ΒΙΑΙΕΣ ΑΡΠΑΓΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΩΣ ΦΟΡΟΣ ΑΙΜΑΤΟΣ - ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ, ΧΑΡΕΜΙΑ & ΓΙΑΝΙΤΣΑΡΟΙ

Του Αλεξιου Παναγόπουλου (Academic. Prof. DD Dr. Habil.) 

πρώτη δημοσίευση:https://www.pemptousia.gr

Η Βίαιη Αρπαγή των Ανηλίκων και το Παιδομάζωμα ως Φόρος Αίματος, ρήμαξε από την αρχή το Γένος των Ορθόδοξων Ρωμιών. Το παιδομάζωμα ή ντεβσιρμέ, ήταν η βάρβαρη Οθωμανική συνήθεια και βίαιη πρακτική της απαγωγής των νέων αγοριών. Αργότερα ακολούθησε και η αρπαγή των Χριστιανών Κοριτσιών για τα Χαρέμια των μουσουλμάνων αξιωματούχων και για να τους γεννούν νέους μουσουλμάνους, με χριστιανικό αίμα. Έγιναν οι φοβεροί πολεμιστές Γιανίτσαροι, που πολεμούσαν το ίδιο τους το αίμα. Χάρις στην δαιμονική πονηρία του Ισλάμ. Αυτοί ήταν Χριστιανοί νέοι κυρίως από τα Ορθόδοξα Βαλκάνια, με σκοπό την σκληρή ανατροφή τους ως επίλεκτων στρατιωτών για τη στελέχωση των υπηρεσιών του Σουλτάνου.

Κάποιοι θα το ονομάσουν «παιδολόγι» ή «γενιτσαριά». Έγινε μια πάγια Οθωμανική τακτική με μια καλή κεντρική οργανωμένη διαδικασία, ενώ εμπνευστής φέρεται ως να είναι ο αδίστακτος Καρά Χαλίλ Πασάς, ο μεγάλος Βεζίρης, κατά την εποχή του Σουλτάνου Μουράτ Α’ που βασίλευσε 1359 έως 1389. Ως όρο «παιδομάζωμα» θα τον συναντήσουμε ως πρώτη φορά σε έντυπο το έτος 1675. Στο βιβλίο: «Ιστορίαι παλαιαί της περιφήμου πόλεως Αθήνης» εκ του ιερέα Γεωργίου Κονταρή, από τα Σέρβια Κοζάνης. Ως «παιδιομάζωμα» θα το συναντήσουμε το έτος 1677 από το Νεκτάριο Ιεροσολύμων τον Κρήτα. Μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, ως όρος θα χρησιμοποιηθεί σε εκπομπές των ΜΜΕ, στη βιβλιογραφία, στη πολιτική και στη Δημόσια Διοίκηση. Θα περιγράψει την βίαιη Αποστολή παιδιών από τη Βόρεια Ελλάδα σε Αθεϊστικές ή Λαϊκές Κομμουνιστικές Δημοκρατίες. Πολλά από αυτά τα παιδιά θα πεθάνουν μέσα στα κρύα του Χειμώνα, τα έβλεπαν να κοκαλώνουν μέσα στο κρύο και στην πολύωρη πεζοπορία, όπως ζωντανά εμένα μου τα διηγήθηκε, κι ένα από αυτά τα παιδιά, που έζησε και γέρασε στο Βελιγράδι. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος σημειώνει ότι το παιδομάζωμα άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά λίγο πριν το έτος 1430, επί του Μουράτ του Β’, ενώ πιο πρίν γινόταν κατά περίσταση και τοπικά.

Η πρώτη σχεδόν αναφορά σε παιδομάζωμα γίνεται σε ελληνική πηγή περί το 1395. Τότε που στη Θεσσαλονίκη βίαια δίχως οίκτο δόθηκε η εντολή για τη στρατολόγηση νέων παιδιών από τον Βαγιαζίτ Α΄. Η μαρτυρία έρχεται από την ομιλία του τότε αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ισιδώρου, ο οποίος προσπαθεί να παρηγορήσει τους Ορθόδοξους Γονείς των παιδιών, με τον τίτλο: «Ομιλία περί της Αρπαγής των Παίδων κατά το του Αμηρά επίταγμα και περί της μελλούσης κρίσεως». Ο τότε Θεσσαλονίκης Ισίδωρος δεν φοβήθηκε τον κατακτητή και μίλησε την Κυριακή των Νηστειών, στις 28 Φεβρουαρίου του 1395. Κάνει δημόσια λόγο στην ομιλία του, για τον Αναγκαστικό Εξισλαμισμό των ορθόδοξων νέων παιδιών, κατόπιν για τη σκληρή εκπαίδευσή τους, την γύμνασή τους με τη χρήση σκυλιών και γερακιών.

Οι αρπαγές αυτές των Ορθόδοξων νέων παιδιών ως φόρος αίματος, άρχισε να εφαρμόζεται από τον Οθωμανό κατακτητή όταν κατάλαβε ότι το οθωμανικό κράτος δεν θα μπορούσε πλέον να βασιστεί στον πληθυσμό του. Οι τουρκομάνοι μωαμεθανοί, επιπλέον ήταν ολιγάριθμοι, οκνηροί και απείθαρχοι. Ο δαιμόνιος ισλαμικός επεκτατισμός με το Τζιχάντ, δημιούργησε στρατό από εξισλαμισμένους νέους χριστιανούς, για την τήρηση της πειθαρχίας, αλλά και για να προσελκύσει κι άλλους χριστιανούς στο Τζιχάντ και στο Ισλάμ. Τα νέα παιδιά των Χριστιανικών οικογενειών εξισλαμίζονταν, εκπαιδεύονταν και στελέχωναν τις Οθωμανικές Κρατικές Υπηρεσίες. Τα περισσότερα παιδιά θα υπηρετούσαν ως εξισλαμισμένα στα τάγματα των φοβερών και αδίστακτων Γιανίτσαρων, ενώ κάποια άλλα θα υπηρετούσαν στο Ισλαμικό Παλάτι του σουλτάνου, ποιός ξέρει σε τι ρόλους. Ο Κεφαλικός Φόρος ή Φόρος Αίματος ήταν υποχρεωτικός για τις Χριστιανικές Οικογένειες. Η ηλικία των αγοριών όπως πληροφορούμαστε ήταν ποικίλη, γιατί αναφέρεται ακόμα και από των οκτώ ετών, έως των είκοσι ετών. Εδώ δημιουργούνται πολλά ερωτήματα για τη δίκαιη χρήση των παιδιών αυτών. Τα Οθωμανικά κιτάπια του 17^ου αιώνα μνημονεύουν ηλικίες μεταξύ 15-20 ετών, αλλά αυτό δεν μπορεί να ληφθεί απόλυτα σοβαρά υπόψη.

Ο Φόρος Αίματος δεν είχε σταματημό, συνέβαινε σε τακτά χρονικά διαστήματα και όχι μια φορά το χρόνο ή σχεδόν κάθε πέντε χρόνια, όπως θέλουν κάποιοι να κάνουν εκτιμήσεις. Οι Αρπαγές γίνονταν ανάλογα με τις δόλιες ανάγκες των σουλτάνων. Οι μαρτυρίες και οι αναφορές δεν είναι ξεκάθαρες για το πλήθος των Ορθοδόξων παιδιών που θα δυστυχούσαν να στρατολογηθούν στο Τζιχάντ. Κάποιοι υποστηρίζουν πως στρατολογούσαν έναν συγκεκριμένο αριθμό, χριστιανόπαιδων, οι θεωρητικές εκτιμήσεις, είναι αβάσιμες, ενώ μιλούν για ένα ανά πέντε αγόρια ή έως ένα ανά τρία. Σε Ισλαμικό Φιρμάνι του 16^ου αιώνα αναφέρεται ότι ο αριθμός της Αρπαγής των Παιδιών ήταν προσχεδιασμένος, από 14-18 ετών ανά 40 οικογένειες, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα, γιατί γίνονταν Αρπαγές και Ολόκληρης Οικόγενειας. Μπορεί στην αρχή να εμφανίστηκε στη περιοχή των Βαλκανίων, όμως από τα τέλη του 15^ου αιώνα επεκτείνεται και αλλού. Αρκετά δύστυχα χριστιανόπουλα που δεν εκτελούσαν τις βάρβαρες εντολές του Τζιχάντ, θα κατέληγαν σκλάβοι, να πωληθούν για 25 άσπρα, σε υπανάπτυκτους ή αδίστακτους Τούρκους γεωργούς ή εργάτες ή βοσκούς, για χαμάλης. Το αδίστακτο Τζιχάντ ήταν αρκετά πονηρό, εάν αυτά τα χριστιανόπουλα θα κατάγονταν από τη Ρούμελη, θα τα έστελναν στην βαθειά Ανατολή και το αντίστροφο, για να μην βρούν ποτέ το δρόμο της διαφυγής. Η Αρπαγή ως φόρος αίματος με την πρακτική του παιδομαζώματος δεν εμφανίζεται σε μεγάλες πόλεις της Οθωμανικής κυριαρχίας, κι ούτε αρπάζουν τα τέκνα των τεχνιτών γονέων σε αγροτικές περιοχές, από φόβο μήπως κάτι τέτοιο γίνει επιζήμιο για το γενικό εμπόριο. Κάποιες φορές ίσως να εξαιρούσαν τα μοναχοπαίδια, τα ορφανά, τους σπανούς, τους κοντούς, τους ψηλούς, τους παντρεμένους, τους τεχνίτες, κ.ά. Αρκετοί χριστιανοί γονείς για να σώσουν το παιδί τους απ’ το παιδομάζωμα θα το αρραβώνιαζαν και θα το πάντρευαν σε ηλικία 8, 9 και 10 ετών. Αλλά αυτό το χριστιανικό κόλπο δεν έπιανε πάντοτε γιατί ο Τούρκος ήταν αδίστακτος. Αρκετοί Τούρκοι έβρισκαν ευκαιρία να εκβιάσουν τους χριστιανούς γονείς για να πάρουν χρήματα. Αυτοί οι αδίστακτοι εισπράκτορες σε φόρο αίματος δεν αναγνώριζαν νόμους ή συνήθειες. Απ’ την ίδια οικογένεια έπαιρναν δύο και τρία παιδιά, δεν έκανα εξαιρέσεις ούτε σε μοναχογιό, εκβίαζαν και θα τα έδιναν πίσω τα παιδιά, μόνο εάν θα έπαιρναν 60, 70 χρυσά νομίσματα. Οι πιο ευκατάστατοι χριστιανοί θα αγόραζαν την ελευθερία των παιδιών τους. Όταν έκαναν την διαλογή και όσα θα περίσσευαν θα τα πωλούσαν για χαμάληδες. Κάποιοι γονείς που δεν είχαν τα προς το ζειν ως σπάνιες περιπτώσεις λόγω της φτώχειας έδιναν τα παιδιά τους, δίχως φασαρίες. Χριστιανοί νέοι κάποιοι που αναζητώντας μια καλύτερη ζωή δέχονταν να υπηρετήσουν τον σουλτάνο.

Ο φόρος αίματος με το παιδομάζωμα δεν αφορούσε τους Εβραίους, επειδή είχαν καταφέρει να έχουν κάνει ειδική συμφωνία και γιατί οι περισσότεροι ζούσαν σε μεγάλες πόλεις. Αρκετές φορές είχαν καταφέρει να εξαιρεθούν από το Φόρο Αίματος του Παιδομαζώματος και οι Αρμένιοι. Επειδή στη Βοσνία αρκετοί Σέρβοι Ορθόδοξοι είχαν εξισλαμιστεί και για πολλά χρόνια ήταν μουσουλμάνοι, γνωστοί ως μουσουλμάνοι της Βοσνίας, ήταν υποχρεωμένοι σε στρατολόγηση, αλλά αυτοί θα υπηρετούσαν απευθείας στο παλάτι του σουλτάνου αντί του γενικού στρατού.

Περί το έτος 1601, σε Φιρμάνι της Υψηλής Πύλης με παραλήπτες τους Οθωμανούς Φορο-εισπράκτορες αίματος της Ρούμελης, από 29 Μαρτίου, σημείωνε ότι: «Οι νέοι των απίστων (για Γιανίτσαροι) έπρεπε να είναι καλλίμορφοι, αρτιμελείς και προς πόλεμον κατάλληλοι. Όταν κανείς αντιστεί εις την παράδοσιν των γενιτσάρων ν’ απαγχονίζεται ευθύς εις το κατώφλι της θύρας του».

Έτσι, από το 1609-1635 εμφανίζεται μια ισχυρή αύξηση του αριθμού των γενίτσαρων σε βάρος των Σπαχήδων. Τα εξισλαμισμένα χριστιανόπαιδα, από το αρχικό σε αριθμό 1.000 γενίτσαρους, τώρα θα φτάσουν να είναι πάνω από 100.000 πεζικάριοι, ενώ οι τούρκοι Σπαχήδες από 70.000 να μειώνονται σε λιγότερους από 9.000 σε Ιππικό. Ο Χριστιανικός Φόρος Αίματος, δυστυχώς, τελικά κατάφερε να ανδρώσει τον Οθωμανικό Ισλαμικό Στρατό του Τζιχάντ, κι  αυτό το επιτύγχαναν με το αφθαίρετο βίαιο παιδομάζωμα ακόμα κι από τις ηλικίες των 5-8 ετών.

Ένας Τούρκος περιηγητής του 17^ου αιώνα ονόματι Εβλιγιά Τσελεμπί, γράφει για το Χριστιανικό Παιδομάζωμα στη πόλη Στάροβα, σήμερα η πόλη ανήκει στην Αλβανία: «Σύμφωνα με τον Νόμο του Σουλεϊμάν Χαν έρχεται στην πόλη αυτή από το γενιτσαρικό σώμα ένας τσορμπατζή-αγάς του παιδομαζώματος (corbaci degsime agasi) για το ιδιαίτερο παλάτι του μεγαλειότατου σουλτάνου. Από εδώ μαζεύει εκατοντάδες διαλεχτά παιδιά Βουλγάρων και Ελλήνων, βάζει στα κεφάλια τους κόκκινα κωνικά σκουφιά και στις πλάτες τους κόκκινους μανδύες από αμπά και οδηγεί τα αγόρια του παιδομαζώματος στην πρωτεύουσα. Είναι υπερβολικά αξιαγάπητα. Όσα είναι από ευγενική γενιά τα κάνουν ιδιαίτερους υπηρέτες του σουλτάνου. Ακόμη τους νέους τους δίνουν, στο σώμα των μποσταντζήδων και στο σώμα των γενιτσάρων. Αυτούς πάλι που δεν έχουν παράστημα, τους δίνουν στα σώματα των πυροβολητών και των οπλοποιών. Από τα παιδιά του παιδομαζώματος, όμως των άλλων καζάδων, δίνουν σε κάθε σώμα και στους μεγάλους προύχοντες, με κατάλογο. Αφού αποκτήσουν γνώσεις, αρετές και δεξιότητες, περνούν στο μισθό των δοκίμων. Από εκεί προάγονται, στο στρατόπεδο των γενιτσάρων και από εκεί στο στρατόπεδο των σπαχήδων. Με θέλημα του Θεού πολλοί από αυτούς έχουν γίνει μεγάλοι βεζίρηδες, μουφτήδες και μολάδες».

Ο ίδιος ο Τούρκος ιστοριογράφος, ο Τσελεμπί, κάνει λόγο, για αρπαγές και βίαιο εξισλαμισμό, στη Βέροια και στην Έδεσσα, την ημέρα του Πάσχα, όπου γινόταν κατ’ έθιμο: «Στην πόλη ακόμη αυτή (τη Βέροια) υπάρχει ένα αρχαίο θέαμα, που είναι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει στην πόλη των Βοδενών. Όταν στην πόλη αυτή οι άπιστοι έχουν την κακόφημη γιορτή τους, δηλαδή όταν είναι οι μέρες των Κόκκινων Αυγών, επειδή τα Βοδενά και η πόλη αυτή, η Βέροια, κατακτήθηκαν τις ημέρες των Κόκκινων Αυγών, την ημέρα εκείνη όλοι οι άπιστοι, θα κλειδωθούν στα σπίτια τους, θα ντυθούν και θα οπλιστούν και δεν θα βγουν έξω από τα καταραμένα σπίτια τους. Όλοι οι μουσουλμάνοι τις ημέρες εκείνες των Κόκκινων Αυγών ντύνονται και ζώνονται τα άρματα, σαν να είναι μεγάλη γιορτή και σαν να είναι το Κουρμπάν Μπαϊράμι. Όλοι οι μαχητές γαζήδες, κατάφορτοι με πολεμικά άρματα, εκείνη την ημέρα, ώσπου να φτάση το βράδυ, ρίχνουν κανονιές και τουφεκιές και φωνάζοντας την πολεμική κραυγή των μουσουλμάνων «Αλλάχ, Αλλάχ», συγκεντρωμένοι σε ομάδες γυρνούν και ψάχνουν να βρουν τους άπιστους, που βγαίνουν έξω, τα όμορφα άπιστα αγόρια και τα κορίτσια των απίστων. Αν ως το βράδυ, βρουν έξω, έναν άπιστο, αμέσως τον περιτέμνουν και τον τιμούν κάνοντάς τον μουσουλμάνο».

Παρότι σε Μπεράτια, έδιναν κούφιες υποσχέσεις, για να πάρουν το Χαράτσι, για το διορισμό των Πατριαρχών και των Μητροπολιτών, κι ενώ θα σημείωναν την νόμιμη πρόβλεψη, ότι κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός δεν θα εξισλαμισθεί βίαια, εάν δεν θα το επιθυμούσε, δυστυχώς, αυτό, σχεδόν ποτέ, δεν θα το λάμβαναν υπόψη τους οι Οθωμανοί τοπικοί διοικητές. Θέλησε ή μάλλον σκέφθηκε να καταργήσει το παιδομάζωμα ο σουλτάνος Οσμάν Β’, περί το 1622, ενώ είχε μαζέψει αρκετούς Γιανίτσαρους, κι ενώ στη συνέχεια για κάποιο διάστημα το ανέβαλε ο Μουράτ Δ’. Έτσι, θα ανέβαλαν κατά καιρούς, το βίαιο Παιδομάζωμα του Εξισλαμισμού, όμως ποτέ δεν σταμάτησαν να συλλέγουν Χαρέμια, από τις ωραιότερες Χριστιανές κοπέλες, για να τους γεννούν τους απευθείας μουσουλμάνους γενίτσαρους.

Κάποιοι, ατυχώς, υποστηρίζουν ότι απ’ τα μέσα του 17^ου αιώνα, το παιδομάζωμα μειώνεται, όμως καταγράφονται γεγονότα βίαια μέχρι και τις αρχές του 18^ου αιώνα. Καταγεγραμμένο βίαιο παιδομάζωμα επιχειρήθηκε στη Νάουσα το έτος 1705, γεγονός που έγινε αιτία εξέγερσης των Ναουσαίων. Επειδή ο αδίστακτος τότε σουλτάνος Αχμέτ Γ΄ είχε διατάξει: «τάχιστα περισυλλογή και αποστολή νέων γενιτσάρων». Στην περιφέρεια της Νάουσας υπήρχε η εντολή να επιλεγούν βίαια 50 νέοι Χριστιανοί «κατά το κρατούν παλαιόν έθιμον» του παιδομαζώματος. Ο γενναίος αρματολός Ζήσης Καραδήμος με τους δύο γιούς του Βασίλη και Δημήτρη επαναστατούν και σκοτώνουν τον Σελιχτάρη αρμόδιο για το βίαιο παιδομάζωμα. Δημιουργούν σύντομα στρατιωτικό αρματολίτικο σώμα με περίπου 100 άνδρες και αρχίζουν να επιτίθενται στους Οθωμανούς στην ύπαιθρο των καζάδων Βέροιας και Νάουσας. Οι Οθωμανοί θέλοντας να αμυνθούν δημιούργησαν ένοπλο σώμα με 1000 ισλαμιστές και κατεδίωξαν τους Αρματολούς. Μέσα Ιουνίου 1705 κοντά στη Νάουσα αφού τους περικύκλωσαν στο στενό της Αραπίτσας, σκότωσαν το Ζήση Καραδήμο, ενώ τους γιούς του τους θανάτωσαν μέσα στη Βέροια. Δεν μας είναι γνωστό εάν ξανά συνέχισαν στις περιοχές εκείνες το βίαιο παιδομάζωμα. Σε Βεράτιο, του έτους 1738 (1150/1738), εξαιρείται ο γιος ενός Χριστιανού υποτελούς από το βίαιο παιδομάζωμα. Ενώ ο θρήνος των Χριστιανών μητέρων για τα Χριστιανόπουλα παιδιά τους, υπάρχει στα Δημοτικά Τραγούδια:

«Ανάθεμά σε, βασιλιά, και τρις ανάθεμα σε,

με το κακό οπόκαμες, και το κακό που κάνεις.

Στέλνεις, δένεις τους γέροντας, τους πρώτους τους παπάδες.

Να μάσης παιδομάζωμα, να κάμης γενιτσάρους.

Κλαιν’ οι γοναίοι τα παιδιά, κ’ οι αδελφές τ’ αδέλφια,

Κλαίγω κ’ εγώ και καίγομαι και όσο θα ζω θα κλαίγω.

Πέρσι πήραν τον γιόκα μου, φέτο τον αδελφό μου.^[13]

Μωρή Δεροπολίτισσα, μωρή καϋμένη.

Αυτού που πας στην εκκλησιά, ζηλεμένη[…]

Για μας μετάνοια κάνε μια:

Να μη μας πάρει η Τουρκιά,

Μη μας γράψουν στη Γενιτσαριά.

Και μας παν, εις τον Κισλά.

Ωσάν τ’ αρνιά την Πασχαλιά.

Ο Κισλά, ήταν ο αδίστακτος βάρβαρος κισλάρ αγάς, που αναλάμβανε την βίαιη απαγωγή των Χριστιανών παιδιών μέσα από τα σπιτικά τους, για το παιδομάζωμα και τον εξισλαμισμό. Αλλά, δεν έφτανε μόνο αυτό που τα αγόρια θα τα έκαναν Γιανίτσαρους, προχωρούσε ο βάρβαρος Κισλά και σε αρπαγές των ωραιότερων κοριτσιών, για να τις πάνε πεσκέσι στα Χαρέμια του σουλτάνου και των άλλων αισχρών αξιωματούχων του.

Αρκετοί Έλληνες θα γίνουν «Νενέκοι» εξισλαμισμένοι και γιανίτσαροι με δική τους επιθυμία για να ζούν καλύτερα. Έτσι, αρκετοί ως «Τούρκοι» της Πελοποννήσου, ήταν πρίν Έλληνες και νυν εξισλαμισμένοι. Γι’ αυτό κι είχαν διατηρήσει τα ελληνικά επώνυμα. Περί το 1821, ο πληθυσμός της Πελοποννήσου θα ήταν 400.000 Χριστιανοί και 40.000 μωαμεθανοί. Περί το 1823, σύμφωνα με τα στοιχεία της Επαναστατικής Ελληνικής Κυβέρνησης της Α΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, η Πελοπόννησος θα είχε πληθυσμό 407.500 Χριστιανούς και μόλις 16.500 μωαμεθανούς. Την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας, η λέξη «Τούρκος» στα ελληνικά, θα σήμαινε γενικά τον μουσουλμάνο ή ειδικότερα τον μουσουλμάνο υπήκοο του σουλτάνου, μέσα σε μια πολυεθνική αυτοκρατορία. Δεν υπήρχε εθνικό τουρκικό κράτος, πολυεθνοτική ήταν και η σύνθεση της τάξης των Οθωμανών αξιωματούχων που θα ασκούσε την εξουσία, να σημειωθεί ότι ελάχιστοι από τους οποίους θα είχαν καθαρή τουρκική καταγωγή.

Μέχρι το 19ο αιώνα, τα μέλη των ανώτερων στρωμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν θα αυτοπροσδιορίζονται ως «Τούρκοι», αλλά ως Μουσουλμάνοι, και ως Οθωμανοί. Η λέξη «Τούρκος», χρησίμευε να διακρίνει τους μη-Τούρκους. Σήμαινε τον Τουρκμένο (από Τουρκμενιστάν), δηλ. τον μουσουλμάνο αγρότη ή νομάδα της βαθειάς Ανατολίας και θα το χρησιμοποιούσαν υβριστικά, για να δηλωθεί κάποιος ως άξεστος, αγροίκος, βάρβαρος και απολίτιστος. Όταν στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας θα γίνει το παιδομάζωμα και ο βίαιος εξισλαμισμός, των μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού στα διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Μικράς Ασίας, θα επιφέρει σημαντικές πολιτισμικές, δημογραφικές και οικονομικές αλλαγές. Αίτια ήταν η νομικά κατώτερη θέση των μη-μουσουλμάνων, η πολύ βαρύτερη φορολογία, οι καθημερινές βάρβαρες και βίαιες ταπεινώσεις εκ μέρους των Τούρκων. Οι μαζικοί εξισλαμισμοί θα γίνονταν αμέσως μετά από τις αποτυχημένες επαναστάσεις, με τον εξαναγκασμό των αιχμαλώτων, με το φρικτό παιδομάζωμα, με τις αρπαγές Χριστιανών κοριτσιών για τα Χαρέμια, για να γεννούν μουσουλμάνους.

Οι περισσότεροι ομαδικοί βίαιοι εξισλαμισμοί και αρκετά σε αριθμό εξισλαμισθέντων έγιναν στην Μικρά Ασία, στο Πόντο, στη Θράκη, στη Καππαδοκία, στην Ήπειρο, στην Μακεδονία και λιγότερο σε Στερεά, σε Πελοπόννησο, σε μεγάλα αστικά κέντρα Κωνσταντινούπολης, κ.ά. Από τους βίαιους εξισλαμισμούς μεγάλης έκτασης που έγιναν ήταν και στην Κρήτη, έτσι περί το 1821, περίπου ο μισός πληθυσμός του νησιού να είναι Τουρκοκρητικοί. Γινόταν και μαζικός εξισλαμισμός ολόκληρων χωριών με μια απλή τελετή από έναν Χότζα. Κάποιοι άλλοι Χριστιανοί θα άλλαζαν το θρήσκευμα μόνο επιφανειακά και κρυφά θα παρέμεναν Κρυπτοχριστιανοί, απ’ τους οποίους σήμερα υπάρχουν αρκετοί μέσα στην Τουρκία.

Σε μερικές περιοχές θα δημιουργηθούν και Κοινότητες των «ατελώς εξισλαμισμένων», όπως οι Βαλαάδες της Μακεδονίας, οι οποίοι θα διατηρούσαν την ελληνική γλώσσα τους και τα έθιμά τους. Επίσης, οι Ντονμέδες Εβραίοι, ή οι «Σαμπάνηδες» ή «Μουρτάτες» Αρβανίτες πρώην Χριστιανοί της Καρύστου. Άλλοι όπως οι νέο-μουσουλμάνοι Λαζοί του Πόντου, θα γίνονταν αρκετά φανατισμένοι και θα ανάγκαζαν σε βιαιοπραγίες και σε εξισλαμισμό τους Έλληνες που έμεναν πιστοί Χριστιανοί. Το 1856, με το «Xάτι Xουμαγιούν» αρκετοί Κρυπτοχριστιανοί θα επανέλθουν στη Χριστιανική Πίστη, αλλά κατόπιν θα υποστούν τις φοβερές διώξεις από το Τουρκικό Κράτος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει κατάλογο με πλήθος ονομάτων Νεομαρτύρων, που είναι περιπτώσεις εξισλαμισμένων Χριστιανών, που θέλησαν να επανέλθουν στο Χριστιανισμό, γι’ αυτό τους εκτέλεσαν αδίστακτα με μαρτυρικό τρόπο. Ο βίαιος εξισλαμισμός έγινε γνωστός και ως εκτουρκισμός ή «Τούρκεμα», αφού θρηνήθηκε στη δημώδη γλώσσα, με τα δημώδη άσματα του Λαού μας.

Ο εκδότης Άμπραχαμ Τζον Βάλπρι (Abraham John Valpy) θεωρεί ότι: «το πιο βάρβαρο απ’ όλα, είναι η προσπάθεια μερικών, να εξομοιώσουν το ελληνικό χαρακτηριστικό της «συστηματικής σκληρότητας», όπως το λένε, με εκείνο των ίδιων των Τούρκων, και για το λόγο αυτό αναφέρονται συνεχώς στην ιστορία των βαρβαροτήτων που πραγματοποιήθηκαν στην Τριπολιτσά. Εάν μιλάμε για συστηματικές σκληρότητες, δεν θα πρέπει να δώσουμε προσοχή, τόσο στις φρικτές πράξεις του πολέμου, αν και είναι τρομερές, όσο σε εκείνες που για τέσσερις συνεχείς αιώνες εφαρμόσθηκαν μονομερώς ενάντια στα αθώα θύματά τους». Ο Τζ. Ίρβινγκ Μάνατ, έχει γράψει, ότι: «Η ελληνική προσπάθεια δεν μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητή χωρίς παραστατική εξέταση τετρακοσίων ετών τουρκικής κυριαρχίας». Έγινε «το φυσιολογικό αποτέλεσμα της εμπειρίας τετρακοσίων ετών, υπό τους μουσουλμάνους, της υποταγής των Ελλήνων στο ελληνικό έδαφος, σε μια χούφτα αλλοδαπών κατακτητών, εκ διαμέτρου αντίθετων, στη φυλή, τη θρησκεία και τον πολιτισμό, οι οποίοι στραγγίζουν το καλύτερο αίμα τους, για την ικανοποίηση του πάθους τους, για άναρχη δύναμη και την επιβολή της, έως ότου ωριμάζει η συσσωρευμένη καταπίεση με αναπόφευκτη συγκομιδή μια εθνική βεντέτα». «Μόλις δοθεί το ιστορικό υπόβαθρο, βλέπουμε ότι εκ φύσεως μια ελληνική εξέγερση σήμανε έναν πόλεμο εξολόθρευσης». Μάλιστα μη ξεχνούμε ότι σε 50 χρόνια πριν την επανάσταση 1821, όταν είχε γίνει η μεγάλη σφαγή των Ελλήνων της Πελοποννήσου. Να σημειωθεί ότι σε αυτά τα 50 χρόνια πριν, είχε πραγματοποιηθεί αυτή η εκτεταμένη σφαγή ανελέητα των Ελλήνων στην Πελοπόννησο, ως συνέπεια της αποτυχημένης ελληνικής επανάστασης του 1770 (Ορλωφικά). Δεν πρέπει να το ξεχνούμε ποτέ, ότι η Οθωμανική βαρβαρότητα εμφανίστηκε στην Πελοπόννησο το έτος 1774, με συνθήκες που επικράτησαν μετά από την καταστολή της ελληνικής αυτής επανάστασης, κι ήταν φοβερές και αβάστακτες για τους Έλληνες. Τότε πολλοί θα επιθυμήσουν να εξισλαμιστούν για να γλυτώσουν τα δεινά.

Οι ΤουρκΑλβανοί, τους οποίους οι Τούρκοι είχαν εξαπολύσει κατά των Ελλήνων, επί εννέα χρόνια, θα λεηλατούσαν αδίστακτα όλη τη Χερσόνησο του Μωριά, θα έκαιγαν, θα έσφαζαν, θα βίαζαν, θα εξανδραπόδιζαν, θα έκανα παιδομάζωμα και θα πουλούσαν τις ωραιότερες κοπέλες σε Χαρέμια και τους κατοίκους για σκλάβους. Οι κάτοικοι της πόλης της Βοστίτσας (σήμερα Αίγιο) θα σφάχτουν όλοι αδιάκριτα ως γενοκτονία, κι οι Σπέτσες ερημώθηκαν. Όταν δεν θα έβρισκαν μια πρόχειρη λεία θα εξανάγκαζαν οι ΤουρκΑλβανοί τους Πελοποννήσιους, να τους υπογράψουν χρεωστικές Ομολογίες, πολλοί είχαν τέτοιες στα χέρια τους, για πεντακόσιες ή εξακόσιες χιλιάδες γρόσια. Όταν δεν είχαν να πληρώσουν θα τους πωλούσαν ως δούλους στα σκλαβοπάζαρα, τους ίδιους με τις γυναίκες και τα ανήλικα τέκνα τους. Ο ιστορικός περιηγητής Φρ. Πουκεβίλ, αναφέρει ότι περίπου 20.000 Πελοποννήσιοι θα πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα στην Αφρική και σε Τούρκους της Ρούμελης. Όσοι Έλληνες της Πελοποννήσου πρόφθασαν ή μπόρεσαν, κρύφτηκαν στα βουνά, κι άλλοι κατέφυγαν στα Επτάνησα. Ακόμα και οι Μανιάτες κρύφθηκαν και ανέβηκαν στα κρησφύγετα του Ταΰγετου. Αφού οι οικισμοί τους λεηλατήθηκαν, πυρπολήθηκαν, ισοπεδώθηκαν. Όπως αναφέρει κι ο Σάθας: «Τα πάντα είχεν αφανίσει η Αλβανική πανώλης. Εκεί ένθα προ ολίγου υπήρχον πόλεις και κώμαι πολύανδροι και ευδαίμονες, ήδη έβλεπέ τις θανάτου ερήμωσιν, και πυριφλεγή ερείπια. Η Πελοπόννησος πάσα είχε σχεδόν απογυμνωθή κατοίκων». Στο βιβλίο του ο γράφων: Αχαϊα-Μωριάς-Πελοπόννησος, σελ. 512, κάνει αναφορά για το ηρωϊκό: Σαλμενίκο. Το γνωστό φρούριο της περιοχής, που κατά το καιρό της Επαναστάσεως του 1821, βρίσκεται πάνω στο Παναχαϊκό Όρος. Αλλά, ο λόγος γίνεται για πολύ πριν, περί το 1460, όταν ο Μωάμεθ Β’ έκανε έφοδο στην Αχαΐα, στο φρούριο του Σαλμενίκου κατέφυγε πλήθος Ελλήνων και ντόπιων Αρβανιτών, για να γλυτώσουν από τις βαρβαρότητες των Οθωμανών Τούρκων κατακτητών. Μετά από μία εβδομάδα πολιορκίας, του φρουρίου παραδόθηκαν περίπου 6.000 κάτοικοι και πολιορκημένοι. Τους οποίους αρκετούς οι Οθωμανοί θανάτωσαν κακώς κάκιστα. Εδώ έχουμε εθελούσιο εξισλαμισμό υπό την απειλή. Κάποιοι νέοι για να γλυτώσουν απ’ τον άδικο και βάρβαρο χαμό, μεταξύ αυτών οι 900 περίπου νέοι νεαροί του Σαλμενίκου θα δεχθούν να γίνουν Γιανίτσαροι και να υπηρετήσουν τον Μωάμεθ. Ο διοικητής του κάστρου ήταν ο Παλαιολόγος Γραίτζας, που μαζί με τους στρατιώτες της προσωπικής φρουράς του, δεν θέλησαν να παραδοθούν παρά μόνο συνθηκολόγησαν για να φύγουν, για τη βενετοκρατούμενη τότε Ναύπακτο. Το Σαλμενίκο ήταν άλλοτε χωριό του Ερινεού και έδρα του τότε δήμου Ερινεού έως το έτος 1911. Απο κεί περνούσε η γνωστή οδός Πατρών – Βοστίτζας(Αιγίου), την οποία επέβλεπε και περιφρουρούσε το ελληνικό στρατόπεδο των Σελλών, απο το 1821 έως ότου το έτος 1828, όταν έφτασε ο Καποδίστριας για Κυβερνήτης. Η περιοχή της Πελοποννήσου έζησε από την αρχή φρικτές στιγμές βαρβαρότητας γι’ αυτό και τακτικά οργανώνονταν σε ομάδες επαναστατών μη αντέχοντας τη σκλαβιά.

Όπως και νάχει, η κάθε περιοχή έζησε τη βαρβαρότητα των Οθωμανών. Το Ισλάμ απέδειξε ότι είναι θρησκεία επεκτατισμού και υποδούλωσης των Λαών, κυρίως των Ορθοδόξων Χριστιανικών Λαών. Η βαρβαρότητα, η βιαιότητα και το Τζιχάντ με τον ιερό πόλεμο είναι η πολιτική ιδεολογία που δεν μπορεί να διαχωριστεί από την καθημερινότητά τους. Το πλήθος των Νεομαρτύρων ομολογεί για την Αληθινή Πίστη και γίνεται πρότυπο παραδείγματος. Στην Παγκόσμια ιστορία δεν έχουμε ξαναβιώσει ποτέ σε τέτοια έκταση και τόσο ανελέητα τον βίαιο εξισλαμισμό των νέων Ορθοδόξων Χριστιανών, θα ακολουθήσουν και οι αρπαγές των ωραίων Χριστιανικών Κοριτσιών για τα Χαρέμια των ανελέητων αξιωματούχων του Οθωμανισμού, για να γεννούν μέσω του χριστιανικού αίματος νέους μουσουλμάνους. Μέσα από αυτά τα βασανιστήρια των 400 ετών της Σκλαβιάς ο Έλληνας έμεινε αγράμματος με μόνη παρηγοριά την Σπίθα της Πίστης και το κρυφό σχολειό. Το θαύμα μετά από τόσους αιώνες, έγινε, κι η Ανάσταση ήρθε και γέμισε με τη χαρά. Η ελπίδα και η πίστη δεν εγκατέλειψε το Γένος.

Βιβλιογραφία

Αναστασίου, Ιωάννης, Ε., Οι Νεομάρτυρες της Θεσσαλονίκης, Η Θεσσαλονίκη, 1 (1985), Έκδοση Δήμου Θεσσαλονίκης, Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, σελ. 485-487. Για τα αποσπάσματα από τον Τσελεμπί παραπέμπει στο Β. Δημητριάδη, «Η Κεντρική και Δυτική Μακεδονία κατά τον Εβλιγιά Τσελεμπή», Θεσσαλονίκη, 1973, σελ. 258, 312.

Αποστολόπουλος, Γ. Δ., «Νέοι Έλληνες». Ο νεολογισμός και τα συνδηλούμενά του στα 1675, Ο Ερανιστής, 25 (2005), σελ. 98, υποσημ. 35. Του ιδίου, Τα παιδιά του Εμφυλίου «Παιδομάζωμα», μια φρικτή λέξη από την περίοδο του οθωμανικού ζυγού έμελλε να στοιχειώσει ξανά, με χειρότερους όρους, την Ιστορία μας, Το Βήμα, 25/10/2009. «Ούτε έναν, ούτε δύο ή δέκα, αλλά 85 φακέλους μόνο της Κεντρικής Υπηρεσίας- περιόδου 1948- 1952- εντόπισε με τη χρήση της λέξης-«κλειδί» «παιδομάζωμα» το πρόγραμμα ηλεκτρονικής διαχείρισης αρχείων που εφαρμόζει το ΥΠΕΞ».

Βακαλόπουλος Απόστολος, Προβλήματα της ιστορίας του παιδομαζώματος, «Ελληνικά», τομ. 13 (1954), σελ. 281. Του ιδίου: Βακαλόπουλος Ε. Απόστολος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τομ. Β΄ Τουρκοκρατία 1453-1669. Θεσσαλονίκη, 1964, σ. 50 κ.ε.

«Devshirme», The Encyclopedia of Islam, τομ. 2, E.J. Brill, Leiden: 1991.

Δημαράς, Κ, Θ., «Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, προλεγόμενα», Αθήνα, 1970, σελ. 171. Αναφέρεται στο Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, «Τουρκοκρατία», εκδόσεις «Ακρίτας», έκδ. 6η, 2005, σελ. 194, 195.

Δημητράκος Β. Δημήτριος, Νέον ορθογραφικόν και ερμηνευτικόν λεξικόν, 1970: «Παιδομάζωμα, Η επί τουρκοκρατίας αρπαγή μικρών χριστιανοπαίδων. Παιδολόγι».

Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου, Βιβλίο Ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού, ηλεκτρονική έκδοση. Κεφ. 2, Οι συνθήκες ζωής των υποδούλων. http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2188/Istoria_ST-Dimotikou_html-empl/

Παναγόπουλος Αλέξιος, Αχαϊα-Μωριάς-Πελοπόννησος, Αθήνα 2009, σελ. 512. Του ιδίου: Επαναστάσεις & Ανάσταση του Γένους – τα δίκαια των Ελλήνων του Μωριά, https://www.pemptousia.gr/2021/02/300854/

Παναγόπουλος Αλέξιος, Κάστριον Πόλισμα, Παναχαιός 1997. Του ιδίου: Πολιτεία Αχαιών, Αθήνα 2005.

Παπαδόπουλος Στέφανος Ι., Μνεία παιδομαζώματος στη Θεσσαλονίκη κατά την πρώτη κατοχή της πόλης από τους Τούρκους, Χριστιανική Θεσσαλονίκη., (11ος-15ος μ.Χ.), Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 71-77.

Παπούλια Βασιλική, Καταγωγή και υφή του παιδομαζώματος στο Οθωμανικό κράτος, εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 2011.

Shaw, Stanford, Ezel Kural Shaw. History of the Ottoman Empire and Modern Turkey, Volume I, Cambridge University Press, 1976, σελ. 114.

Χαλκοκονδύλης, Λ., Αποδείξεις Ιστοριών, έκδ. Ε’, Darko, τ. Β’, Βουδαπέστη 1927, β.Θ’, σσ.  234, 238.

Χριστόδουλος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ομιλία, δημοσιευμένη στην εφημερίδα «Το Παρόν», ηλεκτρον. έκδ. , 27/03/2011, σελ. 2.

Quataert, Donald. The Ottoman Empire, 1700–1922, Cambridge University Press, New York 2005, σελ.99.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΛΟ

Δρομολογείται αφαίρεση του Σταυρού εκ της σημαίας ενόψει της επικείμενης αναθεωρήσεως του Συντάγματος.

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω 

Είναι πρόδηλο ότι το έθνος, συν τω χρόνω προιόντι, συρρικνούται επικινδύνως, η εθνική κυριαρχία καταλύεται, αρχής γενομένης της εκουσίας υπαγωγής εις τα μνημόνια εν συνδυασμώ με την εθνικά ασκούμενη μειοδοτική πολιτική.

Πέραν όμως των γεωγραφικών απειλών και της ηττοπαθούς εθνικά ενδοτικής στάσεως, η Ελλάς έχει ανυπερθέτως καταστεί έρμαιο της εγκαθιδρυθησομένης Παγκσομιοποιήσεως αλλά και της νεοπαγούς Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η προαγωγή του ιδεολογήματος του εθνομηδενισμού, η παραχάραξη της ιστορίας, η αποδόμηση της γλώσσας, η κατασυκοφάντηση της παράδοσης και εν γένει του Ελλαδικού πολιτισμού, συνιστούν ανυπερθέτως επιμελώς μεθοδευμένες πρακτικές ούτως ώστε να καταλυθούν οι εθνικές ταυτότητας και να προλειανθεί προσηκόντως το έδαφος δια την επέλαση του ολετήρα της ομογενεοποιήσεως και να νοθευτούν η συμπαγεία των εθνών, με επιδοτούμενους μετανάστες.

Ήδη σήμερον ομολογείται δια επισήμων χειλέων των ανώτατων κρατικών αξιωματούχων η αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού δια τις ορδές της ανελέγκτου και αθρόου προσελεύσεως των μεταναστών, οι οποίες θα επιλύσουν αμελλητί και αυτόχρημα το οξύ και διογκούμενο πρόβλημα της υπογεννητικότητας.

Η έλλειψη εθνικής πολιτικής τεκμαίρεται και από την φορολόγηση του τρίτου παιδιού, το οποίο λογίζεται υπό του Ελληνικού Κράτους ως πολυτελές τεκμήριο διαβιώσεως αντί να δίδονται ισχυρά οικονομικά κίνητρα δια την εξ αντιθέτου διεύρυνση της Ελλαδικής οικογένειας ως άλλωστε διαλαμβάνει και η Συνταγματική έννομη τάξη.

Οι αναθεωρητές της ιστορίας μαζί με τους κλειδούχους της κερκόπορταας ευαγγελίζονται την συνθλιπτική ισοπέδωση της Πατρίδας μας πανηγυρίζοντας ήδη δια την ολσχερή εξαφάνιση του Ελληνισμού.

Το Ελλαδικό κοινβούλιο λογοδοτεί εις την ίδια υπερεθνική αρχή, η οποία επιβουλεύεται το Ελλαδικό Κράτος προκειμένου να εξυπηρετήσει ιδιοτελείς σκοπιμότητες, αδιαφορώντας δια την εθνικό και εν τοις πράγμασι δημόσιο συμφέρον.

Το τρίπτυχο της προελαυνούσης αυτής καταστάσεως ανάγεται εις τον ράγδην μετασχηματισμό των εθνών κρατών εις  ουδετεόρθησκα, ουδετερόφιλα και ουδετεροεθνή κράτη, τα οποία στερούνται ορισμένης ταυτότητας και εθνικής αυτεπίγνωσης.

Τα ως άνω τα οποία βιώνουμε, επίκεται, εν δέοντι καιρώ, δηλαδή οσονούπω, ενόψει της επομένης Συνταγματικής αναθεωρήσεως ήτοι εν έτει 2024, την ανακίνηση του ακανθώδους και καίριου ζητήματος εγκείμενο εις τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας με ό,τι τούτο συνεπάγεται.
Ναι μεν υφίσταται το άρθρο 3 του Συντάγματος, καθώς και η προμετωπίδα, δια της οποίας δεσπόζει «εις το Όνομα της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδας» πλην όμως, οι μηχανισμοί τα εκλαμβάνουν καθώς και η «ορθόδοξη-κρατούσα» άποψη των καθεστωτικών Συνταγματολόγων φρονούν ότι δεν ενέχει κανονιστική ισχύ, απλώς εθιμοτυπική ως δηλωτικό στοιχείο ιδρύσεως του Ελλαδικού Κράτους άνευ ετέρου τινός.

Παρά ταύτα, όμως εν περιπτώσει πλήρως διαχωρισμού, η Εκκλησία δεν έχει ουδεμία δικαιοδοσία εκχώρησης των «θρησκευτικών της συμβόλων» εις τις κρατικές δομές, ήτοι οι εικόνες των Αγίων αλλά και ο Εσταυρωμένος θα παύσει να δεσπόζει εις περίοπτη θέση, στα Δικαστήρια , στις Κρατικές Υποδομές, στα Σχολεία και ούτω καθ’ εξής, λόγω ότι θα θίγει την ισότητα της θρησκευτικής ελευθερίας, όπου ουδεμία θρησκεία θα απολαμβάνει ιδιαιτέρας μεταχειρίσεως υπό του Κράτους διότι θα καθίσταται δηλωτικό κατηχήσεως και προσηλυτισμού. 

Το αυτό σαφώς θα συμβεί και με τις δοξολογίες, τον Αγιασμό, εις ορισμένες πολιτικές περιστάσεις,  ήδη έχει περιοριστεί ο όρκος εις τα δικαστήρια αλλά και εντός του Κοινοβουλίου, πλην όμως, το αξιοπερίεργο είναι και το θέτω, ως τροφή δια σκέψη και εν ταυτώ λαβή δια αλλεπάλληλους συνειρμούς ότι οι ίδιοι αυτόκλητοι και διαπρύσιοι κήρυκες της αθεΐας, στρέφονται σφόδρα κατά της πρωτοκαθεδρίας έτερων θρησκειών εν τη  Πατρίδας μας, καθιστάμενοι αυτοδικαίως σφοδροί πολέμιοι εν τέλει κατά της ζώσης Ορθοδόξου Παραδόσεως.

Ως εκ τούτου, λοιπόν, τηρουμένων των αναλογιών, εν συνεχεία με την αναφυόμενη προβληματική, μετά την επέλευση διαχωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας, μεταξύ άλλων θα αφαιρεθεί ο Σταυρός εκ της σημαίας, δια τον λόγο ότι, συνιστά αμιγώς ένα θρησκευτικό σύμβολο το οποίο δεν είναι κατοχυρωμένο εκ του Συντάγματος.

Πέραν της οντολογικά ιστορικής συναλληλίας του έθνους με την ίδρυση του Κράτους, συνιστά προεχόντως εν θρησκευτικό σύμβολο το οποίο επιβάλλεται να καταργηθεί δια της απεμπλοκής της Κρατούσας θρησκείας με τον Κράτος, άρα δηλαδή αυτομάτως, η Ελλαδική σημαία, θα απεμπολήσει τον πυρήνα του πολιτισμού της και θα επέλθει οριστικά και αμετάκλητα η ρήξη έθνους-πολιτισμού ταυτότητας και αλλογενούς εν τέλει Κράτους το οποίο αφανώς θα κηδεμονεύεται υπό τρίτων ιθυνόντων νοών.

Τούτο δε τεκμαίρεται εκ του γεγονότος ότι η Ελληνική Σημαία δεν είναι κατοχυρωμένη εκ του Συντάγματος ως παλαιότερον συνέβαινε εις την Συνταγματική έννομη τάξη της στρατιωτικής δικτατορίας, διαρκούσης της επταετίας εν έτει 1968  και συγκεκριμένα εις το άρθρο 4.: εθνική σημαία της Ελλάδος είναι δίχρους, κυανή και λευκή. Σχηματίζεται εξ εννέα οριζοντίων ταινιών, πέντε κυανών και τεσσάρων λευκών, διατεταγμένων εναλλάξ. Εις την άνω προς τον ιστόν γωνίαν υπάρχει λευκός ισοσκελής σταυρός εντός κυανού τετραγώνου, έχοντος μήκος πλευράς ίσον προς το πλάτος πέντε ταινιών».

Εν κατακλείδι, η απαξία της Ελλαδικής εν γένει σημαίας, πέραν εκ του ως άνω ελλοχεύοντος κινδύνου, είναι πρόδηλο,  ότι ουδόλως προστεύεται ως εθνικό σύμβολο,  υπό της Ποινικής Νομοθεσίας,αλλά αμιγώς ως κρατικό σύμβολο, άρα λοιπόν, εάν κάποιος ρυπάνει, αλλοιώσει ή καύσει δημοσίως την Ελληνική σημαία, δεν λογίζεται ποινικό αδίκημα, εξ αντιδιαστολής με τον αφαίρεση της Ελληνικής σημαίας από μία Κρατική υπηρεσία και πάλι υπό προϋποθέσεις.

Το άρθρο 191 Α του Ποινικού Κώδικα υποβάθμισε το αδίκημα της προσβολής του εθνικού συμβόλου αφενός ως κρατικό αμιγώς σύμβολο της πολιτειακής εξουσίας και επουδενί του έθνους, το οποίο κολάζεται ως έγκλημα δυνητικής διακινδύνευσης της δημοσίας τάξεως, μειώνοντας το εύρος της αξιοποίνου συμπεριφοράς, υπό την έννοια ότι στοιχειοθετείται οιαδήποτε δημόσια μορφή ρύπανσης, παραμόρφωσης, καταστροφής ή αφαίρεσης εθνικού συμβούλου υπό του εκάστοτε δράστη, αν και εφόσον αποδειχθεί έκθεση σε κίνδυνο της δημόσιας τάξεως, ήτοι διασάλευση και διατάραξη των ήρεμης και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των πολιτών.

Εν άλλοις λόγοις, εάν ο εκάστοτε επίδοξος δράστης, εν γνώσει του πραμορφώσει και καταστρέψει το εθνικό σύμβολο δολίως και επί τω τέλει να εκδηλώσει μίσος ή περιφρόνηση, πλην όμως, εάν και εφόσον τούτο, δεν το πράττει, εν τω πλαισίω της κρατικής εξουσίας, δηλαδή να αφαιρέσει μία σημαία από ένα κρατικό όργανο, διασαλεύοντας την δημόσια τάξη, θέτοντας σε κίνδυνο αυτή, ή εισέτι και να το πράξει, δηλαδή να αφαιρέσει ή να καταστρέψει μία Ελληνική σημαία από ένα κτήριο πλην όμως αν το πράξει άνευ διασαλεύσεως της δημοσίας τάξεως η πράξει αυτή παραμένει ατιμώρητη.

Εν κατακλείδι, η Ελλάς Εάλω, η διαγραφή της ιστορίας μας και η λήθη του έθνους προβάλλεται δια μέσου του ποινικού κώδικα την ίδια στιγμή, την οποία ποινικοποιείται η ελευθερία έκφρασης και ο πατιρωτισμός.

Το ίδιο το Κράτος υποτιμά το εθνικό μας σύμβολο δια των ποινικών διατάξεων της, τα συμπεράσματα δικά σας.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ε.Ο.Ν. (Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία) : ΑΝΑΞΙΟΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΟΧΙ Ο ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ-ΔΙΓΕΝΗΣ

Η συμπλεγματική απόφαση της Κυπριακής Βουλής να ασελγήσει, ανοσιουργήσει και ασχημονήσει για πολλοστή φορά σε βάρος της φυσιογνωμίας της βαθυσκίου δρυός του Γένους μας, του Αρχηγού Διγενή, υπερψηφίζοντας πρόταση των ομοσπονδιακών τουρκοπροσκυνημένων του κόμματος ΑΚΕΛ, προοιωνίζει την οσονούπω ακολουθία μιάς σειράς βεβαίων επιγενομένων δυσφημίσεων καθ’ όλων των ηρώων του Κυπριακού Ελληνισμού. Η προς αναμονή οργανωμένη προπαγανδιστική εκστρατεία βεβηλώσεως της μνήμης των μαχητών για την Ένωση της Κύπρου δεν θα αποτελέσει πάρα μία διάδοχη κατάσταση της ήδη επί δεκαετίες υφισταμένης επιχειρήσεως χυδαίας προσβολής όλων εκείνων των ευκλεώς αγωνισαμένων υπέρ της ελληνικότητος της Μεγαλονήσου χάριν στην ολοκληρωτική θυσία και την άδολη γενναιότητα των οποίων οι νεοραγιάδες του ελλαδιστάν αναπνέουν σήμερα τον πολυτελή αέρα της ελευθερίας.

Ανάξιοι ουχί μόνον της Πατρίδος, αλλά οιουδήποτε δικαιώματος βιοτής δεν είναι ο Αρχιστράτηγος Γεώργιος Γρίβας, ο οποίος κατεδαπανήθη για το Έθνος και την συνέχεια του Ελληνισμού, αλλά κάθε μιαρός γραικύλος, κατ’ όνομα μόνο Έλλην, ο οποίος απεργάζεται ανενδοιάστως και δη υπερηφάνως την άνευ όρων κυνική παράδοση της Κύπρου στις αδηφάγες ορέξεις του Αγαρηνού με προειλημμένες συμφωνίες διζωνικών κοινοτήτων, ισοδυναμούσες με ουσιαστική τουρκοποίηση των ημετέρων πατρώων εστιών.

Η Ε.Ο.Ν. ως αντιομοσπονδιακή και εν πάσι αντιμακαριακή πολιτική συλλογικότητα πιέσεως, ακτιβισμού και παρεμβάσεως, έχοντας εγκαινιάσει μία στέρεα, βαθεία και ειλικρινή σχέση συνεργασίας με ενωτικούς φορείς της κυπριακής νεολαίας θα συμμετάσχει σ’ όλες τις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση του ιστορικού διαμετρήματος του Γέρου μας στη συνείδηση των νέων και την εν γένει αντίσταση στα σχέδια των δημαγωγών κυβερνώντων, να εκχωρήσει παντί τρόπω εθνική κυριαρχία. Ο πιο μεγάλος Αγώνας μας έγκειται στη διάσωση των Ελληνόπουλων από την μαύρη προπαγάνδα των εξωνημένων κατόχων της εξουσίων, οι οποίες επιδιώκουν να εκριζώσουν μέσα μας το ένστικτο της εθνικής ολοκληρώσεως.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΙ ΕΙΣΟΔΙΣΜΟΙ

Του Πέτρου Ι.  Νικολού, Δικηγόρου Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ 

Οι χειριστές των ηνίων της δημοσίας εξουσίας, έχοντας διεισδύσει στην ψυχολογία της μάζης, έχουν επίγνωση του πώς και πότε να στρέψουν την προσοχή της κοινής γνώμης προς κατεύθυνση διάφορη εκείνης που φανερώνει αποκαλυπτικώς τις μηχανορραφίες, τα σκάνδαλα και τους εμπαιγμούς της πολιτικής ελίτ που αποφαίνεται δια τις ζωές ημών ερήμην ημών. Υποθέσεις δίκην Κιβωτού του Τρόμου πέραν της οιασδήποτε κοινωνικοηθικής απαξίας μπορεί να εμπεριέχουν λαμβάνουν ρόλους και διαστάσεις αρενών για τα αδηφάγα πλήθη της πλειοψηφίας, τα οποία αναγορευόμενα σε λαϊκά δικαστήρια εκζητούν λυσσωδώς αίμα εκδικήσεως από υπόπτους διαπράξεως κακουργημάτων. Τα κύματα των πληβείων εκτονώνονται, υβρίζοντας, καταδικάζοντας και αναθεματίζοντας έμπροσθεν μιάς ψηφιακής οθόνης, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι αποκαθιστούν την απολεσθείσα δικαιοκρατία, όταν την ίδια στιγμή κατώθεν της ρινός των λαμβάνουν χώρα μείζονες Εθνικές προδοσίες, οργανικές συνέχειες ήδη συντελεσμένων επισύρουσες την εσχάτη των ποινών. Μετά την υπογραφή του κουρελόχαρτου στους Ψαράδες των Πρεσπών μεταξύ των πολιτικών επιγόνων του Ιβάν Μιχαήλωφ και των κομμουνιστών ανταρτών, οι οποίοι δια ψεμάτων, μύθων και ουτοπιών ανήλθαν ωσάν ανέκδοτο στον κυβερνητικό θώκο, ήγγικεν το πλήρωμα του χρόνου, ώστε πέραν των διεθνοπολιτικών μεταβολών να αρχίζει, ως ήδη γίνεται, το επονείδιστο σύμφωνο να παράγει έννομα αποτελέσματα στο πεδίον της κοινωνίας, της παιδείας, του πολιτισμού και της παραχαράξεως της ιδίας της ιστορίας.

Αφίχθη, λοιπόν, το Πρωτοδικείο Φλωρίνης ως εκ των πρώτων θεσμικών οργάνων της πολιτείας και επισήμως εκδίδει απόφαση ιδρύσεως σωματείου με την επωνυμία ‘‘Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσης’’ εντός των ιδεολογικών στόχων του οποίου εντάσσονται τόσο η διδασκαλία της ‘‘μακεδονικής γλώσσης’’ σε σχολεία και πανεπιστήμια της Ελλάδος όσο και η υποστήριξη ιδρύσεως τμημάτων σε σχολές με προγράμματα σπουδών και καθηγητές για την ‘‘μακεδονική’’ γλώσσα των κατσαπλιάδων της Βάρνταρσκα. Εξόφθαλμη, οργανωμένη και στοχευμένη ανθελληνική προπαγάνδα σε βάρος της ιστορίας και της ταυτότητος της μίας και μόνης ελληνικής Μακεδονίας με δικαιολογητική βάση την κατάπτυστη συμφωνία, η οποία εξεχώρησε όνομα, γλώσσα και εθνικότητα ψευδεπιγράφως μεν, καραμπινάτη, αναφανδόν και αναντιλέκτως δε ‘‘μακεδονική’’. Οι ημέτεροι δυνάστες της γαλάζιας συμμορίας, οι οποίοι κέρδισαν τις εκλογές, καταψηφίζοντας προσχηματικώς και καιροσκοπικά στρατηγικώς ενώπιον κοινοβουλίου το ρεζίλι που έδωσε Έθνος και κράτος στους Σκοπιανούς του γειτονικού μορφώματος κρύφτηκαν όπισθεν της υπογραφής των συριζαίων προκατόχων τους, ανακουφισμένοι που έβγαλε άλλος το φίδι από την τρύπα και δη ασμένως. Το παραμύθι, το οποίο με περισσή ιταμότητα εκστομίζουν ανενδοιάστως και πλειστάκις ανεπιγνώστως άχρι σήμερον, ότι σημασία δεν είχε ποτέ τ’ όνομα του κρατιδίου των ξυπόλητων απογόνων των ΝΟΦ, αλλά η αναγνώριση γλώσσης και εθνικότητος, έσκασε ωσάν πολύχρωμο μπαλόνι παιδικού πάρτυ. Παρακάμπτοντας κάθε κανόνα στοιχειώδους κοινής λογικής, διατυμπανίζουν ακόμα πως ήταν εφικτό να προσφωνούμε ένα κράτος ως ‘‘Βόρεια Μακεδονία’’, αλλά θα ορίζαμε ως επίσημη γλώσσα του τα κοκογκολέζικα και ως εθνικότητα του λαού του την σουηδική. Το όνειρο των αποπαίδων του Νίκου Ζαχαριάδη και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τα οποία απειργάζοντο σύνορα στον Πηνειό και παράδοση εθνικού εδάφους σε ξένους, αφού έλαβε σάρκα και οστά, δημιουργεί πλέον καταφώρως δυσμενή τετελεσμένα, τα οποία εισχωρούν και παγιώνονται στην ελληνική πραγματικότητα.

Η ίδρυση πλέον συλλόγων διοχετεύσεως αλυτρωτικών θεωριών και ιστορικών αναθεωρητισμών σε βάρος της Πατρίδος μας εντός της όχι μόνο ήνοιξε διάπλατα τον ασκό του Αιόλου για την επέκταση μιάς σειράς μελλοντικών επίβουλων διεκδικήσεων των Σκοπιανών, αλλά συνάμα θα οδηγήσει στην διαστρέβλωση της ιστορικής συνειδήσεως των επομένων γενεών, τα οποία θα μαθαίνουν στα θρανία από γενίτσαρους του συστήματος ότι υπάρχει ‘‘μακεδονικός πολιτισμός’’ που είναι λίγο ελληνικός και λίγο ‘‘μακεδονικός’’, αλλά, για να μην μάς πούν και τίποτα φασίστες, εμείς θα λέμε ότι είναι μόνο ‘‘μακεδονικός’’ και πως όπου ακούτε ‘‘Μακεδονία’’ να κάνετε συνειρμούς με τους απέναντι κι όχι μ’ εμάς, για να σφυρηλατήσουμε μεταξύ άλλων σχέσεις καλής γειτονίας και να καταπολεμήσουμε το μίσος και την ξενοφοβία. Οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί του Ζάεφ, της παρέας και του λαού του για τους καρπούς, όπως έγραψε περιχαρής, των Πρεσπών διαδέχονται ουχί οξυμώρως τις συνεχείς, συστηματικές και εσκεμμένες παραβιάσεις της ίδιας της συμφωνίας, την οποία εκθειάζουν. Δεν χαμπαριάζουν οι Σκοπιανοί από υποσημειώσεις, οι οποίες διευκρινίζουν εν είδει προφάσεως την σλαβική προέλευση της γλώσσης τους και προσπαθούν να περισώσουν την τσακισμένη αξιοπρέπεια των αντισυμβαλλομένων, ήτοι ημών. Όποτε θέλουν την επικαλούνται και όποτε γουστάρουν την ουρούν κοινή τη θέα, εφόσον γνωρίζουν πως δεν υπάρχει καμμία πρόθεση της άλλης πλευράς να προβάλει, όπως βάσει διεθνούς δικαίου δικαιούται, την ένσταση του μη εκπληρωθέντος συναλλάγματος με καταγγελία για ουσιώδεις και κραυγαλεές απαριθμημένες παραβιάσεις από το 2018 και ύστερα αδιαλείπτως.

Ο κόσμος με αγνά πατριωτικά αισθήματα που κατήλθε μαζικώς, αυθορμήτως και υπερηφάνως στα συλλαλητήρια για την ελληνικότητα της Μακεδονίας του Φιλίππου Β’ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου ενεπαίχθη, εξηπατήθη και περιγελάσθη, εμπιστευθείς μία τεκτονική πολιτική παράταξη, η οποία υφήρπαξε την ψήφο του, καπηλευομένη την άδολη αγάπη του για την γή των πατέρων του και την ταυτότητά του. Η βίωση από τούδε και στο εξής όλου του εύρους των εκτυλιχθεισών εννόμων συνεπειών της προδοτικής συμφωνίας θα τον αφυπνίσει βιαίως από τον λήθαργο της απάτης στον οποίο περιέπεσε ενορχηστρωμένα.

 

https://www.eoneolaia.com/psedomakedonikoi-eisodismoi/

[ Μέμνησο, μὴ φόβος σε νικάτω φρένας ΑΙΣΧΥΛΟΣ, Εὐμενίδες ]

Τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου 

νομικού και επιστήμων οικονομικής και κοινωνικής διοικήσεως

Βασικὴ ἀρχὴ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς Δημοκρατίας. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ ἑνὸς ἀντιδημοκρατικοῦ συστήματος.

Ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἱστορία δὲν εἴχαμε ὁλοκληρωτικὴ ἄρση τῆς Δημοκρατίας. Ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ τυραννικὰ καθεστῶτα, ὁ Ἕλλην εἶχε κάποιο διανοητικό, ψυχικὸ ἢ ἔστω κοινωνικὸ πεδίο στὸ ὁποῖο μποροῦσε νὰ διαθέσει τὸν χρόνο καὶ τὸν ἑαυτό του σύμφωνα μὲ τίς προσωπικές του πεποιθήσεις.

Κανένα ἄλλο σύστημα δὲν ἔχει ἀπόλυτα καὶ ὁλοκληρωτικὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἄνθρωπο, ὡς πυρῆνα ἐλευθερίας καὶ δημοκρατίας. Τὰ πιὸ ἐλεύθερα πνεύματα ἔζησαν καὶ ἔδρασαν μέσα σὲ καθεστῶτα ἀπολυταρχικά. Οἱ μεγαλύτεροι ἐπαναστάτες, οἱ Ἥρωες τοῦ Γένους ἔζησαν καὶ μεγαλούργησαν μέσα σὲ ἀνελεύθερα πολιτικῶς καθεστῶτα.

Γιὰ πρώτη φορὰ ἔχουμε ὁλοκληρωτικὴ ἄρνηση τῆς Δημοκρατίας. Ἀπόλυτη δηλαδὴ ἄρνηση τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἐλεύθερου ἀνθρώπου. Ζοῦμε τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀπορρόφηση τῆς ἠθικῆς πρωτοβουλίας. Τοῦ ὑποταγμένου σώματος. Ἀκόμη καὶ τῆς φυσικῆς ἀναπνοῆς ἀπὸ τὴν "ἀπόλυτη ἀρχή".

Ζοῦμε τὴν ἀπορρόφηση τῶν οἰκογενειακῶν καὶ ἰδιωτικῶν κοινωνικῶν σχέσεων τῶν ὑποταγμένων ἀπὸ τὸν τύραννο.

Ὁ τύραννος ἔχει τὴ ματιά του πάνω σὲ καθετί. Ἐπικαλεῖται τὸν θάνατο ὡς κύριο συνεργάτη καὶ βοηθὸ στὸ "ἱστορικὸ ἔργο" ποὺ ἀνέλαβε νὰ ὑλοποιήσει. Πρόκειται γιὰ τὴν πιὸ νόμιμη τρομοκρατία ποὺ γνώρισε ἡ Χώρα. Ἡ τρομοκρατία ἐξαπολύεται ὡς "νόμιμο" ὅπλο τοῦ κράτους. Μάλιστα, τείνει νὰ γίνει μόνιμο μὲ μία συχνότητα ἐλεγχόμενων κυμάτων ποὺ ἄλλοτε θεριεύουν καὶ ἄλλοτε ἐξασθενοῦν.

Ἀλήθεια. Πόσοι Ἕλληνες ἔχασαν τὴν βιολογική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομική τους ζωὴ μέσα σὲ δύο χρόνια; Πόσοι Ἕλληνες ἔχασαν τὴν Ἐλευθερία τους; Ἀποσιωπῶνται γεγονότα. Ταυτόχρονα καλούμαστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀνοιγοκλειόμενα παράλληλα μέτωπα. Λαθρομεταναστευτικὴ κρίση. Ἑλληνο-τουρκικὴ κρίση. Δημογραφικὴ κρίση. Κλιματικὴ κρίση. Μέχρι πρότινος, ἡ τρομοκρατία λειτουργοῦσε εἴτε ὡς μέσο πίεσης εἴτε ὡς ἀποτέλεσμα ἀναρχίας. Σήμερα ὅμως, γίνεται σκοπός.

Ὁ ἀτομικὸς φόβος καθοδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὶς πιὸ ταπεινὲς πράξεις. Ὁ τρόμος εἶναι ὁ ὑπέρτατος νόμος.

Τὸ κράτος τοῦ φόβου, τὸ κράτος τοῦ τρόμου, εἶναι κράτος σκοτεινό. Προαναγγέλλει τὴν ἐπερχόμενη βαθειὰ νύχτα. Ὅμως. Ἡ Ἱστορία εἶναι ἐκεῖ καὶ μᾶς δείχνει τὸν δρόμο. Σὲ ὅλα τὰ καθεστῶτα ποὺ ἔδωσαν τὰ ἡνία στὸν τρόμο, ποτὲ δὲν ἔλειψε ἀπὸ τὸ τεῖχος τοῦ τρόμου ἡ Ρωγμή.

Ἐν ἔτει 1042, ὁ Μιχαὴλ Ψελλὸς εἶδε τὸ ξέσπασμα τοῦ λαοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔζησε τὴν μεγάλη λαϊκὴ ἐξέγερση ποὺ ἀνέτρεψε τὸν Μιχαὴλ Ε'. Εἶδε τίς ἥσυχες καὶ οἰκόσιτες γυναῖκες νὰ βγαίνουν στοὺς δρόμους καὶ νὰ μεταμορφώνονται σὲ Μαινάδες. Εἶδε καὶ τρόμαξε. Καὶ αὐτὸ ποὺ εἶδε, τὸ ὀνόμασε "Μέγα καὶ Δημοσιώτατο Μυστήριο". Ἦταν ἡ λογικὴ συνέπεια τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Μιχαὴλ Ε' "ὡς τῆς Προνοίας τὸ Mέτρον" ποὺ συνέβαλε στὴν ἀνατροπή του, λόγῳ τῆς τυραννικῆς του ἀλαζονείας.

Τὸ κράτος τῶν βαρβάρων δὲν ἔχει τόπο γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ συνείδηση δὲν ἔχουν καμμία θέσῃ. Ἐκεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀνύπαρκτος, ἡ βαρβαρότητα εἶναι ἀπόλυτη. Ὁλοκληρωτική.

Ἡ βαρβαρότητα τῆς "ἐξελιγμένης" κοινωνίας μέσῳ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ὑποταγῆς τῶν συνειδήσεων σὲ ἕνα ἑνιαῖο ἀπόλυτο σχῆμα ἤθους καὶ ἀξιῶν εἶναι Α-ΦΥ-ΣΙ-ΚΗ. Εἶναι παραβίαση τῆς ἴδιας τῆς Ζωῆς. Εἶναι ἡ βαρβαρότητα ποὺ πνίγει τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔμαθε νὰ ζεῖ. Νὰ σκέπτεται, νὰ ἀγαπᾷ καὶ νὰ πονάει. Ποὺ ἔμαθε νὰ προτιμᾷ τὴν Φιλία ἀπὸ τὴν μοναξιά, ἀκόμη καὶ τοῦ πολιτικοῦ ἀντιπάλου.

Περνῶντας ἀπὸ τὸν θεωρητικὸ ἀνθρωπισμὸ στὴν πρακτικὴ ἀπανθρωπία, κανεὶς δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθερος. Κανείς, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἕναν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ ἕνας, δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Ὁ τύραννος εἶναι ὁ πρῶτος δοῦλος. Ὁ ὑποδουλωμένος στὶς μανίες του.

Τὸ τυραννικὸ καθεστὼς ἐλέγχει τὸ καθετί. Θεωρεῖ ἁμάρτημα ἢ κίνδυνο ἀκόμη καὶ τὴν πιὸ ἀθώα καὶ ἀκίνδυνη ἰδιωτικὴ αὐθυπαρξία τοῦ ἀνθρώπου. Καί, ἐπὶ τούτου, ἀνάγει τὴν τρομοκρατία σὲ σκοπό.

Τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο παραχωρεῖ τὴν θέση του στὸ προσωπείο. Ὁ ἄνθρωπος μαζὶ μὲ τὴν συνείδησή του χάνει καὶ τὸ πρόσωπό του. Τὸ πρόσωπο ἐκφράζει καὶ καθρεπτίζει τὴν συνείδηση ἀμεσώτερα καὶ ἀνώτερα ἀπὸ τὰ λόγια ἢ τίς πράξεις. Τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι θεῖο.

Τὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς ἐχθρεύεται καὶ τὸ πρόσωπο καὶ τὸν ἄνθρωπο. Προτιμᾷ τὸ προσωπείο. Προτιμᾷ τὴν ἀνέκφραστη πρόσοψη. Τὰ σφιγμένα χείλη. Τοὺς σφιγμένους γρόνθους. Θέλει τὴν ἀναστολὴ τοῦ αὐθόρμητου καὶ ἄμεσου Τρόπου.

Ὅπως λειτουργοῦν τὰ κόμματα, ἔτσι λειτουργεῖ καὶ τὸ κράτος ποὺ πέφτει στὰ χέρια τους. Ὁλοκληρωτικά. Οἱ πολιτικοὶ σχηματισμοὶ ἔχουν πέσει σὲ μία ἠθικὴ παθητικότητα συνυφασμένη μὲ τὴν παθολογικὰ ἀδειανὴ ψυχὴ καὶ σκέψῃ.

Γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀσκήσουν οἱ ὀργανισμοὶ ἰσοπεδωτικὴ ἐξουσία, θὰ πρέπει πρωτίστως τὰ μέλη τους νὰ ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ ἀπὸ τὸ Τέρας τοῦ ὀργανισμοῦ. Πρὶν κάνουν τοὺς ἄλλους νὰ πάψουν νὰ εἶναι ἄνθρωποι, πρέπει νὰ ἔχουν πάψει οἱ ἴδιοι νὰ εἶναι ἄνθρωποι.

Φίλτατε Ἀναγνώστη.

201 χρόνια ἀπὸ τὴν κήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ Ἑλληνισμὸς κινδυνεύει ἀπὸ τὸ μέγα πείραμα τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Στὸ πλαίσιο τοῦ πιὸ ἐξελιγμένου τεχνολογικὰ πολιτισμοῦ, συνδυασμένο μὲ τὴν τρομοκρατία ὡς ὅπλο τοῦ κράτους, πνίγει κάθε συνείδηση. Ἰσοπεδώνει ψυχὲς καὶ πνεύματα. Διὰ τῆς βίας καὶ τῆς τρομοκρατίας, ἀρνεῖται ὅ,τι ὁ Ἕλληνας ἔχει ἀνακαλύψει ὡς Λόγο καὶ Νόημα Ὑπάρξεως.

Ὁ Ἑλληνικὸς Κόσμος, πού ἀποτελοῦσε γιὰ χιλιάδες χρόνια τὸ Φῶς καὶ τὸν Πολιτισμὸ, δὲν προσαρμόστηκε ποτὲ στὴν ὑλικὴ πραγματικότητα τῆς βάρβαρης κυριαρχίας.

Σὲ μία τυραννικὴ κυβέρνηση δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει κοινὸ σημεῖο μεταξὺ ἄρχοντος καὶ ἀρχομένου. Οἱ Ἥρωές μας ὅταν πῆραν τὴν ἀπόφαση, εἶχαν βαθιά συνείδηση τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Καί ἔθεσαν τὸν Τρόπο στὴν ὑπηρεσία τῶν Ἰδανικῶν.

Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει Ἥρωας, ἔχει ξυπνήσει ὁ Ἄνθρωπος.

Οἱ μορφὲς μπορεῖ νὰ ἀλλάζουν, τὰ ἰδανικὰ ὅμως μένουν. Σὲ κάθε τί ἀπόλυτο, ἐξέλιξη δὲν χωράει. Μόνο ἡ ἀνατροπὴ μπορεῖ νὰ δώσει τέρμα.

Το Ἑλληνικὸ, τὸ διαχρονικά Οἰκουμενικὸ πρότυπο, συμπυκνώνεται στὰ λίγα τοῦτα λόγια:

Γίνε συνειδητὸς Ἕλληνας γιά νὰ γίνεις ἀληθινός Ἄνθρωπος.


Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,
Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΥΛΟΓΛΟΥ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Πολιτικού Επιστήμων

Στο νέφος των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας και των ηρώων της Πατρίδος εξέχουσα θέση κατέχει ο Άγιος Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, ο οποίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο στα χέρια του τουρκικού όχλου στις 28 Αυγούστου 1922. Η ζωή του, η παιδεία του, η εθνική δράση του, το εκκλησιαστικό ήθος και το μαρτύριό του τον κατατάσσουν στις μορφές, τις οποίες πρέπει συνεχώς να τιμούμε, να μελετούμε, να προβάλλουμε προς τη νέα γενιά. Η πνευματική παρακαταθήκη του παραμένει πάντα επίκαιρη.

Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης, του Νικολάου και της Καλλιόπης, γεννήθηκε το 1867 στην Τρίγλια της Προποντίδος. Ήταν, λοιπόν, Μικρασιάτης εκ καταγωγής. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, χειροτονήθηκε κληρικός και γρήγορα προήχθη σε Πρωτοσύγκελλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί Κωνσταντίνου Ε΄. Το 1902 εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας, Ζιχνών και Φιλίππων. Βοήθησε τον Ελληνισμό της Μακεδονίας στον Μακεδονικό Αγώνα, δηλαδή στον διμέτωπο αγώνα κατά των Τούρκων κατακτητών και των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Λόγω διαφόρων κινδύνων μετέφερε κατά περιόδους την έδρα του από τη Δράμα στην Αλιστράτη Σερρών. Για ένα διάστημα αναγκάσθηκε να μετακινηθεί στη Θεσσαλονίκη.

Το 1909 το Πατριαρχείο τον απομάκρυνε από τη Δράμα κατόπιν οθωμανικών πιέσεων και το 1910 τον εξέλεξε Μητροπολίτη Σμύρνης. Και εκεί η δράση του ενόχλησε τούς Τούρκους, γι’ αυτό και αποσύρθηκε την Κωνσταντινούπολη κατά το διάστημα 1914-1918. Στις 2.5.1919 υποδέχθηκε με Δοξολογία τον Ελληνικό Στρατό, ο οποίος αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη με εντολή πενταετούς διαρκείας των Νικητριών Δυνάμεων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. (Μετά τα πέντε έτη θα αποφάσιζε ο τοπικός πληθυσμός με δημοψήφισμα αν η περιοχή Σμύρνης θα παρέμενε υπό ελληνική διοίκηση). Ο Μητροπολίτης αγωνίσθηκε υπέρ της Εκκλησίας, της Ελληνικής Παιδείας, της νεολαίας και ίδρυσε περιοδικά, σχολεία και αθλητικά σωματεία. Στις 28 Αυγούστου, μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού και την είσοδο των στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ στη Σμύρνη, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος έγινε ιερόν σφάγιον υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Τον Νοέμβριο του 1992 η Εκκλησία της Ελλάδος κατέταξε στις αγιολογικές δέλτους τον Εθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο Καλαφάτη και τους συν αυτώ αναιρεθέντες Ορθοδόξους κληρικούς της Τραγωδίας του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία και στον Πόντο. Η μνήμη τους ως Αγίων τιμάται κατά την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, πάντα κατά μήνα Σεπτέμβριο. Τούτο γίνεται διότι η σφαγή των Ελλήνων στα Μικρασιατικά παράλια αποκορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου με το Παλαιό Ημερολόγιο, άρα στις αρχές Σεπτεμβρίου με το Νέο Ημερολόγιο.

Το μαρτύριο

Στο περιοδικό ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ των Αθηνών δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 1922 η ομιλία του Γάλλου Βουλευτού Σολιέ στη Βουλή της πατρίδας του, στην οποία περιγράφεται το μαρτύριο του Έλληνος Ιεράρχου βάσει των περιγραφών Γάλλων αυτοπτών μαρτύρων. Ας σημειωθεί ότι δεν υπήρξε Έλληνας αυτόπτης μάρτυς λόγω του φόβου που επικρατούσε. Ο Γάλλος Βουλευτής διηγείται:

«Ο (Γάλλος) Πρόξενος κ. Γκραγιέ έσπευσε αμέσως να στείλη ένα απόσπασμα Γάλλων ναυτών εις τον Έλληνα Μητροπολίτην δια να του προτείνη να μεταβή υπό ασφαλή συνοδείαν είτε εις το μοναστήριον του Σακρέ Κερ (σημ. Ρωμαιοκαθολικό) είτε εις το Προξενείον. Ο Ιεράρχης με μίαν θαυμασίαν αυτοθυσίαν, προ της οποίας υποκλίνομαι μετά σεβασμού, καίτοι δεν ανήκεν εις την Εκκλησίαν μας, ηρνήθη να δεχθή οιανδήποτε προστασίαν. «Είμαι εις το μέσον των πιστών μου, απήντησε. Πρέπει να μείνω μαζί τους».

Ενώ η περιπολία μας μετά ΄την άρνησίν του αυτή απεσύρετο, κατέφθασεν ένας Τούρκος αξιωματικός με δύο στρατιώτας, ο οποίος παρέλαβε μεθ’ εαυτού τον Μητροπολίτην. Τον ωδήγησεν εις το ακρότατον σημείον της ευρωπαϊκής συνοικίας, προ του καταστήματος ενός κουρέως. Του εφόρεσαν ένα λευκόν επενδύτην, δια να φαίνεται και από μακρυά καλά το μαρτύριόν του και από εκεί, κύριοι, έλαβε χώραν ένα από τα τρομακτικά εκείνα εγκλήματα, που περιέχει η ιστορία των μεγαλομαρτύρων.

Ο φανατικός όχλος ήρχισε το μαρτύριον με την βιαίαν αποκοπήν της γενειάδος του σεβαστού ιεράρχου. Έπειτα ήρχισαν να τον κτυπούν σε διάφορα μέρη του σώματός του με εγχειρίδια (μαχαίρια). Του έκοψαν έπειτα τα αυτιά και την μύτην. Γυναίκες και άνδρες τυφλωμένοι από τον φανατισμόν συμμετέχουν εις το έγκλημα αυτό. … Ο όχλος έσυρεν έπειτα τον μαρτυρικόν γέροντα εις την τουρκικήν συνοικίαν, τον διεμέλισεν και παρέδωκε τα μέλη του εις τους κύνας. Ο στρατηγος Νουρεντίν πασάς είχεν ειπή: «Τον παραδίδω εις τον λαόν. Εάν έκαμε καλόν, ο λαός θα του φερθή καλά. Έάν έκαμε κακόν, ο λαός θα του φερθή κακά» .

Παρεμφερής είναι και η αφήγηση του εκ Σμύρνης Ακαδημαϊκού και Αρχαιολόγου Γεωργίου Μυλωνά, ο οποίος είχε συλληφθεί από τους Τούρκους τον Αύγουστο του 1922, αλλά διεσώθη και απέφυγε τα «Τάγματα Εργασίας». Το μαρτύριο του Αγίου Χρυσοστόμου το άκουσε από τα χείλη ενός Τουρκοκρητικού δεσμοφύλακος, ο οποίος είπε ότι πυροβόλησε και σκότωσε τον Ιεράρχη για να τον απαλλάξει από τα συνεχή βασανιστήρια. Ο Τουρκοκρητικός υπογράμμισε ότι είδε τον Άγιο Χρυσόστομο να ευλογεί με τα ματωμένα χέρια του και να συγχωρεί τους βασανιστές του. Ήταν μόνον 55 ετών. Δυστυχώς το άγιο λείψανό του δεν έχει βρεθεί.

 

Η πνευματική παρακαταθήκη του

Η Ορθοδοξία. Ο Άγιος είχε στιβαρή θεολογική κατάρτιση και έδωσε αγώνες υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως. Ως νέος θεολόγος έγραψε μελέτη για τις δογματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Προτεσταντών. Αργότερα απέδειξε το λάθος των Ρωμαιοκαθολικών, οι οποίοι έλεγαν ότι … ανακάλυψαν στην Έφεσο τον Τάφο της Παναγίας. Επίσης στη Δράμα έδωσε μάχη κατά της Ουνίας και κατά της Βουλγαρικής Σχισματικής Εξαρχίας. Στη Σμύρνη εξέδωσε το περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ, όπου ο ίδιος και οι συνεργάτες του δημοσίευαν εμπνευσμένα κηρύγματα. Στις τελευταίες στιγμές πριν από τη σύλληψή του διάβαζε τα Πάθη του Κυρίου από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον.

Ο Ελληνισμός. Και στη Δράμα και στη Σμύρνη ο Άγιος Χρυσόστομος ανεδείχθη σε θεματοφύλακα των εθνικών παραδόσεων και σε μαχητή υπέρ του διωκομένου Ελληνισμού. Στην περιοχή Δράμας και Ζιχνών κινδύνευσε η ζωή του από ενέδρες Βουλγάρων εθνικιστών (κομιτατζήδων). Με επιστολές του σε Έλληνες πολιτικούς και διπλωμάτες περιέγραφε τους πολλαπλούς κινδύνους που αντιμετώπιζε η Μακεδονία μας. Στη Σμύρνη κατέγραψε τα εγκλήματα των Νεοτούρκων κατά του Ελληνισμού της Φώκαιας και άλλων περιοχών, τα οποία είχαν αρχίσει από το 1914. Καθιέρωσε τις παρελάσεις των ελληνικών σχολείων της Σμύρνης και εμπέδωσε το πατριωτικό φρόνημα. Έγραψε επιστολές στη Μασσαλία της Γαλλίας και ζήτησε τη βοήθεια των Γάλλων, δεδομένου ότι η Μασσαλία ιδρύθηκε από οικιστές Έλληνες της αρχαίας Φώκαιας. Όταν έφευγε οριστικά από τη Δράμα οι Έλληνες κάτοικοι τον αποχαιρέτησαν συγκινημένοι και του είπαν: «Μάς βρήκες λαγούς και μάς έκανες λιοντάρια», δηλαδή αναγνώρισαν ότι ο γενναίος Ιεράρχης τούς εμψύχωσε για να αγωνισθούν υπέρ των εθνικών δικαίων.

Η θυσία. Θα μπορούσε να διαφύγει με τη βοήθεια ξένων προξένων ή Ρωμαιοκαθολικών κληρικών. Άλλωστε ο πολιτικός διοικητής, ο Αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης, είχε φύγει με αγγλικό πλοίο για να σώσει τη ζωή του. Ο Άγιος Χρυσόστομος έμεινε εκεί συνειδητά για να θυσιασθεί υπέρ του ποιμνίου του. Μιμήθηκε τους προκατόχους του, τον Άγιο Πολύκαρπο Σμύρνης, Μάρτυρα του 2ου μ.Χ. αιώνος, και τον Άγιο Γρηγόριο Ε΄, τον μαρτυρικό Πατριάρχη του 1821, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Σμύρνης. Ο Χρυσόστομος είχε πλήρη επίγνωση των λόγων που απευθύνει ο Θεός στον Άγγελο (Επίσκοπο) της Σμύρνης: «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου, καί δώσω σοι τόν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἀποκάλυψις Ἰωάννου,10) .

Η Παιδεία και ο Αθλητισμός. Ο Άγιος Χρυσόστομος καλλιέργησε την ελληνική παιδεία και τα γράμματα στη Δράμα και στη Σμύρνη. Ενίσχυσε τα σχολεία, αναβίωσε αθλητικά σωματεία, ενθάρρυνε τον αθλητισμό και τις μαθητικές γιορτές και παρελάσεις. Στη Δράμα συγκέντρωνε τα ελληνόπουλα για να αθλούνται στο κεντρικό Γυμναστήριο. Ο Πανιώνιος στη Σμύρνη απέκτησε με τη βοήθεια του Δεσπότη νέο και ωραίο στάδιο το 1912. Ο Χρυσόστομος έδινε έμφαση στη μόρφωση και στην αθλητική παιδεία της νεολαίας. Ήθελε νέους εύρωστους με ελληνορθόδοξο φρόνημα. Επίσης στήριξε τους δημοσιογράφους και τα ελληνικά έντυπα.
Η διαφύλαξη της Μνήμης. Ο Άγιος μάς διδάσκει με τον βίο του και με το παράδειγμά του ότι οφείλουμε να διατηρήσουμε την ιστορική Μνήμη. Να θυμόμαστε τον Ελληνικό και Χριστιανικό Πολιτισμό της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Να διδάσκουμε την ιστορική αλήθεια χωρίς εκδικητικότητα. Να γνωρίζουμε ότι έγινε μία συστηματική Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων από τους Νεοτούρκους και από τους Κεμαλικούς (1914-1922). Αλλά να μην καλλιεργούμε τον φανατισμό οποιασδήποτε μορφής. Άλλωστε ο ίδιος συγχώρησε τους διώκτες και δημίους του.

Η ελπίδα. Οι πολυάριθμοι Μικρασιάτες πρόσφυγες, που ήλθαν ξεριζωμένοι το 1922 λόγω των σφαγών και το 1923-24 με την ανταλλαγή των πληθυσμών, αναρτούσαν στα σπίτια τους τη φωτογραφία του Χρυσοστόμου Σμύρνης. Από την πρώτη στιγμή τον τιμούσαν ως Άγιο. Έφεραν επίσης τα λείψανα των Αγίων και τις σεβάσμιες εικόνες τους. Ξανάχτισαν τη ζωή τους και τα σπιτικά τους, αναγεννήθηκαν και συνέβαλαν δημιουργικά στην κοινωνική, οικονομική και πνευματική ζωή της Ελλάδος, παρά τις αρχικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Είχαν διδαχθεί να πιστεύουν στη Θεία Πρόνοια και να μην απογοητεύονται. Αντλούσαν ελπίδα και θάρρος από τη Χριστιανική Πίστη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Όλη η ζωή και η δράση του Αγίου Χρυσοστόμου (Καλαφάτη) υπήρξε ένα διαρκές κήρυγμα Χριστιανικής ελπίδας και εθνικής αυτοπεποιθήσεως. Ήταν ένας γνήσιος εκφραστής της Ελληνορθόδοξης παράδοσης. Ας έχουμε την ευλογία του!

Κ.Χ. ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Σεπτεμβρίου 2022

 

https://www.antibaro.gr/article/33558

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΤΟΥ 1922 ΕΥΡΕΘΗ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ

Ἐντοπίσθηκε σέ «κιβώτιο διοικητοῦ», εἶναι 2,2×3,8 μ., καί σήμερα φυλάσσεται στίς Οἰνοῦσσες, στήν Σχολή Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ δέν ἔχουν οὔτε σημαῖες οὔτε ἐθνικά σύμβολα. Χαῖτες ἀλόγων ἀναρτοῦσαν σέ κοντάρια, ὡς διακριτικά, οἱ ἀρχηγοί τους. Καί ἡ ἡμισέληνος ἀκόμη, σύμβολο κλεμμένο ἀπό ἐμᾶς τούς Ἕλληνες εἶναι. Σύμβολο τῆς θεᾶς Ἀρτέμιδος, προστάτιδος τῶν Μεγαρέων, ἀρχαίων ἀποίκων τοῦ Βυζαντίου. Στήν γῆ αὐτή τό βρῆκαν καί τό ἰδιοποιήθηκαν οἱ ἀπολίτιστοι τῆς Ἀσίας.

Ἀπ’ ἐναντίας οἱ σημαῖες τοῦ ἑλληνισμοῦ, οἱ σημαῖες τοῦ σταυροῦ, ὑπάρχουν παντοῦ. Ἐντεῦθεν κἀκεῖθεν τοῦ Αἰγαίου.

Ἕνα τέτοιο κειμήλιο, μία σημαία πού κυμάτισε στήν Σμύρνη, κατά τήν σύντομη περίοδο τῆς ἀπελευθερώσεώς της, φυλάσσεται σήμερα στήν Ναυτική Σχολή Οἰνουσσῶν. Σέ μιάν ἐσχατιά τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας, πού πολύ λίγο ἀπέχει ἀπό τίς ἀκτές τῆς Ἰωνίας καί τήν ἴδια τήν Σμύρνη.

Πρόκειται γιά τήν λεγομένη «σημαία τῆς Ἰωνίας», μία παλαιοῦ τύπου σημαία (τήν λεγομένη τῆς ξηρᾶς μέ τόν ἁπλό ἰσοσκελῆ σταυρό ἐπί κυανοῦ), διαστάσεων 2,2 ἐπί 3,8 μέτρων. Μία σημαία δηλαδή, ἡ ὁποία ἀπό τίς διαστάσεις φαίνεται ὅτι μπορεῖ νά εἶναι μόνον σημαία πόλεως ἤ σημαία πού μπορεῖ νά ἀναρτηθεῖ σέ ἱστούς στρατοπέδων.

Εἶναι ἡ σημαία μέ τήν ὁποία παρελαύνουν στίς ἐθνικές ἐπετείους οἱ σπουδαστές τῆς Ἀκαδημίας Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ τῶν Οἰνουσσῶν, οἱ ἑπόμενοι δηλαδή πλοίαρχοι τοῦ Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ τῆς χώρας. «Μέ ἀπόλυτο σεβασμό τῆς ἱστορίας τῆς σημαίας ἀφοῦ πρόκειται γιά ἕνα μεγάλης ἀξίας ἐθνικό κειμήλιο» λέει ὁ διοικητής τῆς Σχολῆς.

Σύμφωνα μέ τά ὅσα ἔγιναν γνωστά χθές ἀπό τό Ἀθηναϊκό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων, ἡ σημαία αὐτή ηὑρέθη σέ ἀποθήκη ὑλικοῦ τῆς ἐποχῆς τῆς μικρασιατικῆς ἐκστρατείας σέ στρατιωτική ἐγκατάσταση τοῦ Κιλκίς. Ἦταν τυλιγμένη μέ ἐπιμέλεια σέ δέμα μέ τήν σημείωση «ΤΙ (σ.σ. Ταξιαρχία Ἱππικοῦ) Σμύρνη 1922, σημαία Πόλεως, Κιβώτιο Διοικητῆ».

Οἱ σημαῖες, ὡς γνωστόν, ἀντιμετωπίζονται μέ μεγάλο σεβασμό καί δέν ἀφήνονται νά πέσουν στά χέρια τοῦ ἐχθροῦ.

Ἡ Ταξιαρχία Ἱππικοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ εἶχε ἐπιδείξει ἡρωική δράση στά μέτωπα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί ἔφθασε μέχρι τήν Σμύρνη πολεμῶντας, καλύπτοντας ρήγματα τῆς παρατάξεως καί ὑποστηρίζοντας τά πλευρά ὑποχωρούντων τμημάτων. Προφανῶς λοιπόν αὐτή ἡ σημαία προέρχεται ἀπό κάποια πόλη τῆς Μικρασίας, μέ πιθανώτερο νά ἦταν ἡ σημαία τῆς Σμύρνης, τήν ὁποία ἀξιωματικός τῆς Ταξιαρχίας ἀπέσπασε ἀπό τόν ἱστό κατά τήν ὑποχώρηση τοῦ 1922 καί διεφύλαξε ὁ τότε διοικητής τῆς 31ης Ἐπιλαρχίας τῆς ΧΧΙΙ Ταξιαρχίας Ἱππικοῦ πού ἕδρευε στήν Ἄσσηρο. Μέ τήν διάλυση τῆς Ταξιαρχίας λόγῳ ἀναδιοργανώσεως τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς χώρας, ἡ σημαία ἀποθηκεύθηκε στό Κιλκίς μέχρι τό 2005. Τότε ἐπελέγη νά δωρηθεῖ στόν δῆμο Οἰνουσσῶν, πού ἄς σημειωθεῖ ὅτι κατοικεῖται ἀπό μεγάλο ἀριθμό Μικρασιατῶν προσφύγων τοῦ 1922. Σκοπός, «νά κυματίζει στή θάλασσα τοῦ Αἰγαίου.»

Στήν συνέχεια περεδόθη στήν Σχολή Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ, ὅπου καί φυλάσσεται.

 

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/%e1%bc%a1-simaia-t%e1%bf%86s-smyrnis-to%e1%bf%a6-1922-e%e1%bd%91rethi-se-%e1%bc%80pothiki-stratiotiko%e1%bf%a6-%e1%bd%91liko%e1%bf%a6-sto-kilkis/

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ» ΓΛΩΣΣΑ;

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Η Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία βάφτισε τους σλαβόφωνους Σκοπιανούς «Μακεδόνες», αποδίδοντάς τους «μακεδονική» γλώσσα και ιθαγένεια, αρχίζει και παράγει αποτελέσματα.

Το Πρωτοδικείο Φλώρινας επικύρωσε το καταστατικό μίας ΜΚΟ με την ονομασία «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας» με έδρα τη Φλώρινα, η οποία έχει ως σκοπό τη διάδοση της «μακεδονικής» γλώσσας σε Ελληνες. Το κατά πόσον υπάρχει «μακεδονική» γλώσσα το έχουν ήδη αναλύσει με ακλόνητα επιχειρήματα σπουδαίοι γλωσσολόγοι. Δεν υπάρχει.

Το ίδιο ισχυρίζονται και οι Βούλγαροι, τόσο οι πολιτικοί τους όσο και επιστήμονες, που δηλώνουν ότι η γλώσσα που μιλούν στα Σκόπια και πέριξ αυτών αποτελεί βουλγάρικο ιδίωμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι υπερψήφισαν αυτήν την κατάπτυστη συμφωνία, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις του κόσμου, δεν τους χάρισαν απλά μία γλώσσα με την ονομασία «μακεδονική», αλλά έφτασαν στο σημείο να υπογράψουν ότι τα «μακεδονικά» ανήκουν στην ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών.

Σλαβικά μιλά η Μακεδονία, η οποία προφανώς έχει Σλάβους για κατοίκους και σλαβική ιστορία μέσα στους αιώνες. Σλάβος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και σλαβικά η γλώσσα που μιλούσε και αυτός και οι απόγονοί του. Αλλιώς την είχαμε μάθει την ιστορία, αλλά ευτυχώς ήρθαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Ζάεφ και μας την έμαθαν σωστά.

Δεν περιμέναμε τίποτα άλλο, βέβαια, από ένα κόμμα που έχει τις ιστορικές και πολιτικές του καταβολές στον στρατό που πολεμούσε στον Εμφύλιο για να καταστήσει τη βόρεια Ελλάδα σλαβική επαρχία. Πού να ήξεραν τότε πόσο εύκολα, πόσο αναίμακτα και πόσο απαλά θα γινόταν πραγματικότητα το όραμά τους και θα αποκαλούσαμε «Μακεδονία» σλαβόφωνες περιοχές και «Μακεδόνες» όχι τους Ελληνες, αλλά τους Σκοπιανούς.

Από τη στιγμή που η συμφωνία αναγνωρίζει «μακεδονική» γλώσσα, τους έχουμε δώσει την άδεια να την προωθήσουν όπου και όπως θέλουν. Μαζί με τα μαθήματα γλώσσας θα αρχίσουν και τα μαθήματα ιστορίας και πολιτισμού. Και κάπου εκεί θα βγει και ο Μέγας Αλέξανδρος να μιλά το βουλγάρικο ιδίωμα και να έχει φτάσει τον σκοπιανό πολιτισμό μέχρι τα βάθη της Ανατολής. Κάπου εκεί θα εμφανιστεί μία καταπιεσμένη μειονότητα στη βόρεια Ελλάδα που ομιλεί τα μακεδονικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν είναι πλέον κυβέρνηση. Αυτός ήρθε, χάρισε τη Μακεδονία και απήλθε. Το θέμα είναι τι κάνει πλέον αυτή η κυβέρνηση. Θα αποδεχτεί ένα κέντρο να διαδίδει στην ελληνική Μακεδονία τα «μακεδονικά» των Σκοπιανών;

https://www.newsbreak.gr/apopseis/400095/makedoniki-glossa/

ΑΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ & ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΠΕΡΙ «ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΙΜΩΝ» ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ

Του Μάνου Ν. Χατζηδάκη

Ιστορικού ερευνητή-συγγραφέως

Προέδρου Δ.Σ. του Ε.ΠΟ.Κ.

Με πρόταση του διαχρονικά ανθελληνικού ΑΚΕΛ υπερψηφίστηκε από την Κυπριακή Βουλή ότι ο Γεώργιος Γρίβας είναι «ανάξιος κάθε είδους τιμής από την πατρίδα»! Και όχι μόνο αυτό. Το Ψήφισμα με θράσος καλεί την «πολιτεία να διακόψει τη χρηματοδότηση κάθε είδους δραστηριοτήτων που συνδέονται με απόδοση τιμών στον Γεώργιο Γρίβα».

ΕΠΕΙΔΗ το Ψήφισμα αυτό αγνοεί παντελώς την ηρωική εθνική δράση του Γεωργίου Γρίβα (Μικρασιατική Εκστρατεία, Έπος του 1940-41) και κυρίως  την ίδρυση της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ» η οποία διεξήγαγε τριμέτωποαγώνα εναντίον Γερμανών, Ελασιτών και κατοχικής Κυβερνήσεως και τελικά με την θρυλική Μάχη του Θησείου συνέβαλε στην διάσωση της Αθήνας και κατά συνέπεια όλης της Ελλάδος από την σοβιετική υποδούλωση.

ΕΠΕΙΔΗ το Ψήφισμα αυτό είναι Μνημείο Αγνωμοσύνης προς τον Γεώργιο Γρίβα, τον θρυλικό αρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α. «Διγενή» ο οποίος με το σύνθημα “ΕΝΩΣΙΣ Η ΘΑΝΑΤΟΣ”, χωρίς καμία υλική συμπαράσταση από την Ελλάδα και προδομένος από το ανθενωτικό ΑΚΕΛ στην Κύπρο, έδωσε τον επικό αγώνα 1955-59 πού έπληξε το γόητρο της Βρεταννικής Αυτοκρατορίας με μερικά αμούστακα παιδιά, οδηγώντας στην ύπαρξη αυτής ταύτης της Κυπριακής Δημοκρατίας που υιοθετεί ένα τέτοιο εμετικό Ψήφισμα.

ΕΠΕΙΔΗ το Ψήφισμα αυτό παραβιάζει την πανεθνική βούληση και ευγνωμοσύνη σύσσωμου του Ελληνισμού (Ελλαδικού & Κυπριακού) η οποία εκφράσθηκε από Ψήφισμα της Ελληνικής Βουλής το 1960 με το οποίο ο Γεώργιος Γρίβας επαξίως έλαβε τον τίτλο του «Αξίου της Πατρίδος τέκνου» αλλά και αγνοεί την τεράστια συμβολή του στην συγκρότηση και δημιουργία της Εθνικής Φρουράς ως Αρχηγού Α.Σ.Δ.Α.Κ. την περίοδο 1964-66, χάρις στην οποία ακόμη και σήμερα στηρίζεται η άμυνα της Κύπρου.

ΕΠΕΙΔΗ το Ψήφισμα αυτό εντελώς ανιστόρητα συνδέει το ηλίθιο πραξικόπημα του Ιωαννιδικού καθεστώτος που έγινε στις 15 Ιουλίου 1974 με τον Γεώργιο Γρίβα, ο οποίος όμως είχε αποβιώσει σχεδόν 7 μήνες πριν! Και παράλληλα, υιοθετεί εντελώς αναπόδεικτους ισχυρισμούς και συνωμοσιολογίες μιλώντας για δήθεν «συνειδητή συνέργεια με την Τουρκία» και για ανύπαρκτα «διχοτομικά σχέδια» που έχουν πλέον καταρριφθεί από όλα τα επίσημα στοιχεία, πηγές και αποχαρακτηρισμένα έγγραφα.

ΕΠΕΙΔΗ το Ψήφισμα αυτό είναι ξεδιάντροπα προσβλητικό αφού τιμά ως «Μαχητές της Αντίστασης» μόνο όσους αντιστάθηκαν στο πραξικόπημα και ΟΧΙ όσους ηρωικούς Μαχητές και στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ και της Ε.Φ. αντιστάθηκαν στον Τούρκο εισβολέα! Είναι παράλληλα, άκρως διχαστικό αφού αγνοεί τους εκατοντάδες ή και χιλιάδες διωκόμενους «Ενωτικούς» που διώχθηκαν ή βασανίσθηκαν από το Μακαριακό καθεστώς και το διαβόητο «Εφεδρικό» Σώμα του.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ και για μας η διατήρηση της ιστορικής μνήμης -η οποία βάναυσα καταπατάται από το εν λόγω Ψήφισμα της Κυπριακής Βουλής- συνιστά ευθύνη προς τις επερχόμενες γενεές του Έθνους,

Για όλους αυτούς τους λόγους:

ΘΕΩΡΟΥΜΕ το Ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου ανιστόρητο, διχαστικό, προσβλητικό, αντεθνικό και κατάπτυστο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ την άξεστη αυτή απόπειρα πλήρους διαστρεβλώσεως της σύγχρονης Κυπριακής Ιστορίας (μέρους αναπόσπαστου της Ελληνικής Ιστορίας) καθώς και όλες τις παρατάξεις και κόμματα που υπερψήφισαν και συνοδοιπόρησαν σε κάτι τέτοιο.

ΚΑΛΟΥΜΕ σύσσωμο τον Ελληνικό και Ελληνοκυπριακό λαό να ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΊ με όλα τα μέσα και τρόπους στην απαράδεκτη παραχάραξη της Ιστορίας, να υπερασπιστεί την Μνήμη του Γεωργίου Γρίβα – Διγενή, να εμποδίσει κάθε απόπειρα προσβολής και πραξικοπηματικά υποχρεωτικής διακοπής των αποδόσεων τιμής προς εκείνον και προς τους πραγματικούς Μαχητές της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα και αντιστάσεως στον Τούρκο εισβολέα.

ΤΙΜΟΥΜΕ με ακόμη μεγαλύτερο σθένος την συμβολή του Γεωργίου Γρίβα – Διγενή ως πρωτεργάτου της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και αντί να αποτίουμε τιμή στους υπερασπιστές μιας καισαροπαπικής και ανθενω-τικής δήθεν «δημοκρατικής νομιμότητας», τιμούμε ευλαβικά τους ηρωικούς Μαχητές της Ε.Φ. -γριβικούς και μακαριακούς- που πολέμησαν κατά της Τουρκικής εισβολής, τους μαχητές της ΕΛΔΥΚ και τους αγνοούμενους.

ΥΠΟΓΡΑΜΙΖΟΥΜΕ & ΟΡΚΙΖΟΜΕΘΑ ότι ποτέ δεν θα υποστείλουμε την σημαία για την υπεράσπιση της Ιστορικής Αλήθειας για το Κυπριακό και την τραγωδία του 1974 που βάναυσα καταπατάται με το Ψήφισμα αυτό και πάντοτε θα αγωνιζόμαστε όχι απλά για την επανένωση της Νήσου αλλά για την ΕΝΩΣΗ της με την Μητέρα Ελλάδα, όπως ήταν πάντα το όραμα του αναμφισβήτητα ΑΞΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ Γεωργίου Γρίβα – Διγενή.

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ