Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ κ ΠΑΝ.ΠΑΠΑΓΑΡΥΦΑΛΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α.Ε. ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΗΠΑ κ. DONALD TRUMP (ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΔΩ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ)

Του Πολίτη Παν.Παπαγαρυφάλλου  

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Γράφεται και λέγεται ότι η ανάληψη της Προεδρίας σας αποτελεί Νέα Εποχή για την ανθρωπότητα, την «Εποχή Τραμπ».
Πρόκειται για μια υπερβολή η οποία εγγίζει τα όρια του μεσσιανισμού, στον οποίο δεν πιστεύει ο αποστολέας αυτής της επιστολής.
Οι λόγοι που με παρακίνησαν να προβώ σ’ αυτή την «αφελή» ενέργεια είναι το πρωτόφαντο γεγονός των διαδηλώσεων που έγιναν εναντίων σας τόσο στη μεγάλη σας πατρίδα όσο και σε άλλες πόλεις του κόσμου.
Θεώρησα αυτές τις αποδοκιμασίες άστοχες, ανεπιτρεπτές και αντιδημοκρατικές, γιατί αποτελούν ωμή επέμβαση στα εσωτερικά των ΗΠΑ και μάλιστα στην αμφισβήτηση της ετυμηγορίας του αμερικανικού λαού στο πρόσωπό σας. Σ’ ό,τι αφορά τις εναντίον σας διαμαρτυρίες από εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανούς θα έλεγα ότι αυτές οι πρωτόφαντες αποδοκιμασίες – όπως και οι εκτός ΗΠΑ – γίνονται στο όνομα των «δικαιωμάτων του ανθρώπου», αλλά όμως όσοι τις κατευθύνουν καταργούν ή θέλουν να καταργήσουν, το δικαίωμα των οπαδών σας να σας ψηφίζουν!!! Δημοκρατία «νέου» τύπου!
Τέτοια επιλεκτικά δικαιώματα και τέτοιο «δημοκρατικό» παραλογισμό δεν είδα σε καμμία εκλογή ηγέτη ανά την Υφήλιο! Χωρίς να γνωρίζω πρόσωπα και καταστάσεις σ’ ό,τι αφορά τους διαμαρτυρώμενους στης πατρίδας σας κύριε Πρόεδρε, έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος αυτός είναι – σε μεγάλο βαθμό – ο κόσμος των βολεμένων και του αμερικανικού κατεστημένου, εμφανιζόμενος, όπως πάντα έτσι συμβαίνει, με τον μανδύα του... προοδευτικού και του συμπονετικού στους πεινασμένους τους οποίους όμως οι ίδιοι δημιουργούν και αναπαράγουν με την ψήφο τους την κοινωνική τους συμπεριφορά και την πρόσδεσή τους με την εξουσία της παρακμής. Είναι αυτός ο κόσμος των προνομιούχων που έχει τα περάσματα στους δαίδαλους της εξουσίας και προωθεί τα προσωπικά του συμφέροντα. Είναι ο κόσμος αυτός της υποκρισίας που δεν τρέφει καμμιά ενοχή για την ανθρώπινη δυστυχία που ενδημεί τόσο στη χώρα σας όσο και στην ανθρωπότητα, χλωροφορμιασμένος, κοινωνικά και ηθικά, από τον πλούτο του και επηρμένος από τα φώτα της δημοσιότητας.
Υποθέτω ότι πολλοί και πολλές απ’ αυτούς τους.. υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κολυμπούν στην καλοπέραση και τον πλούτο, που τους εμποδίζει να δουν το ανθρώπινο δράμα εκατομμυρίων συμπατριωτών τους, που διαδραματίζεται γύρω τους.
Αξιότιμε κε Πρόεδρε! Ως αυτοδημιούργητος και πάμπλουτος, που έφτασε στο αξίωμα του Πλανητάρχη, γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από τον γράφοντα, τους μηχανισμούς λειτουργίας του σαθρού χρηματοπιστωτικού μηχανισμού, ο οποίος λειτουργεί στις ΗΠΑ, από τους οποίους εκπορεύθηκε και η οικονομική κρίση του 2008, λόγω της άναρχης λειτουργίας του.

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Ο γράφων χωρίς να έχει καμμιά απολύτως σχέση με το χρήμα και με τους τρόπους που αποκτάται, όπως εσείς άριστα το γνωρίζετε, από τα όσα διάβασε γι’ αυτό και τη λειτουργία του, έβγαλε το συμπέρασμα ότι η κακοδαιμονία η οποία μαστίζει την ανθρωπότητα, οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, και στις στρεβλώσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος, του οποίου τη Μέκκα αποτελούν οι ΗΠΑ.
Των πραγμάτων ούτως εχόντων και εν όψει του γεγονότος ότι υποσχεθήκατε ευημερία και κοινωνική δικαιοσύνη για τους αποκλήρους της αμερικανικής κοινωνίας, πριν απ’ όλους, κατά τη γνώμη του επιστολογράφου κ. Πρόεδρε αυτή η προφανώς, και μάλλον, δύσκολη, αν όχι ακατόρθωτη προσπάθεια, θα πρέπει ν’ αρχίσει απ’ αυτό το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της ανθρωπότητος, του οποίου οι κεντρικοί μηχανισμοί λειτουργίας εδρεύουν στην πατρίδα σας.
Αξιότιμε κε Πρόεδρε,
είσαστε από τους πιο λίγους και πιο κατάλληλους ν’ αρχίσετε από την αντιμετώπιση αυτού του ανθρωποκτόνου και κοινωνιοκτόνου συστήματος, οι άναρχες και στρεβλές λειτουργίες του οποίου παράγουν νοσηρά φαινόμενα και καταστάσεις στην παγκόσμια οικονομία.
Εσείς κε Πρόεδρε το γνωρίζετε αυτό πολύ καλά παντός άλλου.
Ο γράφων περιορίζεται -ως μη έχοντας σχέση με το χρήμα – να μεταφέρει εδώ μερικές γραμμές από το έργο ενός έγκυρου οικονομολόγου, ο οποίος γνωρίζει τη λειτουργία του χρήματος, αλλά δεν το έχει!
Γράφει, λοιπόν, ο Σ. Λαβδιώτης: «Καταβάλλοντας τη δέουσα προσοχή, θα διαπιστωθεί πως το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα δημιουργεί το πολυπόθητο χρήμα από «αέρα» στην κυριολεξία από «αέρα κοπανιστό». Μια απλή και μόνο λογιστική εγγραφή αρκεί για τη δημιουργία νέου χρήματος, ως δια μαγείας. Η ταχυδακτυλουργία αυτή των πιστωτικών ιδρυμάτων... Η πανδαισία του τζόγου στο πάνθεον της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας συνετέλεσε τα μέγιστα στον εκτροχιασμό των ωφέλιμων σκοπών της οικονομίας» (σελ. 29).
Αυτά σημειώνει ο οικονομολόγος στη «φιλοσοφική προσέγγιση του Χρήματος και της Οικονομίας» (εκδ. «ΕΣΟΠΤΡΟΝ», Αθήα 2012).
Για την καταλυτική λειτουργία που έχει η έκδοση και η σημασία του χρήματος, καθώς και η ζωτική ανάγκη του ελέγχου του, μεταφέρω εδώ τούτη την άποψη του παλαί ποτέ Προέδρου των ΗΠΑ, του A. Lincoln, ο οποίος είχε δηλώσει σχετικά: «Το προνόμιο της δημιουργίας και της έκδοσης του χρήματος δεν είναι μόνο το υπέρτατο δικαίωμα της κυβέρνησης, αλλά αποτελεί  και τη μεγαλύτερη δημιουργική της ευκαιρία και οι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν τεράστια ποσά από τόκους προεξοφλήσεις οφειλών και επιβαρύνσεις συναλλαγών. Το χρήμα θα σταματήσει πλέον να είναι άρχοντας και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η δημοκρατία θα υψωθεί υπεράνω του χρήματος» (σελ. 15).
Ιδού στάδιο λαμπρό κ. Πρόεδρε για ν’ αποδείξετε αυτά που είπατε ενώπιον της ανθρωπότητος: Να υπηρετήσετε το λαό σας, αρχίζοντας τη θέσπιση των αναγκαίων μέτρων από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις «Αγορές» που αφηνιάζουν και δυναστεύον την ανθρωπότητα.

Αξιότιμε κε Πρόεδρε,

Τα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον άλλο κόσμο, με τα αποτελέσματα των εκλογών, με τις οποίες οι λαοί εκλέγουν τους ηγέτες τους, διαψεύδουν  τη θεωρία του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού, η οποία διατείνεται ότι τον πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία τον έχουν οι λαϊκές μάζες.
Τα όσα έγιναν και είδαμε και ακούσαμε γύρω από την εκλογή σας, αποδεικνύουν το αντίθετο: Τον πρωταρχικό ρόλο τον παίζει, η προσωπικότητα του ηγέτη! Αυτό αποδείχθηκε τόσο με τη δική σας εκλογή όσο και με την πρώτη εκλογή του προκατόχου σας, στις εκλογές της 5^ης Νοεμβρίου του 2008.
Η εκλογή του τότε προέδρου προκάλεσε ευμενή σχόλια, σε παγκόσμια κλίμακα, για τον κο Ομπάμα ο οποίος στην Ελλάδα δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Ακόμη και ο γράφων παρασύρθηκε από τον  πολιτικό του λόγο και την ελκυστική ανθρώπινη και ζεστή εμφάνισή του. Σημείωνα τότε και τα εξής σχετικά: «Το βέβαιο, λοιπόν, είναι ότι η προσωπικότητα του νέου Προέδρου των ΗΠΑ αποτέλεσε τον αποφασιστικό παράγοντα του εκλογικού του θριάμβου και τον καμβά πάνω στον οποίο η ανθρωπότητα πλέκει τα νέα της όνειρα και στηρίζει την απαντοχή της για ένα καλύτερο κόσμο και πρόσθετα, ως προς τη δυνατότητα του να πραγματώσει μερικές, έστω, από τις υποσχέσεις του, από τα εμπόδια του κατεστημένου των ΗΠΑ: «..αν δεν τον εμποδίσει να πραγματώσει μερικά, έστω, από τα όσα διακήρυξε χωρίς ν’ αποκλείεται ν’ αναδειχθεί και ως μοντέρνος εκπρόσωπος της μοντέρνας παγκοσμιοποίησης» (βλ. το έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία», (β’ εκδ. «Πελασγός», Αθήνα 2013, σελ. 391-394). Δυστυχώς αυτό και αποδείχθηκε: Ένας μοντέρνος εκπρόσωπος της καταθλιπτικής παγκοσμιοποίησης στο όνομα της οποίας δημιουργήθηκαν τόσες εκκοφαντικές ανισότητες όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην ανθρωπότητα ολόκληρη, χωρίς να σημειωθούν οι επεμβάσεις των ΗΠΑ σε άλλα κράτη ανασκολοπίζοντας τους λαούς τους. Με άλλα λόγια ο.. ελκυστικός και.. δημοκρατικός κος Ομπάμα μας εξαπάτησε μαζί με τους.. προοδευτικούς του! Έστρωσαν το δρόμο για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινωνίας της πολυεπίπεδης ηθικής παρακμής στην οποία πρωταγωνιστεί η Ευρώπη, όπου μια πολιτική και τραπεζική Ελίτ πολιτικών και τραπεζιτών του Βερολίνου και των Βρυξελλών απομυζά τους ευρωπαϊκούς λαούς κατά το δοκούν.
Αξιότιμε κε Πρόεδρε,
Αναλάβατε να διαδραματίσετε ένα ρόλο παγκόσμιο, τον οποίο αντλείτε από την παγκόσμια ισχύ των ΗΠΑ, και οι αποφάσεις σας, θέλουμε δε θέλουμε, θα βαρύνουν στα πεπρωμένα της ανθρωπότητας στα ερχόμενα κρίσιμα χρόνια.
Μολονότι ο γράφων δεν πιστεύει ούτε σε Μεσσίες ούτε στη δυνατότητα επίλυσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων αλλά στη ρήση του Γερμανού διανοητού Γκαίτε: «Ήρθαμε στη Γη όχι για να λύσουμε προβλήματα αλλά για να θέσουμε νέα», ωστόσο ακούγοντας την αισιοδοξία σας, θέλω να ελπίζω ότι κάποια, έστω, θετικά βήματα θα κάνετε, όχι μόνο για τον αμερικανικό λαό αλλά και στον τομέα των διεθνών σχέσεων.
Σχέσεων ισοτιμίας και σεβασμού κρατών και λαών.
Κε Πρόεδρε, επειδή ακούγοντάς σας να επικαλείσθε το Θεό, θέλω να ελπίζω ότι πιστεύετε σ’ αυτόν αληθινά και τα παραγγέλματά του και ότι θα θελήσετε να ανταποκριθείτε σε ελάχιστα, έστω, απ’ αυτά.
Εν κατακλείδι αξιότιμε κ. Πρόεδρε θα ήθελα να τελειώσω με τούτη την σκέψη: Σημείωσα πιο πάνω ότι η θεωρία του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού, διαψεύδεται, κατά κανόνα, στο ζήτημα του ρόλου της προσωπικότητας στην ιστορία.
Επιβεβαιώνεται όμως απολύτως στο ζήτημα της συγκεντρώσεως του κεφαλαίου σε λίγα χέρια, γεγονός το οποίο δημιουργεί ένδεια παγκόσμια και προκλητικές ανθρώπινες και κρατικές ανισότητες. Αυτή όμως η παντοδυναμία των λίγων έχει ως άμεση συνέπεια οι κάτοχοι του πλούτου να καθορίζουν τελικά και την πολιτική και τους πολιτικούς στις αποφάσεις τους. Είναι αυτό ακριβώς το ιστορικό και πολιτικό τρωτό των ανθρωπίνων κοινωνιών στις οποίες η πολιτική και οι πολιτικοί χειραγωγούνται από την οικονομία (βλ. το πιο πάνω έργο του, σελ. 287 επ.).
Μολονότι ανήκετε κε Πρόεδρε στους επιφανείς οικονομικούς παράγοντες, τώρα έχετε ως αποστολή να αποκαταστήσετε την αποστολή της πολιτικής και των πολιτικών ως αποφασιστικούς παράγοντες του κοινωνικού και ιστορικού γίγνεσθαι. Έχω τη γνώμη αξιότιμε κε Πρόεδρε ότι αυτό θα πρέπει να είναι η πρωταρχική σας φροντίδα και νομίζω ότι αυτά περιμένει απ’ εσάς και η ανθρωπότητα, η οποία πρέπει να βρει την ισορροπία της ανάμεσα στο χρήμα και την πολιτική. Η ιστορική πρόκληση είναι σαφέστατη: Ένας πάμπλουτος πρόεδρος καλείται να χαλιναγωγήσει την ασυδοσία του χρήματος. Καλείσθε να δώσετε την ιστορική μάχη με τον διαλεκτικό υλισμό και να δώσετε το προβάδισμα στο πνεύμα και την πολιτική.

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Όσο διαπιστώνω ότι τόσο οι Ευρωπαίοι και οι Ευρωπαίες, του κατεστημένου και του πλούτου, όσο και του εν Ελλάδι σάπιου κατεστημένου διαδηλώνουν εναντίον σας, στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» τόσο περισσότερο μου γίνεστε συμπαθής, έστω κι’ αν μας χωρίζει χάος οικονομικό και κατοχή δύναμης. Πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας οι πλούσιοι και πάμπλουτοι πολεμούν ένα πάμπλουτο Πρόεδρο, τον οποίο στηρίζουν εκατομμύρια πεινασμένοι του κοινωνικού και οικονομικού περιθωρίου. Σ’ αυτούς πρέπει, και οφείλετε, κ. Πρόεδρε να στρέψετε το άμεσο ενδιαφέρον σας. Οι χορτάτοι και οι οικονομημένοι προνομιούχοι έμαθαν να συζούν με τη σήψη και τη διαφθορά των πολιτικών τους συστημάτων, εναντίον των οποίων όχι μόνο δεν διαδήλωσαν αλλά τα στηρίζουν και τα απομυζούν παντοιοτρόπως.

Εξοχότατε κ. Πρόεδρε,

Έχω τη γνώμη ότι εκείνο το οποίο θα ήταν πολιτικά και κοινωνικά χρήσιμο θα ήταν να εφαρμόσετε και να καλλιεργήσετε την γνώμη του προκατόχου σας που είναι το πάντοτε εκκρεμές πρόβλημα της σφυρηλατήσεως αληθινών πολιτών κατά την αριστοτελική έννοια: «Πολίτης είναι εκείνος που μετέχει Κρίσεως και Αρχής», όπως τον είχε διαπλάσσει η δημοκρατία του Περικλέους, τον οποίο επικαλέστηκε κατά την εδώ ομιλία του ο τ. Πρόεδρος κ. Ομπάμα, λέγοντας: «Ο πιο σημαντικός τίτλος είναι αυτός του πολίτη. Η πιο σημαντική θέση σε μια χώρα δεν είναι αυτή του Προέδρου ή του πρωθυπουργού αλλά του πολίτη» (Λόγος του στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 2016).

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Όσο περισσότερη σημασία και όσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον δείξετε γι’ αυτό το μέγιστο πρόβλημα της πολιτικής ιστορίας, τόσο περισσότερο θα προσφέρετε και στην μεγάλη πατρίδα σας και στον πολιτικό πολιτισμό της ανθρωπότητας. Η έλλειψη αληθινών πολιτών, η οποία χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα, αποτελεί ουσιώδη λόγο της κακοδαιμονίας της στην κυβερνητική δράση. Η πατρίδα μου, η δοξασμένη Ελλάδα, η φωτοδότρα του πολιτισμού στον κόσμο, πνέει τα λοίσθια εκ του γεγονότος ότι δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στη διάπλαση αληθινών πολιτών. Δημιούργησε κομματικά γκέτο! Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που τη χρεωκόπησε, αρνήθηκε επιμόνως να σφυρηλατήσει αληθινούς πολίτες: Έπλασε φανατικούς κομματικούς οπαδούς με κίνητρο δράσης την ασύνορη ιδιοτέλεια. Θέλουν να παίρνουν χωρίς να προσφέρουν.
Το πιο μεγάλο μέρος αυτού του εκφυλισμένου πολιτικού συστήματος τάσσεται εναντίον σας στο.. όνομά του.. παρηκμασμένου προοδευτισμού, ο οποίος, τελικά, δρα εναντίον των αληθινών συμφερόντων της πατρίδας και του λαού της. Το πόσο αντιδημοκρατικό και εκφυλισμένο είναι το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, συνάγεται και από το γεγονός ότι αυτές μου οι σκέψεις κ. Πρόεδρε δεν θα έβρισκαν ούτε έντυπο ούτε ηλεκτρονικό χώρο και γι’ αυτό αναγκάζομαι να αποτανθώ σε εσάς με τούτη την «Ανοιχτή Επιστολή».
Τελειώνοντας εξοχότατε κ. Πρόεδρε και έχοντας αίσθηση του σημαντικού σας ρόλου και της μεγάλης σας αποστολής, εύχομαι ολόψυχα να επιτύχετε στο δύσκολο έργο σας για το καλό και την ευημερία του μεγάλου αμερικανικού λαού, πρωτίστως, αλλά και των καταφρονημένων της γης δευτερευόντως.
Αυτό σας το έργο θα το ευλογήσει και ο Θεός στον οποίο τόσο πολύ δείχνετε να πιστεύετε.
Δεν σας προτείνω κ. Πρόεδρε να δώσετε τον ένα χιτώνα στους φτωχούς, αλλά να τους βάλετε στο κέντρο της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής.
Είσθε, αυτός που είσθε, και φτάσατε εδώ που φτάσατε κ. Πρόεδρε, τι άλλο θα μπορούσατε να ζητήσετε απ’ τη ζωή;

Διατελώ μετ’ εξαιρέτου τιμής
Ο Έλλην πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου

Αθήνα 06/02/2017


ΣΗΜΕΙΩΣΗ για τους αποδέκτες του κειμένου μου: Όποιος το εγκρίνει και έχει την ηλεκτρονική δυνατότητα να το διακινήσει προς το Λευκό Οίκο και όπου αλλού νομίζει, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο γράφων θα το καταθέσει έντυπο στην εδώ Αμερικανική Πρεσβεία για την προώθησή του.

Υ.Γ. Γνωρίζω ασφαλώς ότι το κείμενο αυτό δεν πρόκειται να φτάσει στον παραλήπτη του.
Έστω κι έτσι. Καλό θα ήταν όποιος του Προεδρικού Περιβάλλοντος το πιάσει στα χέρια του να το διαβάσει πριν το πετάξει! Κάτι θα κρατήσει ως χρήσιμο.
Αυτό ισχύει και για τους αποδέκτες του εν Ελλάδι, οι οποίοι θα πρέπει κάποτε να προσεγγίζουν την άλλη άποψη, δραπετεύοντας από την βεβαιότητα της ταριχευμένης κομματικής ένταξης.

Περιμένω την κριτική τους.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ : ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ, ΤΡΑΒΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΒΙΑΣΟΥΝ.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΩΤΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ.
ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΒΛΕΠΕΣ 2-3 ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΣ ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ....
ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ, ΝΑ ΤΡΑΒΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΒΙΑΣΟΥΝ...
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ.
ΟΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΤΟ '74 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΕΠΡΑΞΑΝ ΤΟ 1922, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ...

ΕΣΤΑΛΕΙ ΑΠΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ - ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΛΥΣΗ

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου

Λεμεσός  8.1.2017

Είναι γεγονός, που ομολογείται απ’ όλους, ότι τις φετεινές γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανείων επισκίασε η αγωνία για την πορεία του εθνικού μας θέματος, ύστερα από την απρόσμενη και αδικαιολόγητη τροπή που πήραν τα πράγματα μετά το περίφημο «δείπνο» της 1^ης Δεκεμβρίου 2016.

          Ενώ αναμέναμε, μετά το ναυάγιο των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν, που σηματοδότησε και το αδιέξοδο μιας πορείας 40 και πλέον χρόνων διακοινοτικών λεγόμενων συνομιλιών, να αναθεωρήσουμε την πορεία μας και να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας στις σωστές του διαστάσεις, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, και ενώ ετίθεντο από την πλευρά μας όροι και προϋποθέσεις για την  επιστροφή, έστω, σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, εν τούτοις μέσα σε μιαν ώρα, όσο διαρκεί  ένα δείπνο, κάναμε μιαν πλήρη αναστροφή της πορείας μας. Αποδεχτήκαμε όλες τις απαιτήσεις του κατακτητή, συμπεριλαμβανομένου και του οδικού χάρτη διαπραγματεύσεων που από καιρό εξήγγελλε ο εγκάθετος της κατοχής. Συρόμαστε και πάλι σε επικίνδυνους ακροβατισμούς, πηγαίνοντας στα τυφλά να υποστούμε, ως η αδύναμη πλευρά, αφόρητες πιέσεις σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα.

          Ενώ στις 30 Νοεμβρίου, αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας της 1^ης Δεκεμβρίου, επαναλαμβανόταν κατά κόρον εκ μέρους της Κυβέρνησης και του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι επιστροφή στις διαπραγματεύσεις θα γινόταν για τη συζήτηση όλων των εκκρεμούντων θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων για το περιουσιακό καθώς και συμφωνία επί του εδαφικού, κάπου εκατόν θέματα είναι ανοικτά ομολόγησε ο Ακκιντζί, προκειμένου να υποβληθεί χάρτης, από την Τουρκική πλευρά και μετά, και εφόσον τα δύο μέρη θα έφταναν σε ακτίνα συμφωνίας, θα καθοριζόταν ημέρα σύγκλησης πολυμερούς διάσκεψης για τις εξωτερικές πτυχές του προβλήματος, και ενώ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος διακήρυσσε  ότι «η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε πολυμερή διάσκεψη είναι εκ των ων ουκ άνευ», το βράδυ της 1^ης Δεκεμβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέτρεψε τα πάντα. Απεδέχθη όσα ο εγκάθετος της κατοχής από καιρό, σε συντονισμό με την Άγκυρα, διατυμπάνιζε και εξήγγειλε. Απεδέχθη απροϋπόθετα τη σύγκληση πενταμερούς και όχι πολυμερούς διάσκεψης πριν ακόμη υποβληθεί χάρτης  από την Τουρκία, αγνόησε την Κυπριακή Δημοκρατία, θεωρώντας την και αυτός ως εκλιπούσα, και απεδέχθη εμπράκτως τις εγγυήσεις αφού συζητά με τις «εγγυήτριες» δυνάμεις.

          Εύλογα, λοιπόν, αγωνιούμε˙ και δικαιολογημένα, φέτος, περισσότερο από τις προηγούμενες χρονιές, δεν μπορέσαμε, έστω και για λίγο, να αφεθούμε στη χαρά των εορτών. Χρειάζεται, ως εκ τούτου, σωστός προβληματισμός και χάραξη γραμμής εξόδου από τα φοβερά αδιέξοδα.

          Διαχρονικά σταθερή είναι η θέση της Τουρκίας ως προς την Κύπρο. Ως Ιερά Σύνοδος, το διαπιστώσαμε και το διακηρύξαμε και εμείς με μιαν απόφασή μας: Η Τουρκία επιδιώκει την κατάκτηση και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

          Ο Περικλής Νεάρχου, στο βιβλίο του «Η Ελλάδα σε κίνδυνο», γράφει ότι λίγο μετά την εισβολή, αντιπροσωπεία επιφανών Τουρκοκυπρίων επεσκέφθη τον πρωθυπουργό της εισβολής Ετζεβίτ, και του ζήτησε να ανακηρύξει επισήμως τη διχοτόμηση, όπως ήταν ο Τουρκικός στόχος μέχρι τότε. Ο Ετζεβίτ τους απάντησε ότι μετά την εισβολή, που είχε κάνει πράξη τη διχοτόμηση, δεν συνέφερε πλέον στην Τουρκική πλευρά η διχοτόμηση. Τους είπε ότι μια λύση χωριστού κράτους και συνομοσπονδίας, υπό την εγγύηση της Τουρκίας, θα εξασφάλιζε καλύτερα τα Τουρκικά συμφέροντα, εφόσον η Τουρκική πλευρά θα είχε «ίσο» λόγο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και ταυτόχρονα θα επιτυγχανόταν γεωπολιτική έξωση της Ελλάδας από την Ανατολική Μεσόγειο. Συμπλήρωνε επί πλέον: «Μια τέτοια λύση αφήνει ανοικτή την προοπτική για τον έλεγχο στο μέλλον ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία»(Π.Νεάρχου, «Η Ελλάδα σε κίνδυνο»,σελ.170).

          Μα και το περίφημο σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, από το 1956, προβλέπει την «ανάκτηση» της Κύπρου. Η επιδίωξη αυτή προβλέφθηκε να επιτευχθεί σε έξι στάδια. Δυστυχώς το σχέδιο υλοποιείται χωρίς παρεκκλίσεις. Μένουν τώρα οι τελευταίες πινελιές σ’ αυτό: Επιδιώχτηκε και επιτεύχθηκε η μη απόδοση της Κύπρου στην Ελλάδα. Το 1956 διεξαγόταν, όπως θυμάστε, ο αγώνας της ΕΟΚΑ για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν το πρώτο στάδιο, η πρώτη επιδίωξη.  Κατορθώθηκε ύστερα η απόκτηση δικαιωμάτων της Τουρκίας επί της νήσου, με τη συνθήκη της Ζυρίχης, όπως ήταν η δεύτερη επιδίωξη. Τέτοια δικαιώματα δεν είχε η Τουρκία γιατί τα είχε απεμπολήσει με τη συνθήκη της Λωζάνης. Πέτυχε, κατόπιν,με την Τουρκοανταρσία του 1963, να συγκεντρώσει σε θυλάκους τους Τουρκοκυπρίους, που ήταν σκορπισμένοι σε ολόκληρη την Κύπρο(τρίτη επιδίωξη). Θεράπευσε την Τουρκική αριθμητική μειονεξία στην Κύπρο, κουβαλώντας από το 1974 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους(τέταρτη επιδίωξη). Έχει αδιαμφισβήτητα τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής, όχι μόνο στην κατεχόμενη γη μας αλλά και στην ΑΟΖ μας και όλη την περιοχή. (Πέμπτος στόχος). Μένει ο πλήρης πολιτικός έλεγχος της Κύπρου που επιδιώκει να αποκτήσει με τη συγκατάθεσή μας.

          Ο τέως Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου ξεκάθαρα είπε πως και ένας Τούρκος να μην υπήρχε στην Κύπρο, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τη νήσο θα ήταν δεδομένο.

          Από την άλλη, η πείρα μας λέγει ότι η Τουρκία ουδέποτε σεβάστηκε την υπογραφή της. Έκαμε πολλές συμφωνίες τις οποίες αθέτησε από την πρώτη στιγμή. Παίρνει ό,τι την συμφέρει από τη συμφωνία και καταπατεί όλους τους άλλους όρους. Συμφώνησε στην κατάπαυση του πυρός στις 22 Ιουλίου 1974, όταν είχαν ήδη δημιουργήσει προγεφύρωμα που ένωνε την Κερύνεια με τη Λευκωσία. Συνέχισε, όμως, την προέλασή της προς τον Καραβά, τη Λάπηθο τις οποίες κατέλαβε στις 5 και 6 Αυγούστου. Και όταν απεβίβασε τον στρατό και τον οπλισμό που χρειαζόταν ξεκίνησε απροκάλυπτα τη δεύτερη φάση της εισβολής.

          Σεβάστηκε την Γ΄Βιέννη; Προνοούσε η συμφωνία την επιστροφή στην Καρπασία και παραμονή εκεί 20.000 Ελλήνων κατοίκων της. Όταν μετέφερε τους Τουρκοκύπριους από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα, όχι μόνο δεν επέτρεψε την επιστροφή και επανεγκατάσταση των Καρπασιτών που είχαν φύγει, αλλά και έδιωξε όλους όσους είχαν εγκλωβιστεί εκεί. Υπέγραψε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για παρεμπόδιση της ροής προσφύγων-μεταναστών προς την Ευρώπη, έναντι σημαντικών ανταλλαγμάτων, και καθημερινά είμαστε μάρτυρες ροής τέτοιων προσφύγων όχι μόνο προς την Ελλάδα αλλά και προς την Κύπρο.

          Όταν το 2004 απορρίπταμε το σχέδιο Ανάν, αυτό οφειλόταν και στην αδυναμία εγγύησης της εφαρμογής της λύσης. Όταν από την πρώτη ημέρα επρονοείτο κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούσε κάποιος να εμπιστευτεί την αποχώρηση, ύστερα από χρόνια, κάποιων στρατευμάτων κατοχής ή την μακροχρόνια επιστροφή, έστω και του περιορισμένου αριθμού των προσφύγων που προνοούσε το σχέδιο, στις εστίες τους;

          Κάθε λύση, επομένως, που θα επιδιωχθεί δεν θα πρέπει να αφίσταται του διεθνούς δικαίου και δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να αφήνει προοπτική επέμβασης της Τουρκίας για διάλυση του Κράτους. Τέτοιες προοπτικές επέμβασης θεωρώ την αποδοχή εγγυήσεων, παραμονή εποίκων, κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

          Χωρίς να έχω πολιτική παιδεία, παρακολουθώντας απλώς τα γεγονότα, με τη λογική ενός μέσου ανθρώπου, νομίζω ότι με τρεις κυρίως τρόπους επιδιώκει η Τουρκία την κατάληψη και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου:

  α) Πρώτα με την αποδοχή εκ μέρους μας μιας λύσης που να προνοεί κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία εξ υπαρχής ενός νέου κράτους. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία συνυπάρχουν και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τη θωρακίζουν και δεν μπορεί η Τουρκία να  νομιμοποιήσει την κατοχή. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγεί η Τουρκία από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις αυτές είναι η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το νέο κράτος που θα προκύψει θα είναι αθωράκιστο. Για να προσφύγει στα Ηνωμένα Έθνη ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα θέλει τη συγκατάθεση του Τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κρατιδίου», που δεν θα την έχει. Και κατά την πάγια τακτική τους, αμέσως μετά τη συμφωνία, οι Τούρκοι, θα αθετήσουν την υπογραφή τους. Μη έχοντας τότε πού να προσφύγουμε, αφού με τη διάλυση του νέου κράτους θα είμαστε κοινότητα και όχι κράτος, θα γίνουμε όμηροι της Τουρκίας. Γι’αυτό και δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε με κανένα τρόπο σε μια τέτοια λύση.

β) Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι Τούρκοι επιχειρούν υλοποίηση του στόχου τους είναι ο εποικισμός. Οι μαρτυρίες των ίδιων των Τουρκοκυπρίων-όσοι απ’αυτούς απέμειναν- είναι ότι σήμερα, πέραν του στρατού κατοχής, υπάρχουν στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου και ένα εκατομμύριο έποικοι. Ο κ.Γιαννάκης Μάτσης και η υπηρεσία της οποίας προΐσταται μπορεί να επιβεβαιώσει το γεγονός και να δώσει πολλές λεπτομέρειες. Αυτό σημαίνει ότι είναι περισσότεροι από μας σε πληθυσμό. Το 2007, ο τότε εκπρόσωπος του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών Μάϊκλ Μώλλερ είχε πει στον κ. Μιχαλάκη Λεπτό, στην παρουσία μου, ότι ο πληθυσμός στα κατεχόμενα ήταν περαν των 500.000. Και αυτό το συμπέραναν τα Ηνωμένα Έθνη, όπως μας είπε, κυρίως από τον αριθμό κινητών τηλεφώνων. Έκτοτε ο εποικισμός συνεχίστηκε με εντατικούς ρυθμούς. Ο εποικισμός αποτελεί, βέβαια, έγκλημα πολέμου και καταδικάζεται απ’όλα τα κράτη. Επιχειρούν όμως, οι Τούρκοι, νομιμοποίησή του, με διάφορους τρόπους. Προβάλλουν ήδη τις δικαιολογίες ότι κάποιοι γεννήθηκαν εδώ, κάποιοι παντρεύτηκαν, κλπ. Αν συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε δυναμικά, ως προς το θέμα αυτό, κάποια στιγμή θα έχουμε την τύχη της Αλεξανδρέττας. Αφού φέρουν με το μέρος τους τούς ισχυρούς της γης, έχοντας την πλειοψηφία του πληθυσμού, οι Τούρκοι θα επιδιώξουν ενιαίο κράτος και δημοψήφισμα. Ο καθηγητής Βασίλης Κατσαρός, Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τώρα καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου,ως ιστορικός, μας λέει ότι το 1908 στην Αλεξανδρέττα, επαρχία τότε της Συρίας, ζούσαν 8000 Τούρκοι και 2.500.000 Σύροι(Άραβες). Οι Αγγλογάλλοι, θέλοντας να έχουν την Τουρκία με το μέρος τους σε έναν ενδεχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέθεσαν σ’αυτή μιαν εποπτεία στην περιοχή. Σε 30 χρόνια, το 1938, η Τουρκία άλλαξε τον δημογραφικό χαρακτήρα της περιοχής. Έφερε Τούρκους, έδιωξε τους ντόπιους, ζήτησε και πέτυχε δημοψήφισμα και κατέστησε την Αλεξανδρέττα επαρχία της Τουρκίας. Αν δεν αντισταθούμε αποτελεσματικά στα εποικιστικά σχέδια της Τουρκίας θα έχουμε και εμείς την τύχη της Αλεξανδρέττας.

γ) Και τέλος, θα επιδιώξουν τον στόχο τους, με τη μέθοδο του εκφοβισμού. Θα πράξουν  ότι έπραξαν στην Ίμβρο και στην Τένεδο, αναγκάζοντάς μας να φύγουμε στο εξωτερικό για εξασφάλιση ασφάλειας για τα παιδιά μας. Η παραμονή των Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου στα νησιά τους εξασφαλιζόταν με τη συνθήκη της Λωζάνης. Θα είχαν ευρείες ελευθερίες, σχολεία, αυτοδιοίκηση κλπ. Οι Τούρκοι τότε πήραν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Ίμβρο. Τη μια νύκτα άφησαν να διαφύγει ένας βαρυποινίτης που σκότωσε κάποιον Έλληνα, την άλλη άφησαν άλλον που βίασε μιαν Ελληνίδα, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά ο Ελληνικός πληθυσμός να φύγει. Έτσι θα επιδιώξει και στην Κύπρο η Τουρκία. Προκαλώντας προβλήματα στη γραμμή αντιπαράταξης, ή με τους Τούρκους και τους λαθρομετανάστες που διατηρούν ως εγκάθετους στις ελεύθερες περιοχές, θα δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας και πανικού στις τάξεις του λαού με μόνο τρόπο αντίδρασης την φυγή.

          Το πόσο εμείς υπνώττουμε, ή εθελοτυφλούμε, ενώ τα σχέδια της Τουρκίας είναι ξεκάθαρα, ακόμα και για τους ξένους, φαίνεται από το εξής περιστατικό, που όσες φορές κι αν το αφηγηθώ, ανατριχιάζω στην αφήγησή του: Ο προηγούμενος Πατριάρχης Αντιοχείας, ο μ. Ιγνάτιος, λόγω των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπιζε το ποίμνιό του στη Συρία, σκεφτόταν ότι κάποτε θα αναγκαζόταν να φύγει από τη Δαμασκό, έδρα του Πατριαρχείου κατά τα τελευταία χρόνια. Έλεγε, λοιπόν, πριν από 15 περίπου χρόνια στον τότε Μητροπολίτη Πάφου, τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο, ότι  σκέψη του, παλαιότερα, ήταν να μεταφέρει την έδρα του στην Κύπρο. Τώρα, όμως, έλεγε, φοβάμαι ότι θα σας διώξουν πριν από μας. Εκείνος έβλεπε από τότε, πριν 15 χρόνια, και τους σχεδιασμούς και την πολιτική των Τούρκων. Εμείς εξακολουθούμε να υπνώττουμε. Απόδειξη αυτής της αφασίας στην οποία περιήλθαμε, είναι και το γεγονός ότι ουδέποτε καταγγείλαμε τον αριθμό των ψηφοφόρων κάθε φορά που γίνονται οι λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Κάθε φορά ο αριθμός αυξάνει με την προσθήκη και άλλων εποίκων. Με τη σιωπή μας αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα των εποίκων, έστω κι αν ύπουλα ενεργώντας η Τουρκία, δεν τους παρουσιάζει όλους αυτή τη στιγμή.

Η Κύπρος βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, αυτή τη στιγμή στην κρισιμότερη φάση της εθνικής της ζωής. Ο Ελληνισμός της Κύπρου βρίσκεται, σήμερα, σε τροχιάν αφανισμού από τον τόπο στον οποίο ζει εδώ και 35 αιώνες.

          Έχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε στην υλοποίηση των Τουρκικών στόχων και να τους ματαιώσουμε. Οφείλουμε να αναχαιτίσουμε την ψυχολογική κατάρρευση του λαού, να ανορθώσουμε το ηθικό του, να του εμπνεύσουμε πίστη στις δυνάμεις του.

          Παρασυρθήκαμε στη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών με στόχο όχι την αποκατάσταση των δικαιωμάτων  του λαού μας, αλλά τον συμβιβασμό με την αρπαγή και την αδικία. Αυτό εδραίωσε την διεθνή προπαγάνδα της Τουρκίας για τη φύση του Κυπριακού προβλήματος, παρουσιάζοντάς το σαν διακοινοτική διαφορά και θέτοντας τόν εαυτό της στο απυρόβλητο. Παίρνει μάλιστα τα εύσημα, από τον διεθνή παράγοντα, ως ενθαρρύνουσα τη λύση του προβλήματος. Το πόσο πέτυχε σ’αυτό τον στόχο της η Τουρκία, με τη δική μας συνέργεια, φαίνεται και από τις μέχρι σήμερα υποβληθείσες προτάσεις για λύση του Κυπριακού, αλλά και από τις δικές μας διεκδικήσεις: Ούτε υπαινιγμός για εισβολή και κατοχή, ούτε λόγος για εποικισμό και εθνικό ξεκαθάρισμα. Διακηρύττουμε με μια δόση δικαιολογίας προς τον λαό μας και απολογίας προς τους ξένους ότι το πρόσφατο ναυάγιο των συνομιλιών στην Ελβετία επήλθε γιατί οι Τούρκοι επέμεναν στην επιστροφή 55 και όχι 75 χιλιάδων προσφύγων. Και ότι είμασταν πολύ κοντά στη συμφωνία για το ποσοστό του εδάφους που θα επιστρεφόταν. Σε ποιο δίκαιο και σε ποια δημοκρατική βάση στηρίζονται όλα αυτά; Και πόσο λειτουργική είναι η λύση που προτείνεται; Και ποιες οι εγγυήσεις για την εφαρμογή της;

          Την τακτική της κατοχικής δύναμης είχε αντιληφθεί έγκαιρα ο Εθνάρχης Μακάριος. Πιεζόμενος κι εκείνος από τον διεθνή παράγοντα και έχοντας υποσχέσεις για παρεμβάσεις προς την Τουρκία, δέχτηκε τη διαδικασία των συνομιλιών. Όταν διαπίστωσε, όμως, τους σχεδιασμούς και την τακτική της Τουρκίας, δεν δίστασε να κηρύξει τον μακροχρόνιο αγώνα και να τον αφήσει ως  σωστική παρακαταθήκη στον λαό του. Η συνέχιση, έκτοτε, των συνομιλιών οδήγησε στη σταδιακή αποδοχή όλων των απαιτήσεων των Τούρκων, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η αποδοχή μιας διεκδίκησής τους, οδηγεί σε άλλη, πιο προχωρημένη διεκδίκηση, απ’αυτούς. Κι εμείς εξακολουθούμε να παίζουμε το παιχνίδι τους.

          Είναι γεγονός πως τα συγκριτικά υλικά μεγέθη, με αντίπαλο την Τουρκία, είναι συντριπτικά σε βάρος μας, όπως, εξ άλλου, ήταν πάντα στην ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού. Είναι, όμως, επιλογή η παράδοση γιατί ο αντίπαλος είναι ισχυρός; Στην Ιστορία μας, αποδείχτηκε πολλές φορές, ότι το ψυχικό σθένος καταβάλλει τον αριθμό. Και όπως φάνηκε ξεκάθαρα και κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα, όταν υπάρχει πίστη σε σκοπό, τα όπλα και τα πυρομαχικά του εχθρού αποδεικνύονται άχρηστα σιδερικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποδεικνύω προσφυγή σε ένοπλο αγώνα.

          Ιδιαίτερα σήμερα που στην περιοχή μας γίνονται κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις από τις οποίες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκύψει μια αποδυναμωμένη Τουρκία, ποιος ο λόγος να επειγόμαστε να λύσουμε πάραυτα το Κυπριακό με Τουρκικούς όρους; Αφού δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να πετύχουμε κάτι το καλύτερο από την υφιστάμινη κατάσταση ας παραμείνουμε όπως είμαστε περιμένοντας καλύτερες συγκυρίες και ας παύσουμε να διαπραγματευόμαστε τη διάλυση του Κράτους μας.

          Όπως ορθά επισημαίνει, ήδη από την αρχαιότητα, ο Θουκυδίδης, οι πόλεμοι, συνήθως, δεν εξελίσσονται όπως ήταν η πρόβλεψη των εμπνευστών τους. Απρόοπτοι και αστάθμητοι παράγοντες αναδεικνύουν αδυναμίες, για τους μεγάλους, και ευκαιρίες για τους μικρούς. Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να μεταβάλουμε την κατάσταση. Φτάνει να εργαστούμε μ’όλη τη δύναμη της ψυχής μας και να αξιοποιήσουμε όλα τα δεδομένα, όπως διαγράφονται σήμερα, προς τον σκοπό αυτό. Να πιστέψουμε ότι τα εθνικά μας δίκαια δεν παραγράφονται, όσος χρόνος κι αν περάσει.

          Χωρίς να παραγνωρίζουμε την επιβαλλόμενη σύνεση στις κινήσεις και στις προσπάθειες μας, άλλο τόσο θα πρέπει να αγνοήσουμε τις φωνές των λεγόμενων ρεαλιστών για «αμετακίνητα τετελεσμένα», και οι οποίοι θεωρούν ως «εθνική αυτοκτονία» κάθε αντίσταση στα σχέδια του κατακτητή. Η εθνική αντίσταση δεν υπήρξε ποτέ και δεν είναι εθνική αυτοκτονία. Αντίθετα θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της ζωής μας.

          Θα πρέπει, ως εκ τούτου, να ζητήσουμε και να πιέσουμε προς την κατεύθυνση της αλλαγής πλεύσης του αγώνα μας. Οι συνομιλίες, όπως γίνονται, δεν οδηγούν πουθενά. Ήταν ο σχεδιασμός της κατοχικής δύναμης για αποτελμάτωση του θέματος μας, για αποπροσανατολισμό και ημών των ιδίων, και των ξένων. Κάθε υποχώρησή μας, οδηγεί σε νέες διεκδικήσεις των Τούρκων. Στους συμβιβασμούς δεν υπάρχει τέρμα όταν υπάρξει αρχή. Για να υπάρξει τέρμα και στην αρχή, που ο δόλος της Τουρκίας και των συμμάχων της μάς παρέσυρε, πρέπει να πάρουμε την μεγάλη απόφαση της αλλαγής, όχι τακτικής στις συνομιλίες, όπως η ηγεσία μας επαγγέλλεται, αλλά πλεύσης. Δεν θα πρέπει, εξάλλου, να ξεχνούμε ότι προκειμένου περί ανίσων μερών, η συμβιβαστικότητα είναι πάντοτε εις βάρος του αδυνάτου. Ισχύει τούτο και για τις λεγόμενες εποικοδομητικές ασάφειες, σε ενδιάμεσες συμφωνίες. Οφείλουμε λοιπόν να πιέσουμε σε επαναφορά του θέματός μας ως θέματος εισβολής και κατοχής, με αίτημα την απελευθέρωση και όχι την επανένωση. Να απαιτήσουμε για τον λαό μας ό,τι απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι. Αν όλοι οι Ευρωπαίοι δικαιούνται να έχουν ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση και ελεύθερη απόκτηση περιουσίας σε όλη την Ευρώπη γιατί εμείς να στερούμαστε αυτών των δικαιωμάτων μας; Και αν για όλους  παντού ισχύει «ένας άνθρωπος μία ψήφος» γιατί εμείς να μην έχουμε αυτό το δικαίωμα; Μπορούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να αντιτεθούν σ’ένα τέτοιο αίτημά μας που θα τεκμηριώνεται πλήρως; Αφού, όμως, εμείς συμβιβαζόμαστε με όλο και λιγότερα, ποιος ο λόγος να μεριμνούν εκείνοι; Τους παρέχουμε το τέλειο άλλοθι για να αδρανούν.

          Η αλλαγή πλεύσης, έστω και την υστάτη, από την υποχωρητικότητα και την ηττοπάθεια, προς την αντίσταση και τη διεκδικητικότητα, απαιτεί, ασφαλώς, νέα εθνική στρατηγική, συσπείρωση όλων των δυνάμεων και θυσίες κομματικών θέσεων και φιλοδοξιών.

          Οφείλουμε, ο λαός, να δώσουμε το μήνυμα στην ηγεσία μας ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια λύση που θα έχει έκδηλα τα χαρακτηριστικά της παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

·       Μιας λύσης που θα προνοεί παραμονή εποίκων και εγγυήσεων της Τουρκίας

·       Μιας λύσης που δεν θα προνοεί απόδοση στον καθένα της περιουσίας του

·       Μιας λύσης που θα προνοεί εκ περιτροπής προεδρία. Το 9% δηλαδή να επιβάλλεται του 91% του πληθυσμού

·       Μιας λύσης που θα προϋποθέτει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας

          Αν αποδεκτούμε κάτι τέτοιο θα σήμαινε αποδοχή της εθνικής αυτοκτονίας μας. Θα σήμαινε πως εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να είμαστε η τελευταία γενιά των Ελλήνων στην Κύπρο. Δεν έχουμε, όμως, τέτοιο δικαίωμα. Οφείλουμε να αντισταθούμε και να ματαιώσουμε όλους τους σχεδιασμούς της Τουρκίας. το οφείλουμε στην μακρά φάλαγγα των προγόνων μας που με εκατόμβες θυσιών κράτησαν τον τόπο μας Ελληνικό για 35 αιώνες. Το οφείλουμε και στα παιδιά μας, τις μελλούμενες γενιές που θα πρέπει να κρατήσουν τον τόπο Ελληνικό μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

          Κάθε φορά που «ωδίνες θανάτου και κίνδυνοι Άδου» περιεκύκλωναν τον Ελληνισμό, αυτός σωζόταν με τη βοήθεια δυο παραγόντων: α) Ενός λείμματος, έστω και μικρού, που έμενε σταθερό στις αξίες και τις παραδόσεις του έθνους και γινόταν η ζύμη για να ζυμωθεί «όλον το φύραμα»( και εμείς, δόξα τω Θεώ, είμαστε πολλοί)  και β) Του Θεού που ερχόταν πάντα βοηθός στις δικές μας προσπάθειες.

Και οι δύο αυτοί παράγοντες υφίστανται και σήμερα. Ας τους χρησιμοποιήσουμε για τη σωτηρία του τόπου και των παιδιών μας.   

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΟΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΣΣΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ ΤΩΝ ΠΕΤΡΩΤΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΤΙΜΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΣΕΤΕΣ ΤΟ 1922 (Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΖΑΛΟΓΓΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ)

Η αληθινή μαρτυρία του Αλέξη Αλεξίου που έφτασε πρόσφυγας στην Ελλάδα το ‘22:

ΠΗΓΗ:

Η Έξοδος, Τόμος Α’, Μαρτυρίες από τις επαρχίες των Δυτικών παραλίων της Μικρασίας, Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 1980.

Η μαρτυρία δημοσιεύτηκε με τον τίτλο: “Το κεφάλι λίγο πιό πέρα το τσιμπολογούσαν οι αδέσποτες κότες”, σελ. 5-11.

Γεννήθηκα στη Σμύρνη το 1910, στη συνοικία Αγίας Αικατερίνης, κόντά στον κινηματογράφο «Φοίνικα» απέναντι στο μπακάλικο του Πανανού του Μπιτσακτσή. Ο πατέρας μου ήταν μανιφατουριέρης, που λένε εδώ, είχε εμπορικό, κοντά στον Άη Γιώργη, ο δε παππούλης μου ήταν ο περίφημος παιχνιδάτορας, που έπαιζε βιολί, ο Γιάγκος ο Βλάχος. Για να μάθω γράμματα στην αρχή με στείλαν οι γονείς μου στο σχολείο του Νεστορίδη και συνέχεια στου Πασχάλη. Θυμούμαι που μας μαθαίνανε και τραγουδούσαμε τον εθνικό μας ύμνο μ’ ελληνικά λόγια, αλλά στη μελωδία του αγγλικού ύμνου: «ο Θεός σώζει τον βασιλέα». Κάναμε γιορτές κάθε 25 Μαρτίου∙ ντυνόμασταν τσολιάδες και με άλλες εθνικές ενδυμασίες τα κορίτσια. Αφού βέβαια ο διευθυντής της Σχολής Νεστορίδη έβαζε φύλακες όξω από το σχολείο. Δύο Μαίου του 1919 έγινε η ελληνική Κατοχή. Πήγα στο «Quai» με τους γονείς μου. Όλη η Σμύρνη γιόρταζε, ήταν σαν Πάσχα, ακούγονταν κανονιές από τα καράβια, παντού κυμάτιζε η γαλανόλευκη. Όλοι φορούσαμε στο στήθος μας εθνικές κονκάρδες. Όλοι τρέχαν στην προκυμαία κοπάδια, κοπάδια∙ ξεφώνιζαν και τραγουδούσαν. Όλοι βιάζονταν να δούνε τα ευζωνάκια, τον ελληνικό στρατό, τα ελληνικά καράβια: τον «Αβέρωφ», τον «Ατρόμητο», το «Λέοντα».

Έζησα τις αξέχαστες στιγμιές της λευτεριάς. Εμείς δεν πήραμε είδηση τη μάχη που δόθηκε, γιατί δεν ήμασταν προς το κονάκι αλλ΄ αντίθετα μετά από το θέατρο Σμύρνης, προς την Πούντα. Αργότερα μάθαμε ότι η φάλαγγα των ευζώνων έμπαινε στην πλατεία του διοικητηρίου και την χτύπησαν από το αρχηγείο της χωροφυλακής, από τις φυλακές, από την τουρκική συνοικία. Χτυπήθηκαν δέκα ευζωνάκια∙ τα δύο πέθαναν και πάρα πολύς κόσμος πνίγηκε στη θάλασσα από το σπρώξιμο που κάναν, γιατί θέλαν να φύγουν γρήγορα να σώσουν τη ζωή τους. Τα τάγματα ευζώνων σταμάτησαν την αντίσταση. Κοντά στο σπίτι μας βρισκόταν το γήπεδο του αθλητικού ομίλου Απόλλων Σμύρνης∙ εκεί είχε στραποδεύσει ελληνικός στρατός. Η μητέρα μου από ενθουσιασμό κι αγάπη για τα νέα παλικάρια μου έδινε και τους πήγαινα, μαζί με άλλα παιδιά, διάφορα εκλεκτά τρόφιμα.

Τα πρώτα μηνύματα της Καταστροφής μας ήρθαν με την οπισθοχώρηση του στρατού μας. Είδα αξιωματικούς στο δρόμο που ξύλωναν και πετούσαν τα γαλόνια και τα παράσημα τους, κι εγώ ζητούσα ο ανόητος από τους γονείς μου να μου βρούνε τέτοια γαλόνια κι εκείνοι αγανακτισμένοι με ξυλοφόρτωσαν. Τα σημάδια της Καταστροφής ήταν ακόμα πιο έντονα, όταν φθάσαν από τα Θείρα συγγενείς μας κατατρεγμένοι και τους φιλοξενήσαμε. Μετά από λίγες μέρες κάναν την εμφάνιση τους τα ταγκαλάκια (Ταγκαλάκια ονομάζανε τους Τούρκους χωρικούς με κοντά βρακιά και γκέτες που είχε επιστρατέψει ο Κεμάλ). Ο κόσμος τρομοκρατήθηκε. Πότε-πότε ακούγονταν και μακρινές κανονιές. Είπαν οι δικοί μου πως ο Πλαστήρας πολεμά στην περιοχή του Τσεσμέ. Εκεί στις συζητήσεις των μεγάλων άκουα για τους Τσέτες∙ όσο περνούσαν οι μέρες καταλάβαινα ότι κάτι μεγάλο κακό ήταν να γίνει, γιατί κάθε βράδυ οι γονείς μου έπαιρναν εμένα, τον αδερφό μου και την αδερφή μου που ήταν λεχούδι και πηγαιναμε και κοιμόμασταν σε μια φράγκικη οικογένεια στο φαρδύ της Καθεδράλης, γιατί η κυρία του σπιτιού ήταν φιλενάδα της μητέρας μου. Μέναμε στο δώμα και κάθε πρωί που ηπηγαίναμε πίσω στο σπίτι μας ήταν αδύνατο να μη δούμε στους δρόμους ανθρώπους με τα νυχτικά τους, τους οποίους χτυπούσαν με τους υποκόπανους και τους παίρναν τα ταγκαλάκια.

Ένα μεσημέρι έγινε μεγάλη φασαρία και κακό, μαθεύτηκε ότι οι Τούρκοι βάλαν φωτιά στην συνοικία της Αρμενίας. Είχα ένα προαίσθημα. Μια κατάθλιψη μου βάραινε τη ψυχή και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Δεν αργήσαμε να δούμε τους πρώτους καπνούς της φωτιάς. Δεν θυμούμαι αν την ίδια μέρα ή έπειτα από μερικές μέρες ο κόσμος άρχισε να φεύγει από τη Σμύρνη, γιατί η φωτιά όλο μεγάλωνε. Από κει φύγαμε∙ πήγαμε και μείναμε στο σπίτι της αδελφής της νενές μου που ήταν στην Πούντα, γιατί εκείνη ήταν παντρεμένη με έναν Ιταλό και βέβαια η οικογένεια της σαν ιταλική που ήταν, ήταν εξασφαλισμένη. Δε θυμούμαι ούτε τους λόγους, ούτε την αιτία που ύστερα από λίγες μέρες μας πήρε ο πατέρας μου όλους, εκτός από τον παππού και τη νενέ, και ξεκινήσαμε προς την παραλία της Πούντας, όπου ήταν διάφορα κέντρα. Προχωρήσαμε ακόμη πιο πολύ∙ περάσαμε το νεκροταφείο της Σμύρνης και το γήπεδο του αθλητικού ομίλου Πανιωνίου Σμύρνης. Από κει και πέρα άρχισε να μαζεύεται χιλιάδες κόσμος σε μια πορεία στο δρόμο που ήταν κοντά στην παραλία, με κατεύθυνση προς το Μπαργιακλί.

Από το δρόμο προς τη θάλασσα ήταν διάφορα παραλιακά κέντρα. Σε ένα από αυτά είδα κάτι, που όσο ζω δεν θα το ξεχάσω∙ θα έχω τη φοβερή εικόνα, που αντίκρισα μπροστά μου. Λίγο αριστερά από το δρόμο κι έξω από ένα κέντρο είδα ένα πτώμα ανάσκελα, αποκεφαλισμένο, ντυμένο μόνο μ’ ένα πουκάμισο και μαύρο πανταλόνι∙ το κεφάλι, λίγο πιο πέρα από το σώμα, το τσιμπολογούσαν οι κότες που βόσκαν αδέσποτες. Μια άλλη κότα ήταν ανεβασμένη στο στήθος του πτώματος και τσιμπολογούσε τον κομμένο λαιμό. Σε κάτι τραπέζια, που ήταν πάρα κάτω, ήταν πεταμένα δύο ή τρία πτώματα. Όλος αυτός οκόσμος, ο χιλιάδες κόσμος, προχωρούσε προς το Κορδελιό, γιατί διαδίδονταν πως στο Κορδελιό αράζουν διάφορα βαποράκια και σώνουν τον κόσμο. Κατά το απογευματάκι φτάξαμε στο Μπαργιακλί που κι αυτό είχε εκκενωθεί από τους κατοίκους του. Οι δρόμοι και η πλατεία του χωριού με τα πλατάνια ήταν γεμάτα από κόσμο, που κάθισε να ξαποστάσει. Ο πατέρας μου βρήκε ένα ωραίο άδειο σπίτι και πήγαμε εκεί μαζί με άλλους να περάσουμε τη νύχτα. Αφού μας άφησε, βγήκε όξω να ζητιανέψει τρόφιμα∙ θυμούμαι που μας έφερε σατσόπιτες που του δώσαν άλλοι χριστιανοί. Φαίνεται πως κάπου βρήκαν λίγο αλέυρι, κάναν όπως-όπως λίγο ζυμάρι και το ψήσαν πάνω σε λαμαρίνα με κουκουνάρες που πέφταν από τα πεύκα. Νερά είχε τρεχούμενα. Όταν έπεσε η νύχτα, ήθελα να πάω κάπου, πριν να κοιμηθούμε. Όλα γύρω πίσσα, σκοτάδι, μέσα κι όξω. Ανάβαμε σπίρτα κι άλλο σπίρτο στο σκοτάδι, βρήκε το αποχωρητήριο και με φώναξε να πάω. Ξεκινώ να πάω εγώ εκεί που έβλεπα τη φλόγα του σπίρτου. Το σπίρτο έσβησε, αλλά συγχρόνως σκουντούφλησα σε κάτι μαλακό∙ μπάζω τις φωνές. Ο πατέρας μου άναψε κι άλλο σπίρτο και προχωρούσε προς εμένα. Στο τρεμάμενο φως του σπίρτου είδαμε με φρίκη ότι είχα σκουντουφλήσει σ’ ένα κομμένο χέρι και λίγο πάρα κάτω είδα φευγαλέα ένα πτώμα γυναικείο. Είχε γίνει μέσα εκεί μακελειό. Ο πατέρας μου είπε να μην πω τίποτα απ’ αυτά που είδαμε στη μητέρα. Όταν έφεξε η μέρα, άρχισε ο κόσμος να φεύγει από το Μπαϊρακλί με κατεύθυνση προς το Κορδελιό κι έτσι τους ακολουθούσαμε κι εμείς∙ όπως πηγαίναμε όμως, στ’ αριστερά του παραλιακού δρόμου, είδαμε να έρχεται από το Κορδελιό προς τη Σμύρνη τούρκικη καβαλαρία, οπλισμένη με σπαθιά. Κρατούσαν ακόμη στο δεξί τους χέρι ένα ακόντιο μ’ ένα σημαιάκι στην κορφή. Στήριζαν το ακόντιο στον αναβατήρα. Πιο πίσω ακολουθούσαν Τσέτες. Τότε μας βρήκαν τα χειρότερα∙ οι Τσέτες πέσαν απάνω στον κόσμο και κάναν όλων των ειδών τα εγκλήματα. Χτυπούσαν τους άντρες και τους ζητούσαν παράδες, και μαλαματικά από τις γυναίκες. Αρπούσαν όποια κοπέλα τους σφαντούσε (σφαντώ=κάνω εντύπωση, φαντάζω) και την ντρόπιαζαν∙ και την ντρόπιαζαν∙ φόβος και τρόμος μας έπιασε όλους. Οι καβαλαραίοι μόνο που μας τρόμαξαν, αλλά οι Τσέτες κάναν τα εγκλήματα. Ωστόσο, όπως πηγαίναμε, ένας από τους καβαλαραίους ξέκοψε από τη σειρά του, στάθηκε μπροστά στη μητέρα μου και της είπε σε καθαρά ελληνικά: «τσερά, δώσε μου τα δαχτυλίδια σου». Ο πατέρας κρατούσε αγκαλίά την αδερφή μου κι ένα μπόγο∙ ό,τι άρπαξε φεύγοντας από το σπίτι. Η μητέρα μου από το ένα χέρι κρατούσε τον αδερφό μου, ενώ στο δεξί της χέρι βαστούσε ένα μπόγο στηρίζοντας τον στην πλάτη της, κι εγώ ένα μπόγο∙ πήγαινα κοντά στη μητέρα μου για να μη χαθούμε. Έτσι σφάνταζαν τα δαχτυλίδια της μητέρας. Σταθήκαμε και η μητέρα προσπαθούσε να βγάλει τα δαχτυλίδια. Από την ταραχή της όμως και το φόβο της δεν μπορούσε να βγάλει τα δαχτυλίδια. Τότε ο Τούρκος καβαλάρης, επειδή έχασε τη σειρά της, βιαζόταν κι ετοιμάστηκε να κόψει το δάχτυλο της μητέρας με την κάμα του. Ο πατέρας τότε σάλιωσε το δάχτυλο της κι έτσι έβγαλε τα δαχτυλίδια και τα δώσε στον εξαγριωμένο Τούρκο. Ήταν ο κόσμος θάλασσα, χιλιάδες κόσμος, που έκλαιε και βογγούσε. Προχωρούσαμε όπου προχωρούσαν όλοι, προς το Κορδελιό∙ από κει θα σωθούμε. Αλίμονο σ’ εμάς! Η ελπίδα να σωθούμε από κει, από τη θάλασσα του Κορδελιού, χάθηκε. -Θεέ μου, λυπήσου μας, έλεγε η μητέρα κι έκλαιγε. Ο κόσμος τα ‘χασε πια, απελπίστηκε τελείως. Άλλοι κλαίγαν, άλλοι χτυπιούνταν καοι μοιρολογούσαν κι άλλοι σέρναν τα πόδια τους και σώπαιναν.

Ο βόγγος, ο θρήνος έγιναν ένα δυνατό βουητό. Σε μια στιγμή δεν πιστεύαμε τα μάτια μας∙ γυναίκες πολλές, μια σειρά ατελείωτη από το μπουλούκι που ερχόνταν από το Κορδελιό, σπρώχνοντας η μία την άλλη και σκύφτοντας, τραβούσαν κατά τους ψηλούς βράχους, εκεί στα Πετρωτά. Ώσπου να καλοκαταλάβεις, πηδούσαν και χάνονταν μέσα στη θάλασσα. Πολλές κρατούσαν αγκαλιά και τα μωράκια τους. Πλάι τους, πάνω από τα κεφάλια τους, ήταν οι Τσέτες, έτοιμοι να τις ντροπιάσουν, και ήθελαν να γλυτώσουν από τα χέρια τους, να πέσουν όσο πιο γρήγορα γινόταν στο γκρεμό, να χαθούνε. Η εικόνα αυτή ύστερα από τόσα χρόνια ούτε έσβησε, ούτε θα σβήσει από τη μνήμη μου, όσο ζω. Την παράστησα στους φίλους μου, αργότερα στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου.

Γυρίσαμε με τις χιλιάδες κόσμο στο Μπαργιακλί.Μέναμε στο ύπαιθρο∙ τη μέρα φοβούμασταν, ενώ τη νύχτα τρέμαμε τους ανήμερους Τσέτες. Μια μέρα ήρθε κι άραξε ένα μικρό βαποράκι με ιταλική σημαία∙ βγήκε ο συγγενής μας ο Ιταλός,- φαίνεται πως μαθεύτηκαν τα νέα του Κορδελιού- μας πήρε και μας πήγε στη Σμύρνη, στο σπίτι του. Τη μέρα του Σταυρού 14 Σεπτεμβρίου, μέρα σημαδιακιά, μας πήρε ο πατέρας, περπατήσαμε κάμποσο και μπήκαμε στο μπουλούκι για να μπαρκάρουμε. Μόλις περάσαμε τα συρματοπλέγματα –ήταν μαζί μας τούτη τη φορά η νενέ και ο παππούλης- οι Τούρκοι χώριζαν τα γυναικόπαιδα από τους άνδρες. Στο σημείο αυτό ήταν και στρατιωτικοί ξένης υπηκοότητας, όχι Τούρκοι. Πιάσαν τον μπαμπά μου και τον παππούλη μου και τους χώρισαν από μας. Έγινα έξαλλος, αγανάκτησα και τράβηξα τον πατέρα μου να τον φέρω μαζί μας. Εκεί ένας Αμερικάνος ναύτης – τους γνώριζα από το καπελάκι που φορούσαν- δεν πρόκανα και μου ‘δωσε μιά στο λαιμό μ’ ένα σιδερένιο μπαστούνι που κρατούσε, από κείνα που χρησίμευαν για ν’ αλλάζουν τις ράγες των τραμ. Τελικά ο πατέρας μου κι ο παππούλης μείναν, κι εμείς τα παιδιά με τη μητέρα μας και τη νενέ μας μπήκαμε στο βαπόρι «Ισμίντι». Μόλις ξεκίνησε το βαπόρι, η μητέρα από την απελπισία της ήθελε να πέσει στη θάλασσα και την συγκράτησαν οι άλλοι πρόσφυγες. Εμένα πρήστηκε ο λαιμός μου και πονούσα αβάσταχτα∙ και μ’ όλα αυτά έβλεπα τη φλεγόμενη Σμύρνη μέσα από το καράβι που σιγά-σιγά απομακρύνονταν. Το καράβι μας έβγαλε στη Μυτιλήνη∙ εκεί μας φιλοξένησε η οικογένεια του αδερφού του παππούλη μου, έξι μήνες περίπου. Δεν πέρασε ούτε μήνας που ήρθε ο πατέρας μου και ο παππούλης μου. Καταφέρανε να φύγουνε από τη Σμύρνη, γιατί ο παππούλης μου ήταν παιχνιδιάτορας και ήταν γνωστός και αγαπητός στους Τούρκους και βρέθηκε κάποιος που τον γνώριζε και τον γλύτωσε. Το ίδιο έγινε και με τον πατέρα μου∙ ένας Τούρκος βρέθηκε που του πουλούσε υφάσματα για το χαρέμι του και τον μπάρκαρε. Η χαρά όλων μας δεν περιγράφεται∙ ήταν σαν νεκρανάσταση, τους λογαριάζαμε για σκοτωμένους. Εγώ είχα πάντα το βάσανο μου∙ ο λαιμός μου πονούσε και ήταν πρησμένος. Οι γονείς μου ανησυχούσαν και αναγκάστηκαν να με στείλουν με μια πρώτη εξαδέρφη του πατέρα μου εδώ στον Ευαγγελισμό. Μου έκαναν εγχείρηση∙ θαρρώ πως μου αφαίρεσαν τον αδένα. Έμεινα πολλές μέρες στο νοσοκομείο. Έχω ακόμη ένα μεγάλο σημάδι στο αριστερό μέρος του λαιμού μου. Έτσι που να μη ξεχνώ ούτε μια μέρα τα βάσανα που περάσαμε. Μετά την Ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 μας δώσανε, όπως και σε όλους τους πρόσφυγες, από ένα δωμάτιο σ’ ένα τούρκικο ανταλλάξιμο σπίτι στην Απάνω Σκάλα της Μυτιλήνης. Ο πατέρας πήρε δάνειο κι άνοιξε πάλι μανιφατουριέρικο, δυστυχώς όμως μετά από λιγο η κυβέρνηση έκοψε τα χρήματα κι ο πατέρας μου έχασε την περιουσία του και σ συνεχίστηκε η πείνα, η γύμνια, η φτώχεια. Τελείωσα το σχολείο στη Μυτιλήνη. Το 1926 ήρθαμε εδώ στον Πειραιά, μπήκα στη Σχολή Ναυτικών Μηχανικών, ο Προμηθεύς. Πήρα το δίπλωμα μηχανικού το 1934. Εργάστηκα σε διάφορες υπηρεσίες και τώρα είμαι συνταξιούχος.

ΕΝΩΣΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΑΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ», Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Έλληνες ορθόδοξοι, δέσμιοι στα
«τάγματα εργασίας».

Του Ιωάννη Αθανασόπουλου Ιστορικού Πτυχιούχου της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας, κατεύθυνση Ιστορίας.

Η συστηματική εξόντωση των Ελλήνων Ορθοδόξων της Μικράς Ασίας – και γενικότερα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας – ξεκίνησε λίγα χρόνια μετά την επανάσταση κατά του Σουλτάνου και την εγκαθίδρυση του κινήματος των Νεοτούρκων. Αρχικά, οι Νεότουρκοι παρουσιάστηκαν σαν ένα επαναστατικό κίνημα που βασιζόταν σε αρχές όπως η δημοκρατία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μάλιστα δεν θα γίνονταν φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις καθώς συμφέρον του κινήματος των Νεοτούρκων ήταν η ενότητα και η ανάπτυξη του Οθωμανικού έθνους.

Το πρόγραμμα της Οθωμανικής Εταιρίας Ένωσης και Προόδου (1890) ανέφερε χαρακτηριστικά: «Προκειμένου να προειδοποιήσουμε τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς συμπατριώτες μας για το σύστημα διακυβέρνησης του παρόντος καθεστώτος που παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα και η ελευθερία, που εμποδίζει όλους τους Οθωμανούς να προοδεύσουν και που παραδίδει τη χώρα μας στην ξένη κυριαρχία, σχηματίστηκε η Οθωμανική Εταιρίας Ένωσης και Προόδου, αποτελούμενη από άντρες και γυναίκες που όλοι είναι Οθωμανοί». 

Αν αναλογιστεί κανείς ωστόσο τα πεπραγμένα των Νεότουρκων την περίοδο 1908-1918 αντιλαμβάνεται πως οι προγραμματικές δηλώσεις του κινήματος απέχουν παρασάγγας  από την πραγματικότητα. Οι εξαγγελίες περί συνταγματικής διακυβέρνησης «τερματίστηκαν στον άφρονα κύκλο της συνομωσίας και της ίντριγκας, της καταπίεσης και της ανταρσίας, της τυραννίας, της ταπείνωσης και της ήττας» κατά τον Bernard Lewis. [1]

Χαρακτηριστική είναι η ομιλία που παρέθεσε ο Ταλάτ μπεής, τον Αύγουστο του 1910, σε μυστική συνεδρίαση της Εταιρίας Ένωσης και Προόδου στη Θεσσαλονίκη, την οποία διασώζει ο Βρετανός πρόξενος στο Μοναστήρι [2]:

Γνωρίζετε ότι, σύμφωνα με τα άρθρα του Συντάγματος επιβεβαιώθηκε η ισότητα μουσουλμάνων και γκιαούρηδων, αλλά γνωρίζετε και αισθάνεστε όλοι ότι αυτό είναι ένα απραγματοποίητο ιδεώδες. Ο ιερός νόμος, ολόκληρη η ιστορίας μας και τα συναισθήματα εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων αλλά ακόμα και τα συναισθήματα των ιδίων των γκιαούρηδων, που αντιστέκονται επίμονα σε κάθε προσπάθεια οθωμανισμού τους, αντιπροσωπεύουν ένα αξεπέραστο εμπόδιο στην καθιέρωση πραγματικής ισότητας.

Πραγματοποιήσαμε ανεπιτυχείς προσπάθειες να μετατρέψουμε τους γκιαούρηδες σε πιστούς Οθωμανούς και όλες οι προσπάθειες αναπόφευκτα θα αποτύχουν, εφόσον τα μικρά ανεξάρτητα κράτη στη χερσόνησο των Βαλκανίων θα παραμείνουν σε μια θέση ικανή να προβάλει ιδέες απόσχισης μεταξύ των κατοίκων της Μακεδονίας.

Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει θέμα ισότητας μέχρι να πετύχουμε το στόχο μας για την οθωμανοποίηση της αυτοκρατορίας – ένα μακρόχρονο και κοπιαστικό έργο, στο οποίο τολμώ να προβλέψω ότι στο τέλος θα νικήσουμε, αφού πρώτα τερματίσουμε την αναταραχή και την προπαγάνδα των βαλκανικών κρατών.

Η Επανάσταση των Νεότουρκων είχε ως σκοπό την απομάκρυνση του σουλτάνου έτσι ώστε μια δική τους κυβέρνηση να προστατεύσει την εδαφική ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το κίνημα τους είχε ως στόχο να ενώσει το πατριωτικό αίσθημα των Οθωμανών μουσουλμάνων ανεξάρτητα με το αν είχαν τουρκική καταγωγή και συνείδηση. Υπήρχαν δύο τάσεις μέσα στο ίδιο κίνημα. Από τη μια οι «φιλελεύθεροι» που υποστήριζαν μεταξύ άλλων πραγματική εφαρμογή δικαιωμάτων για τις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες της αυτοκρατορίας και από την άλλη οι «εθνικιστές» που είχαν ως αρχή τους την εγκαθίδρυση τουρκικής κυριαρχίας. Όργανο των «εθνικιστών» υπήρξε η Επιτροπή Ένωσης και Προόδου, η οποία μετά την Επανάσταση κατέλαβε τον πλήρη έλεγχο διακυβέρνησης της αυτοκρατορίας. Μάλιστα προώθησε και νόμους, οι οποίοι αφενός απαγόρευαν τον πολιτικό σχηματισμό εθνοτικών ή εθνικών ομάδων και αφετέρου προωθούσε τον σχηματισμό καταδιωκτικών ομάδων από τον Οθωμανικό στρατό με στόχο την εξουδετέρωση των ενόπλων ομάδων διαφόρων εθνοτήτων στα Βαλκάνια, που ήθελαν να απελευθερώσουν εδάφη που είχε από τον ζυγό της η Οθωμανική αυτοκρατορία. Ηγέτες των «εθνικιστών» υπήρξαν οι Ενβέρ πασάς, Τζεμάλ πασάς και Ταλάτ πασάς. Ο τελευταίος υπήρξε ο πρόθυμος υλοποιητής του σχεδίου αφανισμού τους Ελληνισμού της Ιωνίας και όχι μόνο.

Ο Ταλάτ πασάς.

Πέρα από την ξεκάθαρη αναφορά του ως προς την πραγματική στάση του Κινήματος των Νεότουρκων απέναντι στην ισότητα μουσουλμάνων και χριστιανών που έκανε ο Ταλάτ πασάς τον Αύγουστο του 1910 και παραθέσαμε παραπάνω, ο ίδιος έδωσε σαφείς εντολές για την στάση που έπρεπε να κρατήσουν οι Οθωμανοί κρατικοί αξιωματούχοι στον λεπτομερώς σχεδιαζόμενο αφανισμό και βίαιο διωγμό των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης αρχικά και της Μικράς Ασίας ακολούθως. Ο ίδιος λοιπόν ως Υπουργός Εσωτερικών τον Μάιο του 1914 διέταξε τον εβραϊκής καταγωγής διοικητή της Σμύρνης, Ραχμή Μπέη τα εξής:

Οι Έλληνες Οθωμανοί υπήκοοι, οι οποίοι αποτελούντες την πλειονότητα της υμετέρας περιφερείας, επωφελούνται των περιστάσεων όπως προκαλέσουν ρεύμα επαναστατικόν, ευνοούν την επέμβασιν των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Οι Έλληνες Οθωμανοί, οι οποίοι κατοικούν κατά μήκος των ακτών του βιλαγετίου της Σμύρνης, εργάζονται νυχθημερόν προς πραγματοποίησιν της «Μεγάλης Ιδέας». Συνεπώς, δεν είναι δυνατόν να υπάρχη αμφιβολία ότι η εν τη Οθωμανική Αυτοκρατορία ύπαρξις των Ελληνοοθωμανών, οι οποίοι είναι εμποτισμένοι με επαναστατικάς ιδέας, είναι ολέθρια διά το κράτος από πολιτικής και διοικητικής απόψεως.

Είναι επείγον διά πολιτικούς λόγους να υποχρεωθούν οι εις τα παράλια της Μικράς Ασίας κατοικούντες Έλληνες να εκκενώσουν τα χωρία των, όπως εγκατασταθούν εις τα βιλαγέτια του Ερζερούμ και άλλα.

Αν αρνηθούν να μεταφερθούν στα υποδειχθέντα μέρη, θέλετε ευαρεστηθή να δώσητε προφορικάς οδηγίας εις τους αδελφούς μας μουσουλμάνους, όπως διά παντός είδους εκτροπών αναγκάσουν τους Έλληνας να εκπατρισθούν οι ίδιοι οικεία βουλήσει.

Μη λησμονήσετε να επιτύχετε εν τοιαύτη περιπτώσει από τους μετανάστας τούτους πιστοποιητικά βεβαιούντα ότι απέρχονται από τας εστίας των εξ ιδίας πρωτοβουλίας όπως μη προκύψουν εκ τούτου βραδύτερον πολιτικά ζητήματα.

Ο Υπουργός Εσωτερικών Ταλατ

Ο Ταλάτ πασάς θεωρείται ο αρχιτέκτων της εξοντώσεως των Ελλήνων της περιοχής αλλά το σχέδιο για την πραγματοποίηση αυτών των διώξεων εκπονήθηκε από τους συμμάχους της Τουρκίας, Γερμανούς για στρατηγικούς σκοπούς. Την άποψη αυτή επιβεβαιώνει στα απομνημονεύματα του ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, Μοργκεντάου, όπου σύμφωνα με τα όσα αναφέρει, ο Γερμανός ναύαρχος Ούζεντομ κάποια χρόνια μετά του ομολόγησε πως οι διώξεις αυτές έγιναν καθ’ υπόδειξη των Γερμανών. [3]

Και πράγματι εμπνευστής του σχεδίου αφανισμού του ελληνικού στοιχείου ήταν ο Γερμανός στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς. Ο ίδιος μάλιστα ήταν φανατικός ανθέλληνας όπως αποδεικνύεται από τα γραφόμενα του. Υπήρξε αυτός που έπεισε τους Τούρκους να στρατολογήσουν τον ανδρικό πληθυσμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας στα απάνθρωπα «Τάγματα Εργασίας» (Αμελέ ταμπουρού) έτσι ώστε να χαντακωθεί μια και καλή αυτή η «καταραμένη ράτσα» όπως έγραφε.

Ο Λίμαν φον Σάντερς μαζί με τον Μουσταφά Κεμάλ.

Για τις «εξαίρετες» υπηρεσίες του προς τους Τούρκους – που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ξεκάθαρα σαν προάγγελος των μετέπειτα ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πχ το εβραϊκό ολοκαύτωμα αλλά και μαζικές εκτελέσεις που προκάλεσαν οι Γερμανοί στις χώρες που κατέκτησαν  – τιμήθηκε με τον τίτλο του Πασά! Έγραφε ο ίδιος [4]:

«Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα που λογαριάζετε εσείς με το δικό σας σχέδιο, δηλαδή να τους ξεκαθαρίσετε με σφαγές.

Με το σύστημα που σας προτείνω ο θάνατός τους είναι βέβαιος. Αλλά πριν πεθάνουν θα μας προσφέρουν τις πολύτιμες για το έθνος υπηρεσίες τους. Επιπλέον, οι γυναίκες τους δε θα γεννούν, κι έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας πρόβλημα, ενώ η μισητή κι άτιμη αυτή ράτσα θα ξεκληριστεί και θα χαθεί για πάντα σε μια γενιά, κι εσείς θ΄αποκτήσετε μια συμπαγή τουρκική ομοιογένεια που θα δώσει στο έθνος σας νέα δύναμη.

Και μην ξεχνάτε βέβαια τις περιουσίες και τα κτήματα που θ΄αφήσουν οι «Γιουνάν» μετά το χαμό τους, που θα περάσουν στο Δημόσιο, δηλαδή σε σας όλους…»

Χαρακτηριστική είναι η έκθεση του Προξένου της Ελλάδας στο Ικόνιο για τα «Τάγματα Εργασίας» ή «Θανάτου», 7 Μαρτίου 1917, όπου αναφέρει επακριβώς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες «εργάζονταν» καθημερινά οι Ελληνορθόδοξοι της Ιωνίας:

Ο Νόμος περί ιδρύσεως εργατικών ταγμάτων αποκλειστικώς εκ χριστιανών, καταστρέφει και εξοντώνει βαθμιαίως μεν, αλλ’ ασφαλώς τους εν Τουρκία Έλληνας. Οι δυστυχείς ούτοι, στρατολογούμενοι και κατατασσόμενοι εις τα εν λόγω εργατικά τάγματα, στέλλονται εις διαφόρους διευθύνσεις του Εσωτερικού της Αυτοκρατορίας, από των παραλίων της Μικράς Ασίας και του Ευξείνου εις τα πέρατα της Βαγδάτης, του Καυκάσου, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, άλλοι μεν προς κατασκευήν στρατιωτικών οδών, άλλοι προς διάτρησιν σηράγγων διά τον σιδηρόδρομον Βαγδάτης, άλλοι προς καλλιέργεια αγρών κλπ.

Ουδόλως μισθοδοτούμενοι, κακώς τρεφόμενοι και ενδυόμενοι, εκτιθέμενοι εις τας καιρικάς μεταβολάς, εις τον φλογερόν ήλιον της Βαγδάτης και το αφόρητον ψύχος του Καυκάσου, προσβαλλόμενοι υπό ασθενειών, πυρετών, εξανθηματικού τύφου, χολέρας, αποθνήσκουσι κατά χιλιάδας. 

[…]

Δια να δώσω δε πιστήν εικόνα της οικτράς ταύτης καταστάσεως αρκούμαι να είπω ότι νεκροταφείον της πόλεως Ικονίου, ως εκ της μεγάλης θνησιμότητος των εις τα εργατικά τάγματα εργαζομένων ομογενών, υπερεπληρώθη τάφων, εις έκαστον των οποίων θάπτεται ουχί εις, ως συνήθως, αλλά πλείονες, οίτινες ρίπτονται ως κύνες.

 Η εκδίωξη των Ελλήνων ορθοδόξων της Μικράς Ασίας, που οι Νεότουρκοι ήθελαν να παρουσιάσουν σαν «εθελοντική» φυγή, ξεκίνησε με την καταστροφή της Φώκαιας. Αρχικά ο διοικητής της Σμύρνης, Ραχμή Μπέης διέταξε τους ενόπλους να εκκαθαρισθούν 11 χωριά μαζί με τη Νέα Φώκαια που αριθμούσε εκείνη την εποχή 7.500 κατοίκους, εκ των οποίων οι 6.500 ήταν Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι. Η επίθεση ξεκίνησε στις 11 Ιουνίου 1914 και κορυφώθηκε στις 13. Όλες αυτές τις μέρες πραγματοποιήθηκε ένα όργιο σφαγών, λεηλασιών, εμπρησμών και κλοπών. Αυτόπτης μάρτυρας ο Γάλλος αρχαιολόγος Φελίξ Σαρτιώ, που διέσωσε τα γεγονότα σε βιβλίο του. Από τις σφαγές και τις λεηλασίες 5.500 Έλληνες της περιοχής έφτασαν πρόσφυγες στον Πειραιά (2.000) και στην Θεσσαλονίκη (3.500).

Αξίζει να τονισθεί πως πρωτεργάτες της επιχείρησης ήταν ενεργά μέλη της οργανώσεως «Ένωσης και Πρόοδος». Επιπλέον, πρέπει να αναφερθεί πως οι διώξεις αυτές έγιναν επιλεκτικά ως προς τις μειονότητες (που σε πολλές περιοχές της Μικράς Ασίας ήταν ουσιαστικά πλειονότητες, πχ Έλληνες και Αρμένιοι). Κυνηγήθηκαν ανηλεώς οι Έλληνες και οι Αρμένιοι στην Μικρά Ασία, στον Πόντο και αλλού αλλά όχι οι εβραϊκές μειονότητες. Όπως αναφέρει ο Σαρτιώ:

Μόνον αι οικίαι των Εβραίων έμειναν ανέπαφοι. Έφερον εις την θύραν των ως χαρακτηριστικόν γνώρισμα ένα κουρέλι από λευκό ύφασμα. Ενώπιον του σημείου τούτου οι λεηλατούντες εσταματούσαν.

Οι Εβραίοι ήσαν εν γνώσει του μυστικού. Ο Ραχμή Βέης ήτο ντονμές (πρωτοεβραίος) εκ Θεσσαλονίκης. Ίσως χάρις εις αυτόν εσώθησαν οι Εβραίοι…

Για τον ρόλο των Εβραίων στο κίνημα των Νεοτούρκων έχουν ειπωθεί αρκετά, ιδίως για την καταγωγή των μελών της «Ενώσεως και Προόδου», που ο χαρακτήρας της ήταν κατά βάση μη τουρκικός και μη μουσουλμανικός. Ο R. W. Seton – Watson αναφέρει πως «κανένας σχεδόν από τους ηγέτες της δεν υπήρξε καθαρόαιμος Τούρκος. Ο Enver είναι γιος ενός Πολωνού αποστάτη. Ο Djavid ανήκει στην εβραϊκή αίρεση των Ντονμέ. Ο Carasso είναι Εβραίος Sephadim από τη Θεσσαλονίκη…».[5] Αυτό το κεφάλαιο ίσως αποτελέσει ένα επόμενο θέμα για αρθρογραφία.

Παραπομπές:

[1] Bernard Lewis, Η ανάδυση της σύγχρονης Τουρκίας, τόμος Ά, Παπαζήσης, Αθήνα 2001, σ. 454.

[2] Bernard Lewis, Η ανάδυση της σύγχρονης Τουρκίας, τόμος Ά, Παπαζήσης, Αθήνα 2001, σ. 439-440.

[3] Σαράντος Ι. Καργάκος, Η Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922) από το έπος στην τραγωδία, τόμος Ά, ειδική έκδοση Real News, Αθήνα 2013, σ. 40.

[4] Φραγκούλης Σ.Φράγκος, Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι;, Λιβάνης, Αθήνα 2012, σ. 303.

[5] Bernard Lewis, Η ανάδυση της σύγχρονης Τουρκίας, τόμος Ά, Παπαζήσης, Αθήνα 2001, σ. 428.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ : ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ (Β' ΜΕΡΟΣ)

(απόσπασμα από το βιβλίο ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ 
ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ του Κ.ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ που θα εκδοθεί σύντομα)

«…Ξημέρωσε. Τι παγωνιά ρε γαμώτο. Εχτές που έπλενα την καραβάνα ένιωθα τα νύχια σαν να έβγαιναν από τα δάκτυλα.
Και τι πλύσιμο δηλαδή; Μαλακίες. Όλο το λίπος έμενε μέσα. Χρειάστηκε να την γεμίσω με χώμα, να πάρει το λίπος και μετά να την ξεβγάλω. Και μετά αναρωτιούνται γιατί θερίζει η δυσεντερία.
Μα μανία και αυτή να τρώμε σχεδόν μόνο λίπος τα βράδια ενώ το μεσημέρι κανένα βραστό μακαρόνι σκέτο. Ο εφοδιασμός δύσκολος. Πολύ δύσκολος. Ξεκινήσαμε μια εκστρατεία χωρίς να φροντίσουν «οι κλαράτοι» τον εφοδιασμό μας σε φάρμακα, ανταλλακτικά και τρόφιμα. Από τότε που διαβήκαμε τον Σαγγάριο, όλο και χειρότερα τα πράγματα. Τα τρόφιμα έρχονται καθυστερημένα ή καθόλου, γιατί τα αυτοκίνητα ή παθαίνουν ζημιά σε αυτά τα κατσάβραχα, που μου θυμίζουν την διαδρομή για το Σουρουκλή (σ.σ. σημερινή Σουρωτή) στην πατρίδα μου, ή πέφτουν σε καμιά ενέδρα από Τούρκους άτακτους. Πριν μια βδομάδα, πήγαμε με τον Λοχαγό μου και άλλους δέκα άντρες με έναν αραμπά καμιά δεκαριά χιλιόμετρα πίσω μας να αναζητήσουμε τα αυτοκίνητα του εφοδιασμού της Μεραρχίας, που παρότι αναμένονταν το μεσημέρι, είχε ξημερώσει η επόμενη μέρα και δεν είχαν φανεί. Όλο το Σύνταγμα είχαμε μείνει χωρίς ψωμί και χωρίς πόσιμο νερό.
Μετά από μισή ώρα δρόμο βλέπουμε έναν όγκο στο βάθος να καπνίζει… Σταματάμε τον αραμπά και αρχίζουμε να τρέχουμε προς τα εκεί.
Μόλις πλησιάσαμε καταλάβαμε γιατί δεν ήλθαν τα αυτοκίνητα του εφοδιασμού.
Ένας μεγάλος κορμός έκλεινε τον καρόδρομο και εμπόδιζε την διέλευση. Τα δύο οχήματα ακινητοποιημένα με τις πόρτες ανοιχτές να καίγονται ακόμα. Οι καρότσες πίσω καμένες…
Το θέαμα απαίσιο. Διάσπαρτα γύρω από τα οχήματα τα πτώματα έξη δικών μας φαντάρων και ενός ανθυπασπιστή και τριών βρωμιάρηδων με χωριάτικα ρούχα… μάλλον τσετών (σ.σ. τσέτες ήταν οι άτακτοι έφιπποι Τούρκοι που εμφανίζονταν από το πουθενά και χτυπούσαν τις μεμονωμένες αποστολές του Στρατού μας)!
Τα οχήματα έπεσαν σε ενέδρα είναι ξεκάθαρο. Τους είχαν κλείσει τον δρόμο με τον κορμό και όταν τα φορτηγά σταμάτησαν και οι στρατιώτες μας κατέβηκαν να τον μετακινήσουν προφανώς τους επιτέθηκαν. Θα τους είχαν κυκλώσει γιατί από τις θέσεις των πτωμάτων, δεν φαινόταν να είχαν προλάβει να καλυφθούν. Πάλι καλά που πρόκαμαν να «φάνε» τρεις από αυτούς.
- Αλητήριοι… φώναξε εξοργισμένος ο Λοχαγός μας. Το ήξερα, το ήξερα… επαναλάμβανε. ΄Ηταν μπαρουτοκαπνισμένος ο Λοχαγός Σίμος από την Θήβα. Πολεμούσε ανελλιπώς από το 1912 στον πρώτο βαλκανικό. Γνώριζε τέτοια «κολπάκια» σαν αυτά που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι για να χτυπούν μεμονωμένες φρουρές μας σε γεφύρια ή φυλάκια. Τα χρησιμοποίησαν και οι Βούλγαροι πολλές φορές «δασκαλεμένοι» από τους θρασύδειλους Τούρκους.
- Ξεκινήστε να σκάβετε τάφους. Δεν μπορούμε να ρισκάρουμε να τους βάλουμε στον αραμπά. Θα γίνουμε υπερβολικά αργοκίνητοι. Θα τους θάψουμε εδώ, είπε με πικραμένο πρόσωπο.
- Και τους Τούρκους κυρ-Λοχαγέ; ρώτησε ο άλλος ο Λοχίας, ο Κράτσας από τα Τρίκαλα.
- Ναι σιγά μην καθυστερήσουμε εδώ εκτεθειμένοι για να θάψουμε και αυτά τα καθάρματα, απάντησε ο Λοχαγός. Και συνέχισε: «Αστους να τους φάνε τα τσακάλια και οι λύκοι. Αφού τους παράτησαν οι δικοί τους, εμείς θα τους θάψουμε ρε; Τόσο βλαξ είσαι ; Κι έχετε τον νου σας ρε. Μπορεί να μην έχουν απομακρυνθεί ακόμα» κατάληξε.
Τότε παρατήρησα κάτι. Είχαμε έξη φαντάρους και έναν ανθυπασπιστή. Σύνολο επτά. Τα οχήματα δύο. Τέσσερις σε κάθε όχημα. Δύο στην καμπίνα και δύο στην καρότσα. Άρα έπρεπε να είναι οκτώ. Που σημαίνει λείπει ένας.
Το λέω στον Λοχαγό.
- Μπράβο Κωνσταντινίδη. Έχεις δίκιο, μου απάντησε. Πάρε τρεις άντρες και ψάξτε σε ακτίνα 50 μέτρων.
Κάνω νόημα στον Λουκά, τον Νότη και τον Αντρέα τον Πατρινό, φιλαράκια μου και οι τρεις, «ψημένοι φαντάροι» όλοι τους και τους λέω «βάλτε τις ξιφολόγχες και ακολουθήστε με».
Αρχίσαμε να ψάχνουμε μέσα στην περίεργη βλάστηση που είχε εκεί η περιοχή, παρότι όλα γύρω υψώματα ήταν γυμνά και ξερότοποι. Ίσως για αυτό τους έστησαν την ενέδρα οι Τούρκοι εκεί.
Ξαφνικά ακούω τον Λουκά να με φωνάζει «Λοχία εδώ».
Τρέχουμε και οι τρεις προς την μεριά που ήταν. Φτάνουμε και τον βρίσκουμε πάνω από έναν πολύ βαριά – όπως αποδείχθηκε - τραυματισμένο νεαρό αξιωματικό. Ανθυπολοχαγός ήταν. Μες στα αίματα. Το πρόσωπο του δεν φαινόταν καθαρά γιατί ήταν πλημμυρισμένο στο αίμα.
- «Κύριε Ανθυπολοχαγέ μην φοβάσαι» του λέω.
«Έλληνες είμαστε. Θα σε πάρουμε στο Σύνταγμα να σε περιποιηθούν οι γιατροί» του είπα για να τον καθησυχάσω. Κάτι ψέλλιζε. Πλησίασα το αυτί μου στο στόμα του. Με δυσκολία τον άκουσα να μου λέει:
«Ενέδρα… ενέδρα… ήταν καμιά τριανταριά… άτακτοι… όλοι άτακτοι… μας αιφνιδίασαν… νεκροί όλοι νεκροί….
Εγώ σύρθηκα …μέχρι εδώ… είμαι ο Ανθυ… Ανθυπολοχαγός… Παντέλης… Παντέλης Νικόλαος…. Του 2ου Τάγματος Εφοδιασμού… Εφοδιασμού Μεταφορών…. Ήθελαν να πεταλώσουν… έναν τραυματισμένο μας… άκουγα που έλεγε ο τσαούσης (σ.σ. επικεφαλής) τους… «Ονού τσιβί τσακ»… (καρφώστε τον)… αλλά άκουσαν μακριά μια σάλπιγγα… και φοβήθηκαν… και έφυγαν…»
- Μην ανησυχείς, του λέω. Θα σε πάμε στους γιατρούς.
«Δεν θα αντέξω…» είπε με φανερή πλέον την εξάντληση από την αιμορραγία. «Λίγο νερό θέλω μόνο»….
Βγάζει ο Νότης το παγούρι του, του το βάζει στο στόμα… Πίνει μια γουλιά και την ξαναβγάζει μαζί με αίμα. Τότε τον άκουσα να λέει «Πατέρα…» και να αφήνει μια δυνατή πνοή, σημάδι ότι «έφυγε».
- Πάρτε τον ρε να τον θάψουμε, λέω στους άλλους τρεις, ψάχνοντας στην τσέπη του για τα προσωπικά του αντικείμενα. Αφού τα έβαλα στο σακίδιο μου, παίρνω το όπλο και ξαναβγαίνω στο ξέφωτο που μας περίμεναν οι υπόλοιποι και ο Λοχαγός.
- Θάψτε τον και αυτόν και πάμε πίσω στο Σύνταγμα, επανέλαβε.
Μόλις τελείωσαν και έβαλαν και τους οκτώ πρόχειρους σταυρούς από κλαδιά, πάνω στον σωρό με το χώμα των τάφων, ανεβήκαμε όλοι στον αραμπά με τελευταίο τον Λοχαγό να ιππεύει το άλογό του και να κοιτάει προς τα πίσω, μην μας ακολουθεί κανείς.
- Τον νου σας, μην πέσουμε κι εμείς σε καμιά παγίδα, μας λέει.
Όλοι είμαστε με μέτωπο προς τα έξω. Και ξεκινήσαμε.
Τότε με ρωτάει ο νεαρός της ομάδας μας, ο Βεργίδης, ένα παλληκάρι όχι παραπάνω από 19 χρονών από τα Βουρλά, εθελοντής Μικρασιάτης του Ελληνικού Στρατού:
- Λοχία, γιατί δεν βάλαμε όρθιους τους σταυρούς στα μνήματα;;;
- Γιατί αν τους βάζαμε όρθιους μπορεί να τους έβρισκαν οι Τούρκοι Βεργίδη. Δεν το κατάλαβες; Του απαντώ.
- Εεε και να τους βρουν τι έγινε; Πεθαμένοι είναι! με ξαναρωτά με αφέλεια.
Ο καημένος δεν ήξερε ότι πολλές φορές βρήκαμε τάφους στρατιωτών μας, που οι Τούρκοι τους βρήκαν, ξέθαψαν τα σώματα τους και τους έβγαλαν τα μάτια, τους έβγαλαν την καρδιά και τους άφηναν έξω βορά στα κτήνη της Ασιατικής Στέππας.
Δεν ήθελα να τον τρομάξω τον μικρό και του απαντώ αδιάφορα «Καλό είναι να μην τους βρουν» κλείνοντας την συζήτηση.
Στην διαδρομή σκεφτόμουν πως η Στρατιά, τόσοι Στρατηγοί δεν σκέφτηκαν να μην μακρύνουν τόσο την γραμμή προέλασής μας. Ο εφοδιασμός μας έγινε «χτηκιό» (χτηκιό ονόμαζαν τότε την φυματίωση). Όλο επιθέσεις από τσέτες. Είχαν πάντα το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και την τέλεια γνώση του εδάφους.
Και καλά να όρμαγαν σε στρατιώτες. Οπλισμένοι οι μεν οπλισμένοι οι δε. Γινόταν μάχη. Οι δικοί μας υπερασπίζονταν τον εαυτόν τους.
Το πρόβλημα ήταν όταν έκαναν επίθεση σε Υγειονομικά κλιμάκια. Επίθεση δηλαδή σε γιατρούς και νοσοκόμες.
Δεν είναι πολύς καιρός που έκαναν επίθεση σε μια μονάδα Ορεινών Χειρουργείων, που νόμιζαν ότι βρίσκονταν στα μετόπισθεν …ενώ στην ουσία ήταν «στο στόμα του λύκου». Σκότωσαν όλους τους γιατρούς και τους νοσοκόμους, βίασαν τις νοσοκόμες και αφού έκαψαν τα πάντα, πήραν τις νοσοκόμες προς άγνωστη κατεύθυνση.
Από έναν αιχμάλωτο που έπιασαν οι δικοί μας, έμαθαν ότι τις πήραν και τις έκλεισαν σε μπορντέλα στα Μούγλα, να κάνουν τις πουτάνες, όπου πήγαιναν να τις γλεντήσουν οι Κούρδοι και οι Τσερκέζοι (σ.σ. Κιρκάσιοι) σύμμαχοι του Κεμάλη.
Και το γνωρίζαμε. Και δεν διέταζε κάποιος από την Στρατιά να πάει εκεί μια μονάδα να τους κάψει και να απελευθερώσει τις δύσμοιρες κοπέλλες, που ήλθαν από την Πελοπόνησο, από τα νησιά, από την Θεσσαλία, από κάθε μέρος της Παλαιάς Ελλάδας, για να καταλήξουν σε μπορντέλα των Τούρκων για να τις πηδάνε οι μεθυσμένοι βρωμιάρηδες μωαμεθανοί σύμμαχοι του Κεμάλη... Και αυτό γιατί εκεί ήταν η Ιταλική Ζώνη. Και οι Ιταλοί πλέον ήταν με το μέρος του Μουσταφά του Κεμάλη…
Είναι από τις στιγμές που παρακαλούσα να μην είχε διαφύγει στην Κωνσταντινούπολη ο «Κεραυνός», ο Συνταγματάρχης ο Κονδύλης, που δεν καταλάβαινε από Ιταλούς ή πολύ περισσότερο από Τούρκους, ούτε από υψηλή διπλωματία. Θυμάμαι πως εκδικήθηκε την Σφαγή του Αϊδινίου πριν περίπου δύο χρόνια. Δεν άφησε ρουθούνι Τούρκικο, ακόμα κι από αυτούς που πήγαν να προστατευτούν στην Ιταλική Ζώνη… Είχαν αυτήν την αυταπάτη τα θρασίμια....
Ο Κονδύλης παραμέρισε τον Ιταλό Αξιωματικό και μπήκε σαν σίφουνας στην περιοχή και τσάκισε όποιον μπήκε μπροστά του… Οι Ιταλοί τότε θυμάμαι, όπως έλεγαν στην Σμύρνη διαμαρτυρήθηκαν στον τότε Αρχιστράτηγο τον Σμυρνιό τον Παρασκευόπουλο και στον Βενιζέλο, αλλά τίποτα δεν του έκαναν… Ποιος να τα βάλει με τον «Κεραυνό». Κρίμα ρε διάολε με αυτές τις εκλογές πριν εξη μήνες, τον κυνήγησαν να τον συλλάβουν επειδή ήταν Βενιζελικός και είχε κι αυτός κυνηγήσει Βασιλικούς, όταν στα πράγματα ήταν ο Βενιζέλος. Τους την κοπάνησε και πήγε φυγάς στην Πόλη. Μαζί με άλλους Αμυνίτες αξιωματικούς. Άτιμο πράγμα αυτός ο Διχασμός. Διέλυσε τον Στρατό. Κυριολεκτικά.
Ειλικρινά λείπουν αξιωματικοί σαν τον Κονδύλη. Σκληροί αλλά πατριώτες… Καλοί μερικοί Βασιλόφρονες που ήλθαν μετά τις εκλογές, αλλά ..."άψητοι" !!! Τους έλειπε η εμπειρία 5 χρόνων πολέμου...
Τις σκέψεις μου αυτές τις διέκοψε ξανά ο Bεργίδης που με ρώτησε: «Τι είναι το πετάλωμα Λοχία»;
- Δεν ξέρεις πως πεταλώνουν τα άλογα ρε Βεργίδη; του απαντάω θέλοντας να αποφύγω αυτην την συζήτηση.
- Ναι αλλά τι σχέση έχει αυτό με τους στρατιώτες μας ; επιμένει…
Ε δεν άντεξα…
- Άκου να σου πω Βεργίδη. Αιχμάλωτοι στα χέρια του Τούρκου δεν πέφτουμε. Ιδίως εσύ που είσαι Μικρασιάτης. Αν σε ανακαλύψουν θα σου κόψουν τον πούτσο και θα στον βάλουν στο στόμα, μέχρι να πεθάνεις από αιμορραγία. Αν δεν σε ανακαλύψουν και νομίζουν ότι είναι από την Παλαιά Ελλάδα, θα σε πεταλώσουν δηλαδή θα σου βγάλουν τα αρβύλια και θα σου καρφώσουν πέταλα στα πόδια σαν να είσαι μουλάρι… Κατάλαβες ;;; Κοίτα μπροστά σου τώρα… του λέω και κλείνω την συζήτηση.
- «Αν βλέπεις ότι κινδυνεύεις να πιαστείς αιχμάλωτος, ή τους ορμάς και τους αναγκάζεις να σε σκοτώσουν αμυνόμενοι για να μην τους σκοτώσεις εσύ ή βάζεις το ντουφέκι σου εδώ στο καρύδι στο λαιμό βλέποντας προς τα μυαλά σου και πατάς την σκανδάλη… Αλλά δεν αφήνεις να σε πιάσουν ζωντανό… Κανείς ζωντανός στα χέρια Τούρκου» είπε ο Λουκάς που είχαν δει πολλά τα μάτια του, σε όλους τους Πολέμους, Βαλκανικούς και Μεγάλο αλλά και στην εδώ Εκστρατεία….
Και του ρίχνει ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ενώ τα μουλάρια τραβούσαν τον αραμπά πηγαίνοντας μας στην ασφάλεια της Έδρας του Συντάγματος…
Και αυτήν την μέρα θα φάμε πάλι, βραστό καλαμπόκι και θα πιούμε, κάνοντας πρώτα τον σταυρό μας, νερό από τις γειτονικές πηγές και πηγάδια, ελπίζοντας να μην τα έχουν μολύνει οι Τούρκοι…»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 43η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ'' ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ : α) ΙΜΙΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, β) Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΒΑΛΛΙΣΤΙΚΩΝ ΠΥΡΑΥΛΩΝ γ) ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ; δ) ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟ 2017 κ.α.

Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιγράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 07/02/2017.

Evonymos
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
BLUE SKY