ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Του Νικολάου Μπαραμπούτη

 

Τό ἔτος ἐνάρξεως τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων ἀναφέρεται ὅτι εἶναι τό 776 Π.Χ, καθ΄ ὅτι οἱ Ὀλυμπιακοί προϋπῆρχον, καί ἕως τό 58 Μ.Χ.συμετεῖχον μόνον Ἕλληνες, δηλ. ἀδιαλείπτως διά 800 καί πλέον ἔτη συμμετεῖχον μόνον Ἕλληνες, ἀπό ὅλα τά μήκη καί πλάτη  τοῦ πλανήτη Γῆ. Ἐκτός ἀπό τό 56 Μ.Χ ποῦ συμμετεῖχεν ὁ Νέρων, ἀλλά καί αὐτός ἐπικαλέσθηκεν ὡς ἐπιχείρημα, τό ὅτι καί ἐμεῖς οἱ Ρωμαίοι Ἕλληνες ἤμαστε, βεβαίως δέ καί τήν ἰσχύν του.  

  Σκοπός τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων ἦτο ἡ σφυρηλάτησις τῆς Ἐθνικῆς ὁμοψυχίας καί ἡ καθιέρωσις τῆς ἀνωτερότητος τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἐν συγκρίσει μέ τούς βαρβάρους. Εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγῶνας συνευρίσκοντο οἱ Ἕλληνες καί ἀντήλλασον ἀπόψεις διά ὅλα τά θέματα.

 Πολλαί ποδοσφαιρικαί καί ὄχι μόνον ὁμάδαι, ἀναβιώνοντας τόν ἀθλητισμόν ὀνομάσθησαν μέ αὐτά τά ἐπιφανῆ ὀνόματα, ὥς Ἄρης, Ὀλυμπιακός, Παναθηναϊκός, Ἡρακλῆς,  ΠΑΟΚ, Ἀπόλων, Πανιώνιος. Ἐργοτέλης κ.τ.λ. Μέχρις προσφάτως ἐσυνεχίζετο αὐτή ἡ παράδοσις καί εἰς τάς ποδοσφαιρικάς ὁμάδας ἡγωνίζοντο μόνον τά Ἑλληνόπουλα. Ἕως ὅτου ἔφθασεν ἡ παρακμή εἰς τήν ἀγαπημένη μας Ἑλλάδα, καί εἰς τάς ποδοσφαιρικάς ὁμάδας βλέπεις αὐτό τό γελεῖον  φαινόμενον, πού προκαλεῖ μόνον οἶκτον γιά τήν κατάντια μας καί τόν ξεπεσμόν μας νά ἀγωνίζωνται καί νά φοροῦν ἀθλητικήν περιβολήν τῶν παναρχαίων καί δοξασμένων αὐτῶν ὀνομάτων, ὁ κάθε περιπλανόμενος ἀλλά  καί χρυσοπληρωμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἰδίους, καί ἐμεῖς ὡς ἡλίθιοι μαζάνθρωποι νά τούς χειροκροτοῦμαι.

Καί μία ἱστορική διαδρομή διά μερικούς Ὁλυμπιονίκας τής ἐνδόξου ἐκείνης περιόδου.

 Θεαγένης ὁ Θεσσαλός ἐκέρδιδεν 24 πρώτας νίκας καί ἔλεβεν 1.400 στεφάνους.

Σώστρατος ὁ Σικυώνιος  μέγας ἀθλητής τοῦ Παγκρατίου, ἐκέρδισεν 17 πρώτας νίκας.

Πολυδάμας  ὁ  Θεσσαλός το 408 π.Χ. Ὀλυμπιονίκης εἰς  τό παγκράτιον, ἐνίκησεν 12κις ἐν Ὀλυμπία, κατά τόν Παυσανία, ἦταν ὁ πλέον μεγαλόσωμος ἄνθρωπος πού ἔζησεν ποτέ. Ἀναφέρεται ὅτι ἔπιασεν ζωντανό ἕνα λιοντάρι εἰς τόν Ὄλυμπον.

Μίλων ὁ Κροτωνιάτης μέγας παλαιστής, 6 φορές Ὀλυμπιονίκης, ἐκέρδισεν ἐπίσης 7 στεφάνους εἰς τά Πύθια, 10 εἰς τά Ἴσθμια, 9 εἰς τά Νέμεα. Ὁ Φύλαρχος ἀναφέρει ὅτι μετέφερεν εἰς τούς ὤμους του ἕνα δαμάλι τεσσάρων ἐτῶν.

Τίτορμος ὁ Αἰτωλός, ὅστις κατώρθωνε νά κρατῆ συγχρόνως δύο ταύρους μαινομένους καί ἐξαγριωμένους.  Δι΄αὐτόν ὁ Μήλων ὁ Κροτωνιάτης  εἶπεν:

«Ζεύς ἔπεμψεν ἀνθρώποις Ἡρακλέα».

Διαγόρας ὁ Ρόδιος ὑπῆρξεν ἕνας μεγάλος ἀθλητής, ὁ διασημότερος πυγμάχος τῆς ἀρχαιότητος τοῦ 5ου Π.Χ αἰῶνος, εἶχεν ἀνακηρυχθεῖ πρωταθλητής εἰς τούς τέσσερις πανελλήνιους ἀγῶνας, Πύθια, Νέμεα, Ὀλυμπιακούς, καί Ἴσθμια, καθώς καί σέ ἄλλους τοπικούς ἀγῶνας εἰς τάς Ἀθήνας, Πελλήνη,  Μέγαρα,  Ρόδο καί Αἴγινα. Ὅταν ἐγέρασεν εἶχεν τήν εὐτυχίαν νά ἴδῃ καί τούς τρεῖς υἱούς  Ὀλυμπιονίκας, τόν Ἀκουσίαλον, τόν Δημάγετον καί Δωριέα. 

Τά παιδιά του ἀμέσως μετά  τήν νίκην τους, εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγώνας, ἔβγαλαν τά στεφάνια ἀπό τά κεφάλια τους καί στεφάνωσαν τόν πατέρα τους. Κατόπιν σηκώνοντας τον εἰς τούς ὤμους των τόν περιέφεραν θριαμβευτικά εἰς τό Ὀλυμπιακόν στάδιον. Οἱ θεαταί ἐζητωκραύγαζαν τόν πατέρα καί τά παιδιά του, κάποιος δέ θεατής φώναξε: <Κάτθανε Διαγόρα, οὐκ εἰς τόν Ὀλυμπο ἀναβήσει>, δηλ πέθανε Διαγόρα διατί δέν μπορεῖς νά γίνης καί Ὀλύμπιος, τώρα εἶναι ἡ εὐτυχεστέρα στιγμή τῆς ζωῆς σου. Καί πραγματικά ὁ γέρων ἀθλητής ἀπέθανεν μέσα σέ λίγα λεπτά σέ μεγάλη εὐτυχία. Ἡ ὡδή ποῦ τοῦ ἔγραψε ὁ Πίνδαρος ἐγράφει μέ μεγάλα γράμματα εἰς τόν τοῖχον τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀθηνᾶς εἰς τήν Ρόδον. Εἶχεν καί μίαν κόρην τήν Καλλιπάτειραν, ἡ ὁποία καί αὐτή εἶχεν υἱόν ἀθλητήν. Τότε εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγῶνας ἀπαγορευόταν ἡ εἴσοδος τῶν γυναικῶν, ἡ δέ παραβάτης κατακρημνιζόταν ἀπό τό βραχῶδες ὄρος Τύπαιον. Ἡ Καλλιπάτειρα προκειμένου νά ἴδῃ τόν υἱόν της Πεισίρροδον ἀγωνιζόμενον, μετεμφιέσθη σέ γυμναστήν καί εἰσῆλθεν ἐντός τοῦ σταδίου. Ὁ υἱός της ἐνίκησεν, ἀλλά ἀπό τήν χαράν της διά τήν νίκην τοῦ υἱοῦ της ἐζητωκραύγασεν καί ἐγένετο ἀντιληπτή. Δέν τῆς ἐπεβλήθει ἡ τιμωρία, διότι οἱ Ἑλλανόδικοι  ἔκριναν ὅτι τῆς ὀφείλουν σεβασμόν, καθ΄ὅτι εἶχεν πατέραν, ἀδέλφια καί παιδιά Ὀλυμπιονίκας. 

Ἀγεύς ὁ Ἀργεῖος, ὅστις ἐνίκησεν ἐν Ὀλυμπία, καί αὐθημερόν μετέβει εἰς τό  Ἄργος διά νά ἀναγγείλη τήν νίκην του διατρέξας 90 χιλιόμετρα.

Πυθαγόρας ὅστις ἐνίκησεν ἐν Ὀλυμπία εἰς ἀγώνισμα πυγμαχίας

Πλάτων ὅστις ἐνίκησεν νίκην πάλης εἰς τά Ἴσθμια.

Σωκράτης ἦτο ἄριστος γνώστης τοῦ Παγρατίου καί μέγας πολεμιστής, εἶχεν διαπρέψει είς τήν μαχην τῆς Ἀμφιπόλεως, τῆς Τανάγρας καί Ποτιδαίας.

Ὁ φιλόσοφος Ἐμπεδοκλῆς ὅστις ἐνίκησεν ἱπποδρομικήν νίκην κέλητος ἵππου.

Λεωνίδας ὁ Ρόδιος ἐστέφθει νικητής εἰς 4 Ὀλυμπιάδες. Ἔγινεν διάσημος και

τελικῶς ἐθεοποιήθει διά τάς  νίκας του σε τρία ἀγωνίσματα  δρόμου: τό στάδιο, τόν δίαυλο καί τόν ὀπλίτη δρόμο. Αἱ ἱστορικαί μαρτυρίαι τόν χαρακτηρίζουν ὡς τόν αθλητήν μέ τό δαιμόνιον τάχος (τήν δαιμονισμένην ταχύτητα). Ὁ Ρόδιος δρομεύς κατάφερε νά νικήση καί εἰς τά  τρία αγωνίσματα σέ τέσσερις διαδοχικάς Ὀλυμπιάδες, ἕνα ἐπίτευγμα πού δέν ἐπαναλήφθηκεν ἀπό ἄλλον ἀθλητήν.

Λάδας ἐκ Σπάρτης Ἔξοχος δρομεύς. Ἐνέπνευσεν τόν Μύρωνα εἰς τήν κατασκευήν ἑνός ἀγγάλματος, διά τό ὁποῖον οἱ ἀρχαῖοι ἔλεγον πῶς εἶχεν πνοή.

οἱ Συρακούσιοι τύρανοι Γέλων καί Ἰέρων, νικηταί εἰς  ἀρματοδρομίαν.

ὁ Κίμων νικητής εἰς  ἀρματοδρομίαν

 Ὁ ἔξ Ἀλεξανδρείας,  Στάτων

Ὁ ἔκ Τενέδου, Δημόκριτος

Δημήτριος ὁ Σαλαμίνιος ἐκ Κύπρου, νικητής εἰς τρεῖς Ὀλυμπιάδας εἰς τό στάδιον

Ἠρακλείδης  ὁ Σαλαμίνιος ἐκ Κύπρου νικητής εἰς τήν 144ην Ὁλυμπιάδαν.

Ὀνησίκριτος ὁ Σαλαμίνιος ἐκ Κύπρου νικητής εἰς τό στάδιον εἰς τήν 150 Ὀλυμπιάδαν.

 

Ἀλκιβιάδης συμμετάσχει εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγώνας εἰς τήν ἀρματοδρομίαν μέ  

7 τέθριππα ἄλογα καί ἐστέφθει Ὀλυμπιονίκης κερδίζων τάς τρεῖς πρώτας θέσεις.  Θεαγένης ο Θάσιος, ἕνας ἀπό τούς διασημότερους ἀθλητάς τῆς ἀρχαιότητος, ἐστέφθει Ὀλυμπιονίκης τό 480 εἰς τήν πυγμαχίαν καί τό 476 Ὀλυμπιονίκης  εἰς

τό Παγκράτιον,  ἐπέτυχεν 3 νίκες εἰς τά Πύθια, 9 εἰς τά Νέμεα, 10 εἰς τά Ἴσθμια.   

Ἐργοτέλης ἐκ Κνωσσοῦ ὑπῆρξεν Ὀλυμπιονίκης. Ἔνίκησεν εἰς  Ὀλυμπίαν σέ ἀγῶνας δολιχοδρομίας. Νίκησε ἐπίσης στά Πύθια καί τά Ἴσθμια. Τόν ὕμνησεν ὁ Πίνδαρος.

Δόλιχος=μακρύς, δολιχοδρομία=μακρύς δρόμος , ὁ δόλιχος ἦτο 24 στάδια,  ἕνα στάδιον περίπου 190μέτρα.

Φειδιππίδης διάσημος  Ἀθηναῖος δρομεύς. Στάλθηκε ἀπό τούς Ἀθηναίους εἰς τήν Σπάρτην, πρό τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνος διά νά ζητήση  βοήθειαν. Διέτρεξεν τήν ἀπόστασιν ἐντός δύο ἡμερῶν.

Εὐχίδας ἐκ Πλαταιῶν περίφημος δρομεύς, συμμετεῖχεν εἰ ςτήν μάχην τῶν Πλαταιῶν. Μετά τήν νίκην τῶν Ἑλλήνων μετέβει εἰς τό μαντεῖον τῶν Δελφῶν ἀπ' ὅπου παρέλαβεν τό ἱερόν πῦρ, ἐπιστρέφοντας αὐθημερόν εἰς τό Ἑλληνικόν στρατόπεδον. Ὑπολογίζεται ὅτι ἐντός μιάς ἡμέρας διήνυσεν 185χιλιόμετρα. Ὅταν ἄναψεν τόν βωμόν πού εἶχεν κατασκευασθῆ διά τόν ἑορτασμόν τῆς νίκης, ἀσπάσθηκεν τούς συμπολεμιστάς του καί ἀπεβίωσεν.

Ὁ Βασιλεύς Φίλιππος Β, πατήρ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου ἐστεύθη τρεῖς φορές Ὀλυμπιονίκης εἰς τήν ἀρματοδρομίαν, τήν 106ῃ, τήν 107ῃ καί τήν 108ῃ Ὀλυμπιάδα.

Οἱ ἐξ Ἀθηνῶν, Καλλίας καί Φρύνων

Οἱ  Θηβαῖοι, Κλειτόμαχος καί Θεαγένης

Δημόκριτος, ἐκ Τενέδου

Ταυροσθένης, ἐξ Αἰγίνης

Βασιλεύς Ἀλέξανδρος Α!  Ὀλυμπινίκης δρομεύς  συμετεῖχεν εἰς 80ην Ὀλυμπιάδα.

Δαμασίας ἐξ Ἀμφιπόλεως  δρομεύς, ἐνίκησεν εἰς τήν 115ην Ὀλυμπιάδα

Σεβαστέ μου Ἕλληνα καί ἀγαπητέ μου φίλε τοῦ ποδοσφαίρου, ἔφθασεν ἡ ὥρα νά ἀπαιτήσης. Νά ἀπαιτήσης εἰς τούς ποδοσφαιρικούς ἀγῶνας νά βλέπης τό παιδί σου νά ἀγωνίζεται,  αὐτό νά χειροκροτῆς αὐτό νά σηκώσης στούς ὤμου σου μέ χαρά καί μέ καμάρι. Σήκωσε ψηλά τά ἰδανικά καί τήν μεγαλοπρέπειαν τῆς Ἑλλάδος. Τρέξε καί ἐσύ διά τά ἄϋλα ἀγαθά καί τά μεγάλα ἰδανικά ποῦ ἐθεμελίωσαν οἱ πρόγονοι μας, πατρίδα, θρησκεία οἰκογένεια, νά βγῆς ὁ νικητής γιά νά φορέσης τό στεφάνι τῆς ἐλιάς, τό στεφάνι τῆς δόξας.

Α) Τίθεται ἕνα ἐρώτημα, οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἐγνώριζαν τήν μπάλα; ἤ  ἐγνώριζαν τό ποδόσφαιρο;  Μά καί βεβαίως ἐγνώριζαν τήν σφαίραν (μπάλα), ἐγνώριζαν καί  τό ποδόσφαιρον τό ὀνόμαζαν δέ ἐπίσκυρον.  

Ἡ σφαίρα ἦτο γνωστή ἀπό τά Ὁμηρικά χρόνια, εἰς τήν ραψωδίαν θ 370-375 διαβάζωμεν:

Ἀλκίνοος δ᾿ Ἅλιον καὶ Λαοδάμαντα κέλευσεν
μουνὰξ ὀρχήσασθαι, ἐπεί σφισιν οὔ τις ἔριζεν.
οἱ δ᾿ ἐπεὶ οὖν σφαῖραν καλὴν μετὰ χερσὶν ἕλοντο,
πορφυρέην, τήν σφιν Πόλυβος ποίησε δαί̈φρων,
τὴν ἕτερος ῥίπτασκε ποτὶ νέφεα σκιόεντα

 ἰδνωθεὶς ὀπίσω, ὁ δ᾿ ἀπὸ χθονὸς ὑψόσ᾿ ἀερθεὶς
ῥηιδίως μεθέλεσκε, πάρος ποσὶν οὖδας ἱκέσθαι.

 

Ὁ Ἀλκίνοος ἐκάλεσεν τόν Ἅλιον καί τόν Λαοδάμαντα

νά ἀρχήσουν  μόνοι τους νά παίζουν καί μέ τούς ὁποίους κανείς δέν μπορεῖ νά ἀνταγωνισθῆ

αὐτοί λοιπόν ἐπῆραν τήν ὡραίαν σφαῖραν πορφυροῦ χρώματος  εἰς τά χέρια τους καί τήν ὁποίαν γιά χάρη τους εἶχεν φτιάξει τό κοφτερό μυαλό τοῦ Πόλυβου, τήν ὁποίαν δέ  ὁ ἕνας ἔκ τῶν δύο τήν ἔρριψεν πρός τά σκιοφόρα νέφη τεντωθείς πρός τά πίσω, ὁ δέ ἄλλος ἀπό τήν Γῆν ὑψώθηκεν καί εὐκόλως τήν ἔπιασεν  πρωτοῦ τά πόδια του ἀγγίξουν τήν Γῆ

Ἀλλά καί ὁ Σωκράτης μᾶς κάμει  περιγραφήν τῆς σφαίρας.  

 

Λέγεται τοίνυν, ἔφη, ὦ ἑταῖρε, πρῶτον μὲν εἶναι τοιαύτη ἡ γῆ αὐτὴ ἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο, ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυτοι σφαῖραι, ποικίλη, χρώμασιν διειλημμένη, ὧν καὶ τὰ ἐνθάδε εἶναι χρώματα ὥσπερ δείγματα, οἷς δὴ οἱ γραφῆς καταχρῶνται.

Λέγεται λοιπόν ὦ φίλε, πρῶτον μέν, πῶς  ἡ Γῆ, ἐάν κάποιος θά ἡδύνατο νά τήν ἴδῃ  ἀπό ἄνωθεν (ἀπό ψιλά), νά εἶναι ὡσάν τάς δώδεκα-ἰμαντοδερμάτινας σφαίρας διαχωριζομένη σέ ποικήλα χρώματα καί τῶν ὁποίων τά χρώματα αὐτά ἐδῶ εὐρίσκονται ὡς δείγματα,  μέ τά ὁποία οἱ ζωγράφοι χρωματίζουν.

σκῦτος=δέρμα, ἱμάς ἐκ δέρματος. Ὁ Σωκράτης μᾶς περιγράφει πῶς ἡ σφαίρα ἦτο  κατασκευασμένη ἀπό 12 ποικηλοχρώμους δερματίνους ἱμάντας.

    

Μᾶς διασώζονται ἀκόμη καί τά ὀνόματα διασήμων ποδοσφαιριστῶν τῆς ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Αριστόνικου τοῦ Καρυστίου, τοῦ Δημοτέλη τοῦ Χίου, τοῦ Χαιρεφάνη καί τοῦ Κτησιβίου,  Χαλκιδέων.

Β) Οἱ Ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν κάτι σάν τό σημερινόν τάβλι.  Μά καί βέβαια ἔπαιζαν καί τό εἶχον ὀνομάσει πεντάγραμμον.

Ἀμφορεύς τοῦ 530 π.Χ. (δημιούργημα τοῦ ἀγγειοπλάστου Ἐξηκία) ὁ ὁποῖος ἀπεικονίζει τόν Ἀχιλλέα καί τόν Αἴαντα κατά τόν Τρωϊκόν πόλεμον νά παίζουν τό ἐπιτραπέζιον παιχνίδι πού ὀνομαζόταν  πεντάγραμμον. Τό παιχνίδι αὐτό  ἐπινόησεν ὁ Παλαμήδης, παιζόταν μέ πεσσούς (πούλια-πιόνια, πού τά μετακινούσαν μέσα σέ πέντε γραμμές) καί κύβους (ζάρια).

Ὁ Αχιλλεύς φαίνεται νά ψιθυρίζει ''τέσσερα''καί ὁ  Αἴαντας ''Τρία." 

(εἶναι γραμμένο ἐπάνω εἰς τόν ἀμφορέα μπροστά ἀπό τό στόμα ἐκάστου ἤρωα).

Ἡ σκηνή μέ τόν Ἀχιλλέα καί τόν  Αἴαντα νά παίζουν ἕνα ἐπιτραπέζιον παιχνίδι, εἴτε ἔχουν θεατάς εἴτε ὄχι, εἶναι σάν μιά ὀλόϊδια σημερινή σκηνή, εἴτε αὐτή εἶναι σέ μιά Ἑλληνική αὐλή ἤ σέ ἕνα Ἑλληνικόν καφενεῖον 3.000 χρόνια μετά. Ἴδιοι καί ἀπαράλλακτοι. 

Γ) Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν κάποιο ἐπιτραπέζιον παιχνίδι ὅπως τό σκάκι; μά καί βέβαια, τό γνωστόν  ζατρίκιον.        

Τό ζα εἶναι μεγενθυτικόν (ζά πλουτος), τό τριάζω =νικῶ τρεῖς φοράς, κατανικῶ

 

Ὁ Βρετανός ἀρχαιολόγος Σέρ Ἔρθουρ Ἔβανς ἐπραγματοποιοῦσεν τάς  ἀνασκαφάς εἰς τήν Κνωσσόν εἰς τά τέλη τοῦ 19^ου αἰῶνος ἔφαιρεν εἰς τό φῶς μίαν μεγάλην πλάκα πό ἐλεφαντόδοντον καί πέτρα χρώματος μπλέ, μέ γυάλινη ἐπικάλυψη καί χρυσά φύλλα. Τό ἐντυπωσιακόν αὐτόν εὔρημα ἦταν τό «Μέγα Ζατρίκιον» πού συνοδευόταν μέ πέντε πιόνια ἀπό ἐλεφαντόδοντον καί εἶχεν διαστάσεις 104Χ61 ἐκατοστά. Τό «Μέγα Ζατρίκιον» ἦτο ἕνα βασιλικόν παιχνίδι ἀνάλογον μέ τό σύγχρονον σκάκι καί δι’ αὐτό ὁ χῶρος πού ἀνακαλύφθηκεν ὀνομάστηκεν «Διάδρομος τοῦ Ζατρικίου».

  Δ) Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν χόκεϊ. Μά καί βεβαίως ἔπαιζαν τό γνωστόν κερετίζειν. Ἡ ὀνομασία  τοῦ ἀθλήματος προέρχεται ἀπό τήν λέξιν κέρας πού σημαίνει κέρατο. Ἰδού ἠ ἀπόδειξις.

Ε) Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔπαιζαν κάποιο παιχνίδι σχετίζόμενον μέ τήν καλαθοσφαίρησιν. Μά καί βεβαίως ἔπαιζαν καί τό ὀνόμαζαν ἀπόρραξη. Καί αἱ γυναῖκαι ἦσαν γνώστριαι καί ἔπαιζαν εἰς αὐτό τό  ἄθλημα 

Ζ) Ἔπαιζαν τό σημερινόν γιο-γιό εἰς τήν ἀρρχαίαν Ἑλλάδα;  Μά καί βέβαια ἔπαιζαν

 

Καί ὄχι μόνον αὐτά ἔπαιζαν τότε!  ἀλλά καί πολλά ἄλλα παιχνίδια.

Τά δέ παιχνίδια τῶν παιδιῶν εἶναι τά ἴδια μέ τά σημερινά

Ἔπαιζαν καί τήν σβούρα, ἀλλά δυστυχῶς γιά παιδιά πού ἐγεννήθησαν μετά τό 2.000 τούς εἶναι ἄγνωστη.

 

Ὁ Πλάτων εἰς τήν πολιτείαν του διά τήν σβούραν=στρόβιλος γράφει:

....Οὕτω.Οὐκοῦν καὶ εἰ ἔτι μᾶλλον χαριεντίζοιτο ὁ ταῦτα λέγων, κομψευόμενος ὡς οἵ γε στρόβιλοι ὅλοι ἑστᾶσί τε ἅμα καὶ κινοῦνται, ὅταν ἐν τῷ αὐτῷ πήξαντες τὸ κέντρον περιφέρωνται, ἢ καὶ ἄλλο τι κύκλῳ περιιὸν ἐν τῇ αὐτῇ ἕδρᾳ  τοῦτο δρᾷ, οὐκ ἂν ἀποδεχοίμεθα,

   ....Ἔτσι.  Λοιπόν καί ἐάν ἔτι περισσότερον κάποιος χαριεντιζόμενος ἔλεγεν αὐτά, καί θέλοντας νά μᾶς πουλήση πνεῦμα,  ἔλεγεν ὅτι οἱ σβοῦρες(στρόβιλοι) εἶναι μέν σταθεραί ἀλλά καί συγχρόνως κινοῦνται ὅταν μέ τό κέντρο τους μπηγμένον εἰς τήν Γῆν περιστρέφονται, ἤ καί ἄλλο τί ἐπί  κύκλου περιστρεφόμενον ἔχοντας  σταθερήν βάσιν τό ἴδιο κάμει, ἐμεῖς δέν θά ἀποδεχόμεθα αὐτά;

Μέ μίαν ἀπλήν παρατήρησιν διαπιστοῦμεν ὁτι ὁ χρόνος εἶναι, ὡς νά ἔχη σταματήση, ἐδῶ καί τρεῖς-τέσσερις χιλιάδες χρόνια.

 Ἀπό τότε μέχρις σήμερα ἤμασταν καί εἴμεθα ὁ ἴδιος λαός. Ἡ μόνη διαφορά μας εἶναι καί ὀρθῶς εἶναι, ἡ θρησκεία. Τό 12θεον τό εἶχαν γκρεμίσει οἱ μεγάλοι μας φιλόσοφοι Σωκράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης, οἱ ὁποίοι ὁμιλοῦσαν διά ἕναν Θεόν, καί τόν ὁποῖον ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἐγνώρισεν εἰς τούς Ἕλληνας. 

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ (1904-1908)

Του Αρχιμ. Π. Κύριλλου Κεφαλόπουλου,  ιστορικού

Μετά την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), που προέβλεπε την δημιουργία μιας μεγάλης Βουλγαρίας αλλά και αυτονομία της Ανατολικής Ρωμυλίας με τους συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά και μετά την εξάπλωση της Βουλγαρικής Εξαρχίας στην Μακεδονία και τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, εκδηλώθηκαν απροκάλυπτα οι βουλγαρικές βλέψεις για την προσάρτηση της Μακεδονίας. Ένοπλες συμμορίες κομιτατζήδων από την Βουλγαρία, με σφαγές και βιαιοπραγίες επεχείρησαν τον βίαιο εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας και εθνοκάθαρση εναντίον των Ελλήνων, γεγονός που προκάλεσε την ελληνική αντίδραση, με την οργάνωση εθνικών σωματείων, διενέργεια εράνων, συγκέντρωση 'όπλων και αποστολή ενόπλων ομάδων.  

Έτσι, άρχισε ο ένοπλος αγώνας για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Κορυφαίες προσωπικότητες του Αγώνα ανεδείχθησαν ο Παύλος Μελάς (ο θάνατος του οποίου συνεκλόνισε τον ελληνισμό και αφύπνισε το ενδιαφέρον για την Μακεδονία), ο διπλωμάτης Ιων Δραγούμης, ο Γενικός Πρόξενος Θεσσαλονίκης Λάμπρος Κορομηλάς, ο Τέλλος Αγαπηνός (καπετάν ¨Αγρας), οι μητροπολίτες Κορυτσάς Φώτιος Καλπίδης (+ 1906), Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίζης (+ 1911), Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, ο μετέπειτα εθνοϊερομάρτυς μητροπολίτης Σμύρνης κ.ά.

Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε  ένας ακόμη αμυντικός και απελευθερωτικός αγώνας του ελληνισμού, που έσωσε από την βουλγαρική απειλή την ελληνική Μακεδονία, τον προμαχώνα και το καύχημα του ελληνισμού.

Η εκκλησιαστική διάσταση του Μακεδονικού Αγώνα.

Το  1904, έτος θανάτου του Παύλου Μελά στην Σιάτιστα, θεωρείται ότι σηματοδοτεί

επισήμως την ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα. Οι ντόπιοι  Μακεδόνες αγωνιστές (ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι, βλαχόφωνοι) σε συνεργασία με Έλληνες αξιωματικούς και διπλωμάτες αγωνίσθηκαν εναντίον των βουλγαρικών κομιτατζήδικων συμμοριών που κατατρομοκρατούσαν  τους ντόπιους πληθυσμούς συχνά με την ανοχή των επισήμων οθωμανικών αρχών της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Βεβαίως, οι διαμάχες Ελλήνων και Βουλγάρων για τον έλεγχο της Μακεδονίας ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα, ήδη με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), την εξάπλωση του πανσλαβισμού, το όραμα της Μεγάλης Βουλγαρίας. Σε όλα αυτά ενυπήρχε η εκκλησιαστική διάσταση που εκδηλώθηκε με την ίδρυση της βουλγαρικής Εξαρχίας. Κατά την τουρκοκρατία οι βαλκανικοί ορθόδοξοι πληθυσμοί πνευματικά υπήγοντο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώ η γλωσσική και πολιτιστική κυριαρχία του ελληνισμού ήταν πασιφανής σε ολόκληρη την Βαλκανική. κατά τον 19^ον αι., τον αιώνα των επαναστάσεων και του εθνικισμού, αρχίζει η εθνική αφύπνιση των Βουλγάρων , η αναζήτηση μιας ιδιαίτερης ταυτότητας, της φυλετικής σλαβικής καταγωγής, και διατυπώνονται αιτήματα για μία κατ' αρχήν εκκλησιαστική αυτονομία από την Κων/πολη και μία κατόπιν εθνική κρατική υπόσταση.

Υπό την επίδραση του Πανσλαβισμού, που προωθούσαν Ρώσοι διπλωμάτες και διανοούμενοι, με την στήριξη του Ρώσου πρέσβεως στην Κων/πολη Ιγνατίεφ, ξεκίνησε μία κίνηση για την ίδρυση βουλγαρικής Εκκλησίας αυτόνομης από το Πατριαρχείο, με έντονο εθνικό χαρακτήρα και διεκδικήσεις επί των μακεδονικών και θρακικών εδαφών και πληθυσμών. Από την ίδρυση της βουλγαρικής Εξαρχίας (1870) αρχίζει πιο ουσιαστικά η βουλγαρική προπαγάνδα στην Μακεδονία. Οι Οθωμανοί ευνόησαν την Εξαρχία για να διασπάσουν τους ορθοδόξους υποτελείς τους. Με σουλτανικό φιρμάνι οριζόταν ότι σε χωριά με πλειοψηφία 2/3 των κατοίκων υπέρ της βουλγαρικής Εξαρχίας, τότε στα χωριά θα εγκαθίσταντο βούλγαρος ιερέας και δάσκαλος. Έτσι, βούλγαροι κομιτατζήδες εξαπέλυσαν κύμα βίας και τρομοκρατίας για να αναγκασθούν οι χωρικοί να προσχωρήσουν στην σχισματική Εξαρχία. Όσοι αρνούνταν και παρέμεναν πιστοί ¨Ελληνες και Πατριαρχικοί, ιερείς, δάσκαλοι, πρόκριτοι, συχνά βασανίζονταν και εδολοφονούντο.

Ήταν προφανές ότι πίσω από την εκκλησιαστική διαμάχη υπεκρύπτετο μία βαθιά εθνική σύγκρουση του ελληνισμού με τον βουλγαρικό μεγαλοϊδεατικό εθνικισμό. Η πλειοψηφία των Μακεδόνων, ελληνοφώνων, σλαβοφώνων, άντεξε την βουλγαρική προπαγάνδα και παρέμεινε συνειδητά ελληνορθόδοξη. Ντόπιοι Μακεδόνες αγωνιστές, όπως οι καπετάν Κώτας, Νταλίπης, Στρεμπενιώτης, Γκόνος κ.α. με εθελοντές από την ελεύθερη Ελλάδα και με την υποστήριξη της Εκκλησίας, συγκρότησαν ένοπλα ανταρτικά σώματα για να προστατεύσουν τους αμάχους από τους κομιτατζήδες.

Οι ¨Ελληνες ιεράρχες του Μακεδονικού Αγώνα.

 

Στην προσπάθεια διατηρήσεως της ελληνικότητας της Μακεδονίας πρωτοστάτησαν οι ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κάποιοι εξ αυτών με πλήθος απλών ιερέων έδωσαν ακόμη και την ίδια τους την ζωή. Αναφέρουμε τους δύο εθνομάρτυρες ιεράρχες που δολοφονήθησαν, τον Κορυτσάς Φώτιο Καλπίδη (+ 9 Σεπτεμβρίου 1906), και τον Γρεβενών Αιμιλιανό Λαζαρίδη (+ 1- Οκτωβρίου 1911).

Ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' επέλεξε για τις μητροπόλεις της Μακεδονίας  αγωνιστές ιεράρχες, νέους σε ηλικία, με σκοπό να τονώσουν θρησκευτικά, εθνικά και εκπαιδευτικά τον ελληνισμό της Μακεδονίας. Μεταξύ αυτών  που ξεχώρισαν για την σημαντική τους αγωνιστική και οργανωτική τους προσφορά (στην δράση των οποίων θα αναφερθούμε εν συνεχεία), ο Μητροπολίτης Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης και ο Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, ο μετέπειτα εθνοϊερομάρτυς Μητροπολίτης Σμύρνης (+1922). Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και αργότερα, στους βαλκανικούς πολέμους (1912-13) δολοφονήθηκαν από τους Βουλγάρους οι Μητροπολίτες Μελενίκου Κων/νος Ασημιάδης και Ελευθερουπόλεως Γερμανός Σακελλαρίδης.

Ο Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης (1866-1935).

Εξαιρετική προσωπικότητα αγωνιστού ιεράρχου, που ταυτίσθηκε με τον Μακεδονικό Αγώνα, με σπουδαία μόρφωση, καθηγητής στην Σχολή της Χάλκης. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' εκτίμησε την μόρφωση και την δραστηριότητά του, και τον τοποθέτησε στην Καστοριά, περιοχή, που, εκτός της πόλεως, υπέφερε από τις θηριωδίες και τις σφαγές των κομιτατζήδων.

Ο Γερμανός, ο "Δεσπότης", όπως τον αποκαλούσαν οι ντόπιοι, από την αρχή ανέλαβε δράση για την ανύψωση του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος των κατοίκων. Παρ' όλες τις απειλές των κομιτατζήδων για την ζωή του, ο Δεσπότης Γερμανός περιέρχεται έφιππος τα χωριά της υπαίθρου, ενθαρρύνει τους χωρικούς, ανοίγει ερημωμένες εκκλησίες μεταστρέφει πεπλανημένους από την βουλγαρική εξαρχική προπαγάνδα στο Πατριαρχείο. Οργανώνει και χρηματοδοτεί ανταρτικά σώματα των καπετάν Κώτα και Στρεμπενιώτη. Μεγάλη επιτυχία του Γερμανού ήταν ότι κατάφερε να μεταστρέψει τον καπετάν Κώτα, σλαβόφωνο Μακεδόνα, που προς στιγμήν είχε παρασυρθεί από την βουλγαρική προπαγάνδα.

Άλλες  σημαντικές δράσεις του Δεσπότη Γερμανού ήταν η δημιουργία δικτύου πληροφοριοδοτών για την δράση των κομιτατζήδων, συνεργάζεται με τους Παύλο Μελά και Ίωνα Δραγούμη, οργανώνει χρηματικούς εράνους για τρόφιμα, εφόδια σε αγωνιστές, πρόνοια για τις χήρες και τα ορφανά από τις σφαγές των κομιτατζήδων κ.ά.

Ο Γερμανός Καραβαγγέλης όργωσε την επαρχία αγωνιζόμενος κυριολεκτικά με τον σταυρό και το ντουφέκι στο χέρι. Παραθέτουμε από τα απομνημονεύματά του: "Τα Χριστούγεννα του 1901 πήγα στην Βασιλειάδα. Εκεί, στο χωριό, είχαμε δύο παπάδες δικούς μας, ένα δάσκαλο και μερικούς άλλους (πατριαρχικούς), μα ήσαν όλοι τρομοκρατημένοι. Τα μεσάνυχτα πήγα με το περίστροφο στο χέρι, άνοιξα την εκκλησία και λειτούργησα. Η λειτουργία ήταν στ' αλήθεια άγρια. Μα έτσι επιβλήθηκα".

Ο Πατριάρχης Ιωακείμ, υπό την πίεση των Οθωμανών και των διπλωματών Αγγλίας και Ρωσίας, ανεκάλεσε τον Γερμανό Καραβαγγέλη στην Κων/πολη, και τον τοποθέτησε  στην Μητρόπολη Αμασείας του Πόντου, όπου στάθηκε δίπλα στα δεινά του ποντιακού ελληνισμού.

Ο Γερμανός Καραβαγγέλης, φλογερός πατριώτης, αγωνιστικός, πάλεψε με όλες τις δυνάμεις του ως αληθινός ιεράρχης για την ελληνικότητα και την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

Αιμιλιανός Λαζαρίδης, μητροπολίτης Γρεβενών, Εθνομάρτυς του Μακεδονικού Αγώνα (1871-1911).

Άλλη μία μαρτυρική μορφή του Μακεδονικού Αγώνα, στην ακριτική περιοχή των Γρεβενών, υπήρξε ο Αιμιλιανός. Ξεχώριζε ήδη από φοιτητής για την φιλομάθεια, την βαθιά του πίστη, την αρετή και την φιλοπατρία. Εκτιμώντας τις ικανότητες του το Πατριαρχείο τον τοποθέτησε αρχικά πρωτοσύγκελλο στην Θεσσαλονίκη, και μετέπειτα στην Μητρόπολη Πελαγονίας (Μοναστήρι, 1906).

Την εποχήν εκείνην ο Μακεδονικός Αγώνας βρισκόταν στην έντασή του. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες με την ανοχή των Τούρκων, καταφεύγουν σε "αθώων και αόπλων εκβιάσεις, ληστείες, δολοφονίες ανδρών και γυναικών, βασανιστήρια ιερέων, ιατρών και δασκάλων, κατακρεουργήσεις, εμπρησμούς ναών, αναρχία, γενική τρομοκρατία, πλημμύρες αίματος" (από αναφορά βρετανού διπλωμάτη, 1903). Μέσα σε τέτοιο κλίμα ο Αιμιλιανός εγκαθίσταται στο Μοναστήρι, όπου για τρεις χρόνους με θάρρος και αποφασιστικότητα στηρίζει το ποίμνιο.

Με την επανάσταση των Νεοτούρκων (10 Ιουλίου 1908), ο ελληνισμός της Μακεδονίας βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο αντιπάλους, την αγριότητα των Νεοτούρκων και την τρομοκρατία των Βουλγάρων, που με την βία εξεδίωκαν Έλληνες ιερείς από τους ναούς, τους καταλάμβαναν και τοποθετούσαν σχισματικούς εξαρχικούς βουλγάρους ιερείς. Ο Αιμιλιανός γράφει για την κατάσταση :" είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις γραφίδες και να αρπάξουμε τα όπλα στο χέρι".

Όταν η Μητρόπολη Γρεβενών έμεινε κενή, ο Αιμιλιανός μετατέθη στα Γρεβενά, στις 16-3-1910, για να συνεχίσει το έργο του. Σε μία εποχή σκληρού ανταγωνισμού για τα εδάφη και τους πληθυσμούς της Μακεδονίας, ο Αιμιλιανός είναι έτοιμος για κάθε θυσία για την προάσπιση του μακεδονικού ελληνισμού, δοσμένος ολόψυχα στην εθνική και θρησκευτική του αποστολή. Οι κάτοικοι των Γρεβενών, στο πρόσωπο του ιεράρχου τους, βλέπουν τον στοργικό πατέρα, τον γενναίο ιεράρχη, τον υπερασπιστή των δικαίων τους.

Ο Αιμιλιανός, για να ενισχύσει το φρόνημα των κατοίκων των Γρεβενών, αρχίζει επισκέψεις στα χωριά της επαρχίας, εμψυχώνει τους ιερείς, που υποφέρουν από τους Νεοτούρκους και τους κομιτατζήδες, λειτουργεί σε ναούς, εμψυχώνει τους δασκάλους, φροντίζει για τα εκκλησιαστικά και εκπαιδευτικά ζητήματα. Παρά τις απειλές και τα εμπόδια, ο ακούραστος και θαρραλέος ιεράρχης συνεχίζει τις περιοδείες στην ύπαιθρο.

Οι τουρκικές αρχές τον προειδοποιούν επισήμως να σταματήσει τις περιοδείες στα χωριά (10 Οκτωβρίου 1910). Ο Μητροπολίτης απαντά αγέρωχα: " μήπως είμαι μητροπολίτης μονάχα στα Γρεβενά? Τα χωριά μου θα μείνουν χωρίς τον πατέρα τους?". Οι Τούρκοι του απαγόρευσαν τις περιοδείες, τον συνέλαβαν και τον  οδήγησαν στα Γρεβενά.

Στην ύπαιθρο η κατάσταση χειροτέρευε, με κλείσιμο και αρπαγές ναών, συλλήψεις και βασανισμούς ιερέων και δασκάλων. Ο ηρωικός ιεράρχης αψηφά τις προειδοποιήσεις και απαγορεύσεις των Τούρκων, συνεχίζει τις περιοδείες και ενθαρρύνει τους κατοίκους.

Τον Σεπτέμβριο του 1911 ξεκινά νέα περιοδεία επισκεπτόμενος χωριά και λειτουργώντας σε ιερούς ναούς. Οι Τούρκοι αρνούνται να του δώσουν συνοδεία χωροφυλάκων ή να του εγγυηθούν την ασφάλεια του δεσπότη. Ο Αιμιλιανός, παρ' όλες τις προειδοποιήσεις, ξεκινά με την συνοδεία του διακόνου του και του οδηγού του για το χωριό Σνιχοβο, λειτούργησε στο χωριό και ανεχώρησε (1 Οκτωβρίου 1911). Οι κάτοικοι του χωριού τον παρεκάλεσαν να μην κάνει τον επικίνδυνο δρόμο μέσα από τουρκοχώρια και τις συμμορίες των κομιτατζήδων. Στην διαδρομή έπεσαν σε ενέδρα ενόπλων, τους βασάνισαν και τους πυροβόλησαν. Τα λείψανά τους με έκδηλα τα σημάδια των βασανιστηρίων, βρήκε ένας βοσκός.

Ο Δεσπότης έφερε τραύματα από σφαίρες στο κεφάλι, τα χέρια, το στήθος, κοψίματα από μαχαίρια, ξεριζωμένα μαλλιά και γένια, το δεξιό μάτι ήταν βγαλμένο, μώλωπες είχε σε όλο του το σώμα. Ο διάκονος έφερε τραύματα από σφαίρες και το κεφάλι του είχε ανοιχθεί με τσεκούρι.. ήσαν όλοι δεμένοι πισθάγκωνα. Η είδηση της δολοφονίας του φλογερού ιεράρχου συγκλόνισε το Πατριαρχείο και τους Μακεδόνες. Το έγκλημα ήταν άγριο, ενδεικτικό του μίσους και της βαρβαρότητας των καταπιεστών του μακεδονικού λαού, Τούρκων και κομιτατζήδων. Ένα χρόνον μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Αιμιλιανού, η μαρτυρική Μακεδονία επιτέλους θα απολάμβανε την ελληνική ελευθερία (1912). Ο ιεράρχης Αιμιλιανός αποτελεί σύμβολο ιερό, παράδειγμα αγάπης και θυσίας για την πατρίδα και την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Δίπλα στους αξίους αυτούς ιεράρχες στάθηκαν ισάξιοι πλήθος ιερέων που θυσιάσθηκαν. Πολλοί από αυτούς δολοφονήθηκαν με φρικτά βασανιστήρια, με τσεκούρια, μαχαίρια, πριόνια. Τους έκοβαν τα χέρια, πόδια, αυτιά, γλώσσα, τους ξερίζωναν τα γένια, τους αποκεφάλιζαν. Άλλοι εκτελέσθηκαν την ώρα της θείας λειτουργίας, με τα άμφιά τους, μέσα στον ναό, διότι δεν προσχωρούσαν στην βουλγαρική εξαρχία. Όλοι τους εθνομάρτυρες υπέρ της ορθοδοξίας και της Μακεδονίας. Παρ' όλες τις βιαιότητες των κομιτατζήδων, οι ιερείς των χωριών, μαζί με τους δασκάλους κράτησαν τους πληθυσμούς, στήριξαν τα ελληνικά ανταρτικά σώματα, έκρυβαν ενόπλους, μετέφεραν κρυφά όπλα και εφόδια, τα μοναστήρια έγιναν κρυσφήγετα, αποθήκες πολεμοφοδίων, περίθαλψη τραυματιών, φυγάδευση μακεδονομάχων, όπως όταν ο Παύλος Μελάς περικυκλωμένος κατέφυγε στο μοναστήρι του Τσιρίλοβου.

Οι αγώνες και οι μαρτυρικές θυσίες του κλήρου της Μακεδονίας διέσωσαν τον μακεδονικό ελληνισμό.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δρ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ : ΠΩΣ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ;

Ο δρ Δημήτρης Γκίκας παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στη δημοσιογράφο Γιώτα Χουλιάρα και στο Geopolitics & Daily News με αφορμή τη κυκλοφορία του νέου του βιβλίου και τη μακροχρόνια έρευνά του σε θέματα στρατηγικής σκέψης και μάνατζμεντ.
 
1) Πρόσφατα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βροτέας ο πρώτος τόμος της σειράς «Φιλοσοφία και Σύγχρονος Κόσμος», μια μελέτη που εκπονείτε εδώ και χρόνια. Ο πρώτος τόμος έχει τίτλο: «Η Στρατηγική σκέψη από την Αρχαιότητα έως το σύγχρονο Μάνατζμεντ». Θα θέλαμε να μας αναλύσετε το ερέθισμα που σας παρακίνησε σ΄ αυτό το συγγραφικό σας πόνημα και λίγα λόγια για τον πρώτο τόμο.
Ο σύγχρονος κόσμος είναι ένας κόσμος που προκρίνει την παθητική σκέψη. Η τηλεόραση αρχικά, το διαδίκτυο μετέπειτα, ανέδειξε το είδος εκείνο του ανθρώπου που ο Πλάτων παρουσιάζει ως δεσμώτη, στην περίφημη αλληγορία του σπηλαίου στο έργο του «Πολιτεία». Με προβληματίζει εδώ και χρόνια πώς είναι δυνατό ένας φιλόσοφος, δηλαδή ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν, κατάφερε να «προβλέψει» μια τέτοια ανθρώπινη συμπεριφορά. Διαπίστωσα, λοιπόν ότι η φιλοσοφία είναι αυτή που το έκανε. Η φιλοσοφία είναι η βασική μήτρα του σκεπτόμενου ανθρώπου. Θέτει συνέχεια ερωτήσεις, κάνει τον άνθρωπο να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση – ό, τι δηλαδή λείπει από τον σύγχρονο κόσμο. Έτσι, σκέφτηκα να συνδέσω τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας με τη σύγχρονη εποχή και τους σύγχρονους προβληματισμούς.
Ο πρώτος τόμος ασχολείται με την ηγεσία και τη στρατηγική σκέψη, διότι στη σύγχρονη εποχή η έννοια της σκέψης και ιδιαίτερα η αξία της στη συγκρότηση ηγετικών φυσιογνωμιών έχει ξεπέσει. Νομίζω ότι το πρώτο που θα πρέπει οι άνθρωποι να συγκροτήσουμε είναι ακριβώς αυτή η δυναμική, να σκεφτόμαστε δηλαδή αποτελεσματικά, να αφιερώνουμε χρόνο στο να ξαναγίνουμε σκεπτόμενα όντα, όχι παθητικές οργανικές μηχανές.

2) Πόσοι ακόμη τόμοι θα ακολουθήσουν στη συγκεκριμένη σειρά;
Τουλάχιστον δύο. Ο επόμενος τόμος που ετοιμάζεται θα αφορά μια γενικότερη επικρατούσα πολιτική θεώρηση, τον πολιτικό ρεαλισμό. Σκοπός είναι να εξεταστεί υπό φιλοσοφικό και ιστορικό πρίσμα, ώστε να δούμε τι αποδεχόμαστε σήμερα ως ρεαλιστικό στην πολιτική ζωή και για ποιο λόγο. Γιατί η τάση είναι να απομακρυνθεί η έννοια της ηθικής από την πολιτική ζωή. Ο άνθρωπος ως πολιτικό ον είναι από τις θεμελιώδεις ιδιότητες της φύσης μας. Καιρός να αρχίσουμε να μελετάμε από την αρχή αυτές τις ιδιότητες, αν θέλουμε να πάμε την ανθρωπότητα βήματα μπροστά!

3) Συχνά στις διαλέξεις που οργανώνετε, αναφέρεστε στο πρόσωπο του Μ. Αλεξάνδρου, ενός από τους μεγαλύτερους ηγέτες της Παγκόσμιας Ιστορίας, ο οποίος απέδωσε τα εύσημά του περισσότερο στο δάσκαλό του παρά στον πατέρα του. Ποια η σημασία της εκπαίδευσης στη δημιουργία και διαπαιδαγώγηση ηγετικών προσωπικοτήτων;
Πράγματι, ο Μέγας Αλέξανδρος είναι από τις αγαπημένες μου αναφορές. Η φράση που του αποδίδεται για τον δάσκαλο είναι πολύ χαρακτηριστική. Δεν είναι ότι ο Φίλιππος δεν επέδρασε στη φυσιογνωμία του Αλεξάνδρου. Όμως, όλοι όσοι είμαστε εκπαιδευτικοί έμπειροι αντιλαμβανόμαστε πως η δική μας επίδραση απέναντι στους μαθητές μας είναι πολύ καθοριστική. Η κύρια δραστηριότητα ενός παιδιού είναι η σχολική. Ό, τι μαθαίνουν εντός της σχολικής κοινότητας, εντός της τάξης, τους δεσμεύει πολύ περισσότερο τη σκέψη απ’ ό, τι θα μάθουν μέσα στο σπίτι. Πολύ περισσότερο αυτό συμβαίνει στη σύγχρονη εποχή, όπου οι γονείς δουλεύουν ασταμάτητα και ασχολούνται πολύ λίγο με τα παιδιά.
Η διαπαιδαγώγηση περνά πάντα από τον δάσκαλο. Αυτό δεν είναι ούτε παράξενο, ούτε κακό. Γι’ αυτό και η ευθύνη του δασκάλου είναι τεράστια, γι’ αυτό και οι σπουδαίοι άνθρωποι ανέπτυξαν τα στοιχεία εκείνα που τους κατέστησαν Μεγάλους μέσω των δασκάλων τους. Για να παραφράσω ένα γνωστό απόφθεγμα, πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται πάντα ένας σπουδαίος δάσκαλος.

4) Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου είναι κοινό μυστικό πως η ανθρωπότητα πάσχει από ηγετικές μορφές ικανές να την καθοδηγήσουν. Παράλληλα, πρόσφατα είναι τα παραδείγματα των Ευρωπαίων ηγετών που κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπέκυψαν στις αγορές αφήνοντας την πολιτική έρμαιο της οικονομίας. Γιατί πιστεύετε ότι παρουσιάζεται αυτή η απουσία ηγετικών προσωπικοτήτων;
Ακριβώς λόγω της απουσίας σπουδαίων δασκάλων. Απ’ όσους δασκάλους είχε ένας άνθρωπος στη ζωή του, αν το ψάξει κανείς, θα διαπιστώσει ότι πολλοί λίγοι από αυτούς τον επηρέασαν σε επίπεδο ανάπτυξης ηγετικής φυσιογνωμίας και πνευματικής καλλιέργειας. Αν κανείς δεν σου έχει μάθει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι οικονομικά μετρήσιμο αγαθό κι ότι η αξία του ανθρώπου λογίζεται όχι από το πάχος του πορτοφολιού του, αλλά από την ψυχική, πνευματική και ηθική του δύναμη, πώς θα μπορούσες να γίνεις ένας ηγέτης που θα αντιλαμβανόταν τη σημασία αυτών των στοιχείων; Οι άνθρωποι κυνηγούν τις θέσεις για τα χρήματα και την κοινωνική αναγνώριση, όχι για να προσφέρουν στο σύνολο. Δεν τους ενδιαφέρει να καθοδηγούν, αλλά να εξασφαλίσουν ιδιοτελή κέρδη. Πώς να εμφανιστεί ξανά ένας Μέγας Αλέξανδρος, όταν δεν υπάρχει Αριστοτέλης;

5) Ως αποτέλεσμα της γενικότερης έλλειψης ηγετών, παρατηρούμε την αναρρίχηση στην εξουσία ανθρώπων που ξεχώρισαν και με το δόγμα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα βρέθηκαν σε προεδρικούς θώκους επικρατώντας των αντιπάλων τους. Αναφέρομαι χαρακτηριστικά στις περιπτώσεις Τραμπ, Πούτιν και Ερντογάν. Θα ήθελα το δικό σας σχόλιο.
Η διεθνής πολιτική σκηνή είναι απλώς μια σκακιέρα, στην οποία το παιχνίδι από πριν είναι «στημένο» με τέτοιο τρόπο και τέτοιους κανόνες που προκρίνει αυτού του είδους τους ηγέτες. Αναφέρατε ήδη έναν τέτοιο κανόνα: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ποιος έχει στήσει τη σκακιέρα; Άνθρωποι που ωφελούνται από αυτήν: μεγάλοι επιχειρηματίες, λόμπι, οικονομικοί κολοσσοί. Ποιους ψάχνουν για πολιτικά πιόνια; Ανθρώπους που εμφορούνται μονάχα από τα ίδια ιδανικά και με αποκλειστικά ιδιοτελείς σκοπούς.
Μην περιμένετε να βρείτε ανθρώπους με άλλου είδους ιδανικά και πεποιθήσεις να στηθούν σ’ αυτή τη σκακιέρα. Ακόμα κι αν το κάνουν για λίγο, θα βγουν γρήγορα εκτός παιχνιδιού. Ό, τι χρειαζόμαστε είναι ηγέτες να ξαναστήσουν τη σκακιέρα από την αρχή. Αυτό θέλει κότσια, πραγματική ηγετική στάση, αυτοθυσία. Πίσω απ’ όλα αυτά απαιτείται Παιδεία.

6)Πιστεύετε ότι η άνοδος των ακραίων ή αλλιώς αντιευρωπαϊκών κομμάτων στη Γηραιά Ήπειρο, οφείλεται στην έλλειψη ηγετών;
Εν μέρει, ναι! Οφείλεται, όμως και στην έλλειψη ευρωπαϊκού οράματος που θα συγκινούσε τους ανθρώπους. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αποδέχονται τη σκακιέρα, που λέγαμε παραπάνω, και αντιδρούν. Αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη έχει καταντήσει μια ολιγαρχική υπερκρατική ένωση που λειτουργεί όχι βάσει πολιτικής σκέψης, αλλά οικονομικών κριτηρίων. Η πολιτική δεν είναι τίποτε περισσότερο από το γυαλιστερό χρώμα ενός ωραίου αυτοκινήτου. Το τιμόνι το έχουν οι οικονομικοί παράγοντες. Μόνο που οι τελευταίοι δεν γνωρίζουν καν πώς να στρίβουν και οι δρόμοι δεν είναι όλοι ευθείες.

7) Τελικά ο ηγέτης γεννιέται ή γίνεται; Είναι θέμα εκπαίδευσης ή προκύπτει από την χρονική στιγμή της Ιστορίας;
Θεωρώ ότι η φύση παρέχει σε κάποιους ανθρώπους τις δεξιότητες εκείνες που τους καθιστούν δυνάμει ικανούς ηγέτες. Αυτές, όμως οι δεξιότητες απαιτούν ανάπτυξη. Ερμηνεύοντας τον Αριστοτέλη, οι άνθρωποι γεννιούνται με τις ηγετικές ικανότητες ανενεργές. Η ενεργοποίησή τους χρειάζεται διδαχή και εξάσκηση. Οι ηγέτες, λοιπόν γεννιούνται, αλλά γίνονται μέσω της παιδείας.

8) Ως εκπαιδευτικός ποια συμβουλή θα δίνατε στη νέα γενιά;
Μην αδιαφορείτε για την Ιστορία, για τη Φιλοσοφία, για τους πνευματικούς εκείνους τομείς που, ενδεχομένως, πολλοί θα τους απαξιώσουν στα μάτια σας. Όσο κι αν προχωρήσει η νέα τεχνολογία, όσο καλά λεφτά κι αν αποκτήσετε, τα μεγάλα ερωτήματα θα είναι πάντοτε μπροστά σας. Κι αυτά δεν μπορεί να τα απαντήσει ούτε η τεχνολογία, ούτε το χρήμα. Μάθετε να δίνετε αξία στον άνθρωπο κι όχι στα πράγματα. Πάνω απ’ όλα, μάθετε να σκέφτεστε. Αυτό σας καθιστά όχι απλώς όντα, αλλά ελεύθερους ανθρώπους!


*Σημείωση: Ο Δημήτρης Γκίκας είναι Φιλόλογος, Μ.Α., Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας & Φιλοσοφίας της Τέχνης Ακαδημαϊκός Διευθυντής στο «Ελληνικό Ίδρυμα Γνώσης και Πολιτισμού» Ειδικός Σύμβουλος σε θέματα Πολιτισμού & Παιδείας Δήμου Καλλιθέας

Γιώτα Χουλιάρα για το Geopolitics & Daily News


GEOPOLITICS & DAILY NEWS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ ΝΑ ΚΗΡΥΞΕΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΤΟ ΚΙΕΦ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Αρθρογράφου-Πολιτικού Αναλυτή

Θα κατέλθει στις εθνικές εκλογές το ΚΙΕΦ…

Διακατέχεται από υψηλά εθνικά αισθήματα η ηγεσία του Αρείου Πάγου;

 

Όταν εμείς κρούαμε – όχι καμπανάκι – αλλά μεγάλες καμπάνες για τις πολιτικές αστοχίες, που αγγίζουν τα όρια της προδοσίας, των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων για την αντεθνική πολιτική στη Θράκη, όλοι οι εγκάθετοι πολιτικάντηδες και τα ΜΜΕ της μάσας και της διαπλοκής, που δεν έχουν ίχνος ευαισθησίας για τα εθνικά θέματα, σφύριζαν αδιάφορα…

Ειδικότερα η σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η χθεσινή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όχι μόνο άφησαν ανοχύρωτη τη Θράκη μας στις ορέξεις του Τούρκου Σουλτάνου Ρ. Τ. Ερντογάν, παραχωρώντας του βίζα για να ξεσηκώνει το εκεί μουσουλμανικό στοιχείο, αλλά καρατόμησε τους νόμιμους διορισμένους Μουφτήδες – διορισμός που γίνεται σε όλα τα μουσουλμανικά κράτη, ακόμη και στην Τουρκία – με την ταυτόχρονη δρομολόγηση εκλογής τους. Μια εκλογή που θα φέρει στην εκεί Εξουσία τους εκλεκτούς του Ερντογάν και του παρανόμως λειτουργούντος “Τούρκικου Προξενείου Κομοτηνής”, αφού διεθνώς αναγνωρισμένη είναι Μουσουλμανική μειονότητα Θράκης κι όχι “Τουρκική”!

Αλλά ταυτόχρονα στην Θράκη, σε αυτήν την εθνικά ευαίσθητη περιοχή της Πατρίδας μας βιώσαμε την απίστευτη ενέργεια της κεντρικής διοίκησης της ΕΥΠ του Γιάννη Ρουμπάτη, με το ξήλωμα του εκεί κλιμακίου της Μυστικής Υπηρεσίας μας!

Κάθοδος του ΚΙΕΦ στις εθνικές εκλογές…

Τα οδυνηρά αποτελέσματα από τα παραπάνω τα βιώσαμε στις ευρωεκλογές της 26^ης Μαΐου 2019, όπου το μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ (Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας) με πρόεδρο την 32χρονη Τσιγδέμ Ασάφογλου, σάρωσε στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης! Η οποία λίγη ώρα μετά μίλησε για την ύπαρξη “τουρκικής εθνικής ταυτότητας”!

«Είμαστε μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες με τουρκική εθνική ταυτότητα. Μας έχουν περιθωριοποιήσει»!

Ωστόσο, δεν είδαμε καμιά αντίδραση του αυριανού Πρωθυπουργού της Πατρίδος μας Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματός του σε αυτήν την πρακτορική ρητορική υπέρ της Τουρκίας, της κ. Ασάφογλου! Αντίθετα, ο αντιπρόεδρος των ΑΝΕΛ Παναγιώτης Σγουρίδης σε δηλώσεις του σε τηλεοπτικό σταθμό, επεσήμανε τον επερχόμενο κίνδυνο, αυτών των αισχρών και προκλητικών δηλώσεων, που υπαγορεύονται από το “τούρκικο Προξενείο της Κομοτηνής” και σχετίζονται με την κάθοδο του ΚΙΕΦ στις εθνικές εκλογές!

Όμως η τελευταία αξιόπιστη πληροφορία μας είναι, πως σε αυτήν την κάθοδο του ΚΙΕΦ στις εθνικές εκλογές, θα προετοιμαστεί κατάλληλα όλο το ελληνοποιημένο μουσουλμανικό στοιχείο που ζει στην Ελλάδα, ώστε να ψηφίσει τον ανθελληνικό αυτόν συνδυασμό! Δηλαδή, αυτοί που μέχρι πρότινος ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ, τώρα θα ψηφίσουν ΚΙΕΦ!

Όπερ σημαίνει, πως θα υπάρξει ηχηρό πανελλαδικό μήνυμα της Τουρκίας προς τη νέα ελληνική κυβέρνηση!

Την παραπάνω πληροφορία μας ενισχύει το γεγονός ότι, στα διάφορα μουσουλμανικά – ισλαμικά στέκια της Αθήνας, ήδη γίνεται κουβέντα για τους Ελληναράδες, Χριστιανοφασίστες και ρατσιστές Έλληνες, που τους καταπιέζουν το θρησκευτικό συναίσθημα και έτσι επιζητούν την εξέγερση!

Τότε λοιπόν θα πούμε: Εάλω η Θράκη κι όχι μόνο!

Εκ του πονηρού ορίσθηκε ως ημέρα εκλογών η 7^η Ιουνίου…

Στην Κυριακάτικη ομιλία του ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αποδεχόμενος τη συντριβή του κόμματός του, προκήρυξε πρόωρες εθνικές εκλογές και άφησε να εννοηθεί πως αυτές θα διεξαχθούν στις 30 Ιουνίου 2019!

Ωστόσο, μετά από σειρά κυβερνητικών και κομματικών συσκέψεων, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος μας ανήγγειλε ότι:

 «Απόφαση του Πρωθυπουργού είναι οι εκλογές να γίνουν στις 7 Ιουλίου, για να μην διαταραχθεί η διαδικασία των (σχολικών) εξετάσεων»!

Όμως ο πραγματικός λόγος δεν ήταν αυτός! Άλλωστε πότε ο ΣΥΡΙΖΑ νοιάστηκε πραγματικά για τη μαθητιώσα νεολαία της Πατρίδος μας;

Η πραγματική αιτία της επιλογής του Μαξίμου για τις εθνικές εκλογές,  την 7^η Ιουνίου είναι,

πως ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει πριν διαλυθεί η παρούσα βουλή, να πραγματοποιήσει την αλλαγή της ανώτατης ηγεσίας της Δικαιοσύνης και να τοποθετήσει Δικαστές της απόλυτης επιλογής του, δεσμεύοντας έτσι την επόμενη κυβέρνηση!

Αφού τυπικά η θητεία της σημερινής ηγεσίας του Αρείου Πάγου, αλλά και των υπολοίπων δικαστικών μελών (ανωτάτων δικαστηρίων), ολοκληρώνεται στις 30 Ιουνίου 2019!

Διακατέχεται από υψηλά εθνικά αισθήματα η ηγεσία του Αρείου Πάγου;

Ωστόσο, όπως και να έχει θα πρέπει πάραυτα ο Άρειος Πάγος να κηρύξει το “Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας”, ως παράνομο, αφού η δράση του είναι έκνομη και αντίθετη με τις διεθνείς συνθήκες, που ομιλούν για μουσουλμανική μειονότητα στη Δ. Θράκη και όχι τουρκική!

Άλλωστε, για πολύ πιο ασήμαντους λόγους στις πρόσφατες ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές απαγόρευσαν την κάθοδο σε αυτές, κάποιων κομματικών συνδυασμών!

Θα πρέπει έτσι, να μας αποδείξει η ηγεσία του Αρείου Πάγου, ότι διακατέχεται από υψηλά εθνικά αισθήματα και ότι τηρεί τους νόμους και τις διεθνείς συνθήκες!

Διαφορετικά, αν επιτρέψει ο Άρειος Πάγος την κάθοδο του ΚΙΕΦ στις εθνικές εκλογές, θα έχει κύρια την ευθύνη του εθνικού διαμελισμού της Πατρίδος μας!!

ΕΓΕΡΣΙΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΡΑΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ''ΠΕΡΑΣΕΙ'' Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ : ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΠΟ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ

Tου Νίκου Μελέτη

Την μεσολάβηση των Τιράνων για να συμβάλει ο «αλβανικός παράγοντας» στην στήριξη του Ζόραν Ζαεφ για την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών χωρίς βεβαίως να αναφέρεται έναντι ποιου ανταλλάγματος έγιναν αυτές οι παρεμβάσεις, αποκάλυψε σε συνέντευξη του ο πρώην ΥΠΕΞ της Αλβανίας, Ντιμίτρι Μπουσάτι.
Η παρέμβαση αυτή έγινε την στιγμή που ήταν σε παράλληλη εξέλιξη ιδιαίτερα ευαίσθητες συνομιλίες μεταξύ Αθήνας και Τιράνων όπου η αλβανική πλευρά επιχειρούσε να υποβαθμίσει τα ζητήματα της μειονότητας, να επιβάλει την δική της ατζέντα στο μείζον θέμα της οριοθέτησης των Θαλασσίων συνόρων και να επιβάλει έστω και με πλάγιο τρόπο θέμα Τσάμηδων στην ατζέντα.
Η στήριξη που προσέφερε ο Αλβανικός παράγοντας στην κυβέρνηση Ζαεφ αρχικά για να αποκτήσει κυβερνητική πλειοψηφία και κατόπιν για να περάσει ταυτόχρονα η Συμφωνία των Πρεσπών αλλά και η αναγνώριση της Αλβανικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης σε όλη την χώρα, ήταν μια σημαντική επιτυχία του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού, που στην «Βόρεια Μακεδονία» αναδεικνύεται σε ισότιμη συνιστώσα οντότητα του κράτους, με την σλαβική, την στιγμή που στο Κόσοβο δίνεται η άλλη μάχη που προβλέπει ακόμη και την ανταλλαγή εδαφών με την Σερβία…
Ο Ντμίτρι Μπουσάτι, ρωτήθηκε σε συνέντευξη του (albaniandailynews.com) εάν η φιλία μεταξύ Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας μπορεί να αποτελέσει μοντέλο για την επίλυση των εκκρεμών προβλημάτων που έχει η Αλβανία με την Ελλάδα..
Ο κ. Μπουσάτι απάντησε ότι είναι ένα «παρόμοιο παράδοξο και αποκάλυψε ότι ο ίδιος και ο Ε. Ράμα είχαν εμπλακεί για να συμβάλλουν με τον «Αλβανικό παράγοντα» ώστε ο “Μακεδόνας” πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ να επιτύχει μια συμφωνία με την Ελλάδα, και τώρα μας υποβάλουν την ερώτηση για το εάν η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μοντέλο για μια συμφωνία μεταξύ της Αλβανίας και της Ελλάδας. Αυτά τα δυο θέματα όπως είπε δεν συγκρίνονται αλλά είναι σίγουρος ότι μπήκαν σταθερά θεμέλια για μια Συμφωνία και τα συγκεντρώσαμε όλα σε ένα πακέτο λύσης.
Ο πρώην Αλβανός ΥΠΕΞ, ρωτήθηκε τι δεν έχει συμφωνηθεί ακόμη και εάν εκτιμά ότι θα υπάρξει σύντομα λύση. Ο κ.Μπουσατι δηλώνει ότι δεν έχει επιλυθεί ακόμη το θέμα του Εμπολέμου και των θαλασσίων συνόρων, ενώ θεωρεί ότι μπορεί να υπάρξει σύντομα λύση, αλλά προς το παρόν το εμπόδιο είναι οι εκλογές στην Ελλάδα.
Η Αθήνα έχοντας ήδη προσφέρει χειροπιαστά ανταλλάγματα στον κ. Ραμα όπως είναι το Apostille (για αναγνώριση των αλβανικών επίσημων εγγράφων και πιστοποιητικών) και η αναγνώριση των αλβανικών διπλωμάτων οδήγησης το μόνο που «εισέπραξε» είναι η πρώτη ανασκαφή και έρυνα για οστά Ελλήνων στρατιωτών πεσόντων του αλβανικού μετώπου, διαδικασία μάλιστα που μετά τις πρώτες έρευνες, τελικά έχει απονεκρωθεί.
Κάνοντας ένα μεγάλο λάθος τακτικής η Αθήνα δέχθηκε να προσφέρει στην αλβανική πλευρά την διαπραγμάτευση όλων των θεμάτων που εγείρουν οι δυο πλευρές υπό μορφή πακέτου και έτσι ζητήματα όπως τα δικαιώματα και το περιουσιακό της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, μπαίνουν στο ιδιο καλάθι με τις αλβανικές περιουσίες στην Ελλάδα (αυτές που είναι υπό καθεστώς μεσεγγύησης) και με τα δικαιώματα των …Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα.
Οι Αλβανοί επιχειρούν και μέσω της απαίτησης για άρση του Εμπολέμου με απόφαση της Ελληνικής Βουλής να φέρουν στο τραπέζι και θέμα «Τσάμηδων», το οποίο έχουν ήδη προβάλει ως θέμα συζήτησης υπό την …ανθρωπιστική μορφή του και υπό το «πρίσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»… Βεβαίως δεν είναι γνωστό εάν και σε ποια μορφή του τέθηκε το θέμα των Τσάμηδων από την αλβανική πλευρά στην διάρκεια των κατ’ ιδίαν επανειλημμένων συναντήσεων των κ.Κοτζιά και Μπουσάτι, χωρίς την παρουσία ούτε πρακτικογράφου.
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι το Αλβανικό ΥΠΕΞ στην ανακοίνωση με την οποία απάντησε στο Ελληνικό ΥΠΕΞ που καταδίκασε τις προσπάθειες αποκλεισμού από τις Δημοτικές Εκλογές στην Χιμάρα του Φ.Μπελερη, έσπευσε να εξομοιώσει την Ελληνική Εθνική Μειονότητα με τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα.
Επίσης η Αθήνα δέχθηκε να μπει στο πακέτο αυτό η συζήτηση της Συμφωνίας οριοθέτησης των Θαλασσίων ζωνών, η οποία ενώ είχε υπογραφεί από την αλβανική κυβέρνηση, ακυρώθηκε μετά από προσφυγή της τότε αντιπολίτευσης και του κ. Ράμα στο Συνταγματικό Δικαστήριο.
Η ελληνική πλευρά σε μια ακόμη παραχώρηση προς την αλβανική πλευρά είχε αποδεχθεί να συζητήσει το θέμα αυτό, όταν οι Αλβανοί έθεταν ως προϋπόθεση την αποδοχή ως βάση συζήτησης την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου τους, η οποία είχε συνταχθεί καθ’ υπόδειξη της Άγκυρας και υιοθετούσε όλη την τουρκική επιχειρηματολογία που προβάλλεται και στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο.
«…Οι σχέσεις με την Ελλάδα παραμένουν γενικά θετικές αλλά υπήρξε αντιπαράθεση για ένα επεισόδιο στο εθνικά ελληνικό χωριό Βουλιαράτες. Η πρόοδος στα εκκρεμή διμερή θέματα συνεχίζεται με την εφαρμογή της συμφωνίας για εύρεση και ταφή των οστών των Ελλήνων στρατιωτών που έπεσαν στην Αλβανία στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η άρση της ένστασης της Ελλάδας για την είσοδο της Αλβανίας στην Σύμβαση Apostille, η Συμφωνία για την διαδικασία αναθεώρησης των σχολικών βιβλίων και η υπογραφή της συμφωνίας για την αναγνώριση των διπλωμάτων οδήγησης.
Ο τρίτος γύρος των διαπραγματεύσεων για την θαλάσσια οριοθέτηση έγινε τον Ιούνιο του 2018.Οι δυο πρωθυπουργοί συναντήθηκαν τον Ιούλιο 2018 και συμφώνησαν περαιτέρω συνέχιση του διαλόγου με στόχο την επίτευξη μιας στρατηγικής εταιρικής συμφωνίας».
Η εικόνα αυτή φυσικά κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και απλώς δυσκολεύει την προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας να πείσει για το πραγματικό πρόβλημα που συνιστά για την περιοχή η κυβέρνηση Ράμα και ο Αλβανικός εθνικισμός που εκδηλώνεται και εναντίον της Ελλάδας και κυρίως εναντίον της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.


liberal.gr
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ