ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΣΑΦΟΓΛΟΥ : «ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ»!

Με επιστολή του, ο Πολιτιστικός Σύλλογος  Πομάκων Ξάνθης και η πρόεδρός του Εμινέ Μπορουτζή διαχωρίζουν την θέση του τονίζοντας ότι οι απόψεις του ΚΙΕΦ δεν εκφράζουν την πλειοψηφία των συνιστωσών της μειονότητας.

H πρόεδρος των Πομάκων της Ξάνθης Εμινέ Μπορουτζή
«Δε μας  προκάλεσαν έκπληξη οι δηλώσεις της προέδρου του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (K.I.E.Φ.) περί εξομοίωσης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη με τουρκική εθνική μειονότητα.
Όπως είναι γνωστό, πέρα από τους τουρκογενείς μουσουλμάνους, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελείται και από δύο άλλες συνιστώσες, τους Πομάκους και τους Ρομά, οι οποίοι  έχουν ελληνική εθνική συνείδηση» επισημαίνει και προσθέτει:

Σαν Ελληνίδα Πομάκα νοιώθω ότι τέτοιες δηλώσεις είναι απαράδεκτες, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και προσβάλλουν τις άλλες συνιστώσες της μουσουλμανικής μειονότητας και το πατριωτικό τους αίσθημα.  Είναι σαφές ότι το κόμμα αυτό δεν εκπροσωπεί το σύνολο της μειονότητας.
Καταλήγει η Εμινέ Μπορουτζή, με την ιδιότητα του προέδρου του Πολιτιστικού  Συλλόγου  Πομάκων Ξάνθης:
«Ως Σύλλογος Πομάκων του Νομού Ξάνθης, σε συνεργασία με τους υπόλοιπους συλλόγους Πομάκων της Θράκης,  καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ανάδειξης της ξεχωριστής μας ταυτότητας και κουλτούρας και αναχαίτισης της ποδηγέτησης της τουρκόφωνης συνιστώσας και των εκπροσώπων της»


evros-news.gr
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
 

ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ - ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΛΕΙΠΕΙ

Του Σέμπα Καραχότζα
 
Πρώτα απ’ όλα θέλω να ξεκαθαρίσω πως ούτε ειδικός επί του θέματος μειονοτικής εκπαίδευσης είμαι ούτε έχω την πρόθεση να παραστήσω τον ειδικό, τον παντογνώστη. Αν αποφάσισα να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο ζήτημα είναι γιατί ήθελα ένα καλύτερο σχολείο για τα δικά μου παιδιά, μόνο αυτά με ένοιαζαν εκείνη την ώρα. Αυτό βέβαια για να το πετύχω χρειάστηκε να παλέψω με ένα ολόκληρο σύστημα που δεν το ήξερα αλλά δε με φόβιζε κιόλας. 

Όταν λοιπόν τα παιδιά μου ήταν σε ηλικία νηπιαγωγείου, στο χωριό μου, το Προσήλιο Ξάνθης δεν υπήρχε νηπιαγωγείο. Υπήρχαν όμως όλες εκείνες οι προϋποθέσεις που ορίζει η νομοθεσία για την ίδρυση και λειτουργία ενός νηπιαγωγείου. Πίστευα πως μόνο ένα γραπτό αίτημα απ’ όλους τους γονείς του οικισμού που είχαν παιδιά σε ηλικία νηπιαγωγείου ήταν αρκετό ώστε να η ελληνική πολιτεία να κάνει αυτό που πρέπει.

Κούνια που με κούναγε. Χρειάστηκε με τη στήριξη ολόκληρου του χωριού να δώσω μια απίστευτη μάχη απέναντι σε ένα σάπιο κράτος λες και ζητούσαμε να γίνει στο χωριό μας αεροδρόμιο κι όχι ένα απλό νηπιαγωγείο. Ωστόσο η μάχη αυτή κερδήθηκε και με έναν μήνα καθυστέρηση, στα μέσα του Οκτώβρη λειτούργησε το νηπιαγωγείο στο Προσήλιο.

Μετά από 2 χρόνια στο νηπιαγωγείο και με τη δική μου βοήθεια στο σπίτι, τα παιδιά μου πλέον μιλούσαν αρκετά καλά την ελληνική γλώσσα και ήμουν βέβαιος πως μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και τις δυσκολίες ενός ελληνόφωνου δημοτικού σχολείου της πόλης μιας και τέτοια σχολεία δεν υπάρχουν στα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης.

Εκεί όμως με περίμενε μια ακόμα δυσάρεστη έκπληξη, μου είπαν πως από τη στιγμή που στο χωριό μου υπάρχει σχολείο (μειονοτικό) δε μπορώ να γράψω τα παιδιά μου σε ελληνόφωνο σχολείο της πόλης. Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως το σχολείο που ζητάω για τα παιδιά μου δεν υπάρχει στο χωριό αλλά μάταια. Δεν καταλάβαιναν ή μάλλον δεν ήθελαν να καταλάβουν τι τους λέω.

Μέσα στην ατυχία μου αυτή λοιπόν είχα την τύχη να πέσω πάνω σε έναν άνθρωπο με μεγάλη κατανόηση και πρόθεση να βοηθήσει. Ήταν ή τότε Προϊσταμένη της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ξάνθης Εύη Στυλιανίδου με τη βοήθεια της οποίας τα παιδιά μου ξεκίνησαν να φοιτούν στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Ξάνθης χωρίς να χρειαστεί να πάνε ούτε μια μέρα σε μειονοτικό δημοτικό σχολείο.

Όλα αυτά τα αναφέρω ώστε να μπορέσετε να καταλάβετε τους λόγους για τους οποίους ασχολήθηκα με τη μειονοτική εκπαίδευση και την όποια εμπειρία πλέον έχω αποκτήσει. Θα μπορούσα βέβαια να πάψω να ασχολούμαι μιας και όπως αναφέρω παραπάνω, είχα πετύχει αυτό που σαν πατέρας θεωρούσα καλύτερο για τα παιδιά μου.

Ωστόσο εξακολουθεί να με απασχολεί έντονα αυτό το ζήτημα διότι βλέποντας την πρόοδο των δικών μου παιδιών μέσα από την ελληνόφωνη εκπαίδευση, θεωρώ πως είναι κρίμα κι άδικο χιλιάδες άλλα μουσουλμανόπαιδα της Θράκης να μένουν τόσο πίσω, μόνο και μόνο επειδή τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία θέλουν μια όσο το δυνατόν λιγότερο μορφωμένη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη. Βλέπετε έναν αμόρφωτο άνθρωπο τον βάζεις πολύ εύκολα στο δρόμο που θες εσύ, ενώ ο μορφωμένος θα επιλέξει μόνος του το δρόμο που θέλει να βαδίσει. 

Με αφορμή λοιπόν τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών σε κάποια (όχι σε όλα) μειονοτικά δημοτικά σχολεία της Ξάνθης, ορισμένοι φίλοι και αναγνώστες ζήτησαν την άποψη μου ως προς τις υπάρχουσες λύσεις για τη μειονοτική εκπαίδευση. Ασφαλώς και υπάρχουν λύσεις και μάλιστα απόλυτα υλοποιήσιμες αλλά αυτό που χρειάζεται περισσότερο απ’ όλα είναι η ανύπαρκτη μέχρι τώρα πολιτική βούληση.

ΛΥΣΗ Α’
Παράλληλη λειτουργία μειονοτικών και ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων στους αμιγώς μουσουλμανικούς οικισμούς της Θράκης, ώστε οι μουσουλμάνοι γονείς να έχουν τη δυνατότητα και το δικαίωμα να επιλέξουν το σχολείο που θεωρούν καλύτερο για τα παιδιά τους. Για να γίνει αυτό βέβαια χρειάζονται καινούριες σχολικές μονάδες κι άρα αρκετά εκατομμύρια ευρώ, όπως επίσης η παράλληλη λειτουργία 2 σχολειών στον κάθε οικισμό σημαίνει επιπλέον οικονομικό κόστος. Είναι όμως κατά την ταπεινή μου άποψη μια δίκαιη και υλοποιήσιμη λύση.

ΛΥΣΗ Β’

Η δεύτερη λύση που μπορεί να δοθεί άμεσα και χωρίς να ξοδέψει η ελληνική πολιτεία ούτε ένα ευρώ παραπάνω είναι μια πολύ σημαντική παρέμβαση στα υπάρχοντα μειονοτικά δημοτικά σχολεία. Να διδάσκονται όλα τα μαθήματα στην ελληνική γλώσσα και η τουρκική να διδάσκεται μόνο ως γλώσσα και μάλιστα όχι υποχρεωτικά, αλλά να είναι ένα μάθημα επιλογής το οποίο θα γίνεται για όσους μαθητές το επιθυμούν, μετά το πέρας του κανονικού ημερήσιου σχολικού προγράμματος. 

Έτσι κανένας μουσουλμάνος δε θα μπορεί να ισχυριστεί πως το ελληνικό κράτος στερεί από το παιδί του τη δυνατότητα να μάθε τουρκικά όπως επίσης και κανένας μουσουλμάνος δε θα μπορεί να ισχυριστεί πως η ελληνικά πολιτεία διδάσκει στο παιδί του τουρκικά με το ζόρι. Αυτή η δεύτερη λύση μπορεί να δοθεί άμεσα, μέσα σε λίγες μέρες, αρκεί να το θελήσει η ελληνική κυβέρνηση. 

Υ.Γ. Επειδή κάποιοι θα αναρωτηθούν γιατί γράφω για τουρκική και όχι για μητρική γλώσσα. Ναι μεν η Συνθήκη της Λωζάννης προβλέπει τη διδασκαλία της μητρικής ανά περιοχή γλώσσας στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία της Θράκης, ωστόσο στη συνέχεια Ελλάδα και Τουρκία υπέγραψαν κάποια μορφωτικά πρωτόκολλα με βάση τα οποία ως μητρική γλώσσα στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία της Θράκης θα διδάσκεται η τουρκική.

 

ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Του  Γιώργου Κακλίκη

Πέρα από τους πειραματισμούς που κατά καιρούς αποπειρώνται διάφοροι κρατικοί και δημοτικοί φορείς της Θράκης, αποτελεί βάρος για τη συγκεκριμένη περιοχή η περιοδική μόνο επίδειξη ενδιαφέροντος για αυτήν, ή η παντελής αδιαφορία. Κυρίως για τις ορεινές περιοχές, όπου το μειονοτικό στοιχείο, που στη συντριπτική του πλειοψηφία απαρτίζεται από Πομάκους, αφήνεται επί δεκαετίες έρμαιο της τουρκικής επιρροής και προπαγάνδας.

Σε αντίθεση, το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή προωθεί τα συμφέροντα της Άγκυρας σ’ αυτή την ακριτική ελληνική περιοχή με στόχο τη στροφή του ενδιαφέροντος των Πομάκων προς την Τουρκία. Χρηματοδοτήσεις, δραστηριοποίηση σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, άσκηση προπαγάνδας είτε μέσω ατόμων που πρακτορεύουν τα τουρκικά συμφέροντα σε πολιτικό ή θρησκευτικό επίπεδο, είτε μέσω του μεγάλης αποτελεσματικότητας τηλεοπτικού προπαγανδιστικού βραχίονα. Τα στραμμένα προς τουρκικό δορυφόρο παραβολικά κάτοπτρα, τα γνωστά πιάτα, πλειοψηφούν.

Και, αν το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να προχωρήσει σε αντίστοιχη χρηματοδότηση για την ενίσχυση του σήματος τουλάχιστον της δημόσιας τηλεόρασης, εύλογη είναι η απορία του ντόπιου πληθυσμού για την παντελή ανυπαρξία σήματος κινητής τηλεφωνίας στα ευαίσθητα αυτά σημεία της βορεινής Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του χωριού Κοττάνη του Νομού Ξάνθης, στα σύνορα με τη Βουλγαρία, όπου οι Πομάκοι κάτοικοί του, μη μπορώντας να επικοινωνήσουν από το ίδιο τους το χωριό, είναι αναγκασμένοι να μετακινούνται από αυτό.
Μία αδυναμία που δεν εντοπίζεται μόνο τον τομέα της κινητής τηλεφωνίας, αλλά και της σταθερής: μία και μόνη τηλεφωνική γραμμή που καταλήγει σε μία ταβέρνα είναι αδρανής “λόγω βλάβης” εδώ και τρεις μήνες. Στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα υπάρχουν ακόμα χωριά με μοναδικό τηλέφωνο αυτό του καφενείου που λειτουργεί μόνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν!

«Μόνο Τούρκους βοηθάω«!

Οι κάτοικοι του χωριού αυτού χωριού μόλις πρόσφατα απέκτησαν αμαξητή οδό! Ένας απερίγραπτος χωματόδρομος, που μόνο τζιπ μπορούσε να διέλθει, έγινε βατός για απλά οχήματα ύστερα από παρέμβαση του Ελληνικού Στρατού. Αν τα συγχαρητήρια περισσεύουν για τον στρατό και για τον Αρχηγό του ΓΕΣ που επισκέφθηκε την Κοττάνη, τι πρέπει να λεχθεί για τον Δήμαρχο Μύκης που απερίφραστα αρνήθηκε να δραστηριοποιηθεί, ως όφειλε.

Και αυτό διότι οι κάτοικοι του χωριού αυτοπροσδιορίζονται ως Πομάκοι! Πράγμα που φαίνεται να ενοχλεί τον Δήμαρχο ο οποίος, στο παρελθόν, έχει δηλώσει πώς “μόνο Τούρκους βοηθάει”. Συμβάλλοντας έτσι στο έργο της τουρκικής προξενικής αρχής που επιδιώκει την τουρκοποίηση όλου του μειονοτικού πληθυσμού, προσβάλλοντας τα δικαιώματα των Πομάκων και δημιουργώντας μειονότητες μέσα στη μειονότητα.
Στην ανατολική άκρη της ΕΕ η Ελλάδα είναι μερικώς παρούσα. Αφήνει κενά που σπεύδει απροσχημάτιστα να καλύψει η Τουρκία. Ο πολιτικός κόσμος της χώρας δηλώνει ότι η περιοχή της Θράκης χρειάζεται ξεχωριστή προσοχή. Και αυτή είναι η αλήθεια. Η κοινωνική θωράκισή της απαιτεί θετικές παρεμβάσεις και επιμονή. Όχι όμως πρόσκαιρο ενδιαφέρον σε προεκλογικές περιόδους. Όχι στραβισμό κάποιων ντόπιων αρχόντων που φροντίζουν να ικανοποιούν τον πληθυσμό αλλά και να μη στενοχωρούν την εκεί τουρκική προξενική αρχή.
Όχι περιστασιακή στροφή του κρατικού ενδιαφέροντος σε στιγμές που ανακύπτουν προβλήματα. Ο κρατικός μηχανισμός οφείλει να ασχοληθεί σοβαρά με τη Θράκη με ενιαία φωνή και αποφασιστική πολιτική. Και ασφαλώς όχι με αποφάσεις υπουργείων, φορέων και μεμονωμένων παραγόντων που προσπαθούν να αναδειχθούν σε πρωταγωνιστές, προκειμένου να αποκομίσουν εικαζόμενα οφέλη.

SLPRESS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (Α΄ΜΕΡΟΣ)

Του Παναγιώτη Κουσίδη

Στην Ελληνική Δυτική Θράκη, από την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα το 1920, πέραν της πλειονότητας των ελληνόφωνων Ελλήνων διαβιούν και κάποιοι αλλόγλωσσοι και αλλόθρησκοι πληθυσμοί, που με βάση τα νομικά κείμενα ορίζονται ως «Μουσουλμανική Μειονότητα». Ο ορισμός αυτός δεν έγινε με βάση την φυλετική καταγωγή ή εθνότητα αλλά στη βάση της θρησκείας. Οι πληθυσμοί αυτοί εξαιρέθηκαν από την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Το αποτέλεσμα ήταν να προκύψει στην Ελληνική Θράκη ένα μωσαϊκό ομάδων με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες και πολιτιστικές παραδόσεις.

Πέραν της Ελληνικής γλώσσας στην περιοχή ομιλείται ως μητρική γλώσσα η Τουρκική από τους Τουρκογενείς, η Πομακική (χωρίς γραφή) που ομιλείται στην καθημερινή τους ζωή από τους Πομάκους και η Ρομανική ή Τσιγγάνικη από τους Τσιγγάνους.

Περίοδος 1920 – 1950

Την περίοδο αυτή δεν υπήρχαν τριβές και ανταγωνισμοί μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Οι πληθυσμοί ήταν περιχαρακωμένοι, μέσα στα πλαίσια της δικής τους εθνο-ομολογιακής ομάδας. Μάλιστα αυτή την περίοδο Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι υπήρχαν και δρούσαν στα πλαίσια της παραδοσιακής αγροτικής κοινωνίας και οικονομίας. Η στάση της ελληνικής πολιτείας απέναντι στη μειονότητα χαρακτηρίζεται από ηπιότητα και ειρηνική συνύπαρξη.

Ενώ η Ελλάδα δεν είχε από την αρχή κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο για τη μειονότητα, η Τουρκία έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τους Μουσουλμάνους της Θράκης από πολύ νωρίς.

Με την ίδρυση μάλιστα του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή το 1930 αρχίζει η συστηματική απόπειρα του τουρκικού κράτους για προσέγγιση της μειονότητας και παρέμβαση στα εσωτερικά της. Η ελληνική πολιτεία, εκτός από κάποια προληπτικά και περιοριστικά μέτρα κατά της μειονότητας, παρακολουθεί και δυσαρεστείται από τις εξελίξεις αλλά δεν αντιδρά, επιθυμώντας να έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία.

Η ελληνική πολιτεία αυτή την περίοδο διαπράττει ένα επικίνδυνο λάθος με την υποχρέωση σε όλους του μουσουλμάνους να διδάσκονται στην Τουρκική γλώσσα. Αυτό προξένησε σοβαρά προβλήματα ιδιαίτερα στους Πομάκους και στους Τσιγγάνους να υποστούν μια ισχυρή πίεση εκτουρκισμού τους, διότι, όπως είναι γνωστό, η γλώσσα ενός λαού διαμορφώνει εθνική συνείδηση. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε το τουρκικό προξενείο και η ΄Αγκυρα με την προπαγάνδα, τους καταναγκασμούς και τις ιδιαίτερες εξυπηρετήσεις για βοήθεια στις σπουδές και σε πολλούς άλλους τομείς.

Περίοδος 1950 – 1965

Την περίοδο αυτή, ενώ από τη μια πλευρά συντελείται η πολιτισμική ομογενοποίηση των Ελλήνων Χριστιανών Θρακιωτών με τον υπόλοιπο Ελληνισμό, από την άλλη πλευρά η μειονότητα ακολουθεί σε γενικές γραμμές μια μάλλον καθοδική πορεία εξ αιτίας της σημαντικής διαρροής μειονοτικών κεφαλαίων αλλά και εγκεφάλων στην Τουρκία, που ακολουθείται από τη μετανάστευση σημαντικού αριθμού μειονοτικών.

Παράλληλα μέσα από τη μειονοτική εκπαίδευση που ελέγχεται πια σε μεγάλο βαθμό από την Τουρκία, επιχειρείται συστηματικά η καλλιέργεια τουρκικής εθνικής ταυτότητας και η μετεξέλιξη των «Μουσουλμάνων σε Τούρκους.

Εκείνη την περίοδο ψυχραίνονται οι σχέσεις των πλειονοτικών και των μειονοτικών εξ αιτίας των δυσμενών συνθηκών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αφενός εξ αιτίας του Κυπριακού (Ε.Ο.Κ.Α. ΄Ενωση με την Ελλάδα κ.ά) και αφετέρου για τα καταπιεστικά μέτρα  διωγμού (1955 και 1965) που ασκεί η Τουρκία στην Ελληνοορθόδοξη μειονότητα της Κωνσταντινούπολης και για τα απάνθρωπα ανθελληνικά γεγονότα από τουρκικές ορδές στην Κων/πολη και στη Σμύρνη, τα λεγόμενα στην ιστορία «Σεπτεμβριανά» του 1955.

ΜΕΡΟΣ   Β΄  

 Περίοδος   1965 – 1978

΄Ηδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, μέσα στο ευρύτερο ψυχροπολεμικό κλίμα, η σχέση της μειονότητας με την Τουρκία αφενός ισχυροποιείται και αφετέρου στιγματίζεται. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σημαντικές κινήσεις σε βάρος των μειονοτικών. Από το 1967 είναι διάχυτη η εκτίμηση ότι το μειονοτικό ζήτημα αποτελεί έκφανση του «Τουρκικού κινδύνου» και πρέπει να αντιμετωπιστεί δραστικά.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η πολιτική για τη μειονότητα δεν είναι δημοσίως διακηρυγμένη και γνωστή, δεν έχει στη βάση της νόμους αλλά αποφάσεις και διεκπεραιώνεται μέσα από μια σειρά απόρρητες αλληλογραφίες και ειδικές οδηγίες.

Το 1967, η έλευση της χούντας στην εξουσία, σηματοδοτεί την έναρξη άσκησης μιας έντονης αντιμειονοτικής πολτικής. Η πίεση στους μειονοτικούς συνεχίζεται με τα γνωστά μέτρα – προσκόμματα που δίνουν την ευκαιρία στην Τουρκία να τα καπηλεύεται και να τα εκμεταλλεύεται παντοιοτρόπως.

Η συμπεριφορά της Ελλάδας έχει άμεσες επιδράσεις στο εσωτερικό της μειονότητας. Τα διάφορα περιοριστικά μέτρα σε βάρος της συσπειρώνουν και ομογενοποιούν επί το «τουρκικότερο» και εθνικιστικότερο τους μειονοτικούς και επιτρέπουν στην Τουρκία να εμφανίζεται και να επιχειρεί να παρέμβει, ως μητέρα – πατρίδα και προστάτης. Οι δεν μειονοτικοί διαμαρτύρονται για στέρηση των δικαιωμάτων τους.

Περίοδος 1974 – 1981

Το 1974, η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, σηματοδοτεί την έναρξη μιας εξάμηνης περιόδου εξαιρετικά έντονων πιέσεων στη μειονότητα, στα πλαίσια της λογικής περί – συλλογικής ευθύνης -. Η μειονότητα θεωρήθηκε σχεδόν συνυπεύθυνη για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο. Η μειονότητα, μετά τα δραματικά, και διεθνώς παράνομα και καταδικαστέα με ψηφίσματα του ΟΗΕ,  γεγονότα της εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, θεωρείται ακόμα περισσότερο ανεπιθύμητη.

Την περίοδο αυτή ξεκινά από υποστηρικτές των τουρκικών συμφερόντων μία διεθνής εκστρατεία, με στόχο την προβολή στη διεθνή κοινή γνώμη της θέσης ότι στην Ελληνική Θράκη υπάρχει μια τουρκομουσουλμανική κοινότητα η οποία καταπιέζεται από την ελληνική διοίκηση. Μέρος της κίνησης αυτής αποτελεί, με την σαφή ενθάρρυνση της ΄Αγκυρας, η ίδρυση συλλόγων Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Η κίνηση αυτή εκδηλώνεται τόσο στην Τουρκία όσο και σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, με στόχο τη διεθνοποίηση του θέματος περιορισμού τάχα των δικαιωμάτων της μειονότητας.

Περίοδος 1981 – 1988

Κατά την περίοδο αυτή, η συνολικότερη βελτίωση των σχέσεων κράτους – πολίτη φαίνεται να επηρεάζουν και την μειονοτική πολιτική. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα περιορισμοί στην μειονότητα.

Η περίοδος αυτή είναι σημαντική, τόσο σε επίπεδο πολιτικής συνειδητοποίησης, όσο και δράσης της μειονότητας, και σημαδεύεται από μια σειρά κινητοποιήσεων. Το 1982, με αφορμή το ιδιοκτησιακό, γίνεται μια μαζική και μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρία των μειονοτικών. Ενώ σ΄αυτή τη δεκαετία μια από τις πιο σημαντικές και προβεβλημένες κινητοποιήσεις της μειονότητας είναι ο αγώνας για την αναγνώριση των πανεπιστημιακών τίτλων που αποκτούσαν οι μειονοτικοί από τα πανεπιστήμια της Τουρκίας.

Ως μέρος των μειονοτικών διεκδικήσεων/κινητοποιήσεων κατά τη δεκαετία του 1980, μπορεί να θεωρηθεί και το ζήτημα της εκλογής Μουφτή. Η ελληνική πολιτεία απαγορεύει τη χρήση των όρων Τουρκικός – από ονομασίες μειονοτικών Ενώσεων. Από τότε οι μειονοτικοί κύκλοι, αρνούμενοι τον διορισμό Μουφτή από την πολιτεία, προβαίνουν στην άτυπη εκλογή ως Μουφτή (ψευδομουφτή) ατόμων της αρεσκείας τους, καθώς και της αρεσκείας του προξενείου. ΄Ετσι οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης διαθέτουν από δύο Μουφτήδες, έναν νόμιμο και έναν παράνομο.

ΜΕΡΟΣ  Γ΄

Περίοδος   1988 – 1991

Η περίοδος 1988 – 1991 μπορεί να χαρακτηριστεί ως η σημαντικότερη στην ιστορία των σχέσεων πολιτείας και μειονότητας, κυρίως λόγω των έντονων αντιπαραθέσεων, σε βαθμό σύγκρουσης, που είχαν ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί τελικά το Ελληνικό κράτος σε αλλαγή μειονοτικής πολιτικής.

Αρχή της περιόδου αυτής αποτελεί η μεγάλη κινητοποίηση της μειονότητας για στήριξη του υπόδικου, ανερχόμενου τότε, μειονοτικού ηγέτη Αχμέτ Σαδίκ, κατά την εκδίκαση των υποθέσεών του (κατηγορούνταν για συκοφαντική δυσφήμιση, διασπορά ψευδών ειδήσεων και πλαστογραφία), τον Ιούνιο και κυρίως τον Δεκέμβριο του 1988. Κατά τις κινητοποιήσεις αυτές γίνεται για πρώτη φορά εμφανώς ορατή η παρουσία και η δράση της Τουρκίας.

Συνέχεια των γεγονότων του 1988 (διαδηλώσεις στην Κομοτηνή και δίκες Αχμέτ Σαδίκ, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων υπήρξε η μεγάλη ένταση, αποτελεί η κάθοδος ανεξάρτητων μειονοτικών συνδυασμών στις εκλογές της 18^ης Ιουνίου 1989.

Οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι και ιδιαίτερα ο Αχμέτ Σαδίκ τυγχάνουν συστηματικής υποστήριξης από την Τουρκία και προβάλλονται από την τουρκική τηλεόραση και το ραδιόφωνο, που παρακολουθούν ανελλιπώς καθημερινά όλοι οι μειονοτικοί. Κινούνται τονώνοντας το τουρκικό εθνικό φρόνημα – αίσθημα και δημιουργούν πόλωση και διχασμό ανάμεσα στους πλειονοτικούς και μειονοτικούς.

Κατά τις εκλογές της 08-04-1990, εκλέγονται οι ανεξάρτητοι μειονοτικοί βουλευτές Α. Σαδίκ στη Ροδόπη και Α. Φαίκογλου στην Ξάνθη και πάλι με τη συνήθη συστηματική στήριξη του προξενείου και της Τουρκίας.

Περίοδος   1991 – 1995

Την περίοδο αυτή η ελληνική πολιτεία, κινούμενη στα πλαίσια της παραδοσιακής λογικής αντιμετώπισης του μειονοτικού ζητήματος, προχωρά στις 23-10-1990 στην ψήφιση νέου εκλογικού νόμου που έθετε ως προϋπόθεση για εισαγωγή ενός κόμματος στην ελληνική Βουλή την εξασφάλιση του 3% των ψήφων σε πανελλαδικό επίπεδο, αποκλείοντας έτσι, ουσιαστικά, τη δυνατότητα εκλογής ανεξάρτητου μειονοτικού βουλευτή. Αυτός ο νόμος δεν απέκλειε βέβαια την εκλογή μειονοτικού σε ψηφοδέλτιο ελληνικού κόμματος.

Η κίνηση που σηματοδοτεί την εφαρμογή της νέας ελληνικής πολιτικής πάνω στο μειονοτικό είναι η ομιλία του τότε πρωθυπουργού στην Ξάνθη στις 13 Μαίου 1991. Εκεί, ο έλληνας πρωθυπουργός μιλά για λάθη του παρελθόντος, θέτει το αποδεκτό πλαίσιο –ταυτότητας- της μειονότητας, δηλαδή, (μουσουλμανική μειονότητα που αποτελείται από Τουρκογενείς, Πομάκους και Τσιγγάνους), δηλώνει ότι το μειονοτικό είναι αυστηρά εσωτερικό ζήτημα της Ελλάδας και τονίζει την αποφασιστικότητα της πολιτείας να διασφαλίσει την ισονομία και ισοπολιτεία για όλους τους κατοίκους της Θράκης, και Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.

Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι όλα τα προβλήματα θα λυνόταν αυτομάτως, διότι οι δηλώσεις του πρωθυπουργού κινούνταν σε επίπεδο προθέσεων. Βέβαια η αλλαγή πολιτικής στο μειονοτικό δεν είχε μόνο οπαδούς. Υπήρχαν αντιδράσεις τόσο από ΄Ελληνες πλειονοτικούς όσο και από μειονοτικούς. ΄Ηταν εμφανές ότι πολλά ηγετικά στελέχη της μειονότητας είχαν σημαντικές αντιρρήσεις, καθώς φοβούνταν ότι μπορεί να χάσουν το ρόλο και την επιρροή τους. Γι αυτό προσπαθούσαν να καλλιεργήσουν κλίμα καχυποψίας, ανασφάλειας και δυσπιστίας ανάμεσα στα σύνοικα στοιχεία.

Μέρος Δ΄  (Τελευταίο)

 Περίοδος  1995 – 2000

Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου αποτελεί η ομαλοποίηση της εκπροσώπησης μειονοτικών σε εθνικό επίπεδο (μέσω ελληνικών κομμάτων) με την επάνοδο Θρακιωτών μουσουλμάνων μειονοτικών βουλευτών στην Ελληνική Βουλή.

Η πολιτική της –ισονομίας και ισοπολιτείας- συνεχίζεται με την κατάργηση της επιτηρούμενης ζώνης (της λεγόμενης μπάρας) από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης (17-05-1995). Κίνηση που προξενεί ιδιαίτερη ικανοποίηση στους μειονοτικούς και δυσαρέσκεια στην Τουρκία και σε κύκλους της Θράκης.

Επόμενο βήμα αποτελεί η κατάργηση του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (11-06-1998) από τον τότε υπουργό Εξωτερικών.

Την περίοδο αυτή λαμβάνεται και το πρώτο μέτρο θετικής διάκρισης υπέρ των μειονοτικών. Με εισήγηση του υπουργού Παιδείας και με τον νόμο 2341 (2:1)/ ΦΕΚ 208/Α/06-10-1995 εκχωρείται ποσοστό 0,5% πλέον των υπαρχόντων θέσεων σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. σε υποψήφιους φοιτητές που προέρχονται από τη μειονότητα. Ο νόμος ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα, εκτός του ΚΚΕ, ενώ συναντά μεγάλη αντίδραση από μερίδα της πλειονότητας στη Θράκη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 φαίνεται πως είχε επέλθει εξομάλυνση στις σχέσεις μεταξύ πολιτείας και μειονότητας και μια σημαντική βελτίωση στις σχέσεις μεταξύ πλειονοτικών και μειονοτικών, ενώ παράλληλα άρχισε να γίνεται ορατή η μείωση των κοινωνικοοικονομικών διαφορών μεταξύ πλειονοτικών και μειονοτικών. Ενώ η ΄Αγκυρα συνεχίζει να επιδιώκει την αναθεώρηση της Συνθήκης  της Λωζάννης.

΄Αφιξη στη Θράκη προσφύγων από χώρες της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης.

Στην αρχή της δεκαετίας του 1990 αρχίζουν να καταφθάνουν και στη Θράκη ελληνικής καταγωγής πρόσφυγες από χώρες της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης, ενώ λίγο αργότερα υπάρχει συστηματική και μαζική άφιξη τέτοιων πληθυσμών, στα πλαίσια ενός κρατικού προγράμματος με προφανή και δηλωμένο στόχο «Την τόνωση του Ελληνισμού στην ακριτική περιοχή της Θράκης».

Οι πληθυσμοί που φθάνουν και εγκαθίστανται στη Θράκη προέρχονται από περιοχές του Καυκάσου και έχουν θλιβερές εμπειρίες σύγκρουσης με μουσουλμανικούς πληθυσμούς, ενώ παράλληλα, σε κάθε ευκαιρία, αναδεικνύουν την ελληνική τους καταγωγή και προασπίζονται την ελληνικότητά τους.

Αντιλαμβάνονται τον ρόλο που τους επιφυλάσσει το κράτος για ενίσχυση του ελληνοχριστιανικού πληθυσμού. Ταυτόχρονα όμως καταλαβαίνουν καλά ότι είναι υποχρεωμένοι να ζήσουν στην αρχή χωρίς περιουσία σε μια νέα χώρα και παράλληλα συνειδητοποιούν ότι οι γνώσεις που φέρουν έχουν ελάχιστη ανταλλακτική αξία. ΄Ετσι είναι υποχρεωμένοι, τα πρώτα χρόνια τουλάχιστον, να κάνουν βιοπορισμό μέσω «μαύρης» ή χαμηλά αμειβόμενης εργασίας.

Οι αλλαγές που επήλθαν στον τομέα αυτό στη Θράκη από την άφιξη των προσφυγικών πληθυσμών από χώρες της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης δεν έχουν μελετηθεί σε βάθος. Γεγονός αναντίρρητο είναι ότι η εγκατάσταση ελληνορθόδοξων προσφυγικών πληθυσμών στη Θράκη είχε θετικές εξελίξεις και άλλαξε αρκετά τις πληθυσμιακές ισορροπίες στην περιοχή μας.

Από το 2000 και μέχρι σήμερα η μειονοτική πολιτική της Ελλάδας χαρακτηρίζεται για την ηπιότητα και τον κατευνασμό. Ενώ στο γενικότερο πλαίσιο των τουρκικών προκλήσεων και διεκδικήσεων, κλιμακώνονται οι παρεμβάσεις της ΄Αγκυρας και οι επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων στην Ελληνική Θράκη. Δυστυχώς η υποχωρητικότητα της σημερινής κυβέρνησης την οδηγεί σε ψήφιση τροπολογίας για αναγνώριση της Τουρκικής ΄Ενωσης Ξάνθης παραβιάζοντας κατάφωρα τη Διεθνή Συνθήκη της Λωζάννης. 

Πηγή: Ερευνητικό Πρόγραμμα Πανεπιστημίου Μακεδονίας
ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΟΜΗΡΟΣ ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ ΣΤΑ ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ - ΝΕΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΙΛΙΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΜΑΚΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΜΑΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΣΕΜΠΑΪΔΗΝ ΚΑΡΑΧΟΤΖΑ

Μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην...

Ispei mi, golâma zhaná, Ahilléavono parátiko ifkô...

ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη ...

Dúmi mi, golâma zhaná, za zhókne chülâka umé da právi mlógo rábatï, zhîyen ye abigrával na mlógo mestá ...

15 Νοεμβρίου 2017. Η σημερινή μέρα είναι ιδιαίτερα σημαντική τόσο για τους Πομάκους όσο και για τις ομηρικές μεταφράσεις. Για τους Πομάκους διότι έχουν πλέον μεταφρασμένες στη μητρική τους γλώσσα τις εισαγωγές της Ιλιάδας και της Οδύσσειας και για τις ομηρικές μεταφράσεις διότι προστίθεται άλλη μία αξιόλογη μετάφραση στις εκατοντάδες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα.

Τα έργα του Ομήρου έχουν φωτίσει μέχρι σήμερα εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αποτελούν μέτρο σύγκρισης για όλους τους ποιητές της γης. Όσοι μπορούν να κατανοούν το πρωτότυπο κείμενο είναι ιδιαίτερα τυχεροί. Όμως και όσοι αναπλάθουν τα αιώνια κείμενα του Ομήρου σε άλλες γλώσσες είναι εξίσου τυχεροί γιατί καταφέρνουν να ταξιδέψουν στο χρόνο και στο χώρο πηγαίνοντας τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω, ακολουθώντας τους Αχαιούς στην εκστρατεία τους για την κατάληψη της Τροίας και μετά ακολουθώντας τον Οδυσσέα στο μακρινό ταξίδι του γυρισμού.

Η απόφαση του Σεμπαϊδήν Καραχότζα να αναμετρηθεί άλλη μια φορά με σημαντικά κείμενα κλασικών συγγραφέων και να τα αποδώσει στη μητρική του γλώσσα δείχνει το ψυχικό σθένος ενός ανθρώπου που πολλές φορές μέχρι σήμερα έχει δείξει ότι μπορεί να τολμά αλλά και να υλοποιεί αυτό που τολμά. Δείχνει επίσης τη δύναμη της μητρικής γλώσσας των Πομάκων, μίας γλώσσας ζωντανής που μπορεί να αποδώσει ακόμα και τα πιο σύνθετα νοήματα όταν βρεθούν άξιοι στοχαστές σαν το Σεμπαϊδήν Καραχότζα να της δώσουν φτερά.

Ο Σεμπαϊδήν  Καραχότζα, όπως και ο αδερφός του Ριτβάν Καραχότζα στον τομέα της λεξικογραφίας, ανήκει στην κατηγορία των πρωτοπόρων. Ανήκει στους ανθρώπους που βρίσκονται πάντα δέκα βήματα πιο μπροστά από την εποχή τους.

Οι συγκεκριμένες μεταφράσεις διακρίνονται για την πιστότητα της απόδοσης του πρωτότυπου κειμένου αλλά και για τη ζωντάνια τους. Πιστεύουμε ότι μπορούν να βοηθήσουν τους νέους Πομάκους να προσεγγίσουν τα αθάνατα ομηρικά έπη.

Ευχόμαστε καλή συνέχεια στις πνευματικές αναζητήσεις του εκλεκτού Πομάκου δημοσιογράφου. Είναι βέβαιο πως όσο περισσότερο καλλιεργεί τη μητρική του γλώσσα τόσο περισσότερο θα φωτίζεται και θα φωτίζει.

Σε ευχαριστούμε Σεμπαϊδήν.

Ν.Θ. Κόκκας

Παραθέτουμε πιο κάτω τις σημαντικές μεταφράσεις των εισαγωγών της Ιλιάδας και της Οδύσσειας στα πομάκικα, όπως δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα του Σεμπαϊδήν Καραχότζα:

http://www.xanthinet.gr/index.php/lifestyle/istoria/item/5005-metafrazoume-omiro-sta-pomakika

ILYADA A. 1-8 Ispei mi, golâma zhaná, Ahilléavono parátiko ifkô, Piléavune sîna Zhána dakára na Yunántse mlógo bólkï I mlógo yákï dúshï kópeletom prevódi na drúgono dünyó I astávi mi snágïne yâto za kúchetana I za vrit divïne píleta. Inazí go Días paíska da stáne. Ad kogîta zafátiho seftâ da so károt Atréavïyen sïn i yátse kámatnïyen Ahilléas. Kotrí ad tâhnïne alláhove gi nagadí da so bóret?

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί᾿ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾿ ἔθηκε, πολλὰς δ᾿ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ᾿ ἐτελείετο βουλή,  ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς. Tίς τ᾿ ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι;

ODISIA A. 1-9 Dúmi mi, golâma zhaná, za zhókne chülâka umé da právi mlógo rábatï Zhîyen ye abigrával na mlógo mestá, agîta prezô húbavono grádo na Tria I mlózem insánom kasabîne víde i pazná mi akîlane, I faf denízene uvótre prekára mlógo rábatï, Za da si kurtelísa tógavono dúsho i za da si dakára nadzát zhâhne tógavï dóstove íshtot yátse da so vórnot.  Allá na mazhî da gi kurtelísa dóstovene i da go ishtâsho yátse. Óti so so zagubíli ad kaknána so tíye kríve právili Katá míchkï dechyá so izâli gavôdïne Slóntsemune, zhîyen ye Iperíof sïn I toy gi ye ne astávil da so vórnot nadzát.* Ακριβέστερη μετάφραση τελευταίου στίχου: *I toy mi ye zöl zhókne déne ta so vráshtot

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν· πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων. ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ· αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο, νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.

ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΓΙΑΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΙΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ;

Του Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Όπως συνήθως κάθε φορά που υπάρχει μια παρέμβαση της πολιτείας σε θέματα που αφορούν τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης έτσι και τώρα η περιβόητη τροπολογία για τους ιεροδιδάσκαλους η οποία τελικά και πέρασε από τη βουλή έχει προκαλέσει πολλές, μεγάλες και ανεξήγητες κατά την άποψη μου αντιδράσεις ενώ στην ουσία στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα από κάθε άλλη φορά. Στην ουσία η τροπολογία αυτή προβλέπει το διορισμό από το ελληνικό κράτος μερικών εκατοντάδων ιεροδιδάσκαλων με σκοπό να διδάσκουν θρησκευτικά στα μουσουλμανόπαιδα που φοιτούν σε σχολεία όπως για παράδειγμα τα δημόσια ελληνόφωνα ή σε γυμνάσια και λύκεια όπου και δε διδάσκονται τα επίσημα θρησκευτικά τους με αποτέλεσμα την ώρα των θρησκευτικών να έχουν κενό και να μη κάνουν κανένα μάθημα ενώ παράλληλα οι μουσουλμάνοι γονείς που από τη μια θέλουν το παιδί τους να φοιτήσει σε ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο για πολλούς και διάφορους λόγους και από την άλλη σαφώς και θέλουν να γνωρίζει θρησκευτικά αναγκάζονται να επιβαρύνουν τα παιδιά με αρκετές ώρες επιπλέον μάθημα θρησκευτικών εκτός σχολείου τις απογευματινές ώρες σε κάποιο από  τα φροντιστήρια θρησκευτικών που λειτουργούν τόσο μέσα στην πόλη όσο και στα χωριά.   

Παρόλα αυτά ειδικά οι αριστερές δυνάμεις έχουν αντιδράσει έντονα στην τροπολογία αυτή και πραγματικά θα ήθελα να μάθω με ποιο σκεπτικό και με ποια επιχειρήματα γίνονται όλες αυτές οι αντιδράσεις. Να υποθέσω πως δεν επιθυμούν να μάθουν τα θρησκευτικά τους τα μουσουλμανόπαιδα; Όχι δεν το νομίζω, άλλωστε δεν έχουν και κανέναν σοβαρό λόγο να το επιδιώκουν αυτό. Άρα η επόμενη σκέψη μου είναι πως ναι μεν θέλουν να διδάσκονται τα θρησκευτικά τους τα μουσουλμανόπαιδα αλλά από ιεροδιδασκάλους που δε θα είναι διορισμένοι από την ελληνική πολιτεία.

Η επόμενη λύση λοιπόν που είναι και η μοναδική που απομένει είναι οι ιεροδιδάσκαλοι αυτοί να μας έρχονται από την Τουρκία ή έστω ακόμα και ντόπιοι να είναι να επιλέγονται από το τουρκικό προξενείο και όσους συνεργάζονται με αυτό. Ακούω αρκετούς να λένε πως εδώ μιλάμε για ένα καθαρά μειονοτικό ζήτημα κι άρα θα πρέπει να αποφασίσει η ίδια η μειονότητα και θέλω να κάνω δυο ερωτήσεις.

Τα μειονοτικά ζητήματα δεν αφορούν και την ελληνική πολιτεία; Δε μιλάμε για Έλληνες πολίτες για τους οποίους όπως και για όλους τους υπόλοιπους αποφασίζει το ελληνικό κράτος; Το δεύτερο ερώτημα μου είναι όταν λένε πως για τέτοια θέματα πρέπει να αποφασίζει η ίδια η μειονότητα τι ακριβώς εννοούν; Ποια μειονότητα να αποφασίσει; Οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας ή μήπως αυτοί οι δέκα άνθρωποι που εδώ και χρόνια αποφασίζουν για τη μειονότητα χωρίς τη μειονότητα; Κι επειδή θα μου πουν πως εδώ μιλάμε για δέκα μεν ανθρώπους αλλά εκλεγμένους από τους ίδιους τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας θα πρέπει μάλλον να τους θυμίσω κάτι, τον τρόπο με τον οποίο έγινε η δήθεν εκλογή των ψευτομουφτήδων και πιστέψτε με, όσοι έχουν ασχοληθεί με το μειονοτικό ζήτημα ξέρουν πολύ καλά και τι θέλω να πω και πως δήθεν εκλέχθηκαν οι μουφτήδες αυτοί. Ήδη για το θέμα της εκλογής των μουφτήδων έχω γράψει πολλές φορές και δε θέλω να μπω στη διαδικασία να πω πράγματα που έχω πει εκατοντάδες φορές.

Στο κάτω, κάτω δεν έχω καταλάβει ακόμα τι ακριβώς είναι αυτό για το οποίο πρέπει να αποφασίσει η μειονότητα, εγώ ξέρω πως αυτό που ενδιαφέρει τον κάθε μουσουλμάνο είναι να μάθει το παιδί του θρησκευτικά και ελάχιστα τον απασχολεί το αν θα είναι διορισμένος από το κράτος ή όχι ο ιεροδιδάσκαλος που θα το διδάξει. Προφανώς όλοι αυτοί οι αριστεροί ως επί το πλείστον κύκλοι που αντιδρούν στην τροπολογία αυτή ή δε γνωρίζουν τον τρόπο λειτουργίας των φροντιστηρίων – παρασχολείων θρησκευτικών που λειτουργούν σε όλους τους μουσουλμανικούς οικισμούς, το ποιοι διδάσκουν εκεί και τι ακριβώς διδάσκουν στα παιδιά ή το γνωρίζουν και για κάποιον περίεργο λόγο τους εξυπηρετεί, τους αρέσει αυτό που γίνεται μέσα σε αυτά τα φροντιστήρια στα οποία είχα αναφερθεί εκτενέστερα στο προηγούμενο τεύχος και δε θέλω να επαναλάβω τα ίδια.

Κάποιοι προβάλουν ως επιχείρημα το ότι οι ιεροδιδάσκαλοι που θα διοριστούν από το ελληνικό κράτος ενδεχομένως δε θα έχουν τα προσόντα εκείνα ώστε να διδάξουν σε σχολεία και θα μπορούσα ως ένα σημείο να το δεχτώ αυτό το επιχείρημα τους διότι το να διδάσκεις σε σχολείο χρειάζονται αρκετά προσόντα και δεν αρκεί η γνώση μόνο του αντικειμένου που θα κληθείς να διδάξεις στα παιδιά. Ωστόσο για αρκετούς κατά τη γνώμη μου λόγους καταρρίπτεται και αυτό το επιχείρημα πρώτον γιατί μπορώ κι εγώ να επικαλεστώ το ίδιο για τους μη διορισμένους από το κράτος ιεροδιδάσκαλους οι οποίοι ωστόσο σύμφωνα με την αριστερά είναι ικανοί και άξιοι να διδάξουν ακόμα και σε σχολεία ενώ αυτοί που θα διοριστούν δεν έχουν ανάλογες ικανότητες. Αλήθεια, μπορεί κανείς να μας αποδείξει πως οι μη διορισμένοι έχουν τα προσόντα να διδάξουν και δεν τα έχουν αυτοί που πρόκειται να διοριστούν από την ελληνική πολιτεία;

Ο δεύτερος λόγος που το  επιχείρημα τους αυτό είναι άκυρο είναι επίσης απλός και κατανοητός από τον καθένα, το γεγονός πως οι ιεροδιδάσκαλοι αυτοί θα διδάσκουν σε σχολεία δε σημαίνει πως η πρόοδος των μουσουλμανοπαίδων στα σχολεία, ο βαθμός τους και η γενικότερη πορεία τους θα εξαρτάται από το μάθημα των θρησκευτικών το οποίο απλά θα διδάσκονται και για να μάθουν τα θρησκευτικά τους και για να μη μένουν χωρίς μάθημα την ώρα που τα χριστιανόπαιδα κάνουν τα δικά τους θρησκευτικά.

Επίσης, αφού δεν είναι σωστό για κάποιους να διορίζονται από το ελληνικό κράτος οι ιεροδιδάσκαλοι σε σχολεία με μουσουλμάνους μαθητές τότε μάλλον θα πρέπει να πιστεύουν πως δεν είναι σωστό και το να διορίζονται δάσκαλοι τουρκικής αλλά και ελληνικής γλώσσας τα μειονοτικά σχολεία. Και η μειονοτική εκπαίδευση άλλωστε ένα καθαρά μειονοτικό ζήτημα είναι, αφορά τη μειονότητα κι άρα θα έπρεπε να αποφασίζει για τους δασκάλους στα μειονοτικά σχολεία η ίδια η μειονότητα και όχι να τους διορίζει το ελληνικό κράτος. Ποια η διαφορά ανάμεσα στον διορισμό δασκάλων και στον διορισμό ιεροδιδασκάλων;

Επειδή μετά από πολλά χρόνια παρουσίας και δράσης πάνω σε μειονοτικά ζητήματα, τη μειονότητα και τα προβλήματα της τη γνωρίζω καλύτερα από πολλούς άλλους ξέρω πολύ καλά πως και αυτή τη φορά πίσω από το δήθεν ενδιαφέρον ορισμένων για τους μουσουλμάνους της Θράκης κρύβονται πολλά και απίστευτα βρόμικα παιχνίδια τα οποία ωστόσο θα πρέπει η ίδια η μειονότητα να αντιληφθεί κάποια στιγμή και να τα σταματήσει. Όσο η ίδια η μειονότητα δεν αντιδρά αυτά τα παιχνίδια θα εξακολουθούν να παίζονται στην πλάτη των μουσουλμάνων.

Σε ότι αφορά στις αντιδράσεις όχι πολιτικών αλλά απλών πολιτών ως προς τη συγκεκριμένη τροπολογία για τους ιεροδιδάσκαλους εκείνο που με στεναχωρεί δεν είναι οι ίδιες οι αντιδράσεις αλλά η αιτία αυτών. Δυστυχώς κάποιοι, παρασυρόμενοι από τις αντιμνημονιακές τους πεποιθήσεις έχουν μπει σε μια διαδικασία ισοπέδωσης των πάντων, ακόμα και της μιας έστω σωστής κίνησης που κάνει αυτή η κυβέρνηση ανάμεσα στις άλλες εκατό  λάθος κινήσεις. Είναι όμως άλλο πράγμα το μνημόνιο, οι περικοπές, οι φορολογικές επιβαρύνσεις, η ανεργία που δίκαια προκαλούν την αγανάκτηση όλων μας κι άλλο πράγμα το θέμα με τους ιεροδιδάσκαλους. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τα πράγματα και να μην είμαστε της άποψης πως ότι και να κάνει μια μνημονικαή κυβέρνηση είναι λάθος διότι πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Μπορεί λοιπόν η μνημονιακή κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά να ασκεί μια πολύ σκληρή δημοσιονομική πολιτική, μπορεί οι νόμοι που έχουν ψηφιστεί να είναι ίσως οι σκληρότεροι σε όλη την ιστορία της Ελλάδας κι αυτό δίκαια να μας εξοργίζει όλους αλλά εδώ μιλάμε για ένα πολύ, πολύ συγκεκριμένο ζήτημα και κατά την ταπεινή μου άποψη και με βάση τα όσα είμαι σε θέση να γνωρίζω για τη μειονότητα της Θράκης η συγκεκριμένη τροπολογία για τους ιεροδιδάσκαλους είναι προς τη σωστή.

Επειδή όμως θέλω να είμαι σαφείς σε όσα λέω, επαναλαμβάνω πως τη συγκεκριμένη τροπολογία τη θεωρώ προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά δε θα βιαστώ να τη χαρακτηρίσω και αποτελεσματική γιατί πολύ απλά ακόμα δεν την έχουμε δει να εφαρμόζεται κι εγώ έχω μάθει να κρίνω και να χαρακτηρίζω μόνο όταν κάτι το δω να γίνεται στην πράξη. Άρα λοιπόν μπορεί να μιλάμε για τροπολογία απόλυτα αποτελεσματική αλλά μπορεί και το9 αντίθετο, να αποδειχτεί δηλαδή ένα ακόμα φιάσκο αλλά όπως είπα αυτό είναι κάτι που θα το κρίνουμε όταν δούμε την τροπολογία να εφαρμόζεται και κυρίως όταν αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματα της.

Κάποιοι άλλοι βέβαια, έχοντας προφανώς πολυετή προϋπηρεσία στο μαντείο των Δελφών, έχουν ήδη αποφασίσει πως η τροπολογία αυτή όχι μόνο αποτελεσματική αλλά θα προκαλέσει και πολλές ζημιές στη μειονότητα. Αν και με στεναχωρεί, οφείλω να ομολογήσω πως εγώ τέτοιες μαντικές ικανότητες δεν έχω και για το λόγο αυτό δε μπορώ να ακολουθήσω τη δική τους τακτική. Να είστε όμως βέβαιοι πως παρόλο που το μέτρο αυτό θεωρώ κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αν κατά την εφαρμογή του αποδειχθεί το αντίθετο εγώ θα βρω το θάρρος και να βγω και να παραδεχτώ δημόσια πως είχα κάνει λάθος και πως το μέτρο αυτό ήταν ένα λάθος. Αναρωτιέμαι όμως, όλοι αυτοί που  τόσο γρήγορα το καταδίκασαν και το χαρακτήρισαν ως μη αποτελεσματικό θα έχουν τη δύναμη να παραδεχτούν το λάθος τους στην περίπτωση που η τροπολογία αυτή αποδειχθεί σωστή; Η απάντηση δική σας. 

POMAKNEWS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ