ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ : ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ

Θεωρώ τον Ιωάννη Καποδίστρια ως ίσως τον μεγαλύτερο Έλληνα πολιτικό που ανέδειξε η Χώρα μας στην σύγχρονη Ιστορία της. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι γνωρίζετε για τις πολλές υπηρεσίες που πρόσφερε στην πατρίδα και ως Υπουργός εξωτερικών του Τσάρου και ως Κυβερνήτης της Ελλάδος αργότερα ως το τέλος της ζωής του.

Οφείλουμε πάντα να έχουμε κατά νου πως η κάθοδος του Καποδίστρια στην Ελλάδα ήταν πράξη αυτοκτονίας για τον ίδιο. Αναλάμβανε μια κατεστραμμένη και ρημαγμένη περιοχή των Βαλκανίων που στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν ακόμη υπό κατοχή, η ανομία και η πειρατεία επικρατούσαν παντού (πλην του Ναυπλίου), οι ηγέτες των Ελλήνων ήταν άπληστοι, εγωιστές με ροπή στην φιλονικία. Ο Καποδίστριας όμως δεν δίστασε και εγκαταλείποντας την σιγουριά της Γενευης και την σύνταξη που του παρείχε τιμητικά ο Τσάρος, κατείλθε στην ερειπωμένη Ελλάδα για να προσφέρει ότι μπορούσε - την ζωή του.

Ο ίδιος αναφέρει στην τέως Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, όταν αυτή προσπάθησε να τον αποτρέψει να κατέβει στην Ελλάδα:

"....άλλωστε κυρία μου, καθώς αφιέρωσα την νεότητα μου εις την υπηρεσία του ενδόξου υιού σας, ομοίως δύναμαι να προσφέρω στην Ελλάδα θυσίαν το γηραλέον σώμα μου..."

Σε αυτή μου την ανάρτηση θα παραθέσω κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την αλληλογραφία του που κατά την γνώμη μου σκιαγραφούν ευκρινώς την προσωπικότητα και το ήθος του ανδρός.

(ο Καποδίστριας μιλώντας προς τον λαό του Ναυπλίου για την υποδοχή που του έγινε το 1827)

" Κάθε πομπή συνεπαγόμενη δαπάνας είναι ασυμβίβαστος προς την δυσχερή κατάσταση της πατρίδος. Αν δυνάμεθα να διαθέσωμεν μερικά χρήματα, έχομεν πληγές να επουλώσωμεν"

(Καποδίστριας προς Καρλόττα ντε Στορ 1815)

" Σας φαίνεται ίσως παράδοξον, Κυρία, το ότι κατοικώ ενταύθα Αλλά πρέπει να αναγνωρίσετε ότι εφ΄όσον κρούω τας θύρας των δυνάμεων να ελεήσουν τους πεινώντας και σφαζομένους αδελφούς μου δεν μου επιτρέπεται να δαπανώ περισσότερα των 5 φράγκων ημερησίως"

(Καποδίστριας προς Ουίλμοτ Χόρτον, υφυπουργό Πολέμου και αποικιών της Αγγλίας 1827)

"....τα όρια της Ελλάδος έχουν χαραχθή από τεσσάρων αιώνων δια των δικαίων τα οποία , ούτε ο χρόνος, ούτε η κατάκτησις ηδυνήθησαν ποτέ να διαγράψουν..."

(Καποδίστριας προς Ευνάρδο 1831)

"Ας λέγουσι και ας γράφουσι ότι θέλουσιν. Έρχεται όμως καιρός ότε οι άνθρωποι κρίνονται ουχί καθ΄ όσα είπαν η έγραψαν περί των πράξεων αυτών, αλλά κατ΄ αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεων. Υπό του αξιώματος αυτού έζησα εν τω κόσμω μέχρι της αποκλίσεως της ζωής μου καταθυμίως. Αδύνατον να αλλάξω σήμερον, αλλά θέλω πράξει το δέον και ας γίνει ότι γίνει"

(προς Μουστοξύδη 1831)

"....οι Έλληνες είναι ευαίσθητοι και εν αυτοίς η ισχυροτάτη χορδή υπάρχει η της φιλαυτίας, την οποία αρκεί να ηξεύρη κανείς να κρούση ευκαίρως...."

 

Ι. Β. Δ.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 37η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ'' - ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ (βλ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΡΩΣΟΥ ΠΡΕΣΒΗ) κ.α.

Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιγράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 20/12/2016.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Evonymos

Blue Sky 

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ, Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1822.

Χριστούγεννα του 1822. Δέκα χιλιάδες Τούρκοι, με επικεφαλής τους Ομέρ Βρυώνη και Κιουταχή, πολιορκούν το Μεσολόγγι. Οι δυνάμεις των πολιορκημένων δεν ξεπερνούσαν τους 900 άντρες. Η πολιορκία είχε κρατήσει ήδη δύο μήνες και οι
Τούρκοι είχαν αρχίσει να κουράζονται. Οι ασθένειες θέριζαν το στρατόπεδο, οι μισθοί καθυστερούσαν, γινόντουσαν συνεχώς επιθέσεις από ομάδες κλεφτών και είχαν αρχίσει κι οι συνηθισμένες διαφωνίες μεταξύ Τούρκων και Αλβανών αξιωματικών.
Τότε, ο Ομέρ Βρυώνης κι ο Κιουταχής αποφασίζουν να διεξαγάγουν μία νυχτερινή επίθεση. Για εκείνη την εποχή, οι βραδινές επιχειρήσεις δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Δεν υπήρχαν φωτοβολίδες και προβολείς και ήταν τρομερά δύσκολο να συντονιστούν τα τμήματα. Αλλά ήταν τέτοια η ανάγκη των Τούρκων να σημειώσουν κάποια πρόοδο με την πολιορκία, που ήταν διατεθειμένοι να τολμήσουν ακόμα και αυτό. Σχεδίασαν, μάλιστα, να επιτεθούν παραμονή Χριστουγέννων, όταν όλοι οι Έλληνες θα βρίσκονταν στην εκκλησία.
Η θυσία του Γιάννη Γούναρη
Ίσως το Μεσολόγγι να είχε πέσει από την πρώτη πολιορκία, αν οι υπερασπιστές δεν είχαν πληροφορηθεί τα σχέδια των Τούρκων στρατηγών. Ο σωτήρας των Μεσολογγιτών, ήταν ο Γιάννης Γούναρης. Ήταν κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη και ακολουθούσε υποχρεωτικά τον τουρκικό στρατό, γιατί κρατούσαν ομήρους όλη του την οικογένεια στην Άρτα. Ο Γούναρης γνώριζε για τη νυχτερινή επίθεση, αλλά αν τολμούσε να προειδοποιήσει τους Μεσολογγίτες, θα καταδίκαζε σε θάνατο τη γυναίκα και τα παιδιά του.
Δε δίστασε ούτε στιγμή. Ξέφυγε απ’ το τουρκικό στρατόπεδο, λέγοντας πως πήγαινε για κυνήγι και ενημέρωσε τους πολιορκημένους. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο επικεφαλής των Μεσολογγιτών, προέβλεψε σωστά ότι οι Τούρκοι θα επιτίθονταν απ’ την ανατολική πλευρά του τείχους, που ήταν πιο αδύναμη. Ενίσχυσαν, λοιπόν, εκείνο το τμήμα και ετοιμάστηκαν για τη μάχη. Είχαν πει μάλιστα σε όσους δεν πολεμούσαν, να πάνε στις εκκλησίες και να κάνουν φασαρία, για να νομίσουν οι Τούρκοι ότι ο κόσμος γιορτάζει. Έτσι κι έγινε.
Οχτακόσιοι Τουρκαλβανοί επιτέθηκαν στην ανατολική πλευρά του Μεσολογγίου και βρήκαν σθεναρή αντίσταση. Οι απώλειες των Μεσολογγιτών ήταν ελάχιστες, ενώ οι απώλειες των Τούρκων ξεπερνούσαν τις 500. Δυστυχώς, ο πληροφοριοδότης που έσωσε το Μεσολόγγι, ο ηρωικός Γιάννης Γούναρης, δεν σώθηκε. Οι Τούρκοι εκτέλεσαν τους γονείς, τη γυναίκα, τα παιδιά του και αρκετούς συγγενείς του.
Αυτή τη μάχη μνημόνευσε κι ο Διονύσιος Σολωμός στον Εθνικό Ύμνο, γράφοντας:
«Πήγες εις το Μεσολόγγι
την ημέρα του Χριστού,
μέρα που άνθισαν οι λόγγοι
για το τέκνο του Θεού»
Τότε ο Γούναρης, για ν’ αποφύγει τη μανία του αφέντη του, έφυγε. Έγινε καλόγερος στο μοναστήρι της Αγίας Ελεούσας, έξω απ’ το Μεσολόγγι. Έδινε νερο στους διαβάτες και τον ελεούσαν, ώσπου πέθανε.
Να γιατί οι θυσίες σχεδόν πάντοτε κοστίζουν! Να γιατί αυτή η πατρίδα δεν ελευθερώθηκε τυχαία κι ούτε μόνον από τα συμφέροντα των ξένων, όπως απαξιωτικά σχεδόν λέγεται στις μέρες μας! Συμφέροντα ασφαλώς και υπήρξαν, και δυστυχώς θα υπάρχουν, για να σκιάζουν τις αγνές ανθρώπινες σχέσεις! Κανείς όμως δεν δικαιούται να αγνοεί κι ούτε να αποκρύπτει τον παράγοντα πρόσωπο, τον παράγοντα άνθρωπο, ο οποίος και σφραγίζει τελικά τις εξελίξεις του ιστορικού γίγνεσθαι.

Αιωνία σου η μνήμη θαυμαστέ πατριώτη, Ιωάννη Γούναρη. Η πατρίδα δεν θα ξεχάσει ποτέ το βαρύτιμο δώρο σου, χρονιάρες μέρες! 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΝ 1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1829

Του Στέργιου Ζυγούρα

Η Ευρώπη ως μέτοχος της Ελληνικής ιδέας #3

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥ

Την 1η Οκτωβρίου 1829, μετά το σχετικό ψήφισμα της Δ΄ Εθνικής Συνέλευσης, ο Ι. Καποδίστριας δίνει στην κυκλοφορία το νόμισμα του υπό ίδρυση ελληνικού κράτους, τον Φοίνικα. Το σχετικό γεγονός έχει υποβαθμιστεί ή εξαφανιστεί από την νεότερη ιστορία (όπως πολλά, αντίστοιχα, της Επανάστασης). Ας δούμε γιατί.
Ας γνωρίσουμε πρώτα τα τεχνικά στοιχεία του νομίσματος και τις ισοδυναμίες σε σχέση με τα πιο γνωστά νομίσματα που τότε κυκλοφορούσαν (το ισπανικό και το τουρκικό):
«… ο Κυβερνήτης … διατάττει να έμβουν εις κυκλοφορίαν τα μέχρι τούδε κοπέντα εθνικά νομίσματα. Ταύτα δε σύγκεινται εις Φοίνικας και Λεπτά. Ο μεν Φοίνιξ (όνομα προσδιορισμένον δια την μονάδα και βάσιν του Ελληνικού νομίσματος) είναι αργυρούς, … 6 δε Φοίνικες συνιστούν εν δίστηλον της Ισπανίας και κατά βάρος και κατά την αξίαν. Το δε Λεπτόν (όνομα προσδιορισμένον δια το μικρότατον κλάσμα του Ελληνικού νομίσματος) είναι από καθαρόν χαλκόν, ζυγίζει ήμισυ δράμι, και έχει την αυτήν ονομαστικήν αξίαν του παρά».

Και τώρα τα ουσιαστικά στοιχεία. Ο Κυβερνήτης «περιγράφει» το νόμισμα του φοίνικα:

«Το Ελληνικόν νόμισμα αφ’ ενός μεν μέρους φέρει τον Φοίνικα αναζωογονούμενον εις την θέαν των ακτίνων του Αγίου Πνεύματος, και έχοντα τον Σταυρόν επί της κεφαλής αυτού, εις την περιφέρειαν του οποίου είναι χαραγμένον, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ αωκα [1821], αφ’ ετέρου δε φέρει δυο κλάδους εις είδος κύκλου τον μεν ελαίας, τον δε δάφνης· εν τω μέσω του κύκλου τούτου είναι χαραγμένη η αξία του νομίσματος, και τριγύρω ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ Ι. Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 1828».

ΠΟΣΟ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ;

Πριν από λίγες μέρες είχαμε την θλιβερή επέτειο της δολοφονίας του Καποδίστρια. Τα αφιερώματα στο διαδίκτυο ήταν αρκετά. Κανένα δεν περιείχε νέες πληροφορίες ή λιγότερες ανακρίβειες από όσες έχουν δει το φως της ευρείας δημοσιότητας τα τελευταία 185 χρόνια. Ο Καποδίστριας παραμένει μισούμενος ή λατρευόμενος, απορριπτόμενος ή εκτιμώμενος, σχεδόν πάντα, από ψυχολογικούς λόγους που οφείλονται σε αποσπασματικές πληροφορίες, είτε σωστές, είτε λαθεμένες. Ταυτόχρονα, σε γενικές γραμμές, παραμένει άγνωστος. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η επίσημη περιγραφή του νομίσματος και η σύνδεση του Φοίνικα με την Φιλική Εταιρεία απουσιάζει και στο ψηφιακό Αρχείο του Καποδίστρια, ενώ σε αφιέρωμα για την επέτειο θανάτου του κυβερνήτη αναφέρεται ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών ονομάστηκε «Εθνικό και Καποδιστριακό» επειδή η Ελληνική Πολιτεία θέλησε να τον τιμήσει. Ας γνωρίσουμε τουλάχιστον τον Καποδίστρια ως «νόμισμα». Πριν γίνει «ευρώ» και «δραχμή» ο Καποδίστριας υπήρξε «φοίνικας». Αυτό είναι σχετικά γνωστό. Ανεξήγητο παραμένει το από πού άντλησε το δικαίωμα ο Καποδίστριας να διακηρύξει και να πράξει το 1829 κάτι που ισοδυναμεί με ανασκόπηση της Επανάστασης, με περιγραφή του επαναστατικού στόχου.
Μερικές απορίες λύνονται, όταν έρθουν στο φως και οι λοιπές προκηρύξεις του Αλέξανδρου Υψηλάντη, που δεν είναι τόσο διφορούμενες όσο η «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». Εκεί διαλύεται η αμφισημία μεταξύ νεωτερικότητας και παράδοσης. Εκεί φαίνεται ότι Πίστη και Πατρίδα δεν συμπλέκονται προκειμένου να δημιουργηθεί η δεύτερη, αλλά αποτελούν ήδη ένα αδιάσπαστο σύνολο. Εκεί φαίνεται ότι η πρώτη ορίζει την δεύτερη. Έλληνας σημαίνει Χριστιανός και όχι ελληνόφωνος που ενδεχομένως πιστεύει στον Χριστό. Έτσι ξεκινάει, έτσι ολοκληρώνεται η πρώτη πολεμική φάση της Επανάστασης (1821-1829).
Η μοίρα φαίνεται κάποιες φορές να παίζει περίεργα παιχνίδια. Την στιγμή που ο Αλέξ. Υψηλάντης έχανε τη μάχη στο Δραγατσάνι, στην Πελοπόννησο έφτανε ο Δημ. Υψηλάντης. Δεν έγινε αποδεκτός ως αρχηγός από καμία πλευρά και, για διάφορους λόγους, η Επανάσταση πορευόταν χωρίς αρχηγό ως την Γ΄ Εθνοσυνέλευση. Την στιγμή που ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έσβηνε στην Βιέννη, στο Ναύπλιο έφτανε ο Ιωάννης Καποδίστριας. «Η θέσις ην κατέχω, ανήκεν εις τον Υψηλάντην» είπε ο Καποδίστριας, όταν το 1828 διόριζε στρατάρχη τον Δ. Υψηλάντη (πληροφορία του Ι. Φιλήμονα).
Να, τι είπε -μεταξύ άλλων- ο ίδιος ο Καποδίστριας για το σύμβολο του Φοίνικα στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση: «Το νόμισμα φέρει τον μυθολογικόν Φοίνικα, τον οποίον εγκρίνομεν και ημείς, μ’ όλο ότι από την Κυβέρνησιν της πρώτης περιόδου απεφασίσθη να τροποποιηθή η Ελληνική Σημαία, και να φέρη το σημερινόν σημείον αντί του Φοίνικος». Το σημείο που εννοεί ο Καποδίστριας δεν είναι άλλο από την Αθηνά, η οποία εκπροσωπεί την αντίπαλη τάση στην Επανάσταση (Κοραής, Μαυροκορδάτος, Τρικούπης, Φαρμακίδης, London Greek Committee, οι περισσότεροι «φιλέλληνες» κλπ). Ο Καποδίστριας κλείνει, υπενθυμίζοντας στην Συνέλευση την σχέση νομίσματος – έθνους: «ουδέ διαφεύγει την γνώσιν σας, ότι εν από τα συστατικά και χαρακτηριστικά των Εθνών είναι και το Νομισματοκοπείον». Εφόσον το εννοούμενο Έθνος είναι το Χριστιανικό, τότε τι είδους Έθνος είναι το των Ελλήνων; «Εθνικό» με την έννοια της Γαλλικής Επανάστασης ή Εθνικό με την ομηρική έννοια (αυτό που φέρει έναν προϋπάρχοντα πολιτισμό);
Το πόσο χρόνο διατηρήθηκε η θεμελίωση της ελληνικής κυριαρχίας πάνω στον Φοίνικα είναι γνωστό. Δεν πρόλαβε ν’ αναλάβει η αντιβασιλεία το 1833 και κυκλοφόρησε η δραχμή με αναγραφόμενο έτος το 1832. Πόσο επηρέασε ο Φοίνικας την «αντιπολίτευση» κατά του Καποδίστρια; Θα δούμε επί τροχάδην τρεις περιπτώσεις. Να πούμε όμως ότι η οικονομική ασφυξία που προκάλεσε στο κράτος η παράταξη της «Αθηνάς» από το 1830, βασίστηκε στην ταύτιση της Γαλλίας με την Βρετανική πολιτική και στις εγχώριες δυνάμεις που υπονόμευσαν την Τράπεζα, το νόμισμα και κήρυξαν ένοπλες ανταρσίες, αρνούμενες να καταβάλουν φόρους (Ύδρα, Σύρος, Μάνη). Η κατάσταση αυτή ανάγκασε τον Καποδίστρια να τυπώσει χάρτινο φοίνικα. Τρεις μήνες μετά δολοφονήθηκε.

Η ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ με την κουκουβάγια ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ

1. Ο Κοραής αφήνει κατά μέρος το ύφος του λογίου και ταυτιζόμενος με την «θεία οργή» του Καϊάφα διαρρηγνύει τα «χριστιανικά» του ιμάτια, χαρακτηρίζοντας τον Καποδίστρια «τουρκίζοντα χριστιανό», δηλαδή, χριστιανικό υποκατάστατο του μουσουλμάνου δυνάστη (αντίστοιχη προέλευση είχε και η παρόμοια συκοφαντία κατά των κοτζαμπάσηδων). Η υποκρισία για τον «Έλληνα» που τάχα υπερασπίζεται, ξεχειλίζει ήδη από τον τίτλο του βιβλίου και την πάγια θέση του Κοραή υπέρ του «Γραικού». Το έργο είναι γραμμένο σε μορφή διαλόγου με τον «μετριοπαθή» Χαρίλαο να διαφωτίζεται από τον «διαβασμένο» Λαοσθένη.
Αδαμάντιος Κοραής (1830): «Χαρίλαος: Μη πιστεύης, φίλε, όσ’ ακούεις κατά του Κυβερνήτου της Ελλάδος· έχει πολλούς εχθρούς. Έν μόνον έργον του δεν μ’ άρεσε, τ’ όνομά του, λέγω, χαραγμένον εις το εθνικόν νόμισμα. Αλλά και τούτο… Λαοσθένης: Αλλά και τούτο το κρίνεις τάχα ολίγον; Εγώ τ’ ονομάζω Έγκλημα καθοσιώσεως. Τον Ιανουάριον μήνα, έτος 1828, ευωδώθη [έφτασε] εις την Ελλάδα, και πριν σχεδόν της τελευτής του έτους στίζει [στιγματίζει] το λουσμένον και ωραϊσμένον από αίματα ελληνικά της Ελλάδος πρόσωπον με ξένον της ελληνικής γλώσσης όνομα, και με τον κάκιστον οιωνόν, τον Φοίνικα… Χαρ: Ο μυθώδης ΦΟΙΝΙΞ, αναζωογονούμενος από τας ακτίνας του ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, δεν φανερόνει βέβαια μέγαν σεβασμόν εις του Χριστού την θρησκείαν· αλλά δεν βλέπω τι κακόν οιωνίζεται εις την Ελλάδα. Λαοσθ: Σημαίνει, ότι καθώς η παλιγγενεσία του Φοίνικος είναι μυθώδης, παρόμοια και της Ελλάδος η αναγέννησις είναι μυθολόγημα ψευδέστατον· ότι η ταλαίπωρος Ελλάς δεν ανεστάθη αληθώς, αλλά τάφου μόνον ήλλαξε, και επέρασεν από νεκροθαπτών Τούρκων χείρας εις χριστιανούς νεκροθάπτας».
2. Ο «καθηγητής» Θείρσιος προκειμένου να εκθειάσει την δραχμή, καταφεύγει στις ψευδείς τεχνικές πληροφορίες. Και μόνον απ’ αυτές, συνάγεται, ότι η διαφορά μεταξύ φοίνικα και δραχμής έχει ουσία, η οποία δεν κατονομάζεται. Ταυτόχρονα, τα συκοφαντικά ψεύδη του ξεπερνούν τα όρια του τραγέλαφου. Καταλογίζει στον Καποδίστρια συγγνωστή κιβδηλεία. Καθώς όμως δυσκολεύεται να κρύψει το μένος του εναντίον του συμβόλου, επιβεβαιώνει και μια ουσιώδη πληροφορία. Ο φοίνικας συνδέεται με το Τάγμα των Ιπποτών του Αγ. Ιωάννη της Ιερουσαλήμ (και όχι με την Γραικική Επιτροπή του Λονδίνου που θα μπορούσε, αν ήθελε, να στείλει μια «άριστη» μηχανή κοπής νομισμάτων).
Friedrich Thiersch (1833): «Αναφορικά με το νομισματικό σύστημα, το γραικικό εμπόριο διεξάγεται ακόμα με το τουρκικό νόμισμα … Είναι αλήθεια ότι η τελευταία κυβέρνηση είχε εισάγει ένα διαφορετικό σύστημα· αλλά δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να καταργήσει το τουρκικό. Ο Κυβερνήτης είχε καθιερώσει ως μονάδα το 1/6 του συμβατικού εσκούδου [«ecu» στα γαλλικά] και το είχε ονομάσει «φοίνικα». … Αλλά οι φοίνικες που είχαν κοπεί στην Αίγινα από μια παλιά και ελαττωματική μηχανή, αγορασμένη στην Μάλτα από τους κληρονόμους των εκεί Ιπποτών, ήταν τόσο απαρχαιωμένοι, που ούτε ένα από αυτά τα πουλιά δεν περιείχε την νόμιμη αξία. Τα περισσότερα νομίσματα δεν άξιζαν πάνω από τα 2/3 κι έτσι η κυβέρνηση, για να προλάβει την πλημμύρα του κίβδηλου νομίσματος, αναγκάστηκε να το θέσει εκτός κυκλοφορίας, δηλαδή να καταδικάσει την ανοησία ή την έλλειψη αξιοπιστίας της. Ο Φοίνικας δεν υπήρξε λοιπόν, παρά μόνον στα χαρτιά και στους λογαριασμούς της κυβέρνησης … Η αντιβασιλεία επανέφερε ως βάση του νομισματικού συστήματος την αρχαία δραχμή, δίνοντάς της την ακριβή αξία του 1/6 του ισπανικού εσκούδου που λέγεται «κολονάτο» [ή «δίστηλο»]…»
3. Ο Τρικούπης γράφει σε μεταγενέστερο χρόνο. Γι αυτό, μάλλον, αποφεύγει το χυδαίο ύφος του Κοραή και τις τερατώδεις συκοφαντίες του Thiersch (το έργο του τελευταίου είναι προφανώς γραμμένο από τρίτο χέρι σ’ ένα μεγάλο ποσοστό). Ωστόσο αυτογελειοποιείται περισσότερο, επειδή επιλέγει να επιχειρηματολογήσει σοβαρά. Πρώτα παπαγαλίζει το -κατά Κοραή- «έγκλημα καθοσιώσεως» και τα όσα προ εικοσαετίας έγραψε ο Thiersch για την «άχρηστη» μηχανή κοπής νομισμάτων, παραλείποντας όμως την μομφή της κιβδηλείας. Στη συνέχεια δίνει μια κωμική εξήγηση του Φοίνικα, λέγοντας ότι συμβολίζει την καποδιστριακή ανάσταση της Ελλάδος από την πτώση που προκάλεσε ο Ιμπραήμ. Παραδέχεται ότι ο Φοίνικας ήταν το σύμβολο της Φιλικής Εταιρείας και ισχυρίζεται ότι η άκρατη αλαζονεία του Καποδίστρια τον οδηγούσε στην ασυναρτησία της χρήσης εθνικών συμβόλων από μια Εταιρεία την οποία «περιφρονούσε». Πράγματι! ο Καποδίστριας είχε παραφρονήσει από την οίηση. Έκανε δώρα σε φίλους του με το σύμβολο του Φοίνικα που τόσο «απεχθανόταν», έβαζε τον Φοίνικα ως σύμβολο των κρατικών εγγράφων, τον φορούσε ακόμα και στα ρούχα του (όπως αναφέρει ο Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός). Αυτά ξέχασε να τα σημειώσει ο Σπυρίδων Τρικούπης. Τουλάχιστον, ομολόγησε ότι ήταν η δική του πλευρά, (η παράταξη της Αθηνάς), που κατήργησε τον Φοίνικα στην Α΄ Εθνοσυνέλευση, ισχυριζόμενος -γιατί άραγε;- ότι ο Καποδίστριας δεν είχε δικαίωμα να τον επαναφέρει.
Σπυρίδων Τρικούπης (~1857): «Εκείναις ταις ημέραις εκόπη το πρώτον εν Ελλάδι εθνικόν νόμισμα, καθ’ ην περίστασιν εφανερώθη η οίησις του κυβερνήτου και η προς τα εθνικά ψηφίσματα αδικαιολόγητος ολιγώρησις. Ηγόρασεν εν Μάλτα και μετέφερεν εις Αίγιναν νομισματοκόπον μηχανήν κειμένην άχρηστον εκεί από του καιρού των Ιπποτών· έκοψε δε δι’ αυτής νόμισμα αργυρούν και χαλκούν, αμφότερα φέροντα φοίνικα ως σύμβολον, το δε αργυρούν φέρον και αυτό το όνομα του φοίνικος· δεν ανέστησε δε τον φοίνικα εις μνήμην της εταιρίας, διότι είδαμεν ότι την κατεφρόνει και την απεστρέφετο, αλλ’ ήθελε δι’ αυτού να υποδείξη, ότι, πεσούσα η Ελλάς επί της επαναστάσεως, εξανίστατο επί των ζωοποιών ημερών του. Το αυτό σύμβολον έβαλε και επί των σημαιών, ας επρόσφερεν, ως είπαμεν, εν Τροιζήνι τω στρατώ, αν και κατηργήθη επισήμως επί της πρώτης εθνικής συνελεύσεως ως σύμβολον της φιλικής εταιρίας, αντικατασταθέν υπό του της Αθηνάς του έκτοτε και μέχρις ου ήλθεν ο Καποδίστριας εν χρήσει».
Τα πρόσωπα χαρακτηρίζονται από τις ενέργειές τους και οι τελευταίες φανερώνουν την μάχη γύρω από τον επαναστατικό στόχο και το μέγιστο διακύβευμα. Νομίζουμε ότι ο επίλογος ανήκει δικαιωματικά στον Θείρσιο, ο οποίο χλευάζει μεν, παραδέχεται όμως την πραγματικότητα:

Ρωτήστε και τον τελευταίο πολίτη «ποια είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας»; Θα σας απαντήσει «η Κωνσταντινούπολη». Προσθέστε «και η Επανάστασή σας πότε θα τελειώσει;» Η απάντησή του θα είναι «όταν ο Ελληνικός Σταυρός στηθεί πάνω στην Αγία Σοφία».

Καραβάκι της Ιστορίας
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ : ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΛΕΥΡΗ - ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ''ΟΤΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ, ΦΥΛΕΤΙΚΩΣ, ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΩΣ, ΓΛΩΣΣΙΚΩΣ, ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ''

Σκοπός του παρόντος είναι να προσδι­ορίση τον δημόσιον λόγον της πολιτικής κινήσεως ‘‘Ε.Μ.Ε.Ι.Σ’’ (Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών). Ο πολιτικός λόγος, κατά τον Αριστοτέλη, ο οποίος πρώτος περιέγραψε την διάκρισι των λόγων, (πανηγυρικός, δικανικός, πο­λιτικός), αναφέρεται στο μέλλον και οφεί­λει να καθορίζη τρόπους και μέσα δια των οποίων οικοδομείται η ιδανική Πολι­τεία. Κραυγαί, ύβρεις και συνθήματα δεν επιλύουν προβλήματα. Λύσεις των προ­βλημάτων επιτυγχάνονται μόνον με ορθάς εκτιμήσεις των υπαρχουσών ενδείξεων και με επικαίρους αποφάσεις, ώστε και πρόληψις να υπάρχη, αλλά και αποτελε­σματική θεραπεία να πραγματοποιήται. Ένδειξις δε είναι, συμφώνως πρός έναν παλαιόν ορισμόν, ΄΄η σκιά των επερχομέ­νων γεγονότων΄΄.

Με στόχον να τεθή τέρμα στο τέλμα της Εθνικής και κοινωνικής παρακμής της Πατρίδος μας, θέτομεν ως βάσιν των επι­διώξεών μας:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/12/blog-post_18.html

(ΒΙΝΤΕΟ) Η ΗΡΩΙΚΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΟΥ Ε.Ο.Ε (ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ)

Η Χαρά Νικοπούλου μιλά στους Παπαζήση Ιωάννη και Στέλλα Ταμπάκη για τα όνειρά της, για το έργο της και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

Ε.Ο.Ε. Ερευνητικός Οργανισμός Ελλήνων
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ 

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΑΡΜΕΝ ΚΟΥΠΤΣΙΟΣ, Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ

Ο ήρωας-μάρτυρας Άρμεν Κούπτσιος γεννήθηκε στο Βώλακα το 1887. Γνωρίστηκε με τον Μακεδονομάχο καπετάν-Νταή, δάσκαλο στη Προσοτσάνη και σε αυτόν απεκάλυψε ότι είναι έτοιμος να αγωνιστεί για την πατρίδα.

Ο αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου, Θεμιστοκλής Χατζησταύρου, ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος ο Β’, όρκισε στη Δράμα τον Αρμεν όπως και άλλους Μακεδονομάχους και έισι αναβιώνει στη Δράμα η δεύτερη φιλική εταιρεία.

Ο Άρμεν έγινε ένας από τους πιο έμπιστους ανθρώπους του Χρυσοστόμου. Ήταν σε συνεχή επαφή με τον αφανή ηγέτη του Μακεδονικού Αγώνα στη Δράμα, τον προστάτη του χειμαζόμενου μαρτυρικού λαού, το Χρυσόστομο και έδινε καθημερινά αγώνα ζωής και θα νάτου με τους τυράννους.

Οι επίβουλοι εχθροί της Δραμινής ελευθερίας αφανίζοντα: από το τουφέκι του και τη μάχαιρα του. Γίνεται το φόβητρο των Σλαβικών συμμοριών. Στο ενεργητικό του συγκαταλέγονται 33 εκτελέσεις κομιτατζήδων και για αυτό ονομάστηκε και Βουλγαροφάγος.

Το Ιούνιο του 1907 ο Κούπτσιος παίρνει εντολή από το Ελληνικό κομιτάτο να εξαφανίσει το Βούλγαρο αρχικομιτατζή Πλάτσεφ, ο θάνατός του θα έσωνε τη ζωή πολλών Ελλήνων.

Ο Αρμεν με τον Νάκο Βογιατζή και τον Πέτρο Μάντζα του έστησαν ενέδρα κοντά στο Μυλοπόταμο.

Ο Πλάτσερ έπεσε στην παγίδα και ο Αρμεν του ζήτησε να αφήσει το όπλο του και να παραδοθεί. Εκείνος, όμως, τον πυροβόλησε χωρίς επιτυχία. Φοβερός και ταχύτατος σκοπευτής ο Αρμεν, πυροβολεί και τον σκοτώνει....

Ήταν το 33ο θύμα του. Στους πυροβολισμούς έσπευσαν έφιπποι Τούρκοι αστυνομικοί και ο Τουρκαλβανός επιστάτης από τον Καλό Αγρό. Ο Αρμεν φρόντισε πυροβολώντας να αποσπάσει την προσοχή των Τούρκων ώστε να μπορέσουν να ξεφύγουν οι σύντροφοί του και το επέτυχε. Εδώ βλέπουμε την παλικαριά και το μεγαλείο του παιδιού που προτίμησε να θυσιαστεί και να σωθούν οι σύντροφοί του. Θα μπορούσε να συγκρουστεί με τους Τούρκους που τον καταδίωκαν.

Δεν πυροβόλησε κανέναν από αυτούς για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στον Μητροπολίτη Χρυσόστομο τον οποίον οι Τούρκοι θα τον θεωρούσαν υπεύθυνο.

Από αγάπη προς το μητροπολίτη και τον αγώνα άφησε τους Τούρκους αμαχητί να τον συλλάβουν και να οδηγηθεί στις φυλακές. Μεταφέρεται σιδεροδέσμιος στη Θεσσαλονίκη για να δικαστεί. Το ειδικό Τουρκικό στρατοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο δια απαγχονισμού. Στις φυλακές βασανίστηκε απάνθρωπα από Τούρκους και Βουλγάρους για να αποκαλύψει πρόσωπα και πράγματα. Δεν είπε τίποτα για κανένα.

Διαισθανόμενοι οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες, έστω και με δωροδοκία, θα κατόρθωναν να τον φυγαδεύσουν, αποφασίζουν να τον επαναφέρουν στη Δράμα.

Η αλήθεια είναι ότι έγιναν τεράστιες προσπάθειες τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στη Δράμα για την απελευθέρωσή του αλλά κατέστη αδύνατο. Υστάτη προσπάθεια ήταν να οργανώσουν ένα σχέδιο αποδράσεως υφαρπαγής του κατά την ημέρα του απαγχονισμού του, αλλά δυστυχώς και τότε βρέθηκε ο Εφιάλτης που πρόδωσε το σχέδιο στους Τούρκους οι οποίοι άλλαξαν δρομολόγιο και ώρα εκτελέσεως. Την 14η Σεπτεμβρίου 1907 ο Αρμεν Κούπτσιος, ατρόμητος και αλύγιστος, οδηγείται στον πλάτανο της πλατείας της Δράμας....

Το 1967 η Ελληνική Πολιτεία τίμησε τον Άρμεν Κούπτσιο στήνοντας την προτομή του στον τόπο τής θυσίας του, στην πλατεία της πόλης, άλλα και στον τόπο καταγωγής του στο Βώλακα. Ή ομώνυμη οδός τής Δράμας φέρει το όνομα του. Κάθε χρόνο οργανώνονται εκδηλώσεις προς τιμήν του στή Κοινότητα τού Βώλακα, ενώ διεξάγεται και αγώνας δρόμου, με την επωνυμία «Δρόμος Θυσίας», πού αφετηρία έχει την Δράμα και τερματισμό τον Βώλακα....

Εκεί στο γέρικο πλάτανο το μόλις 20 ετών παιδί κρεμάστηκε και άφησε την τελευταία του πνοή για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Ελληνικωτάτης Μακεδονίας την Ελευθερία. Ο πατέρας του Αρμεν με πόνο ψυχής έμαθε τα άσχημα μαντάτα, βρήκε παρηγοριά στο Μητροπολίτη Χρυσόστομο. Και εκεί ο ηρωικός αυτός πατέρας βρήκε τη δύναμη να δώσει συλλυπητήρια λέγοντας στο Δεσπότη: «δεν κλαίω που έχασα το παιδί μου, κλαίω που εσύ έχασες το πρωτοπαλίκαρό σου».

Ο ποιητής λαός σμίλεψε στίχους λιτούς εκφραστικά, όμως βαθυστόχαστους όπως οι ακόλουθοι:

«ο Αρμεν και αν κρεμάστηκε στην άτιμη θηλειά το αίμα του χαλάλι για την ελευθερίά» αλλά και δόκιμοι Δραμινοί ποιητές θα σμιλέψουν στίχους-ύμνους όπως:

«Ρωμιοί μη το ξεχάσετε του Αρμεν το σχοινί γιατί σε αυτόν οφείλουμε τη λεύτερη ζωή»

και ένας άλλος ποιητής θα συνθέσει τους ακόλουθους στίχους: «σπόρο μεστό και γόνιμο για την ελευθερία έσπειρες Αρμεν μόνιμο εις rnv Μακεδονία την πότισες με το αγνό το αίμα της καρδιάς σου και έγινε σήμερα τρανό πρότυπο η λεβεντιά σου»...

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΤΙΣ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΕΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Από το βιβλίο- ημερολόγιο “Φύλλα Κατοχής” της Ιωάννας Τσάτσου

Σάν χορός αρχαίας τραγωδίας ή μια μετά τήν άλλη άρχισαν νά μπαίνουν στό γραφείο μας σ’ ατέλειωτη σειρά γυναίκες μαυροφορεμένες. Τά πρόσωπα τους ήτανε μαρμαρωμένα, ακίνητα, μέ μιαν ομαδική ομοιόμορφη έκφραση νέκρας, πού δέν είχα ποτέ μου ξαναδή. Ή πρώτη μίλησε μέ κόπο.
—«Ερχόμαστε άπό τά Καλάβρυτα. Δέν είμαστε όλες. Οί περισσότερες έμειναν εκεί».
Όταν ακούσαμε, Καλάβρυτα, ανατριχιάσαμε. Τώρα είναι τέσσερις μέρες πού ό αέρας είναι γεμάτος άπό φήμες φρικιαστικές, όπως τον παλιό καιρό γύρω άπ’ τό Μεσολόγγι. Ζούμε μέσα στον τρόμο για τά μαρτύρια αυτών των ανθρώπων. Όλο και άκοϋμε : Καίγονται τά Καλάβρυτα* σφάζονται τά Καλάβρυτα.
Τώρα ή Κυρία Φεφέ, μια Καλαβρυτινή άρχόντισα, μας εξιστορούσε τά γενόμενα και ή αλήθεια ήταν πιο άγρια άπ’ όλες τις φήμες.
«Οί γερμανοί και ό ΕΛΑΣ δώσανε μάχη έξω άπό τη Κερπινή. Ό ΕΛΑΣ σκότωσε τους τραυματίες αιχμαλώτους».
Μά οί γερμανοί τι κόλαση έπινοήσανε για νά έκδικηθούν ;


Στίς 13 του Δεκέμβρη έζωσαν άπό παντού τά Καλάβρυτα και άρχισαν νά χτυπούν τρελλά τις καμπάνες. Όλοι βγήκαν στους δρόμους. Τους ώδήγησαν στην αυλή τοϋ σχολείου. Έκεί ξεχώρισαν τους άνδρες και τ’ αγόρια πάνω άπό δέκα πέντε χρόνων και τους τράβηξαν πέρα άπό το νεκροταφείο στους πρόποδες του λόφου. Γιατί άπό κει φαίνονταν ολόκληρη ή πόλη. Κι’ έστησαν μπροστά τους δυο πολυβόλα, γιά νά μη ξεφύγη κανείς. Έπειτα έβαλαν φωτιά στα Καλάβρυτα. Οι άνθρωποι έβλεπαν τα σπίτια τους νά καίγωνται και άκουγαν τις στριγγλιές των δικών τους. Τρελλοί άπό απελπισία πίστεψαν πώς και οι γυναίκες τους και τά παιδιά τους καίγονταν μαζί. Οι δήμιοι, άφού χάρηκαν σαδιστικά το μαρτύριο τους, τους πολυβόλησαν και τους σκότωσαν όλους.
Τις γυναίκες και τά παιδιά, τά κλείσανε μες στό σχολειό και του βάλανε φωτιά.
Φαίνεται όμως πώς ένας αυστριακός αξιωματικός δέν άνθεξε και φεύγοντας τελευταίος, άφού απομάκρυνε τή φρουρά, άφησε τις πόρτες του σχολείου ανοιχτές.
Χύθηκαν οι γυναίκες έξω πνιγμένες άπό τους καπνούς κι άρχισαν νά ψάχνουν τους άντρες τους. Οί γερμανοί πιστεύοντας πιά πώς δέν άφησαν ζωντανό πλάσμα πίσω τους είχαν φύγει.
Και ή Κυρία Φεφέ συνέχισε :

—«Τους βρήκαμε τους άντρες μας, τά παιδιά μας, τ’ αδέρφια μας. Μά πώς τους βρήκαμε! Ένας Θεός το ξέρει. Και τότε αρχίσαμε τή φριχτή ταφή τους μέσα στην παγωμένη γη. Δέν είχαμε τή δύναμη νά σκάψωμε. Σκάβαμε μέ τά νύχια μας και πέφταμε λιπόθυμες πάνω στό χώμα».

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΥΤΣΑΣ

Του Νικολάου Θ.Υφαντή

Η Κορυτσά, από τις ωραιότερες βορειοηπειρωτικές πόλεις, συνδέεται ψυχικά με τον ελληνικό λαό από εθνικές αναμνήσεις που είναι βαθιά ριζωμένες στις ψυχές των Ελλήνων. Οι θυσίες που έλαβαν χώρα για την πόλη της Κορυτσάς και για την περιοχή της δεν μπορεί να λησμονηθούν. Η πόλη απελευθερώθηκε για πρώτη φορά από τον ελληνικό στρατό, μετά από αιματηρές μάχες στις 7 Δεκεμβρίου 1912. Ο ελληνικός στρατός μπήκε νικητής σ’ αυτήν και έγινε δεκτός με πρωτοφανείς εκδηλώσεις χαράς από τους κατοίκους. Δυστυχώς, για πολύ μικρό διάστημα διήρκεσε η ελευθερία των Κοορυτσαίων, γιατί η πόλη και η περιοχή της, καθώς και όλη η Βόρειος Ήπειρος με την επέμβαση της Ιταλίας και Αυστρίας, επιδικάστηκε στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Η Κορυτσά από αιώνες ανήκει στην Ήπειρο. Αξιόλογοι γεωγράφοι, Έλληνες και ξένοι, την κατατάσσουν στον ηπειρωτικό χώρο.

Η πόλη βρίσκεται στην ΝΑ άκρη ομώνυμου λεκανοπεδίου που έχει μήκος 50 χλμ. και πλάτος 20 χλμ., σε μια τοποθεσία γεμάτη από καρποφόρα δέντρα και αμπελώνες. Περιβάλλεται από πανύψηλα βουνά και αρδεύεται από πηγές και ποτάμια. Η περιοχή είναι γεμάτη από ερείπια ιστορικών ελληνικών πόλεων. Αναφέρεται στην ιστορία κατά τους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους και κυρίως από τον 15ο αιώνα. Ιδιαίτερη αξία αρχίζει να αποκτά η πόλη από το 1487, από την εγκατάσταση δηλ. εκεί του Έλληνα εξωμότη Ηλία (άγνωστο το επώνυμό του), καταγόμενος από το χωριό Παναρίτη Πρεμετής.

Όταν ο Μωάμεθ ο Πορθητής επέστρεφε από μια εκστρατεία στην Αλβανία εναντίον του Γεωργίου Καστριώτη – Σκεντέρμπεη, έφτασε στο χωριό Παναρίτη. Στο χωριό θαύμασε το παράστημα κάποιου Ηλία και τον προσέλαβε στην υπηρεσία του και, μάλιστα, τον προήγαγε σε «Μιραχώρ Έβελ», δηλ. «Πρώτο Σταυλάρχη» με το όνομα «Ηλία Λιπέη». Ο εξωμότης αυτός τα τελευταία χρόνια της ζωής του θέλησε να επιστρέψει και να παραμείνει στην πατρίδα του.

Ο διάδοχος του Πορθητή Βαγιαζίτ Β’ του επέτρεψε να επιστρέψει και να εγκατασταθεί στην Παναρίτη. Επειδή, όμως, οι συγχωριανοί του τον περιφρονούσαν για τις υπηρεσίες του στο Σουλτάνο, έφυγε από το χωριό του και εγκαταστάθηκε στην Κορυτσά, όπου ο Σουλτάνος του έδωσε ως δώρο την επικαρπία της Περιφέρειας.Στην Κορυτσά ο Ηλία – Μπέης έχτισε τέμενος και από τότε αρχίζουν και συγκεντρώνονται πολλές οικογένειες από τις γύρω περιοχές και αναπτύσσεται σε σημαντική πόλη.

Η Κορυτσά αρχίζει να ακμάζει και να γίνεται σπουδαίο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο μετά την καταστροφή της Μοσχόπολης, δηλαδή μετά το 1769. Κατά τους αιώνες της Τουρκοκρατίας το σκότος της αμάθειας είχε ξαπλωθεί σε ολόκληρο το υπόδουλο γένος. Στην Κορυτσά το 1724 ιδρύεται σχολείο, για την ανέγερση του οποίου προσέφεραν τον οβολό τους όλοι οι κάτοικοι της Περιφέρειας. Κατά την επανάσταση του 1821 οι Τουρκαλβανοί εξαγριώθηκαν για τη συμμετοχή των Κορυτσαίων στον Αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας και έκαψαν το σχολείο αυτό, το οποίο και πάλι ανήγειραν οι Κορυτσαίοι.

Μετά το 1830 οι Κορυτσαίοι άρχισαν να ταξιδεύουν, κυρίως στην Αίγυπτο και στη Ρουμανία, και πολλοί πλούτισαν. Τον πλούτο αυτό, ακολουθώντας την ηπειρωτική παράδοση, τον διέθεσαν σε έργα ευποιΐας. Πολλοί αναδείχτηκαν μεγάλοι εθνικοί ευεργέτες. Με δαπάνη του Μεγάλου Ευεργέτη Ιωάννη Μπάγκα ιδρύθηκε το 1856 ελληνικό γυμνάσιο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1914 και προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στην Ήπειρο, στη Μακεδονία και στην Αλβανία.

Από το 1850 και μετά οι Κορυτσαίοι φιλοτιμούνταν να αφήσουν μικρό ή μεγάλο κληροδότημα στην πόλη και οι πιο φτωχοί πρόσφεραν τον οβολό τους στα εθνικά κληροδοτήματα της πόλης. Κατά το 1850 ιδρύθηκε κοινοτικό ταμείο ονομαζόμενο «Λάσο», το οποίο δεχόταν τις διάφορες δωρεές, τα κληροδοτήματα και τα έσοδα από τις εκκλησίες, τα οποία προορίζονταν για την εκπαίδευση και τη φιλανθρωπία. Η αγάπη των Κορυτσαίων για την συνεισφορά στο Λάσο ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το 1913 η κοινοτική περιουσία υπέρ των καθιδρυμάτων είχε ανέλθει σε πέντε εκατομμύρια φράγκα. Εκτός από τον Ιωάννη Μπάγκα και άλλοι Κορυτσαίοι κατέθεσαν μεγάλα ποσά για τα ιδρύματα της πόλης.

Εκτός των άλλων αναφέρονται οι: Δημήτριος Τσιόσκας, που κατέθεσε 88.000 λίρες χρυσές Αγγλίας, ο Ευάγγελος Χρήστου, ο Κωνσταντίνος Φιλίππου και πολλοί άλλοι.

Οι Κορυτσαίοι, εκτός από την αγάπη τους για την παιδεία διακρίνονταν και για την φιλοπατρία τους. Πλούσιοι Κορυτσαίοι το 1880 παρασύρθηκαν από την ρομαντική ιδέα της ελληνοαλβανικής συνεργασίας, σκέφτηκαν να κληροδοτήσουν στην πατρίδα σημαντικά ποσά υπό τον όρο να διδάσκεται στα σχολεία της πόλης δύο φορές την εβδομάδα η αλβανική γλώσσα, χωρίς να υπολογίσουν την αντίδραση των συμπατριωτών τους. Οι Κορυτσαίοι αρνήθηκαν τέτοιες δωρεές. Έφτασαν στο σημείο να μην δέχονταν δωρεές εάν οι δωρητές ονόμαζαν την κοινότητα της Κορυτσάς ελληνική και όχι χριστιανική.

Την ελληνικότητα της Κορυτσάς δεν μαρτυρεί μόνο το παρελθόν της, αλλά τα ήθη, τα έθιμα, οι παραδόσεις, τα συμπόσια, λείψανα του αρχαίου ελληνισμού και πολλά άλλα. Η Κορυτσά απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό στις 7 Δεκεμβρίου 1912, μετά από σκληρές και αιματηρές μάχες. Η θριαμβευτική είσοδος του ελληνικού στρατού χαιρετίστηκε, όπως αναφέρεται παραπάνω, με άκρατο ενθουσιασμό. Οι μέχρι χθες δούλοι ποδοπατούσαν το τουρκικό «φέσι» και σε ευχές, χορούς και τραγούδια εξεδήλωναν τη χαρά τους. Η πόλη γέμισε από ελληνικές σημαίες.

Δυστυχώς, όμως, δεν πέρασε πολύς χρόνος από την απελευθέρωση της πόλης από την τουρκική δουλεία και οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να παραχωρήσουν την πόλη και ολόκληρη την Βόρειο Ήπειρο στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Οι Κορυτσαίοι και όλοι οι Βορειοηπειρώτες εξεγέρθηκαν με την εγκληματική αυτή απόφαση και με τον Αγώνα, που είναι γνωστός ως Βορειοηπειρωτικός Αγώνας, πέτυχαν την ελευθερία τους.

Όμως, τα γεγονότα που ακολούθησαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η ύπουλη ιταλική διπλωματία, πέτυχε η Βορ. Ήπειρος να παραδοθεί στους Αλβανούς. Ασφαλώς, σκέπτονταν, με την παραχώρησή της στους Αλβανούς, να την χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριο κατά της Ελλάδος, όπως συνέβη με την επίθεσή τους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως είναι γνωστό στις 28 Οκτωβρίου 1940 οι ιταλικές δυνάμεις εισέβαλαν στο ελληνικό έδαφος. Ο ελληνικός στρατός, όμως, όχι μόνο ανέτρεψε τα στρατηγικά σχέδια του ψευδοκαίσαρα της Ρώμης, αλλά χάρισε και την πρώτη νίκη στους συμμάχους με την απελευθέρωση της Κορυτσάς στις 22 Νοεμβρίου 1940.

Η Κορυτσά συνδέεται με τις ωραιότερες εθνικές αναμνήσεις, όχι μόνο του παλαιότερου, αλλά και του πρόσφατου εθνικού παρελθόντος.

Πρωινός Λόγος
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΒΕΡΩΦ

Εικόνα από: Σύλλογος Βορειοηπειρωτών

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΤΟ 1944 - Η ΗΡΩΪΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Χ

Γράφει ο Πέτρος Μυλωνάς

Πολλοί γνωρίζουν την επέτειο της 12ης Οκτωβρίου 1944, λίγοι όμως ασχολήθηκαν με τα παρασκήνια της δηλαδή τα πριν και τα μετά γεγονότα αυτής. Γεγονότα σημαντικά που ουσιαστικά κατασκεύασαν και, εν τέλει, πυροδότησαν την βραδυφλεγή βόμβα του εμφύλιου σπαραγμού που ανέφλεξε με τα εκρηκτικά της συστατικά τα τρομερά Δεκεμβριανά του 1944. Οι Εθνικιστές το πρώτο που απεύχονται είναι – για λόγους ιδεολογικούς – μία ή πολλές εμφύλιες συγκρούσεις. Το αίμα που χύνεται είναι ελληνικό και το εκατέρωθεν πένθος στοιχίζει μακροπρόθεσμα πανάκριβα στην πορεία της φυλής μας. Αυτό σε αντίθεση με τους διεθνιστές του Μαρξισμού οι οποίοι, επίσης από ιδεολογικούς λόγους, εύχονται, επιδιώκουν και προτρέπουν ανοικτά σε «ταξικές συγκρούσεις» εντός του φυλετικού συνόλου διότι αυτό ακριβώς πρεσβεύει η ιδεολογία τους. Σε αδρές γραμμές θα παρουσιάσουμε ένα αδιαμφισβήτητο στοιχείο για την στάση και την δράση των Εθνικιστών της εποχής και την περιρρέουσα – εφιαλτική πραγματικά- ατμόσφαιρα.... 

Η στρατιωτική προετοιμασία 

Τις παραμονές της αποχώρησης των Γερμανών ο σχεδιασμός του ΚΚΕ για κατάληψη της εξουσίας οδεύει πιο πολύ παρά ποτέ στους επιθυμητούς του στόχους («Ποιοι ήθελαν τα Δεκεμβριανά» Γ. Α Λεονταρίτης Αθήνα 1986). Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κυριαρχεί στρατιωτικά και πολιτικά σχεδόν παντού, χιλιάδες παρασυρμένοι συμπατριώτες μας βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος. Ότι δηλαδή από ημέρα σε ημέρα την κατοχή θα διαδεχθεί η ερυθρά τυραννία και η θηριωδία των κομισάριων. Τα συνθήματα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πονηρά κατασκευασμένα- πλήρη πατριωτισμού-πολλές φορές γεννούν όνειρα παραδείσου και οράματα ευτυχίας, λίγοι αγρυπνούν και αυτοί οι λίγοι ευτυχώς, αν και όχι πολλοί είναι αποφασισμένοι. Το καλοκαίρι του 1944 και τότε μόνον η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής αντιλαμβάνεται, επιτέλους, τι την περιμένει μετά την απελευθέρωση. Στις 10 Ιουλίου 1944 ορίζει σαν μυστικό στρατιωτικό διοικητή Αττικής (Σ.Δ.Α) τον ήρωα του 40-41 Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο. Καθήκον του να διοικήσει το Σώμα των Αξιωματικών, την Χωροφυλακή, την Αστυνομία και να συγκροτήσει από τα μέλη των εθνικών οργανώσεων τις εξής μονάδες: 1ο Σύνταγμα Πεζικού (έδρα Αθήνα) από μέλη της εθνικής οργανώσεως «Χ» της «Εθνικής Δράσης» με διοικητή τον Γεώργιο Γρίβα (μετέπειτα Διγενή). 3ο Σύνταγμα Πεζικού (Αθήνα) από μέλη της «Ρ.Α.Ν»- «Εθνικό Κομιτάτο»-«Αγωνιζόμενη Ελλάδα»-«Ε.Σ.Α.Σ»-«Ιερά Ταξιαρχία» με διοικητή τον Μαρκόπουλο Δημήτριο. 34ο Σύνταγμα Πεζικού (Πειραιάς) με μέλη του ΕΔΕΣ και της ΠΕΑΝ με διοικητή τον Καμπάνη Βασίλειο....
Όμως λόγω μη ευρέσεως οπλισμού- οπλισμού που αν είχε φτάσει έγκαιρα ίσως να αποτρέποταν τα Δεκεμβριανά-η συγκρότησή τους δεν επετεύχθη, κι’ εκτός αυτού τον Αύγουστο του 1944 η ηγεσία του ΕΑΜ δημοσιοποίησε το όνομα και την ιδιότητα του Σ.Δ.Α που καλύπτονταν πίσω από το ψευδώνυμο «Άρατος»(«Θα ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες- έγγραφα Π. Σπηλιωτόπουλου» Κωνσταντίνου Καζάνη Αθήνα 1978) και το μάθανε όλοι-φυσικά και οι Γερμανοί καθιστώντας δυσχερέστατο το έργο του. Οι Γερμανοί άλλωστε δεν είχαν παρά να διαβάσουν τα ευανάγνωστα συνθήματα που γέμιζαν την Αθήνα του τύπου «κρεμάλα στον φασίστα Σπηλιωτόπουλο». Στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 και αφού είναι σίγουρο πια ότι οι Γερμανοί θα αρχίσουν να αποχωρούν από την ανατολική Αττική η κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει ένα μεγάλο φορτίο όπλων. Όπλων που τον Δεκέμβριο θα εξοπλίσου τις εθνικές δυνάμεις οι οποίες και θα σώσουν την Αθήνα.(Το ότι δήθεν οι Άγγλοι έσωσαν την Αθήνα, το πώς την «έσωσαν» και για ποιους δικούς τους λόγους, είναι θέμα άρθρου μας που θα δημοσιευθεί στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας). Τελικώς τα όπλα αποστέλλονται με πλοίο από την Μέση Ανατολή και είναι 2.400. 1.000 Αυτόματα «Τομυγκαν» και 200 αυτόματα «Στεν», μαζί με τα ανάλογα φυσίγγια (80.000). Η εκφόρτωση έγινε στην θέση «κακή θάλασσα» στην Κερατέα Αττικής. Αρχηγός της παραλαβής ορίστηκε ο Συνταγματάρχης Ζαγκλής Δημήτριος, ποιοι όμως θα τον συνόδευαν; Ως απολύτως έμπιστα και ικανά ευρέθησαν τα ηρωικά νεαρά παιδιά της εθνικής οργανώσεως «Χ».... 

Οι παράτολμοι «Χίτες» 

Πράγματι από τις 10 Σεπτεμβρίου1944 που έφτασαν διέμειναν στην περιοχή και έπρεπε να κρύβονται και από τους Γερμανούς και από τους κομμουνιστές. Και τα κατάφεραν. Στις 21/9/44, λίγο πριν τα μεσάνυχτα το πλοίο εμφανίζεται και έπρεπε να ξεφορτωθεί μέσα σε δύο μόνο ώρες. Οι μαχητές μπαίνουν στο νερό και στον περιορισμένο αυτόν χρόνο ξεφορτώνουν τα όπλα. Το κωμικοτραγικό είναι ότι εκτός από τον πλοίαρχο όλα τα μέλη του πληρώματος ανήκουν στα κομμουνιστικά συνδικάτα και νομίζουν ότι τα όπλα θα δοθούν στους δικούς τους. Και επειδή μάλλον όταν ξεκίνησαν δεν ήταν απολύτως σίγουροι ποιοι θα τα έπαιρναν φρόντισαν να «ελαφρώσουν» το φορτίο, έτσι όταν τα όπλα μετρήθηκαν στην Αθήνα έλειπε ένας μεγάλος αριθμός και 60.000 από τα φυσίγγια τα οποία είχαν σταλεί με άλλο πλοίο στον ΕΛΑΣ του Λιτόχωρου Πιερίας (Στοιχεία από αρχείον ΓΕΣ/ΔΙΣ Φ 913/Ζ/2 και από το βιβλίο «Η απελευθέρωσις και τα μετά ταύτην γεγονότα»).

Το άλλο πρωί ο Ζαγκλής στέλνει τον γιο του Διονύσιο 14 ετών στον Σ.Δ.Α με την ειδοποίηση «εμπόρευμα αφίχθη μεριμνήσατε δια μεταφοράν στο μοναστήρι Κερατέας», όμως τον πιάνουν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και τον ανακρίνουν, αυτός τους δίνει παραπειστικές μα αληθοφανείς πληροφορίες, αυτοί υποτιμούν τον κίνδυνο και θέλοντας να πετύχουν μια εύκολη νίκη όρμησαν «μπουλουκηδόν» στους «Χίτες» οι οποίοι όμως είχαν πληροφορηθεί την σύλληψη και τους περίμεναν με τέτοια δύναμη πυρός που τους διέλυσε. Τέσσερις έπεσαν νεκροί και επτά τραυματίστηκαν, οι υπόλοιποι διαλύθηκαν, το παιδί διέφυγε και τα όπλα μέσα από μπλόκα Γερμανών και Ελασιτών σταδιακά έφτασαν στην Αθήνα («Το χρονικό της εθνικής αντιστάσεως Πελοποννήσου 1941-1945» Ιωάννου Ανδρέα Κοσσιώρη Αθήνα 1992). Παράλληλα κύκλοι του Σ.Δ.Α διέρρευσαν με την σειρά τους ότι παρέλαβαν 8.000 όπλα για τις εθνικές οργανώσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσουν τρομερή ανησυχία στους αντιπάλους τους. Οι επικεφαλής των Εθνικιστών της «Χ» και τα μέλη της προαναφερόμενης αποστολής παρασημοφορήθηκαν το 1947 με το Β.Δ. της 18/7/1947 («Θησείο» Χαμόδρακας Φάνης Αθήνα 2009).

Στην αιματηρή σύγκρουση που δυστυχώς θα κλιμακώνονταν τον τραγικό Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς οι ερυθροί γνώριζαν ότι τα μέλη των εθνικών οργανώσεων που κάθε τόσο εκτελούσαν και κακοποιούσαν με ψευδείς και ανυπόστατες κατηγορίες εκτός από αποφασισμένα- που έτσι και αλλιώς ήταν-πλέον ήταν και αναλόγως οπλισμένα.... 



ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ