινή γνώμη, επειδή μέχρι το 1990 η Ελλάδα φιλοξενούσε ελάχιστους μετανάστες. Δεν είχε πολιτική σημασία εάν οι προϋποθέσεις απόδοσης ιθαγένειας θα ήταν σφικτές ή χαλαρές. Το 2010, όμως, είχε κρίσιμη σημασία, επειδή επηρέαζε την ταυτότητα και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

Το επιχείρημα της νομοθετικής πρωτοβουλίας του Γιώργου Παπανδρέου ήταν η «ανάγκη τακτοποίησης». Από αυτή την άποψη, συνέχιζε και κλιμάκωνε την απαράδεκτη πρακτική της ελληνικής Πολιτείας να νομιμοποιεί μαζικά καταστάσεις οι οποίες είχαν διαμορφωθεί με παράνομο τρόπο. Δύο φορές η κυβέρνηση Σημίτη και άλλη μία η κυβέρνηση Καραμανλή είχαν νομιμοποιήσει μαζικά παράνομους μετανάστες, αλλά τουλάχιστον δεν τους είχαν δώσει ιθαγένεια.

Με το υπαρκτό αλλά ανεπαρκές επιχείρημα της κάλυψης ανθρωπιστικών αναγκών, η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου άνοιξε την πόρτα για πιο εύκολη, σχεδόν μαζική και υπό κάποιες προϋποθέσεις αυτόματη παραχώρηση ιθαγένειας. Το σχήμα είναι γνωστό και ταιριάζει στην ελληνική Πολιτεία: Μετά από μερικά χρόνια οι παράνομοι μετανάστες νομιμοποιούνται, και μετά από μερικά ακόμα χρόνια αποκτούν ιθαγένεια!

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΠΩΣ ΛΥΝΕΤΑΙ Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ - ΑΣΥΛΟ, ΣΥΝΟΡΑ και ΜΚΟ

Του Σταύρου Λυγερού

Με την πυρκαγιά και τα εκτεταμένα επεισόδια στη Μόρια, που δεν λένε να σταματήσουν, επανήλθε στο προσκήνιο ο γόρδιος δεσμός του μεταναστευτικού. Το πρόβλημα εξελίσσεται σε εφιάλτη όχι μόνο για τις τοπικές κοινωνίες των νησιών, αλλά συνολικά για την Ελλάδα. Κι όμως, αυτός ο γόρδιος δεσμός λύνεται, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική βούληση.

Μπορεί με τις ιδεοληψίες της η κυβέρνηση Τσίπρα να επιδείνωσε την κατάσταση, αλλά η ανυπαρξία επεξεργασμένης αποτελεσματικής μεταναστευτικής στρατηγικής πάει πιο πίσω και συνεχίζεται και σήμερα. Τα γεγονότα δείχνουν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ανίκανη να δράσει αποτελεσματικά. Προς το παρόν, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου επιτάσσει εκτάσεις στα νησιά για την κατασκευή κλειστών κέντρων, προκαλώντας βαθύ ρήγμα στις σχέσεις της με τις τοπικές κοινωνίες στα νησιά.

Σε άρθρο μου στην “Καθημερινή” (1 Απριλίου 2012) είχα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες φρονώ ότι διατηρούν την αξία τους και σήμερα. Το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο εάν η στρατηγική εδράζεται στην αρχή της μηδενικής ανοχής απέναντι στην παράνομη μετανάστευση.

Ένα κράτος έχει δικαίωμα και υποχρέωση να επιλέγει ποιος θα εισέρχεται στην επικράτειά του και πολύ περισσότερο έχει δικαίωμα να επιλέγει σε ποιον αλλοδαπό θα παραχωρήσει ιθαγένεια. Το καθοριστικό κριτήριο στην παραχώρηση ιθαγένειας δεν πρέπει να είναι ο χρόνος παραμονής στην Ελλάδα, αλλά η πολιτισμική συμβατότητα ενός αλλοδαπού με την ελληνική κοινωνία, δηλαδή η δυνατότητά του να ενσωματωθεί. Με αυτό το κριτήριο, λοιπόν, η Πολιτεία έχει λόγο να παραχωρήσει ελληνική ιθαγένεια κυρίως σε ανατολικοευρωπαίους που βρίσκονται στην Ελλάδα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΩΣ MIDDLE POWER

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Αναπληρωτή Καθηγητή Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Επανειλημμένως ο γράφων έχει αναφερθεί στην ανάγκη εθνοκεντρικής στρατηγικής και αυτόνομου γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, μακριά από εξαρτήσεις, ταυτίσεις και πάσης φύσεως "ανήκειν". Η συνήθης αντίδραση σε παρόμοιες απόψεις είναι ο χλευασμός, δεδομένου ότι η "μικρή", "ασήμαντη" και "χρεωκοπημένη" Ελλάδα δεν μπορεί –κατά την τρέχουσα αντίληψη– παρά να αποτελεί χώρα-εξάρτημα κάποιας Μεγάλης Δύναμης.

Στο παρόν άρθρο θα επιχειρήσουμε μια προέκταση της άποψης για εθνικά ανεξάρτητη, αδέσμευτη και αυτόφωτη γεωπολιτική λειτουργία. Θα εξετάσουμε, σε πολύ γενικές γραμμές πώς η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως μεσαία δύναμη (Middle Power) στο σύνθετο σημερινό διεθνές σύστημα. Η κυρίαρχη αντίληψη για τη μορφή που έχει το σημερινό διεθνές σύστημα είναι πως μετατρέπεται σε πολυπολικό.

Όμως, αυτός ο όρος εκφράζει μια πιο πολύπλοκη κατάσταση από ότι συνήθως εννοείται. Μεταξύ των άλλων, σήμερα φαίνεται πως βρισκόμαστε στη φάση αποκρυστάλλωσης της δεύτερης γενεάς του σύγχρονου πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Η πρώτη γενεά προέκυψε από την έμπρακτη αποδόμηση της φαντασίωσης ενός μονοπολικού κόσμου, ελεγχόμενου, υποτίθεται, από τις ΗΠΑ.

Η μετεωρική άνοδος της Κίνας, η λιγότερο εντυπωσιακή, αλλά επίσης σημαντική, άνοδος της Ινδίας και η αναγέννηση της Ρωσίας, σε συνδυασμό με τον εγκλωβισμό των ΗΠΑ στον χιμαιρικό και αυτοκαταστροφικό "Πόλεμο ενάντια στην Τρομοκρατία", οδήγησαν στη λήθη το όνειρο της αμερικανικής μονοκρατορίας. Αυτή η δομή ακολουθήθηκε από την εξέλιξη πολλών μεσαίων χωρών, που αποτελούν τη δεύτερη γενεά του πολυπολικού συστήματος, σε φιλόδοξους αυτόνομους δρώντες.

Ορισμένες από τις χώρες αυτές είναι η Ινδονησία, το Πακιστάν, το Ιράν και η Τουρκία. Οι χώρες αυτές δεν έχουν, φυσικά, τα μεγέθη των ΗΠΑ της Ρωσίας ή της Ινδίας. Αξιοποιώντας, όμως, τα κενά μεταξύ των μεγαλύτερων δυνάμεων, μπορούν να έχουν και αυτές σημαντικό μερίδιο στη διεθνή κατανομή ισχύος. Με ποδοσφαιρικούς όρους, θα μπορούσαμε να πούμε ότι παίζουν και αυτές στην Α' Εθνική του διεθνούς συστήματος. Ως ουραγοί μεν σήμερα, αλλά με φιλοδοξίες για το μέλλον. Έτσι, οι νέες δυνάμεις δημιουργούν ανησυχίες στην "παλιά φρουρά" που βλέπει τα προνόμιά της να απειλούνται.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΜΚΟ ΓΙΑ ΔΙΑΚΙΝΗΤΕΣ - ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ''ΛΕΥΚΑ ΚΡΑΝΗ'' ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

Του Γιάννη Σιδεράτου

Αν η Deutsche Bank άνοιγε υποκατάστημα στα Ψαρά, δεν θα ήταν κάτι παράξενο; Ποιοι συνειρμοί, αλήθεια, θα δημιουργούνταν; Το γεγονός ότι ένας οργανισμός με ετήσιο προϋπολογισμό κοντά στα 4 δισ. δολάρια (περισσότερο από τα μισά προέρχονται από δωρεές ΗΠΑ 1.450.360.238 δολάρια, Γερμανία 476.918.668 δολάρια, ΕΕ 436.036.986 δολάρια – προϋπολογισμός 2017) ανοίγει "υποκαταστήματα" σε πέντε ακριτικά ελληνικά νησιά πρέπει να μας χαροποιήσει;

Ειδικά όταν κανένας δεν γνωρίζει ποιες είναι οι διαδικασίες που ακολουθούνται, ποιοι δίνουν τις εντολές και ποιος ασκεί τον έλεγχο και τη διοίκηση στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου για το μεταναστευτικό. Η FRONTEX, το Λιμενικό, η Ελληνική Αστυνομία, η Ύπατη Αρμοστεία, οι ΜΚΟ, οι μεταφραστές, το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, η Υπηρεσία Ασύλου, οι Ένοπλες Δυνάμεις, ή οι δικηγόροι;

Λέγεται ευρέως ότι ο κεντρικός έλεγχος ασκείται από την Ύπατη Αρμοστεία. Πιθανόν, διότι το ελληνικό κράτος της έχει προσφέρει θεσμικές αρμοδιότητες. Έχει παρουσία εντός των κέντρων φιλοξενίας στα νησιά και διαχειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών κονδυλίων που υποτίθεται ότι είναι βοήθεια προς την Ελλάδα για το μεταναστευτικό.

Πώς όμως έχουν φθάσει υπερεθνικοί οργανισμοί και πανίσχυρες ΜΚΟ να ασκούν εξουσία σε νευραλγικά σημεία της ελληνικής επικράτειας και μάλιστα σε ένα θέμα που έχει εθνικές διαστάσεις; Επιβλήθηκαν εξαιτίας των "έκτακτων" συνθηκών, αφού υποτίθεται ότι παρέχουν τεχνογνωσία διαχείρισης. Πέντε χρόνια όμως μετά, δεν μπορούμε να μιλάμε για έκτακτες συνθήκες, ούτε να παραχωρούμε εξουσίες σε οργανισμούς που εκ του αποτελέσματος έχουν φέρει σε τραγική κατάσταση τα νησιά και την Ελλάδα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΔΕΞΙΑ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ-ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μόνο σκάβοντας στο λαϊκό σώμα και στο κομμάτι της ψυχής µας που παραμένει συνδεδεμένο –έστω µε μια μικρή κλωστή– µε τη μεγάλη παράδοση, τις αξίες και τον πολιτισμό µας, μπορεί να βρει κανείς τις δυνατότητες μιας οποιασδήποτε ανάκαμψης.

Είμαστε πεπεισμένοι πως έχει έλθει το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης που, δυστυχώς, εξαιτίας της παρακμής της χώρας, σέρνεται επί 10 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε το 2010 με τα μνημόνια και μοιάζει να ολοκληρώθηκε με τις εκλογές του Ιουλίου του 2019.

Η μεταβατική περίοδο νεοδημοκρατικής φιλελεύθερης “κανονικότητας” θα κρατήσει λιγότερο από όσο φαντάζεται ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν. Η πανδημία και η συνακόλουθη οικονομική επιβάρυνση επηρεάζει αναμφίβολα το πολιτικό κλίμα, αλλά ακόμα η σκόνη δεν έχει κατακαθίσει για να φανούν οι τάσεις στο εκλογικό σώμα. Νωρίτερα, ή αργότερα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όμως, θα ανατείλει μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία το ελληνικό έθνος θα αγωνιστεί για την ίδια την ιστορική του επιβίωση.

Γύρω από αυτό το αίτημα θα τείνουν να αναδιαμορφωθούν στο σύνολό τους και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Μία τέτοια αναδιαμόρφωση απαιτεί μια σχετικά μακρά περίοδο, κατά την οποία οι πολιτικές δυνάμεις θα πάψουν σταδιακώς να διαχωρίζονται με βάση τον παλαιό άξονα Αριστερά-Δεξιά, τέτοιον που είχε διαμορφωθεί σε όλη τη μεταπολιτευτική εποχή. Και αυτό έχει ήδη συμβεί, ακόμα και με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ή με τη μαζική συμπερίληψη πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Διαβάστε τη συνέχεια στην ιστοσελίδα Slpress.gr
https://slpress.gr/politiki/apo-to-dipolo-aristera-dexia-sto-dipolo-patriotismos-ethnomidenismos/

(ΕΡΕΥΝΑ) ΑΡΙΣΤΕΡΑ : ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΤΟ ΚΚΕ, Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΟΛ! (4ο ΜΕΡΟΣ)

Του Ειδικού Συνεργάτη
 
Ποια η σχέση του Μεγάλου Νοταρίου Σταύρου Ψυχάρη με την κομμουνιστική Αριστερά, τους συνταγματάρχες, αλλά και το... μπάσιμο στον Οργανισμό Λαμπράκη

Σε αντίθεση με πολλούς κακόπιστους πολίτες, η εγκυκλοπαίδεια wikipedia έχει την καλυτέρα των απόψεων για τον Σταύρο Ψυχάρη. Ανατρέχοντας κάποιος στο βιογραφικό του, που παρατίθεται εκεί, θα διαπιστώσει ότι στις βραβεύσεις του περιλαμβάνεται και η διάκριση Μέγας Νοτάριος του Οικουμενικού Θρόνου. Ανθρωπος του Θεού, δηλαδή. Το ίδιο με το Wikipedia πρέπει να πίστευε κι ο Κώστας Σημίτης (πρωθυπουργός των Ιμίων), όταν το 1996 τον διόρισε διοικητή του Αγίου Ορους. Ο Σταύρος Ψυχάρης διακόνησε το Περιβόλι της Παναγίας (τουλάχιστον τύποις, στα χαρτιά) ως το 2001.
Σε γενικές γραμμές μέχρι πρότινος τα είχε καταφέρει θεαματικά καλά στη ζωή του, παρόλο που ξεκίνησε με κάποιο θεωρητικό αλλά τελικά όχι ουσιαστικό χάντικαπ. Γεννήθηκε το 1945, σε μια Ελλάδα που είχε ρημάξει από την Κατοχή και θα ρήμαζε κι άλλο από την κομμουνιστική ανταρσία. Ο πατέρας του ήταν πατενταρισμένος κομμουνιστής. Είχε φυλακιστεί κι εξοριστεί για την κομματική δράση του. Από την πλευρά της μητέρας του πάλι εντοπίζεται επιφανές μέλος του ΚΚΕ. Αδελφός της ήταν ο Κώστας Λουλές, που διατέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ, έγινε ο πρώτος ευρωβουλευτής του… αντιευρωπαϊκού κόμματος (το οποίο δεν λέει όχι στο ευρωπαϊκό χρήμα) και ο οποίος επόταν σε ισχύ μόνο του Χαρίλαου Φλωράκη.



Η σχέση του Σταύρου Ψυχάρη με την κομμουνιστική Αριστερά παραλίγο να λάβει μέχρι και… μυστηριακές διαστάσεις. Είναι εδώ και καιρό διαδεδομένος ο αστικός μύθος ότι ο Σταύρος Ψυχάρης επρόκειτο να αποκτήσει ως πνευματικό πατέρα, νονό, τον Νίκο Ζαχαριάδη, τον «τιμημένο αρχηγό» του ΚΚΕ και βασικό υπεύθυνο της ανθρωποσφαγής του 1946-1949. Ομως, όταν ο Ζαχαριάδης κατευθυνόταν στην εκκλησία όπου θα τελούνταν το μυστήριο… συνελήφθη. Οπως και να έχει το πράγμα, είναι καλό να συλλαμβάνεται ο Ζαχαριάδης, έστω και στους αστικούς μύθους.

Μύηση στη δημοσιογραφία

Η επαφή με τα ΜΜΕ για τον Σταύρο Ψυχάρη ξεκίνησε το 1964 στην αριστερή εφημερίδα της ΕΔΑ «Δημοκρατική Αλλαγή». Την ίδια περίοδο ήταν γραμμένος και στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο - κάτι το οποίο έχει εξαιρετικό σημειολογικό αλλά και ουσιαστικό ενδιαφέρον. Μετά τη «Δημοκρατική Αλλαγή» προσελήφθη, μεσούσης δικτατορίας, ως… κοινοβουλευτικός συντάκτης της εφημερίδας «Εθνος».

Η 21η Απριλίου έφερε γούρι στον Σταύρο Ψυχάρη. Το 1972 άρχισε να εργάζεται στον ΔΟΛ. Εγινε πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας «Τα Νέα». Το 1973 ήταν ακόμα καλύτερη χρονιά για τον φιλόδοξο νέο. Κατόρθωσε να συμπεριληφθεί μεταξύ των δημοσιογράφων που συνόδευσαν τον υπουργό Συντονισμού Νικόλαο Μακαρέζο στο ταξίδι του στην κομμουνιστική Κίνα. Αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας Ιωαννίδη και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αντί» περιέλαβε το όνομα του Ψυχάρη σε κατάλογο δημοσιογράφων που συνεργάστηκαν με τους συνταγματάρχες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του περιοδικού, στελέχη του καθεστώτος χρησιμοποιήθηκαν από τον Ψυχάρη ως πηγές για τη συγγραφή του βιβλίου του «Τα Παρασκήνια της Αλλαγής», το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη του ’74 - αρχές ’75, κάτι το οποίο δεν ήταν δα και αξιόμεμπτη πράξη ή επιλήψιμη δημοσιογραφική πρακτική.



Το θεαματικό άλμα του αποφασισμένου για όλα Ψυχάρη έγινε το φθινόπωρο του 1983, όταν ήταν διευθυντής της εφημερίδας «Το Βήμα». Αυτό ήταν και κάτι σαν «χρίσμα» διαδοχής∙ μια αναγνώριση από τον Χρήστο Λαμπράκη ότι ο εξ απορρήτων του ήταν και ο εκλεκτός του, η επιλογή για τη συνέχεια. Ο Σταύρος Ψυχάρης τα κατάφερε τόσο καλά να πείθει τον Χρήστο Λαμπράκη ότι αξίζει περισσότερα και υψηλότερα, ώστε το 2002 «στέφθηκε» διευθύνων σύμβουλος και αντιπρόεδρος του ΔΟΛ.

Φυσικά, η πορεία του ακόμα και στο εύκολο -για ανθρώπους της πάστας του- τερέν του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη ήταν πολυκύμαντη. Η παλέτα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε για τον Σταύρο Ψυχάρη με φουλ πράσινο του ΠΑΣΟΚ, για να ξεθωριάσει μέχρι το σκάνδαλο Κοσκωτά και να επανακάμψει πάλι στα ίδια τη δεκαετία του ’90 μέσω της φανατικής υποστήριξης στο καθεστώς του Κώστα Σημίτη. Αυτά, όμως, καθώς και άλλες όχι και τόσο γνωστές ιστορίες και αφηγήσεις για τον διάδοχο της εκποιηθείσας αυτοκρατορίας του ΔΟΛ, στην επόμενη συνέχεια του αφιερώματος.

Απριλιανά βαφτίσια και διαξιφισμοί

22 Ιανουαρίου 2013: Εντονο διαξιφισμό μεταξύ του Ανδρέα Ψυχάρη και του Στάθη Παναγούλη προκάλεσε η φράση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που αγόρευε ο κ. Ψυχάρης, «δεν σου έβαλε καλό λαδάκι ο Σταματόπουλος» θέλοντας έτσι να υπαινιχθεί ότι ο (τότε βουλευτής της Ν.Δ.) Ανδρέας Ψυχάρης έχει βαφτιστεί από τον υπουργό Τύπου της 21ης Απριλίου Βύρωνα Σταματόπουλο.

Ομως, ο αδελφός του αείμνηστου Αλέκου Παναγούλη δεν τα θυμόταν καλά. Ο Σταύρος Ψυχάρης από τον πρώτο γάμο του έχει δύο γιους, τον Παναγιώτη (αυτόν βάφτισε ο Βύρωνας Σταματόπουλος, υφυπουργός Τύπου επί 21ης Απριλίου) και τον Ανδρέα Ψυχάρη (τον οποίο βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου). Στον Παναγούλη ο Ανδρέας Ψυχάρης απάντησε με την… αβρότητα που έχει ίσως κληρονομήσει από τον πατέρα του: «Εγώ δεν ξέρω από λάδι ούτε από ουίσκι ούτε από μπαρμπούτι, και δεν πρόκειται να μπω σε διάλογο με κάποιον που απειλεί τους βουλευτές με λιντσάρισμα. Εγώ γεννήθηκα στις 22 Αυγούστου του '67 και στη Μεταπολίτευση ήμουν 7 χρονών».

Διαβάστε επίσης : 1ο Μέρος: ΑΡΙΣΤΕΡΑ : ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΑΥΤΟΙ ΕΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ (1ο ΜΕΡΟΣ)

2ο Μέρος : ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ : ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ» ΑΠΟ ΤΟΝ «ΦΑΚΕΛΟ» ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΩΣ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΜΕΣΩ «ΕΘΝΟΥΣ»

3ο Μέρος : ΟΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΙ, ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ - ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΟΤΙ Ο ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΗΣ KGB, Η ΕΜΜΕΣΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

(ΕΡΕΥΝΑ) ΑΡΙΣΤΕΡΑ : ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΟΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΙ, ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ - ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΟΤΙ Ο ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΗΣ KGB, Η ΕΜΜΕΣΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» (3ο ΜΕΡΟΣ)

Του Ειδικού Συνεργάτη

O Γιώργος Μπόμπολας δεν ήταν πράκτορας της KGB. Αυτό αποφάνθηκε η ελληνική Δικαιοσύνη, όταν ο πανίσχυρος πρώην εκδότης και νυν εργολάβος στράφηκε εναντίον του συγγραφέα Παύλου Αναστασιάδη, ο οποίος κυκλοφόρησε δύο βιβλία με αυτό το περιεχόμενο, και κατά διάφορων ΜΜΕ που δημοσίευσαν αποσπάσματα και υιοθέτησαν τις απόψεις του συγγραφέα.

Οι πρώτες σχετικές φημολογίες περί KGB άρχισαν να κυκλοφορούν στα αθηναϊκά σαλόνια ήδη από το 1977, όταν ο Μπόμπολας μαζί με τον επιχειρηματία του χώρου Γιάννη Γιαννίκο (προερχόμενος επίσης από την Αριστερά) άρχισαν να εκδίδουν την 34τομη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια». Ο κύριος συνομιλητής του Γιώργου Μπόµπολα στη συμφωνία για την έκδοση στην Ελλάδα της «Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας» ήταν -λόγω θέσης, ασφαλώς- ο πρόεδρος του VAAP (Vsesoiuznoe Αgentstvo po Αvtorskim pravam - Γραφείο αδειοδότησης πνευματικής ιδιοκτησίας) και υπουργός επί εκδοτικών θεµάτων Μπόρις Πάνκιν. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1982, υποβιβάστηκε σε πρέσβη της ΕΣΣ∆ στη Σουηδία. Εκεί το όνοµά του ενεπλάκη σε δηµοσιεύµατα για υπόθεση κατασκοπίας. Από ένορκη έγγραφη κατάθεση του πρώην πράκτορα της KGB Πιοτρ Ντεριάπιν, ενώπιον αρµόδιας νοµικής Αρχής στην Αµερική, προκύπτει ότι ο Πάνκιν ήταν αξιωµατικός της Α΄ Γενικής ∆ιεύθυνσης της KGB, στον τοµέα της Παραπληροφόρησης - Disinformation. Ο Μπόρις Ντιμιτρίεβιτς Πάνκιν ήταν τελικά στρατηγός της KGB (αξιωµατικός της Α΄ ∆ιεύθυνσης της KGB)! Δημοσιεύματα ανέφεραν ότι το «Εθνος» ήταν το ανεπίσημο όργανο του ΚΚΕ!

Οι κατηγορίες
Τη δεκαετία του 1980 ο Γ. Μπόμπολας κατηγορήθηκε ως πράκτορας των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών (KGB), αρχικά από τον Παύλο Αναστασιάδη (Paul Anastasi), ανταποκριτή στην Ελλάδα της κεντροδεξιάς βρετανικής εφημερίδας «Daily Telegraph», και έπειτα και από το γνωστό βρετανικό περιοδικό «The Economist». Τα δύο βιβλία που έχει βγάλει ο Αναστασιάδης εναντίον του Μπόμπολα είναι το «Πάρτε το Εθνος στα χέρια σας» και «Χορεύοντας με τις αρκούδες». Ο Γιώργος Μπόμπολας, με δικηγόρο τον Στάθη Αλεξανδρή (υπουργός του Ανδρέα Παπανδρέου), άρχισε δικαστικό αγώνα αμέσως μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου και δικαιώθηκε, καθώς ο Αναστασιάδης καταδικάστηκε για συκοφαντική δυσφήμηση από την ελληνική Δικαιοσύνη, ενώ ο «Economist» υποχρεώθηκε από τη βρετανική Δικαιοσύνη να πληρώσει χρηματική αποζημίωση και να ζητήσει συγγνώμη από τον Μπόμπολα. Ο Μπόμπολας είχε κάνει μηνύσεις και στον ελληνικό Τύπο. Μία εκ των μηνύσεων είχε υποβληθεί εναντίον της εφημερίδας «Μεσημβρινή». Στα προαναφερθέντα πρέπει να προστεθεί η ευμένεια που έδειχνε η εφημερίδα «Ριζοσπάστης» προς τον Γιώργο Μπόμπολα και η έμμεση πλην σαφής δημοσιογραφική στήριξή του στις δικαστικές περιπέτειες που είχε εναντίον του Παύλου Αναστασιάδη.

Μίλησε ο συνέταιρος
O Παύλος Αναστασιάδης ζει στην Αθήνα. Αδυνατεί να λησμονήσει τη δικαστική αναμέτρησή του τη δεκαετία του 1980 με τον Γιώργο Μπόμπολα, στην οποία νίκησε ο δεύτερος. Ο Παύλος Αναστασιάδης, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην εφημερίδα «Το Χωνί» τον Ιούνιο του 2012, είχε πει σχετικά με τα στοιχεία που είχε για τη δράση των Σοβιετικών όταν έγραψε το βιβλίο «Πάρτε το Εθνος στα χέρια σας»: «Είχα μιλήσει με πρώην αξιωματικούς της KGB, που από τότε είχαν επιβεβαιώσει ότι ο Σίτνικοφ και ο Πάνκιν ήταν στο αρμόδιο επιτελείο για την Αποπληροφόρηση και τον ψυχολογικό πόλεμο στο εξωτερικό μέσω του Τύπου. Βέβαια, υπήρχαν και σχετικές καταθέσεις τότε σε διάφορες επιτροπές του Κογκρέσου στην Αμερική. Γενικά υπήρχε άνθηση τότε γύρω από το σχετικά νέο φαινόμενο που λεγόταν “δραστήρια μέτρα” μέσω του Τύπου».

Στην ερώτηση για τη βασική πηγή του για τη συγγραφή του πρώτου βιβλίου, του «Πάρτε το Εθνος στα χέρια σας», είπε ότι επρόκειτο για πρώην συνέταιρο του Μπόμπολα: «Ηταν ο βασικός μου μάρτυρας. Ηταν η πρωτογενής μου πηγή, ήταν συνέταιρος του Μπόμπολα, ήταν συνέταιρος των Σοβιετικών. Ηταν στο ΚΚΕ, ήταν στο ΕΑΜ, πολέμησε, σκότωσε, καταδικάστηκε, φυλακίστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο... Ηταν, ας πούμε, ένας σκληροπυρηνικός αριστερός κομμουνιστής. Και βέβαια έπειτα από κάποια ποινή δεν μπορούσε να πάρει κάποιο πιστοποιητικό και έτσι οι Σοβιετικοί τού δώσανε κάποια δικαιώματα και μετά έγινε το “πάντρεμα” με τον Μπόμπολα».

Η «εξαφάνιση» του Bobolasgate.info
Αν μια ιστοσελίδα ή ιστολόγιο στην Ελλάδα αξίζει τον τίτλο του «θρυλικού», τότε αυτή είναι το Bobolasgate.info. Εμφανίστηκε από το πουθενά, δημοσίευσε πληροφορίες, ντοκουμέντα (ηχητικά και γραπτά) που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί αλλά και να διασταυρώσει, και… εξαφανίστηκε κάπου στα τέλη Ιουνίου του 2012.

Φιλοξενούσε έναν τεράστιο όγκο δεδομένων και η ενημέρωσή της γινόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η αρθρογραφία έδειχνε άνθρωπο που κάποια στιγμή στη σταδιοδρομία του βρέθηκε πολύ κοντά στον Μπόμπολα και ο οποίος αποφάσισε να διαχωρίσει τη θέση του και να αποκαλύψει πληροφορίες μείζονος σημασίας. Φυσικά, ακόμα κι αυτό παραμένει στον χώρο των εικασιών. Ωστόσο, η σοβαρότητα της περίπτωσης φάνηκε στον τρόπο με τον οποίον εξαφανίστηκε από το διαδίκτυο οτιδήποτε αφορούσε το Bobolasgate.info. Eγιναν όλες οι νομικές ενέργειες (ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού) ώστε να διαγραφεί από τον παγκόσμιο ιστό ακόμα και το τελευταίο cache αρχείο που διατηρείται στους παγκόσμιους servers και στις μηχανές αναζήτησης όταν καταργείται μια ιστοσελίδα.

Διαβάστε επίσης : 1ο Μέρος: ΑΡΙΣΤΕΡΑ : ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΑΥΤΟΙ ΕΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ (1ο ΜΕΡΟΣ)

2ο Μέρος : ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ : ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ» ΑΠΟ ΤΟΝ «ΦΑΚΕΛΟ» ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΩΣ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΜΕΣΩ «ΕΘΝΟΥΣ»


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΘΟΥΚΥΔΙΔΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ: «ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕΙΝΟΣ», «ΑΙΩΝΙΟ ΚΤΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»

Του Παναγιώτη Ήφαιστου
 
Έχοντας ήδη διανύσει το ένα τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα, η κεκτημένη ταχύτητα των παρωχημένων ιδεολογικών δογμάτων προκαλεί πνευματική σύγχυση, πολιτικά μπερδέματα, πολιτικό ανορθολογισμό και μεγάλες ζημιές, ιδιαίτερα σε αδύναμα κράτη τα οποία δεν διαθέτουν Πεντάγωνα, Foreign Offices και επιτελεία κρατικών λειτουργών που σταθμίζουν και εκτιμούν τις τάσεις και τα επερχόμενα.

Ακόμη πλήθος παρασίτων αναμασά και παπαγαλίζει ιδεολογήματα και θεωρήματα τα οποία όχι μόνο ποτέ δεν είχαν κάποια σημασία αλλά επίσης ήταν σημαντικό μέσο παραπλάνησης και παραμυθιάσματος στο οπλοστάσιο της στρατηγικής soft power των δυνάμεων. Εκατομμύρια φορείς τίτλων που αναμασούν ιδεολογήματα και θεωρήματα λόγω κεκτημένης ταχύτητας, εκπαιδεύτηκαν κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Τα πολιτικά συστήματα κρατών, επιπλέον, θρέφονται ή προσκολλώνται σε αυτά τα ιδεολογήματα και θεωρήματα με αποτέλεσμα συχνά να κατηφορίζουν παρακμιακά ή και να εισέρχονται σε ναρκοπέδια και να ανατινάζονται.

Η κατάβαση από τα σύννεφα πάνω στα οποία πολλοί περπατούν ως αποτέλεσμα του ιδεολογικού φαινομένου των δύο τελευταίων αιώνων, είναι η απάντηση σε πολλά από τα προβλήματα της  συντρέχουσας μεταβατικής ιστορικής συγκυρίας.

Θα επιβιώσουν όσοι κατορθώσουν να κατανοήσουν

           α) τον αιώνιο και αναλλοίωτο χαρακτήρα της έννοιας ΠΑΤΡΙΔΑ για κάθε κοινωνική οντότητα,

           β) τον ανέφικτο χαρακτήρα κάθε ιδέας για πλανητική ανθρωπολογική εξομοίωση και πολιτική εξίσωση και

          γ) τον ανελέητα ανταγωνιστικό και συγκρουσιακό χαρακτήρα του σύγχρονου κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος.

 

Δύσκολη βέβαια η κατάβαση από τα ιδεολογικά σύννεφα. Ουκ ολίγοι και επί μακρόν κάθονται πάνω σε βουνά ψευδαισθήσεων και εσχατολογικών δογμάτων –που προπαγάνδιζαν τα ηγεμονικά κράτη– η κορυφή των οποίων φθάνει, ακριβώς, μέχρι τον ουρανό. Τα πολιτικοπνευματικά μπερδέματα ασφαλώς δεν αφορούν μόνο τους αδυνάμους. Είναι και φαινόμενα ευρύτερα και βαθύτερα.

Πιο συγκεκριμένα, στην φάση που διαμορφώθηκαν οι σύγχρονες εσχατολογικές παραδοχές αναβίωσαν πανάρχαιες σοφιστικές αντιλήψεις που προσαρμόστηκαν στο ιδιόμορφο ανθρωπολογικό περιβάλλον της μετά-Μεσαιωνικής Ευρώπης.

Σε μια χαώδη κυριολεκτικά πορεία πολλών αιώνων κατά την διάρκεια των Νέων Χρόνων αφενός γεννήθηκαν εξομοιωτικά και εξισωτικά κατασκευαστικά ιδεολογικά δόγματα και αφετέρου οι εκατέρωθεν οικονομικίστικες διεθνιστικές θεωρήσεις προκάλεσαν αβάστακτους σφαγιασμούς και γέμισαν μεγάλα νεκροταφεία.

Η διαδρομή των Νέων Χρόνων ήταν πολιτικά ταραχώδης, ανθρωπολογικά τραγική και πολιτικοπνευματικά μπερδεμένη. Συγκρότησε το σύγχρονο κράτος με γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις και υπερεθνικά πειράματα, ενώ το αποικιοκρατικό φαινόμενο ήταν μια άνευ προηγουμένου παρατεταμένη φρικτή εμπειρία.

Προς το τέλος αυτής τραγικής και ενίοτε κωμικής διαδρομής τον 20ο αιώνα, ο Ψυχρός Πόλεμος πόλωσε τον κόσμο γύρω από δύο μορφικά πανομοιότυτες εσχατολογικές ιδεολογικές προσεγγίσεις. Φτηνές σοφιστικές εκδοχές, θα έλεγα, ανάλογων τάσεων του παρελθόντος και προσαρμοσμένες στο ανθρωπολογικά εκμνηδενισμένο μετά-Μεσαιωνικό περιβάλλον.

Τους δύο τελευταίους αιώνες και μετά τις τραγωδίες των πρώτων αιώνων της μετά-Μεσαιωνικής εποχής, η ταλάντωση κυμαινόταν μεταξύ του πόλου του ιδεολογικού βούρκου του συνεπούς μηδενιστή Μαρκήσιου deSade και του πόλου των υποκριτικών αστικών και κομμουνιστικών μεταμφιέσεων των ψευτοιδεολογιών Δύσης και Ανατολής οι οποίες μεταμφίεζαν τις αξιώσεις ισχύος των ηγεμονικών δυνάμεων. Η ναζιστική ιδεολογία ήταν μια ακόμη εκδοχή η οποία αφαίρεσε το προσωπείο και έκανε πιο σαφείς τις εγγενείς ρατσιστικές και φασιστικές ιδιότητες κάθε κατασκευαστικού ιδεολογικού δόγματος.

Αναρίθμητοι ήταν οι κακότυχοι ή ευκολόπιστοι «Ιθαγενείς» λιγότερο ισχυρών εθνώνπου δυστύχησαν ή πέθαναν παλεύοντας στο όνομα των διεθνιστικών «πλανητικών κοσμοθεωριών» των εκατέρωθεν εσχατολογικών ιδεολογικών δογμάτων.Η κεκτημένη ιστορική ταχύτητα και η δυσκαμψία μετάβασης σε μια άλλη πνευματική δομή διαιωνίζουν πολλές από τις παθολογίες που δημιούργησε ο Ψυχρός Πόλεμος και το ιδεολογικό παραμύθιασμα πολλών εθνών.

Πολλοί βέβαια αντιστάθηκαν τόσο στοχαστικά όσο και πολιτικοανθρωπολογικά.Απτή μαρτυρία η κατεδάφιση της Σοβιετικής Ένωσης και η συντρέχουσα γελοιοποίηση της οικονομικίστικης εκδοχής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (για τις άλλες εκδοχές όπως το Γκολικό στοίχημα γιια μια «Ευρώπη των Πατρίδων» αναμένουμε). Τόσο στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης όσο και του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης καταμαρτυρείται ότι μετά από πολλές δεκαετίες οι εθνικές ανθρωπολογίες είναι ζωντανές και ακμαίες.

Αυτό το γεγονός, βέβαια, ταυτόχρονα με την έγερση μετά

το 1990 δεκάδων εθνών που προγενέστερα καταστέλλονταν από την αποικιοκρατία και στην συνέχεια παγιδεύτηκαν στις «ιδεολογικές» συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου, δημιουργεί μια νέα αφετηρία.

Είναι μια αφετηρία γεμάτη δύσκολες προκλήσεις αλλά και θανατηφόρα ναρκοπέδια που δημιουργήθηκαν στην φάση της ταραχώδους από-αποικιοποίησης και στην συνέχεια στην φάση του Ψυχρού Πολέμου τον 20 αιώνα. Η είσοδος στον 21ο αιώνα, επιπλέον, συνοδεύεται από την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου πολλών πλέον μεγάλων δυνάμεων πυρηνικά εξοπλισμένων.

Μπροστά μας όσο μπορεί κανείς να προβλέψει στο μέλλον βρίσκεται πλέον ένα πλήρως διαμορφωμένο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα δύο εκατοντάδων κρατών και πολλών μεγάλων δυνάμεων. Για πολλούς δεν είναι σαφές ποια είναι η Ιθάκη αλλά η Οδύσσεια άρχισε. Μπορεί να μην το κατάλαβαν ή να μην το πρόσεξαν μερικοί, αλλά το 1990 συμβολίζει την αφετηρία ενός δύσκολου ταξιδιού, μιας Οδύσσειας.

Συμβολικά μιλώντας βρσκόμαστε στην αφετηρία της «τρίτης εποχής»:

1. Η πρώτη είναι η μετάβαση από την βαρβαρότητα στην Πολιτική φάση της Αρχαιότητας,

2. Η δεύτερη είναι η μετά-Κλασική κοσμοσυστημική εποχή μέχρι και την πτώση της Βασιλεύουσας Πολης (Κωνσταντινούπολης) που οδήγησε στην Συνθήκη των Βεστφαλιών το 1648 και στην δημιουργία του σύγχρονου κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος.

3. Το 1990 που συμβολίζει το τέλος του Ψυχρού Πολέμου που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τον τερεματισμό της αντί-πνευματικής «ιδεολογικής εποχής».

Σε αυτή την τρίτη Οδύσσεια είμαστε όλοι. Οδυσσείς οι οποίοι θαλασσοπορώντας αναζητούμε πλέον, λογικά, την οικεία και σύμφωνα με την κοινωνική ετερότητά μας Πολιτειακή μας Ιθάκη. Όσες κοινωνίες είναι βιώσιμες είναι ποτισμένες με την έννοια ΠΑΤΡΙΔΑ.

Το ταξίδι δεν θα είναι εύκολο και για μερικούς ίσως να είναι και ανέφικτο γιατί προηγήθηκε ο κατήφορος του πολιτικού πολιτισμού των τελευταίων αιώνων που τους ροκάνισε και αποδυνάμωσε. Ακόμη, είναι πολλές οι Σειρήνες του φτηνού μαζικοπαραγωγικού, μαζικοκαταναλωτικού και αστικοποιημένου μηδενισμού, ενώ διαρκώς συναντάμε Λαιστρυγώνες, Λωτοφάγους και Κύκλωπες κάθε είδους. Ακόμη, η μόδα της ασέβειας κατά των ιερών και των οσίων, και κατά των νοημάτων και των ουσιών των ανθρώπων, λογικά θα πρέπει να προκαλεί πολύ μεγάλο θυμό στον Ποσειδώνα.

Λίγοι επίγεια σκεπτόμενοι θα διαφωνήσουν ότι το μέλλον βρίσκεται στις διδαχές των Ομηρικών απαρχώντου πολιτικού πολιτισμού και στο μεταγενέστερο κεκτημένο.

Συντομογραφώντας, θα λέγαμε ότι ο πολιτικός πολιτισμός μετά από μια διαδρομή πολλών χιλιετιών αντιστράφηκε δραστικά όταν καταδαφίστηκε η Βυζαντινή Οικουμένη. Έκτοτε διανήσαμε μια έρημο με λίγες μόνο Οάσεις. Μέχρι και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οπότε και εισήλθαμε όπως είπαμε στην τρίτη μεγάλη εποχή της ιστορίας, την μεταψυχροπολεμική.

Περιττά λόγια τα πιο πάνω, βέβαια, για τους πολιτικοπνευματικά ιδεολογικά απογειωμένους ή παγιδευμένους οι οποίοι συγχέουν τα πολιτικά δικαιώματα εντός ενός συντεταγμένου πολιτειακού βίου με ποικίλα πλανητικά δήθεν δικαιώματα, δικαιοσύνες και ηθικές.

Ξεχνούν ή δεν κατανοούν ότι μπορούμε να μιλάμε μόνο για ηθικά κριτήρια πολιτικά προσδιορισμένα, για πολιτικά δικαιώματα κοινωνικοπολιτικά σμιλευμένα και για δικαιοσύνη ενταγμένη σε ένα σύστημα πολιτειακής διανεμητικής δικαιοσύνης. Πολλοί πίστεψαν ότι μπορεί να συμβεί κάτι άλλο παρασυρμένοι από ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις και προπαγανδιστικές ανάγκες της στιγμής των ηγεμονικών δυμάμεων κάθε συγκυρίας.

Είναι περιττά λόγια επίσης για όσους πολιτικοπνευματικά ζουν στην παρωχημένη εποχή των δουλοπαροίκων ότανμέσα στο γεμάτο εθνοκαθάρσεις, σοβινισμούς, φασισμούς και γενοκτονίες σφαγείο του Διαφωτισμού οι άνθρωποι όπως εξελίσσονταν επαναστάτησαν ζητώντας δικαιώματα για να τους δώσουν «συμβόλαιο» και έμμεση αντιπροσώπευση αντί πολιτικού συστήματος δημοκρατικά προσανατολισμένου.Αυτών λεχθέντων δύο ακόμη συναφείς επισημάνσεις.

Πρώτον, κατά την διάρκεια της τραγικής μετά-Μεσαιωνικής εποχής μέχρι και τις μέρες μας και ανεξάρτητα του πόσες προσπάθειεςέγιναν από πολλούς για να πάρουν την σκυτάλη του πολιτικού πολιτισμού της Αρχαιότητας –την κοσμοσυστημική εποχή από την κλασική εποχή μέχρι τον 16ο αιώνα απλά πολλοί δεν την ήξεραν ή δεν ήθελαν να την ξέρουν, κάτι που είναι μια άλλη μεγάλη υπόθεση–,οι κοινωνικές οντότητες όπως είναι φυσικό συνέχισαν να συγκροτούνται πολιτικοανθρωπολογικά. Ανεξαρτήτως του ποσο πλούσιες ήταν από άποψη πολιτικών παραδόσεων οι κοινωνίες ποτέ δεν έπαψαν να επιδιώκουν πολιτική κυριαρχία και πολιτική ελευθερία. Ποτέ δεν έπαψαν επιπλέον να αναπτύσσουν τον πνευματικό τους κόσμο σύμφωνα με τις ανά πάσα στιγμή προϋποθέσεις της ανθρωπολογικής τους ανάπτυξης. Θα ήταν λάθος εάν δεν συνεκτιμήσουμε, για παράδειγμα, ότι κόντρα στο μοντέρνο και μεταμοντέρνο κατηφορικό ρέμα μεγαλούργησαν μορφές όπως οι Ελ Γκρέκο, Μπετόβεν, Μόζαρτ, Ελύτης και πολλοί άλλοι «πνευματικοί ποταμοί» που έθρεψαν και συνεχίζουν να θρέφουν τους ανθρώπους με πνευματικό περιεχόμενο και πολιτική υπόσταση.Με διαφορετικά λόγια κάθε κοινωνική οντότηταόπως πάντοτε συνέβαινε ανάλογα με τις περιστάσεις και την φάση εξέλιξή της, συγκροτείται σύμφωνα με την ανθρωπολογική ετερότητά της όπως διαμορφώθηκε ιστορικά και όπως εξελίσσεται στον τόπο και στον χρόνο.

Δεύτερον, τον τελευταίο ενάμιση αιώνα παρεμβλήθηκε μια φάση ελάχιστα συνειδητοποιημένη που αποτελεί και το πεδίο το οποίο κείται μπροστά μας. Όπως περιγράφει αριστουργηματικά τις προϋποθέσεις της ύστερης εποχής ο Παναγιώτης Κονδύλης στο «Η παρακμή του Αστικού πολιτισμού», ήδη εδώ και ενάμιση αιώνα άρχισε σταδιακά να εκπνέει ο πατερναλιστικός μοντερνισμός και να αντικαθίσταται από τον ύστερο καθολικά αντί-πνευματικό μεταμοντερνισμό.

Μέσα στον ευρύτερο και φαρδύ δρόμο της Νεοτερικότητας (τον οποίο αντιδιαστέλλω από τον μονοσήμαντο στενόχωρο μοντερνισμό)ρέει ορμητικά η μαζικοπαραγωγή, η μαζικοκατανάλωση, η αστικοποίηση, ο βιασμός της φύσης και του φυσιολογικού, η πολιτικοανθρωπολογική και πολιτισμική συρρίκνωση ή και εκμηδένιση των «μαζών».

Μέσα σε αυτόν τον φαρδύ δρόμο ρέουν και οι αντιστάσεις.Συγκροτούνται επίσης, θα υποστηρίξει η γνωσιολογία του Γιώργου Κοντογιώργη, μετά-κρατοκεντρικές κοσμοσυστημικές δομές. Οι άνθρωποι και τα κράτη τα οποία είναι βιώσιμα διαθέτουν ένστικτααυτοσυντήρησης και παλεύουν για να διαφυλάξουν ή να ενισχύσουν την πολιτική και πολιτισμική τους υπόσταση.

Είναι η συντρέχουσα μάχη αλλά και η μάχη –ή μάλλον ο πόλεμος– του μέλλοντος:Στην μια μεριά βρίσκεται ο μεταμοντέρνος μηδενισμός –που δεν μας επιστρέφει καν στην αρχαία σοφιστική σκέψη αλλά στα Σόδομα και Γόμορρα του Μαρκήσιου deSade– και στην άλλη πλευρά οι άνθρωποι και τα έθνη που αγωνίζονται να διαφυλάξουν και να ενισχύσουν τον πολιτικό τους πολιτισμό και τις πολιτικές τους παραδόσεις μέσα σε πνευματικά ισχυρές, δημοκρατικά συγκροτημένες και ισχυρές πολιτειακές οντότητες.

Ο καθείς διαλέγει και παίρνει ότι επιθυμεί και ότι του αξίζει. Από την μια πλευρά ο μεταμοντέρνος εκμηδενιστικός εθνομηδενισμός και από την άλλη οι άνθρωποι και τα κράτη με υπόσταση, ισχύ και μέλλον.

Προσωπικά, όταν εντάχθηκα στον Ελληνικό πανεπιστημιακό χώρο το 1990 έχοντας μελετήσει και γράψει στρατηγική θεωρία στο εξωτερικό, λογικότατα, το πρώτο πράγμα πού έκανα ήταν να συστήσω στους φοιτητές μου το Υποδειγματικό/Παραδειγματικό έργο του Θουκυδίδη. Το θεμελιώδες δηλαδή κείμενο των αξιωμάτων της πολιτικής θεωρίας και της «πολιτικής θεωρίας του (εθνοκρατοκεντρικού) διεθνούς συστήματος (κλασικού και σύγχρονου).

Οι αντιδράσεις ήταν ένα πρώτο σοκ. Δεν άργησα να αντιληφθώ τα αίτια των αντιδράσεων. Εξ ου και η συνεχιζόμενη έκτοτε αντιπαράθεσή μου (όχι πάντοτε πολιτισμένη στην απέναντι όχθη) με τις πολύ διαδεδομένες εσχατολογικές ασυναρτησίες ιδεολογικά βομβαρδισμένων μυαλών.

Καμιά μνησικακία. Μόνο θλίψη γιατί συχνά λαμπρά μυαλά εγκλωβίζονται σε ασυναρτησίες χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται ενώ όταν το αντιλαμβάνονται ο εγκλωβισμός έχει άλλα αίτια «πιο απτά» και «πιο “ανθρώπινα”».

Να το πούμε διαφορετικά η επίπεδη, γραμμική, μεταμοντέρνα, ιδεολογική και εξ ορισμού θανατηφόρα εσχατολογική «πολιτική σκέψη» (με την οποία πολλοί «γαλουχήθηκαν» στα ιδεολογικά εκπαιδευτήρια Δύσης και Ανατολής κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου) δεν άντεχε και δεν αντέχει την εδραία Θουκυδίδεια πολιτική θεωρία η οποία διαθέτει οντολογική αναφορά και η οποία βρίσκεται στην μεριά του «Ανθρώπου» και της πολιτικής και στον αντίποδα της εσχατολογίας.

Όσοι διακατέχονται από αυτοκτονικά σύνδρομα μόνο εσχατολογία μπορούν να καταβροχθίζουν. Είναι το ναρκωτικό συνάμα και το δηλητήριο της απελπισίας τους και του φανατισμού τους. Το κωμικοτραγικό της όλης υπόθεσης είναι ότι ενώ αυτά τα δόγματα τα καλλιεργούν σε ισχυρά κράτη συνειδητοί ή ανεπίγνωστοι στρατευμένοι πολιτικοί στοχαστές που υπηρετούν την στρατηγική των κρατών τους, σε ξεπεσμένα και εξαρτημένα κράτη ισχύει το αντίστροφο, δηλαδή ροκανίζουν το κράτος τους και τον ίδιο τον εαυτό τους.

Το θέμα βέβαια που θίγει ο Κονδύλης για την διαμάχη Πλάτωνα και σοφιστικής σκέψηςστο απόσπασμα που παραθέτω πιο κάτω, θα πρέπει να το δει κανείς υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι ένας μόνο Πλάτωνας υπήρξε ενώ τα πλατωνάκια που έκτοτε πιθηκίζουν πολλά. Όσον αφορά τους Νέους Χρόνους μετά τον 16o αιώνα το αποτέλεσμα είναι ένας διαχρονικός ακταρμάς πολιτικής παράκρουσης πάνω σε ένα εκκρεμές οι δύο πόλοι του οποίου είναι φτηνός εσχατολογικός πλατωνισμός συχνά συνδυασμένος με φτηνή σοφιστική σκέψη και στον άλλο μηδενισμός.

Για όσους ενδιαφέρονται πάντως να είναι επίγεια όντα συνάμα και με υπόσταση υπάρχει πάντα ο Θουκυδίδης. Θα πρόσθετα και ο «θετικιστής» Αριστοτέλης που περιέγραψε ποικιλόμορφα, αριστουργηματικά και προσανατολιστικά αυτό πού παρατήρησε και κατάγραψε με ενάργεια και διεισδυτικότητα. Δηλαδή την Οδύσσεια της πολιτικής συγκρότησης του κατ’ αλήθειαν πολιτειακού βίου όταν είναι προσανατολισμένος δημοκρατικά προς την πολιτική ελευθερία υπό συνθήκες εθνικής ανεξαρτησίας.

Π.ΗΦΑΙΣΤΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ

Του Παναγίωτη Λιάκου

Ο επικεφαλής που δεν είναι αντάξιος του αξιώματός του δεν εξαντλεί απλά τους πολίτες, τους καταναλώνει

Δημοβόρος βασιλεὺς, ἐπεὶ οὐτιδανοῖσιν ἀνάσσεις». Χαρά στον λαοφαγά τον άρχοντα, που ορίζει τιποτένιους!

Ιλιάς, Α 231. Απόδοση στη νέα ελληνική Καζαντζάκης - Κακριδής.

Ο εξοργισμένος Αχιλλεύς δίνει απάντηση σ' ένα φαινομενικά δυσεπίλυτο αίνιγμα που έχουν θέσει στους λαούς οι αιώνες εξάσκησης στην πολιτική τέχνη (είναι τέχνη διότι, αν ήταν επιστήμη, τα «πειράματα», δηλαδή η άσκηση πολιτικής εξουσίας, θα μπορούσαν να επαναληφθούν πολλές φορές στον ίδιο τόπο με τις ίδιες συνθήκες).

Ο «λαοφαγάς» άρχοντας είναι ο Αγαμέμνων, ο οποίος θέλει να πάρει το «γέρας» του Αχιλλέα, τη Βρισηίδα, που ήταν σκλάβα του. Ο επικεφαλής του στρατεύματος των Αχαιών στον Τρωικό Πόλεμο ήθελε με την «κατάσχεση» της σκλάβας του ατίθασου και τολμητία Αχιλλέα να αναπληρώσει τη δική του απώλεια, εκείνην της ποθητής Χρυσηίδας, την οποία έπρεπε να επιστρέψει στον πατέρα της ούτως ώστε να εξευμενιστεί ο Απόλλων. Ο Χρύσης, πατέρας της Χρυσηίδας, ήταν ιερέας του Απόλλωνα, είχε ζητήσει την επιστροφή της κόρης του από τον Αγαμέμνονα και ο βασιλεύς των Μυκηνών όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά συμπεριφέρθηκε προσβλητικά στον ιερέα του Φοίβου.

Ο τελευταίος, ευρισκόμενος εν δικαίω, προσευχήθηκε στον Απόλλωνα να τιμωρήσει τον στρατό των Ελλήνων και οι προσευχές του εισακούστηκαν. Το θανατικό που έπεσε στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα υποχρέωσε τον Αγαμέμνονα να αναθεωρήσει την ασέβεια που επέδειξε στο πρόσωπο του Χρύση και να επιστρέψει την κόρη του, η οποία είχε γίνει παλλακίδα του. Ωστόσο, η εμμονή του με την ιδέα της υπεροχής έναντι των άλλων τον οδήγησε να διαπράξει το ατόπημα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε τούτο το ομηρικό έπος. Εχοντας την αλαζονεία της εξουσίας, αντιμετωπίζει τον Αχιλλέα σαν... υπήκοο, σαν ένα ασήμαντο κομμάτι, ψηφίο ενός μεγάλου αθροίσματος δυνάμεων, και πλήττει τον πυρήνα της προσωπικότητάς του και με το ύφος του αλλά και -κυρίως- με την πράξη του να απαιτήσει τη Βρισηίδα ως «αποζημίωση» για τη δική του απώλεια.

Ο Αχιλλεύς έχει εξοργιστεί αλλά η οξύνοιά του δεν υποχωρεί ούτε ενώπιον των κυμάτων της αγανάκτησης που έχουν πλημμυρίσει το θυμικό του. Αποδίδει στον Αγαμέμνονα έναν χαρακτηρισμό αντάξιο του έπους, που μας εξιστορεί τις περιπέτειές του: «δημοβόρος». Η νεοελληνική απόδοση των Καζαντζάκη - Κακριδή είναι εξίσου εύστοχη: «λαοφαγάς»!

Η άτεχνη, βάναυση, βουλιμική αλλά τόσο αρχαϊκά ειλικρινής διεκδίκηση μιας γυναίκας οδήγησε έναν βιρτουόζο, μάγο του πολέμου, σε ένα εύστοχο συμπέρασμα. Ο ηγέτης που δεν είναι αντάξιος του αξιώματός του δεν εξαντλεί απλά τους πολίτες, τους καταναλώνει. Τους τρώει! Ο δημοβόρος επικεφαλής του συλλογικού βίου καταναλώνει πόρους, ζωές, υλικά και άυλα κεφάλαια του δήμου. Είναι... ασύμφορος και αποτελεί εξαιρετικά κακή συναναστροφή για τους υφισταμένους, τους υπηκόους, τους πολίτες του.

Ο Αχιλλεύς χαρακτηρίζει «τιποτένιους» αυτούς που ορίζει και διατάζει ο Αγαμέμνων. Αποδίδει την ουτιδανότητά τους στον βασιλέα, όχι στους ίδιους. Οι βασιλείς του ομηρικού κόσμου (όπως και οι περισσότεροι, διαχρονικά) δεν εκλέγονταν. Ο λαοφαγάς Αγαμέμνων δεν ψηφίστηκε ούτως ώστε να νομιμοποιείται κάποιος να ισχυριστεί ότι οι πολλοί προτίμησαν κάποιον σαν εκείνους. Ο βασιλιάς έδωσε το ποιοτικό στίγμα στο πλήθος. Η δική του ανημποριά να λειτουργήσει ενάρετα διαχύθηκε στην κοινωνία και μετέτρεψε τον λαό σε τιποτένιους.

Αυτό, η ηγεσία που αλλάζει και συμπαρασύρει ολόκληρη την κοινωνία στους ρυθμούς της, παρότι έχει αποδειχθεί πολλές φορές στην ελληνική Ιστορία, τίθεται συχνά ως τάχα ρητορικό ερώτημα ή ακόμα και τοποθέτηση: Διαλέγουμε αυτούς που μας αξίζουν;
Κι όμως, η ίδια η φύση της διαπίστωσης είναι μια πλάνη. Ο Ομηρος στα έπη του ξεκαθαρίζει αρκετά ζητήματα υψηλής και καθημερινής πολιτικής, γεωπολιτικής, ψυχολογίας και κοινωνικής μηχανικής. Στην «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» είναι συμπυκνωμένη η φοβερή περιπέτεια της πάλης του ανθρώπου με τον θάνατο, τον εαυτό και τον περίγυρό του - κοινωνικό και φυσικό. Τα μόνα που απαιτούνται για να αντληθεί πλούτος από τούτο το πνευματικό θησαυροφυλάκιο της ανθρωπότητας είναι ανοικτό πνεύμα, φαντασία και παρατηρητικότητα.


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ