Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΩΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΣΚΕΨΗΣ



Η νομοθεσία που στρέφεται κατά της ελεύθερης σκέψης παρέχει και δικαιολόγηση για εγκληματικές πράξεις
 
Του Ιωάννη Κουργιαννίδη
Διευθυντή περιοδικού «Ενδοχώρα»

Το νέο κρούσμα επίθεσης σε βάρος εκπαιδευτικού λειτουργού μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο έφερε και πάλι στην επιφάνεια το θέμα της αναγκαιότητας ύπαρξης του περίφημου «πανεπιστημιακού ασύλου».
Οταν τραμπούκοι της εξω(;)κοινοβουλευτικής Αριστεράς στέλνουν στο νοσοκομείο έναν καθηγητή με το διεθνές κύρος του Αγγελου Συρίγου ή βανδαλίζουν το αυτοκίνητο ενός καθηγητή με τη δεδηλωμένη ποικιλοτρόπως εκτίμηση προς το πρόσωπό του, όπως ο Γιώργος Παύλος, τότε αβίαστα μπορούμε να πούμε ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Και, όταν αυτά συμβαίνουν από το Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα έως το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο στην Ξάνθη, τότε -επίσης αβίαστα- μπορούμε να μιλήσουμε για μια ανομία που έχει κατακλύσει τον πανεπιστημιακό χώρο όλης της Ελλάδας.

Τα επιχειρήματα όσων αντιμάχονται τη διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι γνωστά, με πρωτεύον τη μη αναγκαιότητα πλέον ύπαρξής του σε μια κοινωνία δημοκρατική, όπου η ελευθερία γνώμης είναι δεδομένη. Είναι, όμως, έτσι;

Οταν βρέθηκαν κυβερνήσεις να νομοθετήσουν ουσιαστικά ενάντια στην ελευθερία διατύπωσης κάποιων απόψεων, εισάγοντας και στη χώρα μας αυταρχικά πρότυπα ενάντια στην ελεύθερη έκφραση, πρότυπα που προσιδιάζουν στη νοοτροπία άλλων λαών, αλλά όχι στη χώρα που γέννησε την έννοια της ελευθερίας και την ανέδειξε ως βιωματική αξία σε πόλεμο και ειρήνη, τότε μπορούμε ακόμη να θεωρούμε δεδομένη την ελευθερία αυτήν;

Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και δεν αφορά απλώς το πανεπιστημιακό άσυλο. Η νομοθέτηση βαρύτατων ποινών ουσιαστικά για εγκλήματα σκέψης και έκφρασης -υποτίθεται για την προστασία των δικαιωμάτων κοινωνικών, θρησκευτικών κ.ά. ομάδων- ήταν αυτή που κατοχύρωσε νομικά την έννοια της πολιτικής ορθότητας.

Ενώ τα κίνητρα για την ισχύ της δείχνουν ευγενικά, στην ουσία η νομοθετική επιβολή της την εξέτρεψε σε ατραπούς οι οποίες οδηγούν στον έλεγχο και τον περιορισμό της σκέψης και της έκφρασης. Οπως χαρακτηριστικά έχει γράψει ο Ουμπέρτο Εκο (στο έργο του «Η μισαλλοδοξία»), «η πολιτική ορθότητα τείνει να εξελιχθεί σε νέας μορφής φονταμενταλισμό».

Στα πανεπιστήμια θα μπορούσαμε να πούμε ότι βιώνεται πρακτικά ένα φαινόμενο αυτοδικίας από μέλη εγκληματικών οργανώσεων, που βρίσκουν άσυλο στους χώρους τους. Η αυτοδικία, από νομικής πλευράς, αποτελεί πταίσμα και την επιτελεί κάποιος που θεωρεί ότι έχει κάποιο δικαίωμα, λ.χ. να πετάξει έξω από το σπίτι του χωρίς αγωγή εξώσεως έναν κακοπληρωτή ενοικιαστή.

Ο νόμος προβλέπει ότι μπορεί να τον πετάξει έξω, αλλά μέσω συγκεκριμένης νομικής διαδικασίας. Επειδή όμως κάποιος δεν θέλει να μετέλθει αυτής της διαδικασίας, αυτοδικεί.

Εν προκειμένω, οι δύο πανεπιστημιακοί καθηγητές κατήγγειλαν φαινόμενα βανδαλισμών και τραμπουκισμών, που υπέπεσαν στην αντίληψή τους και συνέβησαν εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Επειδή κάποιοι θεώρησαν ως μη πολιτικώς ορθή την καταγγελία τους αυτή, αφού, κατά τη γνώμη τους, έθετε σε κίνδυνο το κεκτημένο του πανεπιστημιακού ασύλου, έκριναν ότι έπρεπε να αυτοδικήσουν. Φυσικά, δεν είναι το ίδιο. Εδώ δεν μιλάμε για αυτοδικία, αλλά για εγκληματική πράξη ποινικώς κολάσιμη.

Ο προβληματισμός, όμως, που τίθεται είναι ο εξής: Κατά πόσον ένας νόμος, που ουσιαστικά θέτει φραγμούς και όρια στη διατύπωση απόψεων και την ελευθερία της σκέψης, ενθαρρύνει τα εγκληματικά αυτά στοιχεία να προβαίνουν σ’ αυτές τις πράξεις υπό το πρόσχημα της κατ’ αυτούς νοούμενης πολιτικής ορθότητας;

Μήπως αυτό το νομοθέτημα ουσιαστικά χαλαρώνει τις δομές διαφύλαξης της ελευθερίας γνώμης και έκφρασης, παρέχοντας παράλληλα δικαιολόγηση σε εγκληματικές δράσεις, με την άμεση ή έμμεση επίκλησή του;
Εχει, άραγε, ανάγκη μια δημοκρατία τέτοια νομοθετήματα για τη διαφύλαξή της ή μήπως τελικά αυτά θα αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για τη διάλυσή της;



ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.