ΓΡΙΒΑΣ ΣΤΟ NEWSBREAK : «Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙΣΕΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ» «Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας

Συνέντευξη του του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στον Ιωάννη Παναγιωτακόπουλο 

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Περνώντας στο καθαρά στρατιωτικό σκέλος, ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων καταρρίπτει τον μύθο ότι η Τουρκία έχει αποκτήσει συντριπτική υπεροχή έναντι της Ελλάδας. Με βάση τα υλικά δεδομένα, η στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο διατηρείται, καθώς η Ελλάδα διαθέτει κρίσιμα ποιοτικά πλεονεκτήματα, ενώ οι εξοπλιστικές κινήσεις των τελευταίων ετών κάλυψαν σοβαρά κενά.

Το πραγματικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν εντοπίζεται στα F-35, αλλά στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει εναρμονιστεί ταχύτερα με τη σύγχρονη τεχνολογία του πολέμου, επενδύοντας στην εγχώρια παραγωγή ρομποτικών συστημάτων, drones και βαλλιστικών πυραύλων. Ο κ. Γρίβας υπογραμμίζει ότι η παραδοσιακή ελληνική λογική των ακριβών αγορών «από ξένα μαγαζιά» έχει φτάσει στα όριά της. Τονίζει ότι η απαξίωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να σταματήσει αμέσως και ότι η χώρα δεν χρειάζεται πλέον απλά, δειλά βήματα, αλλά «άλματα και μεταλλάξεις μεγάλης κλίμακας» προκειμένου να μην βρεθεί προ εκπλήξεων στο άμεσο μέλλον.

Ακούστε όσα ανέφερε στο Newsbreak ο Κώστας Γρίβας 

 

NEWSBREAK

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ : ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ.ΔΕΝ ΠΗΡΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΣΗΜΙΤΙΚΟ «ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ» ΣΥΛΛΑΒΑΡΙΟ!

συνέντευξη στον Μάκη Δεληπέτρο

«Η Ελληνική Γλώσσα έχει καταστραφεί μέσω νόμων, δεν έχει αφεθεί όπως κάθε γλώσσα να εξελιχθεί στο πέρασμα των ετών και των αιώνων» αποκαλύπτει στην «Εστία της Κυριακής» ο κλασσικός φιλόλογος, ιστορικός και μελετητής της γλώσσης κ.  Αντώνιος Αντωνάκος

Έρευνα μελετητού η οποία διήρκησε πλέον των  40 ετών ανατρέπει  την μεγαλύτερη ιστορική παραχάραξη που είχε ως στόχο την  «καταγωγή» των γραμμάτων και τελικώς την ίδια την γένεση και ιστορία της ελληνικής γλώσσης μέσα από τα όσα φέρνει στο φώς το έργο του κ.Αντώνιου Α. Αντωνάκου «Ελληνικό Αλφάβητο» (Οι αποσιωπηθείσες φιλολογικές πηγές για την ελληνική προέλευση των γραμμάτων του) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πελασγός» με προλογική αναφορά του καθηγητού και πρώην προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών Αντωνίου Ν. Κουνάδη.

«Αυτό το βιβλίο-εξήγησε ο συγγραφεύς στην «Εστία της Κυριακής»- εμπεριέχει ερευνητική προιστορία περίπου 40 ετών. Από τις συζητήσεις των φοιτητικών μου χρόνων δεν μπορούσα να δεχθώ ότι το τέλειο ελληνικό Αλφάβητο έπρεπε να δανειστεί πράγματα από ένα συλλαβάριο, θεωρούσα πως ήταν κάτι ανάλογο με το να μπορούμε να φτιάξουμε μία πολυκατοικία με τέλεια στατική μελέτη και να μην μπορούμε να κατασκευάσουμε τα παράθυρα της και να αναγκασθούμε να δανειστούμε γνώση από άλλους. Άρχισα να συγκεντρώνω στοιχεία και έφτασα στον «Θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσης» της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Ιρβάιν της Καλιφόρνιας Μαριάν Μακντόναλντ όπου μέσα από άπειρες πηγές είδα ότι ανέτρεπαν το αφήγημα περί «Φοινικικού» αλφαβήτου όπως εδίνετο μέχρι τότε, ως μέρους του Σημιτικού «Φοινικικού» Συλλαβάριου».

Ο κ.Αντώνιος Αντωνάκος επεσήμανε ότι «με την πολυετή ερευνητική  διαδικασία απέδειξα ότι οι Φοίνικες ήταν στην πραγματικότητα Πελασγοί και προσφεύγοντας σε πηγές και  αρχαία κείμενα απέδειξα μέσα από τις πολλές απόψεις που υπήρχαν για τον όρο «Φοινίκεια γράμματα» πως οι μελετητές αρνούνταν αντιεπιστημονικώς να συζητήσουν για αυτές τις 11 εκδοχές ενώ αποδέχονταν μόνον μία, αυτή του Ηροδότου όπως με λανθασμένο τρόπο είχε ερμηνευθεί αφού εννοούσε και αυτός τα Πελασγικά γράμματα. Σε αυτήν την θέση είχαν καταλήξει και οι δύο μεγάλοι λεξικογράφοι Λίντελ και Σκοτ στο «Μέγα Λεξικόν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης», έργο αναφοράς και φυσικά το καλύτερο στο είδος του, όπου αναφέρουν πως ο Κάδμος έφερε στην  Ελλάδα το αποτελούμενο εκ 16 γραμμάτων παλιό ελληνικό αλβάβητο . «Επομένως-συνέχισε ο κ.Αντωνάκος- ομιλούμε για ένα Ελληνικό Αλφάβητο, δεν έφερε ο Κάδμος κανένα Σημιτικό «Φοινικικό Αλφάβητο». Αυτήν την άποψη των Λίντελ- Σκοτ δεν την έθεσε ποτέ, κανείς, προς συζήτηση στην επιστημονική κοινότητα. Αυτό προέκυψε από την έρευνα που είναι πρωτότυπη και πρωτογενής και έχει στοιχεία τα οποία υποχρεώνουν σε έναρξη συζήτησης αφού τα κείμενα υπάρχουν και οι μεγάλοι λεξικογράφοι τα μελέτησαν για να καταλήξουν στο συμπέρασμα πως Ελληνικό ήταν το Αλφάβητο το οποίο επανέφερε στην Ελλάδα ο Κάδμος…»

-Πληθώρα πηγών καταδεικνύουν την αρτιότητα και αυτόνομη εξέλιξη της ελληνικής γλώσσης.

« Οι αποδείξεις είναι πάρα πολλές και υπεισέρχονται και σε άλλα θέματα όπως το ότι υπήρχε γραφή και προ του Ομήρου η οποία δεν μπορούσε να είναι απλοική. Ήταν προηγμένη και χρησιμοποίησα ως παράδειγμα την λέξη «δυσαριστοτόκεια» που λέει προς τον γιο της η Θέτις. Μία λέξη σημαίνουσα «αλοίμονο σε μένα που γέννησα τον Άριστο» και είναι από μόνη της ένα μοιρολόι. Όπως και τα «σήματα λυγρά… θυμοφόρα» δεν  εννοούν μόνον γράμματα αλλά την ύπαρξη μίας ολόκληρης λογοτεχνίας αφού τα όσα έγραφαν είχαν σκοπό να διεγείρουν το θυμικό του Προίτου ώστε να αναγκασθεί να σκοτώσει τον Βελερεφόντη.»

-Μία γλώσσα δεν φθάνει στην τελειότητα μέσα σε μία μικρή, ελάχιστη χρονική περίοδο.

«Σωστή άποψη. Δεν δημιουργείται μέσα σε ελάχιστα χρόνια μία γλώσσα, θέλει πάρα πολλούς αιώνες για να διαμορφωθεί και να κατασταλάξει, με τον Όμηρο δεν αρχίζει μία ποίηση, τελειώνει μία ποίηση είναι το αποκορύφωμα…»

-Και στον Τίμαιο του Πλάτωνος υπάρχουν αναφορές για παλαιότερο ελληνικό πολιτισμό

«Υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές και για την Ελληνική Φοινίκη, υπάρχουν πηγές γιατί πάρα πολλοί συγγραφείς την θεωρούσαν Ελληνική περιοχή και πως με τους Έλληνες είχαν κοινό αίμα και τέκνα, «το γένος το έν τήδε τη γη και τη Φοινίκη» όπως γράφει ο Ευριπίδης κ.α. Θεωρούσαν τους Έλληνες ως έχοντες το ίδιο αίμα και την Φοινίκη ελληνική περιοχή. Γιατί δεν ελήφθησαν υπόψη όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που υπάρχει αυτό το αφήγημα δεν μπορώ να το καταλάβω και κυρίως γιατί έχουν αποκλεισθεί όλα αυτά τα ζητήματα από την συζήτηση…»

-Που εστιάσατε την έρευνα;
 
«Στο να πω ποιες πηγές υπάρχουν, ποιοι συγγραφείς αποδεικνύουν πως οι Φοίνικες ήταν Έλληνες και είχαν φέρει παλαιό ελληνικό αλβάβητο από την Φοινίκη. Υπάρχει κείμενο το οποίο παρουσιάζω στο οποίο αναφέρεται πως οι Φοίνικες έφεραν τα γράμματα στην Ελλάδα παρότι  ήταν γείτονες… βαρβάρων. Άρα δεν ήταν οι ίδιοι βάρβαροι, ήταν Έλληνες, αυτός ήταν ο διαχωρισμός. Επιδιώκω να εμπεδωθεί αυτή η θέση ώστε να εκκινήσουν παρόμοιες συζητήσεις. Το αφήγημα για τους περισσοτέρους είναι πως αυτά λέει η επιστήμη, η γλωσσολογία και δεν σηκώνουμε καμμία συζήτηση σχετικά με αυτό. Είναι επιστημονική μέθοδος αυτή;»

-Χαρακτηρίζετε «υπερόπλο» την Ελληνική Γλώσσα.

«Θεωρώ ότι είναι ένα πνευματικό υπερόπλο γιατί μπορεί να προσφέρει με τις λέξεις ακριβές νόημα το οποίο δεν μπορεί να δώσει καμμία άλλη γλώσσα όπως έλεγε και ο Πήτερ Τζόουνς διά βιβλίων του αλλά και της «Ντέιλυ Τέλεγκραφ».
 
-Πως διαβλέπετε την εξέλιξη της Ελληνικής γλώσσης στους σύγχρονους καιρούς;

«Δυστυχώς η Ελληνική Γλώσσα έχει καταστραφεί μέσω νόμων, δεν έχει αφεθεί όπως κάθε γλώσσα να εξελιχθεί στο πέρασμα των ετών και των αιώνων. Όταν λένε οι νόμοι να καταργηθεί το πολυτονικό σύστημα δεν καταργείς κάτι σημαδάκια όπως λένε κάποιοι, όταν γίνει μία αλλαγή ή πνεύματος έχουμε μία εντελώς διαφορετική λέξη και αυτό φαίνεται στο Λεξικό του Αμμωνίου, αλλάζει η σημασία  λ.χ. το νόημα της λέξης «ώρα» (σ.σ. χρονικό διάστημα, μαθηματικός χρόνος έναντι φροντίδος, προσοχής) με την χρήση δασείας και ψιλής. Καταργήσαμε το πολυτονικό αλλά δεν καταργήθηκε, λέμε «καθημερινός», «εφημερία» όμως το κάθε παιδί δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν ξέρει το πολυτονικό την σημασία και την χρήση τους. Ακόμη σημαντικότερη ήταν η κατάργηση της Τρίτης κλίσεως όπου περιλαμβάνεται το 70% των Ελληνικών ονομάτων με αποτέλεσμα οι δημοσιογράφοι, ο κόσμος, τα παιδιά να μην ξέρουν να κλίνουν ένα όνομα. Στην ταινία η «Σωφερίνα» η Αλίκη κάνει παρατήρηση στην μάρτυρα που λέει «χήρα του κυρίου Λέων», σήμερα κάνουν οι περισσότεροι το λάθος που τότε ήταν εύρημα για κινηματογραφική κωμωδία!

(από την εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ")

https://www.energia.gr/article/196533/antonios-antonakos-ellhniko-htan-to-proto-alfavhto-den-phrame-pote-to-shmitiko-foinikiko-syllavario 

Type rest of the post here

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944 : ΦΑΝΗΣ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ : Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΙΩΘΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΗ ΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΔΕΞΙΟΙ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΦΑΝΗ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΩΝ 

Την ιστορία πρέπει όλοι να τη σεβόμαστε. 

Πριν τη σύγκρουση εκεί, είχε προηγηθεί όμως μία καθοριστική 48ωρη μάχη στο Θησείο, που στοίχισε τη ζωή σε 28 στελέχη της Χ. Πολλοί Χίτες είχαν βέβαια ήδη δολοφονηθεί (αλλά δολοφονήθηκαν και αργότερα), από την ΟΠΛΑ. Οι κομμουνιστές πρώτα προσπάθησαν να προσεταιριστούν τα στελέχη της Χ και όταν απέτυχαν, προσπάθησαν να τους εξοντώσουν, όπως και τις οικογένειές τους. 

Ο Φάνης Α. Χαμόδρακας, ένας επιφανής συμπολίτης μας, προέρχεται από μια οικογένεια ηρώων, οι οποίοι μαρτύρησαν στα χέρια των κομμουνιστών στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Ο πατέρας, ταγματάρχης Αριστείδης Χαμόδρακας και οι υιοί του Ιωάννης Χαμόδρακας φοιτητής Νομικής, Κωνσταντίνος Χαμόδρακας, φοιτητής Νομικής και Οδυσσέας Χαμόδρακας απόφοιτος Βαρβακείου. Ήταν όλοι τους Χίτες, στελέχη της πρώτης μαχητικής πατριωτικής οργάνωσης του Γεωργίου Γρίβα, που πρέσβευε την ιδέα της Μεγάλης Ελλάδος.

Των Ελλήνων που μάχονταν από την πρώτη στιγμή κατά των κατακτητών, όταν τα ενεργούμενα του ΚΚΕ, «παρέμεναν αδρανή λόγω του γνωστού συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντρομπ», όπως μας λέει ο ίδιος ο Φάνης Χαμόδρακας, στο εξαιρετικό βιβλίο του-απάντηση στα ψεύδη και την προπαγάνδα της αριστεράς, «Θησείο-Ιούνιος 1941, Δεκέμβριος 1944» (Αθήνα, 2009). Υπόψη, ότι η Χ συνεστήθη τον Ιούνιο του 1941…

Ο Φάνης Χαμόδρακας, οικονομολόγος με μεταπτυχιακά, επί σειρά ετών στέλεχος της ΔΕΗ, αλλά στο παρελθόν και αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΑΒ (Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία) και εντεταλμένος αντιπρόεδρος στην ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα), δέχθηκε επ’ ευκαιρία της επετείου, να μιλήσει στην «Ε.Ω.Κ.» για τα φοβερά γεγονότα των ημερών εκείνων.

 

 Κύριε Χαμόδρακα, η οικογένειά σας πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στο βωμό της προσπάθειας που κατέβαλε για την απελευθέρωση και αργότερα για την προστασία της χώρας από την κομμουνιστική ανταρσία. Αν και σας γυρίζω πίσω και σας εξαναγκάζω να θυμηθείτε τραυματικές εμπειρίες, θα ήθελα να μας πείτε, γιατί ο κόσμος πρέπει να μάθει, τι έγινε εκείνες τις μέρες. 

 

Νομίζω ότι η ιστορία έχει αποκρυφτεί, έχει αλλοιωθεί και την ευθύνη δεν τη φέρνουν οι αριστεροί, κατά τη δική μου άποψη. Αυτοί καλά κάνουν, διότι παίζουν το παιχνίδι τους. Για μένα υπεύθυνοι είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι, εμφανίζονται ως δήθεν δεξιοί για να εκμεταλλευθούν τη μεγάλη μάζα του κόσμου και στη συνέχεια αποφεύγουν να κάνουν οποιαδήποτε μνεία στα εγκλήματα που έγιναν την εποχή εκείνη και που ξεπέρασαν τις 65.000 νεκρούς. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο πατέρας μου και τα τρία μου αδέλφια. 

 

Πόσο εύκολο είναι μετά από μια τέτοια εμπειρία, ένας άνθρωπος, πρώτον να συγχωρήσει και δεύτερον να ξεχάσει; Πόσο εφικτή είναι η εθνική συνεννόηση, μετά από τέτοια συμβάντα;  

 

Πρώτα απ’ όλα, για να ξεχάσει, είναι αδύνατον να ξεχάσει. Πρέπει να έχει πάθει εγκεφαλικό, ή Αλτσχάιμερ. Όσο διατηρεί σώας τας φρένας του, δεν πρόκειται να ξεχάσει το αίμα που χύθηκε. Τώρα, πόσο εφικτή είναι η συγχώρεση: το συγχωρείν, Θείον. Επομένως, δε νομίζω κανένας άνθρωπος να έχει φτάσει στην τελειότητα του Θείου για να συγχωρέσει. Απλά, με το χρόνο, με τις διάφορες οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις, δείχνει μια κάποια ανοχή και τίποτα παραπάνω. Δεν θα ήθελε κάποιος και να πω για τον εαυτό μου, να οδηγήσω τα παιδιά μου να πάρουν ένα πιστόλι και να τινάξουν τα μυαλά κάποιου στον αέρα. 

 

Η αριστερή ιστοριογραφία, έχει καταβάλει μια συστηματική προσπάθεια, να παρουσιάσει την οργάνωση Χ, για την οποία εσείς γράψατε ένα πολύ καλό βιβλίο, ως δωσιλογική. Ποια είναι η αλήθεια γύρω από τη Χ;  

 

Τη Χ την έζησα στην ηλικία των έξι ετών. Και είναι παράξενο ίσως να λέμε «σιγά ρε, έξι χρονών και είναι έτσι»; Γιατί; Ο πατέρας μου υπηρετούσε στη Δράμα από το 1938 ως το 1941, όταν και τον κράτησαν αιχμάλωτο ένα μήνα οι Γερμανοί. Όταν το Μάιο του 1941 κατέβηκε από τη Δράμα, γιατί εμάς με την κήρυξη του πολέμου, μας είχε στείλει κάτω στην Αθήνα, πήρε μια μέρα τη μητέρα μου και μένα και πήγαμε να κάνουμε μια βόλτα μέχρι την Ακρόπολη. Στην πλατεία του Θησείου, όπως περπατάγαμε, μας πλησιάζει ένας μετρίου αναστήματος άνθρωπος και λέει στον πατέρα μου «Αριστείδη, μπορώ να σου μιλήσω;». Ο πατέρας μου απάντησε «μάλιστα συνταγματάρχα μου». Δεν είναι αυτό που μου έχει μείνει, γιατί μπορεί να το ξανάκουσα από τον πατέρα μου, από τη μητέρα μου. Εκείνο που μου έχει μείνει, είναι ότι αυτός ο άνθρωπος μου χάιδευε το κεφάλι την ώρα που μίλαγε στον πατέρα μου. Πήγανε λίγο παραπέρα, μιλήσανε, γύρισε ο πατέρας μου και συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε την Αποστόλου Παύλου προς την Ακρόπολη. Εκεί ακούω τη μητέρα μου να τον ρωτάει: «Αριστείδη, ποιος ήταν ο κύριος;». «Ήταν ο συνταγματάρχης ο Γρίβας», της απάντησε. «Και τι σε ήθελε;», ρώτησε ξανά εκείνη. «Μου ζήτησε να κάνουμε μια οργάνωση κατά των Γερμανών», της είπε. «Μωρέ Αριστείδη», του λέει η μάνα μου, «έχεις τέσσερα παιδιά, τέσσερα αγόρια, μην ανακατευτείς». Και η απάντηση που μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου, ήταν: «Μια ζωή την έχουμε, αν δεν τη δώσουμε για την Ελλάδα, για ποιον θα τη δώσουμε;» 

 

Πώς μπόρεσε η μητέρα σας να αντιμετωπίσει το χαμό των αγαπημένων της προσώπων; Απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, μόνο εσείς μείνατε μετά τη σφαγή… 

 

Η μητέρα μου για τρία-τέσσερα χρόνια, κυμαινόταν μεταξύ της νηφαλιότητας και της τρέλας. Το ξεπέρασε γιατί είχε εμένα και ήθελε να επιβιώσω εγώ. Και πράγματι ήταν αξιοθαύμαστη, γιατί ήταν και μάρτυς και ηρωίδα. Λέω δε ηρωίδα, γιατί τον μικρό μου αδερφό που του βγάλανε τα μάτια και τον πετάξανε στο ρέμα της Χαμοστέρνας, το έκανε άνθρωπος που τον είχε βγάλει από τη φυλακή ο πατέρας μου. Κι όταν έγινε η δίκη του και όλοι λέγανε αυτός σκότωσε και τον Οδυσσέα τον Χαμόδρακα, ήρθε η στιγμή να καταθέσει και η μητέρα μου. Και ρωτήθηκε από τον στρατοδίκη: «κυρία Χαμόδρακα, σκότωσε το παιδί σας;»  Και η μητέρα μου απάντησε: «κύριε στρατοδίκα, ορκίστηκα να πω την αλήθεια. Δεν τον είδα, εάν σκότωσε το παιδί μου, ας τον τιμωρήσει ο Θεός». Η κατάθεση της μητέρας μου, τον έσωσε από το εκτελεστικό απόσπασμα.  

   

Στις 4 Δεκεμβρίου, οι Έλληνες πατριώτες τιμούν τη μνήμη των νεαρών χωροφυλάκων, οι οποίοι έπεσαν τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, για να σώσουν την πατρίδα από τον κόκκινο ολοκληρωτισμό. Η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Ποια είναι τα συναισθήματα που σας πλημμυρίζουν εκείνη τη μέρα;  

 

Τα συναισθήματα είναι πάρα πολύ δυνατά, δεδομένου ότι, ίσως φανεί λίγο παράξενο αυτό που θα πω, ότι προηγήθηκε του Μακρυγιάννη 48ωρη μάχη στο Θησείο, από μια χούφτα 100 παιδιών και δέκα αξιωματικών, που συγκράτησαν πάνω από 1000 αντάρτες και που είχε σαν αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς, μεταξύ των οποίων και τους δικούς μου. Του Μακρυγιάννη, πολεμήσανε σκληρά, αλλά είχε προηγηθεί, επαναλαμβάνω, η μάχη του Θησείου, που τους έδωσε, πρώτον, τη δυνατότητα να οργανωθούν και δεύτερον, παιδιά που σωθήκανε από τη μάχη του Θησείου, πήγανε αμέσως στο Σύνταγμα και πολεμήσανε και εκεί. Επομένως, για μένα είναι τα δύο αυτά γεγονότα συνυφασμένα και δεν μπορώ να πω τίποτα πέρα από το ότι, κάθε φορά που αναλογίζομαι εκείνες τις μέρες, νιώθω συγκλονισμένος. 

 

Γιατί η σημερινή Δεξιά, δεν υπερασπίζεται τα τότε παιδιά της, τους ανθρώπους που έδωσαν τη μάχη για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι;  

 

Το κακό δεν άρχισε τώρα. Το κακό άρχισε από το ’50 και μετά, διότι κάποιοι βολεμένοι δεξιοί, κάποιοι διαφόρων, ας το πούμε, διαφόρων «ελιτίστικων» οικογενειών, θέλανε να το παίξουν, να πω «μεγαλόψυχοι»... Αλλά, επιτρέψτε μου να πω προσωπικά, ότι όλοι αυτοί φοβήθηκαν ότι αν προβληθούν τα θύματα της εποχής εκείνης, αν προβληθούν οι επιζώντες των αγώνων εκείνων, τα παιδιά εκείνων που σκοτώθηκαν την εποχή εκείνη, θα υπήρχε κίνδυνος να χάσουν κάποιοι από αυτούς κάποιες θέσεις. Είτε στο κοινοβούλιο, είτε αλλού. 

 

Δηλαδή επικράτησαν οι άκαπνοι και αυτοί που δεν πολέμησαν… 

 

Αυτό είναι σίγουρο. Οι άκαπνοι… Εγώ θα πω ένα απλό παράδειγμα, το έζησα. Στις εκλογές, αν δεν με απατά η μνήμη μου, του 1956 και του 1961, η Αθήνα γέμισε με φωτογραφίες των νεκρών των Δεκεμβριανών. Στις παραμονές των εκλογών… Την επομένη των εκλογών, είχαν εξαφανιστεί. 

 

«Πολιτισμένοι οι Γερμανοί; Ποιος είπε αυτό το ψέμα;
Που στην Ελλάδα χίμηξαν, σαν όρνια αρπακτικά
Και μας ρουφήξαν άπληστα και αχόρταγα το αίμα
Και έφεραν στην Πατρίδα μας αφάνταστα κακά.
Κατάρα και ανάθεμα και μαύρη να’ ναι η ώρα
Που πάτησαν το πόδι τους, τα μανιασμένα κτήνη
Αρπάξανε, σκοτώσανε ρημάξανε τη χώρα
Τίποτα δεν αφήσανε, ωραίο ν’ απομείνη.
Κτήνη μ’ ανθρώπινη μορφή, που χαν καθοδηγήτρια
Μονάχα την εκδίκηση στο νου, και στην καρδιά
Τέσσερα χρόνια ολόκληρα, πληρώνουμε τα λύτρα
Της δόξας που στεφάνωσε τα ανδρεία μας παιδιά»  

 

*Από το ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Χαμόδρακα,
Αθήνα 12 Οκτωβρίου 1944

 
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ

Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΟΣΩΝ ΕΙΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΛΟΒΟΥ

Η συνέντευξη δόθηκε στον Παναγιώτη Λιάκο και δημοσιεύθηκε στο φύλλο Ιουλίου 2021 της εφημερίδας «Εθνική Ηχώ».

κ. Κολοβέ, μελετάτε το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας επί μία εικοσαετία. Πώς θα περιγράφατε την μέχρι τώρα διαχείρισή του;

κ. Λιάκο, η κακή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα στην Ελλάδα ως προς το μεταναστευτικό, είναι αποτέλεσμα της αποτυχημένης διαχείρισής του από διαδοχικές κυβερνήσεις, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 όταν κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα μέχρι σήμερα. Αποκορύφωμα αυτών των κακών χειρισμών υπήρξαν οι δύο εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών που έγιναν επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη το 1997 και το 2001, οι άλλες δύο εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις που έγιναν επί πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή το 2005 και το 2007, και η χωρίς φειδώ χορήγηση ασύλου από το 2016 μέχρι σήμερα.

Δηλαδή δεν συμμερίζεστε την οπτική της σημερινής κυβέρνησης που μιλά για επιτυχή διαχείριση ενός θέματος που είχε κακοφορμίσει επί ΣΥΡΙΖΑ;

Η διαχείριση του προβλήματος από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν προφανώς κάκιστη! Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την σημερινή κυβέρνηση από τις δικές της - μεγάλες - ευθύνες. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι μόνο κατά το 2020 χορηγήθηκε η ιδιότητα του πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας σε 34.325 άτομα. Συνολικά, από το 2016 μέχρι και τα μέσα του 2021 έχει χορηγηθεί σε 92.368 άτομα. Μιλάμε δηλαδή για την νομιμοποίηση και, σε κάποιο βαθμό, την μονιμοποίηση της παρουσίας στην χώρα πολλών δεκάδων χιλιάδων αλλοδαπών. Αυτό δεν είναι ένδειξη επιτυχούς διαχείρισης.

Όμως οι εισροές παρανόμων μεταναστών έχουν μειωθεί. Αυτό σίγουρα είναι επιτυχία της κυβέρνησης. Διαφωνείτε;

Οι εισροές μειώθηκαν μετά τον Φεβρουάριο του 2020, όταν η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα την «εργαλειοποίηση» από την Τουρκία της μεταναστευτικής ροής στον Έβρο και προχώρησε σε μία αυστηρότερη επιτήρηση τόσο των χερσαίων όσο και των θαλάσσιων συνόρων. Επίσης, σημαντικός παράγων μείωσης των ροών παρανόμων μεταναστών σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν και η πανδημία. Πάντως, θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι κατά το πρώτο επτάμηνο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δηλαδή την περίοδο Ιουλίου 2019 – Φεβρουαρίου 2020, η εισροή παρανόμων μεταναστών στην Ελλάδα ήταν αυξημένη – με πάνω από 50.000 άτομα να εισέρχονται σε μόλις επτά μήνες! Επιπλέον, η σωστή και πλήρης διαχείριση του μεταναστευτικού δεν αρχίζει και τελειώνει με τις εισροές.

Τι εννοείτε;

Εκτός από τις εισροές, υπάρχουν και οι εκροές! Δηλαδή οι απελάσεις, οι επιστροφές στην Τουρκία και οι εθελούσιοι επαναπατρισμοί. Σε αυτό το κομμάτι η κυβέρνηση δεν τα έχει πάει καλά, καθώς επιστροφές δεν δέχεται η Τουρκία επικαλούμενη την πανδημία, και οι απελάσεις και οι επαναπατρισμοί είναι πολύ λίγοι. Αυτό, σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό χορήγησης ασύλου το οποίο κυμαίνεται περίπου στο 50%, σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα όσων εισέρχονται παρανόμως, ουσιαστικά παραμένουν στην Ελλάδα, είτε γιατί τους χορηγείται άσυλο, είτε γιατί δεν κατέστη δυνατή η επιστροφή τους στην Τουρκία, η απέλαση ή ο επαναπατρισμός τους.

Ναι, αλλά η κυβέρνηση χαρακτήρισε πλέον την Τουρκία ως «ασφαλή χώρα». Αυτή δεν είναι σωστή κίνηση;

Είναι σωστή κίνηση, αλλά έγινε με καθυστέρηση δύο ολόκληρων ετών! Σκεφθείτε μόνο πόσοι από αυτούς στους οποίους η σημερινή κυβέρνηση έχει χορηγήσει άσυλο, θα είχαν απορριφθεί αν η Τουρκία είχε χαρακτηρισθεί ασφαλής από τον Ιούλιο του 2019. Η σημερινή κυβέρνηση «βαρύνεται» ως προς το μεταναστευτικό για την αδράνεια των πρώτων επτά μηνών, για την χωρίς φειδώ χορήγηση ασύλου αλλά και για την γενικότερη ανακολουθία των πράξεών της σε σχέση με το προεκλογικό της πρόγραμμα, το οποίο - υπενθυμίζω - δεν μιλούσε πουθενά για μαζικές μετεγκαταστάσεις αλλοδαπών στην ενδοχώρα, μιλούσε για «κλειστά κέντρα» μεταναστών και τα κέντρα που φτιάχνει είναι ανοικτά με ωράριο, μιλούσε για εντατικό έλεγχο νομιμοποιητικών εγγράφων και δεν έχουμε δει κάτι σχετικό, ενώ έχει ήδη περάσει η μισή της θητεία!

Η κατάσταση αυτή τι συνέπειες θα έχει για την Ελλάδα;

Κατ’ αρχάς, δεν θα υπάρξει η ομαλή ενσωμάτωση όλων αυτών των ανθρώπων στην Ελληνική κοινωνία για την οποία μας «διαβεβαιώνουν» διάφοροι ιθύνοντες. Δεν υπάρχει περίπτωση τόσες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι να απορροφηθούν από μία ήδη υπερκορεσμένη αγορά εργασίας για ανειδίκευτό ή χαμηλής ειδίκευσης δυναμικό. Άρα, θα αντιμετωπίσουν σημαντικό κίνδυνο φτώχειας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επιπλέον, ενσωμάτωσή τους δεν θα υπάρξει και λόγω του μεγάλου τους αριθμού, αλλά και λόγω της πολιτισμικής τους απόστασης από τον γηγενή πληθυσμό.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα μαστίζεται από οξύ δημογραφικό πρόβλημα, σίγουρα επιβαρύνει την κατάσταση.

Πολύ σωστά! Η υπογεννητικότητα και η πληθυσμιακή γήρανση των Ελλήνων σε συνδυασμό με την αυξημένη εγκατάσταση στην χώρα μας αλλοδαπών - και μάλιστα αλλοδαπών με αυξημένη γεννητικότητα - θα έχει σοβαρές συνέπειες στην σύνθεση του πληθυσμού της χώρας. Με τα σημερινά δεδομένα, και σύμφωνα με πρόσφατη δημογραφική προβολή του καθηγητή Μανώλη Δρεττάκη, το 2100 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είναι περίπου 8.150.000 άτομα, με το 29,5% αυτού του πληθυσμού - 2.400.000 άτομα - να είναι αλλοδαπής καταγωγής.

Δηλαδή, αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει, σε 80 χρόνια από τώρα 1 στους 3 κατοίκους της χώρας θα έχει αλλοδαπή καταγωγή.

Σωστά. Και μάλιστα, οι Έλληνες θα υπερεκπροσωπούνται στα ηλικιακώς μεγαλύτερα στρώματα αυτού του πληθυσμού – δηλαδή ο πληθυσμός τους θα είναι γηραιότερος από τον πληθυσμό των αλλοδαπών που θα κατοικούν στην Ελλάδα.

Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης ποιες θα είναι;

Η αυξανόμενη πληθυσμιακή και πολιτισμική διαφορετικότητα στην χώρα σίγουρα θα οδηγήσει σε κοινωνικό θρυμματισμό με βάση τις εθνοτικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές ταυτότητες των κοινοτήτων που θα διαμένουν στην Ελλάδα. Αυτό το βλέπουμε να έχει ήδη συμβεί σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίες μέχρι πριν από 10-15 χρόνια μας προβάλλονταν ως παραδείγματα επιτυχούς πολυπολιτισμικής συμβίωσης, όπως π.χ. η Σουηδία ή η Ολλανδία. Γενικά, όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όποιο μοντέλο ενσωμάτωσης αλλοδαπών και αν δοκίμασαν, απέτυχαν. Δείτε για παράδειγμα την κατάσταση στην Γαλλία, στην Βρετανία, στην Γερμανία, στο Βέλγιο, αλλά και στις προαναφερθείσες Σουηδία και Ολλανδία. Αυτά βλέπουν και θέλουν να αποφύγουν οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Τσεχία, και έχουν υιοθετήσει μία πολύ αυστηρή μεταναστευτική πολιτική. Μία τέτοια πολιτική πρέπει επειγόντως να εφαρμόσει και η χώρα μας.

κ. Κολοβέ, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

Εγώ σας ευχαριστώ!

https://www.e-grammes.gr/%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CF%83%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%AD%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CF%89%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7

ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ - «ΜΑΤΡΟΖΟΣ» - «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΓΝΗΣΙΟ ΑΝΤΑΡΤΗ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ» - ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ «ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΥ» ΤΗΣ ΕΟΚΑ

Συνέντευξη στον Δημήτρη Παπαγεωργίου

 

Ο Αυγουστής Ευσταθίου, μαχητής της ΕΟΚΑ, γνωστός με το ψευδώνυμο «Ματρόζος», ήταν ο τελευταίος συμμαχητής του Γρηγόρη Αυξεντίου, πρωτοπαλίκαρου του Γρίβα στον αγώνα της ΕΟΚΑ, που ενάντια στους Άγγλους πάλεψε για την ένωση με την Ελλάδα.

Η μαρτυρία του σήμερα παραμένει πάντοτε επίκαιρη, όχι μόνον όσον αφορά τα γεγονότα της εποχής, αλλά και τους στόχους του αγώνα τους τότε. Ενός αγώνα που, όπως ο ίδιος τονίζει, μιλώντας στην «κυριακάτικη δημοκρατία», δεν «δικαιώθηκε» τελικά, αφού ακόμη και αυτοί που σήμερα τον τιμούν έχουν στόχους εντελώς διαφορετικούς.

Πώς μυηθήκατε στην ΕΟΚΑ; Σε τι ηλικία;

Καταρχάς εγώ μπορώ να πω ότι άρχισα τον αγώνα μου πριν από την ΕΟΚΑ, από όταν συνελήφθην και πήγα φυλακή για δύο μήνες για «ενέργεια διαδήλωσης». Το 1955 ήλθε ένας παιδικός μου φίλος και με συνάντησε και μου είπε να πάω σε ένα ορισμένο ζαχαροπλαστείο στη Λευκωσία, για να τους πληροφορήσω ότι συνελήφθη κάποιος άλλος παιδικός μου φίλος. Ηταν απλά δικαιολογία που μου είπαν να πάω εκεί, ορκίστηκα στην αποθήκη, πάνω σε ζάχαρη και καφέ κι έφυγα. Το 1955, τον Ιούνιο, έγιναν αυτά.

Τι ακολούθησε;

Ακολούθησαν η ένταξη στην οργάνωση και ο αγώνας. Από τον Ιούνιο μέχρι τον Δεκέμβριο ο αγώνας περιελάμβανε διάφορες ενέργειες, από σαμποτάζ μέχρι εκτέλεση προδοτών. Στις 12 Δεκεμβρίου του 1955 εκλήθην να κάνω μια εκτέλεση κάποιου καταδότη μαζί με κάποιον άλλον. Πήγαμε βράδυ, τον περιμέναμε και όταν ήλθε στο σπίτι, έγινε η εκτέλεση. Επειδή όμως δεν πέθανε παρά ύστερα από επτά μέρες, ήταν πλέον αναγκαστικό να βγω στο βουνό από τη δεύτερη μέρα. Μας παρέλαβε ένα αυτοκίνητο και μας πήγε στα Λαγουδερά. Εκεί κάτσαμε και περιμέναμε να μας παραλάβουν και να μας πάνε στο αντάρτικο. Εκεί, σε αυτό το χωριό, γνώρισα και τον πρώτο γνήσιο αντάρτη, τον Γρηγόρη Αυξεντίου.

Ήσασταν από τα πρωτοπαλίκαρα του Αυξεντίου… Πώς ακριβώς τον γνωρίσατε;

Καθόμουν και περιμέναμε μαζί με τον άλλον να βγούμε στα βουνά. Εγινε μια προδοσία και στο βουνό στο οποίο θα πηγαίναμε αντάρτες, όπου ήταν και ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής, έγινε μια παραπλάνηση των Αγγλων από τον Αυξεντίου και

σκοτώθηκαν μεταξύ τους. Οπότε ήταν εκεί πια, στο χωριό Λαγουδέρα ο Αυξεντίου. Εκεί, ο υπεύθυνος του χωριού με φώναξε και μου είπε: «Ακολούθα με χωρίς να μιλάς και χωρίς να βλέπεις, αν είναι δυνατόν». Με πήρε στο σπίτι του και συνάντησα έναν άνθρωπο λυγερόκορμο, ψηλό άνδρα, με γένια και με μουστάκια και προσιτή ανθρωπιά. Μας δέχτηκε με καλοσύνη, δεν ήταν άνθρωπος αυστηρός απέναντί μας. Τη δεύτερη ημέρα που τον γνωρίσαμε, όχι την πρώτη, με φώναξε εμένα και βγήκαμε εκτός της οικίας όπου τον φιλοξενούσαν και μου είπε: «Με κατάλαβες, βρε μισκί, ποιος είμαι;» (αδύνατος σημαίνει το μισκί – ήμουν τότε πολύ λεπτός). Του λέω: «Οχι, δεν σε κατάλαβα». Μου απαντά: «Κοίταξέ με, μπρε, καλά». Προσπάθησα λίγο ακόμη, του λέω «όχι, δεν σε κατάλαβα». Μου λέει: «Μακάρι και οι Εγγλέζοι να έχουν την παρατηρητικότητα τη δική σου». «Είμαι ο Αυξεντίου», μόλις μου το είπε χάζεψα, συγχύστηκα, ένιωσα τον εαυτό μου να ξεφεύγει ψυχολογικά, να καταρρέει. Ο Αυξεντίου τότε ήταν ο πρώτος καταζητούμενος της EΟΚΑ και κατά τη διάρκεια εκείνη υπαρχηγός της ΕΟΚΑ. Γιατί; Γιατί είδα τον πρώτο αγωνιστή καταζητούμενο και αντάρτη της ΕΟΚΑ. Μιλήσαμε, ο Αυξεντίου είπε και την εξής κουβέντα σε κάποια άλλη περίπτωση: «Εντάξει, βρε, μείνετε εδώ, δεν θα μιλάτε για ό,τι ακούσετε. Δεν θα μιλάτε».

Τι θυμάστε πιο χαρακτηριστικά από αυτόν;

Ο Αυξεντίου ήτο γεννημένος για αρχηγός και μπορώ να πω ότι είχε ανθρωπιά, πολύ βαθιά ανθρωπιά. Ηταν αυστηρός εκεί που έπρεπε, μιλούσε λίγο και σκεφτόταν πολύ.

Πώς βρεθήκατε στον Μαχαιρά;

Γιατί πηγαίναμε; Γιατί όταν γινόταν στην περιοχή Πιτσιλιά, όπου ήταν η έδρα του Αυξεντίου, κάποια προδοσία και ως εκ τούτου καταδίωξη, καταφεύγαμε στην περιοχή Μαχαιρά. Γι’ αυτό και πήγαμε τη δεύτερη φορά στην περιοχή, τον Φεβρουάριο του 1957. Πήγαμε στον Μαχαιρά και λόγω του ότι ήτο πολύ δύσκολα τα πράγματα, κάναμε και ένα κρησφύγετο μέσα στον Μαχαιρά, το οποίο καταστρέψαμε, διότι παρόμοιο κρησφύγετο βρήκαν οι Αγγλοι στον τομέα του Αυξεντίου, στην περιοχή Πιτσιλιά. Κατεβήκαμε στο χωριό Αναλιόντα, όπου μείναμε στο σπίτι του Ηροδότου Χαραλάμπους, ενός θαυμάσιου πατριώτη, όπως θα διαπιστώσετε. Εκεί βρήκαμε κάποια ησυχία. Κρατούσαμε σκοπιές τα βράδια με τη σειρά. Μια ημέρα, ενώ ξημέρωνε η αυγή, κατά τις 7.30 με 8, γέμισε το χωριό Αγγλους στρατιώτες. Οταν άρχισαν τις έρευνες οι Αγγλοι, ήρθε ο άνθρωπος που μέναμε σπίτι του, ο κοινοτάρχης του χωριού, ο Ηρόδοτος Χαραλάμπους.

Ο Αυξεντίου τού είπε: «Ηρόδοτε, άρχισαν έρευνες, θα έλθει και η σειρά του σπιτιού σου. Οταν δεις τον πρώτο Αγγλο να πατήσει το πόδι του στο σκαλοπάτι, να πάρεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου -είχε τρία παιδιά και ήταν και έγκυος- να φύγετε από το σπίτι, διότι θα γίνει μάχη». Ο Ηρόδοτος απάντησε στον Αυξεντίου: «Οχι, μάστρε, δεν φεύγουμε, η ζωή μας δεν αξίζει παραπάνω από τη δική σας, η τύχη η δική σας θα είναι και τύχη δική μας». Συνεχίστηκαν οι έρευνες, ήλθαν και στο σπίτι όπου μέναμε. Ο Ηρόδοτος, όμως, είχε έναν αδελφό, ο οποίος σκοτώθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αεροπόρος των Αγγλων. Και είχε τη φωτογραφία του με στολή, μόλις μπεις στο ισόγειο, στο χολ. Ηταν ήρωας ο άνθρωπος και τον τιμούσε ο αδελφός του. Μπήκαν οι Εγγλέζοι στο σπίτι και ο αξιωματικός ρώτησε τον Ηρόδοτο: «Ποιος είναι αυτός, τι σου είναι αυτός;» «Ηταν αεροπόρος και σκοτώθηκε στον Β’ Παγκόσμιο μαζί σας» απάντησε. Φώναξε τότε ο αξιωματικός τους Αγγλους στρατιώτες, τους έστησε προσοχή, χαιρέτισαν στρατιωτικά τη φωτογραφία και έφυγαν χωρίς να κάνουν έρευνα. Από εκεί επιστρέψαμε στον Μαχαιρά και κάναμε το νέο κρησφύγετο.

«Είναι τυχερός που δεν είδε όσα έγιναν στην Κύπρο»

Τόσα χρόνια μετά θεωρείτε ότι ο αγώνας σας δικαιώθηκε; Ειδικά με την κουβέντα που γίνεται για δύο κράτη, για ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες;

Να σου πω κάτι; Οταν έληξε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, εγώ θεώρησα τον εαυτό μου έναντι του Αυξεντίου τυχερό. Οτι έζησα όσα έζησα μαζί του κι επιβίωσα. Τώρα λέω ότι είμαι άτυχος. Ατυχος, διότι τυχερός είναι ο Αυξεντίου, που δεν έζησε να δει αυτά τα πράγματα που

έχουν γίνει. Αγαπητέ μου, εμείς αγωνιστήκαμε για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Εμάς ο οραματισμός μας ήταν η Μεγάλη Ελλάδα. Ο Αυξεντίου δεν αγαπούσε την Ελλάδα, τη λάτρευε. Αυτή τη λατρεία τη μετέφερε και στους αντάρτες του, σε εμάς. Για εμάς τι συνέβη στην Κύπρο είναι γνωστό. Η πολιτική ηγεσία, αυτοί που ήθελαν εξουσία και καρέκλες, ματαίωσε την ένωση. Εμείς, όμως, αγωνιστήκαμε για την ένωση και θυσιαστήκαμε για την ένωση. Και αυτό ας το ακούσουν οι βαρήκοοι και η πολιτική ηγεσία.

Ο ηρωικός θάνατος στο κρησφύγετο του Μαχαιρά: «Μάστρε, προδοθήκαμε, έρχονται οι Εγγλέζοι»!

Δεν θα σας ρωτήσω για εκείνη την ημέρα της μάχης του Μαχαιρά, τα έχετε, άλλωστε, πει πολλάκις. Απλά θα ήθελα να μου πείτε, όταν ξαναμπήκατε στο κρησφύγετο και είπατε το περίφημο «τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε», τι σκοπό είχατε;

Το κρησφύγετο προδόθηκε. Δεν άντεξε ο Πέτρος Φιλίππου όταν συνελήφθη και εταλαιπωρήθη και πρόδωσε. Τους είπε προφορικά, δεν καταλάβανε πού ήτανε, ήλθανε δύο φορές και δεν το βρήκανε. Και ήλθε και τους έδειξε το ακριβές σημείο. Εκτη πρωινή. Σκοπός ήτο ο Αντρέας Στυλιανού, ένας από την ομάδα. Μπήκε μέσα ανήσυχος, ήταν ο τελευταίος σκοπός, και είπε: «Μάστρε, φαίνεται προδοθήκαμε, έρχονται οι Εγγλέζοι, το ελικόπτερο κατεβάζει Εγγλέζους και πετά χαμηλά». Διέταξε απόλυτη ησυχία ο Αυξεντίου. Ηλθαν οι Αγγλοι, δύο από αυτούς περάσανε από την είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους υπόλοιπους αγγλικά here here, εδώ εδώ!

‘Ηλθαν και άρχισαν να μας φωνάζουν να αφήσουμε τα όπλα μας και να βγούμε, να παραδοθούμε, γιατί, αν δεν βγούμε, έλεγαν ότι θα μας ρίξουν βόμβες. Πρώτος κινήθηκα εγώ, πήρα από τα δύο όπλα που είχαμε – δύο τόμσον-, το ένα πήγα στο στόμιο του κρησφύγετου, στράφηκα στον Αυξεντίου και του είπα: «Ας πεθάνουμε σαν άντρες, είμαι έτοιμος να πυροβολήσω, μάστρε, φτάνει να με διατάξεις». Υστερα από μια ανταλλαγή γνώμης ο Αυξεντίου, σε αυστηρό ύφος, μας διέταξε να βγούμε και να παραδοθούμε. Βγήκαμε, αλλά εγώ ούτε γεια δεν είπα στον Αυξεντίου, γιατί βγήκα κακοκαρδισμένος που δεν με άφησε να πολεμήσω. Εμένα με βάλανε οι Αγγλοι στρατιώτες ένα δύο μέτρα από την είσοδο του κρησφύγετου, οι άλλοι πήγανε στην οροφή.

Οι Αγγλοι καλούσαν και τον Αυξεντίου να βγει να παραδοθεί, γιατί αλλιώς θα του ρίχνανε βόμβες. Ακουσα τον Αυξεντίου να τους λέει: «Ελάτε πιο κοντά να ρίξετε τις βόμβες σας». Τόλμησε ένας δεκανέας Αγγλος και πρόβαλε στόχο, οπότε ακούσαμε το οπλοπολυβόλο του Αυξεντίου και είδαμε τον Αγγλο να πέφτει κάτω νεκρός. Δίπλα μου στην είσοδο ήταν ένας Αγγλος που κρατούσε στα χέρια του μια χειροβομβίδα και την έπαιζε από το ένα χέρι στο άλλο, για να περάσει την ώρα του. Αφαίρεσε την περόνη και πέταξε από την τρύπα τη χειροβομβίδα στο κρησφύγετο. Ητο έτοιμοι να πετάξουν και δεύτερη και φώναξα στον Αγγλο δίπλα μου: «Ασ’ τον, είναι νεκρός». Με αρπάζει από τον σβέρκο ο Αγγλος και μου λέει: «Εάν είναι νεκρός, πήγαινε, βγάλ’ τον έξω». Αρνήθηκα, γιατί ήξερα ότι ήταν ζωντανός και εάν έμπαινα μέσα, μπορούσε να με πυροβολήσει. Με οδήγησαν, όμως.

Οταν έφτασα στο κρησφύγετο και άρχισα να κατεβαίνω, φώναξα: «Μάστρε, μην πυροβολήσεις, Ματρόζος». Οταν κατέβηκα, πήγα στον Αυξεντίου και τον είδα, ήταν τραυματισμένος. Είχε ένα τραύμα από τη χειροβομβίδα στο αριστερό μέρος του λαιμού και του είπα να τον περιποιηθώ αλλά αρνήθηκε. Τον ρώτησα αν είναι αλλού τραυματισμένος και μου είπε στο αριστερό γόνατο. «Ποιο είναι το πιο σοβαρό;» τον ρώτησα και μου είπε «αυτό του γονάτου», γιατί «μου εξέρανε το πόδι Ματρόζο». Πήρα το όπλο μου και πήγα στο στόμιο του κρησφύγετου. Πυροβόλησα κατά των Αγγλων στρατιωτών δύο ριπές. Εφώναξα με όλη τη δύναμη της φωνής που είχα: «Τώρα είμαστε δύο, ελάτε να μας πιάσετε αν μπορείτε». Και άρχισε η μάχη. Δεν θα σας πω όλα τα στάδια, πέρασε διάφορα στάδια η μάχη. Για έξι ώρες πολεμούσαμε και κουβεντιάζαμε με τον Αυξεντίου.

Το τσιγάρο

Κάποια στιγμή άναψε τσιγάρο. Του εζήτησα κι εγώ και μου αρνήθηκε. Και του είπα: «Μα, γιατί, μάστρε»; «Εβλάφτη σε, βρε μισκί» μου είπε. «Μάστρε, αφού μαζί θα πάμε εκεί πάνω» είπα και του έδειξα με το χέρι τον ουρανό. Μου λέει «άμα πάμε εκεί πάνω, ούτε κι εκεί θα σου δώσω». Είχαμε και τα αστεία μας. Φτάσαμε στις 12 το μεσημέρι. Δεν θα ξεχάσω που μιλούσαμε για ορισμένα πράγματα της οργάνωσης. Είχαμε μια πολύ ωραία κουβέντα, του είπα το εξής: «Μάστρε, κι αν πεθάνουμε, άλλοι θα συνεχίσουν τον αγώνα μας». «Δεν πεθάναμε ακόμη, βρε Ματρόζο, αλλά κι αν πεθάνουμε για την ένωση της Κύπρου με τη μάνα Ελλάδα, δεν το ξέραμε ότι μπορούσε να ερχόταν αυτή η στιγμή, που η Κύπρος να μας ζητήσει να θυσιάσουμε τη ζωή μας; Εμείς, Ματρόζο, εσπείραμε τον σπόρο, άλλοι θα θερίσουν».

Μυρίστηκα βενζίνη

Αντιληφθήκαμε να τρέχει ένα υγρό μέσα στο κρησφύγετο, που συνεχώς αυξανόταν, μυρίστηκα βενζίνη. Του λέω: «Μάστρε, είναι βενζίνα, θα μας κάψουν ζωντανούς». Δεν πρόλαβα να πω άλλη λέξη και έγινε φλεγόμενη κάμινος. Η φλόγα εμένα με έπιασε στο πρόσωπο, γιατί ήμουν κοντά στο στόμιο γονατιστός. Εφερα τα χέρια μου μπροστά για να προστατέψω τα μάτια μου, κάηκαν και αυτά. Στράφηκα προς τον Αυξεντίου. Είχε πολλή φλόγα πάρει ολόσωμος. Τρόμαξα με αυτό που είδα, φώναξα «αχ, Παναγία μου». Και ο Αυξεντίου, σε αυτή την κατάσταση που ήταν, μου είπε: «Μη φοβάσαι, βρε μισκί, μη φοβάσαι». Είχα, όμως, ευκαιρία επιλογής του θανάτου μου. Μεταξύ φωτιάς και

σφαίρας, προτίμησα τη σφαίρα. Με μια υπεράνθρωπη προσπάθεια πετάχτηκα έξω, στάθηκα μάλιστα στην είσοδο για να με πιάσει καμία σφαίρα.

Δεν βρέθηκε, όμως, καμία σφαίρα και με ένα βαρελάκι πετάχτηκα 20 μέτρα μακριά και έμεινα εκεί. Εκεί έμεινα δύο ώρες και ύστερα από αυτό το διάστημα με συνέλαβαν. Με πήγαν στο στόμιο του κρησφύγετου, κλοτσώντας και χτυπώντας με, έτσι κρουσμένος όπως ήμουν και μου είπαν: «Εάν έκρουσε όπως μας είπες, πήγαινε να τον βγάλεις έξω». Μπήκα μέσα και είδα τον Αυξεντίου, ήταν όπως στις φωτογραφίες που τον απεικόνισαν. Τον άγγιξα και κάηκα ξανά. Στράφηκα έξω και είπα: «Δεν μπορώ να τον βγάλω». Ενας Αγγλος στρατιωτικός λοχίας έβγαλε το όπλο και μου το έβαλε στον κρόταφο: «Αν δεν μπεις μέσα, θα σε πυροβολήσω». Είχα μπει τόσο πολύ στο πνεύμα της θυσίας και του θανάτου, που γύρισα, τον είδα και μειδίασα. Του είπα: «Αν με σκοτώσεις, θα μου κάνεις μεγάλη χάρη». Κατάλαβε ότι δεν φοβόμουν τίποτε πλέον, μετακίνησαν μερικές πέτρες και είδαν τον Αυξεντίου στη θέση όπου απέθανε.

https://www.newsbreak.gr/synenteyxeis/202082/i-teleytaia-machi-me-ton-pio-gnisio-antarti-grigori-ayxentioy/

Δρ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ : ΠΩΣ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ;

Ο δρ Δημήτρης Γκίκας παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στη δημοσιογράφο Γιώτα Χουλιάρα και στο Geopolitics & Daily News με αφορμή τη κυκλοφορία του νέου του βιβλίου και τη μακροχρόνια έρευνά του σε θέματα στρατηγικής σκέψης και μάνατζμεντ.
 
1) Πρόσφατα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βροτέας ο πρώτος τόμος της σειράς «Φιλοσοφία και Σύγχρονος Κόσμος», μια μελέτη που εκπονείτε εδώ και χρόνια. Ο πρώτος τόμος έχει τίτλο: «Η Στρατηγική σκέψη από την Αρχαιότητα έως το σύγχρονο Μάνατζμεντ». Θα θέλαμε να μας αναλύσετε το ερέθισμα που σας παρακίνησε σ΄ αυτό το συγγραφικό σας πόνημα και λίγα λόγια για τον πρώτο τόμο.
Ο σύγχρονος κόσμος είναι ένας κόσμος που προκρίνει την παθητική σκέψη. Η τηλεόραση αρχικά, το διαδίκτυο μετέπειτα, ανέδειξε το είδος εκείνο του ανθρώπου που ο Πλάτων παρουσιάζει ως δεσμώτη, στην περίφημη αλληγορία του σπηλαίου στο έργο του «Πολιτεία». Με προβληματίζει εδώ και χρόνια πώς είναι δυνατό ένας φιλόσοφος, δηλαδή ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν, κατάφερε να «προβλέψει» μια τέτοια ανθρώπινη συμπεριφορά. Διαπίστωσα, λοιπόν ότι η φιλοσοφία είναι αυτή που το έκανε. Η φιλοσοφία είναι η βασική μήτρα του σκεπτόμενου ανθρώπου. Θέτει συνέχεια ερωτήσεις, κάνει τον άνθρωπο να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση – ό, τι δηλαδή λείπει από τον σύγχρονο κόσμο. Έτσι, σκέφτηκα να συνδέσω τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας με τη σύγχρονη εποχή και τους σύγχρονους προβληματισμούς.
Ο πρώτος τόμος ασχολείται με την ηγεσία και τη στρατηγική σκέψη, διότι στη σύγχρονη εποχή η έννοια της σκέψης και ιδιαίτερα η αξία της στη συγκρότηση ηγετικών φυσιογνωμιών έχει ξεπέσει. Νομίζω ότι το πρώτο που θα πρέπει οι άνθρωποι να συγκροτήσουμε είναι ακριβώς αυτή η δυναμική, να σκεφτόμαστε δηλαδή αποτελεσματικά, να αφιερώνουμε χρόνο στο να ξαναγίνουμε σκεπτόμενα όντα, όχι παθητικές οργανικές μηχανές.

2) Πόσοι ακόμη τόμοι θα ακολουθήσουν στη συγκεκριμένη σειρά;
Τουλάχιστον δύο. Ο επόμενος τόμος που ετοιμάζεται θα αφορά μια γενικότερη επικρατούσα πολιτική θεώρηση, τον πολιτικό ρεαλισμό. Σκοπός είναι να εξεταστεί υπό φιλοσοφικό και ιστορικό πρίσμα, ώστε να δούμε τι αποδεχόμαστε σήμερα ως ρεαλιστικό στην πολιτική ζωή και για ποιο λόγο. Γιατί η τάση είναι να απομακρυνθεί η έννοια της ηθικής από την πολιτική ζωή. Ο άνθρωπος ως πολιτικό ον είναι από τις θεμελιώδεις ιδιότητες της φύσης μας. Καιρός να αρχίσουμε να μελετάμε από την αρχή αυτές τις ιδιότητες, αν θέλουμε να πάμε την ανθρωπότητα βήματα μπροστά!

3) Συχνά στις διαλέξεις που οργανώνετε, αναφέρεστε στο πρόσωπο του Μ. Αλεξάνδρου, ενός από τους μεγαλύτερους ηγέτες της Παγκόσμιας Ιστορίας, ο οποίος απέδωσε τα εύσημά του περισσότερο στο δάσκαλό του παρά στον πατέρα του. Ποια η σημασία της εκπαίδευσης στη δημιουργία και διαπαιδαγώγηση ηγετικών προσωπικοτήτων;
Πράγματι, ο Μέγας Αλέξανδρος είναι από τις αγαπημένες μου αναφορές. Η φράση που του αποδίδεται για τον δάσκαλο είναι πολύ χαρακτηριστική. Δεν είναι ότι ο Φίλιππος δεν επέδρασε στη φυσιογνωμία του Αλεξάνδρου. Όμως, όλοι όσοι είμαστε εκπαιδευτικοί έμπειροι αντιλαμβανόμαστε πως η δική μας επίδραση απέναντι στους μαθητές μας είναι πολύ καθοριστική. Η κύρια δραστηριότητα ενός παιδιού είναι η σχολική. Ό, τι μαθαίνουν εντός της σχολικής κοινότητας, εντός της τάξης, τους δεσμεύει πολύ περισσότερο τη σκέψη απ’ ό, τι θα μάθουν μέσα στο σπίτι. Πολύ περισσότερο αυτό συμβαίνει στη σύγχρονη εποχή, όπου οι γονείς δουλεύουν ασταμάτητα και ασχολούνται πολύ λίγο με τα παιδιά.
Η διαπαιδαγώγηση περνά πάντα από τον δάσκαλο. Αυτό δεν είναι ούτε παράξενο, ούτε κακό. Γι’ αυτό και η ευθύνη του δασκάλου είναι τεράστια, γι’ αυτό και οι σπουδαίοι άνθρωποι ανέπτυξαν τα στοιχεία εκείνα που τους κατέστησαν Μεγάλους μέσω των δασκάλων τους. Για να παραφράσω ένα γνωστό απόφθεγμα, πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται πάντα ένας σπουδαίος δάσκαλος.

4) Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου είναι κοινό μυστικό πως η ανθρωπότητα πάσχει από ηγετικές μορφές ικανές να την καθοδηγήσουν. Παράλληλα, πρόσφατα είναι τα παραδείγματα των Ευρωπαίων ηγετών που κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπέκυψαν στις αγορές αφήνοντας την πολιτική έρμαιο της οικονομίας. Γιατί πιστεύετε ότι παρουσιάζεται αυτή η απουσία ηγετικών προσωπικοτήτων;
Ακριβώς λόγω της απουσίας σπουδαίων δασκάλων. Απ’ όσους δασκάλους είχε ένας άνθρωπος στη ζωή του, αν το ψάξει κανείς, θα διαπιστώσει ότι πολλοί λίγοι από αυτούς τον επηρέασαν σε επίπεδο ανάπτυξης ηγετικής φυσιογνωμίας και πνευματικής καλλιέργειας. Αν κανείς δεν σου έχει μάθει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι οικονομικά μετρήσιμο αγαθό κι ότι η αξία του ανθρώπου λογίζεται όχι από το πάχος του πορτοφολιού του, αλλά από την ψυχική, πνευματική και ηθική του δύναμη, πώς θα μπορούσες να γίνεις ένας ηγέτης που θα αντιλαμβανόταν τη σημασία αυτών των στοιχείων; Οι άνθρωποι κυνηγούν τις θέσεις για τα χρήματα και την κοινωνική αναγνώριση, όχι για να προσφέρουν στο σύνολο. Δεν τους ενδιαφέρει να καθοδηγούν, αλλά να εξασφαλίσουν ιδιοτελή κέρδη. Πώς να εμφανιστεί ξανά ένας Μέγας Αλέξανδρος, όταν δεν υπάρχει Αριστοτέλης;

5) Ως αποτέλεσμα της γενικότερης έλλειψης ηγετών, παρατηρούμε την αναρρίχηση στην εξουσία ανθρώπων που ξεχώρισαν και με το δόγμα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα βρέθηκαν σε προεδρικούς θώκους επικρατώντας των αντιπάλων τους. Αναφέρομαι χαρακτηριστικά στις περιπτώσεις Τραμπ, Πούτιν και Ερντογάν. Θα ήθελα το δικό σας σχόλιο.
Η διεθνής πολιτική σκηνή είναι απλώς μια σκακιέρα, στην οποία το παιχνίδι από πριν είναι «στημένο» με τέτοιο τρόπο και τέτοιους κανόνες που προκρίνει αυτού του είδους τους ηγέτες. Αναφέρατε ήδη έναν τέτοιο κανόνα: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ποιος έχει στήσει τη σκακιέρα; Άνθρωποι που ωφελούνται από αυτήν: μεγάλοι επιχειρηματίες, λόμπι, οικονομικοί κολοσσοί. Ποιους ψάχνουν για πολιτικά πιόνια; Ανθρώπους που εμφορούνται μονάχα από τα ίδια ιδανικά και με αποκλειστικά ιδιοτελείς σκοπούς.
Μην περιμένετε να βρείτε ανθρώπους με άλλου είδους ιδανικά και πεποιθήσεις να στηθούν σ’ αυτή τη σκακιέρα. Ακόμα κι αν το κάνουν για λίγο, θα βγουν γρήγορα εκτός παιχνιδιού. Ό, τι χρειαζόμαστε είναι ηγέτες να ξαναστήσουν τη σκακιέρα από την αρχή. Αυτό θέλει κότσια, πραγματική ηγετική στάση, αυτοθυσία. Πίσω απ’ όλα αυτά απαιτείται Παιδεία.

6)Πιστεύετε ότι η άνοδος των ακραίων ή αλλιώς αντιευρωπαϊκών κομμάτων στη Γηραιά Ήπειρο, οφείλεται στην έλλειψη ηγετών;
Εν μέρει, ναι! Οφείλεται, όμως και στην έλλειψη ευρωπαϊκού οράματος που θα συγκινούσε τους ανθρώπους. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αποδέχονται τη σκακιέρα, που λέγαμε παραπάνω, και αντιδρούν. Αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη έχει καταντήσει μια ολιγαρχική υπερκρατική ένωση που λειτουργεί όχι βάσει πολιτικής σκέψης, αλλά οικονομικών κριτηρίων. Η πολιτική δεν είναι τίποτε περισσότερο από το γυαλιστερό χρώμα ενός ωραίου αυτοκινήτου. Το τιμόνι το έχουν οι οικονομικοί παράγοντες. Μόνο που οι τελευταίοι δεν γνωρίζουν καν πώς να στρίβουν και οι δρόμοι δεν είναι όλοι ευθείες.

7) Τελικά ο ηγέτης γεννιέται ή γίνεται; Είναι θέμα εκπαίδευσης ή προκύπτει από την χρονική στιγμή της Ιστορίας;
Θεωρώ ότι η φύση παρέχει σε κάποιους ανθρώπους τις δεξιότητες εκείνες που τους καθιστούν δυνάμει ικανούς ηγέτες. Αυτές, όμως οι δεξιότητες απαιτούν ανάπτυξη. Ερμηνεύοντας τον Αριστοτέλη, οι άνθρωποι γεννιούνται με τις ηγετικές ικανότητες ανενεργές. Η ενεργοποίησή τους χρειάζεται διδαχή και εξάσκηση. Οι ηγέτες, λοιπόν γεννιούνται, αλλά γίνονται μέσω της παιδείας.

8) Ως εκπαιδευτικός ποια συμβουλή θα δίνατε στη νέα γενιά;
Μην αδιαφορείτε για την Ιστορία, για τη Φιλοσοφία, για τους πνευματικούς εκείνους τομείς που, ενδεχομένως, πολλοί θα τους απαξιώσουν στα μάτια σας. Όσο κι αν προχωρήσει η νέα τεχνολογία, όσο καλά λεφτά κι αν αποκτήσετε, τα μεγάλα ερωτήματα θα είναι πάντοτε μπροστά σας. Κι αυτά δεν μπορεί να τα απαντήσει ούτε η τεχνολογία, ούτε το χρήμα. Μάθετε να δίνετε αξία στον άνθρωπο κι όχι στα πράγματα. Πάνω απ’ όλα, μάθετε να σκέφτεστε. Αυτό σας καθιστά όχι απλώς όντα, αλλά ελεύθερους ανθρώπους!


*Σημείωση: Ο Δημήτρης Γκίκας είναι Φιλόλογος, Μ.Α., Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας & Φιλοσοφίας της Τέχνης Ακαδημαϊκός Διευθυντής στο «Ελληνικό Ίδρυμα Γνώσης και Πολιτισμού» Ειδικός Σύμβουλος σε θέματα Πολιτισμού & Παιδείας Δήμου Καλλιθέας

Γιώτα Χουλιάρα για το Geopolitics & Daily News


GEOPOLITICS & DAILY NEWS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ : ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΥΠΟΚΥΨΑΜΕ ΣΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ (ΒΙΝΤΕΟ)

Της Μαρίας Γιαχνάκη  

Ο ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος στην συνέντευξη που μας παραχώρησε μιλά ξεκάθαρα για τα διπλωματικά λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.

Η ελληνική κυβέρνηση έκανε κυβιστήσεις, τονίζει ο ιστορικός με αποτέλεσμα να έχουμε σκοπιανή εμπλοκή και να δεχθούμε όρους που δεν έπρεπε.
Ο όρος FYROM ήταν παγιδευτικός διότι το μόνο που έμενε από αυτόν ήταν η λέξη Μακεδονία και οι Σκοπιανοί υπήρξαν ανώτεροι ημών ως λαός και ως ηγεσία.
Εν'ω το 1992 πεινούσαν και όμως έμειναν ξεκάθαροι στις θέσεις τους, διότι μπορεί να ήταν γυμνοσκελής αλλά από διπλωματία ήξεραν.
Στην συνέντευξή του που χωρίζεται σε μέρη αναφέρεται σε ιστορικά λάθη, από πλευράς των ελλήνων ενώ εξηγεί τι σημαίνει η χρήση του ονόματος Μακεδονία από την πλευρά των Σκοπίων.
Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης λέει ξεκάθαρα ότι θα υπάρξει μεγάλος κίνδυνος αν η Ελλάδα υποκύψει.

Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο

   


Μονοπωλούν το όνομα της Μακεδονίας, την ιστορία της Μακεδονίας μας και όποιος μονοπωλήσει το όνομα θα διεκδικήσει μονοπώλειο και για το έδαφος, συνεχίζει ο καθηγητής μιλώντας για τις κινήσεις που κάνουν οι Σκοπιανοί εξηγώντας ότι δεν θα σταματήσουν στο όνομα.
Φοβόμαστε εμείς οι Έλληνες να πούμε ότι η Μακεδονία είναι δική μας ; Γιατί; διερωτάται και αναφέρεται στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του στις μεγάλες δυνάμεις που έχουν ως απώτερο σκοπό να να διασπάσουν τα κράτη που έχουν ιστορία και παραδόσεις.
Να μην ξέρει ο λαός την ιστορία του και την παράδοσή του, αυτός είναι ο στόχος τους λέει ο ιστορικός.
Η Ελλάδα είναι το πρώτο πειραματόζωο της παγκοσμιοποίησης με την εξαφάνιση της γλώσσας και της ιστορίας της.
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο


 


 


πηγη:iellada.gr  
Himara.gr
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ