Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΔΟΪΡΑΝΗΣ ΣΤΙΣ 18/19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1918 - ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΕΝΔΟΞΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Του Δημητρίου Νατσιού, 

Δασκάλου -Κιλκίς 

 

Ο τροπαιούχος νομπελίστας μας Γ. Σεφέρης, κατά την παραλαβή του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, το 1963, στην καθιερωμένη ομιλία, έδωσε έναν εξαίσιο ορισμό της πατρίδας μας. «Ανήκω» έλεγε, «σε μια μικρή χώρα. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στην Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τους αγώνες του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου». Προτάσσει στην έξοχη αυτή περιγραφή, όχι τυχαία, ο ποιητής τους αγώνες για την απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά ελευθερία μας.

''Τιμιώτερων εστί η Πατρίς'' να το φυσικό λίπασμα του Ελληνισμού, ''Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις'', την Ρωμιοσύνη την ανάστησαν οι ανδρείοι ''που ο θάνατός τους θάνατος δεν λογιέται'' όπως γράφει και το γνωστό επίγραμμα στο μνήμα του Γρηγορίου Αυξεντίου, του αητού της Κύπρου. Πράγματι η ελληνική ιστορία έχει μια ιδιοτυπία, μοναδική ίσως στην Οικουμένη. Είναι μια ιστορία αδιάλειπτων αγώνων για επιβίωση. Τόσο το ελληνικό χώμα είναι ποτισμένο με δάκρυα κι αίμα, τόσο τα ελληνικά βουνά είδαν ανθρώπινον αγώνα, που ανατριχιάζεις λογαριάζοντας πως στα βουνά ετούτα και τα ακρογιάλια παίχτηκε η μοίρα του ανθρώπινου γένους'ζ, όπως το έγραψε αριστοτεχνικά ο μεγαλύτερος, μετά τον Παπαδιαμάντη, Νεοέλληνας λογοτέχνης, που έγραφε με την σπάθα του και όχι με το κοντύλι, ο στρατηγός Μακρυγιάννης: ''Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδαίνουν''.

Η ντροπή και η δόξα

Τον αιώνα που μόλις αφήνουμε, τον εικοστό, πολλά θερία πέσανε να μας φάνε. Ξεκίνησε με την γιγαντομαχία στην Μακεδονία. Είναι η εποχή όπου η ''μικρά και έντιμος'' Ελλάς, καταντροπιασμένη από το αίσχος του '97, δέχεται καταιγισμούς επεμβάσεων, υπονομεύσεων και εξευτελισμών από τις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Αιχμάλωτη η δύστυχη πατρίδα μας στις ραδιουργίες των ξένων και στην μικρόνοια των τότε κυβερνώντων αδυνατεί να εκπληρώσει τα εθνικά της ιδανικά.

Αφυπνίστηκε όμως αυτό που όλο και σπανιότερα ακούγεται σήμερα, το φιλότιμο του Έλληνα. Νέοι αξιωματικοί, με πρωτοστάτη τον εθνομάρτυρα Π. Μελά, την σύμπραξη Μακεδόνων αγωνιστών σαν τον Κώττα, τον δυναμισμό λαμπρών ιεραρχών σαν τον Γερμανό Καραβαγγέλη, σώζουν την Μακεδονία, σώζουν και την Ελλάδα κατά την γνωστή ρήση του Ίωνα Δραγούμη. Φτάνουμε στο 1909. 15 Αυγούστου. Στο Γουδί,  νέοι αξιωματικοί διαβλέποντας την διεθνή ανησυχία και βλέποντας τα χάλια της σπαρασσόμενης από την παλαιοκομματική συναλλαγή πατρίδα μας, επαναστατούν. Τηλεγραφούν στον θρύλο του Θερίσου, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Από εκείνη την στιγμή η Ιστορία αλλάζει.

''Είς άνθρωπος ζήλω πεπυρωμένος άπαντα τον δήμο δύναται διορθώσαι'', λέει ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ένας άνθρωπος που πυρπολείται από ζήλο μπορεί να διορθώσει και να εμπνεύσει όλο τον δήμο, όλο τον λαό. Μέσα σε μια τριετία η πολιτική της ''αψόγου στάσεως'', η πολιτική των υποκλίσεων, το κακοφορμισμένο απόστημα της εξάρτησης και της υποτέλειας σπάει. Ο στρατός αναδιοργανώνεται, ο λαός εμπνέεται, η Επανάσταση του '21, που έμεινε ημιτελής, είναι έτοιμη να ολοκληρωθεί.

Είναι η εποχή της Μεγάλης Ιδέας. Το όραμα του δικέφαλου αετού, της Πόλης των ονείρων μας. 6 Οκτωβρίου 1912, μια ημερομηνία, ισάξια της 25ης Μαρτίου του '21: Ξεκινούν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι. (Παρενθετικά αναφέρω ότι είναι λυπηρό να αγνοούμε την μεγάλη αυτή επέτειο. Η 6η Οκτωβρίου του 1912 είναι το δεύτερο '21 του Ελληνισμού). Ο ελληνικός στρατός κατανικά στα πεδία των μαχών Τούρκους και Βουλγάρους. Η Ελλάδα της Μελούνας πέτυχε σ' έναν χρόνο ό,τι δεν είχε κατορθώσει σε ένα περίπου αιώνα. Το έδαφος και ο πληθυσμός της διπλασιάζονται. Τα σύνορα απλώθηκαν μέχρι τον Νέστο και την Πρέσπα. Χάρις στην εθνική ομοψυχία- ''Έλληνας ομοφρονέοντας ....χαλεπούς είναι περιγίνεσθαι''- οι Έλληνες είναι ανίκητοι όταν ομοψυχούν έγραφε ο Ηρόδοτος, χάρη, λοιπόν, στο όραμα του Βενιζέλου και τον ενθουσιασμό του αρχιστρατήγου τότε και μετέπειτα βασιλιά Κωνσταντίνου, η Ελλάδα γίνεται σεβαστή στους φίλους και τρομερή στους εχθρούς της. Το κακορίζικο κρατίδιο μεταμορφώνεται σε ισχυρό έθνος. Το βιβλίο όμως της Ιστορίας δεν κλείνει ποτέ. Το 1914 ξεσπά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Λαοί που ορκίζονταν ''πόλεμο στον πόλεμο'' επιδίδονται σε μιάν άνευ προηγουμένου αλληλοεξόντωση. Η Γερμανία ακολουθώντας το γαλλοβρετανικό παράδειγμα της υπερπόντιας επέκτασης, προς αναζήτησιν φθηνών πρώτων υλών και εξάπλωση των αγορών της, αναζητεί ''μία θέση στον ήλιο''. Κυριαρχείται από το τόσο καταστρεπτικό δόγμα του ''ζωτικού χώρου''. Ο Πλάτων επιβεβαιώνεται και πάλι: ''Δια την των χρημάτων κτήσιν άπαντες οι πόλεμοι γίνονται''. Ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής, «με άλλα μέσα» έγραφε ο Φον Κλαούζεβιτς και οι πολιτικοί ρίχνουν τους λαούς τους στο φοβερό αυτό αιματοκύλισμα. Η Ευρώπη χωρίζεται σε δύο αντίμαχα στρατόπεδα. Από την μια η γαλλοβρετανική Εγκάρδιος Συνεννόηση, η γνωστή Αντάντ και από την άλλη η Γερμανία με την αυστρρουγγρική αυτοκρατορία, γνωστές ως Κεντρικές Δυνάμεις. Τα μικρότερα ευρωπαϊκά κράτη εξαναγκάζονται- η μοίρα των αδυνάτων- να προσκολληθούν σε ένα από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Αλυτρωτικές διαθέσεις, σωβινισμοί, μίση ξεχασμένα, αναβιώνουν.

Ο εθνικός διχασμός

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα που είχε ανάγκη ειρήνης, τίθεται εμπρός σε οξύτατο πρόβλημα. Εκδηλώθηκαν τότε δύο τάσεις εξωτερικής πολιτικής: Η πρώτη, για άμεση συμμετοχή στον πόλεμο εναντίον των Κεντρικών Αυτοκρατοριών, υπαγορευμένη από την συμμαχική υποχρέωση προς την Σερβία αλλά και από την ασφαλή και οξυδερκή πεποίθηση του Βενιζέλου για νίκη της Αγγλίας και Γαλλίας και την θετική έτσι ελπίδα για εξασφάλιση των εθνικών δικαίων. Η δεύτερη, για τήρηση ουδετερότητας, υπαγορευμένη από την εσφαλμένη, όπως αποδείχτηκε, πρόβλεψη του βασιλιά για νίκη της Γερμανίας και από την επιθυμία για ειρηνική εργασία προς αξιοποίησιν των κεκτημένων από τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους. Είναι δυστυχώς η εποχή της εθνοκτόνου εσωτερικής έριδος, ο αποτρόπαιος Εθνικός Διχασμός. (Η λέξη αποτρόπαιος εδώ κυριολεκτεί. Ο διχασμός στέρησε την πατρίδα μας από -τρόπαια, από δόξα και νίκες). Δεν θα επιμείνω στην ανάλυση του θλιβερού και ολέθριου αυτού γεγονότος. Δυστυχώς το λάθος της εμφύλιας διαμάχης το επαναλάβαμε και αργότερα με τραγικές και πάλι συνέπειες. Η Ιστορία διδάσκει ότι κανείς ...δεν διδάσκεται απ' αυτήν. Και ας επισημαίνει πριν από δυόμισυ χιλιάδες χρόνια ο ιστορικός Πολύβιος, ότι αποκλειστικός προορισμός της ιστορίας είναι ο φρονηματισμός αρχόντων και αρχομένων, κυβερνητών και λαού ''δια το μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσις της των προγεννημένων πράξεων επιστήμης'' τα σφάλματα των προγόνων, δηλαδή, πρέπει να διδάσκουν τους απογόνους. Εν μέσω πολιτικών, ιδεολογικών και προσωπικών αντιθέσεων, εν μέσω αντισυνταγματικών βασιλικών πρωτοβουλιών, εν μέσω ιταμών και ωμών επεμβάσεων των ξένων, που εντείνουν τον διχασμό του λαού, καταντά το ελληνικό έθνος περίγελως της Οικουμένης.

Ταυτοχρόνως οι Βούλγαροι που εισήλθαν στον πόλεμο στις 14 Οκτωβρίου του 1915 τασσόμενοι στο πλευρό των Γερμανών, καταλαμβάνουν σχεδόν αμαχητί την Καβάλα. Τον Μάιο του 1916 η Μακεδονία παραδίδεται στα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα. Το Δ' Σώμα Στρατού αιχμαλωτίζεται χωρίς να προβάλει αντίσταση, και μεταφέρεται ατιμωτικά στην Γερμανία.

Πριν από την μάχη

Δίνοντας τέλος σ' αυτές τις αθλιότητες ο νόμιμος πρωθυπουργός της Ελλάδος Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει στις 26 Σεπτεμβρίου του 1916 προσωρινή κυβέρνηση, το γνωστό κίνημα Εθνικής Αμύνης, και στις 13 Ιουνίου του 1917 επανέρχεται στην Αθήνα προχωρώντας αμέσως στην πολεμική κινητοποίηση ολόκληρης της χώρας στο πλευρό των Συμμάχων. Πρώτο μέλημα του Βενιζέλου η συγκρότηση αξιόμαχου στρατού. Ήδη από τη Θεσσαλονίκη  είχαν σχηματισθεί οι Μεραρχίες Σερρών και Κρήτης που πρωταγωνίστησαν στην Μάχη της Δοϊράνης και η Μεραρχία Αρχιπελάγους (γνωστή από το περίφημο έργο του Μυριβήλη «Η ζωή εν τάφω»).

Τον Σεπτέμβριο του 1918 έναντι συνόλου 29 Μεραρχιών, υπό τις διαταγές του Γάλλου αρχιστρατήγου Φρανσαί Ντ' Εσπεραί, η Ελλάδα διέθετε δέκα μεραρχίες, η Γαλλία οκτώ, η Αγγλία τέσσερες, η Σερβία έξι και η Ιταλία μία. Οι ελληνικές δυνάμεις αποτελούσαν το 34% του συνόλου των δυνάμεων, γεγονός που αποδεικνύει την σημαντικότατη συμβολή του ελληνικού στρατού στις επιχειρήσεις διασπάσεως του Μακεδονικού Μετώπου.

Η λίμνη της Δοϊράνης, η κατά τους αρχαίους Πρασιάς ή Πρασιάδα, κατοικημένη από αρχαιοτάτων  χρόνων από το ελληνικό φύλο των Παιόνων, λόγω της επίκαιρης στρατηγικής της θέσεως δέχθηκε αλλεπάλληλες επιδρομές βαρβάρων. Η πόλη της Δοϊράνης από τον 17ο αι. είχε γίνει έδρα της επισκοπής Πολυανής και από τον 19ο αι. η περιοχή απετέλεσε ξεχωριστή υποδιοίκηση με την ονομασία ''Καζάς Δοϊράνης''. Παρ' όλες τις τουρκικές διώξεις ο Ελληνισμός της περιοχής ανθεί, καταφέρνοντας να δημιουργήσει γύρω στα 1900 οκτώ σχολεία. Δύο στην Δοϊράνη και τα υπόλοιπα στα χωριά Δροσάτο, Φούρκα, Βλάντοβο, Ακίντζαλη (Μουριές σήμερα).

Η περιοχή ελευθερώθηκε στις 23 Ιουνίου του 1913 για να καταληφθεί πάλι από τους Βούλγαρους το 1915 και να ξανα υπομείνει ο πληθυσμός τα πάνδεινα. Από το 1914 ήδη η Δοϊράνη υπήρξε θέρετρο επιχειρήσεων, με ισχυρή οχύρωση βάθους τριών χιλιομέτρων σε τρεις διαδοχικές γραμμές άμυνας. Η εχθρική τοποθεσία στηριζόταν ανατολικά της λίμνης στα υψώματα του Μηλάνγκα Πάσινα και δυτικά της λίμνης τα υψώματα 603 και 669, επικληθέντα Γκραντ Κουρονέ και Ντούμπ (οι ονοματοδοσίες των υψωμάτων γίνονταν από τους Γάλλους, όπως το περίφημο Σκρα). Οι βουλγαρικές θέσεις ήταν ισχυρότατες και υποστηριζόταν από πολυαριθμότερο πυροβολικό. Τον Ιούνιο του 1918 αναλαμβάνει διοικητής της Συμμαχικής Στρατιάς Ανατολής ο Γάλλος Φρανσαί ντ' Εσπεραί με την διαταγή να διασπάσει το μακεδονικό μέτωπο.  Τυχόν νίκη θα αποθάρρυνε τους Βουλγάρους, αφαιρώντας από τους Γερμανούς έναν σημαντικό σύμμαχο. Ήδη η μεγαλειώδης νίκη στο Σκρα αποκατέστησε το γόητρο του ελληνικού στρατού, κάμπτοντας ταυτόχρονα αυτό του βουλγαρικού, που όδευε προς την συνθηκολόγηση. Η επίθεση στην Δοϊράνη ορίστηκε για τις 18 Σεπτεμβρίου του 1918. Αντίπαλες δυνάμεις ήταν η 22η, 26η  και η  28η αγγλικές μεραρχίες και οι ελληνικές μεραρχίες Σερρών με διοικητή τον υποστράτηγο Εμμ. Ζυμβρακάκη και Κρήτης με διοικητή τον υποστράτηγο Παν. Σπηλιάδη. Διοικητής Στρατιάς ορίστηκε ο Άγγλος στρατηγός Μιλν. Απέναντι υπήρχε η επίλεκτη 9η βουλγαρική μεραρχία της Πλεύνας υπό τον ικανότατο στρατηγό Νεζερώφ και 11η ταξιαρχία της 1ης  βουλγαρικής στρατιάς.

Η μάχη της Δοϊράνης

Στις 3 το πρωί της 18ης Σεπτεμβρίου εξόρμησαν εν απολύτω σιγή τα τμήματα της μεραρχίας Κρήτης κατά της ανατολικά της λίμνης εχθρικής τοποθεσίας, έχοντας στην πρώτη γραμμή το 29ο σύνταγμα με διοικητή τον ταγματάρχη Βασίλειο Τυπάλδο και το 9ο σύνταγμα με διοικητή  τον συνταγματάρχη Παναγιώτη Μίνη. Στις 5.30 είχε καταληφθεί ολόκληρη η προκεχωρημένη αμυντική τοποθεσία. Η παραπέρα προώθηση όμως κατέστη αδύνατη, διότι οι απώλειες υπήρξαν τεράστιες, λόγω της αδυναμίας του συμμαχικού πυροβολικού να υποστηρίξει τις επιθέσεις του πεζικού.
Δυτικά της λίμνης επιτέθηκαν η μεραρχία Σερρών και η 22α και 26η αγγλικές μεραρχίες. Στις 5 και 8 ακριβώς εξόρμησε πρώτο το 1ο σύνταγμα με διοικητή τον συνταγματάρχη Αθ. Μάρκου. Υπό τους ήχους των σαλπίγγων ''εμπρός προς έφοδον'' και την γνωστή πολεμική ιαχή των Ελλήνων ''αέρα'' πέτυχε να καταλάβει έως τις 6.30 ολόκληρη την πρώτη γραμμή χαρακωμάτων και τμήμα της δεύτερης. Ομοίως εξόρμησε και το 2ο σύνταγμα με διοικητή τον συνταγματάρχη Θεόδωρο Μανωλάκη, η 22α αγγλική μεραρχία, το 3ο ελληνικό σύνταγμα υπό τον σχη Λιάσκο και η 26η αγγλική μεραρχία. Το 2ο σύνταγμα ειδικά υπέστη βαρύτατες απώλειες και μεταξύ των νεκρών ήταν και ο ηρωικός συνταγματάρχης Θεόδωρος Μανωλάκης και ο διοικητής του 1ου τάγματος ταγματάρχης Δημήτριος Παπαλουκάς. Οι απώλειες του ελληνικού στρατού ήταν αναλογικά τεράστιες. Αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι ο Έλληνας αρχιστράτηγος Παναγιώτης Δαγκλής, σε επιστολή του στον Βενιζέλο διαμαρτύρεται διότι, όπως γράφει ''τα ελληνικά τμήματα εγκαταλείφθησαν  υπό των Βρεττανών υποστάντα βαρυτάτας απωλείας''. Η  μεραρχία Σερρών είχε 359 νεκρούς 1713 τραυματίες και 615 αγνοουμένους. Η Μεραρχία Κρήτης είχε 144 νεκρούς και 573 τραυματίες. Αιώνια η ευγνωμοσύνη που χρωστάμε εμείς οι Μακεδόνες στους ήρωες της Κρήτης, που πρωταγωνίστησαν σ' όλους τους αγώνες για την απελευθέρωση της Μακεδονίας μας.

Το σύνολο των ελληνικών απωλειών ανήλθε σε 3.404 άνδρες. Των βρεττανικών σε 3.115 άνδρες. Ο σκοπός όμως επιτεύχθηκε. Η επίθεση σταμάτησε την επόμενη μέρα, κατόρθωσε όμως να διασπάσει την βουλγαρική τοποθεσία, καθήλωσε όλες τις εχθρικές δυνάμεις της περιοχής Αξιού- Δοϊράνης, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει η γερμανική διοίκηση να μετακινήσει ενισχύσεις και να τις διαθέσει στον τομέα Δοβρόπολεως, όπου εφαρμοζόταν η κύρια συμμαχική επίθεση. Αυτό οδήγησε στην βουλγαρική ήττα και συνθηκολόγηση της 30ης Σεπτεμβρίου, γεγονός που επέδρασε αρνητικά στους Γερμανούς, οδηγώντας τους στην άνευ όρων συνθηκολόγηση της 11ης Νοεμβρίου του 1918, με την οποία λήγει ο φονικός πόλεμος.

Είμαστε στο εμείς

Συγκεντρωμένοι εδώ σήμερα  τελούμε το μνημόσυνο των ηρώων μαχητών της Μάχης της Δοϊράνης. Προσκυνούμε την ιερή τους μνήμη. Προσκυνούμε τις ιερές σκιές τους που λάμπρυναν το εικονοστάσι του Γένους. Πότισαν το δέντρο της λευτεριάς και αυτό ανθεί. “Η Ρωμανία και αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο'', έψαλλε ο Ελληνισμός του Πόντου. Σήμερα κυρίως είναι απαραίτητη η εθνική μας μνήμη. Η Ελλάδα έζησε ανά τους αιώνες χάρι στους αγώνες των παιδιών της και τον πολιτισμό που συνεχώς ανέπτυσσε. Ο στρατηγός Ντ' Εσπεραί δήλωνε στον Βενιζέλο στις 3 Δεκεμβρίου του 1918. ''Η ανδρεία των ελληνικών στρατευμάτων επαξίως κατέκτησε πανταχού τους επαίνους των Συμμάχων. Τα τέκνα είναι αντάξια των προγόνων τους''.

Είμαστε κληρονόμοι μιας βαριάς κληρονομιάς, οι ήρωες της Δοϊράνης, οι νεκροί περιμένουν….΄΄Χρωστάμε σ' όσους πέρασαν, θα 'ρθουν και θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί'' διαλαλεί ο Παλαμάς. Η ελευθερία είναι το χρέος μας,  αυτή είναι η νέα Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού. ''Ελευθερία τε και Δημοκρατία, ταύτα γαρ μόνα τα άξια λόγου εν Έλλησι'' έλεγε ένας από τους γονέους της ανθρωπότητας, ο Σωκράτης. Η εύκολη απόκτηση χρήματος και το μανιώδες κυνήγι των πιο ευτελών απολαύσεων είναι οι ταφόπλακες ενός έθνους. Το έθνος πρέπει να θεωρεί αληθινό, ότι είναι εθνικό, λέει ο Σολωμός. Έχουμε τέτοια ακαταμάχητα εθνικά όπλα. Είναι η γλώσσα μας, η ψυχή του λαού μας. Είναι η πίστη μας. Όπως έγραφε ο ποιητής μας Αρ. Βαλαωρίτης ''ο πέλεκυς της ξενοκρατίας ουδέποτε κατέστρεψε την ενότητα της ημετέρας φυλής, θαυμασίως διασωθείσης τη παντοδυνάμω συνάρσει της Ορθοδόξου ημών πίστεως''.

Είναι τα ήθη και τα έθιμά μας, το ομότροπον του Ηροδότου. Όλα αυτά όμως απαιτούν ομοψυχία, ομόνοια, εθνική ενότητα. Βροντοφωνάζει ο Μακρυγιάννης, εθνικό κληροδότημα ο λόγος του:

«Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμε και όλοι μαζί, και να μην λέγει ούτε ο δυνατός  εγώ, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς εγώ; Όταν αγωνισθεί μόνος του και φκειάσει ή χαλάσει, να λέγει εγώ. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε εμείς. Είμαστε εις το εμείς κι όχι εις το εγώ». Σ' αυτό το εμείς ήταν οι ήρωες της μάχης της Δοϊράνης.

Όπως έλεγε ο επιγραμματογράφος αρχαίος ποιητής Σιμωνίδης: «Άσβεστον κλέος οίδε φίλη περί πατρίδι θέντες κυάνεον θανάτου αμφεβάλοντο νέφος. Ουδέ τεθνάσι θανόντες, επεί σφ' αρετή καθόπερθεν κυδαίνους ανάγει δώματος εξ' Αίδεω». Δηλαδή, αυτοί εδώ (οι ενταφιασμένοι νεκροί), αφού περιέβαλαν την αγαπημένη πατρίδα με άσβεστη δόξα, ντύθηκαν με το μαύρο σύννεφο του θανάτου. Αλλά δεν έχουν πεθάνει, αν και σκοτώθηκαν, επειδή η ανδρεία τους, αφού πάνω απ' όλα τους δόξασε, τους οδηγεί από τον Άδη πάνω στους ουρανούς.

aktines.blogspot.gr/
ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ : ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΡΑΞΗ ΒΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ

Τονίζουμε σε κάθε ευκαιρία, επειδή στη σύγχρονη εποχή της εντυπωσιοθηρίας δυσκολεύονται πολλοί να αντιληφθούν τα αυτονόητα, ότι η Ε.Ο.Ν. είναι Ακομμάτιστος και Ανεξάρτητος λαϊκός Εθνικιστικός Σύλλογος που δεν στηρίζει και δεν στηρίζεται από κανένα πολιτικό κόμμα. Απλά και σταράτα !

Ωστόσο, ο ακομμάτιστος χαρακτήρας μας δεν μάς απαγορεύει, αλλά αντιθέτως μάς υποχρεώνει έτι περαιτέρω να καταδικάζουμε απεριφράστως κάθε πράξη βίας εναντίον Εθνικιστών και Πατριωτών.

Ως εκ τούτου, ο φορέας μας με τον πιο ρητό και κατηγορηματικό τρόπο εκφράζει τον ευθύ, κάθετο και ειλικρινή αποτρόπιασμό του τόσο για την αήθη επίθεση, την οποία εδέχθη, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, ο Πρόεδρος της «ΝΙΚΗ» κ. Δημήτριος Νατσιός από την αλαζονική υφυπουργό Παιδείας Δόμνα Μιχαηλίδου, επειδή τόλμησε ορθώς να αναδείξει την ανθελληνικότητα των σχολικών βιβλίων, όσο και, mutatis mutandis, ήτοι σε ανάλογο βαθμό, την εξόφθαλμη απόπειρα ανθρωποκτονίας στην οποία έπεσε θύμα ο Δικηγόρος και υποψήφιος με τον αυτοδιοικητικό συνδυασμό «ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ» κ. Σωτήριος Μεταξάς από ομάδα ανάνδρων δολοφόνων αναρχικών και αριστερών στο Πεδίον του Άρεως προχθές, οι οποίοι προσέβαλαν κατάφωρα τη ζωή, την υγεία και την σωμάτική του ακεραιότητα.

Κάθε αγωνιστής στον Εθνικό Αγώνα θα πρέπει να έχει υπ’ όψιν του ότι στη θέση των ως άνωθι προσώπων μπορεί πολύ σύντομα να βρεθεί ο ίδιος, δηλαδή όλοι εμείς, επειδή τυγχάνουμε να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας, να υπερασπιζόμαστε με κόστος την Πατρίδα μας και να μην φοβόμαστε να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Το κατεστημένο είτε δια των υπουργών του κράτους είτε δια των ταγμάτων εφόδου του παρακράτους εκδιώκει οποιονδήποτε ενοχλεί, ασκεί κριτική και διαθέτει φρόνημα ελεύθερο μη ελεγχόμενο από τις συστημικές δυνάμεις εξουσίας.

Μικρόψυχοι διαχωρισμοί δεν χωρούν σε περιστατικά προσβολής σοβαρών εννόμων αγαθών και σε ζητήματα αμιγώς ηθικής τάξεως, ειδικά όταν θίγεται απροκάλυπτα η ζωή ή ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητος!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944 : Η ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ!

Του Ιωάννου Μπουγά

13-15 Σεπτεμβρίου 1944 έγινε η Μάχη μεταξύ του ΕΛΑΣ και του Τάγματος Ασφαλείας (ΤΑ)
17-20 Σεπτεμβρίου έγινε η Σφαγή/Γενοκτονία στην Πηγάδα του Μελιγαλά!
Η μαζική σφαγή στον Μελιγαλά, μαζί με το Κιλκίς και την Αθήνα (στα Δεκεμβριανά), βρίσκονται στην κορυφή των εγκλημάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ το 1943-44.
Δυστυχώς, το φριχτό αυτό έγκλημα έχει παραποιηθεί από τις πρώτες ώρες της εκτέλεσής του από την προπαγάνδα, τις ψευδολογίες και τις μυθοπλασίες της Αριστεράς, αλλά και τα λάθη, τις παραλήψεις –δεν παρουσίασαν τα ακριβή γεγονότα, δεν έκαναν λεπτομερή καταγραφή θυμάτων, περιορίσθηκαν σε «κραυγές» και υπερβολές, κλπ.- και τέλος την αδιαφορία της Δημοκρατικής πλερυράς.
Στο έργο μου «ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 1940-45» παραθέτω πολλά από τα πιό απίστευτα ψεύδη και φανταστικά γεγονότα που έγραφαν οι εφημερίδες του ΕΑΜ της εποχής εκείνης.
Επίσης παρουσιάζω όλα τα ΨΕΥΔΗ και τις μυθοπλασίες που έχουν γραφεί σε βιβλία αριστερών συγγραφέων, και δίνω απάντήσεις με βάση τα πραγματικά γεγονότα.
Συνοπτικά εδώ:
ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ
-Αμυνόμενοι: το Τάγμα Ασφαλείας (ΤΑ) Μελιγαλά – 1100 άνδρες μαζί με Χωροφύλακες (πολέμησαν ίσως οι μισοί)
- Επιτιθέμενοι: η 3η Μεραρχία του ΕΛΑΣ- πάνω από 4.000 αντάρτες (δύο συντάγματα, το 8ο Λακωνίας και το 9ο Μεσσηνίας και εφεδροΕΛΑσίτες. Στο τέλος της μάχης προστέθηκε και το 11ο Αρκαδίας, που είχε και με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στο ΚΑΘΟΛΙΚΟ πλιάτσικο που ακολούθησε την είσοδο των ανταρτών στον Μελιγαλά). Στην πρώτη γραμμή πολέμησαν 1500 -1600 αντάρτες.
Ο ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΓΑΛΑ
Βάσει μαρτυριών καπεταναίων του ΕΛΑΣ και στελεχών του ΕΑΜ* που αναφέρουν συναντήσεις μαζί του εντός του Μελιγαλά και σε διπλανά χωριά, ο Άρης Βελουχιώτης ήταν στον Μελιγαλά την ημέρα που τελείωνε η μάχη (Παρασκευή, 15/9 ) και έφυγε 2 ημέρες μετά (την Κυριακή, 17/9).
Την επομένη ημέρα (Σάββατο 16/9) επισκέφθηκε το Μπεζεστένι μαζί με τον Μπελογιάννη, τον Μπλάνα (επικεφαλής ΚΚΕ Πελοποννήσου), τον Κουλαμπά (επικεφαλής ΕΑΜ Πελοποννήσου) και άλλους, και είδε τις χιλιάδες τους κρατουμένους. Εκεί διέταξε τη δολοφονία όλων των αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών και όσων αμάχων κρατουμένων η Επιτροπή του ΕΑΜ Μελιγαλά και Μεσσηνίας θεωρούσε «αντίδραση»!
Τη ίδια ημέρα συμμετείχε σε άγριο βασανισμό ομάδος αιχμαλώτων στη Μερόπη, λίγο έξω από τον Μελιγαλά, πριν σφαγούν από τους Μαυροσκούφηδες και ριχτούν σε ξεροπήγαδο.
Κοιμήθηκε 2 βράδυα στον Μελιγαλά, πριν πάει στην Καλαμάτα (την Κυριακή 17/9) να παρακολουθήσει το λυντσάρισμα των 19 αιχμαλώτων και μετά κινηθεί προς Γαργαλιάνους.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
Τα πολλά θύματα του Μελιγαλά, περίπου το 95%, δεν έπεσαν στη μάχη, ούτε δολοφονήθηκαν ως αντίποινα για δικά τους εγκλήματα. Εσφάγησαν για πολιτικούς λόγους, τελετουργικά στην Πηγάδα τις επόμενες ημέρεςμ γιατί δεν δέχονταν να συμμετάσχουν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ. (Οι αριθμοί αναλυτικά κατωτέρω).
Το Τάγμα του Μελιγαλά ήταν για 4 1/2 μήνες υπό τη διοίκηση του ταγματάρχη Στούπα που ήταν ΚΑΘΕΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΒΙΑΣ, και δεν είχε κάνει εκτελέσεις πλην μιάς που έγινε εν αγνοία του για αντεκδίκηση από ταγματασφαλίτες από το χωριό του τη Λεύκη.
Όποιες εκτελέσεις είχαν γίνει το 1943-44 στην περιοχή γύρω από τον Μελιγαλά, είχαν γίνει από Γερμανούς ως ήταν αντίποινα για ενέδρες του ΕΛΑΣ.
Τις τελευταίες εβδομάδες πριν τη μάχη, Τάγμα του Μελιγαλά είχε συλλάβει 300 περίπου στελέχη του ΕΑΜ και της ΟΠΛΑ από την γύρω περιοχή και τους κρατούσε υπό περιορισμό στον Μελιγαλά, από τον φόβο ότι θα δρούσαν ως Πέμπτη φάλαγγα. Κανείς δεν είχε βασανισθεί, ανακριθεί ή δικαστεί. Όλοι ελευθερώθηκαν σώοι.
- Ο ολικός αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος. Δικός μου υπολογισμός: περίπου 1700
- Νεκροί ταγματασφαλίτες στη μάχη – περίπου 30. Άμαχοι, 60-70 από τον βομαρδισμό και τις αυτοδικίες των πρώτων ωρών μετά τη μάχη από αντάρτες του ΕΛΑΣ,
-Σύνολο νεκρών ταγματασφαλιτών (από τα αρχεία του ΥΠΕΑ). Αξιωματικοί 47, και 704 οπλίτες.
-Άμαχοι. Άγνωστο. Ένας ιδιώτης (!) έχει καταγράψει 1154 ονόματα, που σημαίνει ότι ο «Ελάχιστος Αριθμός Αμάχων Νεκρών» είναι 403, ενώ ο μεγαλύτερος υπολογίζεται σε 1000. Όλοι οι άμαχοι δεν εσφάγησαν στον Μελιγαλά, αλλά και σε πολλά γύρω χωριά που τους μετέφεραν από τον Μελιγαλά.
ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ, ΣΦΑΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΗΓΑΔΑ
Έχουν ταυτοποιηθεί 13 μέλη της ΟΠΛΑ Μεσσηνίας (οι περισσότεροι από τον Μελιγαλά) που έσφαζαν υπό την εποπτεία 2 Μεσσηνίων (Νικόλαος Μητρόπουλος και Παναγιώτης Μάτζαρης) και του Δημήτρη Πιρπιρή (καπετάνιου του 9ου συντάγματος του ΕΛΑΣ, πρώην αρχηγού της ΟΠΛΑ Γαργαλιάνων, από τη Ναύπακτο).
Σφαγείς στην Πηγάδα ήταν και μιά Διμοιρία 30-35 ανταρτών του ΕΛΑΣ από το 8ο σύνταγμα Λακωνίας, με καταγωγή από τα χωριά του Πάρνωνα.
Όλοι αυτοί δρούσαν και ως οδηγοί των δεμένων υποψηφίων θυμάτων από το Μπεζεστένι του Μελιγαλά στην Πηγάδα, μια απόσταση 2 έως 2 ½ χιλιόμετρα.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ
Στην Πηγάδα άρχισε την Κυριακή το πρωϊ, 17/9, και σταμάτησε την Τετάρτη το απόγευμα, 20/9. Κράτησε δηλαδή 4 ημέρες. Δεν ήταν έγκλημα της στιγμής, οργής, σύγχισης, κλπ. αλλά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ των αντιπάλων του ΚΚΕ από την περιοχή της άνω Μεσσηνίας (τουλάχιστον 60 κωμοπόλεις και χωριά της Μεσσηνίας είχαν πάνω από 10 θύματα στον Μελιγαλά).
Οι σφαγείς έκαναν διαλείματα για καφέ και σταματούσαν για μεσημεριανό φαγητό (πολλές φορές απόλαυσαν ψητό στο φούρνο, αλλά και πιό κλασσικά ελληνικά φαγητά όπως κρέας με μελιτζάνες!).
(*) ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΓΑΛΑ.
1. Ὁ Σπύρος Ξιάρχος, ένας εκ των σφαγέων στην Πηγάδα του στο βιβλίο του «Η Αλήθεια για τον Μελιγαλά», σελ. 37,γράφει:
“... Σέ μιά ἀπό τίς πρῶτες συνοδεῖες πού πήγαιναν γιά ἐκτέλεση ἦταν καί ὁ γέρο-Γιάννης Λαντζούνης πατέρας τοῦ πρώην βουλευτῆ Μίμη Λαν¬τζούνη. Ὁ Ἄρης βρέθηκε στή συμβολή ἀκριβῶς τοῦ κεντρικοῦ δρόμου πού διασχίζει τόν Μελιγαλά καί τοῦ δρόμου Ζευγολατειό-Μελιγαλᾶ-Σκάλα. Καθώς εἶδε τό γέρο δεμένο στή γραμμή διέταξε νά τόν λύσουν καί νά τόν ἀφήσουν νά πάει στό σπίτι του. Ὁ Ἄρης οὔτε γνώριζε ποιός ἦταν αὐτός πού ἐλευθέρωσε, οὔτε ρώτησε τ'ὄνομά του...”
Ὁ Ξιάρχος ἐπιβεβαιώνει μέ αὐτό τόν τρόπο τά ἑξῆς σπουδαῖα στοιχεῖα γιά τή γενοκτονία τοῦ Μελιγαλᾶ:
- τά θύματα δέν ἦταν μόνον ταγματασφαλίτες ἀλλά καί ἄμαχοι,
- οἱ φόνοι δέν ἦταν τυχαῖες αὐτοδικίες, ἀλλά ὀργανωμένες ἐκτελέσεις,
- αὐτές οἱ ὀργανωμένες ἐκτελέσεις, γίνονταν σέ ἄλλο σημεῖο μακριά ἀπό τό Μπεζεστένι (στήν Πηγάδα),
- τίς ἐκτελέσεις δέν τίς ἔκαναν ἀδέσποτα στοιχεῖα τῆς περιοχῆς, ἀλλά ἀντάρτες μέ τήν ἔγκριση τοῦ Βελουχιώτη. Σέ διαφορετική περίπτωση, αὐτός θά τίς σταματοῦσε καί θά ἐλευθέρωνε ὅλους πού ἦταν στήν συνοδεία,
- ὁ Ἄρης παρέμεινε στόν Μελιγαλά ἕως τίς πρωϊνές ὧρες τῆς 17ης Σεπτεμβρίου, πού ἄρχισαν νά γίνονται οἱ ὀργα¬νωμένες ἐκτελέσεις στήν Πηγάδα.
Τό σημεῖο στό ὁποῖο ὁ Ἄρης συνάντησε τήν φάλαγγα, ὑποδηλώνει ὅτι αὐτή ἦταν μία ἀπό τίς πρῶτες πού διέσχισαν τήν πόλη καθ'ὁδόν πρός τήν Πηγάδα. Μετά ἀπό τίς 2-3 πρῶτες φάλαγγες, ὅλες οἱ ἑπόμενες ὁδηγοῦνταν στήν Πηγάδα περιμετρικά τῆς πόλης. Ὁ Κλάρας, ἀπό τόν Μελιγαλά ἔφυγε γιά τήν Καλαμάτα, γιά νά παρεβρεθεῖ στό λυντσάρισμα τῶν 18 κρατου-μένων ἀπό τόν Μελιγαλά.
Βέβαια, ὀφείλω νά παρατηρήσω ὅτι ὁ Ξιάρχος, μέ τόν τρόπο πού περιγράφει τό γεγονός τῆς ἀπελευθέρωσης τοῦ Γιάννη Λαντζούνη ἀπό τόν Θανάση Κλάρα, εἶναι ὡς νά ζητᾶ νά δώσουμε βραβεῖο εὐσπλαχνίας στόν ἀρχικαπετάνιο τοῦ ΕΛΑΣ γιά τήν πράξη του!
2. Ὁ δικηγόρος Εὐάγγελλος Μαχαίρας, ἐπικεφαλῆς τοῦ Συγκροτήματος τῶν Βαρέων Ὅπλων τοῦ ΕΛΑΣ, ἀπό τούς κύριους συντελεστές τῆς νίκης κατά τῶν ΤΑ στή Μεσσηνία, στό βιβλίο του «50 Χρόνια Μετά», σελ. 436, γράφει ὅτι λίγη ὥρα μετά τήν πτώση τοῦ Μελιγαλᾶ, πῆγε καί βρῆκε τόν Κλάρα κάπου στόν Μελιγαλά. Γράφει ἀκριβῶς ὁ Μαχαίρας:
“… Ἐγώ ἔσπευσα νά μπῶ μέ τούς πρώτους στό χωριό (ἐννοεῖ τόν Μελιγαλά), ἀναζητῶντας τήν ἀδελφή μου. ... Τούς βρῆκα σώους σ'ἕνα καταφύγιο, ὅπου πληροφορήθηκα ἀπό τήν ἀδελφή μου ὅτι εἶχαν γίνει κιόλας αὐτοδικίες καί ὅτι οἱ ἀντάρτες εἶχαν πάρει ἀπό σπίτια ὁρισμένα πράγματα ... [...] ... Βγῆκα ἔξω τρέχοντας νά βρῶ τόν Ἄρη ... [...] Μόλις βρῆκα τόν Ἄρη, τοῦ λέω...”.
Ὁ Βελουχιώτης ἦταν λοιπόν στόν Μελιγαλά ἀμέσως μετά τήν πτώση του καί στά ἐπακολουθήσαντα γεγονότα. Τό ἐπιβεβαιώνει ὁ δικηγόρος καί καπετάνιος τοῦ ΕΛΑΣ Εὐάγγελος Μαχαίρας. Τότε γιατί οἱ βιογράφοι του καί πολλοί ἄλλοι ταγμένοι συγγραφεῖς τῆς Ἀριστερᾶς γράφουν εἴτε ὅτι δέν ἦταν ἐκεῖ, ἤ ὅτι ἔφθασε ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει, καί δέν εἶχε τίποτε νά κάνει μέ τίς ἐκτελέσεις; (Εὐάγγελος Μαχαίρας, ὅ.π., σελ. 436).
3. Σύμφωνα μέ μαρτυρία τῆς Μάρελ Σκλήρη, κόρης τοῦ μοναδικοῦ ἐπιζήσαντος γιατροῦ τοῦ Μελιγαλᾶ Χρήστου Σκλήρη -ἄραγε, πῶς;- ὁ Βελουχιώτης στόν Μελιγαλά ἔμεινε στήν οἰκία τοῦ συμβολαιογράφου Ἀριστείδη Δουβαρᾶ, ὁ ὁποῖος δέν ἀνῆκε στό ΕΑΜ/ΚΚΕ.
( Καί στήν ἑπόμενη πόλη πού κατέλαβε ὁ ΕΛΑΣ, τούς Γαργαλιάνους, ὁ Κλάρας ἐπέλεξε οἰκία δημοκρατικοῦ κατοίκου γιά νά διανυκτερεύσει. Ἴσως δέν ἐμπι¬στευόταν τούς φίλους τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ).
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΧΥΔΑΙΑ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ ΤΗΣ ΔΟΜΝΑΣ

Του Πέτρου Ι.Νικολού,   

Δικηγόρου Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Είναι συνήθεια αυτής της χώρας, όταν έχει να αντιμετωπίσει μείζονα ζητήματα εθνικής σημασίας, όπως τις θηριώδεις επιπτώσεις της θεομηνίας για την αγροκτηνοτροφική παραγωγή και τη ζωή των κατοίκων στη Θεσσαλία και την υπό την σκιά των φυσικών καταστροφών αθόρυβη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και άηχη ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων με νέο νομοσχέδιο, να προσανατολίζει την προσοχή της σε δημοσίους διαλόγους, οι οποίοι φαντάζουν στα όμματα των πολλών επουσιώδεις, ανιαροί και άνευ αντικειμένου. Όχι, όμως, πάντοτε. Η αδιάφορη προσπέλαση της συμπεριφοράς των κυβερνώντων από την κοινωνική πλειοψηφία εξακολουθεί να διογκώνει την ασύγγνωστη άγνοιά της αναφορικά με το πραγματικό πρόσωπο όλων όσοι έτυχον της αφειδούς εμπιστοσύνης της στην κάλπη. Ίσως η φιγούρα της νέας υφυπουργού Παιδείας να συνιστά το πιο αντιπροσωπευτικό έως του νύν δείγμα του αθεραπεύτως αλαζονικού και νοσηρώς εξουσιολαγνικού ανθρωποτύπου στον οποίον έχει εκχωρηθεί η διαχείριση της συλλόγικής μας ζωής. Οι παππούδες μας θυμόμαστε να έλεγον παλαιότερα, ότι τους εμπαθείς -με την θεολογική έννοια του όρου- ανθρώπους ο Θεός τούς σημαδεύει. Κάπως έτσι, λοιπόν, είδαμε μετά την πρόσφατη κοινοβουλευτική συζήτηση της ανωτέρω με τον Πρόεδρο της‘‘ Νίκης’’ για τα βιβλία της Ελληνικής Γλώσσης, πως κάτω από την σφριγηλότητα ενός νεανικού πλειστάκις συμπαθητικού δέρματος μπορεί να λανθάνει συχνά πυκνά το γήρας μιάς ψυχής επηρμένης, υπεροπτικής, εμπλέου ξιπασιάς, ασεβείας και εγωτισμού.

Μέχρι πρότινος ξέραμε πως τα κνώδαλα της κυβερνώσης τάξεως, τα οποία με περισσή αναίδεια κομπάζουν σε κάθε ευκαιρία για την αποφοίτησή τους από τα ακριβοπληρωμένα κολλέγια και ιδιωτικά ιδρύματα του εξωτερικού, αρέσκοντο να μάς υπενθυμίζουν την ανωτέρα ταξική βαθμίδα που καταλαμβάνουν τα οπίσθια της ποταπότητός τους. Δεν μάς είχαν ενημερώσει, όμως, πως θα κινδυνεύαμε να μάς εξομοιώσουν με σκύβαλα εμπτυσμού, σε περίπτωση που διαταράσσαμε την απροθυμία τους να μάς απευθυνθούν. Η πλήρης αγενείας, προκλητικότητος και αναισχυντίας απάντηση της ατέκνου τε και αδικαιολογήτως υπερβολικώς νεαράς πεφυτεμένης υπουργού Μιχαηλίδου απέναντι σ’ ένα αρχηγό κόμματος, ο οποίος ως μάχιμος δάσκαλος έχει υπηρετήσει την Πατρίδα και το δημόσιο σχολείο σε κάθε έρημο όρος κι απομακρυσμένο νησί στο οποίο τον έταξε το αχάριστο ελλαδικό κρατίδιο όσα έτη αθροίζουν την ηλικία του θράσους της, δεν αποτελεί ένα αποσπασματικό και μεμονωμένο στιγμιότυπο μιάς κοινής αδιάντροπης επιθέσεως κυβερνητικού προσώπου προς έναν πολίτικό του αντίπαλο. Θα έσφαλε κανείς, αν δεν διέκρινε μέσα από το χαμηλό πολιτικό ήθος της περί ής ο λόγος την επιτομή της αθλιότητος, η οποία διαπερνά σύσσωμη την κάστα των αναξίων αρχόντων, οι οποίοι με απίστευτη οίηση απαξιώνουν κάθε ταπεινό πολίτη με άποψη που τολμά να αρθρώσει κριτική προς τις πολιτικές αποφάσεις της μπουρζουαζίας που κακοδιοικεί τον τόπο ημών ερήμην ημών. Ο Δημήτριος Νατσιός, τον οποίον η υπουργός μετά χυδαιότητος προσέβαλε προσωπικά, αρνουμένη μέσα από μία περιφρονητική γενικολογία να απαντήσει στις εγκληματικές αστοχίες των σχολικών βιβλίων, όπως ανεδείχθησαν υπό του πρώτου, αναγνωρίζεται εισέτι ως ένας αμέμπτου ηθικής σοβαρότητος εκπαιδευτικός, παλαιάς κοπής, πολύ υψηλοτέρου γνωστικού και πνευματικού επιπέδου από τον μέσο όρο των ακαλλιεργήτων γενιτσάρων που διδάσκουν στα παιδιά μας το μίσος πρός το Έθνος, διαστρεβλώνουν την ιστορία και τούς εμφυσούν την απέχθεια προς την Ορθοδοξία, την παράδοση και την γλώσσα μας. Ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς μαζί του δεν μπορεί να μην σεβαστεί τη διάνοιά του και την προσφορά του στα γράμματα, αποτελώντας ουκ ολίγες φορές τον φορέα της δεδικαιολογημένης αντιδράσεως γονέων και καθηγητών για τα αίσχη του υπουργείου παιδομαζώματος. Στο πρόσωπο του σεμνού χριστιανού Δασκάλου, τον οποίο ο κόσμος τίμησε με το βουλευτικό αξίωμα, δεν αντιμετωπίστηκε μειωτικά και απροκλήτως υποτιμητικά μόνο ο ίδιος, αλλά όλοι εμείς, ήτοι τα άσημα εθνολαϊκά κοινωνικά στρώματα, τα οποία απαρτίζονται από οικογενειάρχες, νοικοκυραίους και ταπεινούς εργατοϋπαλλήλους, οι οποίοι έχοντας περιορισμένο εισόδημα, δουλεύοντας για το μεροκάματο πλήν όμως παραμένοντας πολύ πιο συντηρητικοί στον τρόπο ζωής, την Πίστη και τις αρχές τους, βρίσκονται σε ευθεία αναντιστοιχία με την βαθέως αμοραλιστική ελιτοκρατία της Δόμνας που ζέχνει από τις αναθυμιάσεις του πολιτισμικού υπονόμου της παγκοσμιοποιήσεως, την οποία προσκυνά, πρεσβεύει και υπηρετεί με σατανική αφοσίωση.

Είτε το αντιλαμβάνονται κάποιοι είτε πετούν ακόμα τον αετό της αηδιαστικής ιδιωτείας, ως λαός βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία αλαζονική μεγαλοαστική τάξη, η οποία ανακυκλώνεται στις θέσεις εξουσίας, δεν δίνει δεκάρα δι’ ημάς και είναι αποφασισμένη να μάς προσπεράσει με απαράμιλλη απαξίωση, προκειμένου να εδραιωθεί στον θώκο της και να προωθήσει την ατζέντα του αφελληνισμού της παιδείας στις σχολικές αίθουσες, γιατί ξέρει πολύ καλά ότι εκεί κρίνεται το μέλλον του Έθνους μας. Ας έχουν υπ’ όψιν, όμως, όσοι έλαβον τον κλήρο της πατριωτικής αντιπολιτεύσεως πως οι νερόβραστες κριτικές και οι τακτικές των ηπίων τόνων δεν βοηθούν. Χρειάζεται ολομέτωπη αντεπίθεση στο σύστημα με μαζικό ευτελισμό όλων όσοι εμπορεύονται την Πατρίδα μας σε ξένες δυνάμεις και προωθούν τα δόγματα της υποταγής. Η νεολαία, την οποία αφορά η συζήτηση για την Παιδεία, δεν έχει άλλη λύση απ’ ό,τι φαίνεται από το να ριζοσπαστικοποιηθεί σε ακομματίστους συλλόγους που πραγματικά δεν φοβούνται να υψώσουν φωνή.

https://www.eoneolaia.com/h-xydaia-mpourzouazia-ths-domnas-petros-nikolou/

Η ΕΥΡΕΣΙΣ & ΑΝΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ: ΤΑ ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Κάθε 14 Σεπτεμβρίου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐορτάζει τήν διπλή ἀνύψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Στήν πραγματικότητα τιμοῦμε δύο ξεχωριστά ἱστορικά γεγονότα πού τό ἔνα ἔλαβε χώρα τό 327 μ.Χ. μέ τήν εὔρεσι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπό τήν Αγία Ἑλένη καί τό άλλο τό 630 μ.Χ. μέ τήν ἀναστήλωσί του ἐπί Αὐτοκράτορος Ἡρακλείου. Ἁς τά δοῦμε:

Βρισκόμαστε δύο ἔτη ἀπό τήν κυριαρχία ως ἀποκλει­στι­κοῦ Αὐ­­το­κρά­τορος τοῦ Κωνσταντίνου Α’ του Μεγάλου[1] (324 μ.Χ.) μετά ἀπό μακρά πε­ρί­οδο σκληρῶν καί πο­λυμέ­τω­πων ἐμφυ­λίων συγκρού­σε­ων. Καί μόλις ἔνα ἔτος ἀπό τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας (325 μ.Χ.)[2] στην οποία συντάχθηκαν γιά πρώ­­τη φο­­ρά τά 7 πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως

Ἡ μητέρα τοῦ Αὐτοκράτορος Ἑλένη -μία Ἑλ­λη­νί­δα, κό­ρη παν­δο­χέως ἀπό τό Δρέπανο τῆς Βι­θυνίας - το 326 μ.Χ. μετέβη γιά προ­­σκύ­νημα στούς Ἁγίους Τόπους.

Ἐκεῖ πραγματοποίησε μεγάλες ἀνασκαφές καί βρῆκε τούς τόπους Γεννήσεως, Σταυρώσεως καί Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Σε αυτήν οφείλεται καί ἡ εὔ­ρεσις τοῦ Τιμίου Σταυ­ροῦ καί τῶν σταυρῶν τῶν δύο ληστῶν, στόν ὁποίο ὁδηγηθηκε κατόπιν επιπόνων ἀνασκαφῶν καί κατά τήν παράδοσι στό σημεῖο πού βρέθηκε, φύτρωνε ἔνα ἀρωματικό φυτό, ὁ γνωστός μας βασιλικός.

Ἡ Ἑλέ­νη λοιπόν μέ αὐτοκρατορικές χορηγίες ἀνήγειρε τόν μεγα­λο­­­πρε­πή Ναό τῆς Γεννήσεως στήν Βηθλεέμ καί τόν Ναό τῆς Ἀνα­­στάσεως στόν Γολγοθά. Ναοί πού ἀποτελοῦν ἔκτοτε τά ση­μα­­­­ντι­­κότερα μνημεῖα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καί στίς 14 Σεπτεμβρίου 335 ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὁ Τίμιος Σταυρός παραδόθηκε στόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων πού τον τοποθέτησε στόν Ναό τῆς Ἀνα­­στάσεως

Κατά τόν Εὐσέβιο^[3] ἡ Ἑλέ­νη ἐπεδόθη σέ πρά­­ξεις φι­λαν­θρω­πίας, συντηρώντας κοινότητες καί ἀνεγείρο­ντας μονές καί ἱδρύ­ματα κοινῆς ὠφελείας. Μετά τό ταξείδι της στούς Ἁγίους Τόπους, ἐγκαταστάθηκε μό­νι­μα στήν Νικομήδεια, ὅπου καί ἀπεβίωσε τό 329 σέ ἡλικία 80 ἐτῶν. Ἡ Ἐκκλησία τήν ἀνακήρυξε Ἁγία καί Ἰσαπόστολο.

Ἡ Ἁγία Ελένη μέ τόν Τίμιο Σταυρό

 Ἡράκλει­ος: Ὁ πρῶτος Σταυροφόρος

 Μεταφερόμεθα σχεδόν τρείς αἰώνες μετά:

Ἁπό τό 610 Αὐτοκράτορας εἶναι ὁ Έλλην τής Καππαδοκίας Ἡράκλειος.[4]

Τό 613 οἱ Πέρσες κατέλαβαν τήν Δαμασκό καί ὅλη τήν ὑπό­λοι­πη Συρία. Καί βοηθούμενοι ἀπό “μονοφυσίτες” καί Ἰουδαίους, εἰσέβαλαν στήν Παλαιστίνη, κατέλαβαν ἀρχικά τήν Γαλιλαία καί τήν ἄνοιξι τοῦ 614 ἅλωσαν τά Ἱεροσόλυμα. Ἡ ἀγριότητα τῶν κατακτητῶν ἦταν ἀπίστευτη. Οἱ Πέρσες μέ τήν ἀρωγή τῶν Ἰου­δαί­ων τῆς πόλεως ἔσφαξαν μέχρι 90.000 Χριστια­νούς κατά μα­ρτυ­ρία τοῦ Θεοφάνους! Συ­νέ­λαβαν 35.000 αἰχμαλώτους μαζί μέ τόν Πατριάρχη Ζαχαρία καί κατέ­στρε­ψαν περίπου 300 ἐκ­­κλη­­σίες. Ὁ Τίμιος Σταυρός μεταφέ­ρθη­κε ὡς λάφυρο στήν αὐλή τοῦ Πέρση βασιλέως Χοσρόη Β’!

Ἦταν Δευτέρα, 5 Ἀπριλίου τοῦ 622. Ὁ Αὐτοκράτωρ Ἡράκλει­ος εἶχε ἤδη λάβει τήν θεία μετάληψι καί ἐνδεδυμένος ὡς ἁπλούς στρα­τιώτης προσευχήθηκε στήν Ἁγία Σοφία. Κατόπιν ἐνώπιον λα­­ού καί Στρατοῦ ὑψώνει τήν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ “ἀχει­ρο­­ποιήτου”. Ἡ τελετή ἔμοιαζε μέ «ἀληθινό σταυροφορικό ξεκίνη­μα».^[5]

Ἀπό τό 622 μέχρι τό 628 ὁ Αὐτοκράτορας ἔκανε ἀλλεπάλληλες ἐκστρατείες κατά τῶν Περσῶν. Ἀπί­στευτα ἀνδρεῖος, πάντοτε πολεμώντας στήν πρώ­­τη γραμμή ἔδινε τό παράδειγμα καί ἐνέπνεε τήν ἀγάπη καί τόν ἐνθου­σια­σμό τῶν ἀνδρῶν του. Κατά τόν Κ. Ἄμαντο «ἀπε­δεί­χθη ὁ τολμηρότερος ἀλλά καί ὁ περισσότερον μελετημένος στρατη­γός τοῦ Βυζαντίου».^[6] Ἐφήρμοσε τήν τακτική τοῦ κε­ραυ­νοβόλου πο­­­λέ­μου, τῶν αἰφνιδιαστικῶν ἑλιγμῶν, τῆς διει­σδύσεως στά με­­τό­πισθεν τοῦ ἐχθροῦ καί τῆς ἀποκοπῆς τῶν βά­σε­ών του.

Στίς 12 Δεκεμβρίου 627, ἡ πο­λύ­ωρη καί ἀπίστευτα σκληρή μά­χη τῆς Νινευί ξεκινοῦ­σε. Ὁ Ἡρά­κλει­ος μονομάχησε προσωπικά μέ τόν στρατηγό Ραζάτη καί τόν σκότω­σε! Σχεδόν ὅλοι οἱ Πέρ­σες ἀξιω­­μα­­τικοί ἔπε­σαν νεκροί, ἐνῶ 4 ἕως 6.000 Πέρσες ἔπεσαν στό πεδίο τῆς μάχης, μέχρι πού ἐτράπησαν σέ ἄτακτη φυγή. Ἡ νί­κη τοῦ Ἡρακ­λεί­ου ἦταν συντριπτική.

Ὁ “βυζαντινός Ἀλέξανδρος”

Ὁ νικηφόρος πόλεμος τοῦ βασιλέως Ἡρακλείου κατά τῶν Πε­ρσῶν εἶχε τελειώσει. Ἡ ἑλληνοπερσική σύγκρουσις πού εἶχε ξε­κινήσει ἀπό τόν 5^ο αἰώνα π.Χ. καί διαρκέσει παραπάνω ἀπό χι­λιετία ἔληγε ὁριστικά. Διότι ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος συνέτριψε τό πρῶτο ὀργανωμένο Περσικό Κράτος τῶν Ἀχαιμενιδῶν, ἔτσι ὁ Ἡρά­κλειος συνέτριψε τό δεύτερο Περσικό Κράτος τῶν Σασσανιδῶν. Ὁ Ρῶσος ἱστορικός Θ. Οὐσπένσκι συνέκρινε τίς ἐκστρατεῖες τοῦ Ἡρα­κλεί­ου μέ ἐκεῖνες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.^[7] Ὁ Κωνσταντῖνος Ζ’ Πορ­φυ­ρογέν­νη­τος τόν χαρακτήρισε «μέγα» καί ὁ Μιχαήλ Ψελλός «θαυμά­σιον».

Τό “Κοράνιο” ἀναφε­ρ­όμενο στίς νίκες τοῦ Ἡρακλείου κατά τῶν Πε­ρ­σῶν, γράφει: «Οἱ Ἕλληνες νικήθηκαν ἀπό τούς Πέρσες (ἐν­νο­εῖ πρίν τόν Ἡράκλειο), ἀλλά σέ λίγα χρόνια θά νικήσουν καί αὐ­τοί, μέ τήν σειρά τους».^[8]

Στίς 8 Ἀπριλίου ὁ Στρα­τιώτης - Αὐτο­κρά­τωρ μέ τόν δαφνοστεφῆ Στρατό του ἀνα­χω­ροῦ­σε γιά τήν Κων­στα­ντι­νού­πο­λι, ἀφήνοντας τόν ἀδελφό του Θε­ό­δωρο νά μεριμνήση γιά τήν ἐκκένωσι τῶν περιοχῶν ἀπό τούς Πέ­ρσες, βάσει τῆς συν­θή­κης. Ὅπως σημειώνει ἡ Ἑλένη Γλύκατζη - Ἀρβελέρ: «Ἡ περσική νίκη τοῦ Ἡρακλείου φέρνει στήν Ἀνατολή τά σύνορα τοῦ Βυζαντίου, πέρα ἀκόμη καί ἀπό τά ὅρια τοῦ παλαιοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους, συνδέ­ο­ντας τή βυζαντινή παράδοση μέ τό ἔργο τοῦ Μεγάλου Ἀλε­ξά­νδρου».^[9]

Ἡ ἀναστήλωσις: «Νίκας τοῖς βασιλεύσι κατά βαρβάρων…»

 Στίς ἀρχές τοῦ 630, στήν Ἱεράπολι ὁ Τίμιος Σταυρός πα­ραδόθηκε τελικά στόν Ἡράκλειο. Ὁ Αὐτοκράτωρ ἔσπευσε στά ἀπε­λευ­θερω­­μένα Ἱεροσόλυμα μέσα σέ κῦμα ἐνθουσιασμοῦ.

Ἦταν 21 Μαρτίου 630. Ὁ Ἡράκλειος μπροστά στό κατασυ­γκι­νη­μένο πλῆθος καί φορώντας μόνο ἕνα λευκό χιτώνα μετέφερε πε­­ζός στούς ὤμους του τόν Τίμιο Σταυρό καί ἀκολουθούμενος ἅ-πό τόν Πατριάρχη Μόδεστο καί τόν κλῆρο, τόν ἀποκατέστησε στήν θέσι του ἐπί τοῦ Γογλοθᾶ.

Ἐκεῖ εἶναι πού ὁ κλῆρος ἔψαλε τό ἀπολυτίκιο τοῦ Σταυροῦ:

«Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν Σου καί εὐλό­γη­σον τήν κληρο­νο­μίαν Σου, νίκας τοῖς βασιλεύσι κατά βαρβάρων δω­ρού­μενος καί τό σόν φυλάττων, διά τοῦ Σταυροῦ Σου, πολίτευμα».

Ὅπως γράφει ὁ G. Ostrogorsky: «Ἡ πανηγυρική αὐτή πράξη συμ­­­βό­λιζε τή νικηφόρα ἔκβαση τοῦ πρώτου μεγάλου θρησκευτι­κοῦ πολέμου τῆς χριστιανοσύνης».^[10]

Ἡ ἀνα­­στήλωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐντυπωσίασε ὅλον τόν κό­σμο καί «λό­γω τοῦ ὀνόματός του ὁ πολύς λαός τόν θεωροῦσε ἀπόγονο τοῦ Ἡ­ρα­κλῆ».^[11] Ἀπό τούς Φράγκους τῆς Δύσεως μέχρι τούς Ἰνδούς, κα­τέ­­φ­θα­­σαν δῶρα καί συγχαρητήρια. Ἀπετέλεσε γιά τήν Δύσι τό πρό­τυπο τοῦ μεσαι­ω­νικοῦ Ἱππότου. Ὅπως χαρακτηριστικά γράφει ὁ Ἀν­δρέ­ας Στρά­τος: «Ἡ ἐπική ποίηση τῶν Γάλ­λων θά ἀναπτύξει σέ φανταστικές διαστάσεις τόν ὡραῖο τύπο τοῦ ἱππότη, τοῦ δυ­να­τοῦ, τοῦ χριστια­νοῦ, τοῦ “Era­cles”».^[12]

Χάρτης μέ τίς ἐκστρατείες τοῦ Ἡρακλείου

 “Τά δύο νέα ἰσχυρά στη­ρί­­γματα τοῦ Κράτους: ἑλληνισμός καί ὀρθοδο­ξία”

 Ἀμέσως μετά τήν τελειωτική νίκη του κατά τῶν Περσῶν, ὁ Η­ρά­­κλειος προχώρησε σέ μεταρρυθμίσεις τοῦ ἀπέβλεπαν στήν ὁρι­­στική καί πλήρη ἑλληνοποίησι τῆς Αὐτοκρατορίας.

Τό ἔτος 627 (ἤ 629) ἡ ἑλληνική ἔγινε ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ Κρά­τους. Σχολιάζοντας αὐτό τό γεγονός καί τήν ἀναγκαιότητά του, ὁ G. Ostrogorsky γράφει: «Ἡ γλῶσσα τοῦ λαοῦ καί τῆς Ἐκ­κλη­σίας ἔγινε τώρα καί ἡ γλῶσσα τοῦ Κράτους.».^[13]

Παράλληλα, τό 629 οἱ λατινικοί τίτλοι “Flavius”, “Imperator”, “Caesar” καί “Augustus” (Φλάβιος, Αὐτοκράτωρ, Καίσαρ καί Αὔ­γου­­­­στος), ἀντικαθίστανται ἀπό τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό τίτλο «Βασι­λεύς» μέ τήν προσθήκη «πιστός ἐν Χρι­στῷ». Ὅπως γράφει ὁ Va­si­liev, ὁ τίτλος Βασιλεύς ἦταν «συνήθης στά μέρη ἐκεῖνα τῆς Αὐ­το­κρα­τορίας, ὅπου ὠμιλεῖτο ἡ Ἑλληνική».^[14]

Χαρακτηριστική γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ Ἡρά­κλειος ἔβλε­­πε τήν βασιλεία εἶναι φράσις του πρός τούς συμπο­λε­μιστές του: «ἐμοὶ μὲν ὑμᾶς ὡς ἀδελφοὺς ἡ σχέσις καὶ τῆς βασιλείας ὁ τρόπος συνήρμοσεν· ἐξουσίαν γὰρ οὐ τοσοῦτον ἐν φόβῳ ὅσον προ­­λά­μπειν ἐν πόθῳ θεσπίζομεν».^[15] Δηλαδή, δέν ἔβλεπε τήν βασι­λεία ὅπως οἱ ἀ­να­τολίτες Πέρσες, ἀλλά στηριζομένη στήν ἀγάπη τοῦ λαοῦ του. Πα­ρατηρεῖ καί πάλι ὁ Charles Diehl: «Ἐνῶ ἡ αὐτοκρατορία ἐξελ­λη­νιζόταν, ὁ θρησκευτικός χαρα­κτή­­ρας πού τήν χαρακτήριζε ἀ­νέ­κα­θεν, γινόταν πιό βαθύς… Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἡ μοναρχία εἶχε βρεῖ τά δύο ἰσχυρά στη­ρί­­γματα πού ἐξα­σφάλισαν τήν ὕπαρξή της καί τῆς ἔδωσαν τόν χαρακτήρα της ἐπί αἰῶνες: τόν ἑλληνισμό καί τήν ὀρθοδο­ξία».^[16]

Κατά τήν ἐποχή του Ἡρακλείου, ὅπως παραδέχεται ὁ σοβιετικός Μ. Levtchenko: «τό Βυζάντιο ἔχα­­σε τό χαρακτήρα τῆς παγκόσμιας αὐτοκρατορίας καί πῆρε τήν μορ­φή ἑνός Ἀνατολικοῦ Ἑλλη­νικοῦ Κράτους».^[17]

 

Διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο του Μάνου Ν. Χατζηδάκη "ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ 324-1081: Από τον Μέγα Κωνσταντίνο έως την άνοδο των Κομνηνών (Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Χαρ.Τρικούπη 14 Αθ'ηνα. Τηλ. 2106440021

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

 [1] Υἱός τοῦ στρατηγοῦ καί καίσαρος Κωνσταντίου Χλωροῦ μέ θρα­­­κι­κή - δαρδανική κα­τα­γωγή. Ἡ Θράκη ἦταν ἐξελληνισμένη ἤδη ἀπό τόν 8^ο π.Χ. αἰώνα. Οἱ Δάρδανες ἦταν πρω­τοελ­λη­νικό ἤ θρακικό φύλο πού ἔποικοί του μετακόμισαν στήν Τρωάδα. Ἀπό αὐτούς ὁ Ἑλλήσποντος ἀπεκλήθη Δαρδανέλλια. Ὁ Ὅμη­­ρος ἀναφέ­ρει ὅτι ἡ ἡγέτιδα τάξις ἦταν κυρίως ἑλληνική καί οἱ Ρω­μαί­οι τούς θεω­ροῦ­σαν Ἕλληνες.

[2] Σέ αὐτήν συμμετεῖχαν 318 ἐπιφανεῖς κληρικοί -οἱ περισσότεροι Ἕλληνες- καί προήδρευσε ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας, παρότι ἀκόμη δέν εἶχε βαπτισθεῖ Χριστια­νός. Μάλιστα δέν δί­στα­­­σε νά ἐκφράση τίς ἀπόψεις του ὁμιλώ­ντας τήν ἑλληνική γλῶσσα.

[3] VC, 3.42-47

[4] Ἡ θεωρία περί δήθεν ἀρμενικής καταγωγής του ἕχει ἐπιστημονικά καταρρεύσει. Ὁ ἀρμένιος τοῦ 7^ου αἰῶνος Σεβεός, προσπάθησε νά ἀναγάγη τήν καταγωγή τοῦ Ἡρα­κλεί­ου ἀπό τόν ἀρμενικό οἶκο τῶν Ἀρσακιδῶν, χωρίς κα­νέ­να στοιχεῖο. Συχνά επίσης παρερμηνεύεται μία ἐπιστολή τοῦ Φιλιππικοῦ πρός τόν πατέρα τοῦ Ἡρακλείου πού παραθέτει ὁ Θεοφύλακτος Σιμμοκάτης. Ὅ­μως ὁ Ἡρά­­κλει­ος ἦταν τότε “στρα­τη­γός τοῦ Ἀρμενιακοῦ”. Ὅταν λοι­πόν ὁ Φιλιππικός τόν δια­τάσ­σει νά πά­η «στήν πό­λι του», ἐννοεῖ στήν στρατιω­τι­κή του ἕδρα, ὥστε νά πα­ραδώση τό στρά­τευμα στόν Ναρσή καί ὄχι φυσικά τήν πόλι κα­τα­γωγῆς του! Τό ὄνομα Ἡράκλειος, εἶναι ξεκάθαρα ἑλλη­νι­κό ὄ­νο­μα καί ὅπως πα­ρατηρεῖ ὁ Ἐμμανουήλ Καρακώστας: «…δέν τό συ­ναντᾶμε τήν ἐπο­­χή ἐκείνη στά μέρη τῆς ἀνατολῆς, οὔτε σέ λαούς γειτο­νι­κούς τῆς Ρωμανίας». («Ἡ καταγωγή τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων», σελ. 43). Ἐπίσης κα­νένα ἀπό τά ὀνόματα τῆς οἰκογε­νείας τοῦ Ἡρακλεί­ου δέν ἔχει ἀρμενική ρίζα. Ὁ πα­τέρας του ἦταν νυμ­φευ­μένος μέ τήν Ἐπιφανεία. Τά ἀδέλφια του ἦσαν ὁ Θεό­δω­ρος καί ἡ Μαρία. Ὁ ἐξάδελφός του λεγόταν Νι­κή­τας. (Βλπ. καί C. Cawley «Byzantium 395 – 1057, Family of Empe­ror Heracleios 610 - 711» Medieval Lands Project. Foundation for Medieval Ge­nealogy). Ἡ ἀρμενι­κή καταγωγή ἀποκλείεται καί λόγω τοῦ ὅτι ὁ πρῶτος τό 529 πολέ­μη­­σε τούς Ἀρμενίους καί κατέστειλε τήν ἐξέγερσί τους. (P. Charanis «Ethnic Changes in the Byzantine Empire in the Seventh Centu­ry», Dumbarton Oaks Papers, Dumbarton Oaks, 13: 23 – 44). Τό κυριότερο ὅμως γεγονός πού ἀποδεικνύει τήν καταγωγή του εἶναι τά χαρακτηριστικά του. Κα­­τά τόν χρο­νι­κο­γράφο Γεώργιο Κεδρηνό, ὁ Ἡράκλειος «…ἤν τήν ἡλικίαν με­σή­λιξ, εὐσθενής, εὔστερνος, ἐκόφθαλμος, ὀλίγον ὑπό­­­­γλαυκος, ξα­ν­θός τήν τρίχα, λευκός τήν χροιάν, ἔχων τόν πώ­γω­να πλατύν καί πρός μῆκος ἐκκρεμῆ». (1.714). Τό ἄκρως ἀντίθετο τῶν χαρακτηριστικῶν τῶν Ἀρμενίων, ὅπως ἐπιβεβαιώνουν τόσο ὁ Κων­στα­­­ντῖνος Ἄμαντος («Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους» σελ. 275). ὅσο καί ὁ Vasiliev, («Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας», Τόμος πρῶτος σελ. 248).

[5] Ι. Καραγιαννοπούλου «Τό Βυζαντινό Κράτος» σελ. 128.

[6] «Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους» Τόμος πρῶτος, σελ. 289.

[7] Στό ἔργο του «Ἱστορία τῆς Βυ­ζαντινῆς Αὐτοκρατορίας» (Τόμος Ι σελ. 684).

[8] Koran XXX, I, κεφάλαιο «Οἱ Ἕλληνες» σελ. 330 - 331. Σέ ὅλο τό Κο­ρά­νιο, οἱ βυζαντινοί ἀποκαλοῦνται ξεκάθαρα Ἕλληνες.

[9] «Ἑλληνισμός καί Βυζάντιο», Γενική Εἰσαγωγή στήν «Ἱστορία τοῦ Ἑλλη­νι­κοῦ Ἔθνους», Τόμος Ζ’ σελ. 26.

[10] «Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους», Τόμος πρῶτος σελ. 170.

[11] Ἑλ. Γλύκατζη - Ἀρβελέρ «Γιατί τό Βυζάντιο» σελ. 30.

[12] «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Τόμος Ζ’ σελ. 243.

[13] «Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους», Τόμος πρῶτος σελ. 172.

[14] «Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας», Τόμος πρῶτος σελ. 255.

[15] Γ. Πισίδη Exp. Pers. II 88-119.

[16] «Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας», Τόμος πρῶτος σελ. 33.

[17] «Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας» σελ. 165 (Ἐκδό­σεις Πολικός, 1955)

 

Ε.ΠΟ.Κ.

ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Η ΑΟΖ ΡΟΔΟΥ ΚΑΙ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ - Τα τρικ Μητσοτάκη - Ερντογάν πληγώνουν ανεπανόρθωτα (μέσω Χάγης) τα δικαιώματα της χώρας μας - Σκαρώνουν «ψαλίδι» στην κυριαρχία μας σε Κάρπαθο, Κάσο και ανατολικές ακτές της Κρήτης

Της Κύρας Αδάμ

Οι προκεχωρημένες στο παρασκήνιο διαπραγματεύσεις Ελλάδας – Τουρκίας για διμερείς πολιτικές αποφάσεις θα οριστικοποιηθούν κατά τη συνάντηση Γεραπετρίτη και Φιντάν στην Αγκυρα, θα κλειδώσουν κατά τη συνάντηση Μητσοτάκη- Ερντογάν στη Νέα Υόρκη και θα επισημοποιηθούν αργότερα, μέχρι το τέλος του χρόνου, στη συνάντηση κορυφής Ελλάδας – Τουρκίας στη Θεσσαλονίκη.

Υπό την υψηλή εποπτεία και καθοδήγηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που έχουν αρχίσει πριν από τις πρόσφατες εκλογές και στις δύο χώρες, έχει ήδη στηθεί ένα επικοινωνιακό πλέγμα -ενθουσιώδες περίπου στην Αθήνα, πιο συγκρατημένο στην Αγκυρα- για μια πάση θυσία επαναπροσέγγιση Ελλάδας και Τουρκίας. Με στόχο την κατάληξη σε διμερείς πολιτικές αποφάσεις, που θα μειώσουν εν πολλοίς την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες.

Οι υπό έγκριση συμφωνίες θα έχουν «απ’ όλα». Και το Αιγαίο και το casus belli, και τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο, και την ΑΟΖ και κυρίως την ΑΟΖ των νησιών, και την τουρκολιβυκή ΑΟΖ, και την ελληνοαιγυπτιακή μερική συμφωνία για την ΑΟΖ, και τη «Γαλάζια Πατρίδα» κ.λπ.

Μέσα από αυτό το καλάθι θεμάτων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο Ερντογάν έχουν «διαλέξει» τα θέματα που θα καθησυχάσουν την κοινή γνώμη των δύο χωρών, ότι δεν έχουν χάσει τίποτα, αντιθέτως έχουν κερδίσει σε κυριαρχία και έχουν ικανοποιήσει απαιτήσεις τους, μέσα σε ένα πλαίσιο αμοιβαίων υποχωρήσεων, οι οποίες όμως θα αυξήσουν τη δημοτικότητα των αρχηγών και θα σταθεροποιήσουν ακόμα περισσότερο τις δύο κυβερνήσεις, παρά τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εστιάζει το ενδιαφέρον της στο πολύπαθο Αιγαίο, όπου η μόνιμη επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας κατακερματίζει προκλητικά την ελληνική κυριαρχία με κάθε στρατιωτικό μέσο (αεροσκάφη, πλοία και UAV) και αμφισβητεί την ελληνικότητα βραχονησίδων, με τη σύμφωνη γνώμη του Κογκρέσου, λόγω της αδυναμίας της κυβέρνησης να διασφαλίσει νομικά την ελληνικότητά τους. Η κυβέρνηση επιδιώκει μια συμφωνία με την Τουρκία, η οποία θα της επιτρέψει επιφανειακούς αλλά γόνιμους κομματικούς επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς, για αύξηση της εθνικής κυριαρχίας, ενώ θα της επιτρέψει να σταματήσει τις διάφορες «ανακολουθίες» που έχει η Ελλάδα με τους κανονισμούς διεθνών οργανισμών.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτείνει την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 10 ν.μ. στο Αιγαίο.

Η Αγκυρα δείχνει να αποδέχεται αυτή την αύξηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, αν και προτίθεται να διατηρήσει την απειλή του casus belli, που ήδη ισχύει, αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα της μέχρι τα 12 ν.μ.

Διά αυτού του τρόπου παύει η υπάρχουσα «ανακολουθία» των 10 ν.μ. εθνικού εναερίου χώρου και 6 ν.μ. χωρικών υδάτων και η Ελλάδα εναρμονίζεται πλήρως με το Διεθνές Δίκαιο και τους Διεθνείς Οργανισμούς, όπως ο ICAO, που καθορίζουν εύρος εθνικού εναέριου χώρου ίσου με τα χωρικά ύδατα της χώρας.

Η διόρθωση αυτή αφαιρεί από την Αγκυρα την επί δεκαετίες αμφισβήτηση του ελληνικού εναέριου χώρου μεταξύ 6-10 ν.μ. στο Αιγαίο και έχει ως επακόλουθο τη μείωση των τουρκικών παραβάσεων και παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου, μείωση των ελληνικών αναχαιτήσεων και επικίνδυνων εμπλοκών.

Η αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 10 ν.μ. θα επιτρέψει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ξέφρενους κομματικούς πανηγυρισμούς, διότι επί των ημερών της γίνεται αύξηση της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, με σαφή επηρεασμό της ελληνικής κοινής γνώμης και εκτόξευση της δημοφιλίας του πρωθυπουργού.

Ωστόσο, το τίμημα που θα πληρώσει η Ελλάδα γι’ αυτήν την υποχώρηση της Αγκυρας είναι βαρύ και μόνιμο.

Η Τουρκία έχει δηλώσει με όλους τους τρόπους, διπλωματικούς, πολιτικούς νομικούς και στρατιωτικούς, ότι θα κρατήσει ως κόρη οφθαλμού τη «Γαλάζια Πατρίδα», σήμα κατατεθέν της πολιτικής Ερντογάν. Η Αγκυρα έχει πολλαπλώς δείξει ότι δεν την ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η ΑΟΖ στο Αιγαίο, και τούτο διότι παρουσιάζει μικρό ενδιαφέρον για εξόρυξη υδρογονανθράκων, σε αντίθεση με τα ελληνικά πολιτικά κόμματα που παραμένουν κολλημένα σε πεπερασμένες θέσεις για την παραπομπή του θέματος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ του Αιγαίου στη Χάγη.

Η Αγκυρα απαιτεί τώρα από την Αθήνα να αποδεχθεί ότι η Ρόδος και το Καστελόριζο έχουν μηδενική ΑΟΖ, ενώ η ΑΟΖ των παρακείμενων νήσων (Κάρπαθος, Κάσος, ανατολικές ακτές της Κρήτης) θα έχουν συμφωνημένη, περιορισμένη επήρεια επί της ΑΟΖ. Και αυτά ως «αντάλλαγμα» για την υποχώρηση της Τουρκίας στο Αιγαίο, με την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 10 ν.μ.

Η τουρκική κυβέρνηση εκμεταλλεύεται πλήρως το γεγονός ότι η πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε τον Αύγουστο 2021 να βγάλει την περιοχή ανατολικά της Ρόδου και το Καστελόριζο από το Αιγαίο και να την «πετάξει» στη Μεσόγειο, στραγγαλίζοντας την ΑΟΖ Ρόδου – Καστελόριζου και ανοίγοντας την κερκοφόρα για την τουρκολιβυκή ΑΟΖ.

Η Τουρκία σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να υποχωρήσει από την τουρκολιβυκή ΑΟΖ (που βρίσκεται επισήμως σε ισχύ από τον ΟΗΕ χωρίς καμιά καταγγελία από την Ελλάδα), ούτε πρόκειται να υποχωρήσει από την απαίτηση εκμετάλλευσης της ΑΟΖ νότια του Καστελόριζου μέχρι τις ανατολικές ακτές της Κρήτης, και τούτο διότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει εκχωρήσει στην Τουρκιά την ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού (Ρόδο, Κρήτη και ανατολικά), μετά τη δήλωση στη Βουλή ότι υπερασπίζεται μόνο τα χωρικά ύδατα.

Η Αγκυρα θα εκμεταλλευτεί υπέρ των τουρκικών επιδιώξεων την ελληνοαιγυπτιακή μερική συμφωνία για την ΑΟΖ, η οποία έχει καταφέρει βαρύτατα πλήγματα στην ΑΟΖ Ρόδου – Καστελόριζου, που είναι μηδενική, και έχει και αυτή αναρτηθεί στον αρμόδιο επίσημο πίνακα του ΟΗΕ.

Η αποδοχή από την πλευρά της Ελλάδας ότι η περιοχή της Ρόδου – Καστελόριζου έχει μηδενική ΑΟΖ, σε αντάλλαγμα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για μια προσυμφωνημένη προσφυγή στη Χάγη, και επομένως την επικύρωση μιας προσυμφωνημένης διμερούς απόφασης. Και τούτο, διότι με την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου αποδεικνύεται ότι η Ρόδος, το Καστελόριζο και τα παρακείμενα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, δηλαδή δεν μπορεί με την Αίγυπτο η Ελλάδα να αποδέχεται ότι δεν έχει ΑΟΖ Ρόδος και Καστελόριζο και από την άλλη πλευρά να απαιτεί με την Τουρκία τα δύο νησιά να έχουν ΑΟΖ. Ετσι προκύπτει αβίαστα ότι το ΔΔΧ με όλα τα παραπάνω στοιχεία θα αποφασίσει ότι τα δύο ελληνικά νησιά δεν έχουν ΑΟΖ λόγω απόστασης από την ηπειρωτική Ελλάδα και εγγύτητας με την Τουρκία.

Οι Ελληνες πολίτες σύντομα θα βρεθούν μπροστά στο δίλημμα να ζητωκραυγάσουν για τις «επιτυχίες» της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο Αιγαίο ή να μετρούν τις απώλειες της ελληνικής ΑΟΖ Ρόδου, Καστελόριζου, Καρπάθου, Κάσου και Κρήτης.

Οι τεμενάδες των Ηνωμένων Πολιτειών στον «σουλτάνο»

Οι ΗΠΑ αποδέχονται και ενισχύουν τη «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν, μολονότι σύσσωμη η τουρκική κυβέρνηση ψέλνει συνεχώς τα εξ αμάξης στην κυβέρνηση Μπάιντεν. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ χειρίζονται την Ελλάδα ως φουκαρά, μολονότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει παραχωρήσει στις ΗΠΑ πρωτοφανείς στρατιωτικές ευκολίες για τον πόλεμο στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα η Ρωσία να έχει στοχοποιήσει την Ελλάδα ( Αλεξανδρούπολη, Σκύρος, Στεφανοβίκειο Βόλου, Σούδα κ.λπ.) και να αποτελεί το πρώτο θύμα τυχόν ολοκαυτώματος.

Από τις 5 έως τις 8 Αυγούστου 2023, ο 6ος Στόλος, με συμμετοχή του αεροπλανοφόρου «Φορντ», εκτέλεσε άσκηση με τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στο Ιόνιο, νότια της Ζακύνθου, μολονότι η κυβέρνηση και το ΓΕΕΘΑ όφειλαν να απαιτήσουν από τον 6ο Στόλο η άσκηση να εκτελεστεί στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο για να αρχίσει σιγά σιγά ο Ερντογάν να μαζεύει τη «Γαλάζια Πατρίδα». Μάλιστα, το ΓΕΕΘΑ εξέδωσε και ανακοίνωση για την άσκηση στο Ιόνιο, για να λάβει η κυβέρνηση τα εύσημα. Τονίζεται ότι το ΜΟΕ Παπούλια – Γιλμάζ ΔΕΝ απαγορεύει πολυεθνικές ασκήσεις (ΗΠΑ Ελλάδα), παρά μόνο εθνικές.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι από τις 21 έως τις 24 Αυγούστου ο 6ος Στόλος εκτέλεσε άσκηση με την Τουρκία στην περιοχή της Κρήτης, της Καρπάθου και του Καστελόριζου, για την οποία μάλιστα η κυβέρνηση παραβίασε τη διεθνή νομιμότητα για να εξυπηρετήσει την τουρκοαμερικανική άσκηση.

Και τούτο διότι η Τουρκία έστειλε το αίτημα στην ΥΠΑ για εκτέλεση της κοινής τουρκοαμερικανικής άσκησης, για να εκδώσει διεθνή αγγελία για την εκτέλεση της άσκησης στο FIR Αθηνών την προηγούμενη ημέρα έναρξης εκτέλεσης της άσκησης, ενώ ο ΙCΑΟ -διεθνής νομιμότητα- προβλέπει πέντε εργάσιμες ημέρες πριν από την εκτέλεση της άσκησης. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση εξέδωσε αγγελία για την εκτέλεση της άσκησης, με αποτέλεσμα να τίθεται θέμα ασφάλειας πτήσεων, δεδομένου ότι δεν προλάβαιναν χρονικά να ενημερωθούν για την περιοχή της άσκησης οι αεροναυτιλόμενοι για να την αποφεύγουν. Ωστόσο, δεν υπήρξε καμιά ενημέρωση πολιτών για τουρκοαμερικανική άσκηση.

Επισημαίνεται ότι η έκδοση αγγελίας σε διεθνές πλαίσιο από όλες τις χώρες χωρίς τον περιορισμό των πέντε εργάσιμων ημερών, δηλαδή άμεσα έκδοση αγγελίας, επιτρέπεται για περιπτώσεις έρευνας-διάσωσης, πυρκαγιών, φυσικών καταστροφών, σε περιπτώσεις αεροπορικών μέσων ασθενοφόρων/ambulance. Η ενέργεια αυτή της κυβέρνησης θέτει κακό προηγούμενο, διότι η Τουρκία θα μπορεί από τούδε και στο εξής να απαιτεί έκδοση αγγελίας από σήμερα για αύριο.

Παράλληλα αυξάνονται οι αμερικανικοί τεμενάδες στον Ερντογάν. Ο διοικητής του 6ου Στόλου κάλεσε σε δεξίωση τον γαμπρό του Ερντογάν, που είναι ο κατασκευαστής όλων των UAV στην Τουρκία (Μπαϊρακτάρ κ.λπ.), στο αεροπλανοφόρο για να παρακολουθήσει την τελική φάση της τουρκοαμερικανικής άσκησης και να υπάρξει αλληλοενημέρωση επί εξοπλιστικών θεμάτων, με μικρή προοπτική μέσω των ΗΠΑ να προμηθεύεται η Ουκρανία τουρκικά UAV κατά της Ρωσίας. Ο Τούρκος επίσημος, μετά το τέλος της άσκησης-δεξίωσης και αλληλοενημέρωσης, δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να προμηθεύσει όσα UAV χρειάζονται, διότι υπάρχει αυξημένη ροή παραγωγής.

Η Ελλάδα τα παρέχει όλα στις ΗΠΑ, μόνο αποκομίζοντας προσωπικό συμφέρον για το προφίλ της κυβέρνησης, όταν την ίδια ώρα ο Αμερικανός διοικητής του στρατηγείου της Σμύρνης των χερσαίων νατοϊκών δυνάμεων έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Ερντογάν για τη νίκη της Τουρκίας σε βάρος των Ελλήνων στη Σμύρνη το 1922.

https://www.newsbreak.gr/politiki/503208/ellada-toyrkia-aoz-rodoy-kastelorizoy/