ΣΤΙΣ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ ΞΕΣΗΚΩΝΕΙ : ΣΤ' ΑΡΜΑΤΑ, ΑΔΕΡΦΙΑ! Η ΝΑ ΞΕΣΚΛΑΒΩΘΟΥΜΕ η ΝΑ ΠΕΘΑΝΩΜΕ!

Από το βιβλίο του απογόνου του Γαλαξειδιώτη καπετάνιου Γιάννη Μητρόπουλου, ο οποίος ύψωσε τη σημαία στο κάστρο της Άμφισσας τον Απρίλιο του 1821

Με φλογερό γράμμα καλεί τους Γαλαξειδιώτες να ξεσηκωθούν!

**Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, το "Λιοντάρι της Ρούμελης", που θριάμβευσε επί 8.000 Τούρκων στο θρυλικό Χάνι της Γραβιάς με μόνο 118 συντρόφους! **

Δολοφονήθηκε το 1825 σε ηλικία 37 ετών από ανθρώπους του Γκούρα, για τον οποίον στο γράμμα που ακολουθεί, ο Οδυσσέας λέει:

"Τον Γκούρα να τον αγαπάτε. Είναι παιδί δικό μας και καλό παλληκάρι". Αν οι κατηγορίες εναντίον του – για τα «καπάκια» με τους Τούρκους- ήταν προδοσία, δεν υπήρχε κανένας λόγος να τον δολοφονήσουν κρυφά μέσα στη νύχτα.

Στις 22 Μαρτίου 1821, από την Πάτρα και καθ' οδόν για την Ακαρνανία να αρχίσει εκεί την Επανάσταση, κατ' εντολήν της Φιλικής Εταιρείας, έστειλε το κατωτέρω γράμμα, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ, στους Γαλαξειδιώτες,!

Το Γράμμα* του Οδυσσέα Ανδρούτσου - 22 Μαρτίου 1821

Αγαπητοί μου Γαλαξιδιώται,

Ήτανε βέβαια από τον Θεόν γραμμένο να δράξωμεν τα άρματα μία ημέρα και να χυθούμε καταπάνω στους τυράννους μας, που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι τη θέλουμε, βρε αδέρφια, αυτήν την πολυπικραμένη ζωήν, να ζούμε αποκάτω στην σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων να ακονιέται εις τα κεφάλια μας; Δεν τηράτε που τίποτα δεν μας απόμεινε; Αι εκκλησίαι μας γενήκανε τζαμιά και αχούρια των Τούρκων, κανένας δεν μπορεί να πή, πως τάχα έχει τίποτα εδικό του, γιατί το ταχύ βρίσκεται φτωχός, σά διακονιάρης στην στράτα. Αι φαμελιές μας και τα παιδιά μας είναι στα χέρια και στη διάκρισι των Τούρκων. Τίποτα αδέλφια, δεν μας έμεινε. Δεν είναι πρέπον να σταυρώσωμεν τα χέρια και να τηράμε τον ουρανόν.

Ο Θεός μας έδωκεν χέρια, γνώσι και νού. Ας ρωτήσωμε την καρδιά μας και ο,τι μας απαντηχαίνει, ας το βάλωμεν γλήγορα σέ πράξιν, και ας είμεθα, αδέρφια βέβαιοι, τό πως ο Χριστός μας ο πολυαγαπημένος, θα βάλη το χέρι απάνω μας. Ότι θα κάμωμε πρέποντας είναι να το κάμωμε, μίαν ώραν αρχύτερα, γιατί ύστερα θα κτυπάμε τό κεφάλι μας. Τώρα η Τουρκιά είναι μπερδεμένη σε πολέμους, και δεν έχει ασκέρια να στείλει καταπάνου μας. Ας ωφεληθούμε από την περίστασιν, όπου ο Θεός, ακούοντας τα δίκαια παράπονά μας, μας έστειλε δια ελόγου μας. Μία ώρα πρέποντας είναι να ξεσπάση αυτό το μαράζι, όπού μας τρώγει την καρδιά.

Στα άρματα, αδέρφια! Η να ξεσκλαβωθούμε η να πεθάνωμε. Και βέβαια, καλύτερο θάνατο δεν μπορεί να προτιμήση κάθε Χριστιανός και Έλληνας. Εγω, καθώς το γνωρίζετε καλότατα, αγαπητοί μου Γαλαξειδιώτες, εμπορώ να ζήσω βασιλικά, με πλούτη, τιμές και δόξες. Οι Τούρκοι, ο, τι και άν ζητήσω μου το δίνουνε παρακαλώντας, γιατί το σπαθί του Οδυσσέα δεν χωρατεύει. Έπειτα, κοντά στα άλλα, ενθυμούνται τον πατέρα μου, πού τους εζεμάτισε. Μα, σας λέγω την πάσαν αλήθειαν, αδέρφια, δεν θέλω εγώ μονάχα να καλοπερνώ, και το γένος μου να βογγά στη σκλαβιά. Μου καίγεται η καρδιά μου σαν βλέπω και συλλογούμαι πως ακόμα οι Τούρκοι μας τυραγνεύουν.

Από το Μωρηά μου στείλανε γράμματα πως είναι τα πάντα έτοιμα. Εγώ είμαι στο ποδάρι με τα παλληκάρια μου. Μα θέλω πρώτα να είμαι βέβαιος το πως θα με ακολουθήσετε και σεις. Αν εσείς κάμετε αρχή από τη μια μεριά, κι εγώ από την άλλη, θα σηκωθή όλη η Ρούμελη. Γιατί ο κόσμος φοβάται. Μα σαν ίδη ελόγου σας, που έχετε τα καράβια και ξέρετε καλύτερα τα πράγματα το πως σηκώνετε το μπαϊράκι, θενά τελείωση ότι καλύτερο το πράγμα.

Περιμένω απόκρισι με τον ίδιο που φέρνει το γράμμα μου. Τη μπαρούτη και τα βόλια τα έλαβα και τα εμοίρασα. Να με οικονομήσετε και στουρνάρια και αν σας περισσεύη και άλλη μπαρούτη να μου στείλετε, γιατί θα την δώσω στους Πατρατσικιώτας. Τού Πανουριά τα λόγια μην τα πολυακούτε. Είναι φοβιτσιάρης. Μα σαν το σηκώσωμε εμείς, αλλέως δεν μπορεί να πράξη πάρεξ να έρθη με το μέρος μας. Αύριο το βράδυ να έρθη ένας στο μοναστήρι και θα εύρη τον Γκούραν για να μιλήση σαν να ήμουνα εγώ ο ίδιος. Τον Γκούρα να τον αγαπάτε. Είναι παιδί δικό μας και καλό παλληκάρι. Χαιρετίσματα σ' όλους πέρα και πέρα. Σας χαιρετώ και σας γλυκοφιλώ.

Ο αγαπητός σας Οδυσσέας Ανδρούτσος.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΜΠΟΥΓΑ

ΓΙΑ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΑ ΓΑΪΔΟΥΡΟΤΟΜΑΡΑ

Δέν θά σᾶς μάθουμε τώρα. Αὐτά μέ τίς δημοκρατίες πεῖτε τα στίς τηλεοράσεις καί στούς χάσκακες πού παρακολουθοῦν. Ξέρουμε καλά τί πουλημένα, ξεφτιλισμένα, σιχαμερά ὑποκείμενα διαφεντεύουν τήν πατρίδα μας ἀλλά… Ἀλλά λέγαμε, μέσα στήν μ@@κισμένη μας ἀφέλεια, ὅτι – δέν μπορεῖ! – γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἐθνική μας Ἐπανάσταση Κ Α Τ Ι θά κάνουν! Ἀκόμα κι αὐτοί οἱ κωλογλεῖφτες τῶν ξένων ἀφεντάδων, τά τσιράκια τῶν ντόπιων μαφιόζων, τά μπάσταρδα τῶν τουρκαλβανῶν καί τῶν ναζί βιαστῶν αὐτῆς τῆς χώρας, ἔστω γιά τά μάτια τῶν χαχόλων πού ἀκόμα τούς πιστεύουν καί τούς ψηφίζουν, Κ Α Τ Ι θά διοργανώσουν πού νά μήν εἶναι ὕβρις γιά τούς γίγαντες ἐκείνους προγόνους μας.

Κι ὅταν σκαρώσατε τήν ξετσίπωτα μισελληνική Ἐπιτροπή γιά νά θάψετε τήν Ἐπέτειο διατηρούσαμε ἀκόμα κάποιαν ἐλπίδα: δέν γίνεται, κάποιοι ἀπό αὐτούς θά ἔχουν κάτι ἑλληνικό στό αἷμα τους, κάτι ἀνθρώπινο στήν ψυχή τους, εἶναι δυνατόν νά φτύσουν ἔτσι στούς τάφους τῶν ἡρώων; Κι ὅμως, μέχρι τό Μπαγκλαντές ἔφτασε ἡ ἐμετική ἀνωμαλία τους!…

Ἔφτασε ἡ μέρα τῶν 200 χρόνων καί Τ Ι Π Ο Τ Ε γύρω μας δέν τό δηλώνει. Οὔτε σημαιοστολισμοί, οὔτε κρατικές ἐκδηλώσεις, οὔτε ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα, οὔτε σχολικοί διαγωνισμοί, οὔτε στρογγυλά τραπέζια, οὔτε ἀκαδημαϊκές ὑποτροφίες, οὔτε διεθνῆ συνέδρια… Καί στό ἐξωτερικό, φυσικά, οὔτε δημοσιότητα, οὔτε πληρωμένες καταχωρήσεις, οὔτε κινητοποίηση τῆς Ὁμογένειας ἤ τῶν ἄπειρων φιλελλήνων λογίων, οὔτε προσκλήσεις σέ Κυβερνήσεις καί φορεῖς γιά συμμετοχή στούς ἑορτασμούς μιᾶς Ἐπανάστασης πού ἄλλαξε τήν πορεία τοῦ κόσμου. Μιᾶς Ἐπανάστασης πού μέσα στήν πιό μαύρη νύχτα τῆς Ἱεροσυμμαχικῆς Εὐρώπης ἄναψε τό φῶς τό ἑλληνικό, βάζοντας φωτιά στά θεμέλια τοῦ πιό ἀνθρωποφαγικοῦ καθεστῶτος, τοῦ ὀθωμανικοῦ. Ἔτσι κίνησαν νά ἔρθουν στό ἁλωνάκι ἐθελοντές ἀπό τήν Ἁϊτή, ἔτσι γράφαν ποιήματα οἱ Ποῦσκιν καί ζωγράφιζαν πίνακες οἱ Ντελακρουά, ἔτσι μάζευαν χρήματα λόρδοι στίς Ἀγγλογαλλίες, ἔτσι δήλωναν οἱ Βολταῖροι πώς “οἱ ἀγῶνες τοῦ μικροῦ αὐτοῦ λαοῦ ἐναντίον τῆς Ἀσίας εἶναι ἴσως ὅ,τι ἐνδοξότερο ὑπάρχει στόν κόσμο”.

Τά κνώδαλα πού κυβερνοῦν ἔχουν διαπράξει ἀμέτρητα ἐγκλήματα σέ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὅμως αὐτή ἡ ὕβρις στήν Ἐπέτειο τῆς Παλιγγενεσίας μας, σέ συνδυασμό μέ τήν πανδημική τρομοκρατία πού ἁπλώνουν γιά νά κρατήσουν καί τόν κόσμο στό καβούκι του, εἶναι ἀσυγχώρητη. Καμμία ἐξωτερική πίεση δέν μποροῦν νά ἐπικαλεστοῦν, οὔτε κάποιο πολιτικό κόστος (μόνο νά κερδίσουν εἶχαν ἄν ἔκαναν κάτι), ὅμως εἶναι φανερό πώς ἡ ἀποκτήνωσή τους εἶναι ἀπόλυτη, πλήρως τετελεσμένη. Θά μοῦ πεῖτε, ἐδῶ διδάσκουν στά πανεπιστήμια τῆς Ἑλλάδας σκατοσακοῦλες πού θεωροῦν τόν Γρηγόριο τόν Ε΄ “τουρκόφιλο” καί τόν Καποδίστρια “δικτάτορα” ἐνῶ ὑμνοῦν Μαυροκορδάτους καί Κωλέττηδες, τό σκυλολόι τῶν ὁποίων διαιωνίζουν. Ναί, ἀλλά αὐτοί δέν κυβερνοῦν – καί τό ψάρι ἀπό τό κεφάλι βρωμάει.

Ἄς δοῦμε κατάματα ὅτι μᾶς κυβερνᾶνε Πηλιογούσηδες, Κουγιάδες καί Νενέκοι κι ἄς βάλουμε προτεραιότητες.

https://antifonitis.gr/online/4885

Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΑΕΙ ΟΡΘΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ (ΙΟΥΝΙΟΣ-ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ1827)

Του Ιωάννη Δασκαρόλη

(Απόσπασμα από το νέο του βιβλίο Γενναίος Κολοκοτρώνης - ο έφηβος οπλαρχηγός του 1821)

Βάσει εντολών που είχε λάβει από τον πατέρα του στις 2 Ιουλίου 1827, ο Γενναίος είχε ξεκινήσει να στρατολογεί στην περιοχή της Καρύταινας, με πρόθεση να κατευθυνθεί στα μέρη που είχαν προσκυνήσει.[1] Πριν ξεκινήσει όμως, βρέθηκε σε άμυνα από μια αιφνιδιαστική ισχυρή επίθεση δυνάμεων του Ιμπραήμ στην Καρύταινα από 10.000 άνδρες, με σκοπό την εκ νέου λεηλασία της περιοχής. Καθώς οι Τούρκοι βάδιζαν καίγοντας και λεηλατώντας την Άκοβα με κατεύθυνση προς την Καρύταινα, ο Γενναίος με μόλις 300 οπλοφόρους και ο Πλαπούτας με άλλους 200 έμειναν σε απελπιστική κατάσταση έναντι του αντιπάλου. Μην έχοντας άλλη επιλογή, ο Γενναίος κατάφερε να εξαπατήσει τον εχθρό, τακτοποιώντας σωρούς με κεραμίδια να φαίνονται σαν στρατιώτες, και το ίδιο έκανε με πέτρες και ο Πλαπούτας στους γύρω λόφους.[2]

Όταν πλησίασαν οι Τούρκοι στην Καρύταινα, ο Γενναίος με τους λίγους στρατιώτες του έκανε μια νυχτερινή επιδρομή στο στρατόπεδό τους πυροβολώντας αιφνιδιαστικά μέσα στη νύχτα. Χωρίς να υπάρχει συνεννόηση, πυροβόλησαν και οι στρατιώτες του Πλαπούτα από τους γύρω λόφους και οι Τούρκοι πανικοβλήθηκαν καθώς πίστεψαν ότι είχαν κυκλωθεί από υπέρτερες δυνάμεις, και χτυπώντας τα ταμπούρλα για συναγερμό παραλίγο να σκοτωθούν μεταξύ τους. Πιστεύοντας ότι βρίσκονταν ενώπιον ισχυρών ελληνικών δυνάμεων οπισθοχώρησαν προς τα Μαγουλιανά, όπου οι Έλληνες αμύνθηκαν με γενναιότητα από τις σπηλιές όπου είχαν καταφύγει, ενώ η (ανυπόστατη) φήμη ότι ερχόταν στην περιοχή ο Γενναίος με πολλά στρατεύματα εξανάγκασε τους Τούρκους να εκκενώσουν την περιοχή.[3]

Αμέσως διαδόθηκαν στην Καρύταινα φήμες ότι δήθεν ο 21 ετών τότε Γενναίος, είχε εξολοθρεύσει χιλιάδες Αιγυπτίους του Ιμπραήμ και από όπου περνούσε ο νεαρός οπλαρχηγός γινόταν δεκτός με κωδωνοκρουσίες, πυροβολισμούς στον αέρα και ευχές από τα γυναικόπαιδα, καθώς όλοι πίστευαν ότι είχαν σωθεί οριστικά. Ο ίδιος συμμετείχε πρόθυμα στους πανηγυρισμούς χωρίς να φανερώνει την αλήθεια στους ομοεθνείς του για τον θανάσιμο κίνδυνο που δεν είχε εξουδετερωθεί.[4] Πάντως, έστω και με τη βοήθεια της τύχης, ο Γενναίος κατάφερε να ασφαλίσει την Καρύταινα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία για την επανάσταση, γεγονός που συντέλεσε να κρατηθεί ακμαίο το επαναστατικό φρόνημα σε μια κρίσιμη επαρχία της Πελοποννήσου.[5]

Έπειτα από σχετική διαταγή του πατέρα του τον Ιούνιο του 1827,  ο Γενναίος ξεκίνησε μια περιοδεία στην Ηλεία για να εμποδίσει το προσκύνημα όσων αμφιταλαντεύονταν (και δεν ήταν λίγοι αυτοί), να φέρει πίσω στις τάξεις των επαναστατών όσους είχαν αυτομολήσει, αλλά και να τιμωρήσει παραδειγματικά όσους θα αρνούνταν να αποτινάξουν το προσκύνημα που είχαν κάνει. Ο Γενναίος έκαψε κάποιες καλύβες προσκυνημένων για παραδειγματισμό[6] και αποφάσισε να σκοτώσει με βασανιστήρια τον προύχοντα Κρεστενίτη, που πρώτος δέχτηκε τους Τούρκους και παρέσυρε πολλούς άλλους να τον μιμηθούν. Τελικά, έπειτα από παραινέσεις των ντόπιων οπλαρχηγών Παπασταθόπουλου και Ιωάννη Πέτα, ο Γενναίος τον άφησε να ζήσει, αλλά τον εξευτέλισε διά δημόσιου εμπτυσμού.[7]

Όλοι οι ντόπιοι γύρισαν με το μέρος των επαναστατών, ενώ τον Ιούλιο ο Γενναίος έμαθε από τη Ζάκυνθο ότι στο Λονδίνο οι Μεγάλες Δυνάμεις συζητούν για την ελευθερία της Ελλάδας και οι στρατιώτες του έριχναν βολές στον αέρα πανηγυρίζοντας προς εμψύχωση όλων, αλλά ο λαός αποκαμωμένος δεν τους πίστευε.[8] Ακολούθως έγινε η μεγάλη μάχη στον λόφο της Καυκαριάς στις 26-27 Αυγούστου 1827, όπου οι Έλληνες με επικεφαλής τους Πλαπούτα, Δημήτριο Μελετόπουλο και Χρήστο Φωτομάρα, καλά οχυρωμένοι, αμύνθηκαν με επιτυχία στις επιθέσεις 7.000 Τουρκοαιγυπτίων και 500 προσκυνημένων. Στη σφοδρή διήμερη μάχη ο Γενναίος δεν έλαβε μέρος αλλά έδρασε επικουρικά στη γύρω περιοχή, ενώ οι Τούρκοι είχαν πάνω από 400 νεκρούς, 16 αξιωματικούς και έναν σημαιοφόρο.[9]      

Σε όλη την περίοδο λίγο πριν από τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, ο Γενναίος ανέπτυξε μια αξιοθαύμαστη προσπάθεια παρενόχλησης και παρεμπόδισης των Αιγυπτίων σε πολλά σημεία στη δυτική και κεντρική Πελοπόννησο. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1827 στη Δίβρη, ο Γενναίος αντιμετώπισε ένα Σώμα 7.000 Αιγυπτίων με μόνο 2.500 οπλοφόρους και κατάφερε ύστερα από συνεχείς αψιμαχίες και ακροβολισμούς να το εμποδίσει να εισβάλει στην Καρύταινα,[10] σώζοντας εκ νέου την περιοχή.[11] Τους ντόπιους κατοίκους που προσκύνησαν τους επανέφερε στην επανάσταση χρησιμοποιώντας τις ίδιες σκληρές μεθόδους που είχε χρησιμοποιήσει και στην υπόλοιπη Ηλεία.

Τη σημαντική νίκη του Γενναίου στη Δίβρη παρουσιάζει το δημοτικό τραγούδι (της τάβλας) «Μπραΐμης ξεκίνησε»:[12]

Ορέ, Μπραΐμης εξεκίνησε ορέ, την Δίνρη να πατήσει,

Ορέ, με δυο χιλιάδες τακτικούς, ορέ κι εξήντα δυο κανόνια,

Ορέ, Γενναίος σαν το έμαθε, ορέ, τσακίστηκε στα γέλια

Ορέ, πιάνει και φτιάνει ένα ορδί, ορέ στης Δίβρης τ’ αμπέλια.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ιμπραήμ κατηγορούσε τον Γέρο του Μοριά ως «δειλό», αφού έστελνε συνεχώς στη μάχη τον γιο του και αυτός έμενε πίσω.  Ακόμη και ο ίδιος ο Ιμπραήμ, σε συζήτησή του με Έλληνες οπλαρχηγούς κατά την ανταλλαγή αιχμαλώτων, παραδέχθηκε τις ικανότητες του Γενναίου, ενώ επαίνεσε και τον Θ. Κολοκοτρώνη για την ικανότητά του να ελίσσεται και να του ξεφεύγει επί τρία χρόνια στα ίδια μέρη.[13] Σύμφωνα με τον Φωτάκο: «Ο Γενναίος ήταν ο μόνος στρατηγός, που έμπαινε εις το ρουθούνι των Αράβων, εζάλισε κατά τούτο τον Ιμπραήμ και το μαρτυρεί όλη η Πελοπόννησος».[14]

Είναι λοιπόν αναμφίβολο, από όσα έχουμε αναλύσει ως τώρα, ότι η Πελοπόννησος και οι οπλαρχηγοί της, με πρωταγωνιστή τον Γενναίο, αντιστέκονταν νικηφόρα στον Ιμπραήμ[15] μέχρι και τις παραμονές της ναυμαχίας του Ναυαρίνου και σε καμία περίπτωση δεν είχαν καταθέσει τα όπλα,[16] ασχέτως των δυσχερειών ανεφοδιασμού που αντιμετώπιζαν. Ήδη ο Μεχμέτ Αλής είχε μεγάλη αμφιβολία για την τελική νίκη στην Πελοπόννησο, καθώς οι πολεμικές επιχειρήσεις είχαν κοστίσει 25 εκατομμύρια ισπανικά τάλιρα, αλλά το τέλος της εκστρατείας δεν έδειχνε κοντινό, ενώ η διεθνής θέση της Πύλης έναντι των Μεγάλων Δυνάμεων γινόταν συνεχώς χειρότερη.[17] Ο Αγώνας συνεχιζόταν τραχύς και αμφίρροπος, και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τελικά θα νικούσε ο Ιμπραήμ,[18] ο οποίος δεν είχε πετύχει κανέναν αντικειμενικό του σκοπό,[19] είχε ηττηθεί στη Μάνη, είχε ματαιωθεί οριστικά το προσκύνημα στην Αχαΐα, ενώ και ο στρατός του επίσης δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Οι Έλληνες άμαχοι, μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό από τη γενοκτονική μανία του Ιμπραήμ, είχαν καταφέρει να βρουν ανορθόδοξους τρόπους διαβίωσης στην ύπαιθρο που τους εξασφάλιζαν την ατομική τους ασφάλεια και την επιβίωσή τους, έστω και υπό αντίξοες συνθήκες.

Νομίζω ότι με υποθέσεις δεν γράφεται ιστορία. Αν, για παράδειγμα, κάποιος σταματούσε την εξιστόρηση των γεγονότων στο σημείο που η στρατιά του Δράμαλη ξεχυνόταν προς το Άργος και οι Έλληνες σκορπούσαν στα όρη, προφανώς θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι η επανάσταση ασφαλώς θα γνώριζε τη συντριβή. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη όμως. Ομοίως και η υπόθεση ότι ο Ιμπραήμ θα λύγιζε τους Έλληνες αποτελεί μια πολύ πιθανή εξέλιξη, αλλά σίγουρα όχι ένα ιστορικό γεγονός. Έτσι, ο ισχυρισμός ότι η ελευθερία των Ελλήνων οφείλεται στην επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων και στη ναυμαχία του Ναυαρίνου, εκτός από ανακριβής είναι και ανευλαβής απέναντι στους αγωνιστές, όπως ο Γενναίος, ο Πλαπούτας και ο Νικηταράς, που διατήρησαν τη δάδα της επανάστασης αναμμένη μέχρι την τελευταία στιγμή. Χωρίς τη συνεχή αντίσταση των Ελλήνων απέναντι στον Ιμπραήμ, η ναυμαχία του Ναυαρίνου πιθανά να μη γινόταν, γιατί δεν θα υπήρχε λόγος να γίνει. Επίσης, ως προς την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι οι Έλληνες είχαν νικήσει στον πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο αποτελούσε ουσιαστικά επέμβαση μιας τρίτης δύναμης.

Ο Ιμπραήμ γύρισε τον Αύγουστο στην Τριπολιτσά με τα λάφυρα από τις τελευταίες του επιδρομές στη βορειοδυτική Πελοπόννησο. Η επόμενη προτεραιότητά του ήταν να θέσει την ενδοχώρα της Μεσσηνίας υπό την απόλυτη κυριαρχία του, κάτι που δεν είχε καταφέρει ως τότε, παρά το γεγονός ότι κατείχε τα κάστρα της. Σύντομα όμως έμαθε τα νέα ότι όσοι προσκύνησαν είχαν ξανά μεταστραφεί και προσχωρήσει στην επανάσταση, άρα η όλη προσπάθεια που είχε γίνει είχε αποβεί επί ματαίω. Επίσης, τα στρατεύματά του είχαν αποτύχει σε δύο συνεχόμενες επιδρομές να λεηλατήσουν την Καρύταινα και τις γύρω περιοχές της, μάλλον απρόσμενα, χάρις στις φιλότιμες και εφευρετικές προσπάθειες του Γενναίου. Υπό την επήρεια των αποτυχιών αυτών, ο Ιμπραήμ ζήτησε τον Αύγουστο από τους Μεσσήνιους να προσκυνήσουν, αλλά χωρίς να παρέχει ιδιαίτερες υποσχέσεις και περιποιήσεις όπως στην Αχαΐα, παρά μόνο τους απείλησε ότι θα κόψει τα ελαιόδεντρά τους σε αντίθετη περίπτωση. Οι Μεσσήνιοι απάντησαν με γενναιότητα απορρίπτοντας αγέρωχα το τελεσίγραφο, αλλά ζήτησαν από τον Κολοκοτρώνη ενισχύσεις, καθώς είχε καταστεί ορατός ο κίνδυνος της ολικής καταστροφής των περιουσιών τους. Οι οδηγίες του Κολοκοτρώνη προς τον Νικηταρά και τον Γενναίο ήταν να οδηγήσουν όλες τους τις δυνάμεις στη Μεσσηνία και να καταπολεμήσουν πάση θυσία τον εισβολέα, όπως είχαν κάνει με επιτυχία τους προηγούμενους μήνες.[20]

Πριν ξεκινήσει την επιδρομή του στην ενδοχώρα της Μεσσηνίας, ο Ιμπραήμ περίμενε τον αιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο, που του έφερε νέες ενισχύσεις και πολεμοφόδια. Ήδη όμως στις 6 Ιουλίου 1827, ύστερα από πολυετείς παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, είχε υπογραφεί το πρωτόκολλο του Λονδίνου, που προέβλεπε κατάπαυση του πυρός και την ίδρυση αυτόνομης ελληνικής επικράτειας που θα τελούσε υπό την προστασία τους και υπό την υψηλή κυριαρχία της Πύλης. Το αποτέλεσμα του πρωτοκόλλου αυτού ήταν η παρουσία ενός ισχυρού στόλου των τριών Μεγάλων Δυνάμεων στο Αιγαίο τον Σεπτέμβριο του 1827 για να επιβάλουν την κατάπαυση του πυρός. Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε αμέσως τους όρους του πρωτοκόλλου, αλλά η Πύλη αρνήθηκε κάθε συζήτηση και ο Ιμπραήμ, αδιαφορώντας για τις προειδοποιήσεις των τριών ναυάρχων, εξαπέλυσε τον Οκτώβριο όλο του τον στρατό στη μεσσηνιακή γη με εντολή να καταστρέψουν οτιδήποτε παρήγαγε τροφή, ζωντανό ή άψυχο, όπως είχε σχεδιάσει αρχικά.

Οι εισβολείς ξεκίνησαν το καταστροφικό τους έργο υλοτομώντας χιλιάδες συκιές και ελιές, αδιαφορώντας για την παρουσία του συμμαχικού στόλου στην περιοχή. Ο Θ. Κολοκοτρώνης ενημέρωσε εγγράφως τον Κόδριγκτον στις 22 Σεπτεμβρίου ότι ο Ιμπραήμ δεν συμμορφωνόταν με την κατάπαυση του πυρός, αλλά αντίθετα κατέστρεφε τη Μεσσηνία.[21] Συνεπακόλουθα, ο Kodrigton οδήγησε τον συμμαχικό στόλο στο λιμάνι του Ναυαρίνου στις 5 Οκτωβρίου 1827, για να εξαναγκάσει τον Ιμπραήμ να συμμορφωθεί με τους όρους του πρωτοκόλλου. Έπειτα από αψιμαχίες μεταξύ των δύο στόλων ακολούθησε ναυμαχία, κατά την οποία βυθίστηκε σχεδόν το σύνολο του τουρκοαιγυπτιακού στόλου.

---

[1] Δημητρακόπουλος Βασίλειος, Συνοπτική έκθεσις περί των γερουσιαστικών προσόντων του στρατηγού Ι. Θ. Κολοκοτρώνου, σελ. 42.

[2] Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 237.

[3] Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 239.

[4] Στην πραγματικότητα, στις αψιμαχίες που είχαν προηγηθεί είχαν σκοτωθεί μόνο 100 Αιγύπτιοι. Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 240.

[5] Επιστολή Church προς αντικυβερνητική Επιτροπή 24ης Σεπτεμβρίου 1827. Δημητρακόπουλος Βασίλειος, Συνοπτική έκθεσις περί των γερουσιαστικών προσόντων του στρατηγού Ι. Θ. Κολοκοτρώνου, σελ. 52.

[6] «Ο Γενναίος εδιέταξε να κάψουν μερικάς καλύβας, διά να φέρη, ως άνω λέγομεν, τρόμον και παραδειγματισμόν εις τους λοιπούς…» Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 244.

[7] «… και έτζι ο Γενναίος πεισθείς εις τας παρατηρήσεις του Πέτα, Παπασταθόπουλου και Αποστόλη Κολοκοτρώνη δεν τον εφόνευσε, αλλά παρόν το πλήθος τον έφτυσαν όλοι ως προδότη…» Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 245.

[8] «Όπου ο Γενναίος αφού έλαβε την είδησιν, έρριξε τρεις παταριές προς εμψύχωσιν του λαού. Αλλά όλοι ήτον απελπισμένοι και δεν επίστευον τον Γενναίον…» Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 241.

[9] Επιστολή Πλαπούτα σε Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Κολοκοτρώνης Γενναίος, Επιστολαί και διάφορα έγγραφα, σελ. 519-521.

[10] Κολοκοτρώνης Γενναίος, Απομνημονεύματα, σελ. 243.

[11] «… από τον ίδιον Πασάν τον κατά της Πάτρας διευθυνόμενον προς την Δίβρην και τα πέριξ αυτής, από το σώμα του ιδίου Γενναίου Θ. Κολοκοτρώνη και εκτυπήθη κατά τα αμπέλια του ιδίου χωρίου – ο Γενναίος Θ. Κολοκοτρώνης εφόνευσε και έζώγρησεν εως πεντήκοντα των έχθρων, ικανούς ίππους και πολλά πλούσια λάφυρα, ενώ εκ των ημετέρων επληγώθησαν μόνο 6. Ο δε Γενναίος Θ. Κολοκοτρώνης υπεχρέωσε τον εχθρόν σε οπισθοδρόμηση από την οποίαν διευθύνετο προς την Καρύταιναν οδόν». Αναφορά του Church προς την Αντικυβερνητική επιτροπή, 24 Σεπτεμβρίου 1827. Κολοκοτρώνης Γενναίος, Επιστολαί και διάφορα έγγραφα, σελ. 546-547.

[12] Τουτούνης Ηλίας, Η γενιά των Κολοκοτρωναίων και τα τραγούδια τους, σελ. 464.

[13] Χρυσανθόπουλος Φώτιος (Φωτάκος), Απομνημονεύματα (τόμος Β΄), σελ. 327.

[14] Χρυσανθόπουλος Φώτιος (Φωτάκος), Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών, σελ. 187.

[15] «Αι πατριωτικαί πράξεις του Νικήτα, του Γενναίου, του Κολιόπουλου και των υπαυτούς οπλαρχηγών είναι άξιαι παντός επαίνου… Αι νίκαι του Νικήτα, Γενναίου, Κολιόπουλου των παλαιών μας φίλων και μαθητών μας εις Ζάκυνθον, λαμπρύνουν επί μάλλον την Δόξαν Σας…» Επιστολή Church σε Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, 6ης Σεπτεμβρίου 1827. Κολοκοτρώνης Γενναίος, Επιστολαί και διάφορα έγγραφα, σελ. 519-521.

[16] «Αλλά πανταχού όπου έστρεφε τα νώτα αυτού εφύοντο “κατά τα πλάγια αυτού ως και εν τοις νώτοις ένοπλοι Έλληνες ως μύκητες από της γης”. Ο χρόνος των καιρίων επιτυχιών αυτού είχε παρέλθει πλέον». Χέρτσμπεργκ Γουσταύος, Ιστορία της Ελληνικής επαναστάσεως (τόμος Γ΄), σελ. 138.

[17] Χέρτσμπεργκ Γουσταύος, Ιστορία της Ελληνικής επαναστάσεως (τόμος Α΄), σελ. 95.

[18] Ένα τμήμα της ελληνικής ιστοριογραφίας, μάλλον ατεκμηρίωτα, θεωρεί ότι ο Ιμπραήμ είχε επικρατήσει στην Πελοπόννησο και η επανάσταση του 1821 είχε κατασταλεί. Πώς εξηγείται η καταστολή της Επανάστασης στον Μοριά από τον Ιμπραήμ; από Βερέμης Θάνος, 21 ερωτήσεις και απαντήσεις για το ’21, σελ. 98-105.

[19] «Και επήνεγκε μεν κατ’ αυτήν υπερμεγέθεις υλικάς καταστροφάς εις τους Πελλοπονησίους, αλλά πράγματι ουδεμίαν καθυπέταξεν χώραν». Χέρτσμπεργκ Γουσταύος, Ιστορία της Ελληνικής επαναστάσεως (τόμος Γ΄), σελ. 94.

[20] Κολοκοτρώνης Γενναίος, Επιστολαί και διάφορα έγγραφα, σελ. 519-521.

[21] Επιστολή Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς Κόδριγκτον. Κολοκοτρώνης Γενναίος, Επιστολαί και διάφορα έγγραφα, σελ. 553-554.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

https://www.istorikathemata.com/2021/03/1827.html

ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ Η ΕΙΔΟΜΕΝΗ! ΜΠΟΛΟΥΚΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΜΠΑΙΝΟΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΕΣ

Σπέρνουν τον τρόμο

«Φωνάζουν» εδώ και τέσσερις ημέρες οι κάτοικοι της Ειδομένης, αλλά κανένας δεν τους ακούει. Μετά την απόφαση που πάρθηκε να μείνει χωρίς περιπολικά η περιοχή και τη στιγμή που οι λαθρομετανάστες προσπαθούν να βγουν από τη χώρα (χωρίς μάσκες φυσικά) δημιουργούνται επεισόδια καθημερινά και η εγκληματικότητα έχει εκτοξευθεί.

Και εξηγούμε τι συνέβη: Η κοινότητα της Ειδομένης, μέχρι πριν από τέσσερις ημέρες, είχε στη διάθεσή της τρία περιπολικά της Ελληνικής Αστυνομίας. Όμως, στο πλαίσιο εφαρμογής μέτρων για τον Covid-19, τα τρία περιπολικά τέθηκαν από την Τρίτη στη διάθεση του υγειονομικού «πολέμου»: Το ένα για ελέγχους στο πρατήριο ΕΚΟ και τα άλλα δύο στην ευρύτερη περιοχή του Ανθόφυτου!

Η αλλαγή στις περιπολίες στην Ειδομένη για τα θέματα Covid έφερε αιματηρές συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών, κυρίως Αφγανών και Πακιστανών, κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν ο παλιός καταυλισμός της Ειδομένης, προκαλώντας «πονοκέφαλο» στους κατοίκους της περιοχής.

Η Ειδομένη αναδεικνύεται και πάλι σε «πύλη εξόδου», δεχόμενη ανησυχητικά αυξανόμενη πίεση από ομάδες αλλοδαπών που συρρέουν καθημερινά και χωρίς να τηρούνται τα απαραίτητα μέτρα προστασίας για τον κορονοϊό, ούτε μάσκες ούτε τίποτα. Οι αστυνομικοί των Σκοπίων, την Τρίτη, επαναπροώθησαν στη χώρα μας 300 άτομα που είχαν περάσει παράνομα τη μεθoριακή γραμμή και το φαινόμενο αυτό είναι σχεδόν καθημερινό. Η τακτική «push-back» ακολουθείται συνεχώς από τους Σκοπιανούς, καθώς από τη στιγμή που εντοπίζονται μετανάστες που έχουν μπει από τα ορεινά περάσματα της Ειδομένης συλλαμβάνονται και επαναπροωθούνται στη χώρα μας. Η πόρτα του αγκαθωτού φράχτη ανοίγει συχνά και οι λαθρομετανάστες επιστρέφουν κατά «μπουλούκια», με τους περισσότερους να μη φορούν μάσκες και κατά την επιστροφή μην τηρώντας τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.

Η κοινοτάρχης Ξανθούλα Σουπλή, βγάζοντας «κραυγή αγωνίας» για τις κλοπές, είπε: «Πολλά από τα άτομα που βρίσκονται ήδη εδώ και μέρες στην περιοχή έχουν ξεκινήσει να πεινάνε, με αποτέλεσμα να σημειώνονται διαρκώς κλοπές. Ανοίγουν σπίτια, κάθονται στα αμπέλια και πετάνε πέτρες στους ιδιοκτήτες, ενώ προσπαθούν να τρυπήσουν τον φράχτη για να περάσουν στο άλλο κράτος. Είμαστε αγροτική περιοχή κυρίως, οι άνθρωποι βγάζουν τα προς το ζην από τη γη τους και πλέον φοβούνται να τη σκαλίσουν, ενώ η αστυνομική δύναμη είναι ανεπαρκής. Κάντε κάτι…»

https://www.dimokratianews.gr/ellada/xefrago-ampeli-i-eidomeni-mpoyloykia-metanaston-mpainovgainoyn-anenochlita-kai-choris-maskes/

ΤΟΥΡΚΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΒΡΗΚΕ ΝΑ ΚΑΛΕΣΕΙ ΣΤΙΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ (;) ΤΟ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ...

Μετά την αξιέπαινη πρωτοβουλία της Ανώτατης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) για τη διοργάνωση εκδήλωσης με άκρως εντυπωσιακό θέμα για την Επανάσταση του 1821 και μάλιστα τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά. Το παράδειγμά τους φαίνεται πως δεν ακολούθησε το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ).

Κάνοντας προφανώς τα κόκαλα του… Ιωάννη Καποδίστρια να τρίζουν, αποφάσισαν μία μέρα πριν την εθνική επέτειο, στις 24 Μαρτίου, να έχουν ως προσκεκλημένο τον Τούρκο Ακαδημαϊκό, καθηγητή Αϊχάν Καγιά (Ayhan Kaya) για να μιλήσει για την… “Τουρκική φιλοξενία και οι Σύροι πρόσφυγες” (Turkish hospitality and Syrian refugees).

Η… επίκαιρη ομιλία που από τον τίτλο κανείς μπορεί να εικάσει τι θα περιέχει και ποιον προσανατολισμό θα υπηρετήσει, αφορά του μεταπτυχιακούς φοιτητές του κύκλου μαθημάτων “Migration and asylum governance in Sourth-eastern Europe” (Μετανάστευση και σχεδιασμός ασύλου στη ΝΑ Ευρώπη) που διδάσκει η Δρ. Αγγελική Δημητριάδη.

Πρόκειται για διεθνές μεταπτυχιακό πρόγραμμα για τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο του ΕΚΠΑ με την περιγραφή “Master’s Programme in Southeast European Studies: Politics, History, Economics“, άρα περιλαμβάνει τις πολιτικές διεργασίες, την Ιστορία και την Οικονομία της ΝΑ Μεσογείου.

Το σχόλιο είναι απλό: Το εξαιρετικό ως τίτλο μεταπτυχιακό πρόγραμμα θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προβολής της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα και κυρίως για τον φιλειρηνικό της προσανατολισμό. Ελπίζουμε όχι με ανούσιες και ανόητες “εκπτώσεις” και πολιτικώς ορθά “στρογγυλέματα“…

Στη διδασκαλία της Ιστορίας, σε μια “άνευρη” υπό την έννοια της υποτίθεται “ισορροπημένης” αποτύπωσης της (γεω)πολιτικής κατάστασης μην τυχόν και “προσβληθεί” κανείς και τέλος με κηρύγματα περί της ειρήνης που θα εξασφαλίσει η οικονομική αλληλεξάρτηση.

Κάποιες πληροφορίες αναφέρουν ότι στο ΕΚΠΑ αντελήφθησαν έστω την τελευταία στιγμή το ατόπημα και το αντίκτυπο που θα είχε ειδικά στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία του τουρκικού αναθεωρητικού παροξυσμού και προέβησαν σε αλλαγές. Ακόμα και να ισχύει, ξέχασαν να κάνουν τη διόρθωση στον ιστοχώρο τους.

https://www.defence-point.gr/news/toyrko-kathigiti-vrike-na-kalesei-24-martioy-to-kapodistriako-na-milisei-gia

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΤΑΚΤΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΟ...PROFICIENCY ΤΩΝ «CLASSICAL GREKKS»!

Εξετάσεις πιστοποίησης της γνώσης της ελληνικής γλώσσας σε όλο τον πλανήτη από την εταιρεία PeopleCert

Η ελληνική γλώσσα η μόνη που συνεχίζει να ομιλείται αδιατάρακτα από την εποχή του Ομήρου έως τις ημέρες μας, χωρίς αλλοιώσεις. Είναι το χρυσάφι του πολιτισμού μας. Εμπνέει λαούς και συνεγείρει επιστήμονες.

Το σκίτσο που δημοσιεύει στο κέντρο του πρωτοσέλιδού της η «Εστία» φιλοτεχνήθηκε από την Κλαούδια Μαρσέλλο Ρεστρέππο Λόπεζ αρχαιολόγο με καταγωγή από την Κολομβία – πρόκειται για πρόταση ανέγερσης ψηφιδωτού μνημείου – δείχνει πόσο μεγάλη έλξη ασκεί ακόμη και σήμερα η γλώσσα μας στα πέρατα του πλανήτη.

Ο Κωνσταντινουπολίτης επιχειρηματίας και ηγέτης της εταιρείας πιστοποιήσεως γλωσσομάθειας PeopleCert, Βύρων Νικολαΐδης o oποίος προ κορωνοϊού κάθε χρόνο ταξίδευε μια φορά τουλάχιστον όλο τον κόσμο γνώρισε από κοντά την δύναμη, την απήχηση, την γοητεία και την ακτινοβολία που ασκεί στους λαούς η ελληνική γλώσσα στην κλασσική της εκδοχή, στα αρχαία ελληνικά. Στις ανά τον κόσμο επισκέψεις του διαπίστωσε τα εξής:

• στην Ευρώπη τα Αρχαία Ελληνικά όπως και τα Λατινικά διδάσκονται ως γλώσσα επιλογής ήδη από τον 18ο αιώνα. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά στο εξωτερικό τα επιλέγουν και τα διδάσκονται από 4 έως 6 χρόνια στο Γυμνάσιο και το Λύκειο.
• Θεωρείται προνόμιο για τους Ευρωπαίους να γνωρίζουν Ελληνικά και Λατινικά γιατί αυτό τους καθιστά πιο μορφωμένους. Λέγοντας «Ελληνικά» εννοούν τα Αρχαία Ελληνικά, ενώ την σημερινή ελληνική γλώσσα την αναφέρουν ως «Modern Greek».
• Μαθαίνοντας την γλώσσα, μαθαίνουν συγχρόνως τον ελληνικό πολιτισμό, την Ιστορία και την Μυθολογία μας. Αναφέρονται με δέος στον Όμηρο και τους ποιητές μας, υπενθυμίζουν διαρκώς την πληθώρα των επιστημονικών λέξεων που ετυμολογούνται από τα Ελληνικά.
• Μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι όπως της Οξφόρδης και του Cambridge εκδίδουν βιβλία διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών για αρχαρίους και προχωρημένους. Το Ινστιτούτο Polis της Ιερουσαλήμ έχει εκδώσει όλη τη μέθοδο εκμαθήσεως των Αρχαίων Ελληνικών ως ζωντανής γλώσσας με τίτλο «Λαλεῖν τῇ κοινῇ διαλέκτῳ τῇ ζώσῃ». Αλλά κυκλοφορούν και βιβλία για παιδιά, όπως ὁ μικρὸς πρίγκηπας, Sherlock Holmes, Δον Καμίλο, τὸ περιώνυμον λυχνάριον τοῦ Ἀλαντίν, μεταφρασμένα από ξένους συγγραφείς, στα Αρχαία Ελληνικά.
• Το blog http://www.akwn.net, εδώ και δέκα χρόνια δημοσιεύει τις διεθνείς ειδήσεις με τίτλο «τα νέα ἑλληνιστὶ γεγραμμένα» από τον Ισπανό καθηγητή Juan Cordech. Προσφάτως δημιουργήθηκε ένα ακρόαμα – podcast με τίτλο «Ἑλληνιζόμεθα» από δύο Αυστραλούς που μιλούν στα Αρχαία Ελληνικά.
• Πριν από λίγο καιρό συζητήθηκε στη Γαλλία η ένταξη των Λατινικών και των Ελληνικών στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς προκειμένου να διαφυλαχθεί η διδασκαλία τους. «Θεωρήσαμε απαραίτητο να διαφυλάξουμε τη διδασκαλία των λατινικών και των (αρχαίων) ελληνικών, που είναι οι βάσεις της γαλλικής γλώσσας και της ευρωπαϊκής ιστορίας και είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στο κοινό τη σπουδαιότητα και την ικμάδα των αρχαίων γλωσσών» υποστηρίζει ο Γάλλος καθηγητής αρχαιολογίας Vincent Merkenbreack, που ηγείται της πρωτοβουλίας αυτής.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με το γεγονός ότι σε πολλά φημισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού λειτουργούν έδρες Ελληνικών Σπουδών ώθησαν τον κύριο Νικολαΐδη να σχεδιάσει με συστηματικότητα το νέο του εγχείρημα. Το «proficiency» για αρχαία!

Η LanguageCert, θυγατρική της PeopleCert, ηγέτιδας δύναμης στο χώρο των πιστοποιήσεων επαγγελματικών και γλωσσικών δεξιοτήτων, έχει έτοιμη σύμφωνα με πληροφορίες της «Εστίας», την πρώτη παγκοσμίως πιστοποίηση Aρχαίας Ελληνικής γλωσσομάθειας. Σε συνεργασία με κορυφαίους Έλληνες και ξένους Ακαδημαϊκούς, τα ονόματα των οποίων θα ανακοινωθούν σε εύθετο χρόνο.

Η πιστοποίηση για την «μητέρα» όλων των γλωσσών ήταν για τον Ιδρυτή και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Ομίλου Βύρωνα Νικολαΐδη μια καίρια απόφαση, στην οποία οδηγήθηκε από την αγάπη του για την πατρίδα και τη γλώσσα μας. Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη ολοκλήρωσε τις σπουδές ως αριστούχος απόφοιτος του Ελληνικού Ζωγραφείου Λυκείου και είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου. Στο Ζωγράφειο, αλλά και στους εκπαιδευτικούς γονείς του οφείλει την γνώση αλλά και την αγάπη του για την ελληνική γλώσσα.

Ο χρόνος υλοποίησης του εγχειρήματος δεν είναι τυχαίος: Η πιστοποίηση αυτή αποτελεί την συμβολή της PeopleCert στον εορτασμό των 200 χρόνιων από την Επανάσταση του 1821, την σημαντική αυτή επέτειο για τη χώρα μας.

«Γιατί είναι σημαντικό να μάθει κάποιος Αρχαία Ελληνικά;» ρωτήσαμε τον κ. Νικολαΐδη. «Γιατί η γλώσσα αυτή είναι το σημαντικότερο θεμέλιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού», μας είπε με περηφάνια και πρόσθεσε: «Γιατί γνωρίζοντας το παρελθόν κατανοείς το παρόν, δημιουργείς το μέλλον! Γιατί πρέπει να αναγνωρίζεται και να πιστοποιείται η γνώση και η κατανόηση της γλώσσας, σε όσους την κατέχουν , αλλά και να ενθαρρύνουμε τους νέους να την αγαπήσουν, να τη διδαχθούν. Η Ελληνική γλώσσα επέδρασε στη διαμόρφωση των γλωσσών πολλών λαών. Πρέπει να την κρατήσουμε ζωντανή».

Η πιστοποίηση των Αρχαίων Ελληνικών LanguageCert Test of Classical Greek θα επιβραβεύει τους μαθητές ανά τον κόσμο, ενώ παράλληλα εκσυγχρονίζει την γλώσσα και την κατοχυρώνει στο διεθνές βιογραφικό όλων εκείνων των νέων ανθρώπων που κοπίασαν για να την μάθουν.

Ποιος είναι ο όμιλος PeopleCert

Bεβαίως τα αρχαία ελληνικά και οι εξετάσεις πιστοποίησης είναι ο καταληκτικός προορισμός στον τομέα της γλωσσομάθειας για την εταιρεία αυτή. Έχουν προηγηθεί και άλλοι. Η δράση της στην πιστοποίηση γλωσσών εκτείνεται σε όλο τον κόσμο.

Διεξάγει εξετάσεις γλωσσομάθειας για λογαριασμό της ΕΕ, της αγγλικής αλλά και της γαλλικής κυβέρνησης. Ο όμιλος μετά το αποκλειστικό συμβόλαιο με τον βρεταννικό φορέα ΑXELOS, στον οποίο συμμετέχει το βρετανικό δημόσιο για την διεξαγωγή εξετάσεων σε ένα ευρύ φάσμα επαγγελματικών δεξιοτήτων, υπέγραψε νέο 4ετές συμβόλαιο με το γαλλικό υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης, Έρευνας και Τεχνολογίας.

Επίσης, διενεργεί online εξετάσεις και πιστοποιεί σε 25 γλώσσες τους υπαλλήλους της ΕΕ μετά τον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό που κέρδισε πρόσφατα.

https://www.newsbreak.gr/ellada/189190/arhaia-ellinika-glossa-proficiency-pistopoiisi/

«ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ, ΜΠΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!»

Του Ιωάννη Κουριαννίδη

Δημοτικού  Συμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Εκδότη περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

«Λοιπόν, τινάξετε για μια, την τυραννίαν και σκλαβιά! Παράδειγμα μάς είναι, των προπατόρων μνήμαι, καθώς εκείνοι ζούσαν. Στη φωτιά, μπρε παιδιά!» (Ρήγας Βελεστινλής, «Ύμνος πατριωτικός»)

Η εθνεγερτήριος ποιητική ορμή του Ρήγα συνεγείρει και σήμερα ακόμη τις ψυχές των Ελλήνων και μας μεταφέρει στο κλίμα εκείνων των ημερών, όταν ο υπόδουλος Ελληνισμός, καταπονημένος επί αιώνες από την καταπίεση της εθνικής και θρησκευτικής του ταυτότητας, αποζητούσε πλέον το «ποθούμενο». Στην αναζήτησή του αυτή εύρισκε διέξοδο και στα ποιήματα του πρώιμου μάρτυρα της εθνικής μας Επανάστασης.

Η ελευθερία δεν αποτελούσε, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, ζητούμενο στην εποχή μας. Η θεσμική κατοχύρωσή της, στο πλαίσιο της λειτουργίας ενός κυρίαρχου κράτους και μιας δημοκρατικής πολιτείας, επιτρέπει στους πολίτες να ζουν έστω και με την ψευδαίσθηση ή με υποκατάστατά της. Τι γίνεται, όμως, όταν ακόμη και αυτά αμφισβητηθούν;

Η υγειονομική κρίση του κορωνοϊού οδήγησε σε αυτό ακριβώς. Στην όλο και περισσότερο εδραιούμενη στη συνείδηση των ανθρώπων πεποίθηση ότι οι εθνικοί και κοινωνικοί αγώνες του λαού για την απόκτηση της πολυπόθητης ελευθερίας δείχνουν να πηγαίνουν χαμένοι. Ότι διαμορφώνονται καθημερινά συνθήκες τέτοιες που θα οδηγήσουν στην επιστροφή σε μια «κανονικότητα» όπου η μετακίνηση προσώπων αλλά και διακίνηση ιδεών δεν θα είναι κάτι αυτονόητα αποδεκτό. Κι αυτό, υποτίθεται, για τη διαφύλαξη και την προστασία της ζωής τους.

Λίγες μόλις ημέρες πριν από τη συμπλήρωση 200 ετών από την κήρυξη της εθνικής μας Επανάστασης, γίνεται αντιληπτό ότι «αι των προπατόρων μνήμαι» συνείρουν τις σκέψεις μας με τα μηνύματά τους, με αποτέλεσμα η αναζήτηση της ελευθερίας να ξαναγίνεται ζητούμενο και «ποθούμενο». Αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό για ένα σύστημα εξουσίας που εστιάζει σταθερά στην καταστολή και όχι στην πρόληψη. Κλασική πρακτική, θα μπορούσε να πει κάποιος, από ανθρώπους που έχουν από καιρό χάσει την επαφή με την κοινωνία και τις αξίες της, με αποτέλεσμα μεταξύ λόγου και ράβδου να είναι μονόδρομος η επιλογή της δεύτερης.

Η υποκριτική απόφαση της κυβέρνησης να «τιμήσει» την εθνική μας επέτειο με μια «κλειστή» παρέλαση, ίσα για να βγει από την υποχρέωση, προφανώς φιλοδοξεί να αποτελέσει μια εκτόνωση της καταπίεσης των πολιτών, εργαλειοποιώντας μια ημερομηνία που δεν πρόκειται να ξανάρθει. Πάσχα και Χριστούγεννα θα έχουμε και του χρόνου, όπως και 25η Μαρτίου. Διακοσιετηρίδα, όμως, δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ! Και επειδή γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θα μπορέσει να ανασχέσει το πανελλήνιο κίνημα τέλεσης εκδηλώσεων τιμής που αντρειεύει σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, προσπαθεί να το υποκαταστήσει θεσμικά έστω και την τελευταία στιγμή. Μάταιος κόπος…

Οι αγωνιστές της ελευθερίας ποτέ δεν τιμήθηκαν ουσιαστικά από σφουγγοκωλάριους και χαρτογιακάδες. Ζουν και τιμούνται στη λαϊκή συνείδηση που φωλιάζει στην καρδιά του έθνους μας και που ξέρει να κρίνει λόγια και πράξεις. Αυτή είναι που διαχρονικά πραγματώνει την παρότρυνση του νέου Τυρταίου:

«Τα έθνη που δεν μας ψηφούν, Πατρίδα, Γένος ονειδούν, ας ίδωσιν ανδρείαν κι᾽ ας λάβωσι δειλίαν, να πέσουν, να σπαράξουν, στη φωτιά, μπρε παιδιά!»

https://www.newsbreak.gr/apopseis/188107/sti-fotia-mpre-paidia/

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛ.ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ

Του π. Πέτρου Μινώπετρου*

ιερέα – σκηνοθέτη

Η συνάντησή μου με τον Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Στην διάρκεια της κατοχής, ήταν στην Ε.Π.Ο.Ν. και στον Ε.Λ.Α.Σ.

Θα έλεγα ότι πρώτα έμαθα να διαβάζω από την Αυγή, την προδικτατορική και μετά έμαθα να διαβάζω στο Δημοτικό Σχολείο. Γεννήθηκα το 1955 και θυμάμαι το σοκ που δημιουργήθηκε στο σπίτι μας όταν κυκλοφόρησε το: «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Αν και η Ελλάδα ήταν στην περιφέρεια και στην επαρχία του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το σοκ ήταν τρομακτικό.

Για πρώτη φορά, κομμουνιστές οι οποίοι είχαν δώσει την ζωή τους και είχαν διωχθεί στο όνομα της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας, του Κόμματος και των Ηγετών του, αποκάλυψαν ότι η ουσία της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας  ήταν το Γκουλάγκ.

Ήδη, αυτό είχε δημιουργήσει και μια ρήξη στην σχέση μου  τότε  με την Κομμουνιστική Αριστερά στην εφηβεία μου, αν και ακολούθησα τους δρόμους της λεγόμενης Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία όμως, ποτέ δεν διαχώρισε την θέση της στο θέμα του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού. Σε αντίθεση βέβαια με τα Σοσιαλιστικά Κόμματα της Ευρώπης, που και αυτά όμως άργησαν πάρα πολύ να καταδικάσουν τα Εγκλήματα του Κομμουνισμού εάν δεν ήταν συνένοχα με την σιωπή τους. Κάτω βέβαια από το εφέ Σολζενίτσιν, δηλαδή το αποτέλεσμα Σολζενίτσιν με την Αποκάλυψή του όπως είπε ο φιλόσοφος  Μπερνάρ- Ανρί-Λεβί. Η δεύτερη συνάντησή μου με τον Σολζενίτσιν έγινε, όταν είχα να επιλέξω ανάμεσα σε δύο υποτροφίες  Σκηνοθεσίας.

Η μία υποτροφία  θα έπρεπε να την πάρω το 1978 στην Ιταλία, και το 1977 συνέβη κάτι… πώς να το πούμε; μοιραίο, όταν μου εδόθη η υποτροφία για την Κομμουνιστική Ρουμανία. Όλη αυτή η βίωση των παιδικών μου χρόνων και η σχέση μου με τον πατέρα μου, με οδήγησε να πάω να συναντήσω το Διάβολο. Έτσι, το 1977 βρέθηκα στην Ρουμανία. Εκεί, ανακάλυψα μία κοινωνία κατεστραμμένη, ηττημένη, όπου σε έναν πληθυσμό 25 εκατομμυρίων, δεν υπήρχε οικογένεια, που να μην είχε περάσει κάποιος μέλος της η συγγενής της, από τα Γκουλάγκ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος, όταν σπούδαζα Σκηνοθεσία Κινηματογράφου, ο μηχανικός προβολής, μας είπε σε εμένα και τους συμφοιτητές μου, την εξής ιστορία: «όταν εισέβαλε ο Κόκκινος Στρατός στη Ρουμανία το 1945 οι στρατιώτες με τσουβάλια στους ώμους, έμπαιναν στα σπίτια, τα έσπαγαν, βίαζαν τις γυναίκες και έπαιρναν ότι έβρισκαν. Τασάκια, πορσελάνες, έπιπλα, οικιακά σκεύη καθώς  η Ρουμανία ήταν και η λεγόμενη Γαλλία της Ανατολής».

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπου και αν πέρασε ο Κόκκινος Απελευθερωτικός Στρατός και επέβαλλε την Κομμουνιστική Δικτατορία. Σε αυτή την συνάντηση που είχα με αυτούς τους κατεστραμμένους ανθρώπους, εκεί μου αποκαλύφθηκε το

«Σχέδιο»

Το Σχέδιο του Κομμουνισμού όπως το εμπνεύστηκε ο Μαρξ και όπως ο Σολζενίτσιν αποδεικνύει μαθηματικά, και όχι μόνο ο Μαρξ και ο Χέγκελ και ο Φίχτε, είναι το Γκουλάγκ. Αυτή είναι η ουσία του Κομμουνισμού. Μάλιστα υπάρχουν δύο Γκουλάγκ. Υπάρχει το Γκουλάγκ αυτό καθεαυτό, το εσωτερικό το οποίο περιγράφει ο Σολζενίτσιν, στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» και στο «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» και υπάρχει και το άλλο το Γκουλάγκ, το εξωτερικό Γκουλάγκ, που είναι «η Πτέρυγα των Καρκινοπαθών». Στην Πτέρυγα των Καρκινοπαθών, υπάρχουν τέσσερα ανθρώπινα αρχέτυπα. Το ανθρώπινο πρότυπο του μυστικού πράκτορα της Νικαβεντέ, του ακτιβιστή, του διαφωνούντα και του μαζανθρώπου. Στην «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών» υπάρχουν δύο κόσμοι οι οποίοι συγκρούονται μέσα από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Ο ένας είναι ο Ρουσάνωφ, ο οποίος είναι  πράκτορας και  ακτιβιστής του κόμματος και ο άλλος είναι ο Κωστογλότοφ που στην ουσία είναι η περσόνα και το προσωπείο, που πίσω του κρύβεται ο Σολζενίτσιν.

Η «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών», έχει αναφορά στον καρκίνο. Γιατί κατά τον Σολζενίτσιν, ο Κομμουνισμός είναι ο καρκίνος και απλώνεται με τον ίδιο τρόπο που δουλεύει ο καρκίνος μέσα στον οργανισμό. Όπως είναι το σύστημα των Στρατοπέδων συγκέντρωσης και το δίκτυο των Στρατοπέδων Γκουλάγκ, παρόμοιο είναι και το δίκτυο των Κομμουνιστικών Κομμάτων, το οποίο συγκροτήθηκε σε πρώτη φάση μέσα από την Κομμουνιστική Διεθνή, την λεγόμενη Κομιντέρν. Προϋπήρχε βέβαια το Διεθνές γραφείο του Κομμουνιστικού Κινήματος μέσα από τα οποία το ΚΚΣΕ έλεγχε τα Κομμουνιστικά Κόμματα όλου του Κόσμου. Το Σχέδιο όπως το αποκαλύπτει ο Σολζενίτσιν της Μπολσεβίκικης Κομμουνιστικής Δυστοπίας, είναι «ο Νέος Άνθρωπος και η κατασκευή μιας Νέας Κοινωνίας». Όμως για να γίνει αυτό, πρέπει να εξαφανιστεί οτιδήποτε προϋπάρχει. Το μοντέλο  οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία και το επέβαλλαν οι κομισάριοι της Νικαβεντέ.  Ελάχιστοι ήταν οι κομμουνιστές στην Ρουμανία. Η κοινωνία κομμουνιστικοποιήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και τους κομισάριους. Το ίδιο συνέβη και στις άλλες χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης. Το Σχέδιο λοιπόν είναι ένα: πρέπει να εξοντωθεί οτιδήποτε προϋπάρχει. Όλος ο προηγούμενος  Πολιτισμός. Ο Σολζενίτσιν, όπως και ο Μπερντιάεφ και ο Σεστόφ, ονομάζουν τον Κομμουνισμό, «Νεοβάρβαρο Αθεϊσμό», που ο σκοπός του είναι η εξαφάνιση του Ατόμου, του Προσώπου και της Κοινωνίας και η κατασκευή μέσα από το Γκουλάγκ, του Νέου Ανθρώπου.

Γιατί μέσα από το Γκουλάγκ τι γίνεται; Δεν είναι μόνο το Στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και το ιδανικό οικονομικό μοντέλο παραγωγής. Είναι η αναμόρφωση και η επανεκπαίδευση του Ανθρώπου. Στη Ρουμανία υπήρχε το λεγόμενο «πείραμα του Πιτέστι». Το Πιτέστι είναι μία πόλη εκτός του Βουκουρεστίου. Το Μπολσεβικικό μοντέλο του Μακαρένκο, το οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία είναι το Πείραμα  του Πιτέστι. Συνέλαβαν όλη την Ελίτ της Ρουμανίας, τους  διανοούμενους, μαθηματικούς, φυσικούς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ιερείς και τους έβαζαν να βασανίζει ο ένας τον άλλο: ο πατέρας τον γιο, ο φίλος τον φίλο, η μάνα το παιδί, το παιδί την μάνα, με σκοπό να ξεριζώσουν ότι υπήρχε παλαιό μέσα τους και κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Μετά τα καθημερινά 24ωρα βασανιστήρια, ακολουθούσαν οι βασανισθέντες  ένα μάθημα που ήταν  η Κατήχηση στην Μαρξιστική Λενινιστική Ιδεολογία. Ο Σολζενίτσιν χαρακτήρισε το Πείραμα του Πιτέστι ως την πιο φρικιαστική και αποτρόπαια πράξη βαρβαρότητας  του σύγχρονου κόσμου. Η δύναμη του Σολζενίτσιν είναι ότι μέσα από τα κείμενά του αποδεικνύει και αυτό βέβαια συσχετίζεται και με την Παιδεία του-, ως  μαθηματική εξίσωση το ιδεολογικό φορτίο του Κομμουνισμού και του Ναζισμού. Και για αυτό λέει ότι: «ο Μαρξ, ο Χέγκελ, ο Φίχτε, είναι το Γκουλάγκ –ο Κομμουνισμός». Η ζωή του Σολζενίτσιν είναι ένα Μυθιστόρημα. Καταρχήν στα παιδικά του χρόνια, από την μία, υποβαλλόμενος ο ίδιος στην πλύση του εγκεφάλου την οποία υπέστη στο σχολείο, πιστεύει στην Αναγκαιότητα και στην Νομοτέλεια του Κομμουνισμού. Από την άλλη υπάρχει στο σπίτι του η Πίστη. Εκείνη την περίοδο  όσοι πίστευαν στον Χριστιανισμό, το καθεστώς τους θεωρούσε ψυχικά ασθενείς. Στην τελευταία συνέντευξή του, στο περιοδικό Spiegel, λέει ο Σολζενίτσιν : «η δύναμη του Ανθρώπου και το θεμέλιο του Ανθρώπου, είναι η Πίστη». Ο ίδιος  είχε τη μητέρα του από την μία, το σχολείο και την κοινωνική εκπαίδευση από την άλλη, που ήταν η Πτέρυγα των Καρκινοπαθών.

Αλλά η μεταστροφή του στο Χριστιανισμό γίνεται όταν συμμετέχει στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αξιωματικός στον Κόκκινο Στρατό. Αν και τιμήθηκε δύο φορές ως  ήρωας στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ακόμη  και σήμερα κάποιοι τον συκοφαντούν ως  Ναζί και προδότη. Το εντυπωσιακό είναι ότι ενώ έχει πεθάνει, μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα εάν πάτε σε ένα βιβλιοπωλείο, θα σας κοιτάξουν περίεργα αν ζητήσετε τα βιβλία του Σολζενίτσιν. Εγώ αυτό το έζησα το 1974 -75, γιατί όποιος ζητούσε ένα βιβλίο του, τον κοιτούσαν καχύποπτα. Το 1945 όταν βρίσκεται στην Ανατολική Πρωσία, στέλνει ένα γράμμα στον  φίλο του Nicolai Vitkevic το  οποίο καταφέρνει και το αποκρυπτογραφεί η Νικαβεντέ, γιατί μιλούσε με κωδικούς. Εκεί απομυθοποιεί τον Στάλιν, τον κατηγορεί για τον αποκεφαλισμό  της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού το 1936, με αποτέλεσμα  ο Γερμανικός στρατός όταν εισέβαλε στη Ρωσία να φτάσει στα πρόθυρα της Μόσχας. Εξοντώνει  δηλαδή τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι ήταν μαθητές του Τρότσκι και είχαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού, εκπαιδευόμενοι στην περίοδο του Εμφυλίου κάνοντας τρομερά Εγκλήματα. Αδίστακτοι και χωρίς ενδοιασμούς είχαν φτάσει στα ανώτατα κλιμάκια του Κόκκινου Στρατού. Στο πλαίσιο των Δικών της Μόσχας, με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις, ο Στάλιν εκκαθάρισε τους αντιπάλους του ως εν δυνάμει εχθρούς στο Κόμμα και το Στρατό  όπως έγινε και σε όλη την ιστορία των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Τα ίδια συνέβησαν και στην Ελληνική Αριστερά. Σε αυτό το  γράμμα ο Σολζενίτσιν  αναφέρει τρία θέματα. Πρώτον, καταγγέλλει τον Στάλιν για τη συμφωνία με τον Χίτλερ. Δεύτερο βλέποντας όλη τη φρίκη και πως οι αξιωματικοί και οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, χρησιμοποιούσαν τους Ρώσους στρατιώτες-μιλάμε για 20 εκατομμύρια απώλειες του Ρωσικού Στρατού και  λαού-  αναφέρει ότι: «τα εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα χάθηκαν εξαιτίας της αδιαφορίας της Εξουσίας για την ανθρώπινη ζωή». Τέλος, αμφισβητεί τις περίφημες στρατηγικές ικανότητες, και τη στρατιωτική ιδιοφυία του Στάλιν. Στις 7 Ιουλίου, συνέπεια αυτού του γράμματος, καταδικάστηκε σε 8 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας και σε μόνιμη εξορία.

Ο Σολζενίτσιν σπούδασε μαθηματικά και φυσική. Επίσης  έκανε  τρία χρόνια  σπουδές  και πήρε δίπλωμα από το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας της Μόσχας μέσω αλληλογραφίας. Η μητέρα του ήτανε ασθενής,  και δεν είχαν και την οικονομική κατάσταση για να ταξιδέψει στην Μόσχα. Το Αμερικανικό περιοδικό της Λογοτεχνίας το «Κριτέριον» το Σεπτέμβριο του 2017 ανακήρυξε «Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», ως το σημαντικότερο βιβλίο του 20ού αιώνα. Ο Σολζενίτσιν συνεχίζει την μεγάλη κληρονομιά του Πούσκιν ,του Γκόγκολ, του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι. Και θεωρώ  ότι κλείνει και τον κύκλο. Είναι Τιτάνας της Λογοτεχνίας της Ρωσικής και της Παγκόσμιας, έχει βέβαια αυτόν τον μεσσιανικό και τον σωτηριολογικό χαρακτήρα, που έχουν  οι Ρώσοι συγγραφείς αλλά και οι Σκηνοθέτες. Αυτό το βλέπουμε και στον Αντρέι Ταρκόφσκι. Κατά τον Σολζενίτσιν, το σημαντικότερό του έργο, είναι το R17. Δηλαδή η Ρωσία το ’17, το οποίο το έγραψε έξι χρόνια και που είναι η αποκατάσταση της αλήθειας για το τι συνέβη πράγματι στην Ρωσία, ποιες ήταν όλες οι προϋποθέσεις και το πέρασμα από την Τσαρική Αυτοκρατορία στο Κράτος των Μπολσεβίκων.

Ο Σολζενίτσιν είναι ο εκφραστής της Πλατωνικής Τριάδας στην Λογοτεχνία. Θεωρείται από τους πολιτικούς επιστήμονες και τους θεωρητικούς, ως  ο συγγραφέας που μαζί με τον Βολταίρο, επηρέασαν καθοριστικά, την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Σύμφωνα με ένα ντοκιμαντέρ του BBC κατά την περίοδο των εκτοπίσεών του, δίδαξε ως δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και ως μαθηματικός στη Δευτεροβάθμια. Στο σχολείο που δίδαξε, σε μία απομακρυσμένη επαρχία, οι μαθητές έγιναν όλοι μεγάλοι επιστήμονες και στελέχωσαν  τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα της Ρωσίας. Τα τέσσερα γράμματα (Ε.Σ.Σ.Δ.), ένωση Σοβιετικών, Σοσιαλιστικών, Δημοκρατιών, απέδειξε ότι και τα τέσσερα είναι ψέματα. Ποτέ δεν υπήρχε Ένωση, όπως λέει ο ίδιος, καθώς  δεν υπήρχε Σοβιετική Ένωση με την έννοια των Εργατικών Συμβουλίων, που ονομάζει ο Καστοριάδης: «Άμεση δημοκρατία». Και ποτέ δεν υπήρχε Σοσιαλισμός με την έννοια όχι της δημαγωγίας αλλά της πραγματικής Κοινωνικής Ισότητας. Είναι αυτός, ο οποίος πέρα από την φρίκη και τη θηριωδία του Κομμουνισμού, καταδίκασε το Ψέμα. Και επίσης είναι αυτός ο οποίος χαρτογράφησε και κωδικοποίησε τους τρείς όρους στην παγκόσμια βιβλιογραφία και στην Παγκόσμια Ιστορία. Γκουλάγκ, Ζεκ και Διαφωνών. Διαφωνών είναι το πρόσωπο το οποίο διαφωνεί ή έχει μία άλλη άποψη σε μια Ολοκληρωτική Κοινωνία, σε σχέση με όλη την Κοινωνία ή σε σχέση με την ομάδα που βρίσκεται, που λέει την αλήθεια και που οι συνέπειες είναι: η ανάκριση, η σύλληψη, το Γκουλάγκ, ή ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο ψυχιατρείο, η εξόντωση. Το 1967 στην Ένωση Σοβιετικών συγγραφέων, κατήγγειλε ότι στο «DNA του Κομμουνισμού είναι το Ψέμα». Όταν ο θεσμός του βραβείου Νόμπελ ντροπιάστηκε  από τον άθλιο ψευδοσυγγραφέα και πλαστογράφο, τον Σόλοχοφ με τον «ήρεμο Ντον»,  αυτός ο ψευδοσυγγραφέας   δήλωσε στην Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων ότι: «πρέπει να  απαγορευτεί  στο  Σολζενίτσιν να γράφει». Ο Σολζενίτσιν καταγγέλλοντας στην Ένωση το Ψεύδος του Κομμουνισμού, είχε την υποστήριξη των αντικαθεστωτικών της Ανατολικής Ευρώπης. Οι Διαφωνούντες στην Ρουμανία, η Επιτροπή Πάουλ Γκόμα και στην Τσεχοσλοβακία οι τρεις από την Χάρτα της Πράγας  διάσημοι συγγραφείς, Κόχουτ, Χάβελ και Βακούλικ εκδήλωσαν την αλληλεγγύη τους. Το  ίδιο συνέβη και στην Ουγγαρία και στην Πολωνία.

Θα  έλεγα ότι η ζωή του, είναι ένα θαύμα για τους εξής λόγους: ήταν ένας άνθρωπος που έζησε όλες τις συμφορές. Τον Κομμουνιστικό Ολοκληρωτισμό, το Γκουλάγκ, την εκτόπιση, την εξορία, τον καρκίνο. Αυτοθεραπεύτηκε. Κατέγραψε όλη την Ιστορία των Γκουλάγκ, απονομιμοποίησε το Κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο είναι το πιο Εγκληματικό στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Ένα Αστυνομικό καθεστώς, οργανωμένο με  διαβολικό τρόπο,  στο να εξοντώνει τους αντιπάλους του. Ο ίδιος  επέζησε, έφτασε 90 χρονών, και πάντα έλεγε ότι: «προσεύχομαι στον Θεό, να τελειώσω την Ιστορία της Ρωσίας του 20ού αιώνα». Και σύμφωνα με τη μαρτυρία της γυναίκας του, Ναταλίας Σβέτλοβα, την κάλεσε  μία εβδομάδα πριν να πεθάνει και αφού έγραψε και την τελευταία φράση, της είπε: «τώρα θα παραδοθώ στον Θεό».

«Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του και εμείς να αξιωθούμε να έχουμε τον σταυρό της μνήμης του».

*Ο πατήρ Πέτρος Μινώπετρος ήταν σκηνοθέτης, έγινε ιερέας και διαπρέπει ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδές στη σκηνοθεσία, σκηνοθέτησε έργα για την τηλεόραση τον κινηματογράφο και την όπερα, έχει συγγράψει πλήθος σεναρίων, και μεταξύ άλλων έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως καθηγητής σε ιδιωτικά σχολεία, κολλέγια και ανώτερες σχολές με αντικείμενο τη σκηνοθεσία και τον κινηματογράφο

https://www.thepresident.gr/2021/03/14/ta-egklimata-toy-kommoynistikoy-oloklirotismoy-mesa-apo-tis-martyries-toy-al-solzenitsin/?fbclid=IwAR2_w0BY-8h-yyOSsS_DRdJZdVqrBP-BjlHM3XH3dLPm_gCVb5SD7vhdRkA#.YFJSQV-Flco.facebook