ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ : ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ

Του Δημήτρη Νατσιού

Δασκάλου-Κιλκίς

_Τρία πράγματα μάς θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάιδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών_

_Ντοστογιέφσκι_

_ _

Ό,τι ακολουθεί γράφεται κυρίως για παιδιά του Δημοτικού σχολείου. Να σημειώσω κατ’ αρχάς αυτό το όμορφο που γράφει ο μέγας διδάσκαλος, ο άγιος Χρυσόστομος: τα παιδιά είναι χρυσά αγάλματα που στολίζουν το σπίτι∙ «Νόμισον αγάλματα χρυσά έχειν επί της οικίας τους παίδας». Τώρα βέβαια, λόγω συνθηκών, τα χρυσά μας αγάλματα καθηλώθηκαν «εις τας οικίας», τα σχολεία, τα φροντιστήρια έκλεισαν, οπότε το κοχλάζον νεανικό τους αίμα, απαιτεί τιθάσευση ή κάπου να διοχετευτεί.

_ _Ο Αριστοτέλης στην «Ρητορική» σημειώνει τα εξής, διαχρονικώς εύστοχα, για τα νιάτα: «Οι μεν ουν νέοι…. ευμετάβολοι δε και αψίκοροι προς τας επιθυμίας, και σφόδρα μεν επιθυμοῦσι ταχέως δε παύονται· οξείαι γαρ αι βουλήσεις και ου μεγάλαι, ώσπερ αι των καμνόντων δίψαι και πείναι. και θυμικοὶ και οξύθυμοι και οίοι ακολουθείν τη οργή. και ήττους εισὶ του θυμού· διὰ γαρ φιλοτιμίαν ουκ ανέχονται ολιγωρούμενοι, αλλά αγανακτούσιν αν οίωνται αδικείσθαι». Και σε μετάφραση: «Οι νέοι λοιπόν…. αλλάζουν εύκολα επιθυμίες και τις χορταίνουν γρήγορα: οι επιθυμίες τους είναι σφοδρές, ξεθυμαίνουν όμως γρήγορα· γιατί η όρεξή τους για κάτι είναι έντονη, διαρκεί όμως λίγο, όπως ακριβώς η δίψα και η πείνα —κάθε λίγο και λιγάκι— των αρρώστων. Παραφέρονται εύκολα, είναι ευέξαπτοι και ρέπουν στο να αφήνονται να παρασυρθούν από το θυμό τους. Δεν έχουν τη δύναμη να αντισταθούν στις παρορμήσεις τους· γιατί η αγάπη τους για την τιμή τούς κάνει να μη μπορούν να ανεχθούν την περιφρόνηση, αλλά αγανακτούν όταν πιστεύουν ότι αδικούνται».

 Κατ’ αρχάς δεν χρειάζεται να πανικοβληθούν οι γονείς. Και ένας και δυο μήνες χωρίς σχολικά μαθήματα δεν υπάρχει πρόβλημα, η απώλεια είναι ασήμαντη, όλα μπορούν να αναπληρωθούν. Κάθε Σεπτέμβριο, όταν παραλαμβάνουμε μαθητές μετά τις θερινές διακοπές, οι περισσότεροι δάσκαλοι αφιερώνουμε έναν και δύο μήνες σε επαναλήψεις, σε ανατροφοδότηση των γνώσεων. Άρα «μη ταρασσέσθω υμών η καρδία» αγαπητοί γονείς. Αρκετό τρόμο ενσπείρουν τα κανάλια της συμφοράς. Και καλό είναι τα παιδιά να μην παρακολουθούν τις μακάβριες ειδήσεις, ο οποίες μαυρίζουν και φαρμακώνουν την ψυχή τους. Όχι για να κρυβόμαστε υποκριτικά, αλλά γιατί ο νους των μικρών παιδιών δεν χωράει το κακό, οπότε το μόνο που αποφέρει μια τέτοια ενημέρωση είναι να διαταράσσεται η πνευματική τους ισορροπία.

Είναι βέβαιο ότι τώρα με τον εγκλεισμό ξεβράστηκε το τεράστιο πρόβλημα που λέγεται διαχείριση του ελεύθερου χρόνου και κυρίως πώς θα κρατήσουμε το μέτρο με τις νέες τεχνολογίες.

Είναι γνωστό ότι το διαδίκτυο με την τεράστια αποθήκευση πληροφοριών δημιουργεί στο χρήστη του, ιδίως στις νεότερες ηλικίες, την ολέθρια ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος κατέχει και έχει κατακτήσει αυτές τις γνώσεις. Το θεωρεί, τρόπον τινά, ως προέκταση, εξάρτημα της μνήμης του. Γι’ αυτό η μελέτη θεωρείται πια χάσιμο χρόνου, γίνεται αντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο για την γλώσσα και την σκέψη. Θύματα αυτής της απώλειας είναι πολλές φορές και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Κάποτε λέγαμε «έχει μεταδοτικότητα», όταν θέλαμε να επαινέσουμε το δάσκαλο. Η μεταδοτικότητα είναι «τέχνη τεχνών» που τα θεμέλιά της «τρέφονται» από την αγάπη προς τους μαθητές «ουδέν ούτω προς διδασκαλίαν επαγωγόν ως το φιλείν και φιλείσθαι» κατά τον άγιο Χρυσόστομο – και βέβαια, την βαθιά γνώση του αντικειμένου, αποκύημα πολλής μελέτης. Σήμερα λέμε πως είναι επικοινωνιακός. Η διαφορά μεταξύ μετάδοσης και επικοινωνίας είναι τεράστια. Μετάδοση σημαίνει παιδεία. Επικοινωνία σημαίνει εντυπωσιοθηρία, αμάθεια. Τώρα με την λεγόμενη ασύγχρονη εκπαίδευση, την τηλεδιδασκαλία το πρόβλημα θα ενταθεί. Αυτό ας προσεχθεί γιατί ο «ιός» της εξάρτησης από τις νέες τεχνολογίες είναι δυσίατος και επιβλαβέστατος.

Τι μπορούν λοιπόν να πράξουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδία τους; Εκ πείρας 30 ετών συνεχούς παρουσίας στην τάξη γνωρίζω ότι τα σημερινά παιδιά υστερούν σε τρεις κυρίως τομείς. Με απλά λόγια : στην σωστή και στρωτή ανάγνωση κειμένων. Στην ορθογραφία. Και στα μαθηματικά, την ανεπάρκεια στις τέσσερις πράξεις κλασμάτων και δεκαδικών αριθμών και στην λύση προβλημάτων.

Για την ανάγνωση. Θυμάμαι είχα διαβάσει ένα βιβλίο, περί ορθοφωνίας, του αειμνήστου και σπουδαίου ηθοποιού Δημήτρη Μυράτ. Πρότεινε στους άπειρους συναδέλφους του να διαβάζουν «φωναχτά» κείμενα αρχαίων Ελλήνων ή το Ευαγγέλιο. Τα παιδιά μπορούν να κάνουν το ίδιο με βιβλία Ελλήνων συγγραφέων παιδικής λογοτεχνίας. (Θα αναφέρω ονόματα παρακάτω)

Οι γονείς μπορούν να διαβάζουν στα παιδιά τους κείμενα, όπως Βίους αγίων-πάντα συγκινούν- μύθους του Αισώπου, βιογραφίες ηρώων και βιβλία κατάλληλα για τα παιδιά. Οι γονείς είναι παιδαγωγοί και παιδαγωγούμενοι ταυτόχρονα. Τι ευλογημένη εικόνα να διαβάζει ο πατέρας, που συνήθως απουσιάζει, ένα κείμενο για κάποιον ήρωα, ένα απόσπασμα βιβλίου στα παιδιά του. Και ο ίδιος και τα παιδιά του θα το χαρούν και δεν θα το ξεχάσουν….

Είναι λαμπρή ευκαιρία να γίνει αυτό που έπρεπε να υλοποιήσει το υπουργείο Παιδείας. Μαθήματα Πατριδογνωσίας. Να μάθουν τα παιδιά τι σημαίνει Ελλάδα. Γιατί η Παιδεία μας σήμερα ούτε Παιδεία είναι ούτε εθνική. Να σημειώσω παρενθετικώς τα εξής:

Ανέκαθεν η ελληνική παιδεία είχε χαρακτήρα χριστοκεντρικό και εθνοκεντρικό. Πρώτιστος στόχος της ήταν η πνευματική καλλιέργεια του νέου, αποσκοπούσε δηλαδή να οδηγήσει τον μαθητή στην πατριδογνωσία –γλώσσα και παράδοση- στην αυτογνωσία και τελικά στην θεογνωσία, που είναι και το κατ’ εξοχήν ζητούμενο.

Σήμερα όμως η Παιδεία έχει αλλοτριωθεί σε βαθμό επικίνδυνο. Δεχόμενη θανάσιμα χτυπήματα με τις αλλεπάλληλες «αλλα­γές, μεταρρυθμίσεις, αναπτερώσεις και αναγεννήσεις» στα εκπαιδευτικά προγράμματά της, έχει υποστεί ανυ­πολόγιστη καταστροφή, αφού ξένα κέντρα εξουσίας και λήψεως αποφάσεων καθορίζουν ακόμη και αυτό το περιεχόμενο των σχολικών. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έθνους μας, η Γλώσσα, η Ιστορία, η ορθόδοξη Πίστη (τα Θρησκευτικά), πλήττονται εδώ και πολ­λά χρόνια συστηματικά και συνειδητά από φανερούς και κυρίως «αόρατους» εχθρούς. Και με ένα υπουργείο περίπου συνένοχο.

Τι διαβάζουμε; Όπως προανέφερα: Συναξάρια αγίων και ηρώων, Πηνελόπη Δέλτα, Γαλάτεια Σουρέλη, Μυρσίνη Βιγγοπούλου, Αγγελική Βαρελά, μύθους του Αισώπου.

Για την ορθογραφία αντιγραφή κειμένων και ετυμολογία. Για την σπουδαιότητα της ετυμολογίας σημείωνα σε παλαιότερο κείμενό μου με τίτλο: «Ταξίδι στην πάντερπνη ετυμολογία μας».

 ΠΡΏΤΟΝ: Θα κατανοούσαν οι μαθητές την συνέχεια της ελληνικής γλώσσας ότι “είναι κόρη από μεγάλη γενιά, είναι η θυγατέρα της γλώσσας των αρχαίων Αθηναίων συγγραφέων, το σόι της βαστά από τους τραγικούς, τον Πλάτωνα, τον Θουκυδίδη κι από την Καινή Διαθήκη” σημειώνει ο Γιώργος Θεοτοκάς σε κείμενό του το 1939. (Να προσθέσουμε στην απαρίθμηση των γεννητόρων και τον Όμηρο).

ΔΕΎΤΕΡΟΝ: Η ετυμολογία και η διδασκαλία της προξενεί σεβασμό και θαυμασμό στα παιδιά για την γλώσσα.

ΤΡΊΤΟΝ: Πληγή πυορρέουσα σήμερα κατάντησε η ανορθογραφία. Το δε υπουργείο «φρόντισε» να καταργήσει και το μάθημα, το τετράδιο της ορθογραφίας σε μια γλώσσα που η ομορφιά και η απαράμιλλη η σαφήνειά της εδράζονται στις ορθογραφικές τις αποχρώσεις. Η ορθογραφία, η υπακοή στους κανόνες της, είναι μάθημα πειθαρχίας για τα παιδιά, πράγμα που δεν συνάδει με τον αναρχικό….κουκουλοφλώρο της εποχής μας. («Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει» έλεγε σοφός Ρώσος  γλωσσολόγος). Ίσως δεν λείπει από τον νου των Ελληνομάχων και η καθιέρωση της φωνητικής γραφής, για να γίνουμε επιτέλους… ακραιφνείς Ευρωπαίοι. Ορθογραφία μαθαίνεις κυρίως μέσω της ετυμολογίας τελεία και παύλα. Και ευτυχώς πολλοί δάσκαλοι χρησιμοποιούν τετράδιο ορθογραφίας, κατά παράβασιν των άνωθεν εντολών και διασώζουν ό,τι μπορεί να περισωθεί. (Κάποτε είχαμε και τετράδιο καλλιγραφίας, διότι μας ενδιέφερε και η φιλοκαλία, η νοικοκυροσύνη, η ομορφιά, ο καλλωπισμός. Στα χωριά μας, στην Μακεδονία μας, ακόμη οι μάνες μας χρησιμοποιούν το φουκάλι – η σκούπα, το σάρωθρον- και φουκαλίζουν τις αυλές. Και όμως η λέξη προέρχεται από το φιλοκαλώ, την φιλοκαλία. Το αναφέρει νομίζω και ο σπουδαίος Φ. Κουκουλές στο “Βυζαντινών βίος και πολιτισμός”).

«Ω! γλώσσα της Ρωμηοσύνης, Ω! νικήτρα του θανάτου» γράφει ο Παλαμάς για την πανσεβάσμιο λαλιά μας. Και ο μεγάλος Σολωμός μας κληροδότησε το αειθαλές ρητό: “μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα”. Το ένα συντηρεί το άλλο. Για να αγαπήσουν την “νικήτρα του θανάτου” γλώσσα μας τα παιδιά, πρέπει να αρωματιστούν από την ευωδιαστή ετυμολογία της.

Για τα Μαθηματικά όσοι γονείς μπορούν, και σήμερα, δόξα τω Θεώ, όλοι ξέρουν γράμματα, να βάζουν τα παιδιά τους να κάνουν τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής. Στους ακεραίους τα μικρότερα, στους δεκαδικούς και τα κλάσματα των μεγαλυτέρων τάξεων.

Να κλείσω με μια παραίνεση. Ναι, περνάμε δύσκολες ώρες. Τα αλαλάζοντα τηλεοπτικά κανάλια, για λόγους τηλεθέασης, τρομοκρατούν. Το «μένουμε σπίτι», αν το διαχειριστούμε σωστά μπορεί να αποβεί ευλογία. (Προσωπικώς το μόνο που μου λείπει είναι η εκκλησία και η τάξη. Όσοι συνάδελφοι απολαμβάνουν την διδασκαλία με καταλαβαίνουν).

Οι γονείς είναι οι αρχιτέκτονες της οικογένειας. Ας μην αναζητούν την τελειότητα. Ας εμπιστευτούν πρώτα την καρδιά τους. Εκεί θα συναντήσουν την θερμουργό αγάπη και την όντως Αγάπη, τον Χριστό. «Τοις αγαπώσι και τα δύσκολα εύκολα γίνεται». Σ’ αυτούς που αγαπούν και τα δύσκολα γίνονται εύκολα, τονίζει ο μέγας παιδαγωγός των γονέων αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες της λαλίστατης εποχής μας κι ας στραφούμε πίσω στο λόγο του Πλούταρχου: «ΠΑΡΆΔΕΙΓΜΑ ΤΟΙΣ ΤΈΚΝΟΙΣ ΠΑΡΈΧΕΙΝ». Με τα έργα μας θα αναθρέψουμε σωστά τα παιδιά και όχι με κούφια λόγια. Ας αντλήσουμε το δροσερό νερό από τη σοφία των προγόνων μας, ό,τι εκλεκτότερο έχει η ανθρωπότητα. Ας σκύψουμε το κεφάλι κάτω από το πετραχήλι του απ. Παύλου: ανατρέφετε τα παιδιά «εν νουθεσία και παιδεία Κυρίου». ΣΙΧΑΘΉΚΑΜΕ, ΤΟ ΞΑΝΑΛΈΩ, ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΩΔΊΕΣ ΤΩΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΈΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΆΧΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΏΝ. ΕΊΝΑΙ «ΓΕΝΝΉΜΑΤΑ ΕΧΙΔΝΏΝ ΚΑΙ ΛΎΚΟΙ ΒΑΡΕΊΣ». «ΌΛΑ ΤΑ ΈΘΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΟΔΕΎΣΟΥΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΟΎΝ ΕΜΠΡΌΣ ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΠΟΥ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΊ ΠΊΣΩ», ΈΓΡΑΦΕ Ο ΔΗΜ. ΚΑΜΠΟΎΡΟΓΛΟΥ. ΜΕΓΆΛΗ ΚΟΥΒΈΝΤΑ, ΑΣ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΉΣΟΥΜΕ ΛΊΓΟ, ΌΠΩΣ ΈΛΕΓΑΝ ΟΙ ΠΑΛΙΟΊ. Είναι μακρύς ο δρόμος της ανατροφής των παιδιών μας, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Οι γέροι πελαργοί, όταν γεράσουν, λένε πως τα νέα πουλιά τους παίρνουν στα φτερά τους και τους βοηθούν στο πέταγμα. Ο ΜΈΓΑΣ ΒΑΣΊΛΕΙΟΣ ΟΝΟΜΆΖΕΙ ΑΥΤΉΝ ΤΗΝ ΕΞΑΊΣΙΑ ΕΙΚΌΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΌΤΑΤΗ ΦΡΆΣΗ: «ΕΙΣ ΑΝΤΙΠΕΛΆΡΓΩΣΙΝ». Οι γονείς κάνοντας το χρέος τους, έρχεται η στιγμή που τα παιδιά τους, ανταποδίδοντας την ευεργεσία της ανατροφής, τους παίρνουν στα φτερά τους, «εις αντιπελάργωσιν».

ΑΝΤΙΒΑΡΟ
http://www.antibaro.gr/article/26427

ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟ ΚΡΑΤΟΣ Η ΕΛΛΑΣ ΓΙΑΤΙ Ο «Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΛΙΣΜΟΣ»!

Της Ελένης Παπαδοπούλου

Όμαιμον, ομόγλωσσον, ομότροπον, ομόθρησκον.

Αυτοί είναι οι τέσσερις βασικοί πυλώνες ενός έθνους. Εύλογα θ’ αναρωτηθεί κανείς: δηλαδή οι Καραμανλήδες, που ήρθαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία, δεν ήταν Έλληνες, αφού ήταν τουρκόφωνοι; Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Μακεδονίας, που αγωνίστηκαν στον Μακεδονικό Αγώνα κι έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα; Έλληνες του εξωτερικού, που έχουν απωλέσει το ομότροπον προσαρμόζοντας τα ήθη τους στα ήθη της χώρας όπου διαμένουν, παύουν να είναι Έλληνες; Οι Πομάκοι, που είναι μουσουλμάνοι, δεν είναι Έλληνες; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Καλώς ή κακώς, για κάποιους λόγους κάποιες μερίδες πληθυσμών έχασαν στο διάβα των αιώνων ένα εκ των τεσσάρων συστατικών του έθνους. Αυτό δεν τους πετάει αυτόματα εκτός του εθνικού κορμού, όσο διατηρούν αναλλοίωτο το αίμα – σε κάθε περίπτωση – και την εθνική τους συνείδηση.

Αυτή η εθνική συνείδηση επί Τουρκοκρατίας εκφράστηκε μέσα από τη θρησκεία – την ορθοδοξία. Παρ’ όλο που σε αρκετές περιοχές τα ελληνικά είχαν απαγορευτεί κι ο κόσμος ήταν αναγκασμένος να μιλά τουρκικά, είχε ωστόσο συναίσθηση της ελληνικότητάς του λόγω της θρησκείας. Ήταν αυτή που τους ξεχώριζε από τους Οθωμανούς και λειτούργησε ως πολιτισμικό φράγμα, ώστε να μην εκτουρκιστούν οι Έλληνες κι αφομοιωθούν από τον κατακτητή. Πολλοί Πόντιοι και Καραμανλήδες, αλλά και άλλοι ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας και της Τουρκίας, έχασαν τη γλώσσα τους, όμως διατήρησαν τη θρησκεία τους. Σε αρκετούς είχε τεθεί το δίλημμα ν’ αποφασίσουν αν θα κρατούσαν τη γλώσσα ή τη θρησκεία και προτίμησαν τη θρησκεία, καθώς θεώρησαν ότι αυτή, με τα ήθη της και τα έθιμά της (ομότροπον) πέρα από την κοινή πίστη, θα λειτουργούσε ως πιο ισχυρός συνεκτικός κρίκος για να τους δένει με το έθνος. Δεν έσφαλαν. Ακόμα και στα βάθη της Τουρκίας, ο χριστιανισμός κατόρθωσε αυτούς να τους ξεχωρίζει πάντα από τους μουσουλμάνους συγχωριανούς τους. «Οι χριστιανοί» έλεγαν, όχι «οι Έλληνες». Δεν τους ένοιαζε εξ άλλου αν ήσουν Έλληνας, Αρμένιος ή Ασσύριος. Ο Τούρκος σ’ έβλεπε απλώς ως χριστιανό, ενώ αντίστοιχα σε θεωρούσε Τούρκο ό,τι καταγωγής κι αν ήσουν, αν ασπαζόσουν το Ισλάμ. Αυτό δε συνέβη βέβαια με τους χριστιανούς, που διατήρησαν τις εθνικές του συνειδήσεις και θα εξηγήσω παρακάτω τον λόγο.

Ο ελληνισμός λοιπόν είναι συνυφασμένος με την ορθοδοξία εδώ κι αιώνες, γι’ αυτό και τα θεμέλια του ελληνικού κράτους τέθηκαν πάνω της, επικυρώνοντας έτσι τον ισχυρό δεσμό Ελληνισμού-Ορθοδοξίας. Πρέπει να τονιστεί ωστόσο, ότι οι Έλληνες ποτέ δεν αντιλήφθηκαν την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό ως ταυτόσημα, αλλά έβλεπαν την πρώτη ως αναπόσπαστο κομμάτι του δεύτερου. Δεν μπορούσαν δηλαδή να διανοηθούν Ελληνισμό χωρίς Ορθοδοξία, αλλά δεν τα θεωρούσαν ένα και το αυτό. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα για παράδειγμα είδαμε σλαβόφωνους Έλληνες αγωνιστές να πολεμούν κατά των επίσης ορθόδοξων Βουλγάρων, έχοντας πλήρη συναίσθηση της ελληνικότητάς τους. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι Έλληνες είχαν από παλιά ενσωματώσει την πίστη στη φυλή κι όχι το αντίθετο. Γι’ αυτό και η ελληνική διέφερε στη συνείδησή τους από τις άλλες ορθοδοξίες, από των Βουλγάρων επί παραδείγματι ή από των Αρμενίων. Γιατί ήταν ένα φαινόμενο ελληνικό, μια πίστη εμποτισμένη από τα ελληνικά ιδεώδη, ήθη και αξίες.

Κι ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα, μια εποχή πλήρους ηθικής κατάπτωσης σ’ ένα κράτος σαθρό, αντεθνικό και αντιλαϊκό, όπου ο πόλεμος εναντίον της Ορθοδοξίας είναι πιο φανερός από ποτέ. Η αριστερά ακολουθεί κατά γράμμα τις επιταγές του Λένιν και προχωρά με ταχείς ρυθμούς όχι μόνο στο διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας, αλλά και στην αναθεώρηση του Συντάγματος με στόχο την κατάργηση της επίσημης θρησκείας. Να γίνουμε «κράτος ουδετερόθρησκο», λένε, καθώς στην εποχή μας είναι γενικότερα της μόδας το ουδέτερο. Να μην υφίσταται διάκριση σε φύλα, θρησκείες, εθνικότητες, χρώματα… Όλα ουδέτερα. Να μην υπάρχουν ιδιαίτερες ταυτότητες εν ολίγοις, να εξαλείψουμε τη διαφορετικότητα και την κάθε ιδιαιτερότητα χάριν της γενικότερης ισότητας.

Υπάρχουν όμως κι άλλοι λόγοι, για τους οποίους πολεμούν τον χριστιανισμό συγκεκριμένα, με τόσο μένος, ενώ είναι πολύ πιο ανεκτικοί με τις άλλες θρησκείες. Εν πρώτοις η ιδιότητά του ως συνεκτικό στοιχείο του έθνους, όπως το αναλύσαμε παραπάνω. Ένας λαός χωρίς κοινή πίστη χειραγωγείται, αλλά και διαιρείται πολύ πιο εύκολα. Όταν δεν υπάρχουν πλέον ταυτοτικοί δεσμοί με τον πλησίον σου, παύει και το αίσθημα του ανήκειν στο ίδιο σύνολο, στην ίδια κοινότητα. Ο δεύτερος λόγος μας έρχεται από τον ίδιο τον Λένιν:

«Ο μαρξισμός είναι υλισμός. Ως τέτοιος είναι εξίσου αμείλικτα εχθρικός προς τη θρησκεία, όσο και ο υλισμός των εγκυκλοπαιδιστών του ΧVΙΙΙ αιώνα ή ο υλισμός του Φόιερμπαχ. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Μα ο διαλεκτικός υλισμός του Μαρξ και του Έγκελς προχωρεί πιο πέρα από τους εγκυκλοπαιδιστές και τον Φόιερμπαχ, εφαρμόζοντας την υλιστική φιλοσοφία στον τομέα της ιστορίας, στον τομέα των κοινωνικών επιστημών. Πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε κατά της θρησκείας. Αυτό είναι το αλφάβητο όλου του υλισμού και, συνεπώς, και του μαρξισμού. Μα ο μαρξισμός δεν είναι υλισμός που σταμάτησε στο αλφάβητο. Ο μαρξισμός προχωρεί πιο πέρα. Ο μαρξισμός λέει: πρέπει να ξέρουμε ν’ αγωνιζόμαστε κατά της θρησκείας, και γι’ αυτό πρέπει να εξηγήσουμε υλιστικά την πηγή της πίστης και της θρησκείας μέσα στις μάζες. Την πάλη κατά της θρησκείας δεν μπορούμε να την περιορίζουμε σ’ ένα αφηρημένο ιδεολογικό κήρυγμα, δεν μπορούμε να την ανάγουμε σ’ ένα τέτοιο κήρυγμα. Την πάλη αυτή πρέπει να την συνδέσουμε με τη συγκεκριμένη πρακτική του ταξικού κινήματος που αποβλέπει στην εξάλειψη των κοινωνικών ριζών της θρησκείας.»

Ο μαρξισμός είναι υλισμός. Ο χριστιανισμός είναι το ακριβώς αντίθετο, καθώς προϋποθέτει την πίστη στην ύπαρξη της ψυχής και την αθανασία της, άρα και στη μεταθανάτια ζωή, και οδηγεί σε πνευματικές αναζητήσεις, σκληραγώγηση του πνεύματος και κατά συνέπεια απομάκρυνση από τον υλισμό. Ο χριστιανισμός, αν μπορούσε να δοθεί ένα συνώνυμο μη θρησκευτικού χαρακτήρα, θα μπορούσε να ονομαστεί και αντι-υλισμός. Και γι’ αυτό ο Στρατηγός Ντεγκρέλ έλεγε ότι ο μπολσεβικισμός μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο με τον χριστιανισμό.

Όλα τα παραπάνω εξηγούν τον λυσσαλέο πόλεμο εκ μέρους της Αριστεράς στον χριστιανισμό, η οποία παράλληλα δε δείχνει να ενοχλείται από τον θρησκευτικό φανατισμό των αλλογενών καλεσμένων της, εφ’ όσον αυτοί μπορούν να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της. Για την Αριστερά η μόνη αληθινή – αν και όχι θεϊκού περιεχομένου – θρησκεία είναι ο μαρξισμός και σ’ αυτόν παραμένει πιστή, ακολουθώντας με εντυπωσιακή ιδεολογική συνέπεια τα διδάγματα των αποστόλων του:

«Ολόκληρο το πρόγραμμα μας είναι θεμελιωμένο πάνω σε επιστημονική και, συνάμα, στην υλιστική ακριβώς κοσμοθεωρία. Γι’αυτό η εξήγηση του προγράμματος μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την εξήγηση για τις πραγματικές ιστορικές και οικονομικές ρίζες της θρησκευτικής θολούρας. Η προπαγάνδα μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την προπαγάνδα του αθεϊσμού. Η έκδοση της αντίστοιχης επιστημονικής φιλολογίας, που ως σήμερα την απαγόρευε αυστηρά και την καταδίωκε η απολυταρχική-δουλοπαροικιακή κρατική εξουσία, πρέπει ν’αποτελέσει τώρα έναν από τους τομείς της κομματικής μας δουλειάς. Τώρα θα βρεθούμε ίσως στην ανάγκη ν’ακολουθήσουμε τη συμβουλή που έδωσε κάποτε ο Ένγκελς στους γερμανούς σοσιαλιστές: μετάφραση και μαζική διάδοση της γαλλικής διαφωτιστικής και αθεϊστικής φιλολογίας του XVIII αιώνα.» (Λένιν, «Σοσιαλισμός και Θρησκεία», 3/12/1905)

Κλείνοντας θα ήθελα να προσθέσω, πως όποιος παπαγαλίζει τα επιχειρήματα της αριστεράς κι επιδεικνύει το ίδιο μένος με την αριστερά απέναντι στον χριστιανισμό, θα πρέπει να κάνει μια αναθεώρηση των αξιών του. Είναι πιθανόν να βρίσκεται στη λάθος πλευρά… Δε νοείται να δηλώνει κανείς εθνικιστής και να χτυπά έναν εκ των τεσσάρων πυλώνων του έθνους.

ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ - ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΤΗΝ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ τῆς πολυπολιτισμικότητος ἡ ὁποία ἔχει ὡς στόχο τήν διάλυση τῶν συγκροτημένων κοινωνιῶν καί τήν διάλυση τῶν συντεταγμένων Ἐθνῶν ἀνοίγει ὁ ΣΥΡΙΖΑ μέ τήν πρόταση ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος πού ἔδωσε χθές στήν δημοσιότητα. Οἱ προθέσεις τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι κάτι παραπάνω ἀπό προφανεῖς. Θέτει στό στόχαστρό της τούς πυλῶνες τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος: τήν Θρησκεία (ὄχι Ἐκκλησία) καί τήν Οἰκογένεια. Καί ἄς ὁμολογεῖται ἀπό ὅλους πώς ἡ πατρίδα μας ἔμεινε ὄρθια μέσα στήν καταιγίδα τῶν μνημονίων χάρη στήν συνοχή τῆς οἰκογενείας καί χάρη στό κοινωνικό δίκτυο τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ ἐκδικητικότης τῶν βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ «φωνάζει» ἀπό μακρυά. Σέβονται τό Ἰσλάμ ὡς δόγμα, ὄχι ὅμως καί τόν Χριστιανισμό. Ἀπαγορεύουν στόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, στόν Πρωθυπουργό, στούς βουλευτές, στούς αἱρετούς νά ὁρκίζονται στό Εὐαγγέλιο ἐφ’ ὅσον τό ἐπιθυμοῦν, ἀλλά διατηροῦν στό Σύνταγμα τό δικαίωμα τῶν μουσουλμάνων βουλευτῶν νά ὁρκίζονται στό Κοράνι! Ἐνῶ διαγράφουν ἀπό τά ἄρθρα 33 καί 59 τήν φράση «ὁρκίζομαι στό ὄνομα τῆς Ὁμοούσιας καί Ἀδιαίρετης Τριάδας», διατηροῦν (ἄρθρο 59) τήν παράγραφο 2 πού ὁρίζει ὅτι «ἀλλόθρησκοι ἤ ἑτερόδοξοι βουλευτές δίνουν τόν ἴδιο ὅρκο συμφώνως πρός τόν τύπο τῆς δικῆς τους θρησκείας ἤ τοῦ δικοῦ τους δόγματος». Γι’ αὐτούς δέν ἰσχύει ὁ ὅρος οὐδετεροθρησκεία. Ἀναλυτικῶς: Συμφώνως πρός τήν πρόταση ἀναθεωρήσεως τῆς Ἀριστερᾶς τό ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος ἀναδιατυπώνεται ὡς ἑξῆς:

«1. Ἡ Ἑλληνική Πολιτεία εἶναι θρησκευτικά οὐδέτερη. Ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλάδα εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία βρίσκεται ἀνασπόσπαστα δεμένη μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί κάθε ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τηρεῖ ἀπαρασάλευτα τούς Κανόνες τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τήν Ἐκκλησιαστική Παράδοση. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι αὐτοκέφαλη καί διοικεῖται σύμφωνα μέ ὅσα ὁρίζουν ὁ Καταστατικός Χάρτης της, ὁ Πατριαρχικός Τόμος τοῦ 1950 καί ἡ Συνοδική Πράξη τοῦ 1928».

Ἀπό μία πρώτη ἀντιπαραβολή μέ τό παλαιό ἄρθρο 3 προκύπτουν τρεῖς οὐσιώδεις μεταβολές:

• Ἡ ἀπάλειψις τῆς φράσεως ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γνωρίζει ὡς κεφαλή της «τόν Κύριο Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό».
• Ἡ ἀπάλειψις τῆς ἀναφορᾶς πώς ἡ αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία «διοικεῖται ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τῶν ἐνεργεία Ἀρχιερέων καί ἀπό τήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο».
• Ἡ διακήρυξις πώς ἡ Πολιτεία παραμένει «θρησκευτικά οὐδέτερη», ἄν καί αὐτό ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τήν διατήρηση τῆς δυνατότητος τῶν μουσουλμάνων νά δίνουν ὅρκο στό Κοράνι. Τί εἴδους… οὐδετερότης εἶναι αὐτή;

Τό κυριώτερο ὅμως ζήτημα πού ἀπασχολεῖ κύκλους τῆς Ἱεραρχίας ἡ ὁποία συγκαλεῖται ἐκτάκτως τήν Τρίτη ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, εἶναι ἡ οὐδετεροθρησκεία. Ὁ Σταυρός στήν Σημαία τίθεται ἐν ἀμφιβόλω, ἐφ’ ὅσον ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐννοεῖ ἀπολύτως τήν διακήρυξή του γιά θρησκευτική οὐδετερότητα. Ἡ ὁρκωμοσία στό Εὐαγγέλιο στά δικαστήρια πού ἀποτελεῖ σήμερα προαιρετική ἐπιλογή γιά τούς διαδίκους τίθεται, ἐπίσης, ἐν ἀμφιβόλω. Οἱ εἰκόνες στά σχολεῖα καί στά δικαστήρια ὁμοίως. Τά θρησκευτικά σύμβολα γενικῶς. Ἀποδεικνύεται μάλιστα ὅτι ἡ ρῖψις τῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας στά σκουπίδια ἀπό κρατική λειτουργό δέν ἀποτελεῖ τυχαία πράξη, μεμονωμένο περιστατικό. Ἀκόμη μεγαλύτερη εἶναι ὅμως ἡ πρόκλησις μέ τήν διαγραφή τῆς λέξεως «Ἔθνος» καί ἡ κατάργησις τοῦ οἰκείου ἄρθρου τοῦ Συντάγματος γιά τήν οἰκογένεια.
Ἕως σήμερα τό ἄρθρο 21 τοῦ Συντάγματος ὅριζε ὅτι «ἡ οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους καθώς καί ὁ γάμος, ἡ μητρότητα, καί ἡ παιδική ἡλικία τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ κράτους» Τό ἄρθρο αὐτό καταργεῖται καί στήν θέση τῆς οἰκογένειας οἱ ὀλετῆρες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ θέτουν τό «ἀξιοπρεπές ἐπίπεδο διαβίωσης γιά ὅλους». Γίνεται μόνο μιά ἀναιμική ἀναφορά στήν «εἰδική προστασία» πού παρέχεται στήν οἰκογένεια μαζί μέ τήν μητρότητα, τά παιδιά, τούς ἀπόρους, τούς ἡλικιωμένους, τά ἄτομα μέ ἀναπηρία. Αὐτό πρακτικά σημαίνει πώς φοροαπαλλαγές γιά τήν οἰκογένεια, πολυτεκνικά ἐπιδόματα, μόρια σέ πολύτεκνες οἰκογένειες γιά ἐξεύρεση ἐργασίας κ.λπ. τίθενται, ἐπίσης, ἐν ἀμφιβόλω. Πρός δόξαν ὅλων ἐκείνων πού στήν Ἑσπερία ἀπεργάζονται νά διαλύσουν μιά ὀργανωμένη κοινωνία, μέ τίς ἀτέλειές της, σέ ἀνίσχυρες καί ἀνυπεράσπιστες μονάδες.


ΕΣΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ : ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ-ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΗΣ Β΄ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ Ο.Ε.Δ.Β. ΑΘΗΝΑ 1979)

Είναι πρωί. Ο Θανασάκης κοιμάται ακόμα. Η μητερούλα τον σκουντά απαλά.

-Ξύπνα ,του λέει, παιδάκι μου. Σήμερα το σχολείο ανοίγει. Πρέπει να ετοιμαστείς, για να πάμε.

.

Ο Θανασάκης  ξυπνά.  Βλέπει τη μητερούλα του και χαμογελά.

Έπειτα σηκώνεται και ετοιμάζεται.

Σε λίγο βρίσκεται μπροστά στο εικόνισμα. Κάνει την προσευχή του:

-Παναγία μου, βοήθησέ με να πηγαίνω στο σχολείο. Φώτισε το νου μου να μαθαίνω γράμματα. Χάρισέ μου υγεία. Φύλαξε γερούς τους γονείς μου και όλο τον κόσμο.

.

Πρωτού ξεκινήσουν, η  μητέρα τον κοιτάζει από πάνω ως κάτω. Τον καμαρώνει.

Βλέπει τα μαλλάκια του τα χτενισμένα’ το πρόσωπό του , που λάμπει ολοκάθαρο. Τι όμορφος που είναι ο Θανασάκης της τώρα, που θα πηγαίνει και πάλι στο σχολείο!

.

Στο δρόμο ανταμώνουν κι άλλα παιδιά. Είναι όλα χαρούμενα. Η μητέρα καμαρώνει που ο γιος της είναι στη δεύτερη τάξη.

-Πότε κιόλας μεγάλωσε! λέει μόνη της.

.

Όταν έφτασαν στο σχολείο, ζήτησαν τον δάσκαλο. Εκείνος, μόλις τους είδε, λέει χαμογελώντας:

-Ορίστε μέσα, κυρία Αμαλία. Φέρτε τον Θανασάκη σας; Πέρυσι έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Κι εφέτος ελπίζω να είναι καλός μαθητής.

.

Ο δάσκαλος τον έγραψε και ο Θανασάκης έσκυψε και του φίλησε το χέρι.

-Καλή χρονιά! Καλή δύναμη! ευχήθηκε η κυρία Αμαλία.

.

από το Αναγνωστικό της Β΄ Δημοτικού

Ο.Ε.Δ.Β.

Αθήνα 1979

.

καλή σχολική χρονιά σε όλους, εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές!!!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ

Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Του Στέργιου Μπούγια

Θεολόγου

 

Εἶναι ἀντικειμενικὰ παραδεκτὸ πὼς ἡ παρουσία τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς μέσα στὸ σπίτι εἶναι σημαντικὴ καὶ ὠφέλιμη καὶ γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ γιὰ τὰ ἐγγόνια. Μπορεῖ νὰ μὴν μένουν στὴν ἴδια στέγη, ἀλλὰ εἶναι χρέος ἱερὸ ἡ φροντίδα τῶν παιδιῶν πρὸς τοὺς γονεῖς.

Εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἡ τιμὴ καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τοὺς γονεῖς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/04/blog-post_28.html

ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ 12 ΜΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΡΩΤΥΠΟ ΝΑ ΤΗ ΧΑΙΡΕΣΑΙ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΣΟΡΤΑΝΙΔΗ Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Γράφει ο Θανάσης Νικολάου

Στη νότια πλευρά της Άνδρου υπάρχει μία κωμόπολη 2.547 ψυχών, το Κόρθι (ή Κόρθιο). Οι 12 από αυτούς είναι μια οικογένια Ποντίων, οι Τσορτανίδηδες. Τί το ενδιαφέρον έχουν; Δυο ιστοπλόους στους 10 καλύτερους του κόσμου!

Ο Δημήτρης Τσορτανίδης είναι ένας καθηγητής φυσικής αγωγής σε σχολείο της Άνδρου. Ο ίδιος φρόντισε να δώσει αγωγή και στα παιδιά του, δέκα τον αριθμό. Ναι πολύ καλά διαβάσατε, η οικογένεια Τσορτανίδη έχει 10 παιδιά, ηλίκιας από δύο χρονών (δίδυμα) μέχρι 16 ετών που είναι ο μεγαλύτερος. Ο Δημήτρης και η Δέσποινα (μαμά) δίνουν τον καθημερινό τους αγώνα για να παραδώσουν στην κοινωνία 10 άξιους Τσορτανίδηδες και η αλήθεια είναι πως τα καταφέρνουν περίφημα. Εκεί στο μικρό Κόρθι που γεννά παγκόσμιους πρωταθλητές, μακρία από τα φώτα της δημοσιότητας και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.
Ο Λεωνίδας (δευτερότοκος) πριν από λίγες μέρες, στο Κάλιαρι της Ιταλίας στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα τέκνο 293 (η Κ15 της Ολυμπιακής κατηγορίας RS:Χ όπου έχουν διαπρέψει ο Κακλαμανάκης στο παρελθόν και ο Κοκκαλάνης στο παρόν) και ο αδελφός του Πέτρος (ένα χρόνο μικρότερος) ήταν μέσα στην τελική 10αδα! Πόσο περήφανη μπορεί να είναι αυτή η οικογένεια με αυτό το πραγματικά σπουδαίο επίτευγμα;
Εκτός από τους δύο ιστιοπλόους, ο κύριος Δημήτρης έχει έναν ποδοσφαιριστή στη μεικτή Κυκλάδων, τον Παναγιώτη, ενώ έχει βάλει στο στίβο τους μικρότερους Σταύρο και Μαρία και ακολουθούν ακόμα πέντε μικρότερα μέλη της οικογένειας Τσορτανίδη τα οποία θα ενταχθούν όταν μεγαλώσουν σε κάποιο άθλημα.
Αυτή η οικογένεια που μεγαλώνει με περίσσεια αξιοπρέπεια 10 παιδιά, μέχρι σήμερα δεν έχει ζητήσει τίποτα από κανέναν. Και ούτε πρόκειται. Για να συνεχίσουν όμως ο Λεωνίδας και ο Πέτρος την πορεία τους στην κορυφή του κόσμου στο άθλημα που γεννά Ολυμπιονίκες για την Ελλάδα, χρειάζονται υποστήριξη. Η ιστιοπλοΐα είναι ιδιαίτερα ακριβό σπορ και στην Ελλάδα της κρίσης αποτελεί κατόρθωμα για οποιονδήποτε να ασχολείται με αυτό δίχως να έχει κάποιον χορηγό να τον υποστηρίζει. Φανταστείτε λοιπόν μια 10μελή οικογένεια που ζει με το μισθό καθηγητή φυσικής αγωγής και παράλληλα να έχει δύο ιστιοπλόους. Πως τα καταφέρνουν μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν.
Όλοι αυτοί οι χορηγοί που δραστηροποιούνται στον αθλητισμό, καλό θα είναι λοιπόν να ασχοληθούν και με την οικογένεια Τσορτανίδη. Για κανένα λόγο δεν πρέπει αυτά τα παιδιά να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και για κανένα λόγο δεν ανακοπεί η πορεία τους προς την κορυφή του κόσμου. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε ταλέντα με παγκόσμια προοπτική.
Όταν υπάρχουν εταιρείες που διαθέτουν ποσά για να εμφανιστεί κάποια τηλεπερσόνα ή κάποιος μαϊντανός των lifestyle περιοδικών σε αγώνες δρόμου, είναι ανεπίτρεπτο να αγνοούτναι περιπτώσεις όπως αυτή της οικογένειας Τσορτανίδη.
ΥΓ1. Προερχόμενος από πολύτεκνη οικογένεια (χάνουμε 10-4 στο σκορ από τους Τσορτανίδηδες) γνωρίζώ πολύ καλά τις δυσκολίες στο μεγάλωμα. Ο πρωτότοκος ή πρωτότοκη είναι οι τυχεροί που φοράνε τα καινούργια ρούχα, με τα μικρότερα παιδιά να… κληρονομούν τα μεταχειρισμένα όσο μεγαλώνουν (ήμουν ο δεύτερος στη σειρά…). Αυτά τα παιδιά, συνήθως χρειάζεται να αγωνίζονται για όλα από πολύ νωρίς.
ΥΓ2. Κάθε χρόνο ο ΠΣΑΤ τιμά οικογένειες που προσφέρουν στον αθλητισμό. Φέτος νομίζω ότι η οικογένεια Τσορτανίδη αξίζει και με το παραπάνω αυτό το βραβείο.
 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
SPORTSFEED

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ

Του Κώστα Ανδριοσόπουλου 
Αν.καθηγητή και διευθυντή του Ερευνητικού Κέντρου Ενεργειακής Διοίκησης (RCEM.eu) στο ESCP Europe Business School στο Λονδίνο, αντιπρόεδρου Δ.Σ. της ΔΕΠΑ.
και Δημητρίου Αρβανίτη 
Δικηγόρου Αθηνών, LL.M, Ph.D cand. στο δίκαιο της ενέργειας (City University London).

Παρά τη δύσκολη συγκυρία που διανύει η Ελλάδα, δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι αναπτύσσει ισχυρή δυναμική ανάδειξής της σε σημαντικό περιφερειακό παράγοντα στην αγορά του φυσικού αερίου. Η γεωστρατηγική θέση της χώρας παρέχει σειρά πλεονεκτημάτων, τα οποία μπορούν να μετουσιωθούν τόσο σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τη χώρα στο οικονομικό πεδίο, όσο και να αναβαθμίσουν τον γεωπολιτικό της ρόλο στην περιοχή της ΝΑ Ευρώπης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΑΡΘΡΟ ΤΟ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ : ΣΥΣΚΕΨΗ ΥΨΗΛΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.- Σύσκεψη υψηλού επιπέδου των δανειστών της Ελλάδας, αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί στην Ουάσιγκτον στα μέσα Νοεμβρίου με στόχο να διεξαχθεί ευρύτατη συζήτηση, η οποία θα περιλαμβάνει όλα τα θέματα που άπτονται της ελληνικής οικονομίας. Σύμφωνα με πηγή που γνωρίζει το θέμα, η σύσκεψη χαρακτηρίζεται «εξαιρετικά σημαντική».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Αυτή την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ... τη δεμένη με ΑΓΑΠΗ και ΑΛΗΘΕΙΑ... πόσοι δεν την έχουμε νοσταλγήσει...  

 

1) Ο πατέρας φοράει γραβάτα πράγμα που σημαίνει ότι σέβεται την στιγμή του δείπνου.
2) Η οικογένεια είναι πολύτεκνη. Σήμερα πάρα πολλές οικογένειες έχουν μόνο ένα παιδί. Δεν κάνουν δεύτερο γιατί δεν μπορούν να το στείλουν μπαλέτο, ποδόσφαιρο, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, φροντιστήριο μαθημάτων σχολείου, πιάνο, κολυμβητήριο. τοξοβολία, ιππασία και και και....
Αποτέλεσμα;;;
Το παιδί να είναι τόσο πιεσμένο από το βάρος του προγράμματος που στα 18 πλέον νιώθει κουρασμένο με αποτέλεσμα να τα γράψει όλα και στην χειρότερη να ξεκινήσει τα ναρκωτικά.
3) Η γιαγιά είναι στο σπίτι και όχι σε κάποιο γηροκομείο. Θα θυμούνται όλοι ποια ήταν η κατάληξη των γέρων πριν από την κρίση. Πέθαιναν στα γηροκομεία. Τώρα τους παρακαλάνε να είναι στο σπίτι για την σύνταξη.
4) Κανείς δεν έχει ξεκινήσει το φαγητό γιατί η μητέρα σερβίρει και μόλις τελειώσει θα ακολουθήσει η προσευχή.
5) Το γεύμα περιλαμβάνει μαγειρευτό φαγητό και όχι χάμπουργκερ, σουβλάκια, πίτσες κ.α

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2014/06/blog-post_2660.html#more