Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΘΕΤΙΚΗΣ Η ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ Ὑπουργοὶ καί … ὑποῦργοι

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου, 
Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, 
Ιστορικού – Συγγραφέως.

Η ελληνική γλώσσα λειτουργούσε ανέκαθεν με αυστηρούς κανόνες. Όταν όμως επεβλήθη αυτή η διαστρεβλωμένη εκτρωματική «δημοτικιά», η οποία ειρήσθω εν παρόδω ουδεμία σχέση έχει με την αληθινή γλώσσα του λαού, την πραγματική δημοτική, με τις αρχαιοελληνικές ρίζες, την γ΄ κλίση της, την ορθογραφία της, τις προθέσεις της κ.λπ., αυτό άλλαξε. Καταργήθηκαν γραμματικά μέρη αλλά και τμήματα των μερών τού λόγου, καταστρατηγήθηκαν και άλλαξαν γραμματικοί κανόνες, διαστρεβλώθηκαν ορισμοί και στοιχεία! Και μαζί με όλα αυτά, επεβλήθη και ο τονισμός τής προπαραλήγουσας. Έτσι, αφού βρήκαμε αλάτι, ας ρίξουμε και στα λάχανα, όπως λέει κι ο λαός μας.

Όπως, λοιπόν συμβαίνει με ο,τιδήποτε νέο και «προοδευτικό», ο τονισμός αυτός έγινε της μόδας, οπότε δεν άργησε να έλθει και η κατάχρηση. Τα πάντα τονίζονταν στην προπαραλήγουσα ή στην παραλήγουσα, ακόμη και όταν δεν έπρεπε διότι ο τονισμός ήταν στην λήγουσα. «Ολύμπια» αντί «Ολυμπία», «άνηκε» αντί «ανήκε» κ.λπ. Η γλώσσα έγινε πραγματική κωμωδία. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο ευφυέστατος δημοσιογράφος Ν. Μέρτζος, όταν πήγαινε κάποιος νέος δημοσιογράφος για συνέντευξη ή «ρεπορτάζ», τον ρωτούσε. «Εσύ τώρα είσαι "δημοσιογράφος" ή "δημοσιόγραφος", θέλοντας από την θέση τού τόνου να αποκαλύψει την ... γλωσσική κατάρτιση του νέου.

Θυμήθηκα ακόμη, με αφορμή αυτό, τα γέλια που κάνουμε κάθε φορά που βλέποντας την περίφημη κωμωδία «μιας πεντάρας νειάτα», ακούμε τον κινηματογραφικό πατέρα τής Έλλης Φωτίου, Νικήτα Πλατή, ο οποίος υπεδύετο τον μπουζουξή Τσεβά, να δηλώνει στον ερωτευμένο Ανδρέα Μπάρκουλη ότι θα του παίξει ένα τραγούδι να του ανακουφίσει τον ερωτικό πόνο. Θα σου παίξω, του λέει, τον «ανθρακώρυχο». Κι όταν τον διόρθωσαν ότι το σωστό ήταν «ανθρακωρύχος», τους είπε το αμίμητο... «Ανθρακώρυχος» κύριοι, έχει μεγαλύτερο ... βάθος!

Αυτά τα ολίγα για το πού μπορεί να φθάσει η ανεξέλεγκτη χρήση τής αλλαγής τού τόνου. Δεν έχουν βεβαίως καταλάβει ότι ανέκαθεν η ελληνική γλώσσα με την αναβίβαση τού τόνου στην προπαραλήγουσα (κάτι που γίνεται κατά κόρον σήμερα στην νεοελλαδική προοδευτικοδιάλεκτο) δήλωνε πάντοτε αρνητικό έργο. Π.χ. "Ορθογράφος" (καλό έργο) – "Ανορθόγραφος" και όχι "ανορθογράφος" (κακό έργο). Στην ελληνική γλώσσα μας όμως, όταν δεν επεμβαίνουν οι βίαιοι νόμοι, που καταργούν κανόνες και κλίσεις, διαστρεβλώνουν τονισμούς και αλλοιώνουν λεκτικούς τύπους, η αλλαγή τονισμού λειτουργεί ως δείκτης τής αλλαγής τής εννοίας τής λέξεως. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, λίγο αυτό το σημαντικό φαινόμενο!

 Ο τόνος κατά το λεξικό τού Ησυχίου είναι «έντασις, ισχύς, δύναμις». Και η δύναμη αυτή φαίνεται από την θέση που τίθεται ο τόνος μέσα στην λέξη. Πράγματι από την εξέταση της Ελληνικής γλώσσης διαπιστώνουμε ότι «ο τονισμός τών λέξεων σε πολλές και ουσιώδεις περιπτώσεις αλλάζει την έννοιά τους, δίνοντας αναλόγως την  θετική ή αρνητική έννοια».

 Είναι γνωστόν, παραδείγματος χάριν, (και αυτή η παρατήρηση συμπληρώνει την αμέσως προηγούμενη) ότι η λέξη «έργον» συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη «-ουργός». Και εδώ έρχεται το μεγαλείο τής Ελληνικής, η οποία προστάζει: Εάν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε η λέξη τονίζεται στην λήγουσα, και παίρνει οξεία, όπως "μελισσουργός", "σιδηρουργός", "χειρουργός", "μουσουργός", "ιερουργός", κ.λπ. Όταν όμως το έργο ήταν προς βλάβη τού ανθρώπου, τότε σιγά σιγά ο τόνος μετεφέρθη από την λήγουσα στην παραλήγουσα, και από οξεία έγινε περισπωμένη. Π.χ. "κακούργος", "πανούργος", "ραδιούργος" [ραδιούργον μηχανάς κατασκευάζοντα (Σχολιαστής Σοφοκλέους)]. Γι’ αυτό τον λόγο π.χ. δεν πρέπει να αποκαλούμε ανεξέλεγκτα έναν γιατρό «χειρούργο» αλλά «χειρουργό»! Διότι «χειρουργός» είναι ο καλός γιατρός, ο οποίος κάνει το καλό έργο, την καλή εγχείρηση επ’ ωφελεία τού ασθενούς, ενώ «χειρούργος» είναι ο γιατρός που δεν προσέχει πάντοτε, αυτός που σε κάποιες περιπτώσεις ο θυμόσοφος λαός μας αποκαλεί «χασάπη»!

Ο τρόπος αυτός τού τονισμού συνεχίσθηκε και στην ρωμαϊκή περίοδο. Και θα αναφέρω ένα ακόμη παράδειγμα. Η λέξη «rufus» στα λατινικά σήμαινε «αυτόν πού έχει το χρώμα τής φωτιάς», δηλαδή τον κοκκινοπρόσωπο. Οι Ρωμαίοι μάλιστα, οι οποίοι έβαζαν συχνά κάποιο παρατσούκλι στα ονόματα τους [π.χ. Μάρκος Τούλιος Κικέρων (=Ρεβύθης)], πρόσθεταν και το προσωνύμιο «Ρούφος». συχνά στα ονόματα τους. Έτσι έχομε Κούρτιο Ρούφο, Ρουτίλιο Ρούφο, Σουλπίκιο Ρούφο κ.λπ.

Κατά την εποχή τού σπουδαίου Ρωμαίου αυτοκράτορος της δυναστείας τών Αντωνίνων, Τραϊανού, στα 98-117 μ.Χ., ζούσε στην ελληνική πόλη Έφεσο της Μικράς Ασίας ένας γιατρός πού είχε το όνομα Ρούφος. Ήταν πράγματι ένας εξαίρετος γιατρός, ο οποίος έγραψε πολλά ιατρικά συγγράμματα και διεκρίθη στην ειδικότητα του.

Τόσο διάσημος μάλιστα υπήρξε ο γιατρός αυτός, πού οι μαθητές του δεν ονομάζονταν απλώς γιατροί, όπως οι άλλοι συνάδελφοί τους, αλλά η ειδικότης τού επαγγέλματός τους πήρε το όνομά της από τον σπουδαίο δάσκαλό τους. Έτσι αυτοί απεκαλούντο «Ρουφιανοί ιατροί» ή απλώς «Ρουφιανοί». Διακρίθηκαν κι εκείνοι, όπως και ο δάσκαλός τους ο Ρούφος στο ιατρικό τους λειτούργημα! Εξ άλλου «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις»!

Ωρισμένοι από αυτούς, όμως, παρασυρμένοι από την ανθρώπινη φύση τους, πρόδιδαν το λειτούργημά τους, διότι, λόγω της φύσεως αυτού, ήσαν σε θέση να μαθαίνουν πολλά μυστικά τών γυναικών, τις οποίες είχαν πελάτισσές τους. Έτσι μερικοί ασυνείδητοι απ’ αυτούς κάποιες φορές τις εξεβίαζαν και, ξεχνώντας την επιστημονική απο­στολή, την ιατρική δεοντολογία και τον όρκο τους, ανακατεύονταν σε υποθέσεις πού δεν είχαν καμμία σχέση με την επιστήμη τους. Έτσι, ή λέξη «Ρουφιανός», κατά την συνήθη τακτική τής ελληνικής γλώσσης, με ένα ανέβασμα του τόνου στην παραλήγουσα, πήρε την κακή – αρνητική σημασία με την οποία την χρησιμοποιούμε σήμερα, δηλαδή «ρουφιάνος».

Η αναβίβαση τού τόνου, όμως, δεν δίνει μόνο την θετική ή αρνητική έννοια, την καλή ή την κακή σημασία αλλά διαφοροποιεί και την τελειότητα από κάτι το κοινό! Ας παρατηρήσουμε, για παράδειγμα, λίγο την λέξη «Λυκούργος», η οποία προέρχεται με την σειρά της από τις λέξεις λύκη (=φως) + έργον. Η λέξη αυτή τονίζεται στην παραλήγουσα. Από την «λύκη» μάλιστα, προέρχεται και η λέξη «λυκόφως», όπως και η λέξη «αμφιλύκη». [Λύκη το φως. Αμφιλύκη, η μήποτε πεφωτισμένη νυξ, ο βαθύς όρθρος. (Ετυμολογικό Γουδιανό Λεξικό)]. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Λυκούργος είχε όνομα αρνητικό. Απλώς, ο τρόπος αυτός τού τονισμού, συνεχίσθηκε και σε έναν άλλο τομέα. Όχι μόνο σε αυτόν της αλλαγής μιας θετικής εννοίας σε αρνητική αλλά και σ’ αυτόν της διαφοροποίησης, μιας ιδιαίτερης λέξης, που απεδίδετο σε κάποιον από μία άλλη που διεχώριζε τους υπολοίπους. Η αλλαγή αυτή εγίνετο για να προσδώσει την διαφορά από κάτι μοναδικό.

Αν εξετάσουμε, για παράδειγμα, την λέξη «Λυκούργος», που σημαίνει «τον πράττοντα το έργο του φωτός» θα παρατηρήσουμε ότι τονίζεται στην παραλήγουσα. Αυτό δεν συμβαίνει βεβαίως, διότι ο Λυκούργος κάνει κακο έργο. Το αντίθετο. Η αλλαηή τἠς θέσης τού τόνου συμβαίνει, διότι  θεωρητικά το αληθινό έργο τού φωτός, εφ’ όσον ο ίδιος ο Θεός είναι Φώς, μόνον η Θεία Δύναμις θα μπορούσε να το πράξει, δηλαδή μόνον η Θεία Δύναμις, ο Θεός, θα μπορούσε να έχει την καλή έννοια και να είναι Λυκουργός. Ο άνθρωπος, επομένως, επειδή δεν είναι θεός, θα φέρει αναγκαστικά  το όνομα «Λυκούργος», για να μη ταυτισθεί με το «θείο» και να διαχωρίζεται απ’ αυτό.

Κατ’ επέκτασιν δε τούτου, ο,τιδήποτε συνδέεται με το καλό, με μοναδικό τρόπο θα τονισθεί στην λήγουσα. Π.χ. ο (Ιησούς) Χριστός, που είναι η προσωποποίηση του καλού τονίζεται στην λήγουσα. Όποιος όμως έχει το όνομά Του ονομάζεται Χρίστος, επειδή δεν μπορεί να ταυτισθεί με το απόλυτο καλό και να διαχωρίζεται από Αυτόν, τον μοναδικό. Κατά τον ίδιο τρόπο και για την ίδια αιτία χαρακτηρίζονται και ονόματα αποδιδόμενα σε ιδιότητες του  Θεού. Ο Θεός π.χ είναι Λαμπρός, μέχρι σήμερα όμως όσοι θέλουν να έχουν στο όνομά τους αυτή Του την ιδιότητα, φέρουν το όνομα «Λάμπρος». Το σύμβολο, ακόμη, του Χριστού είναι ο Σταυρός. Οι φέροντες, όμως, αυτό το χαρακτηριστικό αποκαλούνται με το όνομα «Σταύρος»!

Ας κλείσουμε, όμως, το σημερινό μας άρθρο με μία σκέψη, η οποία εκ πρώτης όψεως θα μας κάνει να ευθυμήσουμε, αν όμως την εξετάσουμε προσεκτικώτερα θα δούμε ότι υπάρχουν στοιχεία αληθείας και αν η γλώσσα λειτουργούσε αβίαστα και όχι μέσω νόμων, ίσως να είχαμε άλλα αποτελέσματα. Υπάρχει, λοιπόν, μία βαρύγδουπη λέξη, στην ελληνική γλώσσα. Είναι η λέξη «υπουργός». Εκ προοιμίου, όταν δημιουργήθηκε αυτή η λέξη, τής εδόθη ο τονισμός τής ληγούσης, διότι ο δημιουργός αυτής δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η λέξη «υπουργός», που στην κλασσική ελληνική γλώσσα σημαίνει τον υπηρετούντα κάποιον, τον "βοηθό" (προέρχεται εκ του «υπο-εργός») θα κατέληγε να έχει αρνητική σημασία. Αναφέρω μία από τις εκατοντάδες παραπομπές της λέξεως που πιστοποιούν την θετική και μόνο σημασία της. Στα «Σχόλια στον Πίνδαρο», (2,1,12.)  π.χ. αναφέρεται ότι «αναξιφόρμιγγες ήγουν άνακτες της φόρμιγγος· υπουργός γαρ η φόρμιγξ των ύμνων και προς αυτούς αυτή αρμόζεται». «Η φόρμιγξ λοιπόν είναι βοηθός των ύμνων».

Η σημασία λοιπόν τής λέξεως προκύπτει από τους υπουργούς ως βοηθούς. Βεβαίως δεν εννοεί βοηθούς στο "μαζί τα φάγαμε" αλλά βοηθούς στην επίλυση των προβλημάτων τού λαού, λόγω των γνώσεων, του ήθους και της αποφασιστικότητας, που πρέπει αυτοί να έχουν!

Με τα τόσα όμως που έχουμε δει για υπουργούς που έκλεψαν τα χρήματα του ελληνικού λαού, παίρνοντας μίζες, για προσωπικό όφελος, και μάλιστα με νόμο «περί ευθύνης» τους, που στην πράξη τούς απαλλάσσει πάσης ευθύνης, πρέπει να διαφοροποιηθούν αυτοί από τους άλλους, τους καλούς υπουργούς, που κάνουν πραγματικά καλό έργο.

Κι οι δεύτεροι μεν να αποκαλούνται «υπουργοί», διότι το έργο τους αποβαίνει επ’ ωφελεία του λαού. Εκείνοι όμως, οι άλλοι, οι κλέφτες, πρέπει να λέγονται «υπούργοι»! Ίσως έτσι, διά της γλώσσης αποκατασταθεί και μία ηθική δικαιοσύνη. Να χαρακτηρίζονται οι κλέφτες και ταυτοχρόνως να διαφοροποιούνται από τους καλούς με μία απλή αλλαγή τού τονισμού τής λέξεως, εφαρμόζοντας έστω και μία φορά τους νοητικούς κανόνες τής ελληνικής γλώσσης.

 Για παράδειγμα, στις αρχές τού 20^ού αιώνα έχουμε έναν Υπουργό Ναυτικών, ο οποίος χειρίζεται το θέμα τής αγοράς τής ναυαρχίδος τού ελληνικού στόλου, του θωρηκτού "Αβέρωφ". Είναι ο Υπουργός Ιωάννης Δαμιανός, ο οποίος εχειρίσθη  το όλο ζήτημα χαμηλώνοντας το αρχικό κόστος κατά 2 εκατομμύρια χρυσές δραχμές, σε σχέση με το αντίτιμο, το οποίο πλήρωσε στην κατασκευάστρια εταιρεία η ιταλική Κυβέρνηση για δύο πρώτα παρόμοια σκάφη, που επρομηθεύθη η ίδια.

Φυσικά τον Υπουργό Δαμιανό δεν τον γνωρίζετε, διότι δεν υπάρχει στα βιβλία, δεν προβάλλεται ως πρότυπο κ.λπ. Εχειρίσθη ένα θέμα όχι μόνο εθνικής ασφαλείας και αμύνης αλλά ταυτοχρόνως και πολλών χρημάτων. Ένα θέμα αντίστοιχο με αυτό που χειρίσθηκε ο μακαρίτης "δημοκράτης Τσοχατζόπουλος", ο καταδικασθείς! Ένα μικρό τμήμα τού Τσοχατζοπούλειου "αργυρίου", της μίζας δηλαδή, έχει ευρεθεί και καταλογισθεί. Τα υπόλοιπα ευρίσκονται σε άγνωστα τραπεζικά θησαυροφυλάκια κι όλοι εμείς υφιστάμεθα σήμερα τις οικονομικές συνέπειες αυτού τού ελλείμματος.

Τότε ο υπουργός Δαμιανός αγόραζε για το συμφέρον τής πατρίδος το ισχυρότερο πλοίο, με την μεγαλύτερη δύναμη πυρός, επιτυγχάνοντας ταυτοχρόνως μείωση του κόστους και αντισταθμιστικά οφέλη για την Ελλάδα. Στα χρόνια μας οι σύντροφοι αγόραζαν "υποβρύχια που γέρνουν", "αεροσκάφη γυμνά συστημάτων και πυρομαχικών" με "προσωπικά" αντισταθμιστικά οφέλη αργυρίου! Υπήρχε βεβαίως κι ένας Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος ενεφανίσθη στον Γκράτσι, καθ’ ομολογίαν τού ιδίου με μία φθηνή ρόμπα, ενώ σήμερα διάφοροι πρώην και νυν υπουργοί ξόδευαν χιλιάδες €υρώ  για ανακαινίσεις, κουρτίνες, έπιπλα, πίνακες κ.λπ. Τότε στα υπουργικά γραφεία υπήρχαν ΕΛΛΗΝΕΣ. Σήμερα υπάρχουν "γκόλντεν μπόϋς".

Γνωρίζουμε ότι η ελληνική γλώσσα είναι σοφή. Αν την χρησιμοποιούσαμε σωστά, θα μπορούσαμε να είμαστε και σαφέστεροι στις εκφράσεις μας. Προτείνω λοιπόν αυτοί, των οποίων το έργο αποβαίνει επ’ ωφελεία του λαού, να αποκαλούνται «υπουργοί». Όλοι οι άλλοι, όμως, οι οποίοι καταχρώνται τα χρήματα και τους κόπους τού ελληνικού λαού και τα λαμβάνουν σε μορφή «μίζας», πρέπει να λέγονται «υπούργοι»! Και το ίδιο να γίνεται και με τα σύνθετά τους. Να υπάρχουν δηλαδή όχι μόνο «υπούργοι» αλλά και «πρωθυπούργοι» και «υφυπούργοι».

Ίσως έτσι, διά της γλώσσης αποκατασταθεί και μία ηθική δικαιοσύνη. Να χαρακτηρίζονται δηλαδή οι κλέφτες και ταυτοχρόνως να διαφοροποιούνται από τους καλούς με μία απλή αλλαγή τού τονισμού τής λέξεως, εφαρμόζοντας έστω και μία φορά τους νοητικούς κανόνες τής ελληνικής γλώσσης.

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΤΟΝ ΡΑΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΚΥΒΕΙ!»

Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Ο Θουκυδίδης μάς δίδαξε από πολύ νωρίς πως η αντιστροφή των εννοιών συνιστά ένδειξη εποχής παρακμής μέχρι που ένιοι την δουλοπρέπεια τήν βάπτισαν τεχνηέντως, μαεστρικώς και υπούλως σωφροσύνη. Αν τούτο σάς θυμίζει κάτι, στρέψτε απλώς την πρόσοχή σας στις φιγούρες που έχουν αναλάβει να διαφυλάττουν την ασφάλεια της χώρας και την Ελευθερία του λαού μας, για να απολαμβάνετε εσείς μία ήσυχη ζωή, χωρίς τον φόβο του κατακτητού, και τότε θα καταλάβετε ποιούς επιλέξατε να διοικούν τούτον τον τόπο. Γκρότεσκα κορμιά με μηδενικό ψυχικό σθένος, βουτηγμένα βρεφιόθεν στην μαρμίτα της δειλίας, μια ζωή προπονημένα στην οσφυοκαμψία, την γλοιώδη ευγένεια και την χαμέρπεια έχουν το θράσος να ταπεινώνουν την Πατρίδα, εκπέμποντας το μήνυμα μιάς αποικίας παριών, ενός ανυπολήπτου προτεκτοράτου, χωρίς ίχνος αξιοπρεπείας. Αυτήν την εντύπωση, όχι μία, όχι δύο, αλλά ΤΡΕΙΣ φορές, κόμισε στην οικουμένη ο Λογοθέτης του Δρόμου του Κυριάκου του Μεγαλοπρεπούς κατά την επίσκεψη εφ’ ημάς του νεοθωμανού σουλτάνου.

Η τεχνολογία περιβάλλεται ενίοτε ασμένως το κύρος της αυθεντίας, γιατί καταγράφει την αλήθεια απογυμνωμένη, αψιμυθίωτη. Όποια φθηνή, προσβλητική και υποτιμητική για τη νοημοσύνη της κοινής γνώμης δικαιολογία επεχείρησε να παρουσιάσει ο εξαμιλίτης υπουργός των όλο χάρη και γοητεία υποκλίσεων σε αρχηγούς κρατών γενοκτόνων, για να μάς εμπαίξει ανερυθριάστως, ο φακός δεν έσφαλε, δεν εψεύσθη και δεν υπεκρίθη. Τα μόνα πρωτόκολλα που επιβάλλουν τέτοιες κινήσεις ευλυγισίας έμπροσθεν ηγετών πρωτοφασιστικών μορφωμάτων που έχουν λουστεί στο αίμα των παππούδων μας απαντώνται στον κώδικα συμπεριφοράς των συμπλεγματικών νεοραγιάδων, των ες αεί τεταγμένων δουλοφρόνων και των ορκισμένων υπηρετών των ξένων, κατ’ εθιμικόν δάνειον από την οθωμανική εξουσιαστική παράδοση, η οποία αποδίδουσα ιδιαίτερη σημασία σε συμβολισμούς επέτασσε την αναγνώριση της θέσεως ενός άρχοντος δια των τεμενάδων, ήτοι του χαιρετισμού μέσω της κυρτώσεως του κορμού και της κάμψεως της κεφαλής, προκειμένου να μην συναντήσουν τα μάτια του δούλου εκείνα του κυρίου, όπερ εθεωρείτο πράξη ασεβής και ιταμή επισύρουσα την κύρωση της ράβδου. Κι επειδή ο λέων εξ όνυχος αναγνωρίζεται, η εκδήλωση του σώματος μαρτύρησε ούτε λίγο ούτε πολύ εκείνα που προσπάθησαν να αποκρύψουν από το αποχαυνωμένο νεοελληνικό πλήθος πίσω από τις γεμάτες χαϊδέματα, φιλοφρονήσεις και αγαπουλισμούς φωτογραφίες. Ο Ερντογάν ηυρέθη στην ημεδάπη όχι απλώς ασκώντας τον ρόλο του ισχυρού των διαπραγματεύσεων αλλά του απολύτου και αναμφισβητήτου δυνάστου. Χωρίς περιστροφές, μίλησε εκ νέου για προσφυγή στην Χάγη εφ’ όλων των θεμάτων κι ουχί μόνον επί της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδος, προέταξε την χωρίς αποκλεισμούς δίκαιη κατανομή των πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο και διετύπωσε την ευθεία προειδοποίηση : ‘‘Αν δεν μάς απειλήσετε, δεν θα σάς απειλήσουμε’’, το οποίο στην γλώσσα της τουρκικής διπλωματίας σημαίνει: ‘‘ Μην τολμήσετε να επεκτείνετε στα 12 ναυτικά μίλια τα χώρικά σας ύδατα! Αποστρατιωτικοποιήστε τα νησιά!’’. Ο Γεραπετρίτης δεν υπεκλίθη τρισίν απλώς αυθορμήτως εν είδει κεκτημένης ταχύτητος, αλλά στην προκειμένη είχε πλήρη επίγνωση γιατί συμπεριφέρθηκε έτσι. Κι αυτό, διότι η αντίπερα όχθη πρίν αφιχθεί ο σουλτάνος τόν ενημέρωσε μετά ποίων όρων έρχεται ο σουλτάνος. Δεν ήλθε ούτε για αγκαλιές ούτε για διακηρύξεις φιλίας, χωρίς δεσμευτικό χαρακτήρα, ούτε γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Ήλθε, για να πάρει μία ώρα αρχύτερα αυτό που διεκδικεί από εμάς, τον όρυκτό μας πλούτο, τον έλεγχο των άκριτικών μας νησιών και τα F-16 από τους Αμερικανούς, με μία προσχηματική εμφάνιση αναμορφωμένου τέκνου του ΝΑΤΟ. Οι κόκκινες γραμμές στα έθνικά μας συμφέροντα μετά την προχθεσινή έλευση του Τούρκου Προέδρου απ’ ό,τι φαίνεται κάπου ξεχάστηκαν μέσα στη λάμψη των επιδείξεων υποταγής από τον τοποτηρητή της νεοθωμανικής αυτοκρατορίας που έσπευσε να εγκωμιάσει με την κυβέρνηση των αρίστων στην οποία συγκαταλέγεται την διπλωματική επιτυχία της εκχωρήσεως εθνικής κυριαρχίας, χωρίς να το πάρει χαμπάρι η εγχωρία πλειοψηφία των μικρονόων εκλογέων.

Όλα μέλι γάλα, λοιπόν, για εμάς, πολλώ δε μάλλον για τον Τούρκο. Εν άλλοις λόγοις, ο Αγαρηνός έλαβε εγγυήσεις ότι θα ικανοποιηθούν οι άνευ ερεισμάτων διεθνούς δικαίου αξιώσεις του, θα έχει μερίδιο στα κοιτάσματα, θα ασκεί επιρροή στο Αιγαίο και θα επανεξοπλιστεί με τα σύγχρονα υπερπόντια αεροπλάνα άνευ ετέρας καθυστερήσεως κι εμείς έμπλεοι ευτυχίας εδραιώσαμε την καθησυχαστική ψευδαίσθηση ότι το θηρίον θα εξημερωθεί με ολίγη Τσεχοσλοβακία. Ό,τι κι αν μάς λένε τα φερέφωνα της τουρκολαγνίας, τα οποία εμπορεύονται την υποτέλεια για Εθνική στρατηγική, το ανάστημα των Κυπρίων συναγωνιστών του ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ για την υπεράσπιση των οποίων μού έκαναν την τιμή να μέ καλέσουν ως Δικηγόρο μετά την παράνομη προσάγωγή τους την περασμένη Πέμπτη ένεκα της αναρτήσεως πανό διαμαρτυρίας κατά του Ερντογάν ήταν το μόνο που έσωσε την αξιοπρέπεια της χώρας εκείνη την ημέρα. Όσο για τους άλλους άς θυμηθούν το αφιέρωμα του Δραγούμη για την πάρτη τους: «Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει!»

 

https://www.eoneolaia.com/ton-ragia-ton-derneis-ki-akoma-skyvei-petros-nikolou/

ΟΙ ΑΓΙΑΣΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ - ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Μοναχὰ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα πνευματικά, κι ἀπὸ τὴν ψυχὴ του περνᾶνε ἁγιασμένα αἰσθήματα, καὶ τὴ ζεσταίνουνε μὲ κάποια θέρμη παράδοξη, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο, τὴ θέρμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατὰ τὸν ἀναβαθμὸ ποὺ λέγει:

«Ἁγίῳ Πνεύματι πάσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τῇ τριαδικῇ μονάδι, ἱεροκρυφίως».

Ψυχὴ καὶ σῶμα γιορτάζουν μαζί, εὐφραίνουνται μὲ τὴ θεία εὐφροσύνη, ποὺ δὲν τὴν ἀπογεύεται ὅποιος βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἐνῶ ἡ καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, αὐτὲς τὶς ἁγιασμένες μέρες, εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν εὐωδία τῆς ὑμνωδίας, γεμάτη ἀπὸ μία γλυκύτατη πνευματικὴ φωτοχυσία, ποὺ σκεπάζει ὅλη τὴν κτίση, τὰ βουνά, τὴ θάλασσα, τὸν κάθε βράχο, τὸ κάθε δέντρο, τὴν κάθε πέτρα, τὸ κάθε πλάσμα. Ὅλα εἶναι ἁγιασμένα, ὅλα γιορτάζουνε, ὅλα ψέλνουνε, ὅλα εὐφραίνονται, ὅλη ἡ φύση εἶναι «ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ». Κανεὶς δὲν νοιώθει στὴν καρδιὰ του τέτοια χαρά, παρὰ μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ τὸν Θεὸ καὶ ποὺ ζεῖ τὶς μέρες τῆς ζωῆς του μαζὶ μὲ τὸν Θεό, γιατί κανένας ἄλλος ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ νὰ δώσει τέτοια χαρά, τέτοια εἰρήνη, κατὰ τὸν λόγο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο: «Τὴ δική μου τὴν εἰρήνη σᾶς δίνω, δὲν σᾶς δίνω ἐγὼ τὴν εἰρήνη ποὺ δίνει ὁ κόσμος».

Ἡ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ κ’ ἡ εἰρήνη εἶναι ἀλλιώτικη ἀπὸ τὴ χαρὰ κι ἀπὸ τὴν εἰρήνη τούτου τοῦ κόσμου. Γιὰ τοῦτο ὁ ἄνθρωπος ποὺ χαίρεται νὰ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ πιεῖ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀθάνατη βρύση τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης, λέγει μαζὶ μὲ τὸν Δαβίδ:

«Ἐξαπόστειλον, Κύριε, τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου· αὐτὰ μὲ ὡδήγησαν καὶ ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καὶ εἰς τὰ σκηνώματά σου· καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸν Θεὸν τὸν εὐφραίνοντα τὴν νεότητά μου».

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ : ΜΙΑ ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Κείμενο τοῦ «῞Εκτορα», μέλους τῆς ὁμάδας «῾Ελλάδος ᾿Ανόρθωσις»

Ὁ Λορέντζος Μαβίλλης γεννήθηκε στὶς 6 Σεπτεμβρίου τοῦ 1860 στὴν Ἰθάκη ἀπὸ Κερκυραίους γονεῖς. ῾Ο ὁμώνυμος παππούς του ἦταν ᾿Ισπανὸς πρόξενος στὴν Κέρκυρα πού παντρεύτηκε μιὰ ντόπια εὐγενή. ῾Ο πατέρας του ἦταν ὁ δικαστικὸς Παῦλος Μαβίλλης. ῾Η μητέρα του, ἡ Ἰωάννα Καποδίστρια-Σούφη, καταγόταν ἀπὸ ἀρχοντικὴ γενιά. Μάλιστα, ἦταν θεία τοῦ τότε πολιτικοῦ Γεωργίου Θεοτόκη καὶ ἀνιψιὰ τοῦ πρώτου κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδας, τοῦ ᾿Ιωάννη Καποδίστρια. ῾Η ἴδια εἶχε ζήσει γιὰ μερικὰ χρόνια κοντὰ στὸν ἀγροτικὸ πληθυσμό τῆς Κέρκυρας. Αὐτὸ τὴν ἔκανε νὰ ἐκτιμήσει βαθιὰ τὴ γλῶσσα καὶ τὴν τέχνη τοῦ λαοῦ. Αὐτὴ τὴν ἀγάπη τὴ μετέδωσε στὸν Λορέντζο.

Ὁ Μαβίλλης φοίτησε στὸ ἐκπαιδευτήριο «Καποδίστριας» στὴν Κέρκυρα. Στὴν πνευματική του διαμόρφωση συνέβαλε σὲ μεγάλο βαθμὸ ὁ ᾿Ιωάννης ῾Ρωμανός, καθηγητής του στὸ γυμνάσιο, ἑλληνιστὴς καὶ ἱστοριογράφος. Αὐτὸς τὸν συνέστησε στὴν «᾿Αναγνωστικὴ ᾿Εταιρεία». ᾿Εκεῖ γνωρίστηκε μὲ τὸν λόγιο Ἰάκωβο Πολυλᾶ, ὁ ὁποῖος τὸν ἐπηρέασε καθοριστικά. Αὐτὸς κι ὁ Γεράσιμος Μαρκορᾶς τὸν ἔκαναν νὰ γνωρίσει τὴν ποίηση τοῦ Σολωμοῦ, ἡ ὁποία θὰ ἐπιδράσει ἀποφασιστικὰ πάνω στὴν δικιά του.

Παρακολούθησε μαθήματα στὴ Φιλοσοφικὴ Ἀθηνῶν γιὰ ἕνα χρόνο καὶ τὸ 1879 μετέβη στὴ Γερμανία, ὅπου θὰ ἔμενε μόνιμα γιὰ 14 ἔτη, ἐπιστρέφοντας μόνο γιὰ μικρὰ χρονικὰ διαστήματα στὴν Κέρκυρα. Σπούδασε ἀρχαία καὶ νεώτερη φιλοσοφία καὶ γλωσσολογία. Γνώριζε λατινικά, σανσκριτικά, ἀγγλικά, γαλλικά, ἰταλικά, ἰσπανικὰ καὶ γερμανικά. Μάλιστα, ἡ γλωσσομάθειά του τοῦ ἐπέτρεψε νὰ μεταφράσει ἀποσπάσματα τόσο ποιημάτων διαφόρων Εὐρωπαίων, ὅπως ὁ Σίλλερ, ὁ Γκαῖτε κι ὁ Βύρωνας, ὅσο καὶ ἐπῶν ὅπως ἡ «Αἰνειάδα» καὶ ἡ ἰνδικὴ «Μαχαμπχαράτα». Ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὶς ἰδέες τοῦ Κάντ, τοῦ Νίτσε, τοῦ Φίχτε καὶ τοῦ Σοπενχάουερ. Τὸ 1890 ἀναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας στὸ πανεπιστήμιο Erlangen τῆς Βαυαρίας, μὲ τὴν διατριβή του γιὰ τὴ μελέτη χειρογραφων τοῦ βυζαντινοῦ χρονογράφου ᾿Ιωάννη Σκυλίτση. Τὴν ἴδια περίοδο, ἔγινε ἐξαιρετικὸς σκακιστής. Τὸ 1893 ἐπέστρεψε στην Κέρκυρα καὶ ἐντάχτηκε στὴν Κερκυραϊκὴ Σχολή. Τὴν ἴδια ἐποχὴ ἀνέπτυξε φιλία μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Θεοτόκη.

Τὰ ποιήματά του γράφτηκαν στὴν δημοτικὴ καὶ εἶναι πλούσια σὲ ἐξιδανικευμένες εἰκόνες. ᾿Αναφέρονται σὲ μύθους, ἱστορικὰ πρόσωπα, τὴ φύση, τὴ λαϊκὴ ζωή, τὴ μελαγχολία, τὸ θάνατο, τὸν ἔρωτα καὶ τὴν πατρίδα. Σὲ αὐτὰ εἶναι φανερὴ ἡ ἐπιρροὴ τοῦ γαλλικοῦ παρνασσισμοῦ, τοῦ συμβολισμοῦ καὶ τοῦ ῥομαντισμοῦ -γερμανικῆς προέλευσης ἀμφότερα-, ὅπως καὶ ἡ φλογερὴ φιλοπατρία του. Μερικὰ ἀπὸ τὰ γνωστότερα ποιήματά του εἶναι τὰ ἐξής: «Πατρίδα», «Λήθη», «᾿Ελιά», «Καρδάκι» καὶ «Καλλιπάτειρα». Ὁ Μαβίλης θεωρεῖται ὁ τελευταῖος ἐκπρόσωπος τῆς Ἐπτανησιακῆς σχολῆς, στὴν ὁποία κατατάσσονται ποιητὲς ὅπως ὁ Σολωμὸς κι ὁ Κάλβος. Τὰ καλοδουλεμένα σονέτα του, μὲ τοὺς 14 στίχους καὶ τὴν ὑποχρεωτικὴ ὁμοιοκαταληξία, κατέχουν μιὰ ξεχωριστὴ θέση στὴν ἑλληνικὴ ποίηση. Στὰ τελευταία χρόνια τῆς ζωῆς του, ὁ Μαβίλλης διατηροῦσε ἐρωτικὸ δεσμὸ μὲ τὴν ἐπίσης ποιήτρια Θεώνη Δρακοπούλου («Μυρτιώτισσα»).

Ἡ ἐθνική του δράση ἦταν ἀξιέπαινη. Τὸ 1896 ἵδρυσε παράρτημα τῆς «Ἐθνικῆς Ἐταιρείας» στὴν Κέρκυρα. Τὸ ἴδιο ἔτος μετέβη μαζὶ μὲ ἄλλους ἐθελοντὲς στὴν ἐπαναστατημένη Κρήτη. Στὸν ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο τοῦ 1897 ὀργάνωσε καὶ συντηροῦσε μὲ δικά του ἔξοδα ἕνα σῶμα 70 ἐθελοντῶν. Ὁ ἴδιος τραυματίσθηκε σὲ μιὰ μάχη στὴν Ἤπειρο, ἐνῷ σκοτώθηκε ὁ Ἄγγλος φίλος του Κλέμμενς Χάρρις.

Τὸ 1910 ἐκλέχθηκε βουλευτὴς μὲ τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, στὴ Β΄ ᾿Αναθεωρητική Βουλή. Στὶς 28 Φεβρουαρίου τοῦ 1911, σὲ μία ἀντιπαράθεση γιὰ τὸ γλωσσικὸ ζήτημα στὸ κοινοβούλιο, ὑπερασπίστηκε τὴ δημοτική, λέγοντας τὴν παρακάτω φράση: «Χυδαία γλῶσσα δὲν ὑπάρχει, ὑπάρχουν χυδαῖοι ἄνθρωποι». Τὴν ἴδια μέρα καταψήφισε τὸ ἄρθρο 107 τοῦ Συντάγματος, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο καθιερωνόταν ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ κράτους ἡ καθαρεύουσα.

Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1912 παραιτήθηκε ἀπὸ βουλευτὴς καὶ κατατάχθηκε ἐθελοντὴς σὲ ἕνα σῶμα Γαριβαλδινῶν Ἰταλῶν καὶ Ἑλλήνων ἐθελοντῶν ὑπὸ τὸν ᾿Αλέξανδρο ῾Ρῶμα. Τὴν 28η Νοεμβρίου, στὴν μάχη τοῦ Δρίσκου τῆς Ἠπείρου, τραυματίστηκε θανάσιμα ἀπὸ δυὸ σφαῖρες στὸ πρόσωπο. Τὰ τελευταῖα του λόγια ἦταν: «Δὲν εἶχα φανταστεῖ ποτὲ ὅτι θὰ εἶχα τὴν μεγάλη αὐτὴ τιμὴ νὰ πεθάνω γιὰ τὴν Ἑλλάδα». ῾Ο ῾Ρῶμας στεκόταν δίπλα του, τραυματισμένος, χαιρετῶντας σὲ στάση προσοχῆς καὶ μονολογοῦσε: «᾿Αγαθὴ ἡ μοίρα σου λοχαγὲ Μαβίλλη».᾿

Ακολουθεῖ ἕνα ποίημά του:

Μόν’ οἱ Μαραθωνομάχοι

Μόν’ οἱ Μαραθωμονάχοι
Δὲν σ’ ἐδόξασαν, πατρίδα,
Δὲν σ’ ἐδόξασαν μονάχοι
Οἱ τριακόσιοι τοῦ Λεωνίδα.
Ἐβαστάξαν τὰ παιδιά σου,
Παλληκάρια διαλεμμένα,
Πάντα σὰν τὰ ἰδρυὰ τοῦ δάσου,
Σὰν τοὺς βράχους, ἕνα κ’ ἕνα·
Ὅμοι’ ἀκλόνιστοι κι’ ἀγνάντια’
Σ τῶν ὀχτρῶν τὴν ἄγρια φόρα
Κι’ ὅμοια στέρεοι ’ςτὴ γιγάντια
Καὶ κακὴ τῆς τύχης μπόρα.
Ἀλλ’ ἀκόμα πλειὸ μεγάλη
Τῶν παιδιῶν σου ἡ δόξα ἐφάνη
Εἰς μίαν ἄλλη ἅγια πάλη
Γιὰ ἕνα πλει’ ὄμορφο στεφάνι·
Εἰς τὴν πάλη, ὅπου τὸ πνέμα
Τ’ οὐρανοῦ νικᾷ τὸν ᾍδη,
Τῆς ἀλήθειας μὲ τό ψέμα,
Τοῦ φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι.

Πηγές:

1) Νικόλαος Καρράς. Με Ιδεολογία Ελληνική, Νεοέλληνες Πνευματικοί Ήρωες. Εκδόσεις “Πελασγός” Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα. Β Έκδοση, Αθήνα 2019. σελ.41-47.
2) Cognosco Team, Λορέντζος Μαβίλης-Ποιητής και Ήρωας
3) Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΥΣ ΛΑΡΟΥΣ. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, 1963. Τόμος 9, σελ. 581.
4) Greek Language
Βιβλιονέτ
Πεμπτουσία – Λορέντζος Μαβίλης: «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα»!
Βικηθήκη

https://cognoscoteam.gr/archives/40332

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ «ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ» ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ! - Τα κρυφά δώρα στον Ερντογάν - Η λάθρα επίσκεψη της Αλ.Παπαδοπούλου στο Στρασβούργο - Επέκταση στα 12 μίλια μόνο στον Θερμαϊκό, τη Σκύρο και τη Θάσο!

Τών Μανώλη Κοττάκη και Μύρνας Νικολαίδου

Κάτω από τα ραντάρ, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας «πέρασε» η πρόσφατη μυστική επίσκεψη της υφυπουργού Εξωτερικών Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, στην έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο.

Όπως πληροφορείται η «Εστία της Κυριακής» η κυρία υφυπουργός η οποία σε όλες τις κλειστές συσκέψεις του Υπουργείου καμαρώνει προς τους εμβρόντητους πρέσβεις πως «ο υπουργός είμαι εγώ» συναντήθηκε στην γαλλική πόλη με ανώτατα στελέχη του Διεθνούς αυτού Οργανισμού τα οποία της έθεσαν με ένταση το ζήτημα της αναγνώρισης των μειονοτικών σωματείων της Θράκης ως «τουρκικών» στην βάση επανειλημμένων αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Στην σύνθεση του τα τελευταία χρόνια μετέχει μετά την εκλογή του ως δικαστής ο άλλοτε ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη καθηγητής του ΔΠΘ Γιάννης Κτιστάκις. Η πρωτοβουλία της κυρίας Παπαδοπούλου να μεταβεί στο Στρασβούργο και να διαπραγματευτεί το θέμα αυτό – θα δούμε πως – συνιστά τριπλή ανατροπή της ελληνικής διαπραγματευτικής τακτικής διαδοχικών κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

• Ανατροπή πρώτον γιατί αυτό το θέμα ήταν αρμοδιότητα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και όχι του Υπουργείου Εξωτερικών. Η wanna be Υπουργός έκανε απαράδεκτη «εισπήδηση» στα χωράφια του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
• Ανατροπή δεύτερον γιατί υπάρχει ομόφωνη απόφαση του Αρείου Πάγου στο ανώτερο δυνατό επίπεδο με το οποίο τίθεται σε εφαρμογή η νέα νομοθεσία του 2017 (ψηφίστηκε επί Υπουργίας Σταύρου Κοντονή και επί Προεδρίας Προκόπη Παυλόπουλου) με την οποία απορρίφθηκε με ψήφους 5-0 το αίτημα των μειονοτικών σωματείων να αναγνωριστούν ως «τουρκικά». Απόφαση το κύρος της οποίας δεν αμφισβητεί ο Έλλην δικαστής στο Στρασβούργο, όπως δήλωσε στο πλαίσιο αλληλογραφίας του με την «Εστία» τον καιρό της έκδοσης της .
• Ανατροπή τρίτον γιατί η κυρία Παπαδοπούλου εγκαταλείπει, με τις πλάτες ποίου άγνωστο, την νομική διαπραγμάτευση που δεκαετίες έκανε με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους το αρμόδιο Υπουργείο Δικαιοσύνης και προσφεύγει στην πολιτική διαπραγμάτευση για ένα τόσο μείζον θέμα που αφορά την Συνθήκη της Λωζάννης και την εξωτερική μας πολιτική. Ο Κώστας Τσιάρας ως Υπουργός Δικαιοσύνης κατηγορήθηκε για πολλά αλλά στο θέμα αυτό υπήρξε εθνικά άψογος. Απέτρεψε δυσμενείς εξελίξεις και πρέπει να του αναγνωριστεί.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της «Εστίας της Κυριακής» η πρέσβης υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου αφού αφαίρεσε πραξικοπηματικώς τον φάκελο της υποθέσεως από το Υπουργείο Δικαιοσύνης δέχθηκε να αρχίσει διάλογος με το Συμβούλιο της Ευρώπης σε πολιτικό επίπεδο με την συγκρότηση δύο ομάδων εμπειρογνωμόνων στις οποίες θα μετέχουν τέσσερα μέλη από την ελληνική πλευρά και τέσσερα από την πλευρά του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Έτσι ουσιαστικά η φιλόδοξη «Υπουργός» έπεσε (;) στην παγίδα των Τούρκων οι οποίοι παραπονούνται ότι μετά την αποβολή της Ρωσίας από αυτό τον διεθνή οργανισμό εκείνος ασχολείται αποκλειστικά με τις επιδόσεις τους στα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου και είναι εξαιρετικώς επιεικής απέναντι στην Ελλάδα! Και η Ελλάς για να αποδείξει το μεγαλείο της του προσφέρεται ως …. πρόβατο!

Το πλέον εξοργιστικό είναι όμως το εξής: Ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου της Ευρώπης στις συνομιλίες αυτές κατέθεσε μια λίαν επικίνδυνη πρόταση που καταργεί τον ελληνικό αστικό κώδικα, τα άρθρα του Συντάγματος και τους νόμους του κράτους περί συνεταιρίζεσθαι και βεβαίως προσπερνά την απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης στο ανώτατο επίπεδο του Αρείου Πάγου! Θα ανατρέψουν δοτοί εμπειρογνώμονες διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου; Και όμως!

Με βάση την καινοφανή πρόταση του Συμβουλίου της Ευρώπης προωθείται η μεταρρύθμιση του αστικού δικαίου στην Ελλάδα εις τρόπον ώστε τα σωματεία να αναγνωρίζονται με δική τους απόφαση, με άδεια από την σημαία, χωρίς να απαιτείται απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης σε οιοδήποτε επίπεδο. Έτσι θεωρείται ότι θα υπερκεραστεί το εμπόδιο της τελευταίας απόφασης του Αρείου Πάγου για την οποία η εφημερίδα μας έδωσε μάχη.

Η πρόταση αυτή του Συμβουλίου της Ευρώπης περί αυτοαναγνώρισης των σωματείων δεν έγινε δεκτή κατ αρχάς από την ελληνική πλευρά, δεν απορρίφθηκε κιόλας! Συζητείται. Έτσι η Ελλάς στέλνει όμως στην γείτονα Τουρκία μήνυμα αδυναμίας. Και υποχώρησης. Το οποίο δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό στην Θράκη όπως θα δούμε στην συνέχεια.

Υπάρχουν και άλλα! Τυχόν μεταρρύθμιση αυτού του είδους θα έχει δύο ολέθριες συνέπειες: Το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής θα γεμίσει την Θράκη με «τουρκικά» σωματεία σφραγίδες των είκοσι ατόμων για να υποστηρίξει ότι η πραγματικότητα καταργεί την Συνθήκη της Λωζάννης και τις προβλέψεις της περί μουσουλμανικής μειονότητας!

Η κυρία Παπαδοπούλου από κτηνώδη άγνοια θέλουμε να πιστεύουμε και όχι από σκοπιμότητα οδηγεί έτσι με τους χειρισμούς της και με την σύμπραξη της σε πολιτική διαπραγμάτευση με το Συμβούλιο της Ευρώπης σε «de jure» αναγνώριση «τουρκικής μειονότητας στην Θράκη».

Εφόσον αυτο -αναγνωριστούν με άδεια από την σημαία «τουρκικά σωματεία» στην περιοχή το επόμενο βήμα της Άγκυρας είναι η έμφαση στην «τουρκική ταυτότητα» που είναι και το θέμα της προπαγανδιστική ταινίας της τουρκικής ραδιοτηλεόρασης που γυρίστηκε μέσα στο Δικαστικό Μέγαρο Κομοτηνής (με άδεια ποίου, άγνωστον)! Το οποίον σημαίνει ότι την επομένη θα απαιτηθεί η αναγνώριση της τουρκικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης του ελληνικού κράτους στις δημόσιες υπηρεσίες και στα δημόσια έγγραφα στην Θράκη. Το οποίον σημαίνει ότι θα ζητηθεί τα τοπωνύμια στις πινακίδες των τοπικών, επαρχιακών και εθνικών οδών της Θράκης να αναγράφονται και στην τουρκική.

Πέραν αυτών όμως αν γίνει δεκτή η πρόταση να αναγνωρίζονται τα σωματεία αφ εαυτής χωρίς εξέταση των καταστατικών τους από την ελληνική δικαιοσύνη, σύντομα η εξαίρεση που έδωσε το Πρωτοδικείο Φλώρινας εφαρμόζοντας τις Πρέσπες για το κέντρο «Μακεδονικής γλώσσας» θα γίνει κανών: Θα πλημμυρίσει η Βόρειος Ελλάς από αυτοαποκαλούμενα «Μακεδονικά» και «Βλάχικα σωματεία» με επόμενο βήμα το αίτημα για αναγνωρίσεις «μακεδονικής» και «βλαχικής μειονότητας»!

Πλέον αυτού υπάρχει όμως και μία ακόμη δυσμενής εξέλιξη στην Θράκη. Με παρέμβαση του Υπουργείου Εξωτερικών το οποίο εισπήδησε με την ανοχή του Μεγάρου Μαξίμου και στα χωράφια άλλου Υπουργείου (με το επιχείρημα ότι πρέπει να είναι όλα καλά ενόψει 7ης Δεκεμβρίου) η Ελλάς υποχώρησε και δέχθηκε να διδάξουν στα μειονοτικά σχολεία της Ξάνθης 18 Τούρκοι μετακλητοί δάσκαλοι που είχαν τεθεί στην μαύρη λίστα της. Και τούτο διότι όπως διαπιστώθηκε στην προηγούμενη θητεία τους είχαν έρθει από την Τουρκία με βιβλία διδασκαλίας για την Κύπρο και το ψευδοκράτος ανά χείρας και με βάση αυτά προπαγάνδιζαν μέσα στα ελληνικά μειονοτικά σχολεία της τουρκικές θέσεις για την διχοτόμηση της Μεγαλονήσου!

Η Ελλάδα στην αρχή απέρριψε την λίστα με τους «πράκτορες» στην συμπεριφορά τους δασκάλους με συνέπεια οι Τούρκοι να μπλοκάρουν με την σειρά τους τον διορισμό δασκάλων στην Ίμβρο. Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι θα έκαναν πίσω οι γείτονες, τελικώς κάναμε πίσω εμείς! Με εντολή του κυρίου Γεραπετρίτη το αρμόδιο Υπουργείο έκανε δεκτή την λίστα με τους 16 δασκάλους που αλωνίζουν μέσα και έξω από τις αίθουσες των μειονοτικών σχολείων στην Θράκη.

Μετά ταύτα εγείρεται το ερώτημα: Γιατί να μεταβεί ο Πρόεδρος Ερντογάν στην Θράκη; Το χρειάζεται; Αν η κυβέρνηση της ΝΔ μεθοδεύει μέσω δοτών Υπουργών της , μη εκλεγμένων από τον λαό, την αναγνώριση της μειονότητας της Θράκης ως «τουρκικής» θέτοντας την Λωζάννη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και δέχεται τα τουρκικά τελεσίγραφα για διορισμούς Τούρκων μετακλητών δασκάλων «πρακτόρων» που έχουν στα συρτάρια τους ανθελληνικά βιβλία για την Κύπρο γιατί ο Σουλτάνος να μπει στον κόπο να προκαλέσει με περιοδεία στην περιοχή; Τα κερδίζει όλα χωρίς θόρυβο.

Κύριε Μητσοτάκη, κύριε πρωθυπουργέ, ο λόγος σε εσάς. Θα σας γράψει με μαύρα γράμματα η ιστορία αν αναθεωρηθεί από λάθη συνεργατών σας, επί των ημερών σας , η Λωζάννη. Είμεθα βέβαιοι ότι θα παρέμβετε στους αυτοσχεδιάζοντες και θα κάνετε το σωστό.

Τουλάχιστον θα κερδίσουμε τα 12 μίλια στον… Θερμαϊκό!

Εντείνονται οι παρασκηνιακές διεργασίες για την υπογραφή του Συμφώνου Μητσοτάκη-Ερντογάν για το Αιγαίο εν όψει και της συναντήσεως των δύο ηγετών στις 7 Δεκεμβρίου στην Αθήνα. Όπως έχει αποκαλύψει η «Εστία» στόχος αυτής της συμφωνίας είναι η επικαιροποίησις της συμφωνίας Σημίτη-Ντεμιρέλ στην Μαδρίτη, με την οποία η Ελλάς ανεγνώρισε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο».

Οι υποστηρικτές της συμφωνίας θεωρούν ότι τώρα είναι το κατάλληλο momentum για την διεξαγωγή των συζητήσεων καθώς «ο χρόνος δεν λειτουργεί προς όφελός μας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, προβάλλοντας ως παράδειγμα το αδιέξοδο στο Κυπριακό καθώς όπως προκλητικώς υπαινίσσονται η Ελλάς και η Κύπρος έπρεπε να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις στο παρελθόν.

Συμφώνως προς πληροφορίες της «ΕτΚ» στο τραπέζι έχει τεθεί και η επέκτασις των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα της ελληνικής πλευράς βάσει του Δικαίου της θάλασσας, αλλά μερικώς και όχι καθ ολοκληρίαν. Ένα από τα σενάρια που διακινείται είναι η επέκτασις των χωρικών υδάτων σε κάποια σημεία του Αιγαίου, όπως λόγου χάρη στην Θάσο, την Σκύρο ή στον Θερμαϊκό κόλπο. Το επιχείρημα είναι ότι η επέκτασις των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια σε όλο το Αιγαίο δεν θα αμφισβητηθεί μόνο από την Τουρκία αλλά και από άλλους μεγάλους παίκτες στην περιοχή.

Μια άλλη εναλλακτική που βρίσκεται υπό συζήτηση είναι η επέκτασις των χωρικών υδάτων αρχικώς στα 10 μίλια συμβαδίζοντας με τα 10 μίλια του εναέριου χώρου, ξεκινώντας από την Νότια Κρήτη. Οι θιασώτες της απόψεως αυτής εκτιμούν ότι έτσι θα ασκηθούν πιέσεις στην Άγκυρα, ωστόσο εν τοις πράγμασι αυτό σημαίνει ότι η χώρα απεμπολεί το δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα έως τα 12 μίλια.

Πάντως συμφώνως προς πληροφορίες της «ΕκΤ» ο υπουργός Αμύνης Νίκος Δένδιας επισκέφθηκε προ ημερών του Οθωνούς, που αποτελεί και το δυτικό θαλάσσιο σύνορό μας και το απότατο σημείο των 12 μιλίων. Σημειωτέον ότι η Ελλάς έχει κάνει χρήση του δικαιώματός της για επέκταση στα 12 μίλια μόνο στο Ιόνιο.

Χείμαρρος ο Χακάν Φιντάν

Ενδεικτικές των τουρκικών προθέσεων και διαθέσεων είναι και οι δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν την περασμένη εβδομάδα ενώπιον της τουρκικής Εθνοσυνελεύσεως. Ο Φιντάν είπε με νόημα ότι ναι μεν «οι σχέσεις με την Ελλάδα εξελίσσονται σε θετική κατεύθυνση» στη βάση μιας θετικής ατζέντας, κατέστησε όμως σαφές ότι «θα συνεχίσουμε να προστατεύουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο».

Υπενθυμίζεται ότι στις 8 Ιουνίου 1995, η τουρκική Εθνοσυνέλευση, με ομόφωνη απόφασή της, κήρυξε casus belli κατά της Ελλάδος, εξουσιοδοτώντας την κυβέρνηση της Τανσού Τσιλέρ να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών, εναντίον της Ελλάδας, σε περίπτωση που η τελευταία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη) από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Είχε προηγηθεί η κύρωσις από το ελληνικό Κοινοβούλιο της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (Ν.2321, ΦΕΚ 136, 23.6.1995), που έδινε στη χώρα μας το εν λόγω δικαίωμα.

Επιπλέον η Άγκυρα ζητεί μετ επιτάσεως την αποστρατικοποίηση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου διότι όπως ισχυρίζεται αυτό αντιβαίνει στην Συνθήκη της Λωζάννης -κάτι το οποίο δεν ευσταθεί νομικώς- και κατά συνέπεια αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε αυτά.

Σε κάθε περίπτωση οι εν λόγω δηλώσεις του Φιντάν περί προασπίσεως των δικαιωμάτων στο Αιγαίο μόλις δύο εβδομάδες πριν τις κρίσιμες συνομιλίες στην Αθήνα δεν είναι τυχαίες. Συμφώνως προς διπλωματικούς κύκλους, μετά από μια παύση της προκλητικής της ρητορικής, η Άγκυρα φαίνεται ότι επανέρχεται στην γνωστή αδιαλλαξία της με αφορμή τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή και την διάρρηξη των σχέσεων της με το Ισραήλ.

Και ενώ κάποιοι ομιλούν για καλό momentum, υπάρχουν αρκετοί άλλοι που ανησυχούν για την επιλογή της χρονικής αυτής στιγμής για την διεξαγωγή των συνομιλιών, καθώς ο Ερντογάν βρίσκεται πιο μακριά από ποτέ από την Δύση, αναβιώνοντας τα νεοοθωμανικά σχέδιά του και τον διακαή του πόθο να γίνει ο ηγέτης του ισλαμικού κόσμου. Και το μείζον ερώτημα που τίθεται επιτακτικά είναι όχι αν η Άγκυρα θα θέσει εκ νέου τις παράλογες απαιτήσεις της, αλλά αν θα επιλέξει να το πράξει δημοσίως, φέροντας σε δυσχερή θέση την ελληνική πλευρά.

Η εμπειρία της συναντήσεως Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν-Όλαφ Σολτς είναι αλήθεια ότι δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος Πρόεδρος προσέβαλε βαθιά τον Γερμανό Καγκελλάριο κατά την διάρκεια της πρόσφατης επισκέψεώς του στο Βερολίνο, αποδίδοντας εμμέσως πλην σαφώς την φιλοισραηλινή στάση της Γερμανίας στις ενοχές της για το Ολοκαύτωμα!

Έκανε μάλιστα λόγο για «ψυχολογία της ενοχής» που δεν αποτελεί «τη σωστή προσέγγιση». Όπως μάλιστα σχολίασε η Deutsche Welle, οι διατυπώσεις που επέλεξε από το βήμα της καγκελαρίας ο Ερντογάν ήταν πρωτόγνωρες για προσκεκλημένο ηγέτη, αν και θα έπρεπε σύμφωνα με πολλούς αναλυτές να είναι αναμενόμενες.

Θέμα μειονότητας σε Θράκη και… Δωδεκάνησα!

Ο Φιντάν όμως είπε και κάτι άλλο που χρήζει ιδιαιτέρας προσοχής, εγείροντας και πάλι θέμα τουρκικής μειονότητας στην Δυτική Θράκη αλλά και στα Δωδεκάνησα και παραλλήλως προϊδεάζοντας ότι το θέμα αυτό θα τεθεί επί τάπητος στις συνομιλίες στην Αθήνα.

«Η κατάσταση της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη και των συμπατριωτών μας που ζουν στα Δωδεκάνησα είναι ένα από τα θέματα που θέτουμε ως προτεραιότητα. Παρακολουθούμε στενά την προστασία των δικαιωμάτων των συμπατριωτών μας σε τομείς όπως η εκπαίδευση, οι θρησκευτικές ελευθερίες και η διαχείριση των ιδρυμάτων, τα οποία κατοχυρώνονται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης και τις διεθνείς συμβάσεις», ανέφερε ο Φιντάν στην ίδια ομιλία ενώπιον της τουρκική εθνοσυνελεύσεως.

Ταινία για τον «Αρχηγό των Τούρκων της Δυτικής Θράκης»!

Εξ άλλου η τουρκική προπαγάνδα για την δήθεν καταπάτηση των δικαιωμάτων της δήθεν τουρκικής μειονότητας καλά κρατεί, καθώς όπως έγινε γνωστό προ ημερών ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας για την ζωή του εθνικιστή ηγέτη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης Αχμέτ Σαδίκ. Η ταινία με τίτλο «Sadık Ahmet», που αναμένεται να προβληθεί από το τουρκικό δίκτυο TRT τον επόμενο χρόνο, αφηγείται την ζωή και την πορεία του ιδρυτή του Σαδίκ, ο οποίος φιλοδοξούσε να εξελιχθεί, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και αρχές του 1990, στον Ντενκτάς της Θράκης.

Ο Σαδίκ δραστηριοποιήθηκε στην Κομοτηνή και επιδόθηκε σε πολιτικό αγώνα σε συνεργασία με την Άγκυρα, για την δήθεν «περιφρόνηση από το ελληνικό κράτος των πολλών δικαιωμάτων των Τούρκων της Δυτικής Θράκης που ζουν στην Ελλάδα». Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σαδίκ παρουσιάζεται στην ταινία ως «Αρχηγός των Τούρκων της Δυτικής Θράκης». Ωστόσο αυτό δεν απέτρεψε τους αρμοδίους από το να παραχωρήσουν το Δικαστικό Μέγαρο της Κομοτηνής για τις ανάγκες της ταινίας!

 

Και το αποκορύφωμα όλων ήταν οι δηλώσεις του Γενικού Διευθυντή του TRT Mehmet Zahid Sobacı: «Αυτή η ταινία είναι ένα από τα γεμάτα αποστολή μας έργα. Το να φέρουμε τη ζωή του Sadık Ahmet στη μεγάλη οθόνη είναι ένα ορόσημο για εμάς, για το TRT, ότι δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να επισκιαστεί η ταυτότητά μας ή να περιοριστεί η ανεξαρτησία μας. Αυτό είναι που ο Sadık σημαίνει πολλά για εμάς. Φυσικά, ως γιατρός, όχι μόνο θεράπευσε τις σωματικές πληγές στη Δυτική Θράκη, αλλά μπήκε σε έναν αγώνα για να θεραπεύσει τον πόνο της αφομοίωσης, της αγνοίας ή της στέρησης της ελευθερίας. Γι’ αυτό είναι ένα πολύτιμο έργο για εμάς».

Μάλιστα απεκάλυψε και την επιθυμία του TRT να προσεγγίσει 7 ηπείρους του κόσμου σε 41 γλώσσες με 19 τηλεοπτικά κανάλια, 17 ραδιοφωνικά κανάλια και 7 ψηφιακές πλατφόρμες ειδήσεων! Το Σαδίκ είχε άλλωστε μνημονεύσει προσφάτως και το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών με αφορμή την 28η επέτειο του θανάτου του τον περασμένο Ιούλιο.

Σε ανάρτησή του στο Twitter είχε αναφέρει: «Μνημονεύουμε με ευγνωμοσύνη, σεβασμό και προσευχές τον ιδρυτή του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας και αξέχαστο ηγέτη των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, Γιατρό Σαδίκ Αχμέτ, στην 28η επέτειο του θανάτου του. Θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τους ομογενείς μας στον δίκαιο αγώνα του οποίου ηγήθηκε ο Γιατρός Σαδίκ Αχμέτ και να υπερασπιζόμαστε όλα τα νόμιμα δικαιώματα της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης».

Επιμένουν σε διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους

Αποκαλυπτικός ήταν ο Φιντάν και όσον αφορά το Κυπριακό, επιμένοντας όχι μόνο στην λύση των δύο κρατών αλλά καλώντας και στην αναγνώριση του ψευδοκράτους από την διεθνή κοινότητα. «Το κλειδί για μια δίκαιη, διαρκή και βιώσιμη διευθέτηση του ζητήματος με βάση τις πραγματικότητες στο νησί είναι η αναγνώριση της κυρίαρχης ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος του τουρκοκυπριακού λαού, που αποτελούν εγγενή δικαιώματά του. Αν υπάρξει διαπραγμάτευση, αυτή δεν θα γίνει μεταξύ δύο κοινοτήτων αλλά μεταξύ δύο κρατών και το status των δύο πλευρών θα εξισωθεί πριν καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», κατέστησε σαφές ο ίδιος και συνέχισε: «Σε αυτό το πλαίσιο, η έκκληση για αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου επαναλήφθηκε στην ομιλία του προέδρου στην 78η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών».

Είναι ενδεικτικό ότι στα μέσα Νοεμβρίου το Αζερμπαϊτζάν αναγνώρισε το ψευδοκράτος σε μια φιέστα που πραγματοποιήθηκε στην κατεχόμενη Λευκωσία υπό τον τίτλο «τρία κράτη, ένα έθνος». Ο αυτοαποκαλούμενος πρωθυπουργός του ψευδοκράτους, Ουνάλ Ουστέλ, δήλωσε σχετικά κατά την τελετή υπογραφής: «Τα μέρη υπέγραψαν μια ιστορική, διεθνή και θεσμική συμφωνία για να ενισχύσουν περαιτέρω τις γέφυρες αγάπης και να ανεβάσουν την συνεργασία μεταξύ των χωρών τους σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα. Με αυτές τις υπογραφές, το μότο μας ‘τρία κράτη, ένα έθνος’ έχει πλέον αποκτήσει διεθνή νομική διάσταση».

Από την πλευρά του ο Ταχίρ Μπουντάγκοφ του Νέου Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν υπεστήριξε ότι τα Κατεχόμενα «πήραν την θέση τους ως μέλους παρατηρητή στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών (TDT) με την στήριξη του Μπακού και της Άγκυρας και τόνισε ότι θα καταβάλουν τις απαραίτητες προσπάθειες για να αυξήσουν την αναγνώριση στην διεθνή κοινότητα».

 

https://www.newsbreak.gr/politiki/533938/to-mystiko-schedio-anagnorisis-toyrkikis-meionotitas-sti-thraki/