ΟΙ ΛΑΜΟΓΙΕΣ ΤΟΥ "ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΚΙ" ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥΣ

Του Αλέξανδρου Ζώρη, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.

Σχετικά με το πολυδιαφημισμένο (από τα συστημικά ΜΜΕ) βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου, με τίτλο "Λαμόγια στο Χακί", έχει ήδη γραφεί άρθρο στην ιστοσελίδα μας, από τον κο Μάνο Χατζηδάκη, με τίτλο "Λαμόγια στο Χακί - Η Ιστορική Λαθροχειρία & η Αναγκαία Απάντηση". Εκεί λοιπόν, ο κος Χατζηδάκης περιγράφει το ύφος, τις πηγές, την τεκμηρίωση, αλλά και την επιχειρηματολογία και μεθοδολογία που χρησιμοποίησε ο κος Ελευθεράτος κατά τη δημιουργία του πονήματός του. Δείχνει δηλαδή τη νοοτροπία και τον τρόπο δόμησης αυτού του βιβλίου. Σκοπός του δικού μας άρθρου είναι να δώσουμε κάποια συγκεκριμένα και απτά παραδείγματα από το βιβλίο του κου Ελευθεράτου και να τα αντικρούσουμε, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και μια σημαντική πτυχή της νοοτροπίας του κου Ελευθεράτου ως προς το πώς γράφει ιστορία. Αυτή η πτυχή έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις αναφερόμενων γεγονότων από τον κο Ελευθεράτο, όχι απλά υπάρχουν στοιχεία και μαρτυρίες που αντικρούουν τις δικές του πηγές (άρα θα έπρεπε ως στοιχειωδώς αντικειμενικός συγγραφέας να τα είχε λάβει υπ' όψιν), αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αυτά τα στοιχεία υπάρχουν μέσα σε βιβλία που υποτίθεται ότι έχει χρησιμοποιήσει και ο ίδιος, εφόσον τα παραθέτει στο τέλος του έργου του ως βιβλιογραφία (άρα, κάλλιστα μπορεί να συμπεράνει κάποιος  ότι ο κος Ελευθεράτος, είτε παραθέτει στην βιβλιογραφία του, έργα που δεν έχει διαβάσει, είτε επιλέγει το ποια στοιχεία θα παρουσιάσει από αυτά…). Βάση του άρθρου μας, αποτελούν τα στοιχεία από το βιβλίο του κου Χατζηδάκη "Λαμόγια Χωρίς Χακί - Η Απάντηση στο "Λαμόγια στο Χακί" και την Ιστορική Λαθροχειρία" (όπως άλλωστε και το άρθρο του κου Χατζηδάκη το οποίο αναφέραμε, αποτελεί τον πρόλογο του βιβλίου του), προσθέτοντας όμως και αρκετές  δικές μας, επιπλέον πινελιές! Παροτρύνουμε τους αναγνώστες να μελετήσουν το βιβλίο του κου Χατζηδάκη, ώστε να έχουν ολοκληρωμένη την εικόνα του θέματος.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ότι ο κος Ελευθεράτος επιλέγει να κρατήσει όποια βιβλιογραφική αναφορά τον βολεύει για κάποιο γεγονός, αγνοώντας ταυτόχρονα πλείστες άλλες, αντίθετες αναφορές για το ίδιο γεγονός , είναι  ο διάλογος μεταξύ Σ. Παττακού και Α. Παπανδρέου, όπως αποτυπώνεται στο βιβλίο του τελευταίου (Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα) και τον παραθέτει με αυτή την εκδοχή και ο κος Ελευθεράτος! Φυσικά μας αποκρύπτει ότι υπάρχει και άλλη εκδοχή του ίδιου διάλογου, γνωστή τουλάχιστον από τη δεκαετία του '80 ή και νωρίτερα. Ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Δήμος Μπότσαρης  στο βιβλίο του "Ανδρέας" του 1984 και σελίδες 112-122, παραθέτει και τις δύο εκδοχές του διαλόγου, ενώ επισημαίνει στη σελίδα 110 τα εξής για την 2η εκδοχή του διαλόγου (αυτή δηλαδή που δεν παρουσίασε ποτέ στους αναγνώστες του ο κος Ελευθεράτος) "Ο διάλογός του με τον Παττακό δεν έχει αμφισβητηθεί, αφού υπάρχει στο αρχείο του η κασέτα, που ο κάτοχός της ισχυρίζεται ότι είναι γνήσια και αυθεντική. Απομαγνητοφώνηση της κασέτας, έχει δημοσιευθεί σε καθημερινή εφημερίδα της Αθήνας που δεν κυκλοφορεί σήμερα".  Στο βιβλίο του "Η Μεγάλη Περιπέτεια" που κυκλοφόρησε το 1987, Ο συγγραφέας του, Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, γράφει τα εξής σχετικά με την εκδοχή Παττακού για τον διάλογο  "Το κείμενο της συνομιλίας αυτής δημοσιεύθηκε επανειλημμένως , δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανένα και μας δίνει ανάγλυφο τον χαρακτήρα του Ανδρέα" και στη συνέχεια παραθέτει κάποια αποσπάσματα. Ο ίδιος ο Σ. Παττακός εν τέλει δημοσιεύει ολόκληρο τον διάλογο στο βιβλίο του "Ημέραι και Έργα" το 1998. Ο καλόπιστος αναγνώστης ας αναρωτηθεί λοιπόν. Ο κος Ελευθεράτος, ως υποτίθεται αντικειμενικός ιστοριογράφος, όφειλε ή δεν όφειλε να παρουσιάσει και την αντίθετη εκδοχή του ίδιου γεγονότος, εφόσον αυτή μαρτυρείται στην βιβλιογραφία; Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο κος Ελευθεράτος αγνοεί τα συγκεκριμένα συγγράμματα, γνωρίζει όμως σίγουρα το βιβλίο του Θεόδωρου Κουλουμπή (71…74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού), εφόσον το έχει συμπεριλάβει στη βιβλιογραφία του! Σε αυτό λοιπόν το βιβλίο, υπάρχει μία περικοπή που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να είχε προβληματίσει τουλάχιστον τον κο Ελευθεράτο για το αν ο διάλογος στο βιβλίο του Παπανδρέου αποτυπώνει την πραγματικότητα! Στη σελίδα 291 λοιπόν, όπου υπάρχει η ημερολογιακή καταγραφή με ημερομηνία 09.04.1974, γράφει ο Κουλουμπής για τον Νικόλαο Μακαρέζο "Ενώ μιλούσε για τον Ανδρέα Παπανδρέου, είπε ότι ο Ανδρέας είναι γελοίο υποκείμενο. Θα πρέπει να ακούσετε κάποια φορά, μου είπε, τη συζήτησή του με τον Παττακό, η οποία είχε μαγνητοφωνηθεί, και εκεί θα δείτε πως ο Ανδρέας σερνόταν μπροστά στον Παττακό"…

Μιας και αναφέραμε το βιβλίο του Κουλουμπή, μέσα από αυτό μας δίνει μια"συγκλονιστική" πληροφορία ο κος Ελευθεράτος (σελ. 23-25)! Ότι ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, υπουργός του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, δεν συμπαθούσε τη "χούντα"!!Τρομερό επιχείρημα, λες και όλοι οι δικτάτορες ή αξιωματούχοι δικτατορικών καθεστώτων, συμπαθούν αλλήλους αναγκαστικά ή δείχνουν υποχρεωτικά αλληλεγγύη σε αντίστοιχα καθεστώτα! Τον πληροφορούμε πάντως τον κο Ελευθεράτο ότι υπάρχει αλληλογραφία Μανιαδάκη-Λαδά (σε βιβλίο του Κ. Πλεύρη, διευθυντή του γραφείου του Λαδά) οπού δείχνει άλλες απόψεις του Μανιαδάκη να εκφράζονται...

Άλλη, εξίσου "συγκλονιστική" πληροφορία, στις σελίδες 25 και 26, η επιστολή του Σάββα Κωνσταντόπουλου στον Κ. Καραμανλή, όπου ο "θεωρητικός" του καθεστώτος (όπως τον αποκαλεί ο κος Ελευθεράτος) εκφράζεται αρνητικά για την κατάσταση που επικρατεί. Αφού μιλάει για "φαυλότητα" ο "θεωρητικός" του καθεστώτος, έτσι θα είναι, υποθέτει ο κος Ελευθεράτος! Να του υπενθυμίσουμε όμως ότι ο Σ. Κωνσταντόπουλος τα είχε καλά με όλους από την ευρύτερη εθνικόφρονα παράταξη (Καραμανλή, αρχιεπίσκοπο Μακάριο, Βασιλέα Κωνσταντίνο, καθώς και Ιωαννίδη μετά…, όλοι δηλαδή αντίπαλοι του Παπαδόπουλου και αντίπαλοι μεταξύ τους). Άρα, προφανώς και έλεγε στον καθένα από αυτούς, ότι ήθελαν να ακούσουν…[1]Αλλά αφού κάναμε αναφορά στον Σ. Κωνσταντόπουλο, ας πούμε και για την περίπτωση που περιγράφει ο κος Ελευθεράτος στις σελίδες 248 - 249. Προκειμένου να πλήξει το κύρος του τότε υπουργού Οικονομικών Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου και με αφορμή μία όντως υπερβολική και ατυχή σε έκφραση, εγκύκλιο του υπουργού, μας πληροφορεί ο κος Ελευθεράτος ότι μέχρι και ο Σ. Κωνσταντόπουλος αγανάκτησε με αύτη και έγραψε επικριτικό άρθρο (πράγματι έτσι έγινε)! Αυτό όμως που δεν μας πληροφόρησε, είναι το γεγονός ότι μετά την αποχώρηση Ανδρουτσόπουλου από την κυβέρνηση τον Μάιο του 1973, ο Κωνσταντόπουλος έγραψε εξυμνητικό άρθρο για τον Ανδρουτσόπουλο, όπου παραδέχτηκε χαρακτηριστικά πως "Ως υπουργός των Οικονομικών εσήκωσε το βάρος μιας αποφασιστικής δημοσιονομικής μεταρρυθμίσεως. Έγινε, ως είναι φυσικόν, στόχος μεγάλων επικρίσεων. Η εναντίον του κριτική υπήρξεν άδικος και το γράφομεν ημείς οι οποίοι ησκήσαμεν κατ'αυτού έλεγχον κατά τα πρώτα βήματα της εφαρμογής της δημοσιονομικής  πολιτικής του".[2]

ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ

Ένα κορυφαίο μαργαριτάρι του "Λαμόγια στο Χακί" είναι αυτό που γράφει στην σελίδα 294  ότι δήθεν ο λόγος που επιλέχθηκε ο Σπύρος Μαρκεζίνης το '73 ως πρωθυπουργός, ήταν για να βάλει σε τάξη τα οικονομικά που οι "χουντικοί" είχαν αποτύχει! Εκτός του  ότι δεν αντιλαμβανόμαστε καθόλου την λογική αυτού του συμπεράσματος (γιατί δηλαδή το να επιλέξει ο Παπαδόπουλος για πρωθυπουργό  έναν πολιτικό που υπήρξε στο παρελθόν επιτυχημένος υπουργός Συντονισμού, συνιστά απόδειξη αποτυχίας στα οικονομικά;)  ας ενημερώσει κάποιος τον κο Ελευθεράτο ότι στο βιβλίο - ημερολόγιο του Λεωνίδα Παπάγου που έχει συμπεριλάβει στη βιβλιογραφία του (Σημειώσεις 1967-1977), φαίνεται ότι ήδη από το '68 συνομιλούσε ο Παπαδόπουλος με τον Μαρκεζίνη για την πολιτικοποίηση! Μήπως από το '68 είχαν πρόβλημα με την οικονομία; Οι σχετικές συνεννοήσεις αναφέρονται επίσης και στον τόμο "ΕΛΛΑΣ Β" του "Νεωτέρου Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού Ηλίου" και μάλιστα με αρκετές λεπτομέρειες, εφόσον ο εκδότης του "Ηλίου", Ιωάννης  Πασσάς ήταν αυτός που έδρασε ως διαμεσολαβητής μεταξύ Παπαδόπουλου και Μαρκεζίνη! Ξεκάθαρη αναφορά σε πρόθεση του Μαρκεζίνη για συνεργασία με το καθεστώς ήδη από το 1968, υπάρχει και στην επίσημη έκδοση ντοκουμέντων του State Department με τίτλο Foreign Relations of the United States και συγκεκριμένα στον τόμο "1964-1968 Volume XVI Cyprus; Greece; Turkey"(ντοκουμέντο 365 με ημερομηνία 27 Μαρτίου 1968).

Προκείμενου να κάνει στους αναγνώστες του ακόμα πιο μισητή την "χούντα" ο κος  Ελευθεράτος την παραλληλίζει με το καθεστώς Πινοσέτ (σελ. 232-3), ότι δήθεν τα καθεστώτα ήταν, ειδικά στην οικονομία, παρόμοια! Συγκεκριμένα αποκαλεί την οικονομική πολιτική επί Παπαδόπουλου, "πρωτονεοφιλελεύθερη" και ότι προηγήθηκε του Πινοσέτ όχι μόνο χρονικά αλλά και ως φιλοσοφία! Αδόκιμη σύγκριση εντελώς, σε όποιο τομέα και να γίνει αναφορά, διότι για το μεν καθεστώς Πινοσέτ υπάρχουν πλείστα στοιχεία για το πώς οι ΗΠΑ και ειδικότερα η CIA προετοίμασε το έδαφος και βοήθησε στην εγκαθίδρυση αυτού του καθεστώτος, σε αντίθεση με την περίπτωση της 21ης Απριλίου όπου όλα τα στοιχεία αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο (μη εμπλοκή των ΗΠΑ). Δεν τίθεται επίσης θέμα σύγκρισης ως προς την σκληρότητα των δύο καθεστώτων, αφού επί Πινοσέτ χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν με πολιτικά κριτήρια, ενώ επί Παπαδόπουλου, υπήρξε αναίμακτη επικράτηση και πέρα από τα πρώτα μέτρα εκτάκτου ανάγκης προκειμένου να επικρατήσει το κίνημα, στη συνέχεια σταδιακά απελευθερώθηκαν οι εξόριστοι (μέχρι το σημείο του να κλείσουν οι τόποι εξορίας), καταργήθηκαν τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων το 1971, ενώ δόθηκαν και γενικές αμνηστίες (ακόμη και στον επίδοξο δολοφόνο του Παπαδόπουλου, Α. Παναγούλη). Όσο για τα οικονομικά, ειλικρινά απορούμε. Τι σχέση μπορεί να έχει το καθεστώς Πινοσέτ, όπου οι ιδιωτικοποιήσεις γνώρισαν την αποθέωση, με το καθεστώς Παπαδόπουλου όπου οι ΔΕΚΟ παρέμειναν κρατικές, κρατικοποιήθηκε ο Ιππόδρομος, οι δημόσιες επενδύσεις αυξήθηκαν και εκπονήθηκαν 5ετη (και 15ετες) προγράμματα οικονομικής αναπτύξεως ; Πως συμβιβάζεται ο νεοφιλελευθερισμός με τον ενδεικτικό και προοπτικό προγραμματισμό της οικονομίας, καθώς και με την συνταγματική κατοχύρωση (για πρώτη φορά στην Ελλάδα) της κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας (δηλαδή την συνταγματική κατοχύρωση του κοινωνικού κράτους); Να τονίσουμε επίσης ότι ο μαρξιστής καθηγητής Μάριος Νικολινάκος[3](τον οποίο γνωρίζει βιβλιογραφικά ο κος Ελευθεράτος μιας και παραθέτει κάποιο έργο του στην βιβλιογραφία του) τον Νοέμβριο του 1969 σε σχόλιό του που μεταδόθηκε από την ελληνική εκπομπή της  Deutsche Welle, υποστήριξε ότι το πρώτο 5ετές πρόγραμμα της 21ης Απριλίου, ήταν  πρακτικά μία αντιγραφή του 5ετούς προγράμματος 1966-1970 που εκπονήθηκε από την κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου! Την Ένωση Κέντρου όμως αναφέρει ο κος Ελευθεράτος ως παράδειγμα κυβέρνησης που ακολούθησε κευνσιανές πολιτικές (σελ. 232), προκειμένου να δείξει την αντίθεση με τους "πρωτονεοφιλελεύθερους" της 21ης Απριλίου! Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι την άποψη Νικολινάκου την συμμεριζόταν και ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου, όπως φαίνεται στο συλλογικό έργο σε επιμέλεια Clogg - Γιαννόπουλου(σελ. 77), το όποιο έργο χρησιμοποιεί βιβλιογραφικά πολύ ο κος Ελευθεράτος, αλλά φαίνεται ότι αυτή την πληροφορία την αγνόησε…Τέλος, οφείλουμε να πούμε ότι η οικονομική ανάπτυξη της Χιλής επί Πινοσέτ άργησε αρκετά να συμβεί (με κάποια έτη να υπάρχει και αρνητικό ρεκόρ), ενώ επί Παπαδόπουλου συνέβη άμεσα (βλ. τα σχετικά στοιχεία από την ιστοσελίδα της World Bank). Να ενημερώσουμε πάντως τον κο Ελευθεράτο ότι σε βιβλίο που έχει συμπεριλάβει στη βιβλιογραφία του(το συλλογικό των εκδόσεων Καστανιώτη που κυκλοφόρησε το 1999 σε επιμέλεια Ρήγου, Σεφεριάδη και Αθανασάτου),υπάρχει ανάλυση που ακριβώς αποδεικνύει το αντίθετο των ισχυρισμών του (σελ. 14-26)!Το ότι ήταν δηλαδή άλλης υφής το καθεστώς Πινοσέτ και άλλης υφής του Παπαδόπουλου.

Μας "πληροφορεί" επίσης στις σελίδες 233-237 ο κος Ελευθεράτος ότι το καθεστώς δεν διέθετε "οικονομικούς εγκεφάλους" παρά μόνο 3 εκ των οποίων τους 2 αποπειράται ανεπιτυχώς και βασισμένος σε συκοφαντικά δημοσιεύματα (φοβερή ιστοριογραφική προσέγγιση...) να τους βγάλει απατεώνες! Μάλιστα προβαίνει και στις εξής ανυπόστατες κρίσεις! "Μόνο ως ανέκδοτο θα μπορούσε να λεχθεί ότι η χούντα διέθετε μεγάλα οικονομικά μυαλά…Κατά συνθήκη "ειδήμονες" έγιναν οι "εθνοσωτήρες", οι οποίοι άλλωστε στερήθηκαν νωρίς των υπηρεσιών και των υποδείξεων που θα μπορούσαν να τους προσφέρουν ορισμένοι τεχνοκράτες του χρηματοπιστωτικού τομέα…Αδυνατούσε το καθεστώς να στηριχτεί επαρκώς σε έμπειρους διαχειριστές του οικονομικού συστήματος. Για να καλύψει το κενό, προσέφυγε στις συμβουλές της…καρδιάς του συστήματος. Συνεγελαζόμενη με επιχειρηματίες, πλοιοκτήτες και ιδιοκτήτες τραπεζών, η χούντα "μάθαινε" να διεκπεραιώνει ταχύτερα και πιστότερα ο, τι υπαγόρευε η αγορά".  Ας ενημερώσουμε λοιπόν τον κο Ελευθεράτο ότι ο "αντιχουντικός" Μελέτης Μελετόπουλος στο βιβλίο του το οποίο έχει συμπεριλάβει και ο κος Ελευθεράτος στη βιβλιογραφία του (αλλά προφανώς και το παραβλέπει) αναφέρει ολόκληρο κατάλογο ανθρώπων που συμμετείχαν στον οικονομικό σχεδιασμό του καθεστώτος, αλλά και γενικότερα στη στελέχωση του(σελ. 371-381)[4], οπού πολλοί από αυτούς ήταν πρώην σύμβουλοι πρωθυπουργών, γ. γ υπουργείων και διοικητές δημοσίων οργανισμών προ "χούντας" (βλ. και τη φράση του συγγραφέα, στη σελ. 393, "Δεν πρέπει να είναι άσχετο προς αυτό, το γεγονός ότι  στην Επιτροπή του Προγράμματος και γενικά στο οικονομικό επιτελείο της Χούντας συμμετείχαν και πολλοί τεχνοκράτες των προηγουμένων κυβερνήσεων")! Σε αρκετούς από αυτούς αναγνωρίζει αξία ο κος Μελετόπουλος(σελ. 377)! Αξίζει να αναφέρουμε και μία χαρακτηριστική φράση του μαρξιστή καθηγητή Νικολινάκου από το βιβλίο του που μνημονεύσαμε παραπάνω. Γράφει λοιπόν στη σελίδα 146 ότι "Κατά τα άλλα, η οικονομική πολιτική ασκήθηκε από τα ίδια πρόσωπα που και στις προηγούμενες, κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις αποτελούσαν το προσωπικό των υπουργείων και των ομάδων προγραμματισμού". Αναρωτιόμαστε πάντως, αφού αναφέρθηκε (επικριτικά) ο κος Ελευθεράτος στους Κωνσταντίνο Θάνο και Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, γιατί δεν αναφέρθηκε και στους Ιωάννη Κούλη, Αριστείδη Δημόπουλο, Ηλία Μπαλόπουλο, Εμμανουήλ Φθενάκη, Ιούλιο Ευλάμπιο, Ιωάννη Ροδινό - Ορλάνδο, Χρήστο Αχή, Σωτήριο Αγαπητίδη, Μιχαήλ Κοζώνη, Λουκά Πάτρα,  Σπυρίδωνα Λιζάρδο και Γεώργιο Πεζόπουλο! Δεν συμμετείχαν αυτοί στον σχεδιασμό και υλοποίηση της οικονομικής πολιτικής του καθεστώτος; Ή μήπως δεν βρήκε κάτι το μεμπτό να γράψει για αυτούς; Μάλλον το δεύτερο…

Το βιβλίο του κου Ελευθεράτου ως προς την παράθεση οικονομικών στοιχείων, είναι η αποθέωση της "δημιουργικής λογιστικής"! Οποιοσδήποτε στοιχειωδώς λογικός και αντικειμενικός οικονομολόγος , στατιστικολόγος ή απλά λογιστής, θα τραβήξει τα μαλλιά του με αυτά που γράφει ο κος Ελευθεράτος, αλλά κυρίως με τον τρόπο που παραθέτει τα στοιχεία του! Κατ' αρχάς, δεν κάνει ποτέ συνολική αποτίμηση των διαφόρων τομέων οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής του τότε καθεστώτος, στους οποίους αναφέρεται (βιομηχανία, τουρισμός, ναυτιλία, αγροτική πολιτική, οικιστική πολιτική, παιδεία, υγεία, εργασιακά κλπ). Ο αναγνώστης θα βρει μόνο σκόρπιες αρνητικές κρίσεις σε μεμονωμένα σημεία των παραπάνω τομέων! Από εκεί και πέρα, ως προς την παράθεση και σύγκριση οικονομικών δεικτών και πριν αναφέρουμε το πώς τα γράφει ο κος Ελευθεράτος, πρέπει να κάνουμε μία απαραίτητη διευκρίνιση!  Πάγια αρχή προκειμένου να βγαίνουν υπεύθυνα συμπεράσματα σε τέτοια ζητήματα, είναι η σύγκριση ομοειδών πραγμάτων! Όταν λοιπόν κάποιος εξετάζει την περίοδο διακυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου και τα πεπραγμένα της και θέλει να προβεί σε συγκρίσεις με άλλες περιόδους, αυτό είτε θα γίνει με βάση το ποιος κυβερνούσε (π.χ. Παπάγος, Καραμανλής κλπ, ασχέτως του πόσα έτη κυβερνούσε ο καθένας τους), όπου κατά τη γνώμη μας, είναι και ο πιο ορθός τρόπος, είτε η βάση σύγκρισης θα είναι ο αριθμός ετών, άρα η περίοδος Παπαδόπουλου (1967-1973) θα πρέπει να συγκρίνεται με αντίστοιχες 7ετίες (ασχέτως αν μέσα σε αυτά τα έτη περιλαμβάνεται ένας ή περισσότεροι κυβερνήτες). Ο κος Ελευθεράτος δεν επιλέγει καμία από αυτές τις μεθόδους, παρά ακολουθεί την μέθοδο του "ό,τι να 'ναι", ή μάλλον του "ό,τι με βολεύει"! Έτσι λοιπόν, σχεδόν ποτέ δεν θα δούμε στο βιβλίο του σύγκριση οικονομικών δεικτών της 21ης Απριλίου τόσο με πριν, όσο και μετά, αλλά κάποιες φορές με το πριν και κάποιες με το μετά(όπως βολεύει δηλαδή για τα συμπεράσματά του). Συγκρίσεις με το εξωτερικό, ουδέποτε. Όσο για τα έτη σύγκρισης, εδώ είναι η αποθέωση της "δημιουργικής λογιστικής" που αναφέραμε πριν! Ο αναγνώστης θα βρει αναφορές στις περιόδους  1967-1970(σελ. 112, 208, 157,257), 1967-1971(σελ. 100, 250, 281), 1967-1973(σελ. 102, 261, 270), 1967-1974(σελ. 259, 263 και γενικά όταν οι χάλια επιδόσεις της περιόδου Ιωαννίδη βολεύουν ώστε να χαμηλώσουν τον μέσο όρο της περιόδου Παπαδοπούλου), ακόμη και 1968-1973 (σελ. 122, 291, 304), 1968-1974 (σελ. 215,241,254), 1968-1972 (σελ. 223) επίσης, το κορυφαίο 1966-1972(!!), όπου συμπεριλαμβάνεται δηλαδή και "προ-χουντικό" έτος στην εξεταζόμενη περίοδο…και τέλος, το 1967-1972 (σελ. 118), όπου στη συγκεκριμένη εξωφρενική περίπτωση, ο κος Ελευθεράτος συγκρίνει δαπάνες μίας 6ετίας με μία…9ετία(!!), με την περίοδο 1958-1966 δηλαδή…κοινώς, αχταρμάς!!

Είναι άξιο απορίας πάντως, το ότι αρκέστηκε ο κος Ελευθεράτος σχεδόν αποκλειστικά σε δευτερογενείς πηγές προκειμένου να στηρίξει τους οικονομικούς (και όχι μόνο) ισχυρισμούς που αναπτύσσει στο βιβλίο του! Δείγμα προχειρότητας ή σκοπιμότητας; Άγνωστο! Πάντως, με απλή διαδικτυακή αναζήτηση, μπορεί κάποιος να βρει αρκετές πρωτογενείς πηγές σχετικές με την οικονομία της Ελλάδος, π.χ. τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ (στην αγγλική γλώσσα) για την Ελλάδα, αλλά και άφθονες εκδόσεις της ΕΛ.ΣΤΑΤ. από την ιστοσελίδα της ηλεκτρονικής της βιβλιοθήκης (μηνιαίο στατιστικό δελτίο, στατιστική επετηρίδα, συνοπτική στατιστική επετηρίδα, Εθνικοί Λογαριασμοί, δελτίο στατιστικής εμπορικής ναυτιλίας, μηνιαίο δελτίο στατιστικής εξωτερικού εμπορίου κ.α.)

Γενικότερα πάντως, από όλα αυτά τα αναξιόπιστα ή και στρατευμένα βιβλία και τις δευτερογενείς (σχεδόν αποκλειστικά) πηγές που παραθέτει ο κος Ελευθεράτος στη βιβλιογραφία του, αν οι αναγνώστες κάνουν τον κόπο και διαβάσουν τις 3 πιο σοβαρές πήγες που έχει, δηλαδή τον Σόλωνα Γρηγοριάδη, τον Μελέτη Μελετόπουλο και τον αντίστοιχο τόμο (16ος) από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών, θα διαπιστώσουν ότι δεν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα στην οικονομία, όσο τα παρουσιάζει ο κος Ελευθεράτος! Απλά επιλέγει να βασίζεται περισσότερο σε συγγραφείς τύπου Ζορμπαλά και Μπενά…

Σχετικά με τα κοινωνικά ζητήματα, θα αναφέρουμε το πιο κραυγαλέο παράδειγμα από το βιβλίο του κου Ελευθεράτου, το ζήτημα των εργατικών ατυχημάτων, όπου ο συγγραφέας θέλει να παρουσιάσει το τότε καθεστώς ως ανάλγητο και αδιάφορο για τους εργάτες, με αποτέλεσμα να αυξηθούν κατακόρυφα τα θανατηφόρα ατυχήματα! Αντιγράφουμε αυτούσιο το αντίστοιχο κεφάλαιο από το βιβλίο του κου Μάνου Χατζηδάκη, που μνημονεύσαμε παραπάνω.

"Τό «Λαμόγια στό χακί», ἀσχολεῖται καί μέ τά Ἐργατικά Ἀτυ­χήματα τῆς περιόδου. Καί ἀγωνίζεται νά ἀποδείξει τήν “ἄναλ­γησιά” του καθεστῶτος ἰσχυριζόμενος ὅτι δῆθεν αὐτά αὐξήθηκαν δρα­ματικά τότε.

Ἡ πρώτη παραπλάνηση ἀφορᾶ στήν ἀποκλειστική ἀσχολία ὄχι μέ τά Ἐργατικά Ἀτυχήματα στό σύνολό τους ἀλλά μόνο μέ τά θανατηφόρα. Τοῦτο γίνεται ἐσκεμμένα. Διότι χρέος τοῦ Κράτους εἶ­ναι ἡ πρόληψη τῶν ἀτυχημάτων. Ὅταν ὅμως συμβαίνουν, τό ἐ­άν θά εἶναι θανατηφόρα ἤ ὄχι, ἐναπόκειται στήν τύχη ἤ στόν Θεό..

 Ἡ δεύτερη παραπλάνηση πού ἐπιχειρεῖται ἀφορά στήν πλήρη ἔλλειψη ἀναλογικῆς συγκρίσεως μεταξύ τοῦ ποσοστοῦ ἀτυχη­μά­των σέ σχέση μέ τήν ἀντίστοιχη ἐκβιομηχάνιση καί αὔξηση τοῦ ἀπασχολούμενου ἐργατικοῦ δυναμικοῦ.

Γιά νά δοῦμε λοιπόν ποιά εἶναι ἡ πραγματικότητα καί σέ αὐ­τόν τόν τομέα: Τά στοιχεῖα μας βασίζονται στήν πιό ὁλοκλη­ρωμένη μελέτη πού ἔχει γίνει ἐπί τοῦ θέματος: Τήν ἔκδοση τοῦ «Ἑλληνικοῦ Ἰνστιτούτου Ὑγιεινῆς καί Ἀσφάλειας τῆς Ἐργασίας» μέ τίτλο «Στατιστι­κές Ἐργατικῶν Ἀτυχημάτων στήν Ἑλλάδα», τοῦ Ph. D Σπύρου Μπράνη (ἔκδοση 1998).

Στήν μελέτη αὐτή, διαπιστώνεται ὅτι ἀπό τό 1945 καί ἔπειτα, ὀ­πότε καί ἄρχισε διεύρυνση τῆς ἀπασχολήσεως καί ἐγκαθίδρυση βιομηχανικῆς ὑποδομῆς, αὐξήθηκαν παράλληλα καί τά ἐργατικά ἀτυχήματα.

 Στήν ἴδια μελέτη, παρατίθενται πίνακες μέ τά με­­ταπολεμικά ἐργατικά ἀτυχήματα κατ’ ἔτος. Θά ἀρκεσθοῦμε στήν σύγκριση τῆς προαπριλιανῆς 7ετίας 1960 - 1966 μέ τήν ἀπριλια­νή 1967 - 1973, γιά νά ἐξαγάγουμε τά συμπεράσματά μας.

Κατά τήν 7ετία 1960 - 1966 εἴχαμε τά ἑξῆς ἐργατικά ἀτυχή­μα­τα κατ’ ἔτος:

1960: 36768

1961: 42422

1962: 45938

1963: 47469

1964: 47824

1965: 50477

1966: 50864

Βλέπουμε ὅτι ἡ 7ετία 1960 - 1966 εἶχε στό σύνολο 321.762 ἐργατικά ἀτυχήματα. Καί ὅτι στά ἔτη 1965 καί 1966 τά ἀτυ­χήματα σημείωσαν ρεκόρ ξεπερνώντας τά 50.000, γεγονός πού δέν παρα­τηρήθηκε ποτέ ἄλλοτε, οὔτε πρίν, οὔτε μετά…

Κατά τήν 7ετία 1967 - 1973, εἴχαμε τά ἑξῆς ἐργατικά ἀτυχή­ματα κατ’ ἔτος:

1967: 46093

1968: 40476

1969: 42698

1970: 44813

1971: 46736

1972: 48002

1973: 47544

Βλέπουμε ὅτι τήν 7ετία 1967 - 1973 σημειώθηκαν στό σύνολο 316.362 ἐργατικά ἀτυχήματα. Δηλαδή λιγότερα ἀπό τήν προηγού­μενη 7ετία 1960 - 1966. Καί οὐδέποτε ξεπέρασαν τό ὅριο τῶν 50.000 πού εἶχαν σημειώσει τά δυό προ­απριλιανά ἔτη 1965 - 1966.

Ἐπίσης, παρατηροῦμε ὅτι ἀναλογικά μέ τήν ἐκβιομηχάνιση τῆς περιόδου 1967 - 1973, ὑπάρχει στήν οὐσία σημαντική ἀντίστοι­χη ποσοστιαία μείωση τῶν ἀτυχημάτων, γιά πρώτη φορά μεταπο­λεμικά. Στήν ἀνωτέρω μελέτη ἐπισημαίνεται ὅτι ἐνῶ κάθ΄ ὅλη τήν διάρκεια τῆς μεταπολεμικῆς ἀνασυγκροτήσεως σημειώνεται αὔ­ξη­ση τῶν ἀτυχημάτων, ἀπό τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’60 μέχρι τά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70, ἡ τάση «καθίσταται σταθερά πτω­τική».

Ὅπως βλέπουμε λοιπόν, στήν πραγματικότητα ὁ κ. Ἐλευθε­ρά­τος θά ἔπρεπε νά μετονομάση τό ἀντίστοιχο ὑποκεφάλαιό του «Ἀληθινά θαύματα, ψεύτικα θύματα». Τό ἐλπίζουμε σέ κάποια… ἐπανέκδοση τοῦ πονήματός του. Ἀλλά δέν μένει ἐκεῖ. Μᾶς πληρο­φορεῖ ὅτι μετά τήν “μεταπολίτευση”τα ἀτυχήματα μειώθηκαν.

Καί ἐδῶ ὅμως, λέει τήν μισή ἀλήθεια. Στό ἀνωτέρω ἔργο τοῦ «Ἑλληνικοῦ Ἰνστιτούτου Ὑγιεινῆς καί Ἀσφάλειας τῆς Ἐργασίας», ἀναφέρεται:

«Κατά τήν περίοδο 1966 - 1980 τά ἀτυχήματα παραμένουν ὑψη­λά σέ ἀριθμό, χωρίς τάσεις ἀνόδου, ἐνῶ ἀπό τό 1981 καί μετά κα­θίσταται σαφής ἡ τάση μείωσής τους, πού προέρχεται ἀπό τήν ἐνδημική ἀποβιομηχάνιση παραδοσιακῶν περιοχῶν καί ἀ­πό τήν μεταστροφή τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας πρός τόν τομέα τῶν ὑπηρεσιῶν».

Ναί! Καλά καταλάβατε. Ἡ μείωση τῶν ἐργατικῶν ἀτυχημά­των γιά τήν ὁποία κομπάζει ὁ κ. Ἐλευθεράτος μετά τό 1981, προέ­ρχεται ἀπό τήν ἀποβιομηχάνιση τῆς Ἑλλάδος πού σημειώθηκε το­τε! Τό ζήτημα τονίζεται καί σέ ἄλλο σημεῖο, ὅπου ἀναφέρεται ἐπί λέξει:

«Ἡ συνεχής μείωση τῶν ἀτυχημάτων μετά τό 1981, δέν ἀντιστοιχεῖ ἐξ’ ὁλοκλήρου σέ βελτίωση τῶν ὅρων ἀσφαλείας, ἀλ­λά συ­νδέεται σέ ἕνα βαθμόν μέ τήν συνεχῆ ἀποβιομη­χάνιση τῆς Ἑλλά­δος»!

Εἶναι συγκλονιστικό τό πώς ἀποκαλύπτεται τό μέγεθος τῆς πα­­­ραπληροφορήσεως πού ἐπιχειρεῖται, ὅταν κάποιος διαβάσει αὐ­­τά τά ἐπίσημα στοιχεῖα καί πηγές. Πέραν ὅμως ἀπό τίς στατιστικές, ἄς δοῦμε συνοπτικά καί τά μέ­τρα πού ἔλαβε τό καθεστώς ἐκεῖ­νο γιά τήν πρόληψη τῶν ἀτυχη­μάτων. Μέτρα πού διαψεύδουν πλήρως τήν εἰκόνα πού θέλει νά παρουσιάση ὁ Ἐλευθεράτος γιά δῆθεν ἀδιαφορία τοῦ καθεστῶτος στόν τομέα αὐτόν:

Τό 1968 συγκροτήθηκαν “Ὁμάδες Συντονισμένης Δράσεως” Ἐ­πι­­θεωρητῶν Ἐργασίας, γιά νά ἐπιβλέπουν τήν πιστή τήρηση καί ἐφαρμογή τῶν ἐργατικῶν νόμων.

Στίς 23 μέ 29 Μαΐου 1971 καθιερώθηκε ἡ “Ἑβδομάδα Προλήψε­ως Ἀτυχημάτων” σχετικά μέ διαφώτιση κοινοῦ καί ἐργαζο­μένων μέ σκοπό τήν ἐξουδετέρωση τῶν αἰτίων πού προκαλοῦν τά ἀ­τυχήματα καί κυκλοφόρησαν εἰδικές ἐγκύκλιοι γιά αὐστηρή παρακολούθηση κάθε ἀτυχήματος.

Ἀπό τό 1970 καθιερώθηκαν Σεμινάρια Ταχυρρύθμου Ἐκπαι­δεύσεως εἰδικά γιά τήν πρόληψι ἐργατικοῦ ἀτυχήματος πανελλαδικά.

Ἱδρύθηκε τό 1971 Κέντρο Ὑγιεινῆς καί Ἀσφαλείας Ἐργα­ζομέ­νων μέ σκοπό «τήν διερεύνησιν καί τόν ἔλεγχον τῶν συνθη­κῶν ἀπασχολήσεως τῶν ἐργαζομένων εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐντεινο­μένης προσπαθείας πρός ἐξασφάλισιν ἐκσυγχρονισμένων καί ὑγιει­νοτέρων ὅρων ἐργασίας εἰς πάντας τους ἐργαζομένους εἰς τούς κλάδους τήν Βιομηχανίας».

Συντάχθηκε τό 1972 «Γενικός Κανονισμός Μέτρων καί Ἀσφα­λείας πρός πρόληψιν τοῦ Ἐργατικοῦ Ἀτυχήματος».

Οἱ Ἐπιθεωρήσεις Ἐργασίας ἀνῆλθαν σέ χιλιάδες στόν ἀρι­θμό καί ὑπεβλήθησαν καί ἀντίστοιχα πολλές μυνήσεις ὅπου διαπιστωνόταν παράβαση. Ἔγινε πραγματική ἐκστρατεία διαφωτίσε­ως μέ προμετωπίδα τό μηνιαῖο περιοδικό “Ἐργατική Ἐπιθεώ­ρησις”. Ἄς ἀναφέρουμε ἐπίσης καί τό ἑξῆς ἐνδεικτικό πού ἀναφέ­ρεται στήν ἔκδοση τοῦ «Ἑλληνικοῦ Ἰνστιτούτου Ὑγιεινῆς καί Ἀσφά­λειας τῆς Ἐργασίας» μέ τίτλο «Στατιστι­κές Ἐργατικῶν Ἀτυχη­μάτων στήν Ἑλλάδα»:

«Ἄξιον παρατήρησης, εἶναι καί τό γεγονός ὅτι μέχρι καί τό 1973 τό ΙΚΑ ἐπιδοτοῦσε ὡς ἐργατικά ἀτυχήματα καί τά ἐκτός ἐρ­γα­σίας ἀτυχήματα, πρακτική ἡ ὁποία ἐγκαταλείφθηκε μετά τό 1974…»".

 

ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΠΕΡΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΑΥΤΩΝ

Μας "πληροφορεί" ο κος Ελευθεράτος στις σελίδες 63-64 με στοιχειά της πλάκας, ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν στο Τάγμα Ασφαλείας Πατρών επί Κατοχής, αναπαράγοντας ανέλεγκτα, μία γνωστή συκοφαντική ιστορία. Δεν διστάζει μάλιστα να αναφέρει και κάπου(σελ. 66) μία φράση από την κατά τ'άλλα σοβαρή εργασία του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη με τίτλο "Γεώργιος Παπαδόπουλος, Τάγματα Ασφαλείας και “Χ”: Μια απόπειρα συγκέντρωσης και επανεκτίμησης του παλαιότερου και νεότερου τεκμηριωτικού υλικού". Ας γράψουμε κι εμείς άλλες δύο φράσεις από την συγκεκριμένη εργασία, τις οποίες μάλλον παραβλέπει ο κος Ελευθεράτος! Σελιδα 18 λοιπόν  "Τά δημοσιεύματα, βιβλία, άρθρα κλπ. πού αναφέρονται στην 21η 'Απριλίου καί έχουν κυκλοφορήσει στή διάρκεια τής τριακονταετίας πού διέρρευσε άπό τό 1975, είτε δέν κάνουν μνεία τής πληροφορίας περί Παπαδόπουλου καί Ταγμάτων 'Ασφαλείας είτε τήν αναπαράγουν ώς δεδομένη, σπανιότερα συνοδευόμενη άπό κάποια τών προαναφερθέντων στοιχείων". Τέλος, σελίδα 36 καταλήγει ο Καλλιβρετάκης  "Κατά τή γνώμη μου, τά προαναφερόμενα δέν αποτελούν επαρκείς αποδείξεις ότι ό Γ.Π. είχε καταταγεί στά ΤΑ. (φυσικά, τό ενδεχόμενο αυτό δέν αποκλείεται καί τό ζήτημα παραμένει ανοικτό)".  Προτρέπουμε πάντως τόσο τον κο Ελευθεράτο, όσο και τον κο Καλλιβρετάκη να δουν στο βιβλίο "Ο Γρίβας και η "Χ", Το Χαμένο Αρχείο" του Σπύρου Παπαγεωργίου, τον κατάλογο μελών της "Χ". Θα βρουν το ονοματεπώνυμο του Γεώργιου Παπαδόπουλου, καθώς και του αδερφού του, Χρήστου, μέσα! Παπαδόπουλος στη "Χ"(Αθήνα και μάλιστα μέχρι το τέλος της Κατοχής σύμφωνα με τον κατάλογο μελών της οργάνωσης) και  ταυτόχρονα στο Τ. Α. Πατρών, δεν γίνεται, εκτός και αν ήταν τηλεμεταφερόμενος η κλωνοποιημένος... Επίσης, μετάλλιο εθνικής αντιστάσεως όπως αυτό που είχε λάβει ο Γ. Παπαδόπουλος το 1953 (βλ. "Γεωργιος Παπαδόπουλος Βιογραφία" τόμος 1ος του Μάνου Χατζηδάκη, όπου πλήρη στοιχεία της Κατοχικής δράσης του Γ. Παπαδοπούλου και κατάρριψη των συκοφαντιών) προφανώς και δεν ελάμβαναν τα μέλη των Τ.Α.

Όσον αφορά τα περιουσιακά στοιχεία του Γ. Παπαδοπούλου με τα οποία καταπιάνεται ο κος Ελευθεράτος στις σελίδες  77-81, ας παραθέσουμε πάλι το αντίστοιχο κεφάλαιο από το βιβλίο του κου Χατζηδάκη.

«Στήν ἀπεγνωσμένη ἀπόπειρά του νά γκρεμίση τήν εἰκόνα τοῦ λιτοδίαιτου ἡγέτη, ὁ συγγραφέας τοῦ «Λαμόγια στό χακί» μᾶς παρουσιάζει κάτ΄ ἀρχήν τά “πόθεν ἔσχες” τοῦ Γ. Παπαδοπούλου τήν περίοδο 1966 - 1973.

Ἀπό ποῦ τά βρῆκε; Θά περιμένουν οἱ ἀναγνῶστες ὅτι κατάφερε νά ἔχει κάποια πρόσβαση στό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν καί μᾶς παρουσιάζει ἐπίσημα στοιχεῖα τῶν δηλώσεών του. Σφάλλουν!

Ἡ … ” πηγή του, εἶναι γιά ἀκόμη μία φορά ὁ πρώϊμος μεταπολιτευτικός τύπος, τήν ἐποχή πού ὁ κιτρινισμός, ἡ λάσπη καί ἡ ἐντελῶς ἀσύδοτη καί ἀνέλεγκτη ἀσυδοσία τῆς “ἀντιχουντικῆς” ὑστερίας βρισκόταν στό ζενίθ της. Συγκεκριμένα πρόκειται γιά δη­μοσίευμα τοῦ “Ταχυδρόμου” τῆς 3-4-1975.

Θεωροῦμε ἐντελῶς ἀμφίβολα τά στοιχεῖα πού παραθέτει τό ἀνω­τέρω δημοσίευμα. Ἀλλά θά τά σχολιάσουμε: Κατ’ αὐτό λοιπόν, ὁ Γ. Παπαδόπουλος εἶχε ὡς ἕνας ἁπλός Συνταγματάρχης τό 1966 ἐτήσιο εἰδόδημα 162.067 δρχ. Καί τό 1969 πλέον ὡς Πρωθυπου­ργός εἶχε ἐτήσιο εἰσόδημα 495.802 δρχ. Λογικό εἶναι τά ἔσοδα ἑνός Πρωθυπουργοῦ νά μήν εἶναι ἴδια μέ ἐκεῖνα ἑνός ἁπλοῦ Συνταγματάρχου. Τό περίεργο εἶναι ὅτι γιά τά ἔτη 1970 - 1972 τό… δη­μοσίευμα παραθέτει μεγαλύτερα ποσά, ἀλλά… χωρίς πηγές ἐσό­δων. Γιατί; Εἶναι δυνατόν νά μήν παρασχέθηκαν; Ὄχι. Ὑπο­θέτουμε ὅτι πρόκειται ἁπλά γιά μία ἀκόμη…”λαθροχειρία” τῶν ἐμ­πνευστῶν του. Π.χ., ὅπως θά δοῦμε παρακάτω, ὁ Γ. Παπαδόπουλος ἔλαβε ἐνυπόθηκο Δάνειο ἐκείνη τήν περίοδο, ἀπό τό Τα­μεῖο Παρακαταθηκῶν καί Δανείων. Τό δάνειο ἐμφανίζεται φυσικά ὡς ἔσοδο. Καί ὅταν δέν ἀναφέρεται, δίνει τίς λάθος ἐντυπώσεις…

Τό πιό σημαντικό ἐρώτημα ὅμως εἶναι ἄλλο:

Νά γίνη μία σύγκριση τῶν “πόθεν ἔσχες” τοῦ Γ. Παπαδοπούλου, μέ ὅλους τούς προηγούμενους καί ἑπόμενους Πρωθυπουργούς! Γιά νά ἔχουμε πραγματικό μέτρο συγκρίσεως! Ἀλλά ἀπό ἐπίσημα στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν καί ὄχι ἀπό δημοσιεύματα “τῆς πλάκας”.…

Ἀναφέρεται ὅμως ὁ κ. Ἐλευθεράτος καί στά περιουσιακά στοι­χεῖα τοῦ Γ. Παπαδοπούλου. Ἄς τά δοῦμε:

- Μόλις τό 1961 ὁ Γ. Παπαδόπουλος κατάφερε μέ μία μικρή προ­­καταβολή πού ἕδωσε στόν πολιτικό μηχανικό Νίκο Κερδεμελί­δη, νά ἀγο­ρά­ση μέ τό προσύμφωνο μέ ἀρ. 4026/12-10-1961 τοῦ Συμ­βολαιογράφου Ἀθηνῶν Γεωργίου Ζωγόπουλου, ἕνα μικρό δια­με­ρισμα στήν Ἰωνίας 43 Νέα Σμύρνη, 95 τ.μ. τό ὁποῖο μέ αἱ­μα­τηρές προ­σπάθειες ἐξό­φλησε σταδιακά τό 1969 καί περιήλθε ὁριστι­κά στήν κυριότητά του μέ τό συμβόλαιο 124573/5-2-1969 τοῦ Συμ­βο­λαιογράφου Ἀθηνῶν Κωνσταντῖνου Σιδηρόπουλου. Καί τό ἑπό­με­νο ἔτος -1970- τό μεταβίβασε στήν πρώτη του σύζυγο Νίκη Βα­σι­λειάδου μέ τήν ὁποία εἶχε ἤδη διαζευχθῆ, μέ τό συμβόλαιο μέ ἀρ. 9166/5-2-1970 τῆς Συμβολαιογράφου Ἀθηνῶν Σταυροῦλας Πα­πα­γε­ωργίου - Ἀποστολοπούλου.

- Ὁ κ. Ἐλευθεράτος γράφει ὅτι τό 1967 “μετά τό πραξικόπημα” ὁ Γ. Παπαδόπουλος ἔλαβε δάνειο ἀπό τόν Οἰκοδομικό Συνεταιρισμό Ἀξιωματικῶν καί ἀγόρασε ἀκίνητο στήν Τζουμέρκων 13 Πα­πάγου. Παραλείπει ἐσφαλμένα (καί ὄχι ἐσκεμμένα ἐλπίζουμε) νά ἀναφέρει ὅτι τό ἐν λόγῳ ἀκίνητο - οἰκόπεδο τοῦ εἶχε ἤδη κατα­κυ­ρωθῆ ἀπό τό 1962. Συγκεκριμένα στόν Πίνακα Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Α.Ο.Ο.Α. μέ ἀρ. 1267/1-5-1962 ἀποδεικνύεται ἡ κατακύρωση, πού στό «Λαμόγια στό χακί», ἀποσιωπᾶται ἤ καί ἀποκρύπτετ­αι! Τό ἀκίνητο αὐτό, ὁ Γ. Παπαδόπουλος τό ἔδωσε τό 1971 ὡς προί­κα στόν σύζυγο τῆς κόρης του Χρυσούλας μέ τό Προικοσύμφω­νο μέ ἀρ. 16857/11-6-1971, τοῦ Συμβολαιογράφου Ἀθη­νῶν, Κων­σταντῖνου Εὐαγγ. Παπαδοπούλου.

- Τό μοναδικό περιουσιακό στοιχεῖο πού ἀπέκτησε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος κατά τήν διάρκεια τῆς ἐξουσίας του, εἶναι ἡ ἀγορά τό 1972, ἑνός διαμερίσματος 5ου ὀρόφου καί ἐκτάσεως 132 τ.μ. στήν συμβολή τῶν ὁδῶν Σορβόλου 3 καί Ἀρδηττοῦ τοῦ Δήμου Ἀθηναίων.

Ὁ κ. Ἐλευθεράτος, ἀναφέρει ὅτι στήν δήλωση τοῦ Γ. Παπαδοπούλου «δέν ἀναφέρθηκαν πηγές χρηματοδοτικῆς κάλυψης» γιά τήν ἀγορά  του. Ἐλπίζουμε ὅτι σφάλλει ἀπό ἄγνοια καί προχειρολο­γία καί ὄχι ἐσκεμμένα. Διότι ὁ Γ. Παπαδόπουλος ἔκανε τήν ἀ­γορά τοῦ διαμερίσματος αὐτοῦ μέ ἐνυπόθηκο δάνειο ἀπό τό Τα­μεῖο Παρα­καταθηκῶν καί Δανείων, μέ ἀρ. Δανειστικοῦ συμ­βολαίου 15697/1972 ἀπό τόν Συμβολαιογράφο Ἀθηνῶν Παντελῆ Ἄν. Εὐστρατιάδη. Καί ἀπό τόν ἴδιο Συμβολαιογράφο ἔγινε καί ἡ ἀγορά μέ τό Συμβόλαιο ὑπ. ἀρ. 15549/14-7-1972.

Τό συγκλονιστικό εἶναι ὅτι ἡ τελευταία δόση τοῦ δανείου γιά τήν ἀπο­πλη­ρω­μή τοῦ διαμερίσματος ἐξοφλήθηκε στίς 19-6-1997! (2 χρόνια πρίν τόν θάνατό του). Τότε ἔπαυσε καί τό διαμέρισμα νά θεωρεῖται ὑποθηκευμένο…

Αὐτά ὑπῆρξαν τά μόνα περιουσιακά στοιχεῖα τοῦ Γ. Πα­πα­δοπούλου».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Προσεκτική μελέτη του "Λαμόγια στο Χακί", σε συνδυασμό με αναζήτηση πρωτογενών πηγών και διασταύρωση στοιχείων, πείθουν τον καλοπροαίρετο αναγνώστη, ότι πρόκειται για μεροληπτικό έργο, με πολλές ανακρίβειες και μισές αλήθειες. Δεν βοηθά καθόλου στην κατανόηση της περιόδου την οποία εξετάζει και δεν συμβάλλει στην ιστορική αλήθεια.

[1] Ο υπουργός της 21ης Απριλίου Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου και συνάδελφος(δημοσιογράφος) του Σ. Κωνσταντόπουλου, στη σελίδα 152 του βιβλίου του που αναφέραμε παραπάνω, χρησιμοποιεί βαρείς χαρακτηρισμούς κατά του Κωνσταντόπουλου, για αυτή την συμπεριφορά "φιλίας" με όλους, την οποία επιδείκνυε…

[2] βλ. σελ. 32 στο βιβλίο του Αδ. Ανδρουτσόπουλου "Η Μαρτυρία ενός Πρωθυπουργού"

[3] βλ. το βιβλίο του "Αντίσταση και Αντιπολίτευση 1967-1974", σελίδα 136, έκδοση του 1975

[4] Πλήρης κατάλογος του στελεχιακού δυναμικού της 21ης Απριλίου με βιογραφικά στοιχεία, στο έργο του Μάνου Χατζηδάκη "Τα Στελέχη της 21ης Απριλίου", εκδόσεις Πελασγός 2020

https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/144-%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B5%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%B1%CE%BA%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973: «ΑΝ ΤΟ 'ΞΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ 'ΚΑΝΑ…»

Γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Κάθε αγώνας, δικαιώνει την στόχευσή του εκ του αποτελέσματος. Και επιβεβαιώνει την ηθική του διάσταση από την πορεία των πρωταγωνιστών του στα επόμενα χρόνια.

Ο αρχικός εγκλεισμός των σπουδαστών στο κτηριακό συγκρότημα των σχολών του Πολυτεχνείου (επί της οδού Πατησίων) ξεκίνησε σαν μια πράξη διαμαρτυρίας με καθαρά φοιτητικά αιτήματα. Εξελίχθηκε σε κατάληψη του χώρου με προβολή αντικυβερνητικών συνθημάτων και κατέληξε σε πράξεις πολιτικής εξέγερσης με συμμετοχή εξωφοιτητικών στοιχείων με ριζοσπαστικά πολιτικά αιτήματα.

Τα φοιτητικά αιτήματα συνοψίσθηκαν στο τρίπτυχο «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Τα αντικυβερνητικά είχαν ως  κυρίαρχο σύνθημα το «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ» και τα πολιτικά εκφράσθηκαν με άξονα τα συνθήματα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ», «ΚΑΤΩ ΟΙ ΗΠΑ» και «ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ».

Σαράντα επτά χρόνια μετά, η ζωή μας δείχνει ότι ο αγώνας των φοιτητών στο Πολυτεχνείο, όχι μόνον δεν δικαιώθηκε αλλά αντιθέτως επέφερε καταστροφικές εξελίξεις.

Σαράντα επτά χρόνια μετά, ο κόσμος αγωνίζεται για το ψωμί του, η παιδεία δεν παρέχεται δωρεάν και είναι μειωμένου περιεχομένου και η ελευθερία επιλογής φοιτητικών εκπροσώπων παραμένει αίτημα ανικανοποίητο, όπως και η ελευθερία στην έκφραση μέσα από τα κανάλια και τα έντυπα του επικυρίαρχου συστήματος.

Σαράντα επτά χρόνια μετά, όλοι συνειδητοποιούν ότι η εξέγερση χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την απομάκρυνση της κυβέρνησης Μαρκεζίνη που οδηγούσε την χώρα προς εκλογές και την επιβολή της δικτατορίας του Ιωαννίδη. Τα κόμματα που ανασύρθηκαν από το χρονοντούλαπο, αλληλοχαρακτηρίζονται ως Χούντα και οι Πολίτες νιώθουν να τους πνίγουν όλο και περισσότερο από τα ανελεύθερα μέτρα που επιβάλλονται “για το καλό τους”.

Σαραντά επτά χρόνια μετά, όπως διαβάζουμε στις εφημερίδες και ακούμε στις ομιλίες των κορυφαίων κομματικών στελεχών, η Δημοκρατία παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Χωρίς εξαίρεση, όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις πρωταγωνιστούν στις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και συμβάλλουν στην ενδυνάμωσή του με την ένταξη νέων κρατών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναβάθμισαν τον κυριαρχικό ρόλο τους με αναγνώριση “νέων αρμοδιοτήτων” στον Πρέσβη τους. Και βεβαίως, οι βάσεις του θανάτου πολλαπλασιάσθηκαν και επεκτάθηκαν σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας.

Με απλά λόγια, η στόχευση του αγώνα των φοιτητών όχι μόνο δεν επετεύχθη αλλά αντιθέτως, ο αγώνας τους επέφερε χειροτέρευση των συνθηκών που επιζητούσαν να ανατρέψουν.

Τα πολιτικά αιτήματα των φοιτητών παραδόθηκαν στο, μέχρι τότε, απόβλητο εξουσιαστικό κατεστημένο και διαστρεβλώθηκαν ως προς την ουσία τους, με την συμβολή γενίτσαρων που καπηλεύθηκαν και κεφαλαιοποίησαν προσωπικά τον αγώνα και το όραμα των εξεγερμένων για μια συνολική αλλαγή με ένα πρωτεύοντα ρόλο σε αυτήν.

Εις ότι αφορά, δε, την ηθική του διάσταση, αρκεί κανείς να σκεφτεί την Μαρία Δαμανάκη, τον  Γιάννη Μαντουράνη και μερικές δεκάδες ακόμη που “πρόκοψαν” στην πολιτική, στις μπίζνες και στα πανεπιστήμια αξιοποιώντας το πολιτικό κεφάλαιο του μεγαλύτερου μύθου της μεταπολίτευσης…. τον “Μύθο του Πολυτεχνείου”.

Δικαίως λοιπόν, πολλοί εκ των κορυφαίων πρωταγωνιστών των γεγονότων της Νομικής και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δηλώνουν δημοσίως, κάνοντας την αυτοκριτική τους, ότι «…αν το ‘ξερα, δεν θα το ‘κανα».

ΠΗΓΗ: https://koinosparanomastis.blogspot.com/2020/11/1973.html#more

ΑΚΡΟΜΟΛΙΟ

ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΣ ΤΟ ΝΑΓΚΟΡΝΟ ΚΑΡΑΜΠΑΧ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ

Του Ιωάννη Φριτζαλά

ανεξάρτητου γεωπολιτικού αναλυτή, με εμπειρία επί του “μειονοτικού ζητήματος” της Θράκης.

 

Τον Οκτώβριο 2017, ο γράφων δημοσίευσε μία ανάλυση, βασικός στόχος της οποίας ήταν η ανάδειξη των πιθανών επιπτώσεων, μίας εκ των νομοθετικών πρωτοβουλιών της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σ' εκείνη την ανάλυση τεκμηριώθηκε ο ισχυρισμός ότι ο περιβόητος "Νόμος Κοντονή" (Ν. 4491/2017), άνοιγε εμμέσως τον δρόμο για την συν τω χρόνω υλοποίηση σαφώς προσδιορισμένων τακτικών επιδιώξεων της Τουρκίας στην Θράκη, οι οποίες βρίσκονται σε πλήρη ευθυγράμμιση με γενικότερες αναθεωρητικές μεθοδεύσεις, εξαιρετικά επισφαλείς για την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας.

Είναι γεγονός πως η ερντογανική Τουρκία, στο πλαίσιο της μέγιστης δυνατής ικανοποίησης των δικών της μαξιμαλιστικών επιδιώξεων, λειτουργεί παράλληλα ως εκτελεστικός βραχίονας υπερεθνικών διεθνιστικών κέντρων, τα οποία εφαρμόζουν μεθοδικά και απροκάλυπτα μία παγκοσμιοποιητική ατζέντα, με αντικειμενικούς σκοπούς που εκτείνονται από την στοχευμένη ανάφλεξη περιφερειακών συγκρούσεων και την μετανάστευση ισλαμικών πληθυσμών, έως την χειραγώγηση της διεθνούς κοινής γνώμης, με αφορμή την πανδημία του Covid-19.

Στο στόχαστρο των συγκεκριμένων διεθνιστικών κέντρων μπήκαν, με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όλα τα μετα-σοβιετικά κράτη, ο "φιλελεύθερος εκδημοκρατισμός" των οποίων προωθήθηκε από τα "γεράκια" της αμερικανικής διπλωματίας (και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος το οποίο εκπροσωπούσαν), ως ζωτικής σημασίας προτεραιότητα για την επιτάχυνση των διαδικασιών κατακερματισμού και ελέγχου του ευρύτερου ρωσικού ευρασιατικού χώρου. Τρεις δεκαετίες μετά, ένα εκ των μετα-σοβιετικών κρατών βίωνε τον δικό του "έγχρωμο εκδημοκρατισμό".

Όταν, στις αρχές του 2018,η Ρωσία, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν βρίσκονταν ένα βήμα προ της οριστικής διπλωματικής επίλυσης του ζητήματος του Ναγκόρνο Καραμπάχ, η τότε κυβέρνηση της Αρμενίας, υπό τον Σερζ Σαρκισιάν, ανετράπη από τον "αποδιοπομπαίο τράγο" του Open Society Foundation, του αμερικανικού βαθέως κράτους και των Βρυξελλών, τον σημερινό πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν, με αποτέλεσμα την οριστική παύση των διαδικασιών ειρηνικής επίλυσης του ζητήματος.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

Slpress.gr 

  

ΓΚΡΙΖΑ ΖΩΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΜΑΣ!

Σιωπή γιά τίς ὑπερπτήσεις ἄνω τῶν 6 μιλίων – Ἀποστάσεις καί γιά τά χωρικά ὕδατα.

ΗΝΩΧΛΗΣΕ ἀρκετούς παραδοσιακούς φίλους τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀκόμη καί καλόπιστους ἀναγνῶστες μας ἡ ἀποκάλυψις τοῦ περασμένου Σαββάτου ὅτι καί μέ Προεδρία Μπάιντεν ἡ ὑπερδύναμις θά παραμείνει κατά βάσιν φιλότουρκος. Λόγω τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων της βεβαίως καί ὄχι ἀπό ἀντιπάθεια πρός ἡμᾶς. Μέ λύπη διαπιστώνουμε ὅμως ὅτι καί οἱ νεώτερες ἐξελίξεις, οἱ ὁποῖες τίθενται ὑπ’ ὄψιν μας, ἐνισχύουν τήν πεποίθησή μας αὐτή. Καί τοῦτο διότι το State Department, τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, ἡ ἀμερικανική γραφειοκρατία ὅπως τήν ἀποκαλοῦν οἱ γνῶστες, χαράσσει πολιτική ἀνεξαρτήτως τοῦ Προσώπου πού ἡγεῖται τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ ἀπάντησις πού ἔστειλε τήν περασμένη ἄνοιξη στό Κογκρέσσο γιά τόν ἀριθμό τῶν τουρκικῶν παραβιάσεων στό Αἰγαῖο καί παρέμεινε μυστική ἕως χθές, δείχνει πώς οὔτε ὁ Πρόεδρος Τράμπ ἦτο τό πρόβλημά μας οὔτε ὁ νεοκλεγείς Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ –βάσει τῶν μέχρι στιγμῆς ἀποτελεσμάτων– θά εἶναι ἡ λύσις στό πρόβλημά μας. Τά πράγματα εἶναι περισσότερο περίπλοκα. Τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν τῆς συμμάχου χώρας στήν ἀπάντηση τῆς περασμένης ἀνοίξεως, ἡ ὁποία ἄγνωστο μέ ποῖα κριτήρια ἐδόθη στήν δημοσιότητα χθές καί ἀνηρτήθη ἀπό τό Κυπριακό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων, δέν ἀναγνωρίζει ὡς ἐθνικό ἐναέριο χῶρο τήν ἀπόσταση μεταξύ 6-10 μιλίων στόν ἀέρα. Καί κατά τοῦτο δηλώνει πρός τό Κογκρέσσο τήν ἀδυναμία του νά ἐκφέρει γνώμη γιά τό πόσες παραβιάσεις τοῦ ἑλληνικοῦ FIR ἔκαναν οἱ Τοῦρκοι πιλότοι στό ἐπίμαχο διάστημα Ἰανουαρίου-Μαρτίου. Ἡ θέσις αὐτή συμπαρασύρει σέ ἀμφισβήτηση καί τό δικαίωμα τῆς Ἑλλάδος νά ἐπεκτείνει τά χωρικά ὕδατά της στά 12 μίλια.

Τό State Department ὡς ἄλλος Πόντιος Πιλᾶτος δηλώνει ὅτι «δέν ὑπάρχει ξεκάθαρη εἰκόνα γιά τά χωρικά ὕδατα τῆς Ἑλλάδος». Τό γεγονός βεβαίως ὅτι ἡ Ἑλλάς ἤσκησε ἀκώλυτα χωρίς τουρκική ἀμφισβήτηση τό δικαίωμά της στήν χρήση τοῦ ἐναερίου χώρου ἀπό τό 1934 ἕως τό 1974, γεγονός πού δημιουργεῖ ἐθιμικό κανόνα δικαίου, εἶναι κάτι πού φαίνεται ὅτι διαλανθάνει τήν προσοχή τῆς ἀνακοινώσεως. Ἀσήμαντος λεπτομέρεια! Ὅπως διαλανθάνει τήν προσοχή καί τό γεγονός ὅτι ἡ Ἑλλάς θά μποροῦσε νά ταυτίσει ἐναέριο χῶρο καί χωρικά ὕδατα ἄν ἀσκοῦσε τό νόμιμο, βάσει διεθνοῦς δικαίου, δικαίωμά της γιά ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων στά 10 μίλια. Εἶναι ἔτσι δέ διατυπωμένη ἡ ἀπάντησις τοῦ State Department πρός τό Κογκρέσσο ὥστε ἀμφισβητεῖ ἀκόμη καί τήν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων στά 6 μίλια! Ἀναφέρει ὅτι «ἡ Ἑλλάδα διεκδικεῖ 6 ναυτικά μίλια στό Αἰγαῖο».

Ἡ ἔκθεσις αὐτή, ἐκτός ἀπό τήν ἄρνησή της νά ἀποδεχθεῖ ἑλληνικό ἐθνικό ἐναέριο χῶρο πέραν τῶν 6 ναυτικῶν μιλίων, κάνει κάτι ἀκόμη πιό ἐξοργιστικό: δέν καταγράφει οὔτε τίς ὑπερπτήσεις καί παραβιάσεις τουρκικῶν μαχητικῶν ἐπάνω ἀπό τά ἑλληνικά νησιά ἐντός τῶν 6 μιλίων! Παραβιάσεις πού γίνονται ἐπειδή οἱ Τοῦρκοι εἴτε θεωροῦν τά νησιά μή ἑλληνικά (Ἀγαθονήσι) εἴτε ἀποστρατιωτικοποιημένα (Ρόδος). Καί γι’ αὐτά σιωποῦν!

Ἀναλυτικῶς ἡ ἀπάντησις τοῦ State Department πρός τό Κογκρέσσο ἡ ὁποία παρέμεινε μυστική ἐπί μῆνες ἀπό τόν ἑλληνικό λαό, ἔχει ὡς ἑξῆς:

1) Ἡ Ἑλλάδα διεκδικεῖ ἐναέριο χῶρο πού ἐπεκτείνεται ἕως καί 10 ναυτικά μίλια καί χωρικά ὕδατα μέχρι καί ἕξι ν.μ.. Μέ βάση τό Διεθνές Δίκαιο, ὁ ἐναέριος χῶρος μίας χώρας συμπίπτει μέ τά χωρικά της ὕδατα. Γι’ αὐτό οἱ ΗΠΑ ἀναγνωρίζουν ἐναέριο χῶρο μέχρι καί 6 ν.μ. σύμφωνα μέ τά χωρικά ὕδατα. Ἡ Ἑλλάδα καί οἱ ΗΠΑ δέν ἔχουν τήν ἴδια ἄποψη γιά τήν ἔκταση τοῦ ἑλληνικοῦ ἐναερίου χώρου.

2) Παρόλο πού ἡ Ἑλλάδα διεκδικεῖ μέχρι καί 6 ν.μ. χωρικά ὕδατα στό Αἰγαῖο, ἡ χώρα καί οἱ γείτονές της δέν ἔχουν συμφωνήσει σέ συνοριακή ὁριοθέτηση σέ ἐκεῖνες τίς περιοχές ὅπου ἀλληλοεπικαλύπτονται τά νόμιμα θαλάσσια δικαιώματά τους. Ἡ ἀπουσία μιᾶς τέτοιας ὁριοθέτησης σημαίνει ὅτι δέν ὑπάρχει μιά ξεκάθαρη εἰκόνα σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ἔκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδας καί τόν ἀντίστοιχο ἐναέριο χῶρο στίς περιοχές αὐτές, καθιστώντας ἀδύνατη ὁποιαδήποτε ἀξιολόγηση τῶν συνολικῶν παραβιάσεων.

Οἱ ΗΠΑ παροτρύνουν τήν Ἑλλάδα καί τήν Τουρκία νά ἐπιλύσουν τά ἐκκρεμῆ διμερῆ ζητήματα σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τά θαλάσσια σύνορά τους μέ εἰρηνικό τρόπο καί μέ βάση τό Διεθνές Δίκαιο.

Ἡ ἐν λόγω ἔκθεσις προεκάλεσε τήν ἀντίδραση τῶν Ἀθηνῶν. «Τά ὅρια τῶν ἑλληνικῶν χωρικῶν ὑδάτων, ὅπως καί τά θαλάσσια σύνορα μεταξύ τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Τουρκίας, εἶναι ξεκάθαρα καθορισμένα ἐδῶ καί χρόνια, στή βάση τοῦ συμβατικοῦ καί τοῦ ἐθιμικοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί δέν τυγχάνουν οὐδεμίας ἀμφισβήτησης» ἐπισημαίνουν διπλωματικές πηγές. Ἡ Ἑλλάς, ὡς διάδοχο κράτος, βάσει τῆς Συνθήκης τῶν Παρισίων τοῦ 1947, ἀπέκτησε τήν κυριαρχία ἐπί τῶν Δωδεκανήσων χωρίς καμμία ἀλλαγή στά θαλάσσια σύνορα, ὅπως αὐτά εἶχαν συμφωνηθεῖ μεταξύ Ἰταλίας καί Τουρκίας.

Ἀναφορικῶς μέ τά θαλάσσια σύνορα στήν Θράκη (μέχρι τό σημεῖο σέ ἀπόσταση τριῶν ναυτικῶν μιλίων ἀπό τό Δέλτα τοῦ Ἕβρου), ὑπογραμμίζουν πώς αὐτά ὁρίσθηκαν ἀπό τήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 καί τό Πρωτόκολλο τῶν Ἀθηνῶν τοῦ 1926.

Τέλος, σχετικῶς μέ τά θαλάσσια σύνορα μεταξύ τῶν ἀνωτέρω δύο περιοχῶν (ἀπό Θράκη ἕως Δωδεκάνησα), ὅπου τά χωρικά ὕδατα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Τουρκίας τέμνονται, ἐπισημαίνουν ὅτι τά θαλάσσια σύνορα ἀκολουθοῦν τήν μέση γραμμή μεταξύ τῶν ἑλληνικῶν νήσων καί νησίδων καί τῶν ἀπέναντι τουρκικῶν ἀκτῶν. Οἱ ἴδιες διπλωματικές πηγές σημειώνουν ὅτι τά ἐξωτερικά σύνορα τῆς Ἑλλάδος, συμπεριλαμβανομένων τῶν χωρικῶν ὑδάτων της, τά ὁποῖα ἔχουν ἀποτυπωθεῖ ἐπανειλημμένως, ἀποτελοῦν ταυτόχρονα καί ἐξωτερικά σύνορα τῆς ΕΕ».

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν οἱ ἐλπίδες μας, ὅτι μπορεῖ νά εὑρεθεῖ μέσω τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ διαλόγου λύσις πού νά εὐνοεῖ ἀπολύτως τά ἑλληνικά συμφέροντα, πρέπει νά θεωροῦνται φροῦδες. Τό πανίσχυρο Ἀμερικανικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἔχει ἤδη δρομολογήσει τίς ἐξελίξεις. Ὁ νέος Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ὅποιος καί ἄν εἶναι αὐτός, ἁπλῶς θά τίς ἐπικυρώσει.

 

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/gkriza-zoni-gia-tis-ipa-o-ethnikos-enaerios-choros-mas/

ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΦΟΒΟΥ

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
www.katsivardas-dimitriadou.gr

Ο κόσμος, όντας απολύτως τρομοκρατημένος και ανήμπορα αιχμαλωτισμένος εις την ψευδή συνείδηση των εξωνημένων και καθοδηγούμενων ΜΜΕ, τα οποία παραπληροφορούν ανεπαίσχυντα την καθημαγμένη κοινή γνώμη, που καθεύδουσα τον νήδυμον ύπνο εκχωρεί εις την Σιδηρά Πολιτεία τις θεμελιώδεις ελευθερίες και δικαιώματά της, κεκτημένα αιώνων.

Υπό το αφήγημα της ιδιότυπης δικτατορίας, εργαλοποιήσεως της δημόσιας υγείας, η παγκόσμια ελίτ προλειάνει το έδαφος της παγκοσμιοποιήσεως και της καινοφανούς τάξης πραγμάτων, άμεσοι δε συνεργοί ως προς το ανοσιούργημα τούτο, προδήλως εις βάρος των Ελλήνων πολιτών, καθίστανται ανυπερθέτως όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ανεξαιρέτως προσχηματικού ιδεολογικού χρωματισμού. Παρελκομένης της φαιάς προπαγάνδας του συστήματος θα αντιληφθεί κανείς διά γυμνού οφθαλμού και εναργούς σκέψεως τον απερίφραστο εμπαιγμό τον οποίο βιώνουμε απαξιωτικά εκ μέρους της κυβερνήσεως αναφορικώς προς τη συμπεριφορά του εν λόγω ιού, λόγω του ότι εκλείπει ο κοινός νους, η αντίληψη στοιχειώδους επίγνωσης διά την κατεύθυνση των πολιτικών πεπραγμένων.

Η πολύφερνη «στοργική» κυβέρνηση, ύστερα από ανηλεείς πλειστηριασμούς, ανενδοίαστες περικοπές σε μισθοδοσία και συντάξεις, πάταξη των αντιφρονούντων διά αμελλητί ασκήσεως ποινικής διώξεως έναντι οιουδήποτε υγιώς διαφωνούντα – ταχθέντα εις τον αντίποδα της τεκούσας παραφροσύνης-, συνιστά μία καταδήλως αντιδημοκρατική πραγματικότητα, η οποία στραγγαλίζει κάθε μορφή διεκδίκησης για ελευθερία του ήθους, συνειδήσεως και σκέψεως. Η φαλκίδευση της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας, η άκρατη περιστολή της απρόσκοπτης και κατά βούληση μετακίνησής μας, διά της στανικής κρατικής επιβολής παράνομης παρακράτησης και η άσκηση παράνομης βίας διά της επιβολής της υποχρεωτικής λογοδοσίας στρεβλώνουν άρδην την έννοια του προσώπου και βλάπτουν σοβαρά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η οποία απόλλυται βιαίως. Ο Ελλην πολίτης πάσχει από τον εκζητούμενο κοινόν νου να ερμηνεύσει και ιχνηλατήσει την αλήθεια. Εξ αυτού του λόγου καθίσταται έρμαιο της ανθυγιεινής προπαγάνδας του ανθρωποβόρου συστήματος.

Η εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών γεννά εύλογα ερωτήματα διά την ύπαρξη της κατά περίσταση ή «α λα καρτ» πανδημίας ως πειθαναγκαστική δικαιολογία του παρά φύσιν εγκλεισμού μας, μη υπολογίζοντας η Πολιτεία τις υπέρμετρα ανεπανόρθωτες και δυσχερώς αναστρέψιμες οικονομικές και ηθικές βλάβες, δοθέντος ότι υφιστάμεθα άσκηση καθολικής υποταγής.

Η κυβέρνηση διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο, εφαρμόζουσα εκ διαμέτρου αντίθετα μέτρα εν μέσω κυριαρχίας του ιού, σφραγίζει τις εκκλησίες τις Κυριακές, αφήνει ανοιχτά όλως περιέργως τα κομμωτήρια και σπεύδει να εγκαινιάσει, εν μέσω πανδημίας, τη λειτουργία του τεμένους εις τον Βοτανικό, με ό,τι τούτο συνεπάγεται. Απαγορεύει, επιστρατεύοντας δρακόντεια μέτρα τις στρατιωτικές παρελάσεις, επιτρέπει όμως εις βάρος της προσφιλούς δημόσιας υγείας πορείες άλλων εθνικοτήτων (πορεία του Ιράκ εις το Σύνταγμα άνευ προφυλακτικών μέτρων στις 29-10-2020). Επιπλέον οι αλλοδαποί απολαμβάνουν προνομιακής μεταχειρίσεως εις το κέντρο των Αθηνών, άνευ της επιβεβλημένης μάσκας.

Εις επίρρωσιν αυτής της ακατάληπτης παραδοξότητας, δαπανήθηκε πακτωλός χρημάτων, εν μέσω της πανδημίας, διά τον «Μεγάλο Περίπατο», δίχως να διατεθούν χρήματα διά τη δημιουργία των ΜΕΘ, ωσαύτως διοχετεύτηκαν αμύθητα ποσά δημοσίου χρήματος προς τα ημέτερα ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά) διά να καλλιεργούν την πανδημία του φόβου προς την πνευματικά πειθήνια και υπάκουη μάζα.

Το πρωί με φίμωτρο, με εκχωρημένη πάσα μορφή ελευθερίας, με καθημαγμένη αξιοπρέπεια, μία ζωή υπό στυγνή αστυνόμευση, βιοπορισμός με επιδόματα, ο αντίλογος και η αιχμηρή άποψη διώκονται ποινικά και προσάπτεται το στίγμα του αντιφρονούντος, το βράδυ εκμαυλισμός με χυδαία σεσηπυία τηλεοπτική ύλη, Ζήτω η Αριστερά της προόδου και η Δημοκρατία, εν όψει και της 17ης Νοεμβρίου, και η εξωνημένη γενιά του Πολυτεχνείου, αδιάτμητο σύγχρονο υποζύγιο των κοσμοεξουσιαστών.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/143995/pandimia-fovoy/

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 21 : Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΑΣΤΟΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΙΟΥ ΣΤΙΣ 9-10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1825

Από τό καλοκαίρι τού 1825, ο Κολοκοτρώνης γνώριζε από πληροφορίες τών αιχμαλώτων, ότι ο Ιμπραήμ σχεδίαζε νά κινηθεί μέσω τής επαρχίας τής Γαστούνης πρός τήν Πάτρα καί από εκεί νά καταλήξει στό Μεσολόγγι γιά νά ενισχύσει τά στρατεύματα τού Κιουταχή πού τό πολιορκούσαν. Ο αρχιστράτηγος ζήτησε ενισχύσεις γιά τή δυτική Πελοπόννησο καί τήν άδεια νά μεταφέρει όλες τίς σοδειές τής Γαστούνης στό Μεσολόγγι. O κάμπος τής Ηλείας δέν θά μπορούσε νά κρατηθεί από τούς Έλληνες, οι οποίοι θά έπρεπε νά αντιμετωπίσουν τό πανίσχυρο αιγυπτιακό ιππικό. Ένα ιππικό πού ανανέωνε διαρκώς τίς δυνάμεις του μέ ενισχύσεις πού έρχονταν στήν Μεθώνη από τήν Αλεξάνδρεια. Τά κράτη τής βόρειας Αφρικής (Αίγυπτος, Αλγερία, Τυνησία) σέ συνεργασία μέ τήν Τουρκία είχαν ετοιμάσει 145 πλοία, από τά οποία τά 79 ήταν πολεμικά. Είχαν ήδη μπαρκάρει από τήν Αλεξάνδρεια έχοντας στά αμπάρια τους περισσότερους από 10000 μουσουλμάνους στρατιώτες. Τά μεγάλα πλοία είχαν κατασκευαστεί από τούς Γάλλους στή Μασσαλία, οι οποίοι είχαν χαρίσει στόν Ιμπραήμ καί ένα μικρό ατμόπλοιο πού έφερε πάνω του τρία πυροβόλα. Πώς μπορούσε η Πελοπόννησος μόνη της νά τά βγάλει πέρα μέ τίς βαρβαρικές ορδές από τήν Αφρική, τήν Ασία καί τήν Αλβανία, πού διψούσαν γιά αίμα καί γιά γυναικεία σάρκα; Ήταν θαύμα τό ότι η επανάσταση ακόμα κρατούσε, όταν οι Γάλλοι αξιωματικοί τού Μωχάμετ Άλυ τής είχαν δώσει ζωή μόνο δύο μήνες από τήν έλευση τού υιού του.

Η κυβέρνηση δέν εισάκουσε τίς εισηγήσεις τού αρχιστράτηγου καί έπραξε εντελώς τό αντίθετο, φοβούμενη τήν προέλαση τού Ιμπραήμ πρός τό Ναύπλιο. Ενίσχυσε τίς φρουρές στήν ανατολική Πελοπόννησο, αφήνοντας τή δυτική στό έλεος τού Αιγύπτιου πασά. Οι Τουρκοαιγύπτιοι, στά τέλη Αυγούστου τού 1825, διενήργησαν επιδρομές στά χωριά τής Τριφυλίας καί τής Ηλείας, τρομοκρατώντας τόν πληθυσμό καί αρπάζοντας γυναίκες καί ζώα. Ο Αναστάσιος Κατσαρός, σέ μία προσπάθεια αναχαίτισής τους συνελήφθη αιχμάλωτος. Ο Κατσαρός ήταν ένας από εκείνους τούς οπλαρχηγούς, πού είχαν φυλακιστεί μαζί μέ τόν Κολοκοτρώνη στό Μοναστήρι τού Προφήτη Ηλία στήν Ύδρα. Ο Χρύσανθος Σισίνης, προεστός τής Γαστούνης καί ο Αλέξιος Μοσχούλας, οπλαρχηγός τής Αγουλινίτσας (Επιτάλιο), έστειλαν τούς πληθυσμούς είτε πρός τή Δίβρη, είτε πρός τά μπουγάζια (νησίδες) τής λίμνης Αγουλινίτσας, είτε πρός τίς πλαγιές τού όρους Ωλονός (Ερύμανθος), ενώ δέν σταμάτησαν νά ζητούν από τόν Κολοκοτρώνη καί τόν Πλαπούτα ενισχύσεις. Ο Κολοκοτρώνης μέ τή σειρά του έστελνε γράμματα στό Ναύπλιο ζητώντας από τήν κυβέρνηση στρατιώτες καί πολεμοφόδια πού δέν έφταναν ποτέ. Τά χρήματα τού δευτέρου αγγλικού δανείου δέν τροφοδοτούσαν τίς στρατιωτικές ανάγκες τής Πελοποννήσου πού καιγόταν από άκρη σέ άκρη αλλά τίς τσέπες τών μεσαζόντων καί τών Εβραίων τραπεζιτών.

«Ο Ιμπραΐμης κατεβαίνοντας εις τά Μοθωκόρωνα, εκτύπησε, τό στράτευμα οπού είχα αφήσει εις ταίς Καρυαίς (Ανω Καρυές Αρκαδίας), τούς εκτύπησε δέν τούς έκαμε τίποτες καί ανεχώρησε διά τήν Κορώνην. (Μάχη τού Λυκαίου όρους, 22 Ιουλίου 1825).

Μία φορά έλαβα ένα γράμμα από τόν Ρώμαν (Διονύσιος Γεωργίου Ρώμας, Κόντες τής Ζακύνθου) καί μού έλεγε, ότι ωμίλησε μέ τόν Αδάμ (General Sir Frederick Adam Αρμοστής Ιονίων Νήσων). Ο Αδάμ τού είπε: "Δέν ήτο δυνατόν νά αποσπάσωμεν τόν Κολοκοτρώνην από τό αρχοντικόν κόμμα;" Τό κόμμα αυτό ενομίζετο αγγλοδιωκτικό καί ρωσολατρικό καί αυτό τό διέδιδαν οι Μαυροκορδατισταί. Μού έγραψε ο Ρώμας καί μού έλεγε τά όσα τού είπε, καί νά τού γράψω ιδιοχείρως τό φρόνημά μου. Εγώ τού αποκρίθηκα ότι: "Δέν είμαι αγγλοδιωκτικός καί ρωσολάτρης, αλλά είμαι φίλους εκείνου οπού θέλει νά κάμη τό καλόν τής πατρίδος μου καί γίνου εγγυητής εις τήν εξοχότητά του τόν Αδάμ καί ο Αδάμ ας γίνη εις τήν αυλήν του διά τά φρονήματά μου." Ο Αδάμ έστειλε είδησιν εις τήν Αγγλίαν καί μέ μερικόν καιρόν έκραξε τόν Ρώμα, εκλείσθηκε δύο ημέραις, έκαμε τό σχέδιον τών αναφορών, καί τήν έστειλε τήν μίαν νά τήν υπογράψω εγώ, καί τήν άλλην ο Μιαούλης, τήν υπογράψαμεν.

Τότενες έδωκα διαταγήν τού Αντώνη Κολοκοτρώνη τού νά έρχωνται νά παίρνουν τσοπχανέδες (πολεμοφόδια), νά κτυπούν από όλα τά μέρη, καί έπαιρναν σημαίας, εσκότωναν, μάς ήφερναν κεφάλια, καί επλήρωνα ένα τάλλαρο τό κεφάλι, ένα τάλλαρο τ' αγόραζα από τούς στρατιώτας, καί τά έστελνα. Εις αυτούς τούς ακροβολιστικούς πολέμους όλοι ευδοκίμησαν, όλοι πλήν κατ' εξοχήν ο Αντωνάκης Κολοκοτρώνης, ο Κορέλας από τό Αρκουδόρεμα, ο παπά Δημήτρης από τό Χρυσοβίτσι, εσκότωναν πότε 20, πότε 30, 40, 50. Εις όλαις ταίς επαρχίαις (ο Ιμπραήμ) απαντούσε αντίστασιν. Οι Αρκαδινοί (Τριφύλιοι) καί οι Κοντοβουνήσιοι καί όλοι οι Μεσσήνιοι επήγαιναν εις τά Μοθωκόρωνα καί τούς εκτυπούσαν τούς Τούρκους καί τούς εσκότωναν καί τούς έπαιρναν πότε 20, πότε 30, 40 μουλάρια καί έτσι εζούσαν, διατί μισθόν οι Πελοποννήσιοι δέν επήραν παρά από τά τούρκικα λάφυρα εζούσαν.

Ημείς επολεμούσαμεν εκεί, αλλά εις όλα τά μέρη, εις όλας τάς επαρχίας εκτυπούντο οι Τούρκοι καί δέν έλειπε ημέρα οπού νά μήν σκοτώνονται Τούρκοι. Γράφω εγώ όμως εδώ όσας μάχας ήμουν παρών καί ωδηγούσα εγώ. Πολλοί εφώναζαν τότε καί η ίδια η κυβέρνησις μέ έγραφε νά συστήσω γενικόν στρατόπεδον, καί νά κάμω ένα γενικόν πόλεμον. Αυτοί όμως δέν ήξευραν τήν κατάστασίν μας, διότι οι Τούρκοι είχαν πιάσει τό κέντρον (Τριπολιτσά) καί δέν μάς άφηκαν ποτέ νά συγκεντρωθούμε δέκα καί δεκαπέντε χιλιάδες νά αντιπαραταχθούμεν εις τόν εχθρόν. Έπειτα ο τόπος είχε ερημωθή, ο πόλεμος δέν άφηνε νά καλλιεργήται, ψωμί δέν ευρίσκαμεν, η κυβέρνησις ήτον μόνο διά τό όνομα, διότι δέν είχε καί εκείνη καί δέν μάς έστελνε, μόνον μέ αστάχυα, ψάνη καί μέ κρέας εζούσαμεν είκοσι καί τριάντα ημέραις. Καί άν εκάμναμεν καί ένα γενικόν πόλεμον καί εχάνοντο τέσσερες ή πέντε χιλιάδες, ήτον αδύνατον νά ματαμαζεύσω στράτευμα, ενώ εάν εχάνοντο καί δέκα, δεκαπέντε χιλιάδες παλιαραπάδες έφερνεν άλλους ο Ιμπραΐμης.

Αφού έμαθα από ζωντανούς αράπηδες, πού έπιαναν οι Έλληνες, ότι ο Ιμπραΐμης ετοιμάζεται διά νά περάση από τήν Γαστούνην καί νά υπάγη εις τό Μεσολόγγι, έγραψα εις τήν κυβέρνησιν καί τούς έδιδα γνώμην μέ δύο γράμματά μου, ότι νά μού δώσουν τήν άδειαν νά υπάγω εις τήν Γαστούνην ή άλλον νά στείλουν διά νά σηκώσουν όλαις ταίς ζωοτροφίαις οπού ευρίσκοντο εις τήν Γαστούνην καί νά τάς εμβάσουν εις τό Μεσολόγγι, καί άν ήθελαν μέ ακούσει, ο Θεός ηξεύρει πώς ήθελε γυρίσουν τά πράγματα, διατί τό Μεσολόγγι δέν ήθελε πέσει έχοντας ζωοτροφίας. Ο Ιμπραΐμης εφοδίασε τά τρία φρούρια (Μεθώνη, Κορώνη, Νεόκαστρο) μέ στρατεύματα καί ζωοτροφίας καί εκίνησε διά τήν Γαστούνην. Οι Γαστουναίοι άλλοι επήραν τά βουνά καί άλλοι εκλείσθηκαν εις τό Χλεμούτσι, από ταίς ζωοτροφίαις άλλαις έκαψε καί άλλαις εβάσταξε καί ταίς επήρε στό Μεσολόγγι.»

Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη

Ο Ιμπραήμ, μετά τίς νέες του "επιτυχίες" μέ τίς σφαγές καί τή συγκομιδή νέων σκλάβων, κινήθηκε στίς 6 Νοεμβρίου 1825 βόρεια, πέρασε τόν Αλφειό ποταμό μέ βάρκες πού κατασκεύασαν οι μηχανικοί του, έκαψε τόν Πύργο καί έστειλε αγγελιοφόρους νά ειδοποιήσουν τόν Γιουσούφ πασά τών Πατρών γιά τήν άφιξή του. Η εμπροσθοφυλακή τού Ιμπραήμ συνάντησε τόν Μιχαήλ Σισίνη επί κεφαλής πλήθους γερόντων καί γυναικόπαιδων, τού επιτέθηκε καί τόν απέκλεισε στό χωριό Μουσουλούμπεη (Λευκοχώρι Ηλείας). Ο Σισίνης τούς ανάγκασε νά οπισθοχωρήσουν καί νά κατευθυνθούν στό χωριό Σαμπάναγα (Αγία Μαύρα), όπου βίασαν νέα κορίτσια, άρπαξαν γυναίκες καί έκαψαν όλα τά σπίτια τού χωριού. Τήν ίδια τύχη είχαν τά χωριά Δερβιτσελεπή, Καλίτσα, (τά δύο χωριά αποτελούν σήμερα τήν Αμαλιάδα), Σαβάλια, Ροβιάτα, Καραγιούζι (Αμπελόκαμπος) καί Σελήμ Τσαούση (Παλαιοχώρι).

Οι κάτοικοι τού χωριού Βαρθολομιό, αφού ασφάλισαν τά γυναικόπαιδα στό Χλεμούτσι, αποφάσισαν νά μείνουν στό χωριό τους καί νά τό υπερασπιστούν μέχρι θανάτου. Στίς 9 Νοεμβρίου 1825, τούς περικύκλωσε τό εχθρικό ιππικό, αλλά ένας κάτοικος, αφού σκότωσε έναν Άραβα, τού πήρε τό άλογο καί έτρεξε στό Χλεμούτσι νά ζητήσει βοήθεια. Πράγματι έφθασαν 150 Έλληνες μέ αρχηγούς τόν καπετάν Βέρα καί τόν καπετάν Γιωργάκη Βαρθαλαμιώτη καί έπιασαν τά αμπέλια έξω από τό Βαρθολομιό καί από εκεί προξενούσαν φθορά στόν εχθρικό στρατό. Κρυμμένοι όπως ήταν στά αμπέλια, πετούσαν τούς ιππείς από τά άλογά τους καί τούς σκότωναν. Μία ραγδαία βροχή όμως αχρήστευσε τά τουφέκια τους καί τότε τό πεζικό τών Αιγυπτίων μέ τίς λόγχες του βρήκε τήν ευκαιρία νά εφορμήσει καί νά κατασφάξει όλους τούς Έλληνες πλήν ενός. Οι κλεισμένοι στά σπίτια κατάφεραν νά αποκρούσουν τίς επιθέσεις μέ πολλές απώλειες εκατέρωθεν καί τελικά ο Ιμπραήμ έδωσε εντολή στούς άνδρες του νά αποχωρήσουν. Αρκετές εκατοντάδες ήταν οι νεκροί καί από τίς δύο πλευρές. Σκοτώθηκαν 500 Τουρκοαιγύπτιοι καί 200 Έλληνες, μεταξύ τών οποίων ήταν ο καπετάν Τζεκούρας από τό Βρανά καί ο Πανάγος Βέρας από τό Βαρθολομιό. Τά γυναικόπαιδα πού ήταν στό κάστρο στό Χλεμούτσι γλύτωσαν, αφού ο Ιμπραήμ προχώρησε πρός τά Λεχαινά καί από εκεί πρός τήν Πάτρα, χωρίς νά τά πειράξει. Τό στρατόπεδό του τό έστησε στόν Ψαθόπυργο καί τό Δράπανο (Δρέπανο Αχαΐας) όπου θά περίμενε μεταγωγικά γιά νά τόν περάσουν απέναντι, στίς ακτές τής Ρούμελης.

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ - Ο ΕΔΕΣ ΤΑΠΕΙΝΩΝΕΙ ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

Στις 30 Ιουνίου 1944 το ΙΙ/16 αντάρτικο τάγμα της Χ μεραρχίας των ΕΟΕΑ του ΕΔΕΣ τελούσε υπό τον, τότε, λοχαγό Ζιώγα. Το τάγμα διέθετε τον 5ο Λόχο, υπό τον εύελπι Χρίστο Χριστόπουλο, τον 6ο Λόχο υπό τον υπολοχαγό Πέτρο Γριβάκο και τον 2ο Λόχο Μηχανημάτων (βαρέων όπλων), υπό εύελπι Γ. Παναγιωτακόπουλο. Στις 15 Ιουνίου το τάγμα ήταν έτοιμο για μάχη. Οι άνδρες του 5ου Λόχου ήταν βετεράνοι αντάρτες. Ο Λόχος Μηχανημάτων, διέθετε μόλις 10 άνδρες. Μετά την απελευθέρωση της Παραμυθιάς, το ΙΙ/16 τάγμα είχε λάβει θέσεις στην περιοχή του Κεφαλόβρυσου Θεσπρωτίας χωρίς τον Λόχο Μηχανημάτων. Την αυγή της 30ης Ιουνίου 1944 στον δρόμο ενώπιον των θέσεων των Ελλήνων εμφανίστηκαν δύο γερμανικά οχήματα. Το ένα ρυμουλκούσε ένα πυροβόλο των 47 χλστ. και το άλλο το βλητοφόρο. Ακολουθούσαν 10 γερμανικά αυτοκίνητα με στρατιώτες, περί τους 200-250 και περίπου 100 πεζοί και έφιπποι Αλβανοί Τσάμηδες.

«Ο Διοικητής του 5ου Λόχου Χριστόπουλος είχε τοποθετήσει το βαρύ πολυβόλον (δια του οποίου επί πλέον ήτο εφοδιασμένος ο λόχος του), εντός βραχώδους κώνου υψωμένου δίκην λοφίσκου και κειμένου ακριβώς επί της στενής διαβάσεως μεταξύ της εκκλησίας των Αγίων Θεοδώρων και των αποσβυνομένων πλέον εν τη πεδιάδι αντερισμάτων του όρους της Σέλιανης “Ζουμπάνι”. Το πολυβόλον τούτο, λάφυρον εκ προηγουμένων μαχών των κατά των Γερμανοϊταλών, εχειρίζετο ο άφθαστος εις ψυχραιμίαν και ηρωϊσμόν αντάρτης Χρίστος Τσίτσος, προήχθη εις επιλοχίαν διά τον ηρωϊσμόν του κατά την μάχην ταύτην.

«Η θέσις του πολυβόλου ήτο οχυρωτάτη, τα δε πυρά του ήλεγχον ολόκληρον την μεταξύ του έλους και των αντερισμάτων του “Ζουμπάνι” έκτασιν της μικράς πεδιάδος ένθα διεξήγετο ο αγών. Ο ίδιος μετά της ομάδος Διοικήσεώς μου (3-4 άνδρες) εγκατέστησα το παρατηρητήριόν μου εις θέσιν επί του προς την τοποθεσίαν του πολυβόλου αντερίσματος, (περί τα 200 μέτρα ύπερθεν πάντα) εκ της οποίας παρουσιάζετο πανοραμικώς ολόκληρος η μικρή πεδιάς, οπόθεν και διηύθυνον την μάχην.

«Μετά ημίσιαν ώραν από της ενάρξεως της μάχης και αφού πλέον οι Γερμανοί είχον καθηλωθεί εκ των πυρών των ανταρτών παρά την υπεροχήν των ιδικών των πυρών (έβαλον συνεχώς και αδιαλείπτως διά τυφεκίων και βαρέων όλμων), εν τη πεδιάδι και εις αγρόν τινα παρά τω χωρίω “Νεοχώριον”, παρέταξαν μια πυροβολαρχίαν εκ 4 πυροβόλων διά των οποίων ήρξατο βάλλοντες δραστικώς κατά των θέσεών μας, προπαρασκευάζοντες επίθεσίν των. Η θέσις του βαρέως πολυβόλου του 5ου Λόχου είχεν επισημανθή υπό των Γερμανών και εβάλετο ακαταπαύστως, τα βλήματα όμως εκρυγνυόμενα επί του βράχου δεν εύρισκον τον πολυβολητήν Τσίτον όστις είχε τοποθετήσει τούτο εντός σχισμής του βράχου, ήτις εκαλύπτετο φυσικώς, άφηνε δε οπήν εκ της οποίας έβαζε τα πυρά. Θραύσμα οβίδος εύρε το πολυβόλον το οποίον ουδέν έπαθεν, ο δε απτόητος χειριστής του Τσίτος εξηκολούθει βάλλων κατά των Γερμανών άνευ διακοπής.

«Καθ’ ον χρόνον ελάμβανε χώραν βομβαρδισμός, το Γερμανικόν πεζικόν δι’ αλμάτων κατελάμβανε προοδευτικώς θέσεις εντός χανδάκων και προσέγγιζε τας θέσεις των ανταρτών. Οι αντάρτες όμως απτόητοι εκ του βομβαρδισμού εκράτουν τας θέσεις των και έβαλον κατά τούτων συνεχώς καθηλώσαντες αυτούς εντός των χανδάκων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και υπό συνεχή και αδιάλειπτον βομβαρδισμόν του Γερμανικού πυροβόλου συνεχίζετο η μάχη. Μόλις την πρωΐαν ήρξατο ο διά πυροβολικού βομβαρδισμός των θέσεων του τάγματός μου, απέστειλα επειγόντως σύνδεσμόν μου εις Παραμυθιάν με σημείωμά μου προς τον Διοικητήν του 16ου Συντάγματος, ταγματάρχην Κρανιάν, ζητών επειγόντως την αποστολήν του Λόχου Μηχανημάτων.

«Ο Κρανιάς διέταξε τον Διοικητήν του Λόχου εύελπιν Παναγιωτακόπουλον να προωθηθή άμεσα προς τας θέσεις μας μετά δυο βαρέων όλμων ιταλικής προελεύσεως. Ο Παναγιωτακόπουλος αφού εφόρτωσε τους όλμους επί δυο ισχνών ημιόνων εκινήθη προς το παρατηρητήριόν μου. Οι ημίονοι όμως λόγω της ισχνότητός των δεν ηδύναντο να μεταφέρουν τους όλμους επί του δυσβάτου ανηφορικού εδάφους ο Παναγιωτακόπουλος τότε διά φωνών εκ του μακρόθεν μοι ανήγγειλε την εκ του λόγω τούτου αδυναμίαν του να μεταφέρη τους όλμους εις την ην ευρισκόμην θέσιν. Διέταξα την μεταφοράν έστω και ενός όλμου κατά τεμάχια μεταφερθησομένου επί των ώμων των χειριστών του. Εν τέλει περί την 09.30 αφίχθη εις την θέσιν μου ο Παναγιωτακόπουλος κομίζων ο ίδιος επί των ώμων του τεμάχιον του όλμου ακολουθούμενος και υπό δύο ανταρτών, οίτινες εκόμιζον τα λοιπά τεμάχια και τα πυρομαχικά τούτου.

«Που θα τοποθετήσω τον όλμον;” με ερωτά ο Παναγιωτακόπουλος. «Εδώ ακριβώς εις την θέσιν μου” (μικρόν βραχώδες κάλυμα) απήντησα. Ομού μετά του Παναγιωτακόπουλου τοποθετήσαμε τον όλμον και έλαβα την διεύθυνσιν της βολής του. Ο Παναγιωτακόπουλος εκτελούσε χρέη σκοπευτού και εις αντάρτης χρέη γεμιστού. Η αρχική σκέψις μου ήτο όπως διά του όλμου βάλλομεν κατά της εν Νεοχωρίω Γερμανικής Πυροβολαρχίας την θέσιν της οποίας είχον ήδη επισημάνη και εφ’ όσον το μέγιστον βεληνεκές τούτου θα επήρκει προς τον σκοπόν τούτον.

«Καθ’ ον χρόνον όμως ετοποθετούσαμεν τον όλμον εις την κατάλληλον θέσιν βολής, αντελήφθην φάλαγγα δέκα περίπου Γερμανικών αυτοκινήτων ερχομένων εκ Μενίνης (ένθα ευρίσκοντο οχυρά Γερμανική βάσις) και κατευθυνομένη προς το πεδίον της μάχης. Τα αυτοκίνητα εστάθησαν εις το “Κεφαλόβρυσον”, οι δε Γερμανοί στρατιώτες ήρξαντο κατερχόμενοι εκ τούτων και προσεπάθουν να καταλάβουν θέσεις επί του πεδίου της μάχης. Ως αντελήφθην τούτο, διέταξα τον Παναγιωτακόπουλον να σκοπεύση επακριβώς επί του πλατάνου υπό τον οποίον ήσαν συγκεντρωμένα τα μετά των Γερμανών αυτοκίνητα (η ακριβής θέσις τούτων δεν εφαίνετο) εκ της μορφής όμως του εδάφους εφαίνετο το πιθανότερον).

«Σκοπεύει ο Παναγιωτακόπουλος και εκσφενδονίζομεν το πρώτον βλήμα όπερ εξεράγη επί τινός αγρού 100 μέτρα εκείθεν του πλατάνου. Εκτιμήσας την απόστασιν εκ της ρήξεως του βλήματος τούτου διέταξα τον Παναγιωτακόπουλον να διορθώση την βολήν δι’ αυξήσεως της αποστάσεως κατά 100 μέτρα και να βάλη αμέσως. Με ταχύτητα και ευστοχίαν ο Παναγιωτακόπουλος διορθώνει την βολήν του και ο όλμος βάλει ήδη το δεύτερον βλήμα όπερ εκσφενδονισθέν με δαιμονιώδη σύριγμα επέπεσεν ακριβώς εις τον πλάτανον εκραγείς επί του εδάφους ως τούτο εμαρτύρει η εκραγείσα βολίς.

«Κρατούντες σταθερώς την βολήν συνεχίσαμε βάλλοντες. Τα βλήματά μας ανήρχοντο μόνον εις 25. Καθ’ ον χρόνον εβάλλετο το δέκατον περίπου βλήμα, αντελήφθην τους Γερμανούς υποχωρούντας ατάκτως και δρομέως επί της αμαξιτής προς Μενίναν. Ευθύς αμέσως ο 5ος Λόχος του Χριστοπούλου εξ ιδίας πρωτοβουλίας, εκδηλώνει επίθεσιν κατά των αγγιστρωμένων ήδη επί του πεδίου της μάχης Γερμανών. Εξ ιδίας πρωτοβουλίας του αμιλομένου εις δράσιν 6ου λόχου Γριβάκου, εκδηλώνεται συγχρόνως επίθεσις και τούτου κατά μέτωπον. Οι άνδρες αμφοτέρων των Λόχων όρθιοι πλέον και απτόητοι εκ των βομβαρδισμών του βάλλοντος Γερμανικού Πυροβολικού, συνεχίζουν την προέλασίν των. Σκηναί άφθαστου ηρωϊσμού των ανταρτών έλαβον χώρα τότε.

«Ο 5ος Λόχος συλλαμβάνει Γερμανούς αιχμαλώτους και άγεται και πέραν του Κεφαλοβρύσου. Ο βαρύκουος σκληροτράχηλος αντάρτης Βαρβέρης Κων/νος, καθ’ ον χρόνον προήλαυνεν με το οπλοπολυβόλο του ανά χείρας, ευρέθη προ ενός χάνδακος ευρισκομένου Γερμανού οπλοπολυβολητού, όστις, άμα ως αντελήφθη τούτον, ωρθώθη, εξήγαγε το περίστροφον και επρότεινε αυτό διά να πυροβολήση, συλλαβών συγχρόνως διά της ετέρας χειρός την κάνην του οπλοπολυβόλου του αντάρτου Βαρβέρη. Ο Βαρβέρης όμως απτόητος, και με ευστροφίαν έστρεψε αμέσως το οπλοπολυβόλο του κατά του Γερμανού ον και αφήκε άπνουν διά κεραυνοβόλου ριπής πολυβολισμών.

«Άμα ως εφόνευσε τον Γερμανόν τούτον, ήρπασε το οπλοπολυβόλον όπερ έκτοτε εχρησιμοποίει μη αποχωριζόμενος τούτου. Ο 6ος Λόχος συλλαμβάνων και ούτως αιχμαλώτους, συνεχίζει την προέλασίν του παραλλήλως του λιμνώδους έλους και επιτίθεται κατά των παρά την Σκουπίτσαν Γερμανών οίτινες ήδη είχον τραπή εις φυγήν. Μέρος του λόχου τούτου τρέπεται εν προελάσει προς τα παρά το Νεοχώριον πυροβόλα των Γερμανών.

«Οι Γερμανοί τότε, βάλλοντες δι’ ενός μόνον πυροβόλου κατά των επιτιθεμένων ανταρτών και εξ αποστάσεως 600 περίπου μέτρων, προσπαθούν βιαίως να μεταφέρουν τα λοιπά πυροβόλα εις την αμαξιτήν. Εν τέλει αποσύρουν και το τελευταίον πυροβόλον των και διαφεύγουν εις τας βάσεις των ως ρακώδη υπολείματα. Η ώρα ήτο πλέον 10.30. Ευθύς μετά την μάχην και ενώ οι αντάρτες επανήρχοντο εις τας βάσεις των, εις την εκκλησίαν των Αγίων Θεοδώρων, επληροφορήθην ότι οι Τουρκαλβανοί εκινούντο προς Παραμυθιάν εκ Δράγανης.

«Απέστειλα τότε αμέσως διμοιρίαν του 6ου Λόχου υπό τον οπλαρχηγόν Ντούσκον προς τα αριστερά ημών υψώματα Προφήτου Ηλία (612) διμοιρία αύτη, επανήλθεν μετ’ ολίγον διότι οι Τουρκαλβανοί ούτε καν είχον εμφανισθή. Ο άφθαστος ηρωϊσμός των εμπειροπολέμων τούτων ανδρών του ΙΙ/16 τάγματός μου απέτρεψε την ανακατάληψιν της Παραμυθιάς και ολοκλήρου της Περιφέρειας. Οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί των Τουρκαλβανοί ελάμβανον το πρώτον σκληρόν μάθημα. Οι Έλληνες εκδικούνται τους δύο εξίσου μισαρούς εχθρούς. Το ηθικόν των, καθ’ όλην την κατοχήν οργιάσαντων εις βάρος των χριστιανών, αιμοβόρων Τουρκαλβανών τσάμηδων, πίπτει καταρακομένον.

«Οι σύμμαχοί των Γερμανοί όχι μόνον δεν ηδυνήθησαν να ανακαταλάβουν και να παραδώσουν εις αυτούς την Παραμυθιάν αλλά και απεδεκατίσθην φοβερά και δη εις μάχην εκ παρατάξεως επί αναπεπταμένου πεδινού εδάφους, καθ’ ην επιτιθέμενοι ήσαν οι ίδιοι.Έκτοτε το τάγμα τούτο, περιεβάλετο με την μεγαλυτέραν εμπιστοσύνην, τόσον εκ μέρους των Διοικήσεων Μεραρχίας και Συντάγματος, όσον και των κατοίκων της περιοχής.

«Καθ’ ον χρόνον συνεχίζετο η μάχη, η Διοίκησις του Συντάγματος, είχε προωθήσει εις ενίσχυσίν μου μιαν διμοιρίαν υπό τον Υπλγό Φώτο-Κίτσον. Την διμοιρίαν ταύτην προώθησα πλευρικώς δεξιά προς κάλυψιν του δεξιού του 5ου Λόχου, πλην όμως αύτη τελικώς δεν ενεπλάκη εις τον αγώνα διότι εν τω μεταξύ και ενώ αύτη ευρίσκετο περίπου εις το ύψος του δεξιού του λόχου τούτου, η μάχη ετερματίσθη. Ταυτοχρόνως προς την επίθεσιν των Γερμανών από Μενίνης κατά του τάγματός μου, άλλη δύναμις 1000 περίπου ενόπλων Τουρκαλβανών, είχε παραταχθή αμέσως δυτικώς των χωρίων Γκρίκας – Ψάκκας – Νικολουσίου, ήτις αναμένουσα την έκβασιν της υπό των Γερμανών διδομένης μάχης, θα εισέβαλε μετά ταύτης εις Παραμυθιάν εκ της κατευθύνσεως ταύτης.

«Βλέποντες όμως την πανωλεθρίαν των Γερμανών, ετράπησαν εις φυγήν μετά τούτων. Κατά την μάχην ταύτην, το τάγμα μου έσχεν ένα νεκρόν, τον αντάρτην του 5ου Λόχου Κοντόν Σωτήριον και 5 τραυματίας, τους αντάρτας Σιώκον Παναγιώτην (5ος Λόχος) Παπαδόπουλον Νικόλαον (6ος Λόχος), ο αντάρτης Παπαδόπουλος υπήρξεν υπόδειγμα ατόμου. Πατριώτης, πράος, έντιμος, πειθαρχικός και ατρόμητος μαχητής. Έλαβε τραύμα θωρακικόν διαμπερές εκ θραύσματος οβίδος πυροβόλου, καθ’ ον χρόνον ο Λόχος του επετίθετο κατά της γερμανικής Πυροβολαρχίας. Δημητρίου Φώτιος, Τάχιας Βασίλειος και Σακαντέμης Ιωάννης.

«Εις το Κεφαλόβρυσον, κάτωθεν του πλατάνου, ανευρέθησαν μετά την λήξιν της μάχης περίπου 30 Γερμανοί νεκροί, οίτινες είχον πολτοποιηθή εκ των βλημάτων του μοναδικού μας όλμου η βολή του οποίου και έκρινε την τύχην της σφοδράς ταύτης μάχης. Έτεροι 5-6 νεκροί Γερμανοί περισυνελέγησαν εκ του λοιπού πεδίου της μάχης. Ως βραδύτερον επληροφορήθην η Διοίκησις της Μεραρχίας, κατά την αυτήν μάχην, οι γερμανοί έσχον και 42 τραυματίας (κατ’ εξακριβωμένας πληροφορίας εξ Ιωαννίνων όπου διεκομίσθησαν). Επί πλέον συνελήφθησαν και 8 Γερμανοί αιχμάλωτοι.

«Επί του πεδίου της μάχης περισυνελέγησαν υπό των ανταρτών του Τάγματός μου εγκαταλειφθέντα υπό των ατάκτως υποχωρησάντων Γερμανών, τα κάτωθι λάφυρα:

-2 αυτοκίνητα
-1 αντιαρματικόν πυροβόλον των 47
-1 βλητοφόρον πλήρες διά 320 βλημάτων του αντιαρματικού πυροβόλου.
-2 ασύρματοι είναι εκείνα τα οποία καθηλώθησαν επί της οδού κατά την πρωϊνήν επίθεσιν. Το πυροβόλον τούτο δεν ηδυνήθησαν να χρησιμοποιήσουν οι Γερμανοί καθ’ όλην την διάρκειαν της μάχης.
-5 οπλοπολυβόλα
-10 κτήνη, ανήκοντα ως επί το πλείστον εις τους αρχηγούς των επιτεθέντων Τουρκαλβανών μια φορβάς εκ των ίππων τούτων την οποίαν ίππευον μεγάλην ανακούφισην μοι προσέφερεν κατά τας πορείας των μετέπειτα σκληρών αγώνων μας.
-35 τυφέκια Μάουζερ. Πολλά φυσίγγια Μάουζερ και άφθονον παντοειδές υλικόν.

«Τα περισυλλεγέντα λάφυρα, τον νεκρόν αντάρτην, τους τραυματίας αντάρτας μου ως και τους Γερμανούς αιχμαλώτους, επιβιβάσαμεν επί των μετά των ελκομένων πυροβόλου και βλητοφόρου, δυο αυτοκινήτων άτινα τεθέντα εις κίνησιν υπό οδηγών ανταρτών, διέταξα να μεταφερθούν εις Παραμυθιάν υπό συνοδείαν ομάδος, υπό τον διμοιρίτην του 5ου Λόχου αντάρτην……….(δεν αναφέρεται από τον συντάκτη), ήτις εκράτη τους αιχμαλώτους.

«Καθ’ ον χρόνον τα αυτοκίνητα εκινούντο προς Παραμυθιάν επί της αμαξιτής και παρά τους Μύλους, εβλήθησαν αιφνιδιαστικώς διά πολυβόλου εκ Παραμυθιάς. Αμέσως τα αυτοκίνητα εστάθησαν και ο επικεφαλής αντάρτης διά φωνών μας ειδοποίει περί τούτου. Διέταξα τότε να υψώσουν λευκόν πανίον εις ένδειξιν ότι πρόκειται περί φιλίων. Τούτο έπραξαν οι αντάρτες και το πολυβόλον έπαυσε την βολήν, ότε και συνέχισαν την κίνησίν των, αφιχθέντες τελικώς εις Παραμυθιάν ένθα εγένοντο δεκτοί υπό των κατοίκων με ενθουσιώδεις ζητωκραυγάς και πατριωτικούς εναγκαλισμούς.

«Ως εκ των υστέρων διευκρινίσθη, οι κάτοικοι της Παραμυθιάς αντιληφθέντες την παύσιν των πυρών της μάχης και ιδόντες μετ’ ολίγον αυτοκίνητα Γερμανικά κινούμενα προς την πόλιν εσχημάτισαν την εντύπωσιν ότι το τάγμα είχεν εξολοθρευθή και οι Γερμανοί εισέβαλον εις την πόλιν δι’ ο εξαναστάντες εκρύβουν προσπαθούντες να διαφύγουν της πόλεως. Ο Διοικητής του συντάγματος Τχης Κρανιάς όστις ευρίσκετο εν τη πόλει, ψύχραιμος τω όντι αξιωματικός και παλαίμαχος εις τον ανταρτοπόλεμον, συγχισθείς προς στιγμήν εκ του θορύβου των κατοίκων, διέταξε ένα χωροφύλακα της Διοικ.Χωρ/κής Παραμυθιάς να βάλη διά πολυβόλου κατά των αυτοκινήτων. Τούτο και έπραξεν ο χωροφύλαξ. Άμα όμως ως ο Κρανιάς διεπίστωσε την πραγματικότητα, διέταξε τον χωροφύλακα να παύση την βολήν.

«Η μάχη των Αγίων Θεοδώρων, υπήρξεν η πρώτη ήτις εδόθη υπό ανταρτικών ομάδων εκ παρατάξεως επί πεδινής περιοχής, εποίησε δε αύτη μεγάλην εντύπωσιν τόσον εις τα λοιπά τμήματα των ΕΟΕΑ όσον και εις την Συμμαχικήν Αποστολήν», καταλήγει.

https://www.history-point.gr/machi-agion-theodoron-o-edes-tapeinonei-tsamides-foniades-kai-germanoys