ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ''ΕΘΝΟΠΑΘΕΙΑ'' ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΖΙΟΠΑ (ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ)

Ο ιδρυτής της Αιώνιας Ελληνικής Πίστης, κ. Βασίλης Στυλιανέσης, σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης, στην Εθνοπάθεια του Νίκου Τζιόπα από το ραδιόφωνο του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟ

Νικόλαος Τζιόπας

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 76η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ'' ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ Η ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΙΣΧΥΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ F-16 ΤΗΣ ΠΑ. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΑΞΟΥΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιογράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 24/10/2017.

Evonymos
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ 
Blue Sky

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΟΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40 - ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ

Πρόκειται για μια καταπληκτική φωτογραφία, η οποία αποδίδει το κλίμα της εποχής και τον αγώνα του ελληνικού έθνους απέναντι στους εισβολείς. Το χαμόγελο στα χείλη των στρατιωτών πραγματικά φέρνει στο νου τους στίχους του τραγουδιού “Με το χαμόγελο στα χείλη παν οι στρατιώτες μας μπροστά”

Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Β. Κουρίας, Αγωνίες και χαρές. Αναμνήσεις ενός χειρουργού, Άθήνα 1964-
Ξ. Πανταζίδης, Ή Ιστορία του Έλληνικού Έρυθρού Σταυρού, τ. Α’, ‘Αθήυα 19&7-
Δ. Σκουζές, Ή ‘Αθήνα πού έφυγε. “Ομορφιές πού χάθηκαν…, βιβλίο τρίτο, Άθήνα 1964-
* Οι φωτογραφίες προέρχονται άπό τό Φωτογραφικό “Αρχείο της Εταιρείας  των Φίλων του Λαού”.

 

Για τους δικούς τους ήταν η Άννα, η Μαρία, η Έλένη, η Χριστίνα… Για όσους τις γνώρισαν μες στα στρατιωτικά νοσοκομεία και στα χειρουργεία του Μετώπου το όνομα τους ταυτίστηκε με μία λέξη, τη λέξη :Άδελφή.

Τώρα η καθεμιά τους έγινε ένας θρύλος, ένα σύμβολο. Κι όσοι τις γνώριζαν πριν τον Πόλεμο είπαν πώς ποτέ άλλοτε τα μάτια τους δεν είχαν τέτοια λάμψη.

Εικοσάχρονα κορίτσια οι περισσότερες, επιβλήθηκαν σε όλόκληρα Συντάγματα. ‘Ηταν η λάμψη των ματιών τους, ήταν και της ψυχής εκείνο το πύρωμα. Ήταν και η λευκή στολή πού τις έκανε να μοιάζουν με αγγέλους. Ήταν και εκείνη η αυτοθυσία…

Μοιράστηκαν με τους στρατιώτες ακριβοδίκαια το ξεροκόμματο, την κουραμάνα, το κρύο, την κούραση, τις εχθρικές οβίδες. Και πότισαν και εκείνες με το δικό τους αίμα το χώμα της πατρίδος.

Κι η Ιστορία άνοιξε το ογκωδέστατο βιβλίο της και κράτησε και για εκείνες λίγες σημειώσεις: Απρίλιος του 1941· και στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο των Ιωαννίνων το χειρουργείο βρισκόταν σε έξέλιξη, όταν ακούστηκε ο βόμβος των έχθρικών αεροσκαφών. Οι γιατροί διατάζουν τις Άδελφές να έγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να τρέξουν γρήγορα στα Καταφύγια. Εκείνες αρνούνται να εγκαταλείψουν τους τραυματίες.

Μια μεγάλη βόμβα πέφτει στην πτέρυγα του χειρουργείου. Σε ένα κοινό τάφο, στο κοιμητήριο του Άγιου Νικολάου των Κοπάνων, στα Ιωάννινα, χαράχτηκαν έξι ονόματα:

Ελένη Μητροπούλου, Λουκία Κυριάκου, Ελένη Τσάββη, Ελένη Καλογερίδου, Καλλιόπη Γιολάντα, Ελένη Παρασκευοπούλου.

Ή Ιστορία γύρισε σελίδα και πρόσθεσε ένα νέο όνομα: Αναστασία Εύφραιμίδου. Φονεύτηκε κατά τόν βομβαρδισμό του πλωτού Νοσοκομείου «Αττική».

Και είχε ή Ιστορία πολλά να γράψει ακόμη. Αεροσκάφη καθέτου εφορμήσεως φάνηκαν πάνω από το Μεσολόγγι. Στο λιμάνι αγκυροβολημένο ένα πλωτό Νοσοκομείο με 350 τραυματίες και ολοφάνερα πάνω του τα σύμβολα του Ερυθρού Σταυρού. Το πλοίο τράβηξε σαν μαγνήτης τα εχθρικά βομβαρδιστικά. Ο κυβερνήτης του Δ. Μελετόπουλος διατάζει τις Αδελφές να αναζητήσουν ασφαλέστερη θέση στην προκυμαία. Εκείνες γνώριζαν καλά πως κάποιοι δεν θα κατάφερναν να τις ακολουθήσουν. Αποφάσισαν να μείνουν μαζί τους.

Οι βόμβες πέφτουν η μία μετά την άλλη. Κάποια βόμβα καταστρέφει τη μηχανή παραγωγής ήλεκτρικου ρεύματος κι όλο το πλοίο βυθίζεται στο σκοτάδι. Μέσα σ’ εκείνο το σκοτάδι λίγες κοπέλες αρχίζουν το τραγούδι: «Ή Έλλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά…».

Οι τραυματίες δεν καταδέχονται πλέον να βογκούν. “Ολοι μέσα σ’ εκείνο το χαλασμό αρχίζουν να φωνάζουν «Ζήτω η Ελλάς»!

Εκείνες οι ακούραστες κοπέλες έδωσαν τη δική τους μάχη, τη δική τους μαρτυρία. Τις θυμούνται να στέκουν στο χειρουργείο από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 4 τα ξημερώματα, ύστερα από μια μέρα γεμάτη κόπο. Ορισμένες άφησαν την τελευταία τους πνοή σε ένα στρατιωτικό Νοσοκομείο εξουθενωμένες από την υπερκόπωση. *”

Άλλες, μετά την πολύωρη βάρδια, συμπαραστέκονταν  στον Ίταλό τραυματία. Μια κοπελίτσα μ’ ένα λεξικό της Ίταλικής στα χέρια προσπαθούσε στο μισό- σκόταδο να μάθει λίγες λέξεις στα Ιταλικά, για να ακούσει ο έτοιμοθάνατος Ιταλός λίγες λέξεις στη γλώσσα του πριν ξεψυχήσει.

Άλλη, συνοδεύοντας τραυματίες που μεταφέρονταν με το τραίνο, έχοντας στην έπίβλεψή της πέντε βαγόνια, τα όποια δεν έπικοινωνούσαν μεταξύ τους, γλιστρούσε από βαγόνι σε βαγόνι μέσα στο χιόνι και στο σκοτάδι, κάνοντας άλματα θανάτου.

Μια δύναμη ύπερκόσμια πρόσθετε δύναμη στη δύναμη τους.Και εκείνες έτρεχαν ασταμάτητα,
προσπαθώντας να έπουλώσουν τα τραύματα του σώματος και της ψυχής τις πληγές. Προσπαθώντας να μείνουν άλύγιστες, άντικρύζοντας ετούτους τους λεβέντες χωρίς πόδια, χωρίς χέρια, χωρίς να μπορούν να δουν ποτέ ξανά το φως τοϋ ήλιου.

Εκείνες έδωσαν το «παρών» σ’ ένα μεγάλο προσκλητήριο και φάνηκαν άξιες, γιατί τα ιδανικά τους δεν τους επέτρεπαν να φανούν ανάξιες. Γιατί μέσα τους εύρισκαν απήχηση τα λόγια του ποιητή:

«Ανάξιος, όποιος ξάφνου ακούει

το προσκλητήρι των καιρών να τό φυσάη

ή νά τό κρούη σάλπιγγα ή τύμπανο

τό ακούει και δέν λέει παρών».

Και έχει ό κάθε καιρός τό δικό του προσκλητήριο.

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 : Η ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΛΙΝΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΣΤΙΣ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940

Στις 18 Νοεμβρίου 1940 ο Μουσολίνι εκφώνησε ένα δημόσιο λόγο στον οποίο ανάμεσα στα υπόλοιπα παράλογα και ανερμάτιστα, κατηγορούσε την Ελλάδα σαν υπεύθυνη για την εισβολή των Ιταλών, ενώ απέδωσε την αποτυχία των Ιταλών να καταλάβουν την Ελλάδα στην φύση του εδάφους της Πίνδου.
Η ομιλία αυτή είχε το εξής περιεχόμενο:

"Αφού εκάμαμεν υπομονήν επί μακρόν αφηρέσαμεν το προσωπείον από μιαν Χώραν εγγυημένης από την Μεγάλην Βρετανίαν, από έναν ύπουλον εχθρόν: την Ελλάδα. Ήταν ένας λογαριασμός που περίμενε την εξώφλησιν του. Πρέπει να είπω ένα πράγμα που ίσως θα ξενίση μερικούς Ιταλούς φίλους της Κλασσικής Εποχής αλλά καθυστερημένους για την ιδική μας: Οι Έλληνες μισούν την Ιταλία όπως κανείς άλλος λαός. Το μίσος αυτό εκ πρώτης όψεως φαίνεται ανεξήγητον, είναι όμως γενικόν, βαθύ, άσβεστον εις όλας τας τάξεις, εις όλας τας πόλεις, εις τα χωριά, είς τα άνω, εις τα κάτω, παντού! Το διατί είναι μυστήριον. ϊσως διατί ο Σανταρόζα εκκίνησε από την Χώρα του το Πεδεμόντιοδια να μεταβεί και να πεθάνει ηρωικά στην Σφακτηρία δια την Ελλάδα. Ίσως διατί ένας Γαριβαλδινός από το Φορλί, ο Αντώνιος Φράττι, επανέλαβε την αυτή χειρονομίαν υπερόχου απλοικότητος μετά εβδομήντα έτη πίπτων εις το Δομοκόν. Μυστήριον αλλά το γεγονός υπάρχει.

Επί του μίσους αυτού, που δύναται να χαρακτηριστεί γελοίον, εβασίσθη η ελληνική πολιτική των τελευταίων ετών. Η πολιτική της πλήρους συννενοχής με την Αγγλίαν. Δεν ήταν δυνατόν να είναι άλλως, αφού ο Έλληνας Βασιλιάς είναι Άγγλος, η πολιτική τάξις Αγγλική. Η καταφανής και πολύμορφος αυτή συννενοχή ήτο πράξις συνεχούς έχθρας κατά της Ιταλίας. Από έγγραφα ανακαλυφθέντα από το Γερμανικόν επιτελείον εμφαίνεται πως από τον Μάιο η Ελλάς είχε προσφέρει στους Αγγλογάλλους όλας τας ναυτικάς της βάσεις. έπρεπε να τεθεί ένα τέρμα εις αυτήν την κατάστασιν. Όπερ και εγέννετο τηςν 28η Οκτωβρίου, όταν τα στρατεύματα μας διέβησαν τα Ελληνοαλβανικά σύνορα.
 
Αι τραχείαι οροσειραί της Πίνδου και αι λασπώδεις χαράδραι της δεν είναι κατάλληλοι δια τον αστραπιαίον πόλεμον που ηξίουν οι αδιόρθωτοι πιστοί της στρατηγικής με τας επί καρφίδος μικράς σημαίας εις τους χάρτας. Καμμία πράξις, κανείς λόγος ιδικός μου η της κυβερνήσεως μου δεν είχεν εξαγγείλει τοιούτον αστραπιαίον πόλεμον. Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπον να διαψεύσω όλας τας πληροφορίας της Ελληνικής προπαγάνδας και των αγγλικών μεγαφώνων της.

Είχα είπη ότι θα ετσακίσαμεν τα πλευρά του Νέγκους. Τώρα με την ίδια απόλυτον βεβαιότητα σας λέγω ότι θα τσακίσωμεν τα πλευρά της Ελλάδος. Εις δύο είς τρεις εις δώδεκα μήνας, αδιάφορον. Ο πόλεμος μόλις άρχισεν. Έχουμε μέσα και άνδρας δια να εξουθενώσωμεν κάθε ελληνικήν αντίστασιν. Η Αγγλική βοήθεια δεν θα δυνηθή να εμποδίση την πραγμάτωσιν της σταθεράς αυτής αποφάσεως, ούτε να σώσει τους Έλληνας από την καταστροφήν που ηθέλησαν και που αποδείχθηκαν άξιοι να υποστούν. Το να σκεφθή κανείς διαφορετικά η να αμφιβάλλει θα εσήμαινεν ότι δεν με γνωρίζει. Άπαξ ξεκινήσω δεν σταματώ πλέον μέχρι τέλους. Τους 372 νεκρούς, τους 1082 τραυματίες, τους 650 εξαφανισθέντας κατά την διάρκειαν των δέκα πρώτων ημερών του αγώνος εις το Ηπειρωτικών μέτωπον, θα τους εκδικηθώμεν".

Μπενίτο Μουσολίνι

Ο λόγος αυτός έκανε τον γύρο του κόσμου και δημιούργησε εντυπώσεις. Συνεργάτες του Ιωάννη Μεταξά του συνέστησαν να απαντήσει αμέσως για να μην αποκτήσει ο εχθρός το παραμικρό ψυχολογικό πλεονέκτημα. Ο Μεταξάς αρνήθηκε και περίμενε τέσσερις μέρες μέχρι να ολοκληρωθεί η απελευθέρωση και της Κορυτσάς που ήταν τότε επικείμενη, ώστε να αποκτήσει ένα επιπλέον προβάδισμα στην απάντηση του. Σε εκείνη την λαμπρή χρονική στιγμή απάντησε με διάγγελμα του στον Μουσολίνι ως εξής:

Ο Ιωάννης Μεταξάς αναγγέλει στο πλήθος την απελευθέρωση της Κορυτσάς. Δίπλα του ο Αρχιστράτηγος Παπάγος

"Προ είκοσι ημερών ένας ύπουλος και δόλιος εχθρός μας επετέθη, χωρίς καμίαν αιτίαν, με μόνον σκοπόν να μας αρπάσει ότι πολυτιμότερον έχωμεν, εκείνο που δίδει αξίαν στην ζωήν μας: την ελευθερίαν μας, την εθνική μας ανεξαρτησίαν και την τιμήν μας. Ολόκληρος η Ελλάς εσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος σαν μια μάζα συμπαγής, και εις την έκκλησιν του Βασιλέως έλαβε τα όπλα. Σκληροί αγώνες διεξήχθησαν ευθύς εξ αρχής και την πρώτην κρούσιν υπέστη η στρατιά μας της Ηπείρου, της οποίας η σθεναρά αντίστασις εκάλυψε την επιστράτευσιν και την συγκέντρωσιν των πολεμικών μας δυνάμεων.

Έκτοτε και εφ΄ όσον συνεκεντρούτο ο στρατός μας, και μετά την συγκέντρωσιν του, αι επιτυχίαι και αι νίκαι διαδέχωνται αλλήλας. Στρατός, αεροπορία, ναυτικόν αμμίλωνται εις ανδρείαν και ανταγωνίζονται εις ανδραγαθήματα που δοξάζουν εσαεί το Ελληνικόν όνομα. Εκ μέρους ολοκλήρου του Έθνους, εκφράζω την βαθυτάτην μου ευγνωμοσύνην εις τον θρυλικόν μας στρατόν, εις την ηρωικήν μας αεροπορίαν, εις το αδάμαστον ναυτικόν μας δια τας ενδόξους σελίδας που προσθέτουν εις την χιλιάδων ετών Ιστορίαν μας. Αποτίω επίσης φόρον τιμής στους κατοίκους των πόλεων και των χωρίων, οι οποίοι με θάρρος και μεγαλοψυχίαν υπέστησαν τους βομβαρδισμούς του Εχθρού.

Αι μάχαι υπήρξαν σκληραί και αδιάκοποι καθ΄όλας αυτάς τας ημέρας και κατέληξαν, μετά την πτώσιν του ορεινού προπυργίου της Μοράβας, εις την κατάληψιν, που έλαβε χώραν σήμερον, της Κορυτσάς και εις την φυγήν του εχθρού καθ΄όλον το μέτωπον της δυτικής Μακεδονίας και Ηπείρου. Όταν ο Ιταλός δικτάτωρ απήγγελε τον τελευταίον του λόγον, τον τόσον γεμάτον από χολήν και οργήν κατά της Ελλάδος, δεν εφαντάζετο βεβαίως ότι ο Ελληνικός στρατός θα του έδιδε τόσον ταχείαν απάντησιν. Μετά την απάντησιν ταύτην, την οποίαν δεν θα λησμονήσει ποτέ, δεν έχω παρά ολίγας λέξεις να είπω.  Ο κ. Μουσσολίνι ο οποίος με την θέλησιν του να υποδουλώσει την Ελλάδα επροκάλεσε κατ΄αυτού το μίσος του Ελληνικού λαού  , έθεσεν ως σκοπόν του πολέμου που ανέλαβεν η Φασιστική Ιταλία την εξόντωσιν της Ελλάδος. Τον διαβεβαιούμεν ότι είμαστε αποφασισμένοι να μην αφίσωμεν να εξοντωθώμεν, ότι είμαστε αποφασισμένοι να μείνωμεν έθνος ισχυρόν και ανεξάρτητον.

Ποίαι θα είναι αι συνέπειαι της νίκης μας δια την Ιταλίαν, ας το κρίνει ο Ιταλικός λαός όταν μιαν ημέραν κανονίσει τους λογαριασμούς του με τον δικτάτορα του. Και τώρα ημείς, έλληνες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, επιστρατευμένοι και μη,  ας σφίξωμεν τα δόντια και τους γρόνθους, ας χαλυβδώσωμεν τας ψυχάς μας, ας αγωνισθώμεν με όλην την λύσσαν που προκαλεί αυτή η ανίερος, αυτή η αισχρά επίθεσιςεναντίον μας.

Αγωνιζόμεθα όχι μόνον δια την ύπαρξιν μας, αλλά και για τους άλλους Βαλκανικούς λαούς και για την απελευθέρωσιν της Αλβανίας. Αγωνιζόμεθα δι΄ αγαθά των οποίων η σπουδαιότης, ξεπερνά τα συνορα μαςκαι τα όρια της Βαλκανικής και εκτείνεται εις ολόκληρον την Ανθρωπότητα. Οφείλομεν να ευχαριστώμεν τον Θεόν, διότι η Πρόνοια του έθεσε και πάλιν την Ελλάδα πρωτοπόρον ενός τόσον ευγενούς Αγώνος".

Ιωάννης Μεταξάς

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΜΕ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ (απ’ όπου ξεκίνησε για την Μακεδονία) Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ.

Φέτος συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από τον Οκτώβριο του 2003 που ξεκίνησε να πραγματοποιείται από την «Πρωτοβουλία Μνήμης και Τιμής ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ» εκδήλωση στο μνημείο του ήρωα, έξω από την Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων – Πλατεία Παύλου Μελά (πρώην Ρηγίλλης), Βασιλίσσης Σοφίας & Ρηγίλλης. Η εκδήλωση ξεκίνησε όταν είχαν συμπληρωθεί 99 χρόνια από την θυσία του Ήρωα, με σκοπό τότε να παρακινήσουμε τον Δήμο Αθηναίων να αναλάβει την εκδήλωση των 100 ετών.
ΣΗΜΕΡΑ 113 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, Ο ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ!!!
Ο ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ όμως, η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΗΦΙΣΙΑΣ, ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΩΠΟΥ και το «Σωματείο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΚΗΣ ΖΕΖΑΣ» ανέλαβαν, από το 2016 να πραγματοποιούν Εθνικοθρησκευτικό Μνημόσυνο για τον Μακεδονομάχο Παύλο Μελά στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Κεφαλάρι Κηφισιάς), μετά τη Θεία Λειτουργία, οπού χοροστατεί ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Κηφισιάς, Αμαρουσίου και Ωρωπού, κ.κ. Κύριλλος, με την παρουσία του Δημάρχου Κηφισίας και άλλων επισήμων. Έτσι τελέσθηκε σήμερα Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017, με την συμμετοχή πλήθους πιστών και με τις συγκινητικές ομιλίες του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Κύριλλου και του προέδρου του Σωματείου και απογόνου του Εθνομάρτυρος κ. Ιωάννη Μελά.
Ακολουθήσει πορεία προς τον παρακείμενο στον Ναό ανδριάντα του Παύλου Μελά, όπου έγινε κατάθεση στεφάνων, από τον Μητροπολίτη κ.κ. Κύριλλο, τον Δήμαρχο κ. Θωμάκο, τον κ. Ιωάννη Μελά, πρόεδρο του Σωματείου «Καπετάν Μίκης Ζέζας», τον εκδότη Ιωάννη Γιαννάκενα εκ μέρους της «Πρωτοβουλίας Μνήμης και Τιμής ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ» και ο κ. Μιχαήλ Φέκκας εκ μέρους του «Πανελληνίου Συνδέσμου Εθνικής Αντιστάσεως ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ ΝΑΠ. ΖΕΡΒΑΣ».
Παρευρέθηκε αντιπροσωπεία της "Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων".
Η Τελετή έκλεισε με τον ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΥΜΝΟ.

Στην φωτ. ανταλλαγή απόψεων μεταξύ του Μητροπολίτου κ.κ. Κύριλλου και του Ιωάννη Γιαννάκενα, μετά την κατάθεση στεφάνων. Δεξία, ο Δήμαρχος Κηφισιάς παρακολουθει με ενδιαφέρον. Υπήρξε συνέχεια.
Έχουμε όλοι ΧΡΕΟΣ να συμβάλλουμε στην ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΣ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ στην Κηφισσιά, ως επισκέψιμου Μουσειακού χώρου του ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

«Πρωτοβουλίας Μνήμης και Τιμής ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ»

"Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων".

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ, Η ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ (1902) - ΗΡΩΪΔΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΔΕΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΩΝ

της Αθηνάς Τζινίκου-Κακούλη.

Φιλολόγου

"Η Μακεδόνισσα στο Θρύλο και στην Ιστορία"

(1453-1940 μ.Χ.)

Θεσσαλονίκη 1992

Το Μοναστήρι, κτισμένο κοντά στην αρχαία Ηράκλεια, με έντονη την ελληνορωμαϊκή και βυζαντινή του παράδοση, αν και επί τουρκοκρατίας ήταν έδρα του Ρούμελη Βαλεσή, του γενικού δηλαδή Διοικητού της ευρωπαϊκής Τουρκίας, υπήρξε ο τόπος απ’ όπου εκπορεύτηκε η  πρώτη οργάνωση «Μακεδονική Άμυνα», που με τα τμήματά της, το οικονομικό, το δικαστικό και το εκτελεστικό, μετέτρεψε τον αγώνα από αμυντικό σ’ επιθετικό.

Και πραγματικά στο Μοναστήρι έγιναν εκδικητές των βουλγαρικών εγκλημάτων όχι μόνο άντρες, μα και γυναίκες. Κατά πληροφορία του Μόδη, όταν αποφασίζονταν να γίνει φόνος σ’ ένα δρόμο, ειδοποιούνταν οι νοικοκυρές να αγρυπνούν, να έχουν την πόρτα ανοιχτή και να κλείνουν αμέσως μόλις έμπαινε ο εκτελεστής, που από σπίτι σε σπίτι έφευγε μακριά, αφού είχε επιτελέσει την αποστολή του.

Τα λαμπρά του εκπαιδευτήρια ήταν η  παλλόμενη καρδιά του βορείου Ελληνισμού κι οι ογδόντα Ελληνίδες δασκάλες του γαλβάνιζαν την εθνική συνείδηση των μικρών παιδιών με τέτοια τραγούδια:

«Του βουλγαρισμού η  ψώρα Μακεδόνες δεν μολύνει...»

Μοναστήρι: Μακεδονική Γη

Μοναστηριώτισσα ήταν κι η  ηρωική δασκάλα Πολυξένη, την θυσία της οποίας σαν έμαθε ο Παύλος Μελάς, είπε: «Έχουν δίκαιο αύτοί που ζητούν έκδίκηση...».

Καί πραγματικά στο Μοναστήρι έγιναν εκδικητές των βουλγαρικών εγκλημάτων όχι μόνο άντρες,
 μα και γυναίκες. 

Κατά πληροφορία του Μόδη, όταν αποφασίζονταν να γίνει φόνος σ’ ένα δρόμο, ειδοποιούνταν οι νοικοκυρές να αγρυπνούν, να έχουν την πόρτα ανοιχτή και να κλείνουν αμέσως μόλις έμπαινε ο εκτελεστής, πού από σπίτι σε σπίτι έφευγε μακριά, αφού είχε επιτελέσει την αποστολή του.

Ο Μόδης πληροφορεί επίσης  ότι τον ’Ιούλιο του 1907 μια γριά με την εγγονή της επισκέφτηκαν βουλγαρικό γαλακτοπωλείο, έριξαν δηλητήριο στο ταλατόρι που έφαγε ο Κομιτατζής Τόντας Πεσκάς με άλλους πέντε ρουμανίζοντες και Βουλγάρους αξιωματικούς και τους σκότωσαν.

Όλες οι γυναίκες συνέδραμαν στον αγώνα, όπως μπορούσε η  κάθε μιά.

Η Δομνίκη Νικολαΐδου με την αδελφή της μετέβαλαν το σπίτι τους σε οπλοστάσιο,

ενώ  η  Σάντα Θεοδώρου Βαφέα με τις μεγαλύτερες κόρες της Βίτα, Μαρίτσα και ’Ασπασία ερραθαν στολές Μακεδονομάχων και φρόντιζαν πληγωμένους.


Η Ζαχαρία Μακρή, έζησε το δράμα της δουλείας, τις συγκινήσεις και τους κινδύνους του Μακεδονικού Άγώνος προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες, εγκαταστάθηκε αργότερα στη Φλώρινα κι ευτύχησε να δει το σύζυγό της Νομάρχη και τον γυιό της Υπουργό.

Η Παρασκευή Μόδη, σύζυγος του πρωτομάρτυρα Θεοδώρου Μόδη, στάθηκε δίπλα του γενναία και δεν υπέστειλε τη σημαία του χρέους, ούτε και μετά τη δολοφονία του.

Μία άλλη μοναστηριώτισσα, η  χήρα μάννα του Άνδρέα Κύμη, είχε δραματικό κι ηρωικό τέλος.

Τη μέρα που ο γυιός της ξεψυχούσε στο Μορίχοθο πολεμώντας με τον Ιερό Λόχο, η  ίδια έπεφτε νεκρή μέσα στο σπίτι της, αφού πρώτα είχε αναχαιτίσει για πολλές ώρες λυσσαλέα επίθεση των Βουλγάρων.

’Ανάμεσα σ' ιστορία και θρύλο άχνοδιαγράφεται κι η  μορφή της μοναστηριώτισσας καπετάνισσας Ελένης, που ντυμένη τη στολή του Μακεδονομάχου, με το τουφέκι στο χέρι πολέμησε γενναία.

’Αλλά και μέσα άπό οργανώσεις οι μοναστήριώτισσες έδωσαν τα χρόνια έκεΐνα δυναμικό παρόν.

Η «Φιλόπτωχος ’Αδελφότης Έλληνίδων Κυρίων Μοναστηριού», 

που άτυπα λειτουργούσε από τα μέσα του
προηγουμένου αιώνος  το 1902 απέκτησε εγκεκριμένο καταστατικό και κατά τον Μ.Α. κυριαρχούσε σε κάθε φιλανθρωπική και πολιτική δράση ανακουφίζοντας απόρους και ασθενείς, παραχωρώντας βοηθήματα και βιβλία σε μαθητές και καταπολεμώντας τις ξένες προπαγάνδες.

Τότε ίδρυσε και το εργαστήριο άπορων κοριτσιών «Η Έργάνη Άθηνά», όπου 80-100 κορίτσια διδάσκονταν κοπτική και ραπτική.

Οι κυρίες μέλη έργάζονταν με πρωτοφανή ζήλο, ιδίως στον τομέα συμπαραστάσεως και άρωγής των φυλακισμένων, που προέρχονταν άπ’ όλη σχεδόν τη Μακεδονία.

 Σάν φιλόστοργες μητέρες τους επισκέπτονταν, τους έφερναν γλυκά και πίτες, τους έπλεναν τα ρούχα κι έστελναν μηνύματα
στούς δικούς τους, ενώ η  προσφορά τους κορυφώθηκε στις 3 ’Ιουνίου του 1906, οπότε στις φυλακές διαδραματίστηκαν αιματηρά γεγονότα.

Τη μέρα εκείνη Τούρκοι κρατούμενοι σχημάτισαν στους τοίχους της τουαλέτας του θαλάμου 6 με ακαθαρσίες μεγάλο σταυρό, πράγμα πού πλήγωσε τη φιλοτιμία των Ελλήνων συγκρατουμένων κι έτσι άρχισαν οι φονικές συμπλοκές, που είχαν σαν επίλογο από ελληνικής πλευράς επτά νεκρούς, έβδομήντα τραυματίες κι άλλα πέντε θύματα που ύπέκυψαν στα τραύματά τους μετά από λίγες μέρες.

Τότε χιλιάδες μοναστηριώτισσες χωρίστηκαν σ’ ομάδες για να παρασταθούν και να θρηνήσουν τα παλληκάρια, ενώ  κατά την ταφή μαυροφορεμένες τους συνόδευσαν ώς το κοιμητήρι, ίδιες ζωντανεμένες φιγούρες άπ’ αρχαία τραγωδία.


Ο Γ. Μόδης άφηγεΐται σχετικά:

 «Το νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκαν οι νεκροί κι οι τραυματίες, γέμισε οχλοβοή.

 Είχε πλημμυρίσει άπό αγριεμένο και έξαλλο κόσμο που έκλαιε, έβριζε η  έκανε το σταυρό του.

 Πλούσιες κυρίες, φτωχές γυναικούλες, πόρνες, μαυροφορεμένες
χαροκαμένες γριές, κορίτσια, που δέν έβγαιναν εύκολα άπό το σπίτι τους, ξέπλεναν, έντυναν, έκλαιαν και μοιρολογούσαν τους νεκρούς σαν να ήταν σπιτικοί τους. 
Τα ρούχα βρέθηκαν γρήγορα και περίσσεψαν(...) (...) 
Η κηδεία έγινε νωρίς. 
Επειδή, η  άστυνομία είχε άπαγορέψει τα στεφάνια και τη μουσική, ένα παιδάκι βάδιζε μπροστά μ’ ένα σταυρό στο χέρι άπό κόκκινα τριαντάφυλλα σαν το αίμα των παλικαριών που πέθαναν γιά το σταυρό. 
Τα έπτά φέρετρα τα κρατούσαν πολλοί νέοι, ψηλά στούς ώμους, γιά να φαίνονται καλύτερα.
 Όλη η  πόλη άκολουθούσε βουβή. 
Γιά πρώτη φορά είχαν βγάλει τα φεσάκια και τα κρατούσαν στα χέρια...».

Στο ίδιο βιβλίο ο Μόδης πληροφορεί, ότι μια κοπέλα που την έλεγαν Δόμνα,είχε δώσει μυστικό αρραβώνα με ένα άπό τα θύματα, τον κρητικό Παύλο Μαρκάκη, γιαυτό και μετά τα γεγονότα έπεσε σέ κατάθλιψη και σύντομα πέθανε από ψυχικό μαρασμό.

Για τη λευτεριά της Μακεδονίας όλες οι γυναίκες πρόσφεραν τότε τις πολύτιμες ύπηρεσίες τους. 

Ακόμα κι όσες έφεραν το στίγμα της « παστρικιάς», της «κοινής» όπως θα λέγαμε σήμερα.
Ίσως γιατί ήθελαν να εξαγνιστούν απέναντι στη συνείδησή τους, ίσως γιατί αποζητούσαν να βρούνε ένα ιδανικό στην ερημιά της αμαρτωλής και ταπεινωμένης ζωής τους, πολλές φορές έκαναν τόσο μεγαλειώδεις πράξεις, που δίκαια θά μπορούσαν να τις καταξιώσουν σε εθνικές ηρωίδες.

Μιά τέτοια γυναίκα ήταν η  περιβόητη Κία —ή Βασιλική— από το Μοναστήρι, που μαζί με την αδερφή της διατηρούσε «οίκο» στα τέλη του περασμένου αιώνα.

Η Κία ήταν πολύ όμορφη:
 Άφράτη, καλλίγραμμη, ροδόλευκη, με ευγενικά χαρακτηριστικά προσώπου και λαμπερά μαλλιά, ίδια η  ενσάρκωση της καλλονής κατά τα ιδεώδη της εποχής της.

 Μα διέθετε και πνεύμα σπινθηροβόλο  που την έκανε περισσότερο ελκυστική.
 Και τη σαγήνη των φυσικών της προσόντων φρόντιζε να έπαυξάνει με μεθυστικά αρώματα, μακιγιάζ, πανάκριβα κοσμήματα, φανταχτερές καπελίνες και ολομέταξα εύρωπαίκά φορέματα.

 Γιαυτό κι οι δουλειές της πήγαιναν περίφημα και την έκαναν έξαιρετικά έκλεκτική.
 Δέν μπορούσε ο τυχόντας να δρασκελίσει το κατώφλι του «οίκου» της. Έπρεπε να είναι ο «Κάποιος», με τίτλους και αξιώματα και με πορτοφόλι, που να αντέχει στίς παράλογες απαιτήσεις των έκλεπτυσμένων της γούστων.

Σωστή «έταίρα» των καιρών της η  Κία δημιούργησε γύρω της εναν κύκλο ύψηλών άφοσιωμένων θαυμαστών, ένδύθηκε ακτινοβολία και διασημότητα κι άπέκτησε μια μυθική συλλογή άπό κοσμήματα κι άλλα πανάκριβα δώρα.

Όμως με την κήρυξη του Μακεδονικού Άγώνος μέσα της έγινε σεισμός.

Ο φανταχτερός κόσμος της πρόσχαρης πεταλουδίτσας του; πληρωμένου έρωτα κομματιάστηκε κι απ’ τα συντρίμμια του έξαγνισμένη άναδύθηκε η  αύστηρή δωρίδα πατριώτισσα, που άπαρνούμενη τη χλιδή και τις έφήμερες απολαύσεις αφιερώθηκε σύψυχη στην ύπηρεσία του ύψηλοϋ ιδανικού, το όποιο ήρθε τότε να δώσει πρωτόγνωρο, βαθύ περιεχόμενο στη ζωή της.

Σάν «έλευθερώτρια» πέρασε στα χρονικά του αγώνος, αφού ώς κύρια άποστολή της άνέλαβε την άπελευθέρωση των παλληκαριών άπ’ τις φυλακές Μοναστηριού.

Γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, έκμεταλλευόμενη φιλίες και συμπάθειες και χρησιμοποιώντας την άκαταμάχητη γοητεία της κατόρθωνε να έπηρεάζει τις άποφάσεις των δικαστών η  και να έξαφανίζει δικογραφίες, ενώ  προσφέροντας με άπλοχεριά«μπαχτσίσι» στούς δεσμοφύλακες μπαινόβγαινε στίς φυλακές, έφερνε ροϋχα καθαρά, πίτες καί  γλυκά ατούς φυλακισμένους, τους εμψύχωνε κι οργάνωνε επιτυχημένες αποδράσεις.

Σ’ αυτήν οφείλεται η  απόδραση κι η  σωτηρία των έξι συντρόφων του Παύλου Μελά  του Βολάνη, του Καλομενόπουλου και των άλλων, που πιάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο αμέσως μετά την μοιραία μάχη στη Στάτιστα στίς 13 ’Ο κτωβρίου του 1904.

Για τη σωτήρια του καπετάν-Κώττα η  Κία κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες.

Μήνες και μήνες έτρεχε άπό γραφείο σέ γραφείο, μα οι γνωστοί της στο Μοναστήρι δίσταζαν να την βοηθήσουν.

Τέλος πήγε στη Θεσσαλονίκη να παρακαλέσει κάποιον παλιό της φίλο, αξιωματούχο με μεγάλη θέση στη διοίκηση, κι αφού απέσπασε την υπόσχεση του, γύριζε αισιόδοξη πώς μετά άπό άγώνα δεκάξι μηνών τούτη τη φορά χτύπησε τη σωστή πόρτα.

Ήταν 28 Σεπτεμβρίου του 1905. Ήταν όμως τόσο αργά...

Βρήκε τον ήρωα νεκρό στη Μητρόπολη, όπου άλλες Έλληνίδες τον είχαν ξενυχτήσει με σπαραγμό μετά τον άπαγχονισμό του την προηγούμενη μέρα.
 Η Κία παρά την απέραντη θλίψη συνέχισε τον άγώνα άκατάβλητη. Άπό το πρωί ώς το βράδυ, χειμώνα καλοκαίρι,μέ βροχή η  ήλιο έτρεχε φορτωμένη πίτες, ψωμί, γλυκά, ροϋχα και μηνύματα γιά τά «παιδιά» της, όπως έλεγε τους φυλακισμένους, η  κάτω άπό τις βαριές της στόφες μετέφερε πιστόλια, σφαίρες και γραμμένες όδηγίες γιά τα αλλα «παιδιά» της, του εκτελεστικού .

Έτρεχε και στα χωριά.
 Όπου υπήρχε επείγουσα ανάγκη και κίνδυνος, πρώτη αύτή. Χρόνια ολόκληρα.
Το ταμείο της μέρα με τη μέρα άδειαζε.
Ένα-ενα πούλησε και τα ακριβά της κοσμήματα.
 Η σκέπη της ξεθώριασε και κολλούσε στο κεφάλι απ’ τις βροχές η  τον ιδρώτα.
Τα ροϋχα της ξέφτισαν. Άρχισε και να βήχει...νά βήχει... Η ομορφιά της μαράθηκε. Οι δυνάμεις την εγκατέλειπαν κι η  φυματίωση ύπουλα κατέσκαβε τα σωθικά της. Έγινε η  σκιά του έαυτού της, μα παρέμενε ολόρθη στις επάλξεις του χρέους, μέχρι το 1908, οπότε οι Νεότουρκοι εθεσαν τέρμα στον αγώνα.
Τότε ξανάνοιξε τον « οίκο» της, όχι βέβαια γιά να έξασκήσει την παλιά τέχνη, μα γιά να αισθάνεται λιγότερη μοναξιά και να γλυκαίνει τον πόνο της άρρώστειας της η  παρήγορη παρουσία άγαπημένων φίλων.
Πέθανε όμως σύντομα, νέα και πικραμένη.

Εξαιρετική πατριωτική διαγωγή έδειξαν κι άλλες κοινές γυναίκες τα χρόνια έκεινα.

 Ο Γ. Μόδης στις «Μακεδονικές 'Ιστορίες», μνημονεύει συχνά την ιερόδουλο Δόμνα, που εγινε σπουδαίο μέλος της «Εσωτερικής Όργανώσεως» και σαν την Κία έκμεταλλευόμενη γνωριμίες και διαθέτοντας σπάταλα τον προσωπικό της πλούτο μπαινόβγαινε ελεύθερα στίς φυλακές και με κάθε τρόπο συνέδραμε τον άγώνα στο Μοναστήρι.

Όμως και άπό την γύρω περιοχή οι γυναίκες έδειξαν έμπρακτα τον πατριωτισμό τους.

Η Νάτσαινα από τη Γραδένιτσα του Κάμπου τον Δεκέμβριο του 1906 φιλοξενούσε τρεις τραυματίες του σώματος Γερογιάννη: Τόν Φίλιππο άπό το Μπούκοβο, τον Νίδα άπό το Μοναστήρι και τον ’Αγησίλαο η  Σίλα από τη Λαμία.

Ο Τόντας Πεσκάς τους πρόδωσε κι όταν οι Τούρκοι κατέφθασαν, πρόλαβε, τους έκρυψε κι υστέρα με τους άλλους χωρικούς κίνησε για το ξωκλήσι, όπου τους μάντρωσαν οι άβτζή ταμπούρ για να ψάξουν άνενόχλητοι τα σπίτια.

Η κρυψώνα της όμως είχε πάρει νερό κι έμοιαζε με ύγρό τάφο, ενώ  τα χτυπήματα των Τούρκων από πάνω πολλαπλασίαζαν την αγωνία και το μαρτύριο των κρυμμένων Μακεδονομάχων.

Δυό μερόνυχτα εμειναν έκει κι όταν τους έβγαλαν, ήταν κι οι τρεις σ’ αφασία
Η Νάτσαινα με μητρική στοργή και περιποιήσεις κατόρθωσε να τους συνεφέρει.
 Μα ο Σίλας ήταν όλότελα τρελλός πιά...Φώναζε, καταριόταν τους Τούρκους κι εγινε δημόσιος κίνδυνος.
Τότε οι χωρικοί έβγαλαν την άπόφαση, πώς επρεπε να τον σκοτώσουν γιά να τον λυτρώσουν, μια και δέν μπορούσαν πιά να του προσφέρουν κάτι καλύτερο.

Πετάχτηκε τότε άνάμεσά τους η  Νάτσαινα και κλαίοντας, απειλώντας η  παρακαλώντας, τους θύμισε ότι το παλληκάρι ήρθε να πολεμήσει γιά τη δική τους λευτεριά και ότι είχαν χρέος να το στείλουν στη μαννούλα του, που θά το καρτερούσε.

Η ίδια φρόντισε να φτάσει σώος στο Μοναστήρι της Παναγίας στον Τίρναβο, που ήταν γιά τους τρελλούς, απ’ όπου το Κομιτάτο τον έστειλε σπίτι του.

Μιά άλλη γυναίκα, η  χήρα Βάσω άπό το Μπόκοβο το 1906 παρουσιάστηκε στον καπετάν Γιάννη Πούλακα και έξ ονόματος όλων των γυναικών του ζήτησε να μιλήσει στούς άντρες τους, να μήν τις άπαγορεύουν να κεντούν τις φορεσιές τους με το πρόσχημα ότι τάχα χασομερούν.

Επειδή δε εκείνος δεν ήθελε να επέμβει  του είπε σέ έντονο ύφος:

  «Ξεχνάς καπετάν Γιάννη, πώς γιά σένα τρεις μέρες και τρεις νύχτες βασανίστηκα άπό τους Τούρκους να φανερώσω που κρυβόσουν και που ύπήρχε οπλισμός, μα έγώ απαντούσα:  «Σκοτώστε με αν θέλετε. Έγώ δέν ξέρω τίποτα άπ’ αύτά που με ρωτάτε».

Μιά άλλη γυναίκα άπό το Λεσκοβίκι τροφοδοτούσε το σώμα του καπετάν Μακρή, ενώ οι Σαρακατσάνισσες της φάρας Σουλτογιάννη τροφοδοτούσαν τον Βολάνη με τους άντρες του.

Στή Γρούνιτσα Μοριχόβου τον Νοέμβριο του 1907 η  χωρική Νικολίτσα φιλοξενούσε μέρες τον πληγωμένο άντάρτη Θεμιστοκλή.

 Τότε όμως συνέπεσε να κάνουν έφοδο στο χωριό κι οι Τούρκοι «άβτζή ταμπούρ» ψάχνοντας γιά κρυμμένους άντάρτες. Κρυψάνα το σπίτι δέν διέθετε.

 Τί να κάνει η  Νικολίτσα;
Ντύνει τον Θεμιστοκλή σαν ετοιμόγεννη που κοιλοπονά και με τη βοήθεια των πεθερικών της σφάζουν και κρεμούν σέ δέντρο της αυλής τον οίκόσιτο χοίρο.

Μόλις οι Τούρκοι δρασκέλισαν το κατώφλι της έξώπορτας με άποτροπιασμό όπισθοχώρισαν κραυγάζοντας μεταξύ τους.
— Ντέρι πέρ ντέρ (γουρούνας γουρούνια) κι ετσι η  πανέξυπνη Νικο- λίτσα έσωσε την κατάσταση.

Μάρτυρες Περιοχής Μοναστηριού

Μέ τον έρχομό του καπετάν Ρέμπελου στο Μορίχοβο, άνοιξε φριχτός λογαριασμός αίματος μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, οι όποιοι έκτόνωναν την οργή τους γιά τις πολεμικές τους ήττες κατασφάζοντας τους άμάχους.

Στίς 8-9-1904 στην Πεταλίνα βασανίστηκε και θανατώθηκε η  σαρακατσάνα Παναγιώτα Ί. Γκόγκου.

Στίς 9-10-1904 οί Βούλγαροι στο Μπρόντ κατέσφαξαν σέ ώρα λειτουργίας τον παπά, την παπαδιά και δυό προκρίτους του χωρίου, ενώ στο ’Ίβεν στις αρχές Μαίου έθαψαν ζωντανές τη μάννα και την αδελφή του Χρήστου και Θανάση Σγουράκη, γιατί δέ στάθηκαν οί ίδιοι να τους συλλάβουν και να τους θανατώσουν.

Παρόμοιο φριχτό έγκλημα διαπράχτηκε στο ίδιο χωριό και ενα χρόνο αργότερα.

Στίς 14 Μαΐου του 1905, έπειδή ο Πέτρος Σουγκαράκης κατόρθωσε να άποφύγει την δολοφονική ένέδρα τους, έκαναν έφοδο στο σπίτι του, βασάνισαν κατά τον πιό απάνθρωπο τρόπο την μητέρα κι αδερφή του κι άφοϋ τις έξώρυξαν τους οφθαλμούς, τυφλές και αίμόφυρτες τις έθαψαν ζωντανές στούς άγρούς.

Στίς 22-7-1905 η  συμμορία του Μήτρου Βλάχου στην Όστιμα δολοφόνησε τη Χρήσταινα Δέλιου και τη Βασιλική Ράμου, ενώ  την ίδια μέρα στο Κουμανίτσοβο την όγδοντάχρονη Φιλιώ Γρηγορίου και τη Σουλτάνα Νικολάου..

Στίς 8-8-1905 στο Μπράτιπολ δολοφονήθηκε η  ’Αγγελική Στέκου με τον άντρα της, στίς 11-8-1905 στο Αιάκοβο η  Καλλίνα Μπόικου και η  Βόσνα Νάιδου, στίς 28-11-1905 στο Σκότσιβιρ η  ’Ιωάννα Γεωργίου και στίς 19-5-1906 στο Τγκρι κατακρεουργήθηκε η  χήρα Στόινα.


Yauna Takabara
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ, Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΨΑΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΟΙ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ (ΒΙΝΤΕΟ)

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ…

Μια μόλις μέρα μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, στις 14 Οκτωβρίου του 1904… και η ελληνική παράδοση καταγράφει με το παρακάτω δημώδες και γλαφυρό ποίημα την θυσία της:

- Παιδιά μου , γιατί χύνεται δάκρυα με τόση λαύρα
κι όλα φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό ;
- Έκαψαν τη δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι
κι έχουμε μείνει μόνοι , χωρίς μανούλα πλειό .
Γιατί από μάνα πιο πολύ μας αγαπούσε εκείνη ,
η δόλια Αικατερίνη από τη Γευγελή .
Της είπαν να παραδοθεί τα τέρατα εκείνα.
Μ’ αυτή σαν Μπουμπουλίνα, ενώ πυροβολεί, τους λέει
” Δεν παραδίνεται ποτέ της μια Ελληνίδα “.
Κι ως λύκαινα ηρωίδα τρεις ώρες τους κρατεί.
Μα τέλος την εκάψανε κι επέταξε στα ουράνια
κι εμάς σε μαύρη ορφάνια μας άφησε στη γη . 

Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε ένα κορίτσι, το οποίο άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο μόλις στα είκοσι της χρόνια μιας και είχε μπεί στο μάτι του βουλγαρικού κομιτάτου, το οποίο την είχε “προγράψει” για την αγάπη που έτρεφε στην Ελλάδα και για το οτι κρατούσε την φλόγα της ελπίδας για λευτεριά ζωντανή στα σκλαβωμένα εδάφη της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα. Πριν όμως καεί ζωντανή, πήρε μαζί τις στον τάφο αρκετές  ψυχές Βουλγάρων κομιτατζήδων δια μέσου του πιστολιού της, αν και εγκλωβισμένη στο σπίτι στο οποίο έβαλαν τελικά φωτιά  καίγοντας την μαζί με όσους βρίσκονταν μαζί της εκείνο το κρύο βράδυ του 1904.

Στις 14 Οκτωβρίου 1904 στην Μακεδονία βασιλεύει ο τρόμος, διότι μια μέρα πριν οι τούρκοι στρατιώτες σε συνεργασία με τους βούλγαρους κομιτατζήδες δολοφόνησαν τον Παύλο Μελά (Μίκη Ζέζα) στο χωριό Στάτιστα (το οποίο σήμερα ονομάζεται Παύλος Μελάς προς τιμήν του ήρωα). Η Μακεδονία θρηνεί έναν από τους μεγάλους υπερασπιστές της. Όλοι είναι λυπημένοι μα και αισιόδοξοι συνάμα, γιατί ξέρουν πως με το αίμα ενός τέτοιου παλληκαριού θα ποτιστεί το δέντρο της ελευθερίας και θα καρπίσει.

Κάπου πιο μακριά σ’ ένα χωριό της σκλάβας Μακεδονίας, στην Γρίτσιστα (Ελληνικό) της περιοχής Γευγελής (νότια Σκόπια), ζει μια κοπέλα, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Είναι η μόλις 21 ετών δασκάλα του χωριού, η οποία, αν και μικρή στην ηλικία είναι μεγάλη στην ψυχή. Η Κατερίνα διδάσκει με ζέση τους μαθητές της σαν να πρόκειται για δικά της παιδιά. Διδάσκει την ιστορία αυτής της χιλιοβασανισμένης, μα πάντα Ελληνικής γης, που τόσοι και τόσοι βάρβαροι προσπάθησαν να αφελληνίσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.

Όλοι στο χωριό την γνωρίζουν σαν το καλόκαρδο κορίτσι που βοηθάει πάντα τους Μακεδονομάχους αγωνιστές με όποιον τρόπο μπορεί. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες την έχουν βάλει στο μάτι γιατί κρατάει άσβεστη την φλόγα της Ελληνικότητας στα μικρά παιδιά και στο χωριό. Την παρενοχλούν συνεχώς, την βρίζουν, την απειλούν, της περιγράφουν τι θα της κάνουν όταν θα πέσει στα χέρια τους. Την Κατερίνα όμως, δεν την νοιάζει η ζωή της παρά μόνο να μην χάσει η Μακεδονία την ελληνικότητά της. Οι βούλγαροι μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά έχουν αποθρασυνθεί και θέλουν να τελειώνουν με κάθε εστία Ελληνικής αντίστασης.

Όταν οι κομιτατζήδες καταφτάνουν στο χωριό, τα παράθυρα και οι πόρτες των σπιτιών κλείνουν. Οι χωριανοί κρυφοκοιτάζουν ανάμεσα από τις γρίλιες τους κομιτατζήδες να κατευθύνονται στο σπίτι της δασκάλας. Φτάνοντας έξω από την πόρτα του σπιτιού της, της φωνάζουν να βγει έξω. Η Κατερίνα τους ακούει από μέσα και αποκρίνεται πως «δεν παραδίδεται ποτέ της μια Ελληνίδα». Η ατρόμητη ψυχή της δεν τους φοβάται. Μαζί της βρίσκονται ακόμη έξι Μακεδονομάχοι έτοιμοι να δώσουν την ζωή τους για την πατρίδα. Η περήφανη Ελληνίδα λέει πως δεν παραδίδεται και με το όπλο της ρίχνει μια βολή εναντίον των αιμοβόρων κομιτατζήδων και η μάχη ξεκινάει.

Οι σφαίρες των βουλγάρων χτυπάνε τους τοίχους του σπιτιού γεμίζοντάς το τρύπες. Μετά από τρεις ώρες αναποτελεσματικών πυροβολισμών κι ενώ φαίνεται ότι το σπίτι της δασκάλας είναι άπαρτο κάστρο, ένας κομιτατζής δίνει την ιδέα να το κάψουν. Όλοι συμφωνούν, μιας και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να καταβάλουν τους Έλληνες αγωνιστές. Ένας κομιτατζής τρέχει με αναμμένο πυρσό, σπάει το παράθυρο και τον ρίχνει μέσα. Το εσωτερικό του σπιτιού είναι ξύλινο και λαμπαδιάζει αμέσως. Οι αγωνιστές όμως δεν βγαίνουν έξω. Προτιμούν να καούν ζωντανοί παρά να πέσουν στα χέρια των βουλγάρων. Οι φλόγες λαμπαδιάζουν το σπίτι, δημιουργώντας μια κόλαση πυρός. Η Κατερίνα όπως και οι άλλοι αγωνιστές συνεχίζουν να πυροβολούν μέχρι να σωθούν οι σφαίρες τους και να τους καταπιούν οι φλόγες.

Οι βούλγαροι πανηγυρίζουν για το φοβερό «κατόρθωμά» τους, καθώς από το σπίτι έχουν πια μείνει μόνο στάχτη και καπνισμένα ντουβάρια. Ένα ακόμη ολοκαύτωμα, πήρε την θέση του δίπλα στο Κούγκι, στο Σούλι, στα Σάλωνα, στο Αρκάδι της Κρήτης και σε όλα τα ολοκαυτώματα του Ελληνισμού για την ελευθερία της πατρίδας από τον βάρβαρο ζυγό.

Το 1939 βρέθηκε στο νεκροταφείο της Γευγελής ο τάφος της ηρωικής Ελληνίδας δασκάλας. Ο σταυρός, έγραφε:

             «Υπέρ της εις τον Θεόν των Ελλήνων πίστεως αγωνιζομένη, πυρί υπό των Βουλγάρων παραδοθείσα, ενθάδε κείμαι, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου διδάσκαλος, 14 Οκτωβρίου 1904».

 

 ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΦΑΥΛΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΝ

Του Νικολάου Μπαραμπούτη

«Φαύλη  ἄρα φαύλῳ  συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ  ἡ  μιμητική» μάς λέγει ὁ Πλάτων»  <ΠΟΛΙΤΕΙΑ > ΠΛΑΤΩΝΟΣ   603b

   Δηλ. ὅταν ἡ φαυλότητα σμίξει μέ τήν φαυλότητα, Φαυλότητες  θά γεννηθοῦν.

 Ὅταν Φαύλοι δημοσιογράφοι, σμίξουν μέ φαύλους πολιτικούς,  φαυλότητες γεννοῦν. Αὐτή εἶναι ἡ αἰτία τῆς παρακμῆς. Καί πράγματι ἄπαντες ὁμολογοῦν ὅτι εὐρισκόμεθα σέ παρακμή, εἰς τήν ὁποίαν ποδοπατούντε τά θεμελιώδη ἀξιώματα τοῦ ἐλόγου ὅντος πού λέγεται ἄνθρωπος καί αὐτά εἶναι, ἀρχές, ἀξίες, ἰδανικά διά τά ὁποία πρωτομάστορας εἶναι ὁ ἝΛΛΗΝ. Παρακμή δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι εἶναι, ἡ διάβρωσις τοῦ ἐγώ, ἠ ἀποσύνθεσις τοῦ εἶναι, ἡ ἀπώλεια ἀγάπης γιά τόν ἑαυτόν μας.

  Ὁ Ἀριστοτέλης εἰς τά <Εὐδήμια> του γράφει, ὅταν εἶχαν ἐρωτήσει τόν Ἀναξαγόρα: <τόν μέν οὖν 'Ἀναξαγόραν φασίν ἀποκρίνασθαι, πρός τίνα διαποροῦντα τοιαῦτ΄ἄττα καί διερωτῶντα τίνος ἕνεκεν ἄν τίς ἕλοιτο γενέσθαι μᾶλλον ἤ μή γενέσθαι τοῦ φάναι θεωρῆσαι τόν οὐρανόν καί περί τόν ὅλον κόσμον τάξιν. Ἐρώτησεν κάποιος τόν Ἀναξαγόραν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀπορροίας καί διερωτᾶτο, ἐάν θά πρέπει κάποιος νά γεννᾶται ἤ νά μήν γεννᾶται; καί αὐτός ἀπαντᾶ, βεβαίως νά γεννᾶται διά νά θαυμάζη τό σύμπαν, τόν οὐρανόν,  τήν  τάξιν καί ἀρμονίαν πού ὑπάρχει σέ αὐτό. Τίθεται δέ τό ἐρώτημα, τό σύμπαν θά εἶχεν κάποια ἀξίαν ἄνευ τῆς παρουσίας τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς Γῆς; Ἀπάντησις: τό σύμπαν δέν θά εἶχεν καμίαν ἀξίαν ἄνευ τῆς παρουσίας τοῦ ἀνθρώπου.

   Διά νά γεννᾶται ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀναγκαία  ἀλλά καί μοναδική προϋπόθεσις διά τήν Ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς Γῆς εἶναι ἡ παρουσία τοῦ κούρου καί τῆς κόρης, τοῦ ἄρρενος καί τοῦ θήλεως. Πάσα ἄλλη Ἐρμαφρόδητη(Ἐρμῆς+Ἀφροδίτη)  κατάστασις τό σύμπαν τήν ἀπορρίπτει. Αὐτά μάς περιγράφει μέ τήν σοφίαν του ὁ Πλάτων, εἰς τό βιβλίον του «ΤΙΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΑΣ» γράφει:

 «διὸ δὴ τῶν μὲν ἀνδρῶν τὸ περὶ τὴν τῶν αἰδοίων φύσιν ἀπειθές τε καὶ αὐτοκρατὲς γεγονός, οἷον ζῷον ἀνυπήκοον τοῦ λόγου, πάντων δι' ἐπιθυμίας οἰστρώδεις ἐπιχειρεῖ κρατεῖν: αἱ δ' ἐν ταῖς γυναιξὶν αὖ μῆτραί τε καὶ ὑστέραι λεγόμεναι διὰ τὰ αὐτὰ ταῦτα, ζῷον ἐπιθυμητικὸν ἐνὸν τῆς παιδοποιίας».  91b  

  Δηλ. «διά τοῦτο ὅσον ἀφορᾶ τούς ἄνδρας ἡ περί τῶν αἰδοίων φύσις τούς καθιστᾶ ἀπείθαρχους καί ἀπόλυτους, ὡσάν ἕνα ζῶον ἀνυπάκοον εἰς τόν λόγον, ὅλων δέ τάς ἐπιθυμίας ἐπιχειρεῖ νά κρατᾶ μέ ἀσυγκράτητον πάθος. Ὅσον ἀφορᾶ τάς γυναίκας αἱ λεγόμεναι μῆτραι καί αἱ ᾠοθῆκαι διά τούς ἴδιους λόγους τάς ὡθοῦν μέ μεγάλην ἐπιθυμίαν, διά νά ὑπάρξη ἡ παιδοποιία, ἡ τεκνοποίησις», καί συμπληρώνει: 

«..μέχριπερ ἂν ἑκατέρων ἡ ἐπιθυμία καὶ ὁ ἔρως συναγαγόντες͵  οἷον ἀπὸ δένδρων καρπὸν καταδρέψαντες͵ ὡς εἰς ἄρουραν τὴν μήτραν ἀόρατα ὑπὸ σμικρότητος καὶ ἀδιάπλαστα ζῷα κατασπείραντες...» 91d

 «..ἐφ ὅσον ἄν ἐκατέρωθεν ἡ ἐπιθυμία καὶ ὁ ἔρως συνευρεθοῦν,  ὡσάν ἀπό δένδρα καρπόν νά συλλέγουν, ὡς εἰς γόνιμον μήτραν ἀόρατα ὑπὸ σμικρότητος καὶ ἀδιάπλαστα ζῷα νά σπέρνουν». Ἐδῶ ὁ Πλάτων μᾶς ὁμιλεῖ περί σπερματοζωαρίων μέ καλλίτερον ὀρθολογισμόν ἀπό τήν σημερινήν ἰατρικήν.

  Ὁ δέ Πλάτων τονίζει:  Πλάτωνος Νόμοι 636.

Ἐννοητέον ὁτι τῆ θηλεία καί τῆ τῶν ἀρρένων φύσει εἰς κοινωνίαν ἰούση τῆς γεννήσεως ἡ περί ταύτα ἡδονή κατά φύσιν ἀποδεδόσθαι δοκεῖ, ἀρρένων δέ πρός ἄρρενας ἤ θηλέων πρός θηλείας παρά φύσιν.

   Ἐπίσης ὁ Πλάτων εἰς τό ἔργο του «Γοργίας» 494 Ε, διά στόματος Σωκράτους λέγει:  «ὁ τῶν κιναίδων βίος, οὗτος οὐ δεινὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθλιος;» ὅτι ὁ βίος τῶν κιναίδων εἶναι φρικτὸς αἰσχρὸς καὶ ἄθλιος.

  Ὁ μεγάλος μας τραγωδός Σοφοκλῆς εἰς τό ἔργο του ΑΝΤΙΓΟΝΗ ὑμνεῖ τόν ἔρωτα μεταξύ τοῦ ἀνδρός καί τῆς γυναικός καί γράφει:

 Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,
ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,
φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς·

καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδείς
οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γι᾽ ἀνθρώπων.....

Ἔρως ἀνίκητε εἰς τήν μάχην, ὁ ὁποῖος ὡς κατακτητής πίπτεις

ὁ ὁποῖος εἰς τάς μαλακάς παρειάς τῆς νεάνιδος ξενυκτάς

περιφέρεσαι πάνω ἀπό τίς θάλασσες καί τίς αὐλές τῶν ἀγρῶν

καί ἀπ΄ἐσένα δέν ξεφεύγει κανείς οὔτε οἱ ἀθάνατοι θεοί

οὔτε οἱ ἐφήμεροι ἄνθρωποι......

Εἰς τήν Πνύκα ὁ ντελάλης ἐφώναζεν καί, «ἐπερωτᾷ, τίς ἀγορεύειν βούλεται».

Ὅμως εἰς τήν τότε  Ἑλλάδα τοῦ πνεύματος, τῆς σοφίας τῆς ἀνδρείας, τοῦ ἤθους, τῆς μεγαλοπρέπειας ἐπειδή ἡ δημοκρατία ἦτο σοβαρόν πολίτευμα καί ὄχι ἄλλο τί ὡς σήμερον,  ὅλοι εἶχον τό δικαίωμα νά ὁμιλοῦν,  ὅλοι, ἐκτός ἁπό τούς κάτωθει:

 (πρῶτον)"δοκιμασία," φησί, "ῥητόρων· ἐάν τις λέγῃ ἐν τῷ δήμῳ τὸν πατέρα τύπτων ἢ τὴν μητέρα, ἢ μὴ τρέφων, ἢ μὴ παρέχων οἴκησιν·" τοῦτον οὐκ ἐᾷ λέγειν. νὴ Δία καλῶς γε, ὡς ἔγωγέ φημι. διὰ τί; ὅτι εἴ τις, οὓς ἐξ ἴσου δεῖ τιμᾶν τοῖς θεοῖς, εἰς τούτους ἐστὶ φαῦλος, τί ποτε, φησίν, ὑπ᾽ αὐτοῦ πείσονται οἱ ἀλλότριοι καὶ ἡ πόλις ὅλη;

   καὶ τίσι δεύτερον ἀπεῖπε(ἀόριστος β τοῦ ἀπαγορεύω) μὴ λέγειν; "ἢ τὰς στρατείας," φησί, "μὴ ἐστρατευμένος, ὅσαι ἂν αὐτῷ προσταχθῶσιν, ἢ τὴν ἀσπίδα ἀποβεβληκώς," δίκαια λέγων. τί δή ποτε; ἄνθρωπε, τῇ πόλει, ὑπὲρ ἧς τὰ ὅπλα μὴ τίθεσαι ἢ διὰ δειλίαν μὴ δυνατὸς εἶ ἐπαμῦναι, μηδὲ συμβουλεύειν βουλεύειν ἀξίου.

  τρίτον τίσι διαλέγεται; "ἢ πεπορνευμένος,"φησίν, "ἢ ἡταιρηκώς·" τὸν γὰρ τὸ σῶμα τὸ ἑαυτοῦ ἐφ᾽ ὕβρει (ἡ ὕβρις) πεπρακότα,  (παρακείμενος τοῦ πωλέω-ῶ) καὶ τὰ κοινὰ τῆς πόλεως ῥᾳδίως ἡγήσατο ἀποδώσεσθαι. 

 τέταρτον τίσι διαλέγεται; "ἢ τὰ πατρῷα," φησί, "κατεδηδοκώς, ἢ ὧν ἂν κληρονόμος γένηται·" τὸν γὰρ τὴν ἰδίαν οἰκίαν κακῶς οἰκήσαντα, καὶ τὰ κοινὰ τῆς πόλεως παραπλησίως ἡγήσατο διαθήσειν, καὶ οὐκ ἐδόκει οἷόν τ᾽ εἶναι τῷ νομοθέτῃ τὸν αὐτὸν ἄνθρωπον ἰδίᾳ μὲν εἶναι πονηρόν, δημοσίᾳ δὲ χρηστόν, οὐδ᾽ ᾤετο δεῖν τὸν ῥήτορα ἥκειν ἐπὶ τὸ βῆμα τῶν λόγων ἐπιμεληθέντα πρότερον, ἀλλ᾽ οὐ τοῦ βίου.   

                                                                                              Αἰσχίνης κατά Τιμάρχου

Δηλ. ὁ νομοθέτης ἀπεριφράστως ἀπέδειξεν ποῖοι δύνανται νά δημηγωροῦν καί ποῖοι δέν δύνανται νά ὁμιλοῦν.....

Δηλ. Πρῶτον: ἐάν κάποιος κτυπᾶ τόν πατέρα του καί τήν μητέρα του ἤ δέν ἐνδιαφέρεται διά τήν τροφήν τους καί τήν στέγην τους, δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ὁμιλῆ.

Δεύτερον: ἐάν κάποιος ἀπέφυγεν τήν ἐκστρατείαν ἤ ἀπό δειλίαν πέταξε τήν ἀσπίδα δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ὁμιλῆ

Τρίτον: ἐάν κάποιος ζῇ πεπορνευμένη ζωή ἤ εἶναι ἐταῖρος, δέν ἔχει τό δικαίωμα τοῦ λόγου. διότι ὅπως εὐκόλως διαθέτει τόν ἑαυτόν του, οὕτως καί εὐκόλως τήν πόλιν  θά ξεπουλήση,

Τέταρτον:  ἐάν κάποις ἐκληρονόμησεν μίαν περιουσίαν καί δέν ἐνδιαφέρθηκεν δ΄αὐτήν, ἀλλά ἀντιθέτως τήν κατασπατάλησεν, οὕτως εὐκόλως καί τήν πόλιν  θά τήν διαθέση, διά τοῦτο δέν εἶχεν τό δικαίωμα τοῦ λόγου.

 Ὁ  Σόλων, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ἀπό τούς ἑπτά σοφούς νομοθετεῖ  : ΣΟΛΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ Βιβλίο 5 κεφάλαιο 5 ἄρθρο 332

Ἐάν τίς Ἀθηναῖος ἑταιρήση

μή  ἐξέστω αὐτῷ τῶν ἐννέα ἀρχόντων γενέσθαι,

μήδ΄ ἱερωσύνην ἱεράσασθαι,

μηδέ  συνδικῆσαι τῷ δήμω,

μηδέ  ἀρχήν ἀρχέτω μηδεμίαν, μήτε ἔνδημον μήτε ὑπερόριον

μήτε  κληρωτήν μήτε χειροτονητήν,

μήδ  ἐπί κηρυκείαν ἀποστελέσθω,

μηδέ  γνώμην λεγέτω,

μήδ  εἰς τά δημοτελῆ ἱερά εἰσίτω,

μήδ  ἐν ταῖς κυναῖς στεφανηφορίαις στεφανούσθω,

μήδ  ἐντός τῶν τῆς ἀγορᾶς περιραντηρίων πορευέσθω.

Ἐάν δέ τίς ταῦτα ποιῇ, καταγνωσθέντως αὐτοῦ ἑταιρεῖν θανάτω ζημιούθω

Δηλαδή: Ἐάν κάποιος Αθηναῖος συνάψει ὁμοφυλοφιλικήν σχέσιν μέ ἄλλον θά ἔχη τάς ἐξῆς κυρώσεις:
1. Δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά γίνη ἕνας ἐκ τῶν ἐννέα  ἀρχόντων
2. Δέν τοῦ ἐπιτέπεται νά ἀσκῆ  τό ἀξίωμα τοῦ ἱερέως καί λειτουργοῦ τῆς ἱεροσίνης
3. Δέν τοῦ επιτρέπεται νά εἶναι συνήγορος τοῦ δήμου
4. Δέν επιτρέπεται νά ἀναλαμβάνη καμίαν ἐξουσίαν, οὔτε ἐντός τοῦ δήμου οὔτε πέραν τῶν ὁρίων τοῦ δήμου, οὔτε διά τῆς κληρώσεως οὔτε διά τῆς ἀνατάσεως τῆς χειρός
5. Δέν ἐπιτρέπεται νά σταλῆ  κήρυκας(ἀγγελειοφόρος)
6. Δέν ἐπιτρέπεται νά λέγη τήν γνώμην του
7. Δέν ἐπιτρέπεται νά εἰσέρχεται εἰς δημοσίους ἱερούς χώρους
8. Δέν ἐπιτρέπεται νά στεφανωθῆ εἰς τάς στεφανοφορίας
9. Δέν ἐπιτρέπεται να πορεύεται ἐντός τοῦ ἐξαγνισμένου  χώρου τῆς ἀγορᾶς
Ἐάν δέ τίς ταῦτα ποιῇ, καί ἀποκαλυφθεῖ ὅτι ἑταιρεῖ, τοῦ ἐπιβάλλεται ἡ ποινή τοῦ θανάτου.

   Σήμερον ὅλοι λέγομεν καί αὐτός ἄνθρωπος εἶναι. Ἄλλά δέν εἶναι ἔτσι. Ἡ λέξις ἄνθρωπος εἶναι ἀρχαιοελληνική καί ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἔχομεν ταυτίσει τήν ἀρχαιοελληνικήν  ἔνοιαν τῆς λέξεως ἄνθρωπος μέ μεταΧριστιανικήν ἐρμηνείαν. Εἰς τόν νοῦν μας εἶναι καταγεγραμμένον τό ὅτι «ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατ΄εἰκόνα Θεοῦ» καί ἀποδίδομεν εἰς τήν φράσιν «καί αὐτός ἄνθρωπος εἶναι» τήν ἐσφαλμένην ἰδιότητα καί  ταυτότητα ὅτι ὁ ὁποισδήποτε ταυτίζεται  μέ τόν Θεόν. Τόν ὀρισμόν τῆς λέξεως ἄνθρωπος μάς τήν δίδει ὁ Πλάτων εἰς τό βιβλίον του, Κρατῦλος 399b-399c, διά στόματος Σωκράτους.

  Μέ μίαν παρατήρησιν ἀπό τά ἀνωτέρω διαπιστοῦται ὄτι λέξις ἄνθρωπος ἀποδίδεται εἰς αὐτούς πού ἔχουν τήν ἰκανότητα διαιωνίσεως τοῦ εἴδους, πού ἔχουν τήν ἰκανότητα νά τεκνοποιοῦν, δηλ. διά τό ἄρρεν καί τό θῆλυ, τόν κούρο καί τήν κόρη. Διά τούς Ἐρμαφρόδητους χρησιμοποιοῦν μία ποικηλίαν λέξεων ὡς, πεπορνευμένος, ἑταῖρος, κίναιδος(κινῶ τήν αἰδώ), καταπύγων ( κατά + πυγή, πού σημαίνει πρωκτός).

  Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι μέ τό ὑψηλότατον I.Q πού εἶχον, πού μία φορά ἐπαρουσιάσθει ἐπί τῆς Γῆς καί δέν θά ἀπαναληφθεῖ, ἐθεμελίωσαν τόν λαμπρότερον, τόν μεγαλύτερον, τόν φωτεινότερον πολιτισμό. Ὁ ὁποῖος βεβαίως δέν ἔγινεν τυχαίως, ἀλλά μέ νόμους, κανόνες, ἀξίες, ἰδανικά. Ἐδῶ ἀνεδείχθησαν οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες καί φιλόσοφοι ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἕνας ἀπό αὐτούς τούς νόμους ἦτο καί αὐτός τοῦ σοφοῦ Σόλωνος, ὁ ὁποῖος δέν ἀναγνωρίζει «ὅτι ὅλοι ἔχομεν τά ἴδια δικαιώματα» τά ὁποία ὑποστηρίζουν οἱ σημερινοί πολιτικοί μέ τό χαμηλό I.Q. Ὅσο ποιό χαμηλό I.Q ἔχει κάποιος πολιτικός, ἀρκετοί δέ ἐξ αὐτῶν εἶναι καί ἄρρωστοι πνευματικά , τόσον τά βλέπει ὅτι εἶναι ὅλα εἶναι τά ἴδια καί ὅλα εἶναι ὅμοια.  Καί οὔτε βεβαίως δίκαιον εἶναι ἡ ἰσότητα καί ὅτι ὄλοι εἴμαστε ἴσοι καί ἴδιοι. Ὁ Ἀριστοτέλης  διευκρινίζει καί  γράφει εἰς τά:<ΠΟΛΙΤΙΚΑ>1280α10

.. οἷον δοκεῖ ἴσον τὸ δίκαιον εἶναι, καὶ ἔστιν, ἀλλ’ οὐ πᾶσιν ἀλλὰ τοῖς ἴσοις· καὶ τὸ ἄνισον δοκεῖ δίκαιον εἶναι, καὶ γὰρ ἔστιν, ἀλλ’ οὐ πᾶσιν ἀλλὰ τοῖς ἀνίσοι

Ἡ ἰσότης φαίνεται νά εἶναι τό δίκαιον καί πράγματι εἶναι, ἀλλ’ ὄχι ἰσότης πρός τούς πάντες ἀλλά πρός ἐκείνα πού εἶναι ἴσα· ἀλλά καί τό ἄνισον φαίνεται νά εἶναι δίκαιον καί πράγματι εἶναι ἀλλά ὄχι πρός τούς πάντας ἀλλά πρός ἐκείνα πού εἶνα ἄνισα.

Δηλ, δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι ἡ ἰσότης ἐπί ἀνίσων καί ἡ ἀνισότης ἐπί ἴσων μεγίστη ἀδικία εἶναι.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ