ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ 1949 : ΚΩΔΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ''ΠΥΡΣΟΣ'' Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Η επιχείρηση των εθνικών δυνάμεων με την κωδική ονομασία ΠΥΡΣΟΣ διεξήχθη καθ’ όλο τον μήνα Αύγουστο σε τρεις διαδοχικές φάσεις με αποτέλεσμα την οριστική συντριβή των κομμουνιστών και το τέλος της αιματοβαμμένης σύγκρουσης η οποία τόσα δεινά είχε επιφέρει στην, ήδη καθημαγμένη από την κατοχή, χώρα.
Tον Αύγουστο του 1949 ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) είχε περιέλθει σε δεινή θέση. Σε στρατιωτικό επίπεδο, μετά από απανωτές αποτυχίες είχε περιοριστεί στο λεγόμενο «Κράτος του Γράμμου» και έπασχε πολύ σοβαρά στον τομέα του ανεφοδιασμού και των εφεδρειών. Σε πολιτικό επίπεδο η επιλογή του ΚΚΕ, κατόπιν πίεσης της Μόσχας, να λάβει θέση υπέρ της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη διαμάχη της πρώτης με τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Τίτο αποδείχθηκε καταστροφική.
 
Η κατάσταση των δύο αντιπάλων
 
Στις 11 Ιουλίου 1949 το Βελιγράδι αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων του με τη χώρα μας. Αυτό πρακτικά απέκοπτε τον ΔΣΕ από τις βάσεις ανεφοδιασμού του και του στερούσε τα στρατόπεδα εκπαίδευσης που είχε ιδρύσει στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Εκτός όμως του θέματος που προέκυψε με το «αδελφό» γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα, την ίδια εποχή, δηλαδή το καλοκαίρι του 1949, ο ΔΣΕ αντιμετώπιζε και άλλα σημαντικά προβλήματα.
Η επιμονή της κομμουνιστικής ηγεσίας να μετατρέψει τις ανταρτικές ομάδες σε τακτικό «λαϊκό» στρατό στέφθηκε από πλήρη αποτυχία. Οι μεγάλες μονάδες που προέκυψαν δεν είχαν το πλεονέκτημα της ευελιξίας, της ευκαμψίας και της ταχείας κίνησης (χαρακτηριστικά των αντάρτικων σχηματισμών). Επιπλέον η απόφαση για διατήρηση βάσεων (Βίτσι-Γράμμος) καθήλωσε τις μονάδες αυτές σε μια στατική άμυνα. Ως αποτέλεσμα ο ΔΣΕ αναλώθηκε σε μάχες εκ παρατάξεως με δυσαναπλήρωτες φθορές προσωπικού και υλικού. Το ζήτημα της αναπλήρωσης του προσωπικού ήταν ιδιαίτερα οξυμένο για τον ΔΣΕ. Στο γεγονός αυτό είχαν συντελέσει αποφασιστικά τόσο η τακτική των «σαρωμάτων» που εφάρμοζε ο Εθνικός Στρατός, όσο και η εγκατάλειψη της υπαίθρου από τους κατοίκους της. Ο ΕΣ με την προαναφερθείσα τακτική των διαδοχικών «σαρωμάτων» είχε καταφέρει αρχίζοντας από την Πελοπόννησο και κατευθυνόμενος προς τη Στερεά Ελλάδα-Θεσσαλία και στη συνέχεια Μακεδονία να εξαφανίσει ουσιαστικά κάθε παρουσία του ΔΣΕ σε αυτές τις περιοχές, αφήνοντας μόνο ολιγομελείς ομάδες καταπονημένων ανταρτών οι οποίες εξουδετερώνονταν πλήρως από τις μονάδες της Εθνοφυλακής, των ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) και της Χωροφυλακής. Επίσης λόγω του πολέμου η ύπαιθρος είχε εγκαταλειφθεί από τον πληθυσμό, στερώντας με αυτό τον τρόπο τον ΔΣΕ από μια δυνητικά σημαντική πηγή στρατολόγησης. Επιπλέον εκατοντάδες αντάρτες λιποτακτούσαν η παραδίδονταν αυτοβούλως σε μονάδες του ΕΣ απογοητευμένοι από την εξέλιξη του πολέμου και προδομένοι από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της ηγεσίας τους περί «οριστικής συντριβής του μοναρχοφασισμού». Για να αντιμετωπίσει τη δυσμενή αυτή κατάσταση ο ΔΣΕ ενέτεινε την (ήδη ανακαινισθείσα από το 1946) βίαιη στρατολόγηση από περιοχές που ακόμα ο ίδιος έλεγχε, με τα όποια επακόλουθα μπορούσε να έχει μια τέτοια τακτική στο ηθικό και στο αξιόμαχο των τμημάτων, καθώς και η χρησιμοποίηση σε σημαντικό αριθμό γυναικών σε μάχιμα τμήματα για την κάλυψη των κενών. Ήδη από τον Νοέμβριο του 1948 ο επικεφαλής του ΔΣΕ Μάρκος Βαφειάδης ομολογούσε «…Από τα μέσα του 1947 η στρατολόγηση του ΔΣΕ είχε πάρει σχεδόν ολότελα βίαιο χαρακτήρα. Η εθελοντική κατάταξη δεν έφτανε ούτε το 10%.». Μοναδικός σύμμαχος του ΔΣΕ εκείνες τις δύσκολες ώρες ήταν οι ομάδες των σλαβόφωνων ανταρτών. Επρόκειτο για πρώην βουλγαρίζοντες και νυν αναβαπτισμένους «Μακεδόνες» αυτονομιστές. Η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των ελληνικών πληθυσμών της δυτικής Μακεδονίας θύμιζε στους βετεράνους του Μακεδονικού Αγώνα ανάλογες ενέργειες των κομιτατζήδων.   Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά η διάσταση μεταξύ των «άκαπνων» στελεχών του ΚΚΕ, τα οποία αυτοαναγορεύονταν σε «πολέμαρχοι» και επέμεναν να εμπλέκονται στην εκπόνηση των σχεδίων επιχειρήσεων, και των ολιγάριθμων εμπειροπόλεμων επαγγελματιών στρατιωτικών του ΔΣΕ λάμβανε δραματικές διαστάσεις. Χαρακτηριστικό της μεγαλομανίας των στελεχών του ΚΚΕ ήταν η απονομή του βαθμού του στρατηγού σε τρείς αντιστράτηγους και 14 υποστράτηγους. Στρατηγοί χωρίς στρατό!  Επιπλέον οι ανάγκες τακτικού εφοδιασμού του ΔΣΕ είχαν εξελιχθεί σε αληθινό βρόγχο. Με «κλειστά» τα γιουγκοσλαβικά σύνορα, έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου στην ύπαιθρο χώρα της υπόλοιπης Ελλάδας, έλλειψη δυνατότητας ελεύθερης επικοινωνίας με τα μεγάλα αστικά κέντρα και δυσχερή (ως απόλυτα ανέφικτη σε ορισμένες περιπτώσεις και περιοχές) συλλογή εφοδίων και την περίθαλψη των τραυματιών του ο ΔΣΕ παρουσίαζε σημαντικά προβλήματα διοικητικής μέριμνας, τα οποία μερικές φορές ήταν καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων.   Από την άλλη πλευρά η κατάσταση ήταν ευοίωνη. Τον Ιανουάριο του 1949 ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέλαβε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αποτελούμενης από μέλη από όλες τις μη αριστερές πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Πρώτη ενέργεια της κυβέρνησης ήταν η επιλογή του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου για τη θέση του αρχιστρατήγου του ΕΣ, με ευρύτατες δικαιοδοσίες. Ο Παπάγος είχε το δικαίωμα να αποφασίζει για τη διεύθυνση και τον σχεδιασμό των επιχειρήσεων, για τη σύνθεση και τη συγκρότηση των μονάδων, για τις τοποθετήσεις και τις προαγωγές των αξιωματικών, ενώ θα μπορούσε να ανακαλεί στην ενέργεια όποιον απόστρατο αξιωματικό επιθυμούσε. Υπό τις διαταγές του τέθηκαν, εκτός από τον ΕΣ, το Βασιλικό Ναυτικό, η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία και η Βασιλική Χωροφυλακή. Παράλληλα αποφασίστηκε η διάλυση του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης στο οποίο συμμετείχαν, με δικαίωμα ψήφου, αρχικά οι Βρετανοί και στη συνέχεια οι Αμερικανοί. Έτσι φθάσαμε στον απόλυτο συγκεντρωτισμό του ενός, ο οποίος σε στρατιωτικά θέματα δεν έδινε λογαριασμό ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στους Αμερικανούς οι οποίοι περιορίστηκαν στον συμβουλευτικό τους ρόλο. Ο Παπάγος επέβαλλε αυστηρότατη πειθαρχία στο στράτευμα και ιδιαίτερα στους διοικητές των μεγάλων σχηματισμών. Παράλληλα εμφύσησε ένα νέο επιθετικό πνεύμα και εφάρμοσε ευρέως την αρχή της συγκέντρωσης των δυνάμεων. Οι επιχειρήσεις που διεξάγονταν ήταν πλέον συγκεντρωτικές, με μάζα ελιγμού η οποία αποσκοπούσε και επιζητούσε είτε την αποφασιστική εμπλοκή με τον αντίπαλο, είτε την πλήρη εκκαθάριση κάθε περιοχής. Επιπλέον ο ΕΣ είχε αρχίσει να παραλαμβάνει άφθονο σύγχρονο πολεμικό υλικό, καθώς και κάθε είδους εφόδια, και το ένοπλο προσωπικό είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται εντατικά στη χρήση τους. Ακόμα η ευρεία στρατολογία που είχε εφαρμοστεί πέτυχε κατά την κρίσιμη χρονική στιγμή της τελικής προσπάθειας οι ΕΔ, να έχουν περίπου 300.000 άνδρες υπό τα όπλα. Πέρα όμως από τους αριθμούς οι στρατιώτες του ΕΣ διακρίνονταν για την ποιότητά τους. Σήμερα η αριστερή ρητορεία έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο πλέγμα μύθου γύρω από αυτό το θέμα ώστε να πιστεύει κανείς ότι οι άνδρες του ΕΣ στρατολογούντο σχεδόν βίαια, οδηγούντο στη μάχη υπό την απειλή των όπλων αγροίκων υπαξιωματικών και φανατισμένων αξιωματικών, λιποτακτούσαν με την πρώτη ευκαιρία και όταν βρίσκονταν απέναντι από τους «συντρόφους» αστοχούσαν επίτηδες. Τώρα πως ένας τέτοιος στρατός νίκησε είναι απορίας άξιον! Οι άνδρες του ΕΣ ήταν άριστα εκπαιδευμένοι, με υψηλότατο ηθικό και πλήρη επίγνωση της αποστολής τους. Στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από αγροτικές περιοχές. Αυτό αφενός μεν τους καθιστούσε σκληροτράχηλους, αφετέρου διψασμένους για εκδίκηση καθώς οι περιοχές των περισσοτέρων είχαν αποτελέσει στόχων επιδρομών αντάρτικών ομάδων. Οι υπαξιωματικοί και οι αξιωματικοί διακρίνονταν τόσο για την άρτια εκπαίδευση όσο και για την πολύτιμη εμπειρία τους καθώς οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν βετεράνοι των πολεμικών επιχειρήσεων της περιόδου 1940-1948. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλαν τα μέγιστα στη νίκη των εθνικών δυνάμεων στα κακοτράχαλα βουνά του Γράμμου και του Βιτσίου. Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του ΕΣ σε Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία και σε άλλες περιοχές της χώρας, ήταν φανερό πως τα πράγματα όδευαν προς την τελική σύγκρουση. Ο ΕΣ είχε καταφέρει να απαγκιστρώσει ισχυρές δυνάμεις από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο και να τις στρέψει προς τον Γράμμο και το Βίτσι, όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένος ο κύριος όγκος των ανταρτικών δυνάμεων. Στην τελική σύγκρουση ο ΕΣ μπορούσε να υπολογίζει σε οκτώ μεραρχίες (Ι, ΙΙ, VIII, IX, X, XI, XV, III Καταδρομών), 14 ελαφρά συντάγματα πεζικού, 150 πεδινά και ορειβατικά πυροβόλα, 200 άρματα μάχης και ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα και περισσότερα από 100 μαχητικά και ελαφρά βομβαρδιστικά αεροσκάφη. Σύνολο δύναμης 150.000 άνδρες. Απέναντι σε αυτή τη μεγάλη δύναμη του αντιπάλου ο ΔΣΕ είχε να αντιπαρατάξει 9.000 περίπου μαχητές στο Βίτσι και 6.500 περίπου μαχητές στον Γράμμο. Επίσης διέθετε 45 ορειβατικά πυροβόλα, 15 αντιαεροπορικά και άγνωστο αριθμό αντιαρματικών.

Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
 
Οι ορεινοί όγκοι του Γράμμου και του Βιτσίου σχηματίζουν ένα νοητό τετράπλευρο το οποίο έχει ως βάση τα αλβανικά σύνορα, ενώ προς τα ανατολικά «συνορεύει» με τα όρη Χάσια, προς τα νότια με τον ποταμό Αλιάκμονα και προς τα δυτικά με το όρος Σμόλικας. Το μήκος της κάθε πλευράς του νοητού τετραγώνου είναι-σε ευθεία γραμμή-περίπου 120 χιλιόμετρα, με εξαίρεση την προς Αλβανία πλευρά, που φθάνει σε μήκος τα 40 χιλιόμετρα. Η περιοχή αυτή αποτελεί την «καρδιά» της Πίνδου, με πολλές υψηλές κορυφές 1500-2500 μέτρων. Πυκνά δάση κάλυπταν την περιοχή και προσέφεραν αποτελεσματικότατη κάλυψη στους αμυνόμενους. Μοναδικοί οδικοί άξονες ήταν αυτοί που συνδέουν την Καστοριά, τη Νεάπολη, τα Γρεβενά, το Μέτσοβο και τα Ιωάννινα, με παρακαμπτηρίους που οδηγούσαν στην Κόνιτσα, στον Πεντάλοφο και στο Νεστόριο. Βορείως του Γράμμου και στην περιοχή μεταξύ των λιμνών των Πρεσπών, της λίμνης της Καστοριάς και της Φλώρινας δεσπόζει ο ορεινός όγκος του Βαρνούντα, από τον οποίο εκτείνονται δύο οροσειρές: αυτή του Γκόρμπες-Ορλοβο, που αποτελεί τη συνδετήρια με τον Γράμμο και αυτή του Βίτσι-Μαρίκι-Σινιάτσικο. Το σύνολο της ορεινής αυτής περιοχής ονομάζεται Βίτσι. Από το 1947 ο Γράμμος και το Βίτσι κατέχονταν από τους αντάρτες οι οποίοι είχαν οχυρώσει με ένα δαιδαλώδες δίκτυο πολυβολείων, συρματοπλεγμάτων, καταφύγιων ναρκοπεδίων και κάθε είδους αμυντική κατασκευή η οποία μεγιστοποιούσε στο έπακρο τις φυσικές δυσκολίες του χώρου. Η περιοχή ονομάζονταν «Ελεύθερη Ελλάδα», προφανώς σε αντιδιαστολή με την υπόλοιπη Ελλάδα την οποία θεωρούσαν υπό κατοχή. Η συνολική έκταση της περιοχής έφθανε τα 1.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα ενώ ο πληθυσμός της-πολίτες και αντάρτες-έφθανε τις 45.000-50.000 άτομα. Εκεί βρίσκονταν οι έδρες της «κυβέρνησης» των ανταρτών, του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, καθώς και του ΚΚΕ.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΥΡΣΟΣ
 
Το σχέδιο των επιχειρήσεων του ΕΣ είχε την κωδική ονομασία «Πυρσός». Προβλεπόταν να διεξαχθεί σε τρεις φάσεις.  «Πυρσός Α΄» (2-8 Αυγούστου): Στη φάση αυτή προβλέπονταν παραπλανητικές επιθέσεις στον Γράμμο, με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση στον ΔΣΕ ότι εκεί θα εκδηλωνόταν η κύρια επίθεση του αντιπάλου και να καθηλωθούν οι δυνάμεις του. «Πυρσός Β΄»(10-16 Αυγούστου): Η φάση αυτή του σχεδίου προέβλεπε ότι η κύρια ενέργεια του ΕΣ, μετά την εφαρμογή του «Πυρσός Α΄», θα εξελισσόταν στην περιοχή του Βίτσι με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση των ανταρτών. «Πυρσός Γ΄» (24-30 Αυγούστου): Η φάση αυτή προέβλεπε αποφασιστική ενέργεια στην περιοχή του Γράμμου, με σκοπό την κατάληψή της και την εξολόθρευση των ανταρτικών δυνάμεων, καθώς και απόφραξη των αλβανικών συνόρων, για να μην υπάρχει καμία διέξοδος στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Για την αντιμετώπιση της εκστρατείας του ΕΣ το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καθόρισε το σχέδιο δράσης των δυνάμεων του ΔΣΕ. Σε γενικές γραμμές οι αντάρτες θα αντέτασσαν ενεργητική άμυνα η οποία θα συνίστατο στην άμεση εκτόξευση αντεπιθέσεων για ανακατάληψη απολεσθέντος στρατηγικού σημείου. Δράση στα μετόπισθεν του εχθρού και αποκοπή των συγκοινωνιών του ώστε το τελευταίος να καθηλώσει αρκετές δυνάμεις και να μην τις διοχετεύσει στην κύρια επίθεση του. Σε περίπτωση που ένα στρατηγικό σημείο πιεζόταν πολύ οι αντάρτες θα εκτόξευαν αντεπιθέσεις σε διαφορετικά σημεία ώστε να ανακουφίσουν τους αμυνόμενους συμπολεμιστές τους. Σε μια ευνοϊκή στιγμή των επιχειρήσεων το Γενικό Αρχηγείο των ανταρτών μπορούσε να αποφασίσει μαζικό συγκεντρωτικό χτύπημα για ανατροπή του εχθρού. Το σχέδιο αντιμετώπισης της επίθεσης ήταν άρτιο πλην όμως ο ΔΣΕ στερείτο των απαραίτητων εφεδρειών για τη διενέργεια αντεπιθέσεων.

Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ
 
Την νύχτα της 2ας προς 3η Αυγούστου ο αντιστράτηγος Θρασύβουλος Τσακαλώτος, έχοντας στη διάθεση του δύο μεραρχίες, μια ανεξάρτητη ταξιαρχία, τρία ελαφρά συντάγματα πεζικού, δύο ίλες αναγνωρίσεως και έναν ουλαμό αρμάτων έδωσε την διαταγή για την εφαρμογή της επιχείρησης «Πυρσός Α΄». Ο «Πυρσός Α΄»  (2-8 Αυγούστου) ήταν, όπως προαναφέρθηκε, μια παραπλανητική επίθεση για να δοθεί η εντύπωση ότι η κύρια προσπάθεια ήταν κατά των ανταρτικών δυνάμεων στον Γράμμο, οι οποίες ενδεχομένως θα ενισχύονταν από άλλες που θα άφηναν τις θέσεις τους στο Βίτσι σπεύδοντας προς βοήθειά τους. Έχοντας απέναντι τους δύο ανταρτικές μεραρχίες ελαττωμένης σύνθεσης, οι δυνάμεις του ΕΣ, υποστηριζόμενες από δύο συντάγματα πεδινού πυροβολικού και από την Αεροπορία, όχι μόνο πέτυχαν τον αντικειμενικό τους σκοπό, αλλά κατέλαβαν και στρατηγικής σημασίας υψώματα τα οποία θα αποτελούσαν βάσεις εξόρμησης για τις κατοπινές επιχειρήσεις στον Γράμμο. Στις 10 Αυγούστου τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση «Πυρσός Β΄» στο Βίτσι, μια ισχυρά οχυρωμένη από τους αντάρτες περιοχή. Στις 0.6.30 της 10ης Αυγούστου, η 22η Ταξιαρχία εξαπέλυσε την πρώτη έφοδο. Ύστερα από πεντάωρη σκληρή αναμέτρηση κατέλαβε τα οχυρά σημεία ύψωμα 1585 και Πολενάτα. Από τον διάδρομο που άνοιξαν οι ηρωικώς μαχόμενοι άνδρες της ταξιαρχίας, διείσδυσε η ΧΙ Μεραρχία με την Ε΄ Μοίρα Καταδρομών και το πρωί της επόμενης ημέρας οι εθνικές δυνάμεις κατείχαν την οχυρή θέση Τσούκα σε μικρή απόσταση από το ύψωμα Λέσιτς, πίσω ακριβώς από τους αντάρτες. Την ίδια νύχτα καταδρομείς επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στην τοποθεσία που κατείχαν οι αντάρτες. Την επόμενη ημέρα οι καταδρομείς κατέλαβαν το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Μπάρο, προσβάλλοντας ταυτόχρονα το ύψωμα Λέσιτς από τον Νότο. Την ίδια στιγμή εναντίον του Λέσιτς εφορμούσε ακάθεκτη άλλη μοίρα Καταδρομών ξεκινώντας από την περιοχή Κουλκουθούρια. Η μάχη συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση μέχρι την 16η Αυγούστου. Οι αντάρτες μάχονταν απεγνωσμένα, αλλά η αντίστασή τους κάμφθηκε μπροστά στην επιμονή των επιτιθέμενων. Έτσι το Βίτσι έπεσε στα χέρια των εθνικών δυνάμεων μαζί με το μέγιστο μέρος του βαρέως πολεμικού υλικού των ανταρτών και τις εγκαταστάσεις της κυβέρνησής τους. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης επέφερε την κατάρρευση στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Ισχυροί σχηματισμοί του ΕΣ διέσπασαν τις γραμμές άμυνας των ανταρτών και διείσδυσαν σε βάθος καταλαμβάνοντας το ύψωμα Λέσιτς. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ απωθήθηκαν βορειοδυτικά και αναζήτησαν καταφύγιο στη χερσόνησο Πηξός, μεταξύ Μεγάλης και Μικρής Πρέσπας. Εκεί όμως δέχθηκαν σαρωτικές αεροπορικές επιθέσεις. Έτσι αναγκάστηκαν να ελιχθούν προς τον Γράμμο μέσω αλβανικού εδάφους.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ
 
Μετά το πέρας των δύο πρώτων φάσεων της επιχείρησης «Πυρσός» όλα ήταν έτοιμα για τη διεξαγωγή της τρίτης και τελευταίας φάσης, με την οποία πιστευόταν ότι θα δινόταν το τελειωτικό χτύπημα κατά του ΔΣΕ. Το σχέδιο επιχειρήσεων του ΓΕΣ προέβλεπε ότι σε πρώτο χρόνο έπρεπε να καταληφθεί ο βόρειος Γράμμος, με παράλληλη παρενόχληση του ΔΣΕ στον νότιο Γράμμο, ενώ θα απαγορευόταν η διαφυγή των ανταρτών νοτίως του Σαραντάπορου προς την περιοχή της νότιας Πίνδου. Σε δεύτερο χρόνο οι δυνάμεις του ΕΣ θα εξασφάλιζαν την κατοχή του βόρειου Γράμμου, μέχρις ότου ολοκληρωθεί η εκκαθάριση της νότιας περιοχής του ορεινού όγκου. Σε τρίτο χρόνο ο ΕΣ έπρεπε να εξασφαλίσει το σύνολο του Γράμμου, να αποκαταστήσει την ακεραιότητα του εθνικού εδάφους και να προβεί στη συστηματική εκκαθάριση του δασωμένου και δυσπρόσιτου ορεινού όγκου του Γράμμου από υπολείμματα ανταρτικών δυνάμεων. Η ηγεσία του ΓΕΣ πίστευε-σωστά όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια-ότι με αυτό το σχέδιο θα διασπάτο η διάταξη των ανταρτικών δυνάμεων στο κέντρο, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να εξαναγκαστούν να εμπλακούν σε μάχες φθοράς και να συγκεντρώσουν εκεί το σύνολο των εφεδρειών τους, γεγονός που θα επέτρεπε την αποτελεσματικότερη δράση του φίλιου πυροβολικού. Από πλευράς ΔΣΕ, έτσι όπως είχε εξελιχθεί η κατάσταση «νίκη» θα ήταν η απόκρουση των δυνάμεων του ΕΣ και η πρόκληση μεγάλων απωλειών σε αυτόν, ώστε στο τέλος να αναγκαστεί η ηγεσία του-ακριβώς λόγω των μεγάλων απωλειών-να διατάξει τη διακοπή των επιχειρήσεων. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στον ΔΣΕ και κατ’ επέκταση στο ΚΚΕ να διατηρήσει τις θέσεις του στην περιοχή, ευελπιστώντας για κάτι καλύτερο στο μέλλον, που δεν θα ήταν άλλο από τη διεθνή αναγνώριση της ανεξαρτησίας της περιοχής από τη Σοβιετική Ένωση και τις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες. Το πόσο ουτοπική ήταν η επίτευξη αυτών των στόχων είναι πασιφανές. Οι προοπτικές για τον καταπονημένο ΔΣΕ διαγράφονταν ζοφερές. Τούτο δεν απέτρεψε τον Ζαχαριάδη από το ακόλουθο διάγγελμα: «Ο εχθρός συγκεντρώνεται στον Γράμμο για μια αποφασιστική αναμέτρηση. Στον Γράμμο έχουμε όλες τις δυνατότητες να καταφέρουμε το θανάσιμο πλήγμα στον εχθρό. Έχουμε αρκετές δυνάμεις και μέσα. Πιο πλεονεκτικό έδαφος. Στον Γράμμο απέτυχε πάλι ο μοναρχοφασισμός. Στον Γράμμο φέτος του καταφέραμε σοβαρό πλήγμα…Στον Γράμμο από τις 2 μέχρι τις 8 Αυγούστου έσπασε τα μούτρα του. Έχουμε και την πείρα του Βίτσι και το σοβαρό μάτωμα που προκαλέσαμε στον εχθρό στο Βίτσι… Εδώ μπορούμε και πρέπει να θάψουμε τον μοναρχοφασισμό». Από τις 24 έως τις 30 Αυγούστου η επιχείρηση «Πυρσός Γ΄» «έβαλε φωτιά» στον Γράμμο. Μετά τις κατάλληλες προωθήσεις των μεραρχιών του ΕΣ στις 0.5.30 τις 25ης Αυγούστου εξαπολύθηκε η κύρια επίθεση υπό τα βλέμματα του βασιλιά Παύλου και του επικεφαλής της Αμερικανικής Αποστολής στη χώρα μας στρατηγού Τζέημς Βαν Φλητ. Προς το μεσημέρι και ενώ οι επίσημοι γευμάτιζαν πρόχειρα στο παρατηρητήριο της Αμμούδας, έφθασε η πληροφορία ότι η Ι Μεραρχία είχε καταλάβει το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Τσάρνο. Τότε ο Τσακαλώτος τσούγκρισε ένα ποτήρι κρασί με τον επιτελάρχη του υποστράτηγο Κετσέα φωνάζοντας: «Ζήτω το Εθνος!». Αμέσως μετά στράφηκε προς τον βασιλιά Παύλο και του είπε: «Μεγαλειότατε η μάχη εκρίθη. Ουσιαστικώς ο Γράμμος έπεσε». Στην πραγματικότητα η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά, αφού οι δυνάμεις του ΕΣ αντιμετώπισαν πολύ σοβαρές δυσκολίες από τη μορφολογία του εδάφους, την πληθώρα των ναρκοπεδίων, την καλά οργανωμένη αμυντική οχύρωση και την αποφασιστική άμυνα που αντέταξε ο ΔΣΕ. Όμως η επιμονή των ανδρών του ΕΣ και η αριθμητική τους υπεροχή δεν έδινε καμία πιθανότητα στους αντάρτες για αναχαίτιση. Στα πλαίσια αυτά οι επιτιθέμενοι ξεπέρασαν τις δυσκολίες και με τολμηρές ενέργειες πέτυχαν τους στόχους τους. Κρίσιμη ημέρα της μάχης υπήρξε αναμφίβολα η 27η Αυγούστου. Τότε η ΙΧ Μεραρχία ολοκλήρωσε με επιτυχία τον υπερκερωτικό ελιγμό που επιχείρησε, καταλαμβάνοντας τη διάβαση Πόρτα Οσμάν (η οποία μέχρι τότε αποτελούσε την πιο σημαντική δίοδο των ανταρτών με την Αλβανία) και εμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό κάθε προσπάθεια διαφυγής τους προς τη γειτονική χώρα-μέχρι τότε απέμενε υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ μόνο η δευτερεύουσας σημασίας διάβαση του αυχένα της Μπάρας. Η ηγεσία των ανταρτών αντιλήφθηκε τον μεγάλο κίνδυνο που αντιμετώπιζε, δηλαδή αυτόν της παγίδευσης του συνόλου των δυνάμεων της. Αμέσως συνεδρίασε το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ και αποφάσισε την διαφυγή του ΔΣΕ- μέσω Μπάρας-στην Αλβανία, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε (όχι για το σύνολο των δυνάμεων) κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Το βράδυ της 27ης Αυγούστου τμήματα της ΙΧ Μεραρχίας άναψαν τεράστιες φωτιές κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων για να σημάνουν τη νίκη του ΕΣ και την ουσιαστική έξοδο της πολύπαθης χώρας από την τρίχρονη δοκιμασία. Η επίσημη λήξη των εχθροπραξιών σημειώθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1949 όταν ο Μήτσος Παρτσαλίδης πρόεδρος της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» μιλώντας σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Ελλάδα» που έδρευε στη Σόφια ανακοίνωνε ότι «Ο ΔΣΕ δεν κατέθεσε τα όπλα, μα μονάχα τα έθεσε παρά πόδα. Υποχώρησε μπροστά στην τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού. Μα ο ΔΣΕ δεν συντρίφθηκε. Παραμένει ισχυρός και με ακέραιες τις δυνάμεις του. Γελιώνται θανάσιμα όσοι φαντάζονται ότι δεν υπάρχει πια ΔΣΕ. Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Αυτό το οποίο δεν αναρωτήθηκε ο Παρτσαλίδης ήταν από πού προήλθε η «τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού». Είναι σαφές ότι οι αναίτιες επιθέσεις του ΕΛΑΣ σε όλες τις μη Εαμικές αντιστασιακές οργανώσεις ήδη από το 1943, η αιματοχυσία στην Πελοπόννησο το φθινόπωρο του 1944 και στην Αθήνα τον τραγικό Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, το δράμα των χιλιάδων συλληφθέντων ανά την επικράτεια από τους αντάρτες, η συστράτευση με τους «Σλαβομακεδόνες»,  οι επιδρομές του ΔΣΕ σε χωριά και οι επιθέσεις στις πόλεις, την περίοδο 1946-49, οι οποίες συνοδεύονταν από ποικίλα έκτροπα, καθώς και το τραγικό παιδομάζωμα είχαν προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση όλων των μη κομμουνιστικών δυνάμεων της χώρας. Δυνάμεων που μέχρι πριν από λίγα χρόνια στην κυριολεξία αλληλοσπαράζονταν (βασιλικοί-βενιζελικοί). Τελικά το ΚΚΕ πέτυχε το ακατόρθωτο. Να τοποθετήσει στο ίδιο χαράκωμα απέναντι του από τον ακραιφνή βασιλικό μέχρι τον τροτσκιστή. Απορίες προκαλεί επίσης η τελευταία πρόταση του Παρτσαλίδη « Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Μάλλον λησμόνησε ότι γύρω στο 30% των μαχητών του ΔΣΕ («Σλαβομακεδόνες») μάχονταν για την απόσπαση της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό, υπό τις ευλογίες της ηγεσίας του ΚΚΕ βεβαίως!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ-ΚΡΙΣΕΙΣ
 
Η επιτυχής για τον ΕΣ διεξαγωγή της επιχείρησης «Πυρσός Γ΄» σήμανε το ουσιαστικό τέλος των αντιανταρτικών επιχειρήσεων. Στην κατάληξη αυτή συνέβαλαν αποφασιστικά οι παρακάτω παράγοντες:  Η ικανή και στιβαρή ηγεσία του ΕΣ, η οποία εκπόνησε και εφάρμοσε, χωρίς επεμβάσεις από πολιτικά πρόσωπα, το σχέδιο επιχειρήσεων. Το πολύ υψηλό ηθικό των στρατιωτών του ΕΣ, οι οποίοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο εχθρός ήταν εγκλωβισμένος και η πολυπόθητη νίκη ήταν πλέον πολύ κοντά. Η άριστη εκπαίδευση, η αριθμητική υπεροχή (αν και αυτή πολλές φορές δεν έπαιζε κανένα ρόλο εξαιτίας των εξαιρετικά δυσπρόσιτων και άριστα οργανωμένων αμυντικών θέσεων των ανταρτών) και ο πλήρης εφοδιασμός με κάθε είδους υλικό των δυνάμεων του ΕΣ. Ο αιφνιδιασμός των δυνάμεων του ΔΣΕ, κυρίως με τη διενέργεια του υπερκερωτικού ελιγμού κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων από την ΙΧ Μεραρχία. Τα σοβαρά εσωτερικά πολιτικά και στρατιωτικά προβλήματα που ελλόχευαν στους κόλπους του ΔΣΕ και του ΚΚΕ (προσπάθεια μετατροπής του αντάρτικου στρατού σε τακτικό. Απομάκρυνση του Μάρκου Βαφειάδη από τη στρατιωτική ηγεσία του ΔΣΕ. Ανάληψη της στρατιωτικής ηγεσίας από τον «άκαπνο» Νίκο Ζαχαριάδη. Κλείσιμο γιουγκοσλαβικών συνόρων. Διάσταση μεταξύ πολιτικών επιτρόπων του ΚΚΕ και μονίμων αξιωματικών του ΔΣΕ. Σήμερα 60 ακριβώς χρόνια μετά την λήξη της επιχείρησης «Πυρσός» οι εναπομείναντες βετεράνοι του ΕΣ νοιώθουν ηττημένοι και προδομένοι. Σταδιακά η πολιτεία, πιεζόμενη από την αριστερή ρητορεία, τους λησμόνησε και τους αποκαθήλωσε από τη θέση που είχαν κερδίσει με το αίμα τους, δίπλα σε εκείνη των ηρώων του 1940 (πολλοί άλλωστε ήταν οι ίδιοι άνθρωποι). Έφτασε μάλιστα στο σημείο να τους δαιμονοποιήσει και να χαρακτηρίσει τα μνημόσυνα προς τιμήν των πεσόντων συμπολεμιστών τους ως «γιορτές μίσους». Φυσικά δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει έτσι τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα από τους βετεράνους του ΔΣΕ, υπό την αιγίδα του ΚΚΕ.    Και όμως χάρη στους αξιωματικούς και τους οπλίτες του ΕΣ αυτή η πολιτεία χρωστά την ύπαρξή της. Χάρη στη θυσία αυτών των ανθρώπων κάποιοι χρωστούν όχι μόνο την πολιτική αλλά και την βιολογική τους ύπαρξη. Χάρη στο αίμα αυτών των ανθρώπων κάποιοι και κάποιες σήμερα πίνουν αμέριμνα τον καφέ τους και σχολιάζουν, με βαθυστόχαστο φιλοσοφικό ύφος, τα «κακώς κείμενα», νοσταλγώντας τον χαμένο «σοσιαλιστικό παράδεισο» και σχεδιάζοντας την «επανάσταση» από τον καναπέ. Λησμονούν ότι αν οι «φασίστες» έχαναν τον πόλεμο πολλοί απ’ αυτούς θα αναζητούσαν το μεροκάματο στις πόλεις της Δυτικής Ευρώπης και πολλές απ’ αυτές θα γέμιζαν τους οίκους ανοχής και τα μπαρ των αντίστοιχων πόλεων. Κάποιοι πιο τολμηροί (η καλύτερα πιο θρασείς) εκμεταλλεύονται την κρατική ανεπάρκεια και «πολεμούν καθημερινά τον φασισμό στους δρόμους» καταστρέφοντας και λεηλατώντας. Αγνοούν ότι αν ο ΔΣΕ επικρατούσε στον «παράδεισο» που θα οικοδομούσε οι διαδηλώσεις, (πόσο μάλλον οι λεηλασίες και οι καταστροφές) δεν θα είχαν θέση, γιατί πολύ απλά θα απαγορεύονταν! Σήμερα ο πρωθυπουργός της χώρας εγκαινιάζει χώρους μνήμης για τους «αγωνιστές της δημοκρατίας». Λησμονεί όμως ότι αν αυτοί οι «αγωνιστές» επικρατούσαν πιθανώς σήμερα η ιδιαίτερη του πατρίδα να μην ήταν ελληνική. Όσον αφορά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτός δεν λησμονεί, απλά αγνοεί! Αγνοεί τα λόγια του παππού του ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό «εις τας Ενόπλους Δυνάμεις, αι οποίαι με τον ηρωισμόν και την αυτοθυσίαν των, ακόμη μιαν φοράν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησίαν και την αιωνιότητα της Ελλάδος. Και το Εθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των αθανάτων Νεκρών μας, του Γράμμου και του Βίτσι. Εις την συνείδησιν των επερχομένων Ελληνικών γενεών αιώνια θα είναι η μνήμη των». Ο Γέρος της Δημοκρατίας διαψεύσθηκε. Η συντριπτική πλειοψηφία των επερχόμενων γενεών λησμόνησε τους μαχητές του Γράμμου και η «δημοκρατία» μας τους περιθωριοποίησε. Όμως οι νεαροί άνδρες του ΕΣ δεν πολέμησαν για τη δημοκρατία, όπως ίσως ψελλίζουν εκπρόσωποι της ροζ κεντροδεξιάς. Πολέμησαν για να σώσουν το σπίτι τους από την λεηλασία, την οικογένειά τους από τον αφανισμό, το χωράφι τους από την καταστροφή. Πολέμησαν γιατί τα ακατανόητα γι’ αυτούς κηρύγματα του «σοσιαλισμού» και της «διεθνιστικής επανάστασης» απειλούσαν οικείες τους φιγούρες: τον ιερέα, τον δάσκαλο και τον πρόεδρο του χωριού. Ο πρώτος τους βάπτισε, τους πάντρεψε και έκλεισε τα μάτια των γερόντων γονιών τους, ο δεύτερος τους έμαθε τα πρώτα γράμματα, ο τρίτος προσπαθούσε να λύσει τα μεγάλα προβλήματα του καθημερινού τους βίου. Πως ήταν δυνατόν αυτοί να ήταν «αντιδραστικοί, αντεπαναστάτες και εχθροί του λαού»; Πολέμησαν γιατί έτσι αντιδρούν οι ελεύθεροι άνθρωποι ενάντια σε κάθε απειλή. Πολέμησαν γιατί έτσι έπραξαν οι παππούδες και οι πατέρες τους στον βάλτο των Γιαννιτσών, στις όχθες του Σαραντάπορου, στις πλαγιές του Μπιζάνιου, στα χαρακώματα του Εσκί Σεχήρ, στις κορυφές της Τρεμπεσίνας, στις χαράδρες της Κλεισούρας, στην έρημο του Ελ Αλαμέιν και στα σοκάκια του Ρίμινι. Πολέμησαν γιατί πολύ απλά έτσι είχαν μάθει να κάνουν

 

http://www.elkosmos.gr/epikairotita/h-/kathimerinotita/15261----1949-------.html

ΓΡΑΜΜΟΣ. 25-29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1949. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ!

Του Ιωάννη Μπουγά

Η κατάρρευση των κομμουνιστών άρχισε όταν έπεσε το ΤΣΑΡΝΟ! Στην πρώτη γραμμή της επιχείρησης ήταν μια Διλοχία από το 596 ΤΠ, το Τάγμα Ανανηψάντων της Μακρονήσου, που έχασε στο Τσάρνο 3 αξιωματικούς και 57 στρατιώτες. Σπουδαίο ρόλο στη «μεγαλειώδη προσπάθεια», όπως την αποκάλεσε ο Βασιλιάς Παύλος που παρακολουθούσε συνεχώς και άγρυπνος την προσπάθεια από το ύψωμα της Αμμούδας μαζί με τον στρατάρχη Παπάγο και τον στρατηγό Τσακαλώτο, έπαιξε και ο Ανθυποσμηναγός Ιωάννης Στυλιανάκης με τους ακριβέστατους βομβαρδισμούς του υψώματος!

(Ακολουθεί η χθεσινή μου ανάρτηση στον τοίχο μου).

ΑΝΤΗΧΕΙ Ο ΓΡΑΜΜΟΣ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!!!!!!!!!!!!!

25 Αυγούστου 1949. Αρχίζουν οι Επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στον Γράμμο, που κατέληξαν με την Νίκη των στρατιωτών μας και τη Στρατιωτική Συντριβή των κομμουνιστών στις 29 Αυγούστου. Ήταν το τέλος του τριετούς Εφιάλτη και η σωτηρία της Μακεδονίας!

Το τρίτο και τελευταίο μέρος των επιχειρήσεων του Ελληνικού Στρατού εναντίον του λεγόμενου ΔΣΕ, με την κωδική ονομασία ΠΥΡΣΟΣ Γ΄, είχε ως αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη του τελευταίου οχυρού των ανταρτών, τις οροσειρές του Γράμμου. Άρχισε με άριστη προετοιμασία για τον Ελληνικό Στρατό και με πολύ καλούς οιωνούς στις 5:30 το πρωί της 25 Αυγούστου. Επικεφαλής ήταν ο στρατηγός Τσακαλώτος και παρών στο μέτωπο ο Βασιλιάς Παύλος. Είναι βέβαια γεγονός ότι οι ημέρες ησυχίας που ακολούθησαν την νίκη στο Βίτσι στις 17 Αυγούστου, είχαν δώσει την ευκαιρία και στους αντάρτες να προετοιμασθούν και να αναμένουν τον αντίπαλο με υψηλό ηθικό.

Ο Ζαχαριάδης σε μήνυμα πού έστειλε προς τους αντάρτες του «ΔΣΕ» στις 20 Αυγούστου περιέλαβε και ένα πολύ γνωστό σύνθημα: «Εδώ μπορούμε και πρέπει να θάψουμε τον μοναρχοφασισμό!», μιά παραλαγή εκείνου πού είχε χρησιμοποιήσει νωρίτερα, το 1948, «ο Γράμμος θα γίνει η ταφόπετρα του μοναρχοφασισμού!».

Τα πράγματα βέβαια δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με τις απειλές του Ζαχαριάδη. Το μεσημέρι της πρώτης ημέρας είχε πέσει το ύψωμα Τσάρνο, κεντρικό στήριγμα των ανταρτών. Όταν πληροφορήθηκε αυτό ο Τσακαλώτος, στράφηκε στον βασιλιά Παύλο και του είπε: «Μεγαλκειότατε, ο Γράμμος έπεσε!». Όταν δε η ηρωϊκή 9-η Μεραρχία πήρε τούωμα 2520, ουσιαστικά η άμυνα των ανταρτών είχε καταρεύσει. Το πρωϊνό της 29-ης Αυγούστου βρήκε τον «ΔΣΕ» ολοκληρωτικά ηττημένο, και τους αντάρτες του να υποχωρούν σε όλα τα μέτωπα με κατεύθυνση την Αλβανία. Στις 30 Αυγούστου, οι καταδρομείς των ΛΟΚ κατέλαβαν και το Κάμενικ, το τελευταίο καταφύγιο των ανταρτών. Η νίκη στο Γράμμο δεν ήταν εύκολη. Στοίχησε στον Ελληνικό Στρατό 243 νεκρούς και 1452 τραυματίες.

Κάπου 8.500 έως 10.000 αντάρτες πέρασαν στην Αλβανία. Μαζί τους μετέφεραν και 1.500 τραυματίες, ενώ πίσω τους στον Γράμμο άφησαν 1.000 περίπου νεκρούς και 994 αιχμαλώτους. Από τους τελευταίους πού πέρασαν στην Αλβανία απο την περιοχή της Μπάρας ,την νύχτα της 29-ης Αυγούστου, ήταν ο ίδιος ο Ζαχαριάδης.

Στην Αλβανία, οι αντάρτες προσπάθησαν να αναδιοργανωθούν σκεπτόμενοι να συνεχίσουν τον αγώνα. Σύντομα όμως ο ηγέτης της Αλβανίας Χότζα τους διέταξε να αφοπλισθούν. Στη συνέχεια, με Ρωσικά καράβια μεταφέρθηκαν από το λιμάνι του Δυρραχίου στις άλλες κομμουνιστικές χώρες, και κυρίως την Σοβιετική Ένωση, στην περιοχή της Τασκένδης.

Έτσι τελείωσε η Προδοτική, Σλαβοκίνητη Ανταρσία του 1946-49 από το ΚΚΕ, πού δυστυχώς αρκετά αργότερα, το 1989, ονομάσθηκε από τους Έλληνες πολιτικούς Εμφύλιος Πόλεμος, παρά:

- τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού Σλάβων και Σλαβόφρονων στις τάξεις του «ΔΣΕ», οι οποίοι στις μάχες του Βίτσι και του Γράμμου αποτελούσαν πάνω από το 50% των ανταρτών,

- το γεγονός ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ανταρτών του «ΔΣΕ» ήταν βιαίως στρατολογημένοι,

- την αμέριστη βοήθεια των βορείων γειτόνων μας Αλβανών, Βουλγάρων, και Γιουγκοσλάβων προς τους αντάρτες, με στόχο την απόσχιση Μακεδονίας και Θράκης από την Ελλάδα, για τη δημιουργία της «Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας»,

- το γεγονός ότι τη λεγόμενη Κυβέρνηση των Ανταρτών δεν την αναγνώρισε ποτέ κανένα κράτος, και τέλος

- το γεγονός ότι στην Ανταρσία συμμετείχε ένα πολύ μικρό ποσοστό του λαού, μόνο από μικρά ορεινά χωριά, και ποτέ οι μεγάλες μάζες του λαού των πόλεων. Ήταν καθαρά μιά περίπτωση ανταρτών, συμμοριτών για πολλούς, που ποτέ δεν είχαν ούτε μία πιθανότητα νίκης ή κατάληψης και κράτησης ούτε μιάς μεγάλης πόλεως της Ελλάδος.

Πέραν όμως αυτού, το ΚΚΕ κατά την διάρκεια της Ανταρσίας, είχε λάβει δημόσια αντεθνική και προδοτική θέση «υπερ της αυτοδιάθεσης της Ελληνικής Μακεδονίας και απόσχισή της από την Ελλάδα», όπως απαιτούσαν οι βόρειοι κομμουνιστές γείτονες που βοηθούσαν τον «ΔΣΕ»..

Όλα αυτά δεν υποδηλούν Εμφύλιο, αλλά Προδοτική, Ξενοκίνητη Ανταρσία!

Το μεγάλο δυστύχημα είναι ότι από μιά ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ πολιτική συμφιλίωσης βασισμένη στη αποσιώπηση των εγκλημάτων των κομμουνιστών, την οποίαν οι πολιτικοί της Ελλάδος ακολούθησαν αμέσως μετά τη νίκη, τη δικτατορία του 1967 που «λεύκανε» ακόμη περισσότερο τους κομμουνιστές, και την οικονομική κρίση στην οποίαν οδηγήθηκε η Ελλάδα από αλόγιστες πολιτικές ανίκανων ή αδιάφορων πολιτικών ηγετών, το 2015 οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία με την ψήφο του λαού και το 2018 πέτυχαν αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν το 1949. Να υπογράψουν την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία, σε πρώτη φάση, παραδίδεται το όνομα της Μακεδονίας στους Σλάβους!

Έτσι διαψεύσθηκε και ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος μετά τη νίκη είχε απευθύνει χαιρετισμό «εις τας Ενόπλους Δυνάμεις, αι οποίαι με τον ηρωισμόν και την αυτοθυσίαν των, ακόμη μιαν φοράν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησίαν και την αιωνιότητα της Ελλάδος. Και το Εθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των αθανάτων Νεκρών μας, του Γράμμου και του Βίτσι. Εις την συνείδησιν των επερχομένων Ελληνικών γενεών αιώνια θα είναι η μνήμη των».

Σήμερα μνημεία χτίζονται από το ΚΚΕ για τους αντάρτες του «ΔΣΕ».Ελάχιστοι θυμούνται τους νεκρούς μας στρατιώτες!

Εμείς εδώ, εις πείσμα αυτών και της λήθης, ας αναφωνήσουμε :

Αιωνία η Μνήμη των Νέων της Ελλάδος που έπεσαν στον Αγώνα κατά των Κομμουνιστών!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ 20 ΣΦΑΓΕΣ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ ΤΟ 1946 ΣΤΟ ΜΑΝΔΑΛΟ

Την 26-11-1946 επιτιθέμενοι οι συμμορίτες κατά του χωριού Μάνδαλο και του οικισμού Μαύρο στην πεδιάδα των Γιαννιτσών, έβαλαν φωτιά σε 45 σπίτια και 40 αχυρώνες, εκτέλεσαν με πυροβολισμούς, μαχαίρια και πελέκεις 4 άνδρες, 5 γυναίκες και 15 παιδιά ηλικίας 3 έως 9 ετών και αφού σκότωσαν μία έγκυο και τα 8 ανήλικα παιδιά της, άνοιξαν με μαχαίρι την κοιλιά της γυναίκας, έβγαλαν από αυτή το βρέφος και το έριξαν πάνω στην νεκρή του μητέρα.

«Α.Δ Χωροφυλακής Κεντρικής Μακεδονίας

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ

Την 26η -11-1946 ,ώραν 4ην ,500μελής συμμορία αναρχικών,διαθέτουσα βαρύν οπλισμόν,καταλαβούσα τα υψώματα χωρίου Μανδάλου Γιαννιτσών, προσέβαλε τον εκεί εδρεύοντα Λόχον Χωροφυλακής δυνάμεως εξήκοντα τεσσάρων ανδρών.

Οι συμμορίται γενόμενοι κύριοι του χωρίου από 15ης ώρας ,προέβησαν εις εκτελέσεις 24 εθνικοφρόνων πολιτών ,εξ ων 4 άνδρες ,5 γυναίκες και 15 ηλικίας 3-9 ετών.Αι εκτελέσεις εγένοντο διά πυροβόλου όπλου,μαχαίρας και πελέκεως.

Της Δεσποίνης Βασιλειάδου μητρός 8 ανηλίκων τέκνων,απάντων φονευθέντων,ούσης εγκύου εννέα μηνών,έσχισαν διά μαχαίρας την κοιλίαν και εξήγαγον το ζων έμβρυον,όπερ νεκρόν εναπέθεσαν εις την κοιλία της.

Επυρπόλησαν 45 οικίας,40 αχυρώνας και εν αυτοκίνητον 3/4 τόννων της Υ.Χ Γιαννιτσών

Ελληνική Ιστορία 1940-49

ΤΟ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ 18 ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΣΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944 - ΤΟ ΚΤΗΝΩΔΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ ΦΥΣΙΚΟΣ η ΗΘΙΚΟΣ ΦΟΝΙΑΣ!

Του Ιωάννη Μπουγα
Μέσα από το έργο "ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 1940-45" - Εκδόσεις Πελασγός

Γι' αυτό το κτηνώδες και απάνθρωπο έγκλημα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ στην «ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ» της Μεσσηνίας τον Σεπτέμβριο του 1944 δεν τιμωρήθηκε κανείς φυσικός ή ηθικός φονιάς!
Οι κομμουνιστές υποστηρίζουν, "το έγκλημα το έκανε ο λαός". ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ και κάθαρση του άγους.
Είναι ως το φοβερό αυτό έγκλημα να μην έγινε ποτέ!
Τήν Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 1944, άρχισε η Ομαδική Σφαγή στον Μελιγαλά που κράτησε μέχρι την Τετάρτη, 20 του μηνός.
Την ίδια ημέρα, την Κυριακή τό ἀπόγευμα, ἔφεραν ἀπό τόν Μελιγαλά μ'ἕνα φορτηγό στην Καλαμάτα, δεμένους καί φρικτά βασανισμένους, τόν κατοχικό νομάρχη Περρωτή καί 17 ἀκόμη αἰχμαλώτους. Ὁ πλήρης κατάλογος εἶναι: 

1. Δ. Περρωτής, ἰατρός, Νομάρχης Μεσσηνίας
2. Περ. Μποῦτος, πρώην βουλευτής,
3. Ι. Φραγκουδάκης, ταγματάρχης Χωροφυλακῆς,
4. Ν. Κάης, ταγματάρχης Χωροφυλακῆς,
5. Ἇλ. Γαλόπουλος, ἀντεισαγγελέας, Λοχαγός τοῦ ΤΑ Καλαμάτας
6. Ι. Χριστόφιλος, ἐπίλαρχος, πρώην διοικητής τοῦ ΤΑ Καλαμάτας,
7. Φράγκ. Μορφωνιός, ἐπίλαρχος ΤΑ Καλαμάτας
8. Γ. Μπερδούσης, λοχαγός ΤΑ Καλαμάτας,
9. Η. Μαυρομιχάλης, γεωπόνος, ἔφεδρος ἄνθ/γός ΤΑ Καλαμάτας,
10. Η. Ἠλιόπουλος, ἀνθυπασπιστής ΤΑ Καλαμάτας
11. Β. Καπότης, ἀνθυπομοίραρχος Χωροφυλακῆς ἔ.ἅ.,
12. Λ. Σαββίδης, ἀνθυπασπιστής Χωροφυλακῆς,
13. Δ. Φωτόπουλος, ἀνθυπασπιστής ΤΑ Καλαμάτας,
14. Λάζ. Φατοῦρος, ἀνθυπασπιστής ΤΑ Καλαμάτας,
15. Ν. Βαρελόπουλος, ἐνωματάρχης Χωροφυλακῆς,
16. Ἄν. Δρούγας, ὁπλίτης ΤΑ Καλαμάτας,
17. Δ. Παπατσώρης, ὁπλίτης ΤΑ Καλαμάτας, καί
18. Γ. Πουλαρίκας, χωροφύλακας.


Στήν κεντρική πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Β΄ τούς περίμενε ὀργανωμένος ὄχλος “ἀγανακτι¬σμένων πολιτῶν” πού τούς λυντσάρισε, κτυπῶντας τους μέ κάθε εἴδους φονικό ἐργαλεῖο, ἐκτός ἀπό σφαῖρες, προφανῶς γιά νά ὑποφέρουν περισ¬σότερο. Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ πού τούς συνόδευαν δέν προσπάθησαν νά ἐμποδίσουν τόν ὄχλο, γεγονός πού ἀποτελεῖ τήν καλύτερη ἀπόδειξη ὅτι τό λυντσάρισμα ἦταν ὀργανωμένη παράσταση. Τά πτώματα μερικῶν ἀπό τά 18 θύματα τά κρέμασαν στόν φανοστάτη τῆς πλατείας, καί τά ἄφησαν ἐκεῖ ὥς τήν ἑπόμενη ἡμέρα.
Ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὅλοι γνώριζαν ὅτι τό λυντσάρισμα ἦταν μιά σκηνοθετημένη πράξη, πού εἶχε ἀποφασιστεῖ ἀπό τούς ἀρχηγούς τοῦ ΕΑΜ/ ΕΛΑΣ/ΚΚΕ. Ἀπό τόν Ἄρη Βελουχιώτη, τόν Μπλάνα, τόν Κουλαμπά, τόν Μπελογιάννη, καί τά στελέχη Μεσσηνίας τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ. Ἐλάχιστοι ἀπό τούς δήμιους πού ἐπετέθησαν στούς 18 αἰχμαλώτους ἦταν Καλαματιανοί. Οἱ περισσότεροι ἦταν ἀπό χωριά τῆς Μεσσηνίας. Μόνον ἀφελεῖς ἤ ὑπερφανατισμένοι ὁπαδοί τους πίστεψαν τήν ἱστορία τῶν “ἀγανα¬κτι-σμένων” πολιτῶν, πού ἦταν τόσο... ἀσυγκράτητοι ὥστε λυντσάρησαν 18 ἄτομα μπροστά στά μάτια τῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ πού τά συνόδευαν! Μιά-δυό τουφεκιές στόν ἀέρα ἀπό τούς ἀντάρτες, πού εἶχαν πάντα “σταυρωτά τά φυσεκλίκια τους”, θά ἦταν ἀρκετές γιά νά σκορπίσουν τόν ὄχλο. [................]
Τό πιό λυπηρό δέν εἶναι ὅτι αὐτό τό φρικτό ἔγκλημα ἐκτελέστηκε ἀπό Ἕλληνες, πού μάλιστα ἔλεγαν ὅτι ἀγωνίζονται γιά δικαιοσύνη, ἀλλά ὅτι οἱ πρωταίτιοι -Βελουχιώτης, Μπλάνας, Μπελογιάννης, Κουλαμπᾶς, Φράγκος, Μιχαλόπουλος- δέν καταδικάστηκαν ἠθικά ποτέ ἀπό τό σύνολο τῶν Καλαματιανῶν, τῶν Μεσσηνίων, καί τῶν Ἑλλήνων.
Κανένας ἀπό τούς συγγραφεῖς, πού γράφουν μέ σαφή προσανατολισμό πρός τή γραμμή τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, δέν ἔχει καταδικάσει τή βάρβαρη πράξη, ὄχι ἀπόλυτα ἀλλά οὔτε κάν μέ ἐπιφυλάξεις. Ἀκόμη καί αὐτοί πού ἔγραψαν 50 καί 60 χρόνια ἀργότερα ἀπό τό ἔγκλημα!
Ὁ Γιάννης Σχινᾶς, στό βιβλίο του “Ἡ Ἐθνική Ἀντίσταση στή Μεσσηνία”, ἀναφέρει ὅτι ἦταν αὐτόπτης μάρτυρας στό λυντσάρισμα, καί ὅτι δέν ἄντεξε τό θέαμα ὥς τό τέλος. Ἔφυγε. Ὅμως, στό κείμενό του ὁ Σχινᾶς καταφέρεται κατά τῆς πράξης γιατί ἔβλαψε τό ΚΚΕ, καί ὄχι γιατί ἦταν ἄδικη, ἀδικαιολόγητη, βάρβαρη, καί ἀπάνθρωπη!
Ὁ Παντελής Μούτουλας γράφει: “..,Βγάζανε ἕναν-ἕναν καί τούς παραδίνανε στόν ὀργισμένο ὄχλο. Μπαλτάδες, τσεκούρια, μαχαίρια, ρόπαλα, δουλεύουνε πυρετωδώς.” Αὐτά γράφει ὁ ἐν λόγῳ συγγραφέας, χωρίς νά παίρνει καμμιά θέση γιά τό ἔγκλημα. Ὁ ἀναγνώστης βέβαια μπορεῖ νά κρίνει ἀπό τήν περιγραφή, ἄν τό ἔγκλημα ἦταν στιγμιαῖο ἤ προγραμματισμένο, ἀφοῦ “... τούς βγάζανε ἕναν-ἕναν καί τούς παραδίνανε στόν ὀργισμένο ὄχλο...”!!
Ἡ “Ἐλεύθερη Μεσσηνία” τῆς 18ης Σεπτεμβρίου 1944 ἔγραφε:
“Η χτεσινή ἡμέρα θά μείνει ἱστορική γιά τήν Καλαμάτα. Ὁ φουρ-τουνιασμένος λαός τῆς Μεσσηνίας, ξεχειλισμένος ἀπό ἀγανάχτηση καί ἐκδικητικό μῖσος γιά τούς ἐθνοπροδότες πῆρε τό αἷμα τῶν παιδιῶν του πίσω μέ τά ἴδια του τά χέρια. Ὁ λαός τῆς Καλαμάτας μανιασμένος ἀπό μῖσος κατά τῶν ἀρχιπροδοτῶν τούς ἐλυντσάρισε χθές στήν Κάτω Πλατεία. [...]ὁ λαός μέ ρόπαλα, μαγκοῦρες, σκουριασμένα σπαθιά, συνοστίζονταν ζητῶντας ἐκδίκηση. [...] Πρῶτος πού ξαπλώνεται στό πεζοδρόμιο εἶναι ὁ Περρωτής, μέ ἕνα ἔντεχνο πέρασμα τῆς θηλιᾶς στό λαιμό [...] Σάν τέλειωσε ἡ φριχτή τραγωδία τοῦ λυντσαρίσματος ὁ λαός πέρασε τίς θηλιές στούς λαιμούς τῶν ἀρχιπροδοτῶν καί τούς κρέμασε στούς στύλους τοῦ ἠλεκτρισμοῦ”.
Οὔτε ἕνας λόγος ἀνθρώπινης συμπόνοιας. Οὔτε ἕνας λόγος κατά τῶν δημίων. Μόνον κομπασμός νίκης. Σέ τί ἠθική κατάπτωση εἶχε ὁδηγήσει τό ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ τούς ὁπαδούς του!! Μιά ἄλλη ἐφημερίδα -ἡ “Λαϊκή Νίκη”- χωρίς ἴχνος ἀποτροπιασμοῦ, ἔγραφε: “Ἀφοῦ ἔσπαζαν τίς μαγγοῦρες καί τά ρόπαλα, τά χρησιμοποιοῦσαν γιά μαχαίρια, πού μ'αὐτά κάρφωναν ἀπανωτά τά μοῦτρα καί τούς λαιμούς τῶν ἀρχιδολοφόνων”.
Ο Κ. Μπρούσαλης, 53 ὁλόκληρα χρόνια μετά τά γεγονότα, ἀκολουθεῖ τήν ἀνωτέρω συνταγή, καί χωρίς ἴχνος συμπάθειας, ἀποτροπιασμοῦ ἤ κριτικῆς, γράφει:
“... Τό φορτηγό σταματάει στή μέση τῆς ὁδοῦ Ἀριστομένους, ἀπέναντι ἀπό τήν Τράπεζα καί περικυκλώνεται, ἐνῶ κατεβάζουν κάτω ἀπό τά γιουχαΐσματα τοῦ κόσμου τό πρῶτο ζευγάρι, πού εἶναι ὁ Περρωτής μ'ἕναν ἄλλο δεμένο μαζί του. Ἀμέσως, μιά μαυροφορεμένη, χαροκαμένη γριά, ἀπό τό δυτικό πεζοδρόμιο τοῦ ρίχνει μιά θηλειά σκοινιοῦ πού τόν πετυχαίνει καί τοῦ περιβάλλει τόν τράχηλο. Μέ τό τράβηγμα τοῦ σκοινιοῦ, τό ζευγάρι πέφτει στό ἔδαφος κι ἀμέσως ὁρμάει πάνω τους ἕνα πυκνό πλῆθος μέ ξύλα, ρόπαλα καί μαχαίρια πού τούς ἀποτελειώνει στά γρήγορα... Ἔτσι κατά τόν ἴδιο τρόπο συνεχίζεται τό λυντσάρισμα καί τῶν ὑπολοίπων πού τούς κατεβάζουν δυό-δυό ἀπ'τό ἁμάξι...”
Κι ἀπό τήν ἀνωτέρω περιγραφή εὔκολα προκύπτει ὅτι τό λυντσάρισμα ἦταν σχεδιασμένο, καί ἐκτελέστηκε χωρίς καμμιά ἀντίδραση ἀπό τούς συνοδούς τῶν κρατουμένων. Ἄλλιως, γιατί θά “κατέβαζαν καί τούς ὑπόλοιπους δυό-δυό ἀπ'τό ἁμάξι”. Βέβαια, σοβαρό ἐρώτημα προκύπτει καί γιά τόν συγγραφέα. Πῶς ἔμαθε ὅτι ἡ “μαυροφορεμένη γριά” ἦταν καί “χαροκαμένη”, καί τί σχέση εἶχαν μ'αὐτό τά θύματα, ἀφοῦ δέν δίνει τήν ταυτότητά της, οὔτε καμμιά πληροφορία γιά τίς πηγές του.
Ἀντέγραψε τήν “Ἐλεύθερη Μεσσηνία” ἐκείνων τῶν ἡμερῶν ἤ εἶχε κάποιες νέες πηγές; Δέν μᾶς διαφωτίζει. Εἶναι πολύ λυπηρό ὅτι συγγραφεῖς πού παρουσιάζονται ἀπολογητές τῶν φρικτῶν ἐγκλημάτων τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, μετά ἀπό 50 καί 60 χρόνια, ὑβρίζουν μέ τόν τρόπο τους τήν Ἑλληνίδα γυναίκα καί ἰδιαίτερα τήν Ἑλληνίδα μάνα! Διότι ὕβρις εἶναι ὅταν γράφουν ὅτι μιά Ἑλληνίδα μάνα τῆς Μεσσηνίας ἔπνιξε ἕναν ἄνθρωπο μέ αὐτό τό σαδιστικό τρόπο ὡς ἀντίποινα.
Ἄν οἱ Ἑλληνίδες μάνες τῆς Μεσσηνίας εἶχαν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τή συμπεριφορά πού τούς καταγράφει ὁ Κ. Μπρούσαλης, καί πολλοί ἄλλοι συνάδελφοί του, ἀντιγράφοντες τίς ἐφημερίδες τοῦ ΕΑΜ τῆς ἐποχῆς, δέν θά εἶχε ἀπομείνει ἴχνος ὁπαδῶν τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στήν Καλαμάτα, στόν Μελιγαλά, στούς Γαργαλιάνους, στήν Πύλο καί τίς γύρω περιοχές, ἀφοῦ τά ἐγκλήματά τους τοῦ 1943-44 ἦταν χιλιάδες σέ σύγκριση μέ τίς δεκάδες τῶν ΤΑ. Ὅμως αὐτό δέν συνέβη." 

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ!

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΣΦΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΠΛΑ 63 ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΡΑΧΝΑΙΟΥ ΚΑΙ ΡΗΨΗ ΣΕ ΞΕΡΟΠΗΓΑΔΟ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΝΟΥΝΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΤΗΝ 1η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944

Του Ιωάννου Μπουγά

Μέσα από το βιβλίο ''ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ Ελεύθερος Μωριάς των εκδόσεων Πελασγός

Συνολικά, ο ΕΛΑΣ και η ΟΠΛΑ έσφαξαν 83 κατοίκους –άνδρες, γυναίκες και παιδιά(!)- εκ των οποίων τους 63 τους έριξαν, πολλούς ακόμη ζωντανούς, σε ξεροπήγαδο πλησίον της Μονής Αγνούντας στη Νέα Επίδαυρο.

Το Αραχναίο υπέστη και ΟΛΙΚΟ πλιάτσικο των πάντων, και όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα!

Όσοι δεν έχετε τον χρόνο ή την διάθεση να διαβάσετε ολόκληρη την ανάρτηση, διαβάστε μόνο αυτό το απόσπασμα για να θαυμάσετε το «ηθικό πλεονέκτημα και τους αγώνες της Αριστεράς και του ΚΚΕ που δεν σκότωνε Έλληνες:
«Οἱ βάρβαροι σφαγεῖς τῆς ΟΠΛΑ δέν λύγισαν ἐμπρός στίς οἰμωγές καί τά κλάματα κανενός θύματος. Μικρά παιδιά, ἔγκυες γυναῖκες καί ἑβδομηντάρηδες ἄνδρες, ὅλοι ἐσφάγησαν. Μόνο ἕνα ὀκτάχρονο ἀγόρι χώρισαν ἀπό τή μητέρα του πρίν τή σφάξουν καί τοῦ ἔλεγαν νά φύγει. Ἀλλά, ἕνα μικρό παιδί, μέσα στή νύχτα καί σέ ἄγνωστο μέρος, ποῦ νά πήγαινε; Τρομαγμένο τό παιδί, ὁ Κωνσταντῖνος Δημ. Μπέλεσης, συνέχισε νά κλαίει καί νά καλεῖ τήν μητέρα του. Οἱ σφαγεῖς τελικά τό «ἔστειλαν» κι αὐτό νά τή βρεῖ στό ξεροπήγαδο!».

Αυτοί ήταν οι κομμουνιστές της Ελλάδος και ακόμη οι απόγονοί τους υβρίζουν έμμεσα τα θύματα λέγοντας ότι «το ΚΚΕ δεν σκότωνε Έλληνες»!

Η Βουλή των Ελλήνων οφείλει να αναγνωρίσει «Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943-44»

Η συνέχεια της ανάρτησης.

Το μεγαλοχώρι Αραχναίο (Χέλι), λόγω της γεωγραφικής του θέσεως είχε μεταβληθεί στην Κατοχή σε άντρο της Κόκκινης Τρομοκρατίας. Το μομαστήρι του είχε γίνει Στρατόπεδο Κρατουμένων του ΕΑΜ και στο χωριό έμεναν και καλοπερνούσαν ΕΑΜίτες από το Ναύπλιο και άλλα μέρη. Οι υπεύθυνοι του στρατοπέδου είχαν και μιά ιδιαιτερότητα. Πριν εκτελέσουν κάποιο θύμα τους, το πήγαιναν στο χωριό και ζητούσαν από κάποιον τυχαίο κάτοικο να τον βασανίσει! Συχνά στάθμευαν στο Χέλι και αντάρτες του ΕΛΑΣ. Αποτέλεσμα το χωριό να στοχοποιηθεί από τους Γερμανούς και στις εκκαθαριστικές του Μαίου 1944, το Αραχναίο πλήρωσε με 29 αθώα θύματα.
Για να σταματήσουν τις εκτελέσεις οι Γερμανοί, που κρατούσαν τους κατοίκους κλεισμένους στο σχολείο, 50 περίπου κάτοικοι υποσχέθηκαν να οπλιστούν από το Τάγμα Ασφαλείας Ναυπλίου και να μην επιτρέψουν επιστροφή των ανταρτών στο χωριό τους. Οπλίστηκαν και προέβησαν και σε κάποιες άμυαλες και προβοκατόρικες πράξεις. Ο ΕΛΑΣ Κορινθίας έστειλε εναντίον τους έναν λόχο από 100-120 αντάρτες και άλλους τόσους άνδρες της ΟΠΛΑ και πλιατσικολόγους του εφεδρικού ΕΛΑΣ από τα γύρω χωριά, σε επιχείρηση τιμωρίας του Αραχναίου.
Ακολουθούν αποσπάσματα από την λεπτομερή περιγραφή της τραγωδίας στο βιβλίο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44», Τόμος Β΄.

«Ἡ ἐπιχείρηση «τιμωρίας» τῶν Ἀραχναιωτῶν ξεκίνησε μέ τό ξημέρωμα τῆς 29ης Ἰουλίου 1944, δυό ἡμέρες μετά τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα, πού γιορτάζεται στό χωριό. Ἡ ἐπίθεση τοῦ ΕΛΑΣ γρήγορα κατέβαλε τούς 50-60 ἔνοπλους τοῦ χωριοῦ. Οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν, ἀξιολόγησαν σωστά τήν κατάσταση καί τράπηκαν σέ φυγή πρίν τούς τελειώσουν τά λίγα πυρομαχικά. Οἱ ἀθῶοι κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἐγκατελείφθησαν πάλι στήν τύχη τους νά ἀντιμετωπίσουν τόν ΕΛΑΣ, ὅπως ἀκριβῶς καί νωρίτερα ἀφέθηκαν ἀπό τούς ἀντάρτες νά ἀντιμετωπίσουν τούς Γερμα¬νούς.
Οἱ ἀντάρτες ἔδειξαν γρήγορα τίς ἄγριες διαθέσεις τους. Τά δυό πρῶτα σπίτια πού συνάντησαν, μπαίνοντας ἀπό τόν δρόμο τοῦ Ναυπλίου, τά παρέδωσαν στίς φλόγες. Στό πρῶτο, τῆς οἰκο¬γένειας Ζαφείρη, δολοφόνησαν ἐν ψυχρῷ τό ζευγάρι τῶν ἰδιο¬κτητῶν, ἐνῶ χάρησαν τή ζωή στά δυό μωρά παιδιά τους. Στό δεύ¬τερο σπίτι ἔκαψαν ζωντανούς 8 ἀνθρώπους -ἕναν ἄνδρα, 6 γυναῖ¬κες καί κορίτσια κι ἕνα βρέφος τῆς οἰκογένειας Δεδεμπίλη- πού εἶχαν καταφύγει στό ὑπόγειο νά κρυφτοῦν. Τουλάχιστον 50 ἀκό¬μη σπίτια παραδόθηκαν στίς φλόγες καί 10 ἄοπλοι πού βρέθηκαν στόν δρόμο τῶν ἀνταρτῶν δολοφονήθηκαν ἐν ψυχρῷ χωρίς κα¬μία διαπίστωση ἐνοχῆς. Ὅλοι οἱ κάτοικοι πού δέν εἶχαν διαφύγει συγκεντρώθηκαν στό σχολεῖο, ἐκεῖ πού τούς εἶχαν κλείσει καί οἱ Γερμανοί 2 μῆνες νωρίτερα.
Στό σχολεῖο δολοφόνησαν μέ κτηνώδη τρόπο τόν Σωτήρη Ἀν. Τζαρίμα, μπροστά σ᾽ὅλους τούς συγκεντρωμένους κατοί¬κους τοῦ χωριοῦ. Όπως τό εἶδε ὀκτάχρονο παιδί: «…Τόν εἶχαν πιάσει δυό ἀντάρτες καί τόν κτυποῦσαν ὁ ἕνας ἀπό τό ἕνα μέρος καί ὁ ἄλλος ἀπό τό ἄλλο. Καί οἱ δυό τους κρατοῦσαν στό ἕνα τους χέρι ἀπό ἕνα μεγάλο μαχαίρι, μυτερό καί κοφτερό καί τήν ὥρα πού τόν κτυ¬ποῦσαν, ὅπως ἔγειρε τό πρόσωπο του ὁ Τζαρίμας γιά νά προφυλαχθεῖ ἀπό τόν ἕναν πού τόν κτυποῦσε, τότε ὁ ἄλλος μέ πραγματική μανία τοῦ βύθισε τό μαχαίρι στό λαιμό, ἔτσι πού μοῦ φάνηκε ὅτι ὁλόκληρο τό χέρι τοῦ ἀντάρτη χώθηκε μέσα στό λαιμό τοῦ θύματος. Ἕνας ρόγχος ἀκούστηκε καί ὁ ἄνθρωπος σωριάστηκε στό ἔδαφος σφαδάζοντας μέχρι πού ξεψύχησε».
Ὁ καπετάνιος τῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ καπετάν Τζαμιᾶς, ἀνεκοίνωσε στούς τρομοκρατημένους κατοίκους ὅτι ἄν παρουσίαζαν 8 συγκεκριμένους συγχωριανούς τους - 4 ἄνδρες καί 4 γυναῖκες- τούς ὁποίους οἱ ἀντάρτες θεωροῦσαν ἀρχηγούς τῆς κίνησης ἐναντίον τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, θά ἄφηναν ὅλους τους ἄλλους ἐλεύθερους. Φυσικά, οἱ 8 καταζητούμενοι εἶχαν διαφύγει ἀπό τό χωριό καί ἐκεῖνοι πού εἶχαν παραμείνει δέν εἶχαν τρόπο οὔτε νά τούς βροῦν, μά οὔτε καί νά τούς πείσουν νά παρουσιαστοῦν στόν ΕΛΑΣ. Ἔτσι οἱ ἀντάρτες ξέσπασαν πάνω σ᾽ ἐκείνους πού παρέμειναν στό χωριό, παρά τό γεγονός ὅτι, μ᾽ αὐτά πού τούς εἶπαν, ἀναγνώριζαν ὅτι ἦταν ἀθῶοι!
Μετά ἀπ᾽ αὐτό, οἱ ἀντάρτες ἐπιδόθηκαν ἀποκλειστικά στή λεηλασία ὅσων σπιτιῶν τοῦ Ἀραχναίου δέν εἶχαν κάψει, καί τά ἄδειασαν ἀπό ὁτιδήποτε εἶχε ἀξία. Φόρτωσαν μέ πλιάτσικο γύρω στά 200 μουλάρια καί ἄλογα, κλεμμένα καί αὐτά ἀπό τά σπιτικά τοῦ κουρσεμένου χωριοῦ. Πῆραν ροῦχα καί προῖκες κοριτσιῶν, τυριά, λάδι, σιτάρι, καπνό (σ.σ. το Αραχναίο παρήγαγε καπνά) καί ὅ,τι ἄλλο χρήσιμο μποροῦσαν νά μεταφέρουν.» [...}
«..Ἀντάρτες καί σφαγεῖς τῆς ΟΠΛΑ ἀπό τήν γύρω περιοχή, κυρίως ἀπό τίς Λίμνες καί τή Μιδέα, ξεχώρισαν γιά περαιτέρω κράτηση 64 ἄτομα, 52 ἄνδρες, 9 γυναῖκες καί 3 παιδιά. Τούς ὑπό¬λοιπους τούς ἐλευθέρωσαν. Αὐτούς τούς 64 τούς ἔδεσαν μέ σχοινιά ἤ καλώδια στά χέρια καί στά πόδια, καί ἔτσι δεμένους τούς παρέδωσαν σέ μιά μικρή ὁμάδα ἀνταρτῶν καί σφαγέων τῆς ΟΠΛΑ. [...]Ἔκαναν μιά στάση κοντά σ᾽ ἕνα πηγάδι, στόν οἰκισμό Πηλιαρό, γιά νά ξεκουρασθοῦν οἱ συνοδοί καί νά πιοῦν νερό, χωρίς ὅμως νά προσφέρουν στούς κρατούμενους. [...] Ἔφθασαν ἐκεῖ τίς βραδυνές ὧρες καί κατέλυσαν ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Λεωνίδη στη Νέα επίδαυρο. Ἐκεῖ ξενύχτησαν, ἔμειναν ὁλόκληρη τήν ἑπόμενη ἡμέρα καί τήν ἑπόμενη νύχτα, 30 πρός 31 Ἰουλίου.
[...]
Τό βράδυ τῆς 30ης Ἰουλίου, οἱ συνοδοί τῆς ΟΠΛΑ πῆραν δυό νεαρά παιδιά, ἀπό τούς παλαιούς κρατούμενους τῆς Νέας Ἐπιδαύρου καί τά ἔσφαξαν σέ μικρή ἀπόσταση ἀπό τούς ὑπόλοιπους κρατούμενους. Τό πρωΐ τῆς 31ης Ἰουλίου, ὅλοι οἱ κρατούμενοι ξεκίνησαν πάλι, μέ κατεύθυνση βόρεια, πρός τό Σοφικό. [...]Ξημερώματα τῆς ἑπόμενης ἡμέρας, τῆς 1ης Αὐγούστου 1944, 60 ἀπό τούς 64 κρατούμενους πού ξεκίνησαν ἀπό τό Ἀραχναῖο, ἔφθασαν στήν τοποθεσία Ἀγνάντα, κοντά στό Μοναστήρι τῆς Ἁγνούντας τῆς Νέας Ἐπιδαύρου. Γιά ἀγνώστους λόγους οἱ ἀντάρτες εἶχαν ἀκολουθήσει μέ τούς κρατούμενους μιά κυκλική διαδρομή, ἀντί νά τούς ὁδηγήσουν ἐκεῖ ἀπ᾽ εὐθείας ἀπό τό Ἀραχναῖο, διανύοντας τό ἕνα τρίτο της διαδρομῆς. Ἀπό τήν πείνα, τήν δίψα καί τήν ταλαιπωρία τῆς πορείας δεμένοι στά χέρια καί στά πόδια, 3 ἡλικιωμένοι Χελιῶτες κρατούμενοι λιποθύμησαν στή διαδρομή μεταξύ Νέας Ἐπιδαύρου καί Ἀγνάντας. Οἱ συνοδοί τῆς ΟΠΛΑ τούς ἔσφαξαν ἐκεῖ πού ἔπεσαν, μέσα στίς ἐλιές καί τούς ἐγκατέλειψαν ἄταφους». [...]
«Ἕνας μάλιστα ἀπό τούς συνοδούς/σφαγεῖς τῆς ΟΠΛΑ, ὁ Ἀνάργυρος Τσιρίκης ἀπό τήν Ἀρχαία Κόρινθο, μαζί μέ ὅλα τά ἄλλα «φυσεκλίκια» πού ἔφερε ἐπάνω του, εἶχε καί μιά ὑπερμεγέθη ξιφολόγχη. Σ᾽ αὐτό τό τελευταῖο σκέλος τῆς πορείας, ἀπό τή Νέα Ἐπίδαυρο μέχρι τήν Ἀγνάντα, χρησιμοποιοῦσε τήν ξιφολόγχη του γιά νά τρυπᾶ τά ὀπίσθια τῶν γυναικῶν πού βραδυποροῦσαν.» [...] «Οἱ συνοδοί ἄρχισαν νά ὁδηγοῦν κοντά στό ξεροπήγαδο 2-4 κρατούμενους κάθε φορά, μέ τό σύνηθες πρόσχημα ὅτι τούς πηγαίνουν γιά ἀνάκριση. Κανείς ὅμως δέν ἐπέστρεφε, πρίν πάρουν τίς ἑπόμενες ὁμάδες. Ὅταν ἔφθαναν στό ξεροπήγαδο, 2-3 σφαγεῖς πού τούς περίμεναν ἐκεῖ, τούς κτυποῦσαν μέ μαχαίρια στόν λαιμό πρίν τούς ρίξουν μέσα, νεκρούς ἤ ἁπλά τραυματισμένους καί σοκαρισμένους!»
«Λέει ἡ Μ.Π. ἀπό τό Σοφικό γιά τά μέλη τῆς ΟΠΛΑ τοῦ χω¬ριοῦ της: «...Ἦταν καί ἕνας Σωτήρης Πιπίνης τοῦ Μιχάλη, κι αὐτός ἦταν ἐγκληματίας, ἔσφαζε. Εἴχανε πάει μιά φορά στήν Ἀγνάντα καί σφάξανε πολλούς καί κουραστήκανε. Μοῦ τό εἶχε πεῖ ὁ ξάδερφός του ὁ Παναγιώτης Πιπίνης: - «Κουραστήκαμε νά σφάζουμε καί στό τέλος τούς δίναμε μιά σπρωξιά καί τούς ρίχναμε σ’ἕνα γκρεμό ὅπως ἦταν μισοζώντανοι!».
Οἱ βάρβαροι σφαγεῖς τῆς ΟΠΛΑ δέν λύγισαν ἐμπρός στίς οἰμωγές καί τά κλάματα κανενός θύματος. Μικρά παιδιά, ἔγκυες γυναῖκες καί ἑβδομηντάρηδες ἄνδρες, ὅλοι ἐσφάγησαν. Μόνο ἕνα ὀκτάχρονο ἀγόρι χώρισαν ἀπό τήν μητέρα του πρίν τή σφάξουν καί τοῦ ἔλεγαν νά φύγει. Ἀλλά ἕνα μικρό παιδί, μέσα στή νύχτα καί σέ ἄγνωστο μέρος, ποῦ νά πήγαινε; Τρομαγμένο τό παιδί, ὁ Κωνσταντῖνος Δημ. Μπέλεσης, συνέχισε νά κλαίει καί νά καλεῖ τήν μητέρα του. Οἱ σφαγεῖς τελικά τό «ἔστειλαν» κι αὐτό νά τή βρεῖ στό ξεροπήγαδο!
[...]Τό γεγονός ὅτι ὅλοι ἐσφάγησαν καί δέν ἐκτελέσθηκαν μέ ὅπλα διαπιστώθηκε ἀπό τούς ἰατρούς πού ἐξέτασαν ὅλα τά πτώματα τόν Ἰούλιο τοῦ 1945, πού ἔγινε ἡ ἀνάσυρση τῶν θυμάτων ἀπό τό ξεροπήγαδο. Ἡ ὑγρασία εἶχε διατηρήσει τά θύματα σέ κατάσταση πού ἐπέτρεψε τήν ἀναγνώριση ὅλων ἀπό τούς συγγενεῖς τους. Ὅλα τά θύματα ἔφεραν μαχαιριές μόνο στόν λαιμό. Ὅλων τά χέρια ἦταν δεμένα πίσω, ἐνῶ μερικῶν ἦταν δεμένα καί τά πόδια. Οἱ ἐκταφεῖς εἶδαν καί κάτι ἀσυνήθιστο γιά θύματα τῆς ΟΠΛΑ. Ὅλοι φοροῦσαν τά ροῦχα τους καί εἶχαν μαζί τους τά προσωπικά τους ἀντικείμενα (δαχτυλίδια, σταυρούς, ὡρολόγια, χρήματα, κ.λ.π.).

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ ΗΤΟ ΞΕΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΕΠΙΒΟΥΛΗ

Το γεγονός ότι ο Συμμοριτοπόλεμος δεν ήτο εμφύλιος πόλεμος, δηλαδή άγων ιδεολογικός ή κοινωνικός, προκύπτει και από την ομολογία του ιδίου του Αρχηγού του Κ.Κ.Ε.. Νίκου Ζαχαριάδη, ο όποιος παραδέχεται ότι επρόκειτο περί ξενοκινήτου επιβουλής, ή οποία όμως δια λόγους σκοπιμότητος και εκμεταλλεύσεως των συναισθημάτων της διεθνούς κοινής γνώμης, ενεφανίζετο ως δήθεν επανάστασις των καταπιεζομένου «δημοκρατικών» πολιτών. Συγκεκριμένους, ως αναγράφεται εις τις σελίδες 28 και 29 του βιβλίου του «Δέκα χρόνια πάλης», εις τό εισηγητικόν του σημείωμα προς την γενομένη εν Ρωσσία, την 14-15 Οκτωβρίου 1950, ΙΙΙην Συνδιάσκεψιν του Κ.Κ.Ε., ούτος είπε και τα εξής:

    «Η πολιτική μας θα έπρεπε να είναι τέτοια ώστε φαινομενικά να είναι αμυντική... Χωρίς όμως να εξασφαλίσουμε τα νώτα μας τότε, δεν μπορούσαμε ν' αρχίσουμε. Και στις συνθήκες τον 1946 εξασφάλιση νώτων σήμαινε, πρώτ' άπ' όλα και κυρίως, Γιουγκοσλαβία ευνοϊκά για μας διατεθειμένη...».

Επομένως, ομολογείται κυνικώτατα ότι ο «Τρίτος Γύρος» δεν ήτο αποτέλεσμα, ως υπεστηρίζετο υπό του Κ.Κ.Ε., «της αυθόρμητης εκδήλωσης αυτοάμυνας των δημοκρατικών πολιτών, εναντίον των καταπιέσεων της Βρετανικής πολιτικής και των Ελλήνων μοναρχοφασιστών», αλλά προσχεδιασμένη άπόφασις ενόπλου επιβουλής εναντίον της Ελλάδος.
Αλλά και ο αρχισυμμορίτης Μάρκος Βαφειάδης παραδέχεται εις την σελίδα 378 του βιβλίου του «Απομνημονεύματα», Τόμος 5ος, ότι ο Συμμοριτοπόλεμος δεν ήτο επανάστασις «των καταπιεζομένων δημοκρατικών πολιτών», ούτε «αύθόρμητη εκδήλωση αυτοάμυνας εναντίον των καταπιέσεων των Βρετανών και των Ελλήνων», αλλά ότι ο κύριος συντελεστής της αποφάσεως διά την εξαπόλυσιν αυτού εναντίον της Ελλάδος υπήρξε το «Μακεδόνικο ζήτημα». Συγκεκριμένως, γράφει ούτος, μεταξύ άλλων:

    «Το λεγόμενο «Μακεδόνικο» δεν έμεινε έξω από τους συντελεστές του Εμφύλιου. Ήτανε ένα από τα κυρίαρχα πού συνθέτουν το σύνολο των συστατικών πού οδήγησαν στον εμφύλιο».

    Τον «Τρίτον Γύρον» δεν τον προεκάλεσαν, ως διεκηρύσσετο, οι διώξεις των κομμουνιστών υπό των δεξιών κυβερνήσεων και των οπαδών των, ούτε η πηγαία έκρηξις μιας καταπιεζόμενης μειοψηφίας. Ούτος υπήρξε, μετά την αποτυχίαν της βιαίας καταλήψεως της εξουσίας εις τους δύο πρώτους «Γύρους» (της Κατοχής και των Δεκεμβριανών), ή τελική έφοδος προς ολοκλήρωσιν του αρχικού σχεδίου περί αποσπάσεως της Μακεδονίας, διαμελισμού της Ελλάδος και βιαίας εντάξεως της εις το κομμουνιστικό στρατόπεδο, ως δορυφόρου της Μόσχας. Περί αυτού υπήρξεν είλημμένη ά-πόφασις και προς τον σκοπόν αυτόν είχε προηγηθή η απόκρυψις τού οπλισμού αμέσως μετά την Συμφωνίαν της Βαρκίζης (12 Φεβρουαρίου 1945), ως και η ίδρυσις της στρατιωτικής βάσεως εξορμήσεως του Μπούλκες Νοτιοσλαυΐας. Τούτο συνάγεται και εκ του περιεχομένου της εκθέσεως, του Νίκου Ζαχαριάδη, προς τον Στάλιν, την οποίαν διεβίβασεν εκ Βελιγραδίου ο Γιάννης Ιωαννίδης, μέσω του ειδικού απεσταλμένου Σοβιετικού Σεργκέεφ, προς την Μόσχαν. Εις αυτήν ο Ζαχαριάδης αναφέρει:

«Η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. (στα μέσα Φεβρουαρίου 1946) κατέληξε σε αποφάσεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να οργανωθή ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας».

Αι πρώται εμφανισθείσαι συμμορίαι απετελούντο εξ 7-10 ανδρών εκάστη και απεκαλούντο «Ομάδες καταδιωκομένων αγωνιστών», μετονομασθείσαι, κατά τας αρχάς του 1946, εις «Συγκροτήματα» (εκ 50 περίπου ανδρών έκαστον). Αμέσως, όμως, μετά την αναγγελίαν του σχηματισμού «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» (24.12.1947) άρχισε η συγκρότησις των κομμουνιστικών ορδών εις στρατιωτικούς σχηματισμούς, οπότε οι «Ομάδες» μετωνομάσθησαν εις «Λόχους» και τα «Συγκροτήματα» εις «Τάγματα». Η πράξις αύτη απετέλεσε την αρχήν της επιδιώξεως μετασχηματισμού των ληστοσυμμοριών εις τακτικόν «λαϊκό επαναστατικό στρατό».

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΩΤΩΝ ΣΤΗ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑ ΤΟ 1948 - ΒΙΑΙΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝ «ΥΨΗΛΑΝΤΗ», ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΑ ΟΠΛΑ, ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ

Ο καπετάν «Υψηλάντης», πρώτα καπετάνιος του ΕΛΑΣ και μετά «υποστράτηγος» του «ΔΣΕ» εκτός της ανάμειξής του στο Παιδιμάζωμα έλαβε μέρος σε αρκετές επιθέσεις σε χωριά της Μακεδονίας και της Ηπείρου από το 1943 μέχρι το 1949. Ήταν επικεφαλής της φονικής επίθεσης στο Λιτόχωρο στις 31 Μαρτίου 1946, η οποία θεωρείται η απαρχή της Ανταρσίας.

Καπετάν Υψηλάντης

Το σοκαριστικό της υπόθεσης είναι ότι όταν επέστρεψε από την Τασκένδη μετά το 1981 ανεδείχθη μέλος Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ και έγραψε βιβλίο με τα κατορθώματά του. ΟΥΔΕΠΟΤΕ αντιμετώπισε τη δικαιοσύνη!

Η μαρτυρία

"Λέγομαι Φαιδρωνία Κάγκα. Αυτό είναι το πατρικό μου όνομα. Είχα γεννηθεί στο μικρό χωριό Βήσσανη Πωγωνίου, στη Μουργκάνα, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, και κεί ζούσα το 1947 με τους γονείς μου και τα αδέλφια μου. Ζούσαμε στο χωριό μας μιά ζωή ήρεμη, ωραία, είχαμε τα πάντα. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος στο χωριό, αλλά ήταν και μελισσοκόμος. Είμαστε μιά πολύ ευτυχισμένη οικογένεια της Ελληνικής επαρχίας.

ο Κόκκαλης

Μέχρι την ημέρα που ήρθαν οι συμμορίτες και με αρπάξανε από το σπίτι μας. Ήταν μιά τόσο τραγική ημέρα. Ήρθε ένας καπετάνιος αντάρτης των συμμοριτών. Ένας βάρβαρος άνθρωπος, που τον λέγανε καπετάν Χατζάρα*, δεν ξέρω από τι του βγάλανε αυτό το όνομα. Ήταν ένας αλόψυχος.
Ήρθαν μιά ημέρα χωρίς προειδοποίηση. Δεν γνωρίζαμε ότι θ’άρθουν. Έ, ακούγαμε ότι παίρνουν τα παιδιά, αλλά δεν το περιμέναμε. Εγώ ήμουν 14 χρονών τότε. Ο πατέρας μου δοκίμασε να με κρύψει. Αλλά ο Χατζάρας του λεει:
- «Φανέρωσέ την όπου την έχεις ή σε σκοτώνω επί τόπου»!
Αυτοί, οι συμμορίτες, πριν μπουν στο χωριό να μαζέψουν τα παιδιά Είναι σίγουρο ότι γνώριζαν από τους φίλους τους ποιά σπίτια είχαν παιδιά και μας ζητούσαν ενα-ένα με το όνομά μας. Είναι άρρωστο το παιδί, λέει τότε ο πατέρας μου γιά μένα. Αφήστε το. Αυτοί όμως δεν λογάριαζαν τίποτε. Αν είμαστε άρρωστοι ή καλά ήταν το λιγότερο που ένοιαζε τους συμμορίτες που μας πήραν από τα σπιτια μας.

Ο πατέρας μου ήρθε από κοντά και τους παρακαλούσε να με αφήσουν. Προσπάθησε να τους πείσει, αλλά τίποτε.
- «Είναι μόνο 14 ετών το κορίτσι, μικρή, είναι και άρρωστη, που να πάει».
- «Μη φοβάσαι, του λέγανε, αυτή μπορεί να κουβαλήσει και όλμο. Θα δεις θα την κάνουμε εμείς ξεφτέρι».
Επειδή ήμουν ψηλή γιά την ηλικία μου και ροδαλή, με έβλεπαν αυτοί και θα έλεγαν «θα την κάνουμε πρώτη αντάρτισσα».

Οπότε γύρισε πίσω ο πατέρας μου στο χωριό, αφού είδε ότι δεν μπορούσε να με πάρει από τους αντάρτες. Όπως δε έμαθα μετά, όταν εξαφανιστήκαμε στον ορίζοντα, και δεν μας έβλεπαν πιά, η μητέρα μου με τη γιαγιά μου και άλλες γυναίκες από το χωριό μας, πήγαν στο νεκροταφείο του χωριού και μας έκλαιγαν. Μας θεωρούσαν γιά πεθαμένα τα παιδιά τους που πήραν οι αντάρτες. Πίστευαν ότι πάει, τα έχασαν τα παιδιά τους. Σε όλο το χωριό ακούγονταν κλάμματα γοερά και μοιρολόγια!

Μας μάζεψαν όλα τα παιδιά από το χωριό μας και μας πήγαιναν όπως τα πρόβατα . Εκεί που μας πήγαιναν, καταφθάσανε και τα αεροπλάνα του Ελληνικού Στρατού. Μας είδαν και μας πολυβόλησαν. Δεν πέτυχαν κανένα, μας είχαν σκορπίσει οι αντάρτες, αλλά καταλαβαίνετε την τρομάρα μας να μας πολυβολούν τα ααεροπλάανα.
-«Με αυτά που μου λέτε, υποθέτω ότι οι αντάρτες ήρθαν και σας πήραν από το χωριό σας ημέρα. Φαίνεται ότι τότε τα χωριά της Μουργκάνας θα βρίσκονταν στην ανταρτοκρατούμενη ζώνη της Ελλάδος.»
Νάι, βέβαια. Ημέρα ήταν όταν ήρθαν οι αντάρτες στο χωριό και μας άρπαξαν.
Ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1947 που ήρθαν. Το χωριό μας και τα γύρω βουνά ήταν γεμάτα χιόνια. Θυμάμαι ότι τότε φορούσαμε κάτι ελαστικά παπούτσια, και εμείς τα παιδιά που πηγαίναμε σχολείο, μέσα στα χιόνια μας φεύγανε συνέχεια. Αυτό έγινε και όταν μας πήραν οι συμμορίτες. Στα περισσότερα παιδιά, μας διαλύθηκαν τα παπούτσια και περπατούσαμε ξυπόλητα μέσα στα χιόνια, εκεί που μας πήγαιναν. Άλλα με τρύπια παπούτσια. Τρομερά πράγματα!

Μας πήγαν στο διπλανό χωριό, στο Τσαμαντά, και μας κοίμησαν σένα σπίτι. Έδιωξαν τους ιδιοκτήτες και επίταξαν το σπίτι οι αντάρτες γιά να κοιμηθούμε εμείς τα παιδιά.
-«Είσαστε πολλά παιδιά στην ομάδα σας, που σας πήραν; Είκοσι, τριάντα; Πόσα; Θυμάσαι;»
-Πολλά, πολλά, παιδιά! Δεν είμαστε μόνο από τη Βύσσανη. Είχαν πάρει και από άλλα χωριά.
Όταν τα παιδιά γίναμε παρά πολλά, μας βάλανε να κοιμόμαστε σε κάτι στρατώνες.
Εκεί, άρχισαν να μας εκπαιδεύουν εμάς τα μεγαλύτερα παιδιά, να γίνουμε αντάρτες, μαχητές μαζί τους. Μας μάθαιναν σκοποβολή και τέτοια πράγματα.
Πως να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα όπλα, να πολεμάμε.
Μας πήγαιναν και σε ένα ύψωμα, μιά πλαγιά, και κάτω χαμηλότερα (στην πλαγιά) είχαν δέσει από ένα δένδρο μιά προβατίνα με μεγάλο σχοινί, ώστε να μπορεί να τρέχει γύρω-γύρω.
Εμείς τα παιδιά, γιά να εκπαιδευτούμε στη σκοποβολή, ρίχναμε γιά να πετύχουμε την προβατίνα που έτρεχε σαν τρελλή από τις ντουφεκιές.
Φυσικά κανείς δεν πετύχαινε την προβατίνα.
Εμείς ρίχναμε όπου-όπου.
Κανείς δεν ήθελε να σκοτώσει την προβατίνα, ακόμη κι αν μπορούσε.
Κλείναμε τα μάτια μας και πατούσαμε τη σκανδάλη.

Ο καπετάνιος τους, ο Υψηλάντης, ήταν εκεί όταν μας μάθαιναν σκοποβολή. Είχε ένα άσπρο άλογο και έκανε τον πολύ σπουδαίο. Μιά μέρα εκεί που πηγαίναμε, όταν μας κρατούσαν εκεί στα χωριά της Μουργκάνας, πριν μας περάσουν στην Αλβανία, ήταν μιά λιμνούλα με νερά από λυωμένα χιόνια. Όπως λοιπόν πηγαίναμε με μιά άλλη κοπέλλα από το ίδιο χωριό τη Βύσσανη, προσπαθούσαμε να την αποφύγουμε, να μη βραχούμε από τα νερά.
Αυτός, ο Υψηλάντης, μας δίνει μιά σπρωξιά και μας ρίχνει και τις δυό μέσα στα νερά.
-«Οι μεταξωτές από τη Βύσσανη, θ’αλλάξουν στολή τώρα», λέει.
Πέσαμε εμείς μέσα στα νερά, χειμώνας καιρός.
Πολλά παρόμοια περάσαμε στην Ελλάδα, τις πρώτες ημέρες που μας πήραν από τα σπίτια μας, πριν να φύγουμε γιά την Αλβανία. Τι να σου πρωτο-διηγηθώ, τόσα χρόνια που πέρασαν και ακόμη τα θυμάμαι πάντα. Άστα. Τραγικά πράγματα, με το κακό που μας βρήκε τότε, να μας πάρουν με το έτσι θέλω από τα σπίτια μας.

Μετά από τον Τσαμαντά, μετά κάποιες ημέρες, δεν θυμάμαι ακριβώς τώρα, μας πήγαν και μας συγκέντρωσαν όλα τα παιδιά στο χωριό Λιά. Είναι το χωριό της Ελένης, της μάννας του Γκατζογιάννη, που έγραψε το γνωστό βιβλίο.
Όσο μας είχαν εκεί, πριν μας οδηγήσουν μέσα από τα βουνά στην Αλβανία, συνέβη και ένα πολύ τρομερό γεγονός που μας έβαλαν οι αντάρτες να το παρακολουθήσουμε.
Εκεί, οι αντάρτες είχαν αιχμαλώτους στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού. Παιδαρέλια. Η κομματική επιτροπή του ΚΚΕ, κάτι πραγματικοί κατσαπλιάδες, κάτι ρακένδυτοι, πρωτόγονοι άνθρωποι, είχαν αποφασίσει να εκτελέσουν αυτά τα παιδιά, τους Έλληνες στρατιώτες.
Τους έγδυσαν, και τους φόρεσαν επάνω τους κάτι λευκά σεντόνια, όλων αυτών των νεαρών στρατιωτών, και τους πήγαν σε ένα χωράφι εκεί να τους σκοτώσουν. Τότε, πήραν και εμάς τα παιδιά που είχαν μαζέψει από τα χωριά, να παρακολουθούμε τις εκτελέσεις γιά να σκληρύνουμε και να γίνουμε φανατικοί αγωνιστές σαν και αυτούς!
- «Εννοείτε έσας τα παιδιά, που είχαν πάρει με τη βία από τα σπίτια σος, έβαλαν να παρακολουθείτε τις εκτελέσεις των Ελλήνων στρατιωτών;»
- Ναί, ακριβώς! Γιά να δούμε πως τιμωρούνται οι φασίστες από τους αγωνιστές του λαού!
Καταλαβαίνετε τι ανατριχιαστικά πράγματα ήταν αυτά που ζήσαμε τότε.
Ήταν κάτι πολύ τραγικό.
- «Ήταν πολλοί στρατιώτες; Θυμάστε;»
- Ήταν κάμποσοι. Δεν μπορώ να πω πόσοι.
Εγώ έχω αυτήν την εικόνα των παιδιών με τα λευκά σεντόνια να φορούν πριν τους εκτελέσουν.
Ήταν παιδιά ακόμη. Παιδιά, νεαροί, τους θυμάμαι.
- «Πως φέρονταν οι στρατιώτες, θυμάστε; Αντιδρούσαν; Καταλάβαιναν ότι τους πήγαιναν γιά εκτέλεση;»
- Πιστεύω ότι οι στρατιώτες καταλάβαιναν που τους πήγαιναν.
Όταν τους έγδυναν, και τους βάζανε πάνω τους τα λευκά σεντόνια, που ανεμίζανε στο δρόμο που τους πήγαιναν με τα χέρια δεμένα πίσω, θα γνώριζαν ότι τους πήγαιναν γιά εκτέλεση.
Δεν ξέρω βέβαια τι τους είχαν πει.
Πάντως δεν θυμάμαι να φώναζαν, να παραπονούνταν. Όχι.
Πήγαιναν ήρεμα και εκεί που στάθηκαν στη γραμμή, πριν τους πυροβολήσουν.
Δεν θυμάμαι και πολύ καλά τι έγινε τότε, γιατί εγώ είχα κλείσει τα μάτια μου από τον τρόμο. Όπως και τα πιό πολλά παιδιά. Είχαμε τρομοκρατηθεί. Αυτό είναι βέβαιο.

(σ.σ. Την ίδια εποχή που βρισκόταν η Φαιδρωνία στη Μουργκάνα, έγινε μιά αποτυχημένη επιχείρηση του Στρατού στη Μουργκάνα η οποία σύμφωνα με τα στοιχεία του ΓΕΣ κατέληξε σε 596 αξιωματικούς και οπλίτες νεκρούς και τραυματίες, και 174 αγνοούμενους άνδρες τού 611 Τάγματος Πεζικού. Οι αγνοούμενοι είχαν αιχμαλωτιστεί. Από αυτούςτους αιχμαλωτισθέντες, οι 4 αξιωματικοί δολοφονήθηκαν αμέσως στον Τσαμαντά. Μερικοί αιχμάλωτοι πήγαν με τη θέλησή τους στους αντάρτες και αρκετοί ακόμη «προσχώρησαν». Τους υπόλοιπους τους είχαν πεί ότι θα τους αφήσουν να φύγουν γυμνοί αν υποσχεθούν ότι δεν θα επανέλθουν στον Ελληνικό Στρατό. Όμως η μοίρα των στρατιωτών ήταν άγνωστη μέχρι το 1971. Τότε, σε μιά πλαγιά, κοντά στον Τσαμαντά, ένας βοσκός βρήκε κοντά σ’ έναν ασβεστόλακο έναν ανθρώπινο σκελετό. Ο Στρατός που πήγε απεκάλυψε 120 σκελετούς, ο καθένας με μια σφαίρα στο κρανίο και τα οστά των χεριών δεμένα πίσω με καλώδιο…» (Γι αυτό μιά καλή πηγή, Α. Ζαούσης, Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΝΑΜΡΤΡΗΣΗ, τόμος Β΄, σελ. 34.)

(*)Πρόκειται περί γνωστοῦ ἀντάρτη τοῦ «ΔΣΕ». Ἦταν ὁ Σταῦρος Γκόνος ἤ Γκουνός (καπετάν Χατζάρας) ἀπό τή Λεπτοκαρυά Πιερίας. Εἶχε λάβει μερος στήν πρώτη μεγάλη τρομοκρατική ἐπιχείρηση κομμουνιστῶν ἀνταρ¬τῶν στό Λιτόχωρο, στίς 30 Μαρτίου 1946, στήν ὁποίαν δολοφονήθηκαν 9 νεαροί χωροφύλακες πού εἶχαν φθάσει ἐκεῖ μόλις τήν προηγουμένη ἡμέρα, 3 στρατιῶτες καί μία γυναίκα ἡ ὁποία ἦταν ὑπεύθυνη γιά τήν καθαριότητα τοῦ σταθ¬μοῦ Χωροφυλακῆς. Στήν ἐπίθεση συμμετεῖχε καί ὁ Λοχίας Γκόνος ἤ Γκουνός Νικόλαος ἀπό τή Λεπτοκαρυά, πρῶτος ἐξάδελφος τοῦ καπετάν Χατζάρα, ὁ ὁποῖος καί τραυματίσθηκε βαριά. Ὁ πρῶτος του ἐξάδελφος καί συνεπώνυμός του καπετάν Χατζάρας τόν πέταξε μέσα στίς φλόγες τοῦ κτιρίου πού καιγόταν νά καεῖ, ἀντί νά τόν φορτωθεῖ καί νά τόν διασώσει …

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ