Του Παναγιώτη Λιάκου
Ηταν ο μοναδικός διανοούμενος στη χώρα που υπερασπιζόταν την παράδοση σε ένα ευρύτατο πολιτισμικό φάσμα που ξεκινούσε από τη μουσική και τα εικαστικά και κατέληγε στην λογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο
Το Σάββατο 6 Ιουνίου κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου ένας αριστοκράτης του ελληνικού πνεύματος: ο δημοσιογράφος και στοχαστής Γιώργος Πισσαλίδης. Τα τελευταία χρόνια πλούτιζε τον χώρο του διαδικτύου με άρθρα, συνεντεύξεις, δισκοκριτικές, κριτικές κινηματογράφου, παρουσιάσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων και ειδήσεις, διευθύνοντας την ιστοσελίδα «Αβαλον των Τεχνών» (βλ. εικόνα), την οποία είχε ιδρύσει (βρίσκεται στη διεύθυνση https://avalonofthearts.gr).
Ο ίδιος παρουσίαζε τον εαυτό του στο avalonofthearts με τις ιδιότητες του πολιτιστικού συντάκτη και κριτικού κινηματογράφου. Ομως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και τιμητική για τον εκδημήσαντα. Ο Γιώργος Πισσαλίδης ήταν ο μοναδικός διανοούμενος στη χώρα που υπερασπιζόταν την παράδοση σε ένα ευρύτατο πολιτισμικό φάσμα που ξεκινούσε από τη μουσική και τα εικαστικά και κατέληγε στη λογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο. Χώρο στη μεγάλη κι ευαίσθητη καρδιά του, που εκδηλωνόταν με κείμενα και εικόνες, είχαν όσοι άξιζαν και όσοι κατά την άποψή του συνέθεταν την παράδοση από την αρχαιότητα μέχρι και τις ημέρες μας, από την Ελλάδα μέχρι τις εσχατιές του κόσμου.
Ο Αισχύλος και η γκόσπελ μουσική, ο Ψαραντώνης, ο Βάγκνερ και οι Iron Maiden, ο Σαίξπηρ, ο Δάντης, ο Παπαδιαμάντης, ο Γκίλμπερτ Τσέστερτον, η Φλάνερι Ο’ Κόνορ και ο Φειδίας, ο Πόου και ο Λύσιππος καθώς και χιλιάδες άλλοι καλλιτέχνες παρουσιάζονταν μέσα από τα έργα τους στο avalonofthearts. Η παρουσίασή τους χαρακτηριζόταν από την οξυδέρκεια και τη δεινή αναλυτική ικανότητα του Γιώργου.
Με λίγα λόγια, αυτός ο σπάνιος άνθρωπος και καλός προσωπικός φίλος έκανε δουλειά που κανείς άλλος δεν ήξερε να κάνει. Αλλά κι αν ήξερε, δεν θα επιδίωκε να την κάνει όπως ο Γιώργος. Την εποχή της κυριαρχίας της πολιτικής ορθότητας («τυραννία με τρόπους» την είχε χαρακτηρίσει ο σπουδαίος ηθοποιός Τσάρλτον Ιστον) δεν υπήρχε χώρος στα συστημικά ΜΜΕ για ευγενείς, ευρυμαθείς, αληθινά πολιτισμένους και βαθιά καλλιεργημένους πατριώτες. Η συντριπτική πλειονότητα των ασχολουμένων με τα ΜΜΕ (και δη με τα πολιτιστικά) το γνωρίζουν καλά τούτο το αξίωμα και σφυρίζουν άριστα τον νεοταξικό ρυθμό.
Ο Γιώργος θα αποτελούσε μια υπέρ άγαν μελωδική «παραφωνία» στην ορχήστρα του κακού.
Πέρα, ωστόσο, από την προσφορά του στο έθνος, με τα κείμενα αλλά και με την πολιτική δράση του και συστράτευσή του σε πατριωτικούς φορείς και οργανώσεις, ο Γιώργος ξεχώριζε για το ήθος, το χιούμορ, την καλοσύνη και την ανεξικακία του. Η συμπεριφορά του είχε την αύρα της ευγένειας και του τακτ που έχει λησμονηθεί σε τέτοιο βαθμό από την κοινωνία μας ώστε να φαντάζει «παράξενος» αυτός που συμπεριφέρεται έτσι. Κι αυτή ήταν η μεγαλύτερη συνεισφορά του αξέχαστου φίλου στον κύκλο του και στον χώρο των εθνικών ιδεών: το προσωπικό παράδειγμά του.
Δυστυχώς, επί σειρά ετών έχει επικρατήσει το στερεότυπο του ανεγκέφαλου ούγκανου, που κραυγάζει συνθήματα έμπλεα μίσους, δεν έχει διαβάσει μισό βιβλίο στη ζωή του και υπερασπίζεται έναν κάλπικο και τοξικό πατριωτισμό – εθνικισμό, που περνά από την εξαφάνιση του «εχθρού», του «αντιπάλου». Ο Γιώργος Πισσαλίδης με την ευρυμάθεια, την ευγένεια, την καλοσύνη και τον ενθουσιασμό του για διάλογο και ιδεολογικές «μάχες» με επιχειρήματα έθραυε αυτό το αξιοθρήνητο στερεότυπο που δυσφημεί τον πατριωτισμό στην ελληνική κοινωνία.
Ο καλός Θεός να αναπαύσει την ψυχή αυτού του ξεχωριστού Ελληνα και φίλου.
Type rest of the post here
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου