Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Του Βασιλείου Πορπόρη

Φοιτητού ΔΙ.ΠΑ.Ε.
 

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται στα μέσα μαζικής ενημερώσεως (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, internet κτλ) μία απίστευτη κινητικότητα σχετικά με το θέμα της νέας προέδρου της δημοκρατίας που πρόκειται να εκλεγεί από τα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου την Τετάρτη.
Πολλά ακούγονται, τόσο για το όνομα αυτής που αποτέλεσε την “εκλεκτή της καρδιάς” του Κυριάκου Μητσοτάκη όσο και για τις ευρύτερες λεπτομέρειες γύρω απ’ την εκλογή του νέου προέδρου.
Όσοι έχει τύχει να με γνωρίσουν είτε προσωπικά είτε εκ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, γνωρίζουν ότι με τα γεγονότα τόσο της εγχώριας όσο και της διεθνούς πολιτικής σκηνής δεν έχω ιδιαίτερα στενές σχέσεις από την άποψη της ενημέρωσης και της έκφρασης προσωπικής γνώμης, διότι θεωρώ πως η πλειοψηφία των πολιτικών ή των πολιτευόμενων που εμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας μας μετά την μεταπολίτευση, φέρει στις πλάτες της ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης όχι μόνο για την οικονομική κρίση που βιώνει κατά τα τελευταία χρόνια η πατρίδα μας, αλλά κυρίως για την σήψη των εθνικών, ηθικών και πνευματικών μας αξιών.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω φυσικά και για τον εκάστοτε πρόεδρο της δημοκρατίας, μιας και μετά την μεταπολίτευση οι περισσότεροι προήλθαν και εξακολουθούν να προέρχονται από τα σπλάχνα ενός άρρωστου πολιτικού κατεστημένου που κατάφερε να υποβιβάσει την χώρα μας στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά.
Το παρόν άρθρο δεν αποτελεί μια επιπλέον προσπάθεια ανάλυσης των προσώπων και των γεγονότων που τις τελευταίες μέρες αποτελούν τον πυρήνα των συζητήσεων γύρω απ’ το θέμα της εκλογής του νέου προέδρου, αλλά μια απλή ιστορική αναδρομή στο άμεσο παρελθόν της χώρας μας, η οποία στοχεύει στην επίλυση μιας τραγικής ιστορικοπολιτικής παρεξηγήσεως που στοίχειωσε την εθνική μνήμη της Ελλάδος μετά την μεταπολίτευση και που κατά την γνώμη μου εξακολουθεί να την στοιχειώνει μέχρι και σήμερα.
Το όνομα Γεώργιος Παπαδόπουλος έχει πιστεύω να πει στους περισσότερους Έλληνες πολλά, είτε θετικά είτε αρνητικά, αναλόγως με τα βιώματα, τις μνήμες και τις ιστορικές διηγήσεις που έχει λάβει ο καθένας κατά την διάρκεια της ζωής του. Παρόλα αυτά, ελάχιστοι είναι εκείνοι (είτε υποστηρικτές είτε πολέμιοί του) που γνωρίζουν ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας και μάλιστα ο μοναδικός στην ιστορία του συγκεκριμένου θεσμού που εκλέχθηκε άμεσα από τον ίδιο τον ελληνικό λαό μέσω δημοψηφίσματος. Για την μερίδα των αναγνωστών μας όμως που ουδέποτε έχει αντικρίσει αυτή την πλευρά των γεγονότων, φρονώ πως καλό θα ήταν να ξεδιπλώναμε τα γεγονότα επάνω στο χαρτί με μία σχετική σειρά.  
Καταρχάς, κατά την περίοδο διακυβερνήσεως της χώρας μας από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, σημειώθηκαν ορισμένα βήματα που αν μη τι άλλο μαρτυρούν την πρόθεσή του για εκδημοκρατισμό της Ελλάδος μετά την ιστορική παρένθεση που είχε επιβληθεί με το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967.
Συγκεκριμένα:
· Στις 29/9/1968 διεξήχθη δημοψήφισμα με το οποίο ενεκρίθη από το 92,21% του ελληνικού λαού το νέο σύνταγμα το οποίο και τέθηκε εν ισχύει.
· Στις 19/4/1969 καταργήθηκε η λογοκρισία και τέθηκαν σε ισχύ τα άρθρα 13 (περί του ασύλου κατοικίας) και 18-19 (περί των δικαιωμάτων του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι ελευθέρως) του νέου Συντάγματος.
· Στις 10/4/1973 ιδρύθηκε το Ε.ΠΟ.Κ. (Ελληνικό Πολιτιστικό Κίνημα) με σκοπό την ανάδειξη νέων πολιτικών προσωπικοτήτων και την “μαγιά” νέων πολιτικών κομμάτων.
· Στις 5/9/1973 είχε απελευθερωθεί και ο τελευταίος πολιτικός κρατούμενος από τους τόπους εκτοπίσεως.
Στο σημείο τούτο οφείλω να αναφέρω, ότι το σύνταγμα του 1968 όριζε ως πολίτευμα της χώρας μας την βασιλευομένη δημοκρατία και ως πρώτο πολίτη του κράτους τον βασιλέα. Κατόπιν όμως των επανειλημμένων αρνήσεων του Βασιλέως Κωνσταντίνου να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά την αυτοεξορία του στις 13 Δεκεμβρίου του 1967, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να προσφύγει σε άλλη λύση και να περάσει στην οριστική κατάργηση του θεσμού της βασιλείας στην χώρα μας. Έτσι, την 1η Ιουνίου 1973 πραγματοποιήθηκε πολιτειακή μεταβολή, η οποία και ενεκρίθη από το 66,25% του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος στις 29 Ιουλίου 1973.
Κατόπιν αυτού, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ορκίστηκε πρώτος πρόεδρος της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Παράλληλα, εξήγγειλε την λήξη της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967, κατήργησε τον στρατιωτικό νόμο, χορήγησε γενική αμνηστία και ειδική χάρη στον αποπειραθέντα να τον δολοφονήσει Αλέκο Παναγούλη, ενώ στις 8 Οκτωβρίου 1973 όρκισε πολιτική κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργία του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη, με σκοπό την διεξαγωγή εκλογών για τον Φεβρουάριο του 1974 (από τις οποίες όλοι οι παλαιοί πολιτικοί παρότι κλήθηκαν από τον Παπαδόπουλο να συμμετάσχουν, αρνήθηκαν!).
Και πάνω που το νερό είχε μπει στο αυλάκι και ο δρόμος προς τον εκδημοκρατισμό προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς, ήρθε η αποφράς ημέρα της 17ης Νοεμβρίου 1973 και γκρέμισε ότι ουσιαστικό είχε χτίσει ο Παπαδόπουλος όλα αυτά τα χρόνια. Φυσικά μια ομάδα φοιτητών δεν ήταν δυνατόν να ρίξει τον Παπαδόπουλο και το καθεστώς του, όμως κατάφερε να δημιουργήσει μια γενικότερη πολιτική και κοινωνική αναταραχή, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανταρσία του Δημητρίου Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973 και συνεπώς για την προδοσία τις Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.
Είναι βέβαιο ότι η Ελλάς θα είχε γνωρίσει έναν νέο πολιτειακό, πολιτικό και κοινωνικό βίο εάν το πρόγραμμα του Παπαδόπουλου δεν διακόπτονταν βιαίως από την ανατροπή του Ιωαννίδη. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι γεννηθήκαμε Έλληνες αγαπητοί μου φίλοι. Σε μια πατρίδα όπου προδότες και ήρωες είναι δυστυχώς ισάριθμοι. Σε μια πατρίδα η οποία γέννησε τον Λεωνίδα, αλλά γέννησε και τον Εφιάλτη. Ανήκουμε στο Έθνος εκείνο που ανέθρεψε τον Κολοκοτρώνη, αλλά ανέδειξε και τους Νενέκους. Στην αγία ελληνική γη η οποία είχε στους κόλπους της τον Καποδίστρια, αλλά έθρεψε στον κόρφο της και τους Μαυρομιχαλαίους. Γιατί, λοιπόν, η περίπτωση του Παπαδόπουλου να αποτελέσει εξαίρεση;
Το πολίτευμα που προσπάθησε να εγκαθιδρύσει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων της μεταπολίτευσης και ο ίδιος νεκρώθηκε πρώτα πολιτικά το 1973 και έπειτα βιολογικά το 1999. Όμως το πολιτικό και ιδεολογικό του έργο θα παραμείνει εσαεί στις συνειδήσεις μας ως φάρος φωτεινός και ο μοναδικός εκλεγμένος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ως μια υπέρτατη ιδέα. Με τον τρόπο αυτό θα διατηρηθεί στο πέρασμα των χρόνων αθάνατος, μιας και όπως έλεγε συχνά και ο ίδιος:             
 «Η Ιδέα εγκαταλείπει την θέσιν της μόνον όταν αποθάνει και αι ιδέααι δεν αποθνήσκουν…»!




Δημοσιέυθηκε στις 20/1/2020 στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.