ΤΑ «ΟΡΘΟΔΟΞΑ» ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΡΑΛΗΛΙΤΟΠΑΙΔΩΝ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Του Ηρακλή Ρεράκη, Καθηγητού Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

 

Στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο (ΔΙΣ) του Σεπτεμβρίου, οι σεβαστοί μας Αρχιερείς, σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου της ΔΙΣ, εμπιστεύθηκαν τον Γεν. Γραμματέα Θρησκευμάτων και εξέφρασαν, συνοδικώς, την Ικανοποίησή τους, για τα νέα Βιβλία των Θρησκευτικών, επειδή, κατά τη γνώμη τους, «συμμορφώθηκαν απολύτως με τις αποφάσεις του ΣτΕ».

Σεβόμαστε τον Μακαριώτατο Πρόεδρο και τους σεβαστούς Ιεράρχες, μέλη της ΔΙΣ. Όμως, κατά την ταπεινή μας γνώμη, η ΔΙΣ θα μπορούσε να ορίσει μια μεικτή ειδική επιτροπή (με τη συμμετοχή και μάχιμων Θεολόγων), η οποία να ελέγξει επακριβώς τα Θρησκευτικά της κ. Κεραμέως και, με επιστημονικά επιχειρήματα, να αποφανθεί επ’ αυτών και να δημοσιεύσει ένα έγκυρο και εμπεριστατωμένο πόρισμα, με επιχειρήματα, το οποίο να τεκμηριώνει την απόφασή της.

Τότε, θα μπορούσε η ικανοποίηση της ΔΙΣ να ικανοποιεί και τους/τις διδάσκοντες/ουσες Θεολόγους και δασκάλους/ες του ΜτΘ, τους/τις μαθητές/τριες, τους γονείς και τον πιστό στην Ορθόδοξη πίστη ελληνικό λαό και να πείθει όλους ότι, όντως, τα Βιβλία συμμορφώθηκαν με τις αποφάσεις του ΣτΕ.

Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε. Οι σεβαστοί Ιεράρχες της ΔΙΣ στην πρώτη τους Συνεδρίαση, ως μέλη της παρούσας ΔΙΣ, κλήθηκαν να εγκρίνουν τα Βιβλία και την αξιολόγηση που τους έκανε ο Γεν. Γραμματέα Θρησκευμάτων.

Η συγγραφή των νέων μεταβατικών Βιβλίων, όμως, όπως τα ίδια στον πρόλογό τους αναφέρουν, έγινε με βάση το ίδιο περιεχόμενο και την ίδια μεθοδολογία και δομή των ακυρωμένων από το ΣτΕ Βιβλίων. Τα μέλη της επταμελούς Επιτροπής της κ. Κεραμέως, υπό την επίβλεψη και την ευθύνη του Γεν. Γραμματέα Θρησκευμάτων, έκοψαν και έραψαν τα μεταβατικά θρησκευτικά, όπως οι ίδιοι αναφέρουν σε όλους τους Προλόγους των Βιβλίων, με βάση τους ακυρωμένους από το ΣτΕ φακέλους!

Δηλαδή, τελικά, οι μαθητές/τριες, συνεχίζουν να διδάσκονται, ανακατεμένη και μετακινημένη, την ίδια ύλη των Θρησκευτικών Διαμαντοπούλου – Φιλη- Γαβρόγλου, με την ίδια δομή, το ίδιο πνεύμα και την ίδια αποδομητική για τα ορθόδοξα δόγματα, το ορθόδοξο ήθος και τις ορθόδοξες παραδόσεις στόχευση.

Λέξη προς λέξη, στο μεγαλύτερο μέρος τους, με λίγες εξαιρέσεις, τα μεταβατικά Βιβλία της κ. Κεραμέως, που, δεν γνωρίζουμε τους λόγους που τα ενέκρινε η ΔΙΣ, διατηρούν ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ την ακυρωθείσα από το ΣτΕ, ως ακατάλληλη για παιδιά, διδακτέα ύλη.

Έτσι όπως είναι διατυπωμένο το Δελτίο Τύπου της ΔΙΣ, φαίνεται ότι οι Ιεράρχες ενέκριναν τα Βιβλία, με βάση την το εισηγητικό έγγραφο που τους παρέδωσε ο Γεν. Γραμματέας Θρησκευμάτων -για μας ακατάλληλο πρόσωπο για να εποπτεύει ένα άγνωστο γι αυτόν έργο, όπως είναι η συγγραφή διδακτικών Βιβλίων για το ΜτΘ, ως μη Θεολόγος και ως ένας από τους υπεύθυνους και εμπνευστές της συγγραφής και έγκρισης των ακυρωμένων από το ΣτΕ Προγραμμάτων και Βιβλίων.

Οι μόνες αλλαγές που έχουν γίνει στα Βιβλία είναι η μετακίνηση της ύλης των Θρησκειών από κάποιες Ενότητες σε κάποιες άλλες, η θεραπεία δηλαδή της μείξεως των χριστιανικών στοιχείων με τα στοιχεία των θρησκειών. Η ύλη όμως αυτή συνεχίζει να διδάσκεται ξανά, ενέχοντας τα ίδια θεολογικά και παιδαγωγικά προβλήματα.

Η υπόλοιπη ύλη των βιβλίων αυτών παρέμεινε ανέπαφη, στο μεγαλύτερο μέρος της, δηλαδή, κατά το ΣτΕ, ακατάλληλη για να αναπτύσσει την ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση των μαθητών, με βάση τα Δόγματα, το ήθος και τις παραδόσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Μετά από το γεγονός της εγκρίσεως των Μεταβατικών Βιβλίων από την ΔΙΣ, εύλογα επικρατεί απορία, ανησυχία και αγανάκτηση στην Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) για το γεγονός ότι, ενώ η ΠΕΘ ήταν εκείνη, που, μεταξύ άλλων φορέων και προσώπων, προσέφυγε στο ΣτΕ και προκάλεσε τις θεραπευτικές για το ΜτΘ ακυρωτικές αποφάσεις του, που έπρεπε να λειτουργήσουν ως βάση για άμεση ακύρωση και εξαφάνιση αυτών των Προγραμμάτων και των Φακέλων (Διαμαντοπούλου – Φίλη – Γαβρόγλου), τα Βιβλία αυτά επανέρχονται, ελαφρώς τροποποιημένα και ξαναμπαίνουν, ως ύλη θρησκευτικών, στα σχολεία και μάλιστα, αυτή τη φορά, με τις ευλογίες της ΔΙΣ.

Αυτή η στάση της ΔΙΣ, έναντι της ορθόδοξης νεότητας, δημιουργεί έντονα ερωτήματα, ως προς την ποιότητα και τον χαρακτήρα των θρησκευτικών που θέλει η ΔΙΣ στα σχολεία. Θέλει, τα ορθόδοξα εκκλησιαστικά θρησκευτικά, που είναι σύμφωνα με τα δόγματα, το ήθος και τις παραδόσεις της Εκκλησίας, όπως όρισε και υπέδειξε το ΣτΕ ή αυτά, που μαγειρεύει ο Γ. Γραμματέας Θρησκευμάτων, με την ομάδα των συγγραφέων των ακυρωθέντων από το ΣτΕ Βιβλίων και τα προτείνει στη ΔΙΣ ως δήθεν συμμορφωμένα με τις αποφάσεις του ΣτΕ;

Γιατί άραγε, εφόσον αναγνωρίζει η ΔΙΣ τις αποφάσεις του ΣτΕ, δεν ζήτησε από την ΠΕΘ, που η δική της προσφυγή συνέβαλε στην έκδοσή τους, να συμβάλει, επίσης, στη έρευνα και αξιολόγηση των Βιβλίων και στην έγκυρη και επιστημονικά άρτια διαπίστωση, αν, όντως, είναι συμμορφωμένα με αυτές τις αποφάσεις;

Στο σημείο αυτό, ωστόσο, αξίζει να δούμε πόσο και πώς ενδιαφέρονται οι άλλες θρησκευτικές κοινότητες της χώρας μας, για την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής αγωγής των δικών τους παιδιών, σε αντίθεση με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των θρησκευτικών για τους ορθόδοξους μαθητές, όπου η ΔΙΣ φαίνεται να ενεργεί τελείως συμβιβαστικά και υποχωρητικά προς τις αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας.

Στον πρόλογό του, για παράδειγμα, το σχολικό Βιβλίο, με τίτλο «Βασικές αρχές του Ιουδαϊσμού», το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδος (ΚΙΣ) αναφέρει:

«Το ΚΙΣ, στην προσπάθειά του να συμβάλει στη διατήρηση της διάδοσης της εβραϊκής παιδείας, κυκλοφορεί το βιβλίο αυτό, με τη βεβαιότητα πως στις σελίδες του θα βρει ο κάθε ενδιαφερόμενος έναν καταστατικό οδηγό για ό, τι αφορά την εβραϊκή θρησκεία, την εβραϊκή ιστορία και τις βασικές ηθικές και κοινωνικές αρχές που διέπουν τον Εβραϊσμό… Ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει τα στοιχεία που αποτελούν την ουσία της θρησκείας και του τυπικού του Ιουδαϊσμού. Γι’ αυτό απευθύνεται περισσότερο στη νέα γενιά, για να μεταλαμπαδεύσει, μέσα από τις αρχές της θρησκείας μας, την παράδοση και τα έθιμα της μακραίωνης Εβραϊκής κληρονομιάς».

Στον πρόλογό του, επίσης, ο υπεύθυνος της έκδοσης Ραβίνος δρ. Isidore Epstein, Καθηγητής Πανεπιστημίου, αναφέρει, μεταξύ άλλων, για τους συγγραφείς:

«Τις σωστές ταλμουδικές αρχές υιοθέτησαν οι σοφολογιώτατοι δύο διδάσκαλοι του Ιουδαϊσμού, συντάσσοντας αυτό το βιβλίο. Σκοπός τους ήταν να δώσουν στον αναγνώστη τις βασικές αρχές του Ιουδαϊσμού, με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, έτσι που το βιβλίο τους να διαβάζεται εύκολα και να είναι εύληπτο. Οι πληροφορίες που περιέχονται σ’ αυτόν τον μικρό τόμο είναι συνοπτικές ακριβείς και ελεγμένες».

Άλλο βιβλίο διδασκαλίας των Ισραληλιτοπαίδων της Ελλάδας, με τον τίτλο: «Μεγάλες Μορφές του Ισραήλ (Α΄ Τόμος), αναφέρει στον πρόλογό του: «Ύστερα από μιαν εντατική προσπάθεια, μελέτη και εργασία, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο παραδίδει τον πρώτο τόμο του βιβλίου: “Μεγάλες μορφές του Ισραλήλ”. Έχει σκοπό τη γνωριμία της ιστορίας των βιβλικών χρόνων του Εβραϊκού Λαού στα παιδιά μας… Το κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο πιστεύει ότι με την εργασία αυτή συνέβαλε θετικά στην ανύψωση του επιπέδου της εβραϊκής εκπαιδεύσεως στη χώρα μας».

Οι Μουσουλμάνοι μαθητές, επίσης, με παρεμβατικές ενέργειες της ηγεσίας της Μουσουλμανικής Κοινότητας, διδάσκονται, ως κύριο διδακτικό βιβλίο της πίστεώς τους, το Κοράνιο, Στη σ. 10 το Κοράνιο αναφέρει:

«Εσένα μόνο λατρεύουμε και εσένα μόνο ικετεύουμε για να μας παρέχεις τη βοήθειά Σου… Καθοδήγησέ μας στον ορθό δρόμο… Πείτε: Η Θρησκεία μας (το Ισλάμ) είναι το Βάπτισμα του ΑΛΛΑΧ. Ποιος άλλος μπορεί να δώσει μια λατρεία καλύτερη απ’ τον ΑΛΛΑΧ; Και εμείς Αυτόν λατρεύουμε».

Στις τελευταίες παραγγελίες του Κορανίου, επισης, αναφέρεται: «Και δεν είχαν διαταχθεί (στη Βίβλο) παρά μόνο: Να λατρεύουν τον ΑΛΛΑΧ μ’ ειλικρινή πίστη, να τηρούν την Προσευχή, να δίνουν τακτικά Ελεημοσύνη. Και αυτή είναι η Θρησκεία της Αλήθειας… Λέγε: Επιδιώκω για καταφύγιό μου τον Κύριο, την Ελπίδα των ανθρώπων, τον Κυρίαρχο των ανθρώπων, τον Θεό των ανθρώπων».

Με τη διδασκαλία της Βίβλου και του Κορανίου, οι Έλληνες Εβραίοι και Μουσουλμάνοι Μαθητές αναπτύσσουν τη θρησκευτική τους συνείδησή πάνω στις αρχές και των Ιερών τους Βιβλίων. Η σχέση τους με τον Θεό δεν αποτελεί μια διανοητική, αλλά μια έμπρακτη και βιωματική διδασκαλία, που στοχεύει να γίνει πράξη και τρόπος ζωής. Μαθαίνουν, όχι απλώς για τις αρχές της πίστεώς τους, αλλά πώς να τις εφαρμόζουν σωστά και αληθινά στη ζωή τους, τι να κάνουν ως πιστοί και πώς να ενισχύουν, καθημερινά, την πίστη τους στον δικό τους Θεό, μέσω της Λατρείας, της Νηστείας, της Προσευχής και της Ελεημοσύνης.

Αντίθετα, στο μεγαλύτερο μέρος της διδασκαλίας των νέων Θρησκευτικών (του 2020) για τους Έλληνες Ορθόδοξους μαθητές/τριες, δεν γίνεται, όπως συνέβαινε και με τη διδασκαλία των Προγραμμάτων και των Βιβλίων του 2018 και 2019, καμιά προσπάθεια να συνδεθεί η ζωή τους με την πίστη στον Τριαδικό Θεό, στο πλαίσιο της ζωντανής σχέσης τους με την Εκκλησία τους και τα τελούμενα σ΄ αυτήν.

Όλες οι διδασκαλίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, διδάσκονται θρησκειολογικά, ως μουσειακές πληροφορίες, που τις μαθαίνουν τα παιδιά διανοητικά, θεωρητικά και πληροφοριακά.

Οι ορθόδοξοι μαθητές, θεωρούμενοι ξένοι και όχι μέλη, στον χώρο της Εκκλησίας τους και ως μη έχοντες σχέση με την πίστη τους, διδάσκονται θέματα, που έχουν μεν σχέση με τον Χριστιανισμό, αλλά όχι με αυτούς/ές ως μαθητευόμενοι/ες.

Οι θεματικές ενότητες έχουν τοποθετηθεί, ατάκτως ερριμμένες, άστοχα, με θρησκειολογικό και ουδέτερο τρόπο, στο πλαίσιο μιας οφθαλμοφανώς διακρινόμενης μεθόδευσης διατήρησής των διδασκομένων στην ουδετερότητα και την ουδετεροθρησκεία, καθώς εκλαμβάνονται ως θεατές που ξεναγούνται για τα της Εκκλησίας και λατρείας και όχι ως ενεργά και ζωντανά μέλη της.

Αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την ανάπτυξη της ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης, όπως προβλέπουν οι αποφάσεις του ΣτΕ και δεν καταλαβαίνει κανείς, πώς είναι δυνατόν η ΔΙΣ της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας να έχει εγκρίνει ότι αυτά τα Βιβλία είναι εναρμονισμένα με τις αποφάσεις του ΣτΕ;

Φαίνεται ότι δεν διάβασαν, αυτό που αναφέρεται εντός των νέων Προγραμμάτων, ότι αποφεύγεται η οποιαδήποτε προσπάθεια περαιτέρω συνειδητής σύνδεσης των μαθητών/τριών με την εκκλησιαστική ζωή, διότι αυτό θεωρείται «κατήχηση» η οποία «κατήχηση», όπως αναφέρουν τα νέα Προγράμματα απαγορεύεται δήθεν από το ΣτΕ. Πουθενά όμως το ΣτΕ δεν αναφέρει κάτι σχετικό με «κατήχηση», που απαγορεύεται!

Ουσιαστικά, τα δόγματα, το ήθος και οι παραδόσεις της ορθόδοξης Εκκλησίας, που αναπτύσσουν την ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση των μαθητών/τριών, αυτό, δηλαδή, που ορίζει ως διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών το ΣτΕ, δεν το προσφέρουν τα Θρησκευτικά της κ. Κεραμέως, διότι το θεωρούν «κατήχηση» και η κατήχηση ισχυρίζονται ότι είναι έργο της Εκκλησίας και όχι του Σχολείου. Και όλα αυτά η ΔΙΣ τα θεωρεί εναρμόνιση με τις αποφάσεις του ΣτΕ!

Ωστόσο, κατά παράδοξο τρόπο, δεν θεωρείται «κατήχηση», από το Υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται ακολύτως, η θρησκευτική διδασκαλία που απευθύνεται στους Έλληνες Εβραίους και Μουσουλμάνους μαθητές/τριες, που διδάσκονται ως ύλη, αποκλειστικά και μόνον, τα ιερά τους Βιβλία, μαθαίνοντας, με θρησκευτική ακρίβεια και ευλάβεια, πώς μπορούν, να ζουν ως συνειδητοί πιστοί στη θρησκευτική τους κοινότητα, στο πλαίσιο της δικής τους θεολογικής θεωρίας και λατρευτικής πράξεως.

ΑΝΤΙΒΑΡΟ

ΟΙ ΗΠΑ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Αναπληρωτή Καθηγητή Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

 

Σε άρθρο του στο Ποντίκι (http://www.topontiki.gr/article/406935/o-pompeo-erhetai-kai-zita-xevrakoma), ένας από τους πιο αξιόπιστους, σοβαρούς και ενημερωμένους Έλληνες δημοσιογράφους για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ο Δημήτρης Μηλάκας, μεταξύ των άλλων ανατριχιαστικών που αναφέρει, υποστηρίζει –επικαλούμενος διπλωματικές πηγές– ότι οι ΗΠΑ απαιτούν να αποστρατιωτικοποιηθούν μερικώς τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Ιδιαίτερα ζητούν την απομάκρυνση «αμερικανικής κατασκευής πυραυλικών συστημάτων», όπως αναφέρει το άρθρο, τα οποία πιθανώς είναι πολλαπλοί εκτοξευτές ρουκετών M270 MLRS.

Αν πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο τότε βρισκόμαστε ενώπιον μιας πρωτοφανούς εχθρικής πράξης από πλευράς των ΗΠΑ, που ξεπερνά κατά πολύ τη φιλική ουδετερότητα, την οποία παραδοσιακά επιδεικνύουν έναντι της Τουρκίας. Και φυσικά, αν υπάρχουν άνθρωποι σε οποιοδήποτε επίπεδο και θέση του ελληνικού μηχανισμού εξουσίας, πολιτικού και γραφειοκρατικού, που συζητάνε για "μερική αποστρατιωτικοποίηση" ελληνικών νησιών, τότε μιλάμε, καθαρά και ξάστερα, για ενέργεια εθνικής προδοσίας.

Κατ’ αρχάς, για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, η λέξη "αποστρατιωτικοποίηση" είναι ένας ευφημισμός για τη λέξη αφοπλισμός. Γιατί περί αυτού μιλάμε. Και δεν υπάρχει μερική αποστρατιωτικοποίηση, όπως δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Αν αποδεχθούμε την αποχώρηση κρίσιμης σημασίας οπλικών συστημάτων, όπως είναι οι MLRS από ένα ελληνικό νησί, τότε στερούμε τις δυνατότητες των στρατιωτικών δυνάμεων που βρίσκονται εκεί να αμυνθούν σε περίπτωση επίθεσης. Οι Έλληνες στρατιώτες από υπερασπιστές μετατρέπονται σε ομήρους του αντιπάλου.

Και ας μην πει κανένας ότι μιλάμε για επιθετικά όπλα που μπορούν να ασκήσουν πλήγματα στο εσωτερικό της Τουρκίας και για αυτό να τα αποσύρουμε "για να μην νοιώθουν ανασφάλεια οι Τούρκοι". Οι απόψεις αυτές είναι απλά αχαρακτήριστες. Ουσιαστικά υποστηρίζουν ότι η Τουρκία μπορεί να ασκεί προβολή ισχύος στην Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν δικαιούται να έχει αντίστοιχες ικανότητες.

 

Τα ελληνικά νησιά παραδίδονται με "μερική αποστρατιωτικοποίηση"

 

Επιπροσθέτως, ο διαχωρισμός των μαχητικών ικανοτήτων σε "επιθετικές" και "αμυντικές" είναι μια αυθαίρετη νοητική κατασκευή και δεν έχει απολύτως κανένα νόημα στον πραγματικό κόσμο. Πολύ απλουστευτικά, αν υποθέσουμε ότι αν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που σταθμεύουν σε κάποιο ελληνικό νησί ναι μεν έχουν κάποιες ικανότητες να αντιτάξουν τοπική άμυνα σε περίπτωση εισβολής, αλλά καμιά ικανότητα να προσβάλουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Απόσπασμα από το «Πλανητική Πολιτική Μετά Τον Ψυχρό Πόλεμο» του Παναγιώτη Κονδύλη

Ο λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων πέρασε στο επίκεντρο τού πολιτικού λεξιλογίου των τελευταίων δύο δεκαετιών. Ένας αισιόδοξος παρατηρητές θα μπορούσε ν’ αντλήσει από δω το συμπέρασμα ότι η πολιτική, μετά από τις πικρές εμπειρίες του αιώνα, αναλαμβάνει τώρα το έργο να διαπλάσει τον κόσμο σύμφωνα με ηθικές αρχές. […]

Πρέπει να επισημάνουμε εμφατικά ότι αυταπατάται όποιος τυχόν πιστεύει πως η ονομαστική αξία των ιδεών μπορεί να εμποδίσει την πολεμική τους χρήση. Αν ήταν έτσι, τότε δεν θα είχαν γίνει ποτέ πόλεμοι ανάμεσα σέ έθνη που όλα τους ενστερνίζονταν ειλικρινά τη θρησκεία της αγάπης.

Η δυνατότητα μετατροπές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σ’ ένα νέο πεδίο έντασης συνάπτεται μ’ ένα κεφαλαιώδες γεγονός, το οποίο όμως ελάχιστα γίνεται αντιληπτό, γιατί όλες οι πλευρές ταυτίζουν αυθόρμητα τους δικούς τους σκοπούς με τους σκοπούς ολόκληρης της ανθρωπότητας. Πρόκειται για το γεγονός ότι με δεδομένη τη σημερνή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα stricto sensu. Εδώ δεν εννοούμε τις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» σε πάρα πολλές χώρες, παρά αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος.

Ανθρώπινα δικαιώματα, δηλ. δικαιώματα που οι άνθρωποι κατέχουν απλώς και μόνον επειδή κατέχουν την ανθρώπινη ιδιότητα, έχουν χειροπιαστή έννοια και υπόσταση μονάχα αν μπορούν να τα απολαύσουν πάνω σ’ ολόκληρη τη γη, και μάλιστα στον τόπο της ελεύθερης επιλογές τους και δίχως περιορισμούς, όλοι οι άνθρωποι, μόνο και μόνο χάρη στο γεγονός ότι είναι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την προέλευση τους ή από άλλες προϋποθέσεις. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, όσο δηλ. ο Κινέζος δεν έχει τα ίδια δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες όπως ο Αμερικανός, ούτε ό Αλβανός τα ίδια δικαιώματα στην Ιταλία όπως ο Ιταλός, θα μπορούμε, αν δεν θέλουμε να διαστρεβλώσουμε την έννοια των λέξεων, να μιλάμε μονάχα για πολιτικά δικαιώματα, όχι όμως για ανθρώπινα.

Αυτό που σήμερα ονομάζεται κατ’ ευφημισμόν «ανθρώπινα δικαιώματα» το παρέχει πάντοτε μια κρατικά οργανωμένη πολιτική μονάδα σε όσους διαθέτουν την αντίστοιχη υπηκοότητα, και η ισχύς του μπορεί να διασφαλισθεί με εγγυήσεις μονάχα στο εσωτερικό της εκάστοτε επικράτειας. Κανένα κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δικαιώματα, τα όποια θεωρούνται ως ανθρώπινα δικαιώματα κατ’ εξοχήν, όπως λ.χ. το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ή της ελευθερίας του λόγου, μπορούν να ασκούνται έξω από τα δικά του σύνορα.

Και αντίστροφα: κανένα κράτος δεν μπορεί, χωρίς να αυτοδιαλυθεί, να δώσει σε όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους ορισμένα δικαιώματα, τα οποία συνήθως λογίζονται ως πολιτικά δικαιώματα, όπως είναι το εκλογικό δικαίωμα ή το δικαίωμα της μόνιμης εγκατάστασης. Με άλλα λόγια: δεν είναι δυνατό να κατέχουν όλοι οι άνθρωποι ως άνθρωποι όλα τα δικαιώματα (είτε αυτά λέγονται στην τρέχουσα ορολογία ανθρώπινα είτε λέγονται πολιτικά δικαιώματα) ανεξάρτητα από το πού βρίσκονται.

Δικαιώματα, τα όποια τα δίνει και τα εγγυάται το κράτος και ισχύουν υπό την επιφύλαξη της ύπαρξης ενός κυρίαρχου κράτους, θα ήταν δυνατό να χαρακτηρισθούν ως ανθρώπινα δικαιώματα μονάχα αν το κράτος αυτό αναγνώριζε την ιδιότητα του ανθρώπου αποκλειστικά στους υπηκόους του. Αλλά ακόμα κι αν το έκανε αυτό πάλι δεν θα είχε καταφέρει να αναγνωρίζονται οι δικοί του υπήκοοι σε άλλες χώρες ως απόλυτα ισότιμοι πολίτες και ως κάτοχοι οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ανθρώπινα δικαιώματα ως ανθρώπινα δικαιώματα θα μπορούσε να δώσει μονάχα η ανθρωπότητα ως συντεταγμένο και ενιαίο πολιτικό υποκείμενο. Μονάχα το τέλος του κυρίαρχου κράτους σε όλες τις γνωστές σήμερα μορφές του θα εγκαινίαζε την εποχή των πραγματικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Από τη διελκυστίνδα αυτή τους βοηθεί κάποτε να βγουν η διαδεδομένη και στη Δύση αντίληψη, ότι μόνον η βελτίωση της υλικής τους θέσης θα καταστήσει δυνατή την ηθικοποίηση της εσωτερικής κοινωνικοπολιτικής τους ζωής. Πρέπει να αναμένεται ότι από ενδεχόμενες προόδους προς αυτή την κατεύθυνση θα αντλήσουν το δικαίωμα μεγαλύτερης βοήθειας από μέρους της Δύσης. Έτσι ή αλλιώς, η Δύση θα βρεθεί κάτω από ηθική και πολιτική πίεση, από την οποία δεν θα μπορέσει να απαλλαγεί εύκολα.

Όποιος θέλει να εξηγήσει τη χρεοκοπία τού υπαρκτού σοσιαλισμού με τον ισχυρισμό ότι αυτός δεν μπόρεσε να πραγματώσει ούτε τις εσχατολογικές ούτε τις άμεσες (υλικές) επαγγελίες του, πρέπει και να σκεφθεί στα σοβαρά το ενδεχόμενο, ότι τα έθνη που θέλουν να ακολουθήσουν τον δρόμο της Δύσης, αλλά δεν θα μπορέσουν να το κάμουν, μέσα στην απογοήτευση τους θα στραφούν τελικά εναντίον της Δύσης και συνάμα εναντίον της οικουμενιστικής ηθικής της.

Γιατί θα είναι διατεθειμένα να ερμηνεύσουν την αποτυχία τους ως προδοσία της χορτάτης και εγωιστικής Δύσης προς τις ίδιες της τις αρχές. Στις προσδοκίες που έχει ξυπνήσει η Δύση με την παγκόσμια εξαγωγή του ηθικού της οικουμενισμού λανθάνει ένα εκρηκτικό δυναμικό. Η νίκη των ιδεών της δεν ανακούφισε τη Δύση, αλλά απεναντίας τη φόρτωσε με καθήκοντα και υποθήκες, κάτω απ’ την πίεση των οποίων θα μπορούσε η ίδια να αλλάξει εκ βάθρων.

Σύμφωνα όμως με τη σημερινή αντίληψη, το ελάχιστο επίπεδο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και το ελάχιστο καταναλωτικό επίπεδο είναι αδιαχώριστα· όποιος πεθαίνει της πείνας είναι απλώς άνθρωπος δίχως ουσιαστικά δικαιώματα και όχι λ.χ. κάποιος στον οποίο η θεοθέλητη υλική στέρηση δίνει την ευκαιρία να απαλλαγεί εντελώς από τη μέριμνα των υλικών αγαθών. Αν τώρα τα ανθρώπινα δικαιώματα ερμηνευθούν υλικά και συνδεθούν με καταναλωτικές απαιτήσεις, τότε θα πρέπει να έρθουν σε σύγκρουση με την υφιστάμενη σέ παγκόσμιο επίπεδο σπάνη των αγαθών, δηλ. θα μεταβληθούν αναγκαστικά σε όπλα μέσα στον αγώνα κατανομής των περιορισμένων αγαθών.

Όποιος ανήκει σ’ ένα πλούσιο έθνος και συνάμα υπερασπίζει τη συνεπή τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να μοιρασθεί τα δικά του ανθρώπινα δικαιώματα με άλλους, άγνωστους ανθρώπους, και απ’ αυτό θα γεννηθεί σίγουρα μια αντιπαράθεση, κατά την οποία θα έρθουν αντιμέτωπα τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεν με τα ανθρώπινα δικαιώματα των δε.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν μάλιστα ερμηνεύονται υλικά, δεν μπορούν να σημαίνουν το ίδιο πράγμα ανεξάρτητα από το αν την κατοχή και την ενεργό τους άσκηση την απαιτούν ταυτόχρονα και εξ ολοκλήρου δύο, πέντε ή δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι. Τι θα υπαγορεύσει η «αρχή της ευθύνης» μετά τον νέο διπλασιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού σε λίγες δεκαετίες, αυτό κανείς δεν μπορεί να το ξέρει σήμερα με βεβαιότητα. Ως προαίσθηση μελλοντικών τριβών και ως προληπτική προσπάθεια να κρατηθεί ανοιχτή κάποια βαλβίδα ασφαλείας πρέπει πάντως να ερμηνευθεί το γεγονός, ότι οι επιταγές της οικουμενικής ηθικής και ιδιαίτερα τα ανθρώπινα δικαιώματα εξακολουθούν να εφαρμόζονται με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων της κρατικής κυριαρχίας.

Ακόμα και κράτη που αναγνωρίζουν πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εγγυούνται μέσα στα όρια της επικρατείας τους επιφυλάσσουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να τα αρνηθούν σε ξένους· ήδη οι αρχαίες δημοκρατίες προστάτευαν άγρυπνα την έντονη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους δικούς τους πολίτες και στους ξένους. Η διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνδέεται λοιπόν σήμερα -και στο μέλλον θα συνδεθεί ακόμα στενότερα- με την κάποτε απερίφραστη επιθυμία να καθίσει ο φίλτατος συνάνθρωπος στον τόπο του και να χαρεί εκεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του.

Μια απεριόριστη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δηλ. μια συνεπής και νομικά διασφαλισμένη αναγωγή των ανθρώπων στην ανθρώπινη ιδιότητα τους και μόνο, χωρίς να λαμβάνεται καθόλου υπ’ όψιν η εθνικότητα και η υπηκοότητα, θα συνεπέφερε αυτόματα την κατάργηση του κυρίαρχου κράτους και όλων των φραγμών στην ελευθερία κινήσεως και εγκαταστάσεως – ένας αληθινός εφιάλτης για τους κοινοτικούς Ευρωπαίους και τούς Βορειοαμερικανούς.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι υπέρμαχοι της οικουμενικής ηθικής, οι όποιοι παρουσιάζονται εξαιρετικά εύγλωττοι όταν πρόκειται για διακηρύξεις άρχων και για πρακτικά μη δεσμευτικές θεωρητικές τριχοτομίες. ίσαμε τώρα δεν μας έχουν πει τίποτε για τις συγκεκριμένες συνέπειες μιας απαρέγκλιτης εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δηλ. των δικαιωμάτων του ανθρώπου ως ανθρώπου και μόνο) σε πλανητικό επίπεδο.

Γιατί τέτοιες επεμβάσεις θα γίνονταν κατ’ ανάγκην επιλεκτικά (μια εκστρατεία εναντίον της Κίνας λ.χ. θα ήταν αδιανόητη) και έτσι γρήγορα θα καταντούσαν αναξιόπιστες· θα έπρεπε μάλιστα να αναμένεται ότι φανατισμένες μάζες σε χώρες όπως π.χ. το Ιράν θα πρόβαλαν το σύνθημα «Κάτω τα ανθρώπινα δικαιώματα!» ακριβώς με την ίδια έννοια που οι Ισπανοί μαχητές εναντίον τού Ναπολέοντα φώναζαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα «Κάτω η ελευθερία!». Πέρα απ’ αυτό, μακροπρόθεσμα δεν είναι δυνατό να παραβιάζει κανείς την κρατική κυριαρχία των άλλων στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ συνάμα περιχαρακώνει τη δική του κρατική κυριαρχία ενάντια σε ό,τι άλλοι θεωρούν ως τα δικά τους ανθρώπινα δικαιώματα.

Με άλλα λόγια, η Δύση θα εξαναγκασθεί να αντισταθμίσει την επιβολή των τυπικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε άλλες χώρες με παραχωρήσεις προς την υλική ερμηνεία των ίδιων αυτών ανθρωπίνων δικαιωμάτων – και να πληρώσει για το αντιστάθμισμα τούτο. Κοντολογίς, το πρώτο καθήκον του απελευθερωτή θα είναι να θρέψει τούς απελευθερωμένους.

Από τη στιγμή όμως που θα εκλείψουν όλες οι μερικές έννοιες, όσες έχουν κατά καιρούς αντιπαρατεθεί στην καθολική έννοια «άνθρωπος», η λέξη «άνθρωπος» δεν θα αποτελεί πια επίθετο, δηλ. δεν θα υποδηλώνει πια κάποια ανώτερη ιδιότητα, παρά θα μετατραπεί σ’ ένα ουσιαστικό που θα κατονομάζει απλώς ένα ορισμένοι ζωικό είδος. Οι άνθρωποι θα αποκαλούνται όλοι «άνθρωποι». ακριβώς όπως τα λιοντάρια λέγονται λιοντάρια και τα ποντίκια-ποντίκια χωρίς άλλον εθνικό ή ιδεολογικό διαφορισμό.

Ίσως να φαίνεται παράδοξο, όμως είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος ξεχώρισε από όλα τα άλλα ζωικά είδη ακριβώς επειδή δεν ήταν άνθρωπος και μόνο, χωρίς κανένα άλλο κατηγόρημα. Όχι μόνο γεννήθηκε ο πολιτισμός χάρη στην υπέρβαση της γυμνές ανθρώπινης ιδιότητας και στη βαθμιαία απόκτηση ιστορικά προσδιορισμένων κατηγορημάτων, αλλά επίσης οι αντιθέσεις και οι αγώνες ανάμεσα στους ανθρώπους προσέλαβαν, χάρη ακριβώς στην παρουσία και στην επήρεια των κατηγορημάτων αυτών, συναισθηματικές και ιδεολογικές διαστάσεις που πήγαιναν πολύ παραπέρα από τον κόσμο τού ζώου.

Γι’ αυτό και δεν αποκλείεται ότι η συρρίκνωση του ανθρώπου στην ανθρώπινη ιδιότητα του και μόνο θα εγκαινιάσει και θα συνοδεύσει μιαν εποχή, όπου οι άνθρωποι θα είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν για αγαθά απολύτως απαραίτητα για τη στοιχειώδη επιβίωση του ζωικού είδους «άνθρωπος» – στη χειρότερη περίπτωση για αέρα και νερό. Σύμφωνα με ένα γνωστό παράδοξο της ιστορικής δραστηριότητας των ανθρώπων, η επιβολή της οικουμενικής ηθικής θα γεννήσει τότε συνέπειες ολότελα διαφορετικές από τις επιθυμούμενες.

Ωστόσο η συντελούμενη επικράτηση τού οικουμενισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραμένει ενδεικτική για ουσιώδεις πολιτικές εξελίξεις – και καλύτερα να σκέφτεται κανείς πάνω στις εξελίξεις αυτές παρά να μη σκέφτεται.

Πηγή: Παναγιώτης Κονδύλης. Πλανητική Πολιτική Μετά Τον Ψυχρό Πόλεμο. Εκδ. Θεμέλιο, 1992.

ΕΡΝΑΝΙΣΤΗΣ

ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ;

Του Ιωάννη Β. Αθανασόπουλου
ιστορικού

Πτυχιούχου της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας, κατεύθυνση Ιστορίας.

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα μας έμαθε πως η παραπάνω φράση (χωρίς βεβαίως το ερωτηματικό) -που αποδίδεται στον Έκτορα- αποτελεί αρετή και χρέος για κάθε άνθρωπο.

Σήμερα ωστόσο στην εποχή μας η υπεράσπιση της πατρίδας και κάθε μορφής φιλοπατρίας, ταυτίζεται κατά ένα περίεργο τρόπο με ακραία στοιχεία. Εδώ στέκει και το ερώτημα. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί Πάτρης;

Σε μια εποχή αναθεωρητισμού, εθνομηδενισμού και άκρατων παραχωρήσεων της πολιτικής τάξης σε εθνικά θέματα σε γείτονες αλλά και στους «εταίρους» μας, αξίζει να υπερασπίζεται κανείς την πατρίδα του;

Στις μέρες που πέρασαν και που περνούν η γειτονική Τουρκία προκαλεί συνεχώς και με έντονο τρόπο τη χώρα μας. Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί αποτέλεσε τη μέγιστη προκλητική ενέργεια του καθεστώτος του Ερντογάν.

Η ενδοτική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων όλα αυτά τα χρόνια θέριεψε την τουρκική προκλητικότητα. Αξιοσημείωτο όμως είναι το γεγονός πως ελληνικές κυβερνήσεις στα πλαίσια διερευνητικών συνομιλιών με τη γειτονική χώρα είχαν αποδεχθεί απίστευτες εθνικές παραχωρήσεις με αντάλλαγμα την «καλή γειτονία»!

Πριν λίγες μέρες, γράφτηκε στον Τύπο πως οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου είχαν δεχθεί μειωμένη αιγιαλίτιδα ζώνη για τα νησιά του Αιγαίου αλλά και τη Θράκη! Στην ιστορική «Εστία» της 21ης Αυγούστου 2020 διαβάζουμε:

Επί κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη είχε δεχθεί να συζητήσει πρόταση των Τούρκων για μειωμένη αιγιαλίτιδα ζώνη για την Θράκη(!!!), την Θάσο και την Σαμοθράκη! Επίσης συζητούσε την επιλεκτική διαφοροποίηση των χωρικών υδάτων νησιών του Αιγαίου ώστε αυτά να έχουν 12 μίλια στη Δυτική πλευρά τους και 8 ή 10 μίλια ανάλογα με την περίπτωση στην Ανατολική πλευρά τους, που «κοιτά» προς τα τουρκικά παράλια. Επίσης εγίνετο δεκτό πως νησιά που ευρίσκονται λίγες δεκάδες μέτρα από την απέναντι τουρκική ακτή θα είχαν χωρικά ύδατα έως το μέσον της γραμμής οριοθετήσεως.

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται πως επί πρωθυπουργίας του Γεωργίου Παπανδρέου, ο τελευταίος πρότεινε στην γειτονική χώρα επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια για την ηπειρωτική χώρα και στα 6 για τα νησιά. Πρόταση που ομολογουμένως ενθουσίασε την Τουρκία.

Αντίστοιχη ενδοτική πολιτική εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις για το θέμα της ονομασίας της Π.Γ.Δ.Μ. Μπορεί η επαίσχυντη και ανιστόρητη συμφωνία των Πρεσπών, που αναγνωρίζει «μακεδονική» γλώσσα και ιθαγένεια, να αποτελεί έργο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά οφείλουμε να τονίσουμε πως για την διαδεχθείσα κυβέρνηση, αν και αρχικά ήταν «προδοτική», μετά τη νίκη της στις εκλογές έγινε μια προβληματική μεν συμφωνία που όμως «ενίσχυσε την εμπιστοσύνη των δύο χωρών», όπως δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας.

Η ουσία είναι πως η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στο γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων ξεκίνησε από το καλοκαίρι του 1996, επί κυβερνήσεως Σημίτη. Τότε ο υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος σε συνομιλία με τον τότε υπουργό Εξωτερικών του Καναδά Lloyd Axworthy είχε παραχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια. Για την ακρίβεια σε αυστραλιανά έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών που αποχαρακτηρίστηκαν -μέρος των οποίων δημοσίευσε η εφημερίδα «δημοκρατία» στις 30 Ιουνίου 2020- γράφεται σε τηλεγράφημα του Καναδού διπλωμάτη Snider:

Ο Axworthy τον προηγούμενο μήνα έφτασε να συζητήσει το θέμα με τον Έλληνα ομόλογό του στο περιθώριο μιας Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βερολίνο. Ο Πάγκαλος μου είπε πως ό,τι κι αν αποφάσισε να κάνει ο Καναδάς με τη «Μακεδονία» (όρος του Πάγκαλου) είναι δική του υπόθεση. Είπε ότι το θέμα θα ήταν περισσότερο σημαντικό για την Ελληνική Διασπορά στον Καναδά παρά για την Αθήνα, ειδικά από τη στιγμή που η Ελλάδα είχε η ίδια αναγνωρίσει και αναπτύξει διπλωματικές σχέσεις με τα Σκόπια.

Μετά από όλα αυτά, κάποιοι σήμερα είτε εκ του πονηρού είτε από απογοήτευση θέτουν το ερώτημα «Για ποιον και γιατί να πολεμήσω αν χρειαστεί; Για τους πολιτικούς και τα συμφέροντά τους;».

Την απάντηση, κατά τον γράφοντα, την δίνει η ιστορία αυτού του τόπου. Αν σκέφτονταν έτσι οι Έλληνες στην αρχαιότητα δεν θα υπήρχε ο Μαραθώνας και οι Θερμοπύλες. Δεν θα υπήρχε η θυσία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου τη νύχτα της Άλωσης ούτε τα δεκάδες επαναστατικά κινήματα πριν την Εθνεγερσία του 1821. Δεν θα υπήρχε η θυσία του Παύλου Μελά που με τη θυσία του αφύπνισε τον ελληνικό λαό και τον πολιτικό κόσμο και έτσι σώθηκε η Μακεδονία, για να μπορούν κάποιοι σήμερα να την παραχωρούν σε τεχνητά κρατίδια κατόπιν εντολών…

Για επίλογο:

«Οι Έλληνες ποτέ δεν έκαναν πολεμικές (ή στρατιωτικές) προσπάθειες περισσότερες παρ΄όσο χρειάζονταν για την αυτοσυντηρησία της φυλής. Αλλ’ αυτό πρέπει πάντα να το κάνουν… Οι Έλληνες δεν είναι κατακτητικοί. Πολιτική κυριαρχία επάνω σ’ άλλους λαούς δεν ζήτησαν ποτέ τους».

Ίων Δραγούμης

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΠΙΕΖΕΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ

Μέ «δόλωμα» τήν ἀπόσυρση τῆς Τέταρτης Στρατιᾶς στά βάθη τῆς Ἀνατολίας

Η ΧΘΕΣΙΝΗ ἐμφάνισις τοῦ Γερμανοῦ πρέσβεως Δρος Ἔρνστ Ράιχελ ἐνώπιον τῆς Εἰδικῆς Διαρκοῦς Ἐπιτροπῆς Εὐρωπαϊκῶν Ὑποθέσεων τοῦ Κοινοβουλίου ἦταν μία ἀληθινή ἔκπληξις. Ὄχι γιατί ὁ ξένος διπλωμάτης ἀπελογήθη ὅτι «δέν μποροῦμε νά δείξουμε τήν μέγιστη δυνατή σκληρότητα ἔναντι τῆς Τουρκίας γιατί ἄν τό πράξουμε αὐτό θά καταστρέψουμε τίς δυνατότητές μας νά διαμεσολαβήσουμε». Οὔτε ἐπειδή ἐνεφανίσθη νά μήν καταλαβαίνει τήν κριτική πού ἀσκεῖται στήν Ἑλλάδα κατά τῆς Γερμανίας, διότι ὅπως ὑπεστήριξε «ἐμεῖς δέν εἴμαστε οὐδέτεροι» καί πώς «στό ἑπόμενο Εὐρωπαϊκό Συμβούλιο θά ἀπευθυνθοῦμε στήν Τουρκία μέ τήν ἀπειλή κυρώσεων καί γενικώτερα μέ τήν ἀπειλή ἐπιδεινώσεως τῆς σχέσεώς της μέ τήν ΕΕ».

Ἡ τοποθέτησις τοῦ πρέσβεως ἦταν ἀληθινή ἔκπληξις, διότι πίσω ἀπό τίς λέξεις του χωρίς νά διαφανεῖ βεβαίως, ἕνας μυημένος διέκρινε τίς ἀπώτερες ἐπιδιώξεις τῆς Καγκελλαρίας γιά τό Αἰγαῖο. Ὁ κύριος πρέσβυς ἔδειξε μέ τήν ἔνταση πού ὁμίλησε –χωρίς νά τό μαρτυρεῖ– τί πραγματικά διακυβεύεται στό παρασκήνιο. Καί μάλιστα μία ἡμέρα μετά τούς ὑπαινιγμούς τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, ὅτι οἱ δύο χῶρες, Ἑλλάς καί Τουρκία, πρέπει «νά μειώσουν τό στρατιωτικό ἀποτύπωμά τους στήν περιοχή», ἄρα νά προχωρήσουν στήν ἀποστρατιωτικοποίηση. Ὁ κύριος Ράιχελ ἀνέπτυξε στό Κοινοβούλιο τό προσωπικό στοίχημα τῆς Καγκελλαρίου νά ἀποφευχθεῖ ἡ στρατιωτική σύγκρουσις. Στοίχημα τό ὁποῖο δέν περιορίζεται μόνο στό σήμερα ἀλλά ἐπεκτείνεται καί στό αὔριο καί ἔχει ὡς στόχο νά ἀποκτήσει ἡ ἀποκλιμάκωσις μονιμώτερα χαρακτηριστικά. Μέ τήν προώθηση τοῦ παλαιοῦ σχεδίου «εἰρήνης» τῶν ΗΠΑ γιά ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου, μέ ἀρχή τά μικρά νησιά στά ὁποῖα ἐτοποθετήθησαν φρουρές καί σημαία ἐπί Ὑπουργίας Πάνου Καμμένου, καί ἐν συνεχεία μέ τά μεγάλα. Ὑπό τόν ὅρο τῆς μετακινήσεως τῆς Τρίτης Τουρκικῆς Στρατιᾶς τοῦ Αἰγαίου πού ἑδρεύει στήν Σμύρνη σήμερα πρός τά βάθη τῆς Ἀνατολίας.

Οἱ πληροφορίες πού ἔχουν τεθεῖ ὑπ’ ὄψιν τῆς «Ἑστίας» εἶναι σαφεῖς καί συγκεκριμένες. Τό Βερολῖνο πιέζει ταυτόχρονα Ἀθήνα καί Ἄγκυρα γιά ἀπόσυρση στρατευμάτων, μέ τήν διαφορά ὅτι εἶναι ἄλλο νά φύγει ὁ Στρατός ἤ ἡ Ἐθνοφυλακή ἀπό τά νησιά μας καί τίς νησῖδες μας καί ἄλλο ἀπό τήν Σμύρνη. Καί βεβαίως πρέπει νά ὑπογραμμισθεῖ καί τό ἑξῆς: ἡ παρασκηνιακή πίεσις γιά ἀποκλιμάκωση δέν συμβιβάζεται μέ τήν παρασκηνιακή πίεση Βερολίνου-Οὐάσιγκτων καί ἄλλων δυνάμεων γιά κούρσα ἐξοπλισμῶν καί γιά νέες ἑλληνικές παραγγελίες. Ἀφοπλισμός καί ἐξοπλισμοί δέν πᾶνε μαζί. Καί ὅμως συμβαίνει. Κάτι πού εἶναι στόχος τοῦ Ἐρντογάν, ὁ ὁποῖος γιά ὀρεκτικό ζητεῖ τήν ἀποστρατιωτικοποίηση τῆς Ψερίμου, τοῦ Ἀγαθονησίου, τοῦ Φαρμακονησίου καί τῆς Χίου! Πρόγευση τῶν γερμανικῶν διαθέσεων περί ἀποστρατιωτικοποίιήσεως ἀπετέλεσε ἡ ρητορεία Ράιχελ γιά τό ἐνδιαφέρον τῆς Καγκελλαρίου περί ἀποφυγῆς στρατιωτικῆς συγκρούσεως.

Ὅπως τόνισε ὁ Γερμανός πρέσβυς, «ἡ Καγκελλάριος θεωρεῖ ὅτι εἶναι προσωπική ὑπόθεσή της νά ἀποφευχθεῖ ἡ στρατιωτική σύγκρουσις, νά ὑπάρξει ἀποκλιμάκωσις καί νά ὑπάρξει εἰρηνική ὁριοθέτησις τῶν θαλασσίων ζωνῶν. Ἡ Καγκελλάριος ἔχει σημειώσει, μέχρι τώρα, κάποια ἐπιτυχία. Τό ἐρευνητικό σκάφος Orus Reic, τό προηγούμενο Σαββατοκύριακο, ἀπεσύρθη ἀπό τό Καστελλόριζο καί, ἄν τά καταφέρουμε, πολύ σύντομα θά περάσουμε στό ἑπόμενο βῆμα, πού εἶναι ἡ ἔναρξις τῶν ἀποκαλουμένων διερευνητικῶν ἐπαφῶν». Στό ἴδιο πλαίσιο τοῦ ἀφοπλισμοῦ ἐντάσσεται ἡ συζήτησις στίς τεχνικές ἐπιτροπές τοῦ ΝΑΤΟ γιά τήν καθιέρωση ἑνός μονίμου μηχανισμοῦ ἀποφυγῆς συγκρούσεων πού ἀφορᾶ ὄχι τό νησιωτικό ἔδαφος, ἀλλά τήν κίνηση τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων στήν θάλασσα καί τόν ἀέρα. Ἡ ἀποκάλυψις, ὅτι το Βερολῖνο πιέζει γιά τήν ἀποστρατιωτικοποίηση τοῦ Αἰγαίου, ἑδράζεται τέλος στίς παλαιότερες δεσμεύσεις πού ἀνέλαβε ἡ κυβέρνησις Σημίτη στό πλαίσιο τοῦ παρασκηνιακοῦ διαλόγου μέ τίς ΗΠΑ στό παρελθόν.

Ὅπως ἀπεκάλυψε προσφάτως ἡ «Ἑστία», «ἡ κυβέρνησις Σημίτη ἐδέχετο νά συζητήσει ἤ νά παραπέμψει στήν Χάγη τήν ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν Δωδεκανήσων!». Τό πρόβλημά της ἦταν μεθοδολογικό! Σύμφωνα μέ τηλεγράφημα τοῦ τότε Ἀμερικανοῦ πρέσβυ στήν Ἀθήνα Μπέρνς, πρός τό State Department, «ἡ Ἑλλάς ὑποστηρίζει ὅτι οἱ δυνάμεις της στά νησιά δέ συνιστοῦν ἀξιόπιστη ἀπειλή γιά τήν Τουρκία» ἄν καί κατά τήν ἄποψη τοῦ Ἀμερικανοῦ «ἡ ἑλληνική κυβέρνηση τά ἐξόπλισε κατά παράβασιν τῆς Συνθήκης τῶν Παρισίων τοῦ 1947». Ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ Ἀμερικανός διπλωμάτης στό ἔγγραφό του πρός τό Σταίητ Ντηπάρτμεντ, «ἀπό τήν ἄποψη τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς ἡ ἀποστρατιωτικοποίησις τῶν νησιῶν μπορεῖ νά ἀκολουθήσει ἤ νά ἀποτελέσει ἀναπόσπαστο μέρος ἀλλά ὄχι νά προηγηθεῖ μιᾶς συμφωνίας γιά τίς βασικές πολιτικές καί νομικές διαφορές στό Αἰγαῖο».

ΕΣΤΙΑ

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΙΤΕΑΣ : ΤΟ ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ ''ΚΑΡΤΕΡΙΑ'' ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΑΙΓΥΠΤΙΟΥΣ

Το 1827 η ελληνική επανάσταση έπνεε τα λοίσθια. Οι αβελτηρίες της ηγεσίας είχαν επιτρέψει την εγκατάσταση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Ο Μεσολόγγι είχε πέσει και τα αιγυπτιακά στρατεύματα ισοπέδωναν τον Μωριά. Την ίδια ώρα ο Κιουταχής έκαιγε την Ρούμελη. Ελάχιστα μέρη κρατούσαν ακόμα οι Έλληνες επαναστάτες.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα έλαβε χώρα η ναυμαχία της Ιτέας ή Αγκάλης από τον ομώνυμο κόλπο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1827 το πρώτο ελληνικό ατμοκίνητο πλοίο, το «Καρτερία», διατάχθηκε να πλεύσει στον Κορινθιακό κόλπο με στόχο την υποστήριξη των χερσαίων ελληνικών τμημάτων. Κυβερνήτης του σκάφους ήταν ο Βρετανός φιλέλληνας Frank Abney Hastings τον οποίο οι Έλληνες ονόμαζαν Άστιγξ.

Στον κόλπο της Αγκάλης είχε εισέλθει νωρίτερα ελληνική μοίρα τριών σκαφών, η οποία όμως δεν μπορούσε να πλήξει, μόνη, τα εχθρικά πλοία και τα παράκτια πυροβολεία που Τούρκοι και Αιγύπτιοι διέθεταν. Οι Τουρκοαιγύπτιοι διέθεταν 10 σκάφη – τα τρία μεταγωγικά – ενώ στην ακτή είχαν δημιουργήσει πυροβολοστάσια για να αποτρέψουν τυχόν ελληνική επίθεση.

Ελληνική επίθεση

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1827 η ελληνική μοίρα πλησίασε τα εχθρικά σκάφη. Οι Τουρκοαιγύπτιοι όταν είδαν τέσσερα μόνο ελληνικά πλοία δεν πίστεψαν ότι οι αντίπαλοί τους θα ήταν τόσο τρελοί ώστε να τους επιτεθούν. Ο Άστιγξ όμως είχε άλλη άποψη. Βασιζόμενος στην ισχύ πυρός του «Καρτερία» πλησίασε σε απόσταση 500 μ. από τα εχθρικά σκάφη και διέταξε τα πλοία του να ρίξουν τις άγκυρες.

Κατόπιν το «Καρτερία» έριξε μια βολή για να εκτιμηθεί η απόσταση. Οι Τουρκοαιγύπτιοι απάντησαν αμέσως με το σύνολο των πυροβόλων τους συγκεντρώνοντας τα πυρά τους στο «Καρτερία». Το ελληνικό πλοίο όμως απάντησε με βολιδοφόρες οβίδες θερίζοντας, κυριολεκτικά, τα πληρώματα των εχθρικών σκαφών και τους υπηρέτες των παράκτιων πυροβόλων.

Σύντομα στα εχθρικά πλοία εκτυλίχθηκαν σκηνές αλλοφροσύνης καθώς τα βλήματα του «Καρτερία» του βρικίου «Σωτήρ» και των άλλων δύο ελληνικών σκαφών κομμάτιαζαν πλοία και άνδρες. Με την χρήση εκρηκτικών βλημάτων καταστράφηκαν τρία τουρκοαιγυπτιακά πλοία. Τα παράκτια πυροβολεία είχαν σιγήσει επίσης και όσοι υπηρέτες τους δεν κείτονταν κομματιασμένοι δίπλα στα πυροβόλα τους είχαν τραπεί σε φυγή.

Σε λίγο οι Έλληνες κυρίευσαν δύο εχθρικά πλοία και έκαψαν τα υπόλοιπα. Ήταν μια χρήσιμη για το ηθικό και όχι μόνο των Ελλήνων νίκη. Ο Ιμπραήμ όταν έμαθε τι είχε συμβεί ορκίστηκε να καταστρέψει το «Καρτερία». Αντί να συμβεί αυτό όμως, αντίθετα, η ναυμαχία ήταν ο καταλύτης που προκάλεσε την περιώνυμη ναυμαχία του Ναυαρίνου, μερικές ημέρες αργότερα, όπου ο στόλος του Αιγύπτιου δυνάστη αφανίστηκε.

Το «Καρτερία»

Το «Καρτερία» ήταν το πρώτο ατμοκίνητο πολεμικό που έλαβε μέρος σε ναυμαχία παγκοσμίως. Ναυπηγήθηκε το 1825 στη Βρετανία βάσει οδηγιών του Άστιγξ ακριβώς για να ενισχύσει το ελληνικό επαναστατικό ναυτικό. Η ναυπήγησή του έγινε με χρήματα από το δάνειο που η Βρετανία έδωσε στη Ελλάδα, αλλά και με προσωπικούς πόρους του Άστιγξ.

Το σκάφος είχε εκτόπισμα 233 τόνων, τέσσερις ιστούς και διέθετε δύο μικρές ατμομηχανές που κινούσαν ισάριθμους τροχούς στα πλευρά του. Διέθετε μόλις 4 πυροβόλα και 4 καρονάδες (βραχύκαννα πυροβόλα που έβαλλαν βολιδοφόρα βλήματα), όλα βαριά, των 68 λιβρών.

Το σκάφος εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1826 και σύντομα έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων. Μόνο το 1827 το σκάφος έβαλλε 18.000 βολές κατά των εχθρών, αριθμός που δείχνει το εύρος της δράσης του. Η ναυμαχία της Ιτέας ήταν η κορωνίδα της δράσης του.

HISTORY POINT

ΤΟ «ΧΡΥΣΟ» ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ

Ο Τούρκος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι της Κωνσταντινούπολης δρ Γκουρκάν Κουμπάρογλου αποκαλύπτει επιστημονικά γιατί η Άγκυρα έχει λυσσάξει με το Καστελόριζο.

Του Μιχάλη Ψύλου

«Το σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Μεγίστη, Στρογγύλη, Ρω) βρίσκεται πολύ κοντά σε μια περιοχή που εκτείνεται από τον Κόλπο της Αττάλειας ως τον Κόλπο της Φοινίκης και νοτιοανατολικά του νησιού βρίσκονται στον πυθμένα της θάλασσας υποθαλάσσια όρη λάσπης με υδρίτες εγκλωβισμένου μεθανίου», δηλαδή το 70% και 90% του φυσικού αερίου, λέει ο Τούρκος καθηγητής και πρόεδρος του Συνδέσμου Ενεργειακής Οικονομίας Ενέργειας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Yeni Safak». Ο Κουμπάρογλου συμβουλεύει μάλιστα τους πολιτικούς στη γείτονα να πάψουν να αποκαλούν το ελληνικό νησί Μεγίστη (Μeis), αλλά να το λένε στα τουρκικά: Kızılhisar! «Το όνομα Μεγίστη δόθηκε από την Ελλάδα και ως εκ τούτου θα ήταν καταλληλότερο η τουρκική κοινή γνώμη να χρησιμοποιεί το όνομα Kızılhisar» λέει στη «Yeni Safak» o Τούρκος καθηγητής, δείχνοντας και τους μύχιους πόθους της Αγκυρας!

Ο Τούρκος καθηγητής λέει ότι στο πλαίσιο διάφορων ερευνών που χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εκπονηθεί ένας χάρτης υποθαλάσσιων ηφαιστείων που εκπέμπουν αέριο μεθάνιο στη Μεσόγειο. Όπως αναφέρει ο Κουμπάρογλου, «τα ηφαίστεια αυτά στη Μεσόγειο βρίσκονται: Στη λεκάνη του Δέλτα του Νείλου που εκτείνεται ως τη θαλάσσια περιοχή Ζορ, όπου έχει ανακαλυφθεί το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου. Στη λεκάνη Λεβάντ, η οποία περιλαμβάνει το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου, και στη μεσογειακή επέκταση της λεκάνης της Σύρτης, στη Λιβύη.

Ηφαίστεια μεθανίου βρίσκονται επίσης ανατολικά της τουρκικής υφαλοκρηπίδας κατά μήκος της μέσης γραμμής μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας και της Μεγίστης. Για τον λόγο αυτό η περιοχή ανατολικά της Μεγίστης έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών γεωλογικών ερευνών και έχει επιβεβαιωθεί η παρουσία υδριτών αερίου στον πυθμένα της θάλασσας». Διά ταύτα ο Τούρκος καθηγητής καλεί την τουρκική κυβέρνηση να μην υποχωρήσει με τίποτα στην υπόθεση του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελόριζου, γιατί «αυτές οι πηγές είναι ακριβώς που ωθούν την Αθήνα να καταφεύγει σχεδόν σε πόλεμο για ένα μέρος που απέχει περισσότερο από 500 χιλιόμετρα από την Ελλάδα».

Αυτά λένε οι Τούρκοι και ορέγονται το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Η Τουρκία προσπαθεί πολύ καιρό τώρα να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο, στην Κρήτη και την Κύπρο είναι μέρος της τουρκικής ΑΟΖ. Αλλά αυτό αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση όλων των κανόνων του Δίκαιου της Θάλασσας.

Η Μεγίστη και τα άλλα δύο νησιά του συμπλέγματος δεν αποτελούν λοιπόν μόνο το κλειδί για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ. Κρύβουν και τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου, κοντά στις ακτές τους. Και γι’ αυτό οι Τούρκοι θέλουν να σβήσουν το Καστελόριζο από τον ελληνικό χάρτη. Πρέπει να το καταλάβουν όσοι λένε ανερυθρίαστα «να θυσιάσουμε το Καστελόριζο για να ηρεμήσει ο Ερντογάν»!

Φυσικά, οι Ελληνες επιστήμονες δεν περίμεναν από τους Τούρκους συναδέλφους τους να ανακαλύψουν την… Αμερική! Το Ίδρυμα Γεωλογικών Ερευνών έχει κάνει έρευνες στην ίδια περιοχή εδώ και 15 χρόνια. Στα υποθαλάσσια όρη Αναξίμανδρος βρίσκεται σύμφωνα με το ΙΓΜΕ μία από τις μεγαλύτερες γνωστές συγκεντρώσεις παγωμένου φυσικού αερίου παγκοσμίως, λέει στη «δημοκρατία» ο Γιάννης Χατζηχρήστος, τέως στέλεχος της Δημόσιας Επιχείρησης Δικτύων Διανομής. «Μιλάμε για μια ποσότητα περίπου 100 φορές περισσότερη αυτής των γνωστών κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Αιγύπτου, του Ισραήλ και της Κύπρου μαζί! Φυσικό αέριο σε σχετικά μικρό βάθος που μπορεί να καλύψει όλες τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης για καμιά εκατοστή χρόνια». Όλα αυτά περιγράφονται στην Περιοδική έκδοση ΙΓΜΕ, Απρίλιος 2008 (Μεσόγειος Όρη Αναξίμανδρος, Ελληνική Γεώσφαιρα (ISSN: 1791-2210Τόμος 2, Τεύχος 3) χωρίς οι κυβερνήσεις που πέρασαν έκτοτε να θέσουν ζήτημα ιδιοκτησίας της περιοχής… Τι κάνει λοιπόν ο Ερντογάν; Προσπαθεί να «γκριζάρει» τη θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου, διεκδικώντας παράλληλα μερικές δεκάδες νησιά και νησίδες στο Αιγαίο αλλά και όλη την Κύπρο, θέλοντας να καταργήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και -γιατί όχι;- του Παρισιού το 1947! Ο θερμοκέφαλος υπουργός Αμυνας Χουλούσι Ακάρ το είπε χωρίς περιστροφές: Η Άγκυρα δεν θα διστάσει να κάνει ξανά ό,τι έκανε το 1974 στην Κύπρο!

Υπάρχουν λοιπόν «εγκέφαλοι» που μπορούν να σκέφτονται να παζαρέψουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα για να ηρεμήσουν τον Ερντογάν; Με μια εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση; Διακινδυνεύοντας τα Δωδεκάνησα και την υπόλοιπη Κύπρο με αυτούς που διατηρούν ακόμα στρατό κατοχής στη Μεγαλόνησο; Όπως λέει ο ειδικός για τις ΑΟΖ Θόδωρος Καρυώτης, «η Ελλάδα ασχολήθηκε πρώτη φορά με το Καστελόριζο, όταν πληροφορήθηκε το περίφημο Σχέδιο Ατσεσον, το 1964. Στο αρχικό σχέδιο η Κύπρος θα παραχωρείτο ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας, όπου θα εγκαθίστατο μια στρατιωτική βάση της Τουρκίας παρόμοια με τις βρετανικές βάσεις στο νησί, χωρίς χρονικά περιθώρια. Επιπλέον το Καστελόριζο θα παραχωρείτο στην Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο.

Ο Άτσεσον πρότεινε μια αλλαγή που προέβλεπε ότι η Τουρκία θα διατηρούσε την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια και η Τουρκία το απέρριψε. Έχουν περάσει από τότε 53 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να εποφθαλμιούν το σύμπλεγμα του Καστελόριζου …

 

Newsbreak.gr

ΠΩΣ ΛΥΝΕΤΑΙ Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ - ΑΣΥΛΟ, ΣΥΝΟΡΑ και ΜΚΟ

Του Σταύρου Λυγερού

Με την πυρκαγιά και τα εκτεταμένα επεισόδια στη Μόρια, που δεν λένε να σταματήσουν, επανήλθε στο προσκήνιο ο γόρδιος δεσμός του μεταναστευτικού. Το πρόβλημα εξελίσσεται σε εφιάλτη όχι μόνο για τις τοπικές κοινωνίες των νησιών, αλλά συνολικά για την Ελλάδα. Κι όμως, αυτός ο γόρδιος δεσμός λύνεται, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική βούληση.

Μπορεί με τις ιδεοληψίες της η κυβέρνηση Τσίπρα να επιδείνωσε την κατάσταση, αλλά η ανυπαρξία επεξεργασμένης αποτελεσματικής μεταναστευτικής στρατηγικής πάει πιο πίσω και συνεχίζεται και σήμερα. Τα γεγονότα δείχνουν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ανίκανη να δράσει αποτελεσματικά. Προς το παρόν, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου επιτάσσει εκτάσεις στα νησιά για την κατασκευή κλειστών κέντρων, προκαλώντας βαθύ ρήγμα στις σχέσεις της με τις τοπικές κοινωνίες στα νησιά.

Σε άρθρο μου στην “Καθημερινή” (1 Απριλίου 2012) είχα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες φρονώ ότι διατηρούν την αξία τους και σήμερα. Το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο εάν η στρατηγική εδράζεται στην αρχή της μηδενικής ανοχής απέναντι στην παράνομη μετανάστευση.

Ένα κράτος έχει δικαίωμα και υποχρέωση να επιλέγει ποιος θα εισέρχεται στην επικράτειά του και πολύ περισσότερο έχει δικαίωμα να επιλέγει σε ποιον αλλοδαπό θα παραχωρήσει ιθαγένεια. Το καθοριστικό κριτήριο στην παραχώρηση ιθαγένειας δεν πρέπει να είναι ο χρόνος παραμονής στην Ελλάδα, αλλά η πολιτισμική συμβατότητα ενός αλλοδαπού με την ελληνική κοινωνία, δηλαδή η δυνατότητά του να ενσωματωθεί. Με αυτό το κριτήριο, λοιπόν, η Πολιτεία έχει λόγο να παραχωρήσει ελληνική ιθαγένεια κυρίως σε ανατολικοευρωπαίους που βρίσκονται στην Ελλάδα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΕΝΑΣ ΑΜΥΘΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΞΟΡΥΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΥΘΟ

Του Αντωνίου Φώσκολου

ομότιμου καθηγητού Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμου ερευνητού της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά

Στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, που έχει έκταση το 1/3 της Σαουδικής Αραβίας (εικόνα 1), σύμφωνα με βάσιμες εκτιμήσεις κρύβεται ένας αμύθητος θησαυρός. Γεωγραφικά διαιρείται σε τρία διαμερίσματα: Το πρώτο διαμέρισμα είναι η λεκάνη της Λεβαντίνης και περιλαμβάνει τις ΑΟΖ Συρίας, Λιβάνου, Ισραήλ και το ανατολικό τμήμα της Κυπριακής ΑΟΖ (οικόπεδα 2, 3, 9, 12 και 13).

Σε αυτή την λεκάνη, κυρίως στην ισραηλινή ΑΟΖ, έγιναν 460 γεωτρήσεις και βρέθηκαν κοιτάσματα φυσικού αερίου που περιέχουν 1,5 τρισ. Μ3 (κυβικά μέτρα) φυσικού αερίου και 3 δισ. βαρέλια πετρελαίου. Σε αυτό το διαμέρισμα η μεν Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ εκτιμά ότι υπάρχουν αλλά 3,5 τρισ. Μ3 φυσικού αερίου. Αντιστοίχως, η Γεωλογική Υπηρεσία του Ισραήλ εκτιμά ότι υπάρχουν άλλα 8 τρισ. Μ3 φυσικού αερίου και 26 δισ. βαρέλια αργού πετρελαίου.

Το δεύτερο διαμέρισμα περιλαμβάνει τον Κώνο του Νείλου, στον οποίο ανήκει αποκλειστικά η ΑΟΖ της Αιγύπτου. Σε αυτό το διαμέρισμα έγιναν περίπου 1900 γεωτρήσεις και βρέθηκαν 1,8 τρισ. Μ3 φυσικού αερίου χωρίς να συνεκτιμηθεί το κοίτασμα "Ζορ" που γεωλογικά ανήκει στο τρίτο διαμέρισμα. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (USGS Technical Report 2010) εκτιμά ότι σε αυτό το διαμέρισμα υπάρχουν άλλα 9 τρισ. Μ3 φυσικού αερίου.

Λεκάνες υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου

Το τρίτο διαμέρισμα περιλαμβάνει την περιοχή της Μεσογειακής Ράχης. Η Μεσογειακή Ράχη ξεκινά από τον κόλπο της Κυπαρισσίας στην Ελλάδα και τερματίζει στην ύβωση του Ερατοσθένη, δηλαδή νότια της Λεμεσού στην Κύπρο. Ουσιαστικά περιλαμβάνει τα 3/4 της κυπριακής ΑΟΖ, ένα πολύ μικρό μέρος της αιγυπτιακής ΑΟΖ, όπου βρίσκεται το κοίτασμα "Ζορ", όλη την περιοχή νότια των Δωδεκανήσων και όλο το Λιβυκό Πέλαγος (νότια Κρήτη και θάλασσα της Λιβύης).

Σε αυτό το διαμέρισμα οι έρευνες ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2015. Έγιναν τρεις γεωτρήσεις σε κοραλλιογενείς υφάλους, ήτοι στα "Ζορ" (Αίγυπτος) και "Ονησίφορος" και "Καλυψώ" (Κύπρος). Βρέθηκαν 1,1 τρισ. Μ3 φυσικού αερίου. Τρομερή επιτυχία. Σ' αυτή την παρθένα περιοχή που βρίσκεται δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης εντοπίστηκαν και από τις εργασίες των PGS και ΕΔΕΥ (Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων) 16 στόχοι κοραλλιογενών υφάλων με ακριβώς ίδια χαρακτηριστικά που έχουν οι κοραλλιογενείς ύφαλοι, στους όποιους ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα στην Αίγυπτο και στην Κύπρο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ - Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΝΑΕΙ

Ο πρόεδρος της Διεύθυνσης Αποδήμων Τούρκων, Αμπντουλλάχ Ερέν, μιλάει για παράνομες πρακτικές και πολιτική αφομοίωσης του ελληνικού κράτους.

Του Κώστα Καραϊσκου

Μέσα στην γενικότερη τούρλα των ελληνοτουρκικών, με το επίκεντρο κυρίως στη Δωδεκάνησο, δεν πρέπει να μας διαφεύγει η πάγια και εσχάτως ξεκάθαρη τουρκική στόχευση στη Θράκη. Μπορεί να μην έχουμε θεαματικά γεγονότα, όπως οι πλόες πολεμικών σκαφών, όμως είναι σε εξέλιξη μια αρίδηλη –δυστυχώς και πετυχημένη– τουρκική κίνηση για "επακούμβηση" του στάτους κβο στην περιοχή.

Η απέναντι πλευρά τα διατυπώνει ανοιχτά: ο πρόεδρος της Διεύθυνσης Αποδήμων Τούρκων, Αμπντουλλάχ Ερέν, μιλάει για παράνομες πρακτικές και πολιτική αφομοίωσης του ελληνικού κράτους, μας απειλεί δε πως «η Τουρκία βρίσκεται δίπλα στους Τούρκους της δυτικής Θράκης και θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα και το δίκαιο των ομογενών».

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, Χαμί Ακσόι, κατηγορεί την Ελλάδα ότι «παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάνης, επειδή δεν αναγνωρίζει τους μουφτήδες που εκλέγονται από την τουρκική μειονότητα» και κάλεσε την Ελλάδα «να μην κάνει το λάθος να επιβάλει παράνομα ορισθέντες μουφτήδες». Επίσης μας καλεί να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα αναφορικά με τους συλλόγους-ΜΚΟ που έχουν απαγορευθεί από τις ελληνικές αρχές και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις για νηπιαγωγεία και σχολεία όλων των βαθμίδων για τη μειονότητα.

Ο εκπρόσωπος του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, σε δηλώσεις του στο Πρακτορείο Ανατολή υποστήριξε ότι η Άγκυρα είναι πρόθυμη για διάλογο τόσο για το Αιγαίο όσο και για την "τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης". Στην αγγλόφωνη έκδοση της Χουριέτ, πάλι ο Ακσόι δήλωσε πως «τα τελευταία 25 χρόνια η Ελλάδα κλείνει τα σχολεία της τουρκικής μειονότητας στη Θράκη και καταπατά τα δικαιώματά της στην ελεύθερη εκπαίδευση».

Αλλά και ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, μιλώντας στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ανέφερε «παρενοχλήσεις σε βάρος της τουρκικής μειονότητας που υποφέρει». Βεβαίως περισσότερη σημασία έχει τι πράττει η ελληνική πλευρά κι όχι τι διεκδικεί η άλλη. Κι εκεί είναι το πρόβλημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR