Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Χ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ 75 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Βιβλιογραφια 1. «Ο Γρίβας και η «Χ». Το χαμένο αρχείο» Σπύρος Παπαγεωργίου, εκδόσεις «Νέα Θέσις»

2. «Οργάνωσις «Χ», τρία χρόνια, τρεις αιώνες», Όμηρος Παπαδόπουλος. Εκδόσεις «Νέα Θέσις»

3. «Το έπος του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη», Ν. Σαμουήλ, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»

Η ίδρυση της αντιστασιακής οργάνωσης «Χ» έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 1941 υπό  άκρα μυστικότητα  όπως άλλωστε υποδηλώνει και το όνομα της. Ιδρυτής και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της υπήρξε ο αντισυνταγματάρχης πεζικού Γεώργιος Γρίβας. Ο Γρίβας ήταν ένας έμπειρος αξιωματικός με μάχιμη υπηρεσία στην Μικρασιατική εκστρατεία όσο και στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο του 1940. Είχε φήμη άριστου επιτελικού αξιωματικού με γνώσεις και αδάμαστη θέληση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2010/12/blog-post_05.html

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Ο Μακεδονικός αγώνας ήταν ιδιόμορφος στη προπαρασκευή και στην οργάνωση και πολύμορφος στην ένοπλη δράση. Σε όλες τις φάσεις του μετέχουν Μανιάτες, που εθελοντικά πολέμησαν και στη Κρήτη τα έτη 1841, 1869, 1895, 1897), στη Θεσσαλία το1854 και στη Μακεδονία το1897.
Στη προπαρασκευή συνετέλεσαν δύο διαπρεπείς Μανιάτες, δημοσιογράφοι και διευθυντές εφημερίδων, ο Πέτρος Κανελλίδης της ΚΑΙΡΟΙ και ο Δημήτρης Καλαποθάκης, της ΕΜΠΡΟΣ.
Ο Π. Κανελλίδης διακρίθηκε ως εθελοντής στη Κρήτη το 1869 στο σώμα του μανιάτη Δημήτρη Πετροπουλάκη, ενώ ο Δ. Καλαποθάκης με την αρθρογραφία του για το Μακεδονικό ζήτημα, με το ψευδώνυμο «Μακεδονικός», επηρέαζε τη κοινή γνώμη και είναι αυτός που οργάνωσε το Μακεδονικό κομιτάτο.Από το γραφείο του Καλαποθάκη οργανώνονται τα εθελοντικά σώματα που εισέρχονται στη Μακεδονία, ο ανεφοδιασμός, η αλληλογραφία κλπ.

Στη περιφέρεια εργάζονται πολλοί Μανιάτες και ενδεικτικά αναφέρονται:

1. Ο Κυριάκος Ταβουλάρης, ανθυπασπιστής του πυροβολικού που υπηρετεί στο προξενείο Θεσσαλονίκης, από το Μάρτιο του 1906 έως το 1909, με το ψευδώνυμο «Κατσανός».
2. Δ. Ανδρουβιτσανέας, ως δάσκαλος σε διάφορα χωριά της Βέροιας και της Έδεσσας.
3. Ο Ιωάννης Ζαγοριανάκος (καπετάν Ζάγρας), ως πράκτορας στη Προσοτσάνη, Καβάλα, Δεδέγαετς και Κωνσταντινούπολη.
4. Ο Παρασκευάς Ζερβέας (καπετάν Παρασκευάς), ως γεωπόνος στη περιφέρεια Ρουμλουκίου.
5. Ο Μανούσος Καναβαράκος (καπετάν Μανούσος), ως δάσκαλος στους Αποστόλους (Πέλλα).
6. Ο Βασίλης Καραμούζης, κυβερνήτης εμπορικού πλοίου υπό Τουρκική σημαία μετέφερε πυρομαχικά.
7. Ο Γρ. Λαδακάκος, διευθυντής σχολείου στη Γουμένιτσα.
8. Ο Λεωνίδας Μπεχράκης, από την Αρεόπολη, ως πράκτορας στη Καβάλα.
9. Ο Παναγιώτης Παπατσανετέας (καπετάν Παναγιώτης) ως ταβερνιάρης, ζωέμπορος και διευθυντής σχολείου στη Καστοριά.
10. Ο Παναγουλάκος (Εμίλιος Εβρότας ή Χαριτωνίδης), ως επιθεωρητής σχολείων στη Καστοριά.
11. Ο Γαβριήλ Προκοπέας ως υπάλληλος εταιρείας στο Σουφλί.
12. Ο Μιχαήλ Αναγνωστάκος (καπετάν Ματαπάς), ως ηγούμενος στη Μονή Όσσιανης (Αρχαγγέλου) με το ψευδώνυμο Παπαχρήστος.
13. Ο Ιωάννης Δεμέστιχας (καπετάν Νικηφόρος), ως παραγγελιοδόχος στη Θεσσαλονίκη και προμηθευτής πολεμικού υλικού.
14. Ο Στυλιανός Μαυρομιχάλης στην ανατολική Μακεδονία και δυτική Θράκη με το ψευδώνυμο «Μαυρομάτης».
15. Στα Τρίκαλα ο ανθυπολοχαγός Παύλος Λαμπίρης από το Γύθειο και ο υπολοχαγός Γρηγόρης Προκοπέας από το Λεύκτρο.
16. Στη Καλαμπάκα ο ενωμοτάρχης Γ. Κουτρουβίδας.

Πολλοί από τους ανωτέρω όταν η ανάγκη του αγώνα το επέβαλε, ανέλαβαν ένοπλη δράση με τα αντάρτικα σώματα.Για τον εξοπλισμό και τη διακίνηση των αντάρτικων σωμάτων στη Μακεδονία, ενεργούσαν ως εκπρόσωποι του κομιτάτου μεταξύ άλλων οι Λαμπίρης, Προκοπέας και Κουτρουβίδας.
Τους Μανιάτες καπετάνιους πλαισίωσαν εθελοντικά πολλοί Μανιάτες υπαξιωματικοί, όπως και άλλους καπετάνιους μη Μανιάτες, ως υπαρχηγοί, οπλαρχηγοί ή ομαδάρχες όπως1: Οι οπλαρχηγοί Κ. Ταβουλάρης, Β. Μπουτσικάρης, Β. Στρατάκος, Π. Τζανάκος, Δ. Πιτσινίγγος, Π. Δρακουλάκος, Κούμανης Βραχάτης, Βασ. Τσιμπιδάρος (καπετάν Βάσος - Καρέα), Γ. Φραγκογιάννης (Μπουλαριοί), Φ. Κιτρινιάρης (καπετάν Λίβας – Καρδαμύλη), Στ. Σαμπατάκος.
Οι επιλοχίες Μ. Φουρίδης ή Φουριδάκος (καπετάν Λίμπερδος), Γ. Παναγιωτέας, Παν. Κουκής (Κάμπος Αβίας), Π. Μαλεύρης (Κουλούμι),
Οι λοχίες Δ. Αποστολάκος (καπετάν Καραβοστάσης), Δημ. Κουρέας (Μάλτα Αβίας), Ευάγγ. Μπαϊρακταρέας (καπετάν Ακίλλας - Καρδαμύλη), Τζ. Πιερρουτσάκος (Γέρμα), Γρηγ. Ρογκάκος, Ηλ. Χιονάκος (καπετάν Λιάς), Δ. Μιχαλέας, Π. Οικονομάκος,

Γνωστοί Μανιάτες που αγωνίσθηκαν στο Μακεδονικό αγώνα, ως απλοί στρατιώτες ή πολίτες

Ι. Αγγελάκος, Κυρ. Αντωναράκος (Γύθειο), Ν. Αποστολάκος, Κ. Αρναούτης, Ν. Βαβέας, Δ. Βαχαβιώλος, Π. Βορβολάκος, Π. Γκητάκος, Ν. Γκαζάκος, Π. Δαμιανάκος, Ν. Δαμιανέας (Σαϊδόνα), Η. Δικαίος (Μεγ. Μαντίνεια), Β. Δουκάκης, Δ. Δραγώνας (Βέργα), Ι. Θεοδωράκος, Α. Θωμόπουλος (Γύθειο), Ν. Καζάκος, Ν. Καλλιδώνης, Χαρ. Καμινέας (Καρδαμύλη), Εμμ. Καμπούρης (Προσήλιο), Πάν. Καπετανάκης (Μεγ. Μαντίνεια), Στ. Καχριμάνης, Γρηγ. Κοιλάκος (Αρεόπολη), Στρ. Κομπιλίρης (Προάστειο), Γ. Κορνάρος, Βασ. Κουζήγιαννης, Ι. Κουζιγιάννης (Γύθειο), Γ. Κουκουτσέας, Γ. Κουμουνδουρέας (Λαγκάδα), Ι. Κούμπαρης, Μ. Κουράκος, Ι. Κουρέας, Μ. Κριάλης, Βασ. Κωστάκος, Ξενοφών Κωστέας (Γούρνιτσα Καρδαμύλης), Γρ. Λαδακάκος, Παν. Μανακάκος, Π. Μαρινάκος, Α. Μανολαράκος, Π. Μεράκος, Μοτσάκος, Βασ. Μουτζουρίδης, Ι. Μπαλιτσάρης, Π. Μπομπάκος, Χ. Μπουραζάνης, Β. Μπουρζινάκος, Κ. Οικονομάκος, Ι. Οικονομάκος, Δ. Οικονόμου, Ανδ. Πατσαλέας ή Πετσάλης (Πλάτσα), Π. Πετροπουλάκης, Παύλος. Πιερράκος, Ν. Σαλιμίδης (Αρεόπολη), Π. Σκοντράκος, Γ. Σκοπετέας (Εξωχώρι), Σωτ. Σκοπετέας (Εξωχώρι), Κ. Σκορδάκος και ο αδελφός του Γ. Σκορδάκος, Β. Σταματάκος, Α. Σταυριανάκος, Παν. Στεφανάκος, Χ. Τασάκος, Α. Τζανέας, Δαμιανός Τζινάκος (Γύθειο), Η. Τσιριτέας, Γ. Χαλουλάκος,

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
HISTORY

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Του Γεωργίου Α.Τσιάκαλου

 

Αναμφισβήτητα, το κορυφαίο γεγονός που απασχολεί την Ευρώπη και όχι μόνο, εδώ και λίγες ημέρες είναι η απόφαση του βρετανικού λαού για αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια εξέλιξη, που προκάλεσε πανικό και έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/07/blog-post_5.html

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ : «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΟΡΚΙΣΩ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ, ΠΩΣ ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΟΡΚΙΣΩ ΥΠΟΔΕΙΧΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ; ΔΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΩΝ;»

Του Ιγνάτιου Γκ.

 

«Δεν μπορώ να ορκίσω Κυβέρνηση προβληθείσα από τον εχθρό,

εμείς γνωρίζουμε ότι τις Κυβερνήσεις τις ορίζει ο λαός ή ο Βασιλεύς.

Εδώ τώρα ούτε ο λαός εψήφισε την Κυβέρνηση, ούτε ο Βασιλεύς την όρισε.

Πως ζητάτε να ορκίσω Κυβέρνηση υποδειχθείσα υπό του εχθρού; Δια να είναι όργανό των;»

"Αυτός ο τόπος βγάζει δύο πράγματα ελιές και παλικαριά."

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/07/blog-post_15.html

ΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ - ΜΑΣΤΙΓΩΝΑΝ 13ΧΡΟΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Του Νίκου Γιαννόπουλου

Ιστορικού

Λίγους μήνες μετά την έναρξη του ενωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο η βρετανική διοίκηση ίδρυσε τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όσοι Ελληνοκύπριοι πατριώτες συλλαμβάνονταν κατά τους πρώτους μήνες του αγώνα, οδηγούνταν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας ή στο κάστρο της Κυρήνειας. Στη συνέχεια άρχισε να λειτουργεί το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης, της Κοκκινοτριμιθιάς, στο οποίο φυλακίσθηκαν χιλιάδες αγωνιστές. Μικρότερα στρατόπεδα λειτούργησαν στα χωριά Πύλα, Πέργαμος, Μάμμαρι κ.ά.

Οι αστυνομικοί σταθμοί της Ομορφίτας, της Πάφου και των Πλατρών χρησιμοποιήθηκαν ως χώροι κράτησης, προσωρινού κυρίως χαρακτήρα. Οι έγκλειστοι των κρατητηρίων διακρίνονταν σε δύο κατηγορίες: σ’ αυτούς που είχαν καταδικασθεί και σ’ αυτούς που κρατούντο επ’ αόριστον, εν αναμονή της δίκης.

Πέρα από τα μέλη της ΕΟΚΑ τα οποία αποτελούσαν τον κύριο στόχο των Βρετανών οι τελευταίοι συλλάμβαναν χιλιάδες πολίτες με την ασαφή κατηγορία της «προώθησης των σκοπών της τρομοκρατίας». Η ελάχιστη ποινή ήταν η φυλάκιση και η μέγιστη η καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη ή και θάνατο. Τον Νοέμβριο του 1955 δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως νόμος ο οποίος εισήγαγε ως συμπληρωματική ποινή την μαστίγωση, ειδικά για τους ανηλίκους, με την εξής διάταξη: «Όταν εν πρόσωπον άρρενος φύλου, ηλικίας κάτω των 18 ετών, έχει καταδικασθή από εν δικαστήριον δι’ οιανδήποτε παράβασιν των ανωτέρω κανονισμών, το δικαστήριον θα δύναται, αν κρίνει τούτο σκόπιμον, να καταδικάζει το ως άνω πρόσωπον εις την ποινήν της μαστιγώσεως. Η ποινή θα εκτελείται διά λεπτής ράβδου, ο δε αριθμός των ραβδισμών εν ουδεμία περιπτώσει θα υπερβαίνει τους 12».

Η ποινή του μαστιγώματος εφαρμόσθηκε σε εκατοντάδες ανηλίκους, ενώ σε συζήτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων στο Λονδίνο αποκαλύφθηκε ότι 13 παιδιά που βασανίσθηκαν με τον τρόπο αυτό ήταν κάτω των 14 ετών. Η καταδίκη σε θάνατο, επιβλήθηκε συνολικά σε 39 αγωνιστές, εκτελέσθηκαν όμως μόνο εννέα, υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής . Εκείνοι οι οποίοι εκτοπίσθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς δίκη, ανήλθαν σε χιλιάδες. Οι συνθήκες διαβίωσης τους έμοιαζαν με εκείνες των εγκλείστων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα σοβιετικά γκουλάγκ. Κοιμούνταν ανά 30- 40 σε πρόχειρα, τσίγκινα παραπήγματα, τα οποία ήταν ακατάλληλα για το κρύο του χειμώνα και πολύ περισσότερο για την αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού. Καθημερινά ξυπνούσαν από τις άγριες φωνές, τις κλωτσιές και τα γκλόμπ των δεσμωτών τους.

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά έπρεπε να είναι έτοιμοι για επιθεώρηση. Αποδράσεις ήταν εξαιρετικά δύσκολο να σημειωθούν, δεδομένου ότι πριν τη δύση του ηλίου καταμετρούντο όλοι και εγκλείονταν στα παραπήγματα, ενώ περιμετρικά των στρατοπέδων υπήρχε νεκρή ζώνη και πύργοι μόνιμα επανδρωμένοι. Ταυτόχρονα, περίπολοι με ανιχνευτικούς σκύλους έλεγχαν νύχτα μέρα την περίμετρο. Όσον αφορά τα δικαιώματα των κρατούμενων αγωνιστών, ακόμη και τα πλέον στοιχειώδη καταπατούνταν, ενίοτε χωρίς αφορμή. Συχνά επιβαλλόταν η απαγόρευση επικοινωνίας, αλλά, και όταν επιτρεπόταν, η αλληλογραφία υφίστατο πάντα λογοκρισία. Όλα τα παραπάνω όμως ήταν πταίσματα μπροστά στα βασανιστήρια, σκοπός των οποίων ήταν η καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των αγωνιστών, η κάμψη του φρονήματός τους ή η απόσπαση ομολογιών και πληροφοριών. Συχνά οι κρατούμενοι αναγκάζονταν να μένουν γυμνοί δημοσίως ή κλείνονταν στην απομόνωση. Εκεί παρέμεναν νηστικοί και διψασμένοι. Φρικτά ήταν τα βασανιστήρια τα οποία υφίσταντο οι κρατούμενοι στις φυλακές ή τους αστυνομικούς σταθμούς, ώστε να ομολογήσουν μυστικά της οργάνωσης.

Οι συλληφθέντες δεν αντιμετώπιζαν μόνο το μένος των Βρετανών αλλά και την σκληρότητα των Τουρκοκυπρίων επικουρικών αστυνομικών. Ένα από τα «αγαπημένα» βασανιστήρια των Βρετανών δεσμοφυλάκων ήταν το «σιδερένιο στεφάνι». Οι βασανιστές τοποθετούσαν ένα σιδερένιο στεφάνι στο κεφάλι του θύματος, το οποίο έσφιγγαν ολοένα και περισσότερο με μοχλό. Ο πόνος ήταν αφόρητος και το θύμα λιποθυμούσε. Άλλο βασανιστήριο ήταν το κρέμασμα από τα πόδια. Το αίμα κατέβαινε στο κεφάλι του θύματος, το οποίο κυριευόταν από σκοτοδίνη και τελικά έχανε τις αισθήσεις του. Ασύλληπτης βαρβαρότητας ήταν ο εικονικός πνιγμός. Το κεφάλι του θύματος κρατιόταν με τη βία μέσα σε λεκάνη με νερό, ώσπου λιποθυμούσε. Όταν ανακτούσε τις αισθήσεις του, το βασανιστήριο επαναλαμβανόταν.

Σε άλλες περιπτώσεις οι Βρετανοί ανακριτές υποχρέωναν τους αγωνιστές να κοιτούν εκτυφλωτικούς προβολείς από απόσταση λίγων μόλις εκατοστών, προκαλώντας τους ανεπανόρθωτες βλάβες στην όραση. Φυσικά στην ημερήσια διάταξη ήταν το μαστίγωμα, η κατάβρεξη του σώματος του θύματος με εναλλαγή παγωμένου και καυτού νερού, η αφαίρεση των νυχιών, το σβήσιμο τσιγάρων, η τοποθέτηση πυρωμένων σίδερων στα σώματά τους, η σύσφιξη γεννητικών οργάνων κ.α. Οι «πολιτισμένοι» Βρετανοί εξάντλησαν όλη την εφευρετικότητά τους προκειμένου να καταστήσουν τη ζωή των φυλακισμένων Κυπρίων κόλαση. Πολλοί από τους βασανιστές μετατέθηκαν γρήγορα εκτός Κύπρου για να μην αποτελέσουν στόχο της ΕΟΚΑ.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΜΑΚΟΥ ΣΕΜΠΑΪΔΗΝ ΚΑΡΑΧΟΤΖΑ : ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ

Του Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Δημοσιογράφου

 

Μπορεί οι φωνές των Ελλήνων Πομάκων της Θράκης που αγωνίζονται να αποτρέψουν των απόλυτο εκτουρκισμό των μουσουλμάνων της περιοχής να μην ήταν πάντα πολλές και έντονες, μπορεί μερικές φορές να μην ακούγονταν καν αλλά πάντα υπήρχαν και φυσικά με την πάροδο του χρόνου αυξάνονται και δυναμώνουν. Την εξέλιξη αυτή προφανώς την είχα μαντέψει δεκαετίες πριν οι άνθρωποι του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής και για το λόγο αυτό προσπάθησαν από την πρώτη στιγμή τις φωνές αυτές να τις αφανίσουν αλλά εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως δεν τα κατάφεραν, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που θα επιθυμούσαν.

Η αμέσως επόμενη επιλογή τους λοιπόν ήταν να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους ώστε οι φωνές αυτές και ελάχιστες να παραμείνουν και να ακούγονται όσο το δυνατόν λιγότερο κι αυτό ασφαλώς μπορούσαν να το πετύχουν μόνο με ψέματα και συκοφαντίες. Έτσι πριν από αρκετά χρόνια, τους μουσουλμάνους που τολμούσαν να αυτοπρδιοριστούν ως Έλληνες Πομάκοι και όχι ως Τούρκοι τους αποκαλούσαν ανθρώπους τους Εμφιετζόγλου. Επί της ουσίας δηλαδή προσπαθούσαν να πείσουν την τοπική κοινωνία πως αυτοί που δηλώνουν Πομάκοι το κάνουν μόνο και μόνο επειδή πληρώνονται από τον γνωστό επιχειρηματία.

Πράγματι ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου είναι ένας άνθρωπος που ασχολήθηκε έντονα με το θέμα των Πομάκων της περιοχής κι έχει κάνει πολλά γι’ αυτούς τους ανθρώπους αλλά αυτό δε σημαίνει πως πλήρωνε ανθρώπους για να λένε πως είναι Πομάκοι. Ούτε φυσικά οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι τόσο ξεπουλημένοι, τόσο αδιάντροποι ώστε για λίγα χρήματα να απαρνηθούν αυτό που πιστεύουν και να δηλώνουν κάτι άλλο. 

Βέβαια όπως όλα τα παραμύθια έτσι κι αυτό κάποτε έφτασε στο τέλος του, άρχισε πλέον να μην πείθει κανέναν και τότε ξαφνικά οι δήθεν άνθρωποι του Εμφιετζόγλου έγιναν άνθρωποι του ελληνικού «παρακράτους», αυτό άρχισαν να διαδίδουν στα Πομακοχώρια για εμάς που τολμήσαμε να φωνάξουμε δυνατά και δημόσια πως δεν έχουμε καμιά απολύτως σχέση με την Τουρκία. Σύμφωνα λοιπόν με το δεύτερο αυτό παραμύθι, το ελληνικό «παρακράτος» μας έδινε την εποχή εκείνη σπίτια, αυτοκίνητα και πολλά άλλα για να δηλώνουμε Πομάκοι και όχι Τούρκοι. Επειδή όμως η αλήθεια μπορεί μερικές φορές να αργεί αλλά πάντα βγαίνει στο φως, μέσα σε λίγο μόλις καιρό αποδείχθηκε περίτρανα πως κι αυτά με το «παρακράτος» ήταν ένα ακόμα παραμύθι που είχε σαν στόχο να εμφανίσει τους αυτοπροσδιοριζόμενους Πομάκους ως ανθρώπους ασυνείδητους που για λίγα χρήματα αλλάζουν ακόμα και την πίστη τους.

Και τώρα που πλέον κανένα από τα δυο προαναφερόμενα παραμύθια δεν πείθει, βγήκε ξαφνικά στην επιφάνεια ένα νέο που έχει τίτλο ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Όποιος μουσουλμάνος κι αν μιλήσει πλέον για Πομάκους τον χαρακτηρίζουν αμέσως άνθρωπο της Χρυσής Αυγής. Με πιο απλά λόγια, έτσι και ισχυριστεί κάποιος πως είναι Έλληνας Πομάκος είναι ταυτόχρονα και Χρυσαυγήτης. 

Να είναι όμως βέβαιοι πως κι αυτό το παραμυθάκι τους δε θα αργήσει να τελειώσει κι όσα τέτοια παραμύθια κι αν εμπνευστούν, οι φωνές των ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ θα ακούγονται όλο και πιο δυνατά κι αυτό διότι ο κόσμος έπαψε να πιστεύει τα ανόητα και μη τεκμηριωμένα παραμύθια τους. Η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της επιρροής τους στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης έχει ήδη αρχίσει, οι νέοι αρχίζουν και καταλαβαίνουν τα παιχνίδια που ορισμένοι παίζουν στην πλάτη τους και αργά αλλά σταθερά αποφασίζουν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. 

Στα παραμύθια πιστεύουν οι άνθρωποι με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και ευτυχώς κι ευτυχώς οι νέοι ηλικιακά Πομάκοι πάυουν να αποτελούν κομμάτι ενός αμόρφωτου λαού.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
XANTHINET

ΒΙΒΛΙΟ ΚΥΠΡΟΣ 1974 Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ : ΤΑ ''ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ'' ΤΩΝ ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΩΝ ΚΑΝΔΑΛΕΠΑ ΚΑΙ ΤΣΑΤΑΛΟΥ

Τα "κατορθώματα" των Υποπλοιάρχων Κανδαλέπα και Τσαταλού.... που από καθαρή δειλία ο πρώτος και για να μην έχει την τύχη του Τσομάκη σε περίπτωση που διατασσόταν να επιτεθεί κατά της Τουρκικής αποβατικής δύναμης.... προχώρησε στην εκούσια βύθιση της τορπιλακάτου του ενώ του δεύτερου υπονομεύθηκε και ανατινάχθηκε...
Εξαφανίστηκαν δε και η δύο με την δικαιολογία ότι.... πήγαν για τσιγάρα στην Αμμόχωστο....
Σήμερα κοσμούν τον περίβολο του Πολεμικού Μουσείου των Τούρκων στην Κωνσταντινούπολη η Τ/Π του Κανδαλέπα και η Τ/Π του Βερύκιου που είχε χτυπηθεί στην πρωϊνή επίθεση αυτοκτονίας της 20ης Ιουλίου κατα του αποβατικού στόλου στο πηδάλιο και είχε προσαράξει στον Βόσπορο....
Βέβαια το κράτος τον αντάμειψε τον Τσαταλό "για το κατορθωμά του"
Τον έστειλε Ναυτικό Ακόλουθο στην Ουάσινγκτων ....ενώ τον ήρωα Χανδρινό, Κυβερνήτη του Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ τον εστειλε στην Άγκυρα !!!!
Επί Μεταπολιτευτικής Κυβερνήσεως Εθνάρχη και Υπουργίας Αβέρωφ έτσι;;


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ : http://www.hellasbooks.gr/
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1974

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Του Ηλία Σταματόπουλου

Δημοσιολόγου

 

Ο όρος οικονομικός πόλεμος με την ευρεία έννοιά του, προσδιορίζεται σε δύο κατηγορίες: Πρώτη: Η συγκέντρωση όλων εκείνων των προσπαθειών οι οποίες αποβλέπουν στην μείωση, ενός εχθρικού οικονομικού δυναμικού και τείνουν στην απομόνωση της οικείας εχθρικής οικονομίας, από όλες τις πηγές εφοδιασμού του εξωτερικού. (Επιθετικός οικονομικός πόλεμος). Δεύτερη: Η επιστράτευση και εφαρμογή όλων των μέτρων τα οποία αποβλέπουν και στοχεύουν στην ενίσχυση του δικού μας οικονομικού δυναμικού. (Αμυντικός οικονομικός πόλεμος)....

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/07/blog-post_4.html

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΚΥΠΡΟΣ ΑΝΘΣΤΗΣ [ΠΖ] ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ (ΠΡΟΑΧΘΕΙΣ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΣΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ [ΠΖ] )

Ως ανθυπασπιστής του Ελληνικού Στρατού στον 1ο Λόχο του 361 Τάγματος Πεζικού (το τάγμα που εγκατέλειψε ο Ανχης Διοικητής του στον 1ο γύρο), ο Σωτήρης Σταύρου ήταν επικεφαλής διμοιρίας στην Κύπρο με έδρα στο χωριό Δίκωμο.
Ξημερώματα της 14ης Αυγούστου του 1974, κατά τη δεύτερη τουρκική εισβολή, η ομάδα του δέχτηκε πυρά με κάθε τύπο όπλου από στεριά, θάλασσα και αέρα. Ακολουθώντας τις διαταγές των ανωτέρων τους επιχείρησαν να οπισθοχωρήσουν σε ασφαλή περιοχή για ανασύνταξη. Από τη νύχτα όμως της επόμενης ημέρας κανείς δεν ξαναείδε τον Σταύρου με τους άντρες του.
Ο κύκλος της αναζήτησής για τον ΗΡΩΑ Ανθστή άρχισε να κλείνει το καλοκαίρι του 2008, όταν κοντά στο χωριό Κορνόκηπος, στην κατεχόμενη περιοχή Αμμοχώστου, ανακαλύφθηκε ένας ομαδικός τάφος. Από τις έρευνες των ειδικών φάνηκε ότι είχε προηγηθεί μετακίνηση των σκελετών από αγνώστους – πιθανότατα σε μια προσπάθεια συγκάλυψης. Οι επιστήμονες της ΔΕΑ όμως κατάφεραν να εντοπίσουν υπολείμματα οστών 29 ατόμων. Στις αναλύσεις που ακολούθησαν βρέθηκε ότι ένα από αυτά τα οστά ανήκε στον Ανθστή κ. Σωτ. Σταύρου που μεταφέρθηκε με στρατιωτικές τιμές στην Αθήνα για ταφή.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΙΤΣΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ (1η ΙΟΥΛΙΟΥ 1943)

Του Γιώργου Σπ. Γιάννου

(Φωτογραφία του γεφυριού του Fred Boissonnas 100 χρόνια πριν. Ο κ. Σπύρος Μαντάς, πρόεδρος του Κέντρου Μελέτης Πέτρινων Γεφυριών, σε έρευνά του σχετικά με τη «Γέφυρα Καλογήρου», αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Στα σκληρά χρόνια της Κατοχής, τη νύχτα από 4η προς 5η Ιουλίου του 1943, ανατινάζεται και χάνεται οριστικά το δίτοξο -όπως στην αρχή – γεφύρι του Καλόγηρου ….».)

Έχει παρέλθει πολύς χρόνος από την περίοδο της γερμανικής κατοχής και τα δεινά που επέφεραν στην περιοχή μας τα ναζιστικά στρατεύματα. Και για την περίοδο εκείνη η Ήπειρος είχε βαρύ φόρο αίματος με εκατόμβες θυμάτων στο ενεργητικό της.

Για το λόγο αυτό, πολλά από τα χωριά μας χαρακτηρίζονται σήμερα μαρτυρικά. Η γειτονική Μουσιωτίτσα, το Κομμένο, οι Λιγγιάδες, το Μεσοβούνι, η Παραμυθιά με τους προκρίτους της κ.α.

Είναι όμως, πολλά ακόμα, που σε μικρότερη κλίμακα γνώρισαν τη θηριωδία των κατακτητών. Μέτρησαν τις δικές τους απώλειες, κατέγραψαν το δικό τους πόνο. Σ΄ αυτά συγκαταλέγεται και το χωριό Νικολίτσι, που συναντήθηκε με τη Γερμανική θηριωδία δύο φορές.

Την πρώτη, στις 1 Ιουλίου 1943, όταν βομβαρδίστηκε από τα γερμανικά αεροπλάνα και τη δεύτερη, ένα χρόνο μετά, στις 24 Μαΐου 1944, όταν οι γερμανοί έκαψαν σπίτια του χωριού σε αντίποινα της επίθεσης και ήττας που υπέστησαν την προηγούμενη στο βουνό του χωριού, από τμήματα του ΕΔΕΣ.

(Νικολίτσι 1950. Οι μαθητές, φωτογραφίζονται στα ερείπια του δημοτικού σχολείου. Το διώροφο σχολείο κάηκε από τους γερμανούς σε μια άλλη θηριωδία τους προς το χωριό, όταν στις 24 Μαΐου 1944 το πυρπόλησαν μαζί με πολλά ακόμα σπίτια του χωριού, σε αντίποινα για την ήττα που υπέστησαν την προηγούμενη στα ορεινά του χωριού. Διακρίνονται οι καλοί δάσκαλοι Παναγιώτης Αθανασίου και Ελένη Νικολοπούλου καθώς και ο πρόεδρος Νικολιτσίου Βαγγέλης Σωτηρίου.)

Ο παραπάνω βομβαρδισμός μάλιστα συνδέεται με ένα μεγάλο για την περιοχή μας σαμποτάζ την εποχή εκείνη, τότε που η εθνική αντίσταση διατηρούσε ακόμα τους ιδρυτικούς – αρχικούς της σκοπούς.

Την ανατίναξη της γέφυρας Καλογήρου.

Σήμερα, σ’ αυτή την ιδιότυπη στροφή της ιστορίας μας, δεν πρέπει μόνο να μνημονεύσουμε και να αποτίσουμε φόρο τιμής στα «θύματα της γερμανικής Κατοχής», όπως επίσημα χαρακτηρίζονται. Στοχαστικά και με καλό σύμβουλο την ιστορία μας ας κρατήσουμε μηνύματα και διδαχές, ώστε με ασφάλεια να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας για να πορευτούμε στο μέλλον.

Ας θυμηθούμε τι έγινε στο Νικολίτσι λοιπόν.

Τις πρωινές ώρες (8-10) της 1^η Ιουλίου 1943 ανήμερα της γιορτής των Αγίων Αναργύρων, τον ήχο της καμπάνας επισκίασε ο θόρυβος από τα γερμανικά στούκας, που ξαφνικά έκαναν την εμφάνισή τους στον Λακκιώτικο ουρανό και άδειασαν στο χωριό το πένθιμο φορτίο τους. Κατά μια πιθανή εκδοχή οι γερμανοί βομβάρδισαν το Νικολίτσι γιατί είχαν πληροφορίες ότι εκεί βρισκόταν ο Ναπ. Ζέρβας.

Τα αεροπλάνα εμφανίστηκαν από το Μπαλντενέζι με κατεύθυνση τις Παπαδάτες. Αφού έκαναν στροφή, έφταναν πάνω από τα σπίτια του χωριού και επιλεκτικά έριχναν τις βόμβες τους. Από το βομβαρδισμό έγιναν πολλές καταστροφές και δυστυχώς θρηνήσαμε και εδώ θύματα.

Οι Νικολιτσιώτες Βέκιος Αριστείδης Υπολοχαγός και Ευάγγελος Ναστούλης αντάρτης που μετείχαν στην επιχείρηση.

Η παρουσία των αεροπλάνων ήταν ξαφνική. Κανείς δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει τι επρόκειτο να συμβεί και μόνο όταν τα αεροπλάνα άρχισαν να χαμηλώνουν και έπεσε η πρώτη βόμβα έσπευσαν να προφυλαχθούν. Δυστυχώς όμως δεν πρόλαβαν όλοι να καλυφθούν.

Σκοτώθηκαν οι Χρήστος Κ. Τζόλος (14), Λάμπρος Οικονόμου (85) από θραύσματα βόμβας και ο Τούσης Κωνσταντίνος (20) ο οποίος γαζώθηκε από αεροπλάνο. Σοβαρά τραυματίστηκαν οι Χρήστος Τζόλος και Ελευθερία Τζόλου. Επίσης καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς πολλά σπίτια του χωριού.

Μια από τις βόμβες έπεσε πάνω σε ένα πουρνάρι, στη θέση Κιάφα, στα ψηλά του χωριού. Σπάζοντας ένα από τα κλωνάρια του έχασε την κατευθυντικότητά της και πέφτοντας πλάγια στο έδαφος δεν εξερράγη. Αφού ειδοποιήθηκε το αρχηγείο του ΕΔΕΣ, που είχε έδρα στην περιοχή (Δερβίζιανα), κατέφθασαν στο χωριό οι αντάρτες με επικεφαλή τον Πρεβεζάνο ταγματάρχη Απόστολο Χαλιμά.

Μαζί τους και οι σύμμαχοι αξιωματικοί, ο Νεοζηλανδός Τομ Μπάρνες¹ και ο Άγγλος Χάρρυ Μίλλερ που δρούσαν στην περιοχή μας². Οι ξένοι σαμποτέρ απασφάλισαν τη βόμβα και 3 μέρες αργότερα με μουλάρι την μετέφεραν στη Φιλιππιάδα όπου και χρησιμοποίησαν τη γόμωση της για την ανατίναξη της γέφυρας Καλογήρου. Στην επιχείρηση συμμετείχε υποστηρικτικά και οι ομάδες Παπαδατών και Άσσου.

Η επιχείρηση θεωρήθηκε επιτυχής, με τραγική εξαίρεση τους δυο νεκρούς Παπαδιώτες στη μάχη που επακολούθησε με τους Ιταλούς (Γεώργιο Τσεκλιά και Γεώργιο Γούση), αφού η γέφυρα Καλογήρου ήταν ζωτικής σημασίας για τις χερσαίες μεταφορές στην περιοχή.

Το ημερολόγιο έγραφε 4 ξημερώματα 5ης Ιουλίου 1943.

Σημειώσεις

1: Ο Νεοζηλανδός συνταγματάρχης Τομ Μπάρνες, είχε σταλεί στην Ελλάδα από το στρατηγείο Ανατολής σαν ειδικός στα σαμποτάζ και στις ανατινάξεις. Λίγους μήνες πριν, στις 25 προς 26 Νοεμβρίου 1942, ήταν από τους επικεφαλείς της σημαντικότερης επιχείρησης της Ελληνικής εθνικής αντίστασης. Της ανατίναξης της γέφυρας Γοργοποτάμου.

2: Οι Τομ και Μίλλερ, όπως αναφέρονταν σ’ αυτούς ο συγχωριανός μας Ευάγγελος Ναστούλης που μετείχε στην επιχείρηση μαζί με τους Θεόδωρο Ζήση και Βέκιο Αριστείδη

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΒΕΡΩΦ
Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Σύλλογος Δήμου Θεσπρωτικού