Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ» ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Αναδημοσιευμένο από την εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα

 

Απογοητευτικά μηνύματα εξέπεμψε η ομιλία του Πρωθυπουργού, σε πρόσφατο συνέδριο με θέμα «Δημογραφικό – Η Μεγάλη Πρόκληση. Πέραν των αναφορών του σε ημίμετρα για την καταπολέμηση του δημογραφικού (επίδομα 2.000 ευρώ για κάθε γέννηση στην Ελλάδα,  επέκταση του ωραρίου των ολοήμερων σχολείων κ.ο.κ.), έλαβε θέση υπέρ της συμβολής των «νομίμων μεταναστών» στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος των Ελλήνων. Τόνισε, ότι «η πιο φλέγουσα διάσταση του ζητήματος δεν είναι προφανώς η θέση κάποιων ακραίων ότι τάχα θα εξαφανιστεί το Ελληνικό Έθνος», θεωρώντας, ότι «ο κίνδυνος είναι πρωτίστως οικονομικός και κοινωνικός λόγω της μείωσης των οικονομικά ενεργών πολιτών». Εν συνεχεία είπε, ότι «η ένταξη των νομίμων μεταναστών είναι η απάντηση στην έλλειψη εργατικών χεριών στον πρωτογενή τομέα και στον κλάδο των κατασκευών» και ότι «η ένταξη των αλλοδαπών στην ελληνική κοινωνία πρέπει να είναι ώριμη και συνειδητή και θα ανακουφίσει την πληθυσμιακή μας υποχώρηση». Κατέληξε δε, λέγοντας, ότι «Μια χώρα μεσηλίκων που γεννά λίγα παιδιά, οφείλει να ανανεωθεί με νεώτερους ανθρώπους, εκείνους που ασπάζονται τις αξίες της».

Με άλλα λόγια, χαρακτήρισε ως ακραίους, τους Έλληνες Πατριώτες που αγωνιούν για το δημογραφικό και την πληθυσμιακή αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού από τους λαθρομετανάστες. Υπεστήριξε δε, ότι «συνειδητά» και «ώριμα», πρέπει να δεχθούμε την ένταξη των «μεταναστών» στην Πατρίδα μας, μάλλον για να θέσουμε συνειδητά, την ταφόπλακα στην Ένδοξη Ιστορία του Έθνους. Ερωτηματικά προκαλεί και ο επίλογός του, ότι επειδή γερνάμε, πρέπει να ανανεωθούμε με νεώτερους ανθρώπους που δεν είναι Έλληνες, αλλά κατά την γνώμη του, ασπάζονται τις αξίες μας. Μας είπε δηλαδή κατά κάποιον τρόπο, ότι οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες εξ Ασίας και εξ Αφρικής, δύνανται να ασπαστούν τις Αξίες της Ελληνορθοδοξίας!!! Ο Πρωθυπουργός όμως, απέφυγε να ομιλήσει για τα σοβαρά κίνητρα που οφείλει να δώσει το ελληνικό κράτος στους Έλληνες, η τεκνοποίηση των οποίων σήμερα, θεωρείται «τεκμήριο πλουτισμού» και ως εκ τούτου, μεγάλο τμήμα του Λαού, είτε δεν γεννά παιδιά, είτε τεκνοποιεί μία ή δύο φορές το πολύ. Ποια κίνητρα έδωσε στους Έλληνες για να γεννήσουν πολλά παιδιά; Ομίλησε για θέσπιση γενναίων φοροαπαλλαγών σε κάθε Ελληνική Οικογένεια, για κάθε παιδί που θα φέρει στον κόσμο; Ανέφερε κάτι για την χορήγηση υψηλών άτοκων δανείων, για την δραστική αύξηση των γονεϊκών επιδομάτων και ιδίως για την πολύτροπη επιβράβευση των πολύτεκνων οικογενειών; Εξήγγειλε φορολογικά και οικονομικά κίνητρα για τους Έλληνες γονείς, που φυλάττουν Θερμοπύλες στις εσχατιές της Πατρίδος μας; Ομίλησε για την θέσπιση υψηλής Εθνικής Συντάξεως, με δικαιούχο κάθε Ελληνίδα Μητέρα που θα προσφέρει στην Ελλάδα 4 παιδιά; Αναφέρθηκε στην μέριμνα που υποχρεούται να λάβει το κράτος για τον περιορισμό του νοσηρού φαινομένου των αμβλώσεων;

Ποίοι είναι όμως οι «νόμιμοι μετανάστες» που θα συνδράμουν στο δημογραφικό και γιατί είναι νόμιμοι; Τους κάλεσε στην Ελλάδα το κράτος ή ήλθαν απρόσκλητοι, εισβάλλοντας παρανόμως από τα χερσαία και τα θαλάσσια σύνορά μας, υποκινούμενοι ως επί το πλείστον από την Τουρκία; Μήπως πρόκειται για αυτούς που ξεκίνησαν την «καριέρα» τους ως λαθρομετανάστες και παραμένουν εντός της Χώρας, όντας ο «Δούρειος Ίππος» της διαταράξεως της Εθνικής Συνοχής; Πράγματι. Πρόκειται για όλους αυτούς που έγιναν «νόμιμοι» ελέω της θεσπίσεως νόμων που δεν μεριμνούν για την συνέχιση της Εθνικής Ομοιογένειας, αλλά νομιμοποιούν τους λαθρομετανάστες τάχιστα και με ελάχιστες προϋποθέσεις. Είναι αυτοί που σε διόλου ευκαταφρόνητα ποσοστά, εγκληματούν κατά των Ελλήνων, «λιάζονται» και εισπράττουν παχυλά επιδόματα. Είναι αυτοί που αντικαθιστούν τις 500.000 Νέων Ελλήνων Επιστημόνων, οι οποίοι κατέληξαν την τελευταία δεκαετία στην αλλοδαπή για ανεύρεση εργασίας, για να μην μείνουν άνεργοι στην Πατρίδα τους. Τι πράττει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να επαναπατρίσει τα παιδιά μας; Που είναι οι ελκυστικές δουλειές με τις ικανοποιητικές απολαβές που τους υπεσχέθη, προκειμένου να επιστρέψουν στην Ελλάδα που κατακλύζεται από τους «νόμιμους» λαθρομετανάστες; Ποια κίνητρα έδωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και το μεταπολιτευτικό κράτος εν γένει, στους Έλληνες της υπαίθρου, ώστε να αγωνισθούν στην πρωτογενή παραγωγή, να μην οδηγηθούν στην αστυφιλία και την μετανάστευση και να μην χρειάζονται εργατικά χέρια αλλοδαπών στα χωράφια, όπως ο ίδιος λέγει; Αλήθεια, ποιον ικανοποιεί η δρομολογημένη και εθνοκτόνος αντικατάσταση των Ελλήνων από ισλαμιστές, οι οποίοι γεννούν παιδιά ασταμάτητα; Πως θα αποτραπεί η παράδοση της Πατρίδος μας στους λαθροεισβολείς; Ποιος δεν κατανοεί ότι η εφαρμογή μεταναστευτικής πολιτικής με γνώμονα το Εθνικό Συμφέρον και όχι τον «δικαιωματισμό», αποτελεί μονόδρομο;

Η θλιβερή τοποθέτηση του Πρωθυπουργού, αντιτίθεται στην Διδασκαλία του Πατέρα της Ελληνικής Ιστοριογραφίας Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, περί της Συνέχειας του Έθνους των Ελλήνων. Ένα Έθνος που εκκινεί από την Αρχαιότητα, φθάνει έως το Βυζάντιο και την σύγχρονη εποχή. Ένα Ιστορικό Έθνος, την αυθεντικότητα του οποίου, οφείλουμε να διατηρήσουμε εις το διηνεκές. Δεν συνάδει όμως και με το απαράμιλλο τετράπτυχο του Πατέρα της Ελληνικής Ιστορίας Ηροδότου, ήτοι το «Όμαιμον, το Ομόγλωσσον, το Ομόθρησκον και το Ομότροπον» των Ελλήνων. Ένα Ιδανικό, που είναι η ίδια η Εθνική μας Ταυτότητα. Η Εθνική Συνείδηση που πάντα μας διέσωζε και μας κατέστησε δύο φορές Κοσμοκρατορία. Και είναι βέβαιο, ότι ένα εθνολογικά, θρησκευτικά, γλωσσικά και πολιτισμικά, ετερογενές πλήθος ανθρώπων, αποτελεί απλώς πληθυσμό και όχι Λαό και Έθνος που μάχεται για τα Πεπρωμένα του. Κάθε φιλόπατρις Έλλην, που δεν έχει κομματικές παρωπίδες, διαπιστώνει ότι οι θέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για το δημογραφικό και το λαθρομεταναστευτικό, δεν απέχουν πολύ, από τις αριστερίστικες θέσεις του Αλέξη Τσίπρα. Η βασική διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο Τσίπρας, απευθυνόμενος σε ένα εκλογικό σώμα, που ως προτεραιότητά του έχει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τον «δικαιωματισμό» των «ευάλωτων ομάδων» και τα συμφέροντα των λαθρομεταναστών, διαθέτει την ευελιξία να χρησιμοποιεί μία ωμότερη φρασεολογία. Αντιθέτως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φοβούμενος τις αντιδράσεις σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων του, που εμφορούνται από τα Πατριωτικά Ιδεώδη, προσέχει περισσότερο τις διατυπώσεις του σε αυτά τα «καυτά» ζητήματα.  

Ευρισκόμενοι ίσως, προ των πυλών ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, όσοι εκθειάζουν τους «νόμιμους μετανάστες», αισθάνονται σίγουροι για την ασφάλεια του άμαχου πληθυσμού της Πατρίδος μας, με τόσους αλλοδαπούς στα μετόπισθεν, προερχόμενους μάλιστα και από χώρες φίλα προσκείμενες στην Τουρκία; Ο πολιτικός κόσμος, ας το καταλάβει καλά. Δεν έχει αξία, ένας μεγάλος και ετερογενής πληθυσμός, αλλά οι κάτοικοι της Ελλάδος να είναι κατά το δυνατόν, εξ αίματος Έλληνες και αποκτώντας κίνητρα από μία Πατριωτική Κυβέρνηση, να αυξηθούν τις επόμενες δεκαετίες. Αυτό συνέβη και στο παρελθόν, με αποτέλεσμα, ενώ το 1951 αριθμούσαμε 7,6 εκ. Ελλήνων, το 1991, λίγο πριν την είσοδο των πρώτων λαθρομεταναστών εξ Αλβανίας, να αυξηθούμε στα 10,3 εκ. Δεν θα σωθεί η Ελλάς, εάν απογραφούν 12 ή 13 εκατομμύρια πολιτών και το 1/3 αυτών είναι αλλοδαποί. Η οικονομική και κοινωνική διάσταση του δημογραφικού είναι το έλασσον. Το μείζον είναι να εξασφαλισθεί η ομοιογενής Συνέχεια του Ελληνικού Έθνους.  

Ως εκ των ανωτέρω καθίσταται σαφές, ότι η σύμπηξη ενός Πανίσχυρου Δεξιού Εθνικού Πολιτικού Φορέα με την συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων Πατριωτών είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ. Μια Εθνική Παράταξη που θα ισοπεδώσει το αριστερίστικο, εθνομηδενιστικό και δικαιωματιστικό πολιτικό σύστημα, θέτοντας τις βάσεις για μια Εθνική Επανεκκίνηση και δίδοντας κίνητρα στους Έλληνες, να γεννήσουν πολλούς ψυχωμένους υπερασπιστές της Ελλάδος. Η Νέα Τάξη σχεδιάζει την κατάργηση των Εθνών, μέσω της πληθυσμιακής αλλοιώσεώς τους. Η Ελλάδα όμως, ανήκει στους Έλληνες και όποιος δεν αγωνίζεται για τον στόχο αυτό, είναι πολιτικά εξοβελιστέος.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΟΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΟΥΡΚΙΑ» - Β΄ μέρος

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος

Β΄Μέρος

Οκτώ η ώρα το πρωί ήμασταν στην αίθουσα του ξενοδοχείου για το πρωινό. Εκεί οι μαυροντυμένοι γιγαντόσωμοι ακόλουθοι μας με τα μαύρα κουστούμια, τα άσπρα πουκάμισα και τις μαύρες γραβάτες περίμεναν…

Το πρωινό τίποτε το ιδιαίτερο. Έτσι κι αλλιώς πολλή όρεξη δεν είχαμε…Φάγαμε κάπως βιαστικά, πήγαμε στο ισόγειο του ξενοδοχείου και καθίσαμε στην αίθουσα υποδοχής, περιμένοντας τον Ιμπραήμ…

Στην ώρα του ήρθε ο Ιμπραήμ. Τον είδαμε και βγήκαμε βιαστικά προς το αυτοκίνητό του. Ο π. Κύριλλος κάθισε δίπλα του, εγώ στο πίσω κάθισμα. Ξεκινήσαμε για τη Μονή Σουμελά. Πίσω μας μια μαύρη Μερσεντές με τους μουστακαλήδες με τα μαύρα κουστούμια…

• Ιμπραήμ μας ακολουθεί μία Μερσεντές, με τέσσερις γιγαντόσωμους ανθρώπους. Ο άνθρωπος της ρεσεψιόν μας είπε ότι είναι για την προστασία μας…Εσύ τι λες;

Ο Ιμπραήμ κοίταξε τον π. Κύριλλο και του χαμογέλασε.

• Είναι «γκρίζοι λύκοι», του απάντησε και επιβεβαίωσε έτσι την εκτίμηση που μου είχε κάνει την προηγούμενη ημέρα. Και συνέχισε ο Ιμπραήμ:
• Έμαθαν ότι θα έρθετε και ότι ο ένας από τους δυο σας είναι ιερωμένος και θέλουν να σας δείξουν ότι βρίσκεστε στην Τουρκία και να μην κάνετε τίποτε που να θίξει τον εθνικισμό τους…

Δεν του είπαμε τίποτε. Μέσα μου σκέφθηκα, τί έχουν να φοβηθούν οι «γκρίζοι λύκοι» από εμάς;  ΑΥΤΟΙ θάπρεπε να φοβούνται τις Ερινύες για τα εγκλήματά των προγόνων τους…

Φτάσαμε στη Μονή Σουμελά. Ενδιαφέρουσα η διαδρομή και μαγευτικό το τοπίο. Σταμάτησε το αυτοκίνητο σε αρκετή απόσταση από το μοναστήρι.

• Θα πάμε με τα πόδια έως το μοναστήρι, μας είπε ο Ιμπραήμ. Θα σας ακολουθήσω, για να μην έχουμε κανένα απρόοπτο με τα παιδιά και εννοούσε τους θηριώδεις «γκρίζους λύκους»….

Τον ευχαριστήσαμε και μαζί του αρχίσαμε την ανάβαση. Ανεβαίναμε σε μία καταπράσινη παραδεισένια πλαγιά. Έκανε κρύο και είχε ένα ψιλόβροχο, που δεν μας εμπόδισαν στο προσκύνημά μας. Από μακριά βλέποντας τη Μονή νομίζαμε ότι στο μεγαλόπρεπο κτίριο ζουν ακόμη Ορθόδοξοι Έλληνες μοναχοί… Όταν πλησιάσαμε διαπιστώσαμε ότι οι εξωτερικοί τοίχοι ήσαν γυμνοί, μισογκρεμισμένοι…

Στην είσοδο μας περίμενε στρατιωτικό απόσπασμα. Νεαρά παιδιά με το χέρι στην σκανδάλη του αυτόματου όπλου που κρατούσαν. Ο επικεφαλής αξιωματικός μας ζήτησε τα διαβατήρια. Κοίταζε αρκετή ώρα πότε εμάς, πότε τις φωτογραφίες των διαβατηρίων. Εμείς τον βλέπαμε ψύχραιμοι…

Δίνοντάς μας τα πίσω μας ρώτησε στα αγγλικά:

• Ξέρετε αγγλικά; Απάντησα θετικά. Συνέχισε τότε με ψυχρό και εχθρικό βλέμμα με τα σπασμένα αγγλικά του:
• Στο χώρο απαγορεύεται η προσευχή και κάθε άλλη ενέργεια λατρευτική. Οι παραβάτες συλλαμβάνονται και περνούν από αυτόφωρο δικαστήριο.
• Τέτοια υποδοχή από στρατιωτικό απόσπασμα δεν την περίμενα, μου είπε χαμηλόφωνα ο π. Κύριλλος…

Οι «γκρίζοι λύκοι» δεν μας ακολούθησαν στο μοναστήρι. Μας περίμεναν εκεί που είχαμε αφήσει το αυτοκίνητο… Ανεβήκαμε τη στενή σκάλα του μοναστηριού. Ο αξιωματικός μας ακολούθησε. Στην κορυφή της πέτρινης κλίμακας  ήταν ένας οπλισμένος σαν αστακός στρατιώτης. Σταθήκαμε εκεί λίγο να ξαποστάσουμε από το ανέβασμα. Ο στρατιώτης, στο μισό μέτρο από εμάς,  αισθάνθηκε άβολα. Πίσω μας έβλεπε και τον αξιωματικό του. Έπιασε το όπλο σα να ήταν έτοιμος να μας πυροβολήσει…. Αισθανθήκαμε τον φόβο του, μην τον παρατηρήσει ο αξιωματικός.  Ήταν ένα νεαρό παλληκάρι, πάνω κάτω στα είκοσι, ισχνό και κοντό στο ύψος. Το λυπηθήκαμε. «Ο καλός στρατιώτης Σβεΐκογλου» σκέφτηκα με συμπόνια και χωρίς καθυστέρηση αρχίσαμε την κατάβαση προς το αίθριο της Μονής…

Αρχίσαμε να βλέπουμε τις τοιχογραφίες στο μισογκρεμισμένο Μοναστήρι, ενώ το στρατιωτικό απόσπασμα ήταν συγκεντρωμένο γύρω μας και παρακολουθούσε τις κινήσεις μας.

Κοιτάζοντας με μου ψιθύρισε ο π. Κύριλλος

• Αφού τους κουράσουμε με το να γυρίζουμε και να βλέπουμε για ώρα τα χαλάσματα της Μονής και τα απομεινάρια του παλιού μεγαλείου Της θα μείνομε όρθιοι στο κέντρο του περιβόλου, θα κάνουμε ότι περιεργαζόμαστε από εκεί το εσωτερικό του μοναστηριού και μέσα από τα δόντια μου θα ψιθυρίσω λίγα από τους χαιρετισμούς της Παναγίας και μια ευχή στη μνήμη των μοναχών που εγκαταβίωσαν εδώ και των Ποντίων θυμάτων της Γενοκτονίας. Δεν μας είπαν ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες. Θα κάνουμε λοιπόν ότι τραβάμε φωτογραφίες και θα κάνουμε το καθήκον μας…

Υπό το άγρυπνο μάτι των νεαρών στρατιωτών και του διοικητού τους κάναμε αυτό που έπρεπε. Τελειώσαμε την επίσκεψη ανακουφισμένοι και εσωτερικά με ανάμικτα συναισθήματα, χαρούμενοι που επικοινωνήσαμε με τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, τους αδελφούς μας και θλιμμένοι για το ότι αυτό το μεγάλο προσκύνημα είναι στα χέρια αλλοεθνών και αλλοθρήσκων….

Χωρίς να μας ενοχλήσει πλέον το τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ο Ιμπραήμ μας περίμενε στην είσοδο της Μονής και πιο κάτω μας περίμεναν οι «γκρίζοι λύκοι»….Αυτή τη φορά μας έδειξαν ότι ήταν εξοπλισμένοι με όπλα σε θήκη του σακακιού τους   και εφοδιασμένοι με κάμερα, με την οποία μας έπαιρναν σε βίντεο… Μείναμε ψύχραιμοι. Ήμασταν αποφασισμένοι να μην τους δίνουμε σημασία και κατά το πρόγραμμά μας να ολοκληρώσουμε το ταξίδι και το προσκύνημά μας στον Πόντο…

Ήταν πια περασμένο μεσημέρι, που φτάσαμε στο ταξί. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε να φάμε στην Τραπεζούντα. Με τους «γκρίζους λύκους» πιστούς ακολούθους μας και εικονολήπτες (οπερατέρ),   περάσαμε το υπόλοιπο της ημέρας. Πριν αποσυρθούμε στα δωμάτιά μας μου είπε ο π. Κύριλλος για τους αγριανθρώπους:

• Αυτοί να ξέρεις είναι παρακρατικοί. Μπορεί να φαίνεται ότι δρουν από μόνοι τους, αλλά σίγουρα συνεργάζονται με την αστυνομία και  με την ΜΙΤ, την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών.
• Λες πάτερ μου να τους έχουμε παρέα όσο θα είμαστε στον Πόντο; Τον ερώτησα και μου απάντησε:
• Φυσικά. Αύριο, που θα επισκεφθούμε το άλλο μοναστήρι αναμένεται μια ημέρα εξίσου ενδιαφέρουσα με τη σημερινή….-

 

https://www.antibaro.gr/article/33019

ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΔΕΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΣΑΙ...ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΑΣ

Του Κων/νου Αποστόλου-Κατσαρού

Ειδικού τεχνικού συμβούλου. 

Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο.  

Ένας από τους μεγάλους θεωρητικούς του πολέμου, ο Παναγιώτης Κονδύλης συνέγραψε μελέτες οι οποίες όφειλαν να είναι σημείο αναφοράς και οδοδείκτης για την Εθνική μας στρατηγική. Σε αυτό βέβαια προϋπόθεση αποτελεί να υπάρχει συγκεκριμένη Εθνική στρατηγική και να μην επαφίεται στις ορέξεις ή πιέσεις που δέχεται ο κάθε αρμόδιος (ή αναρμόδιος) υπουργός/πρωθυπουργός ο οποίος χαράσσει την εξωτερική πολιτική με τα δικά του κοντόφθαλμα (με προοπτική τετραετίας στην καλύτερη περίπτωση) κριτήρια.

Πέραν της Εθνικής αυτής παθογένειας με την οποία ο καθηγητής Π. Ήφαιστος έχει ασχοληθεί διεξοδικά, είναι πρόδηλο ότι η δική μας ολιγωρία (γράφε τραγικό κενό) υπερκαλύπτεται από την ακραία αναθεωρητική και μαξιμαλιστική τουρκική εξωτερική πολιτική, η οποία βασίζεται ακριβώς στο ότι βρίσκει τον χώρο για να αναπτυχθεί. Χώρο τον οποίο αφήσαμε κενό με την στρατηγική μας «αφασία» και όχι «ηρεμία», όπως παραπλανητικά αποκαλείται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Ως γνωστό η φύση απεχθάνεται τα κενά και τις αδυναμίες…

Επί τούτου, και για να προλάβουμε όσους αντιτάξουν το επιχείρημα ότι η δύναμη/ισχύς της Ελλάδας πηγάζει από τις συμφωνίες/συμμαχίες που έχει πρόσφατα συνάψει (σσ. με Γαλλία, ΗΑΕ και Αμερική), ο Π. Κονδύλης έχει δώσει ήδη την απάντηση στο έργο του «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο» (1992) όπου γράφει: «Καμία προστασία και καμία συμμαχία δεν κατασφαλίζει τελειωτικά οποίον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης. Η αξία μιας συμμαχίας για μια ορισμένη πλευρά καθορίζεται από το ειδικό βάρος της πλευράς αυτής μέσα στο πλαίσιο της συμμαχίας. Ισχυροί σύμμαχοι είναι άχρηστοι σ’ όποιον δεν διαθέτει ό ίδιος σεβαστό ειδικό βάρος, εφ’ όσον ανάλογα με τούτο εδώ αυξομειώνεται το ενδιαφέρον των ισχυρών».

Και για να το κάνει ακόμη πιο ξεκάθαρο στο εμβληματικό έργο του «Θεωρία του Πολέμου» (1988 και 1997) ο Έλληνας στοχαστής αναφέρει ότι: «Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με de facto μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιούνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως casus belli η Τουρκία.» Ενώ διευκρινίζει ότι «αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της». Υπογραμμίζει μάλιστα ότι «καμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου».

Άραγε οι ελληνικές πολιτικές ελίτ έχουν αντιληφθεί (έστω και στοιχειωδώς) του τί ακριβώς διακυβεύεται;

Είναι αλήθεια ότι οι Τούρκοι εργάζονται για να εξασφαλίσουν την νομιμοφάνεια για ότι πρόκειται να κάνουν εναντίον της Ελλάδας. Οι περισσότεροι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι επί τούτου εργαλειοποιούν το ζήτημα της «αποστρατικοποίησης». 

Ακόμη και στην παρούσα συγκυρία όμως, με την γείτονα να διατυμπανίζει απροκάλυπτα την αναθεωρητική της ατζέντα, στοχοποιώντας τον πυρήνα της Εθνικής μας κυριαρχίας (ακόμη και κατοικημένα νησιά) με τη «Γαλάζια πα(ρτ)ίδα» της, το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, υπνωτισμένο από την νομή της εξουσίας και εμμένοντας στη μικροκομματική του μυωπία/αναισθησία, συνεχίζει να ασχολείται με το πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές. Το πώς/αν θα προκύψει κυβέρνηση/συγκυβέρνηση «Εθνικής Συμφιλίωσης» -ή όπως αλλιώς θα την παρουσιάσουν- η οποία υποτίθεται ότι θα κληθεί να αντιμετωπίσει την επερχόμενη «ενεργειακή», «επισιτιστική» και «οικονομική» κρίση, αλλά κυρίως για να δρομολογήσει -υπογείως- τις «Πρέσπες του Αιγαίου».

Βέβαια οι στρατηγικοί ομφαλοσκόποι και γεωπολιτικοί υπνοβάτες που εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό, αγνοούν ένα βασικό πράγμα: Το πηγαίο αίσθημα Εθνικής αυτοσυνειδησίας του Έλληνα, ο οποίος κάνει πολλή υπομονή καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ένστικτο με το οποίο το σαθρό πολιτικό σύστημα θα έρθει αντιμέτωπο, αν όντως δοκιμάσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να υπονομεύσει τον πυρήνα της Εθνικής μας κυριαρχίας ή/και των κυριαρχικών δικαιωμάτων…

Καλό θα ήταν λοιπόν, οι πολιτικές ελίτ να αφουγκραστούν καλά την ελληνική καρδιά αλλά και τον ανεπανάληπτο Θουκυδίδη που έλεγε «Στον εχθρό δεν διαμαρτύρεσαι… τον πολεμάς».

https://www.militaire.gr/ston-echthro-den-diamartyresai-ton-polemas-k-katsaros/

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΩΤΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΓΡΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ

Του Ιωάννη Αμπατζόγλου 

Ακτινοφυσικού Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ και Επιστημονικά Υπεύθυνου του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης.

Στις 18 Ιουνίου επισκεφθήκαμε το χωριό Κώτας (πρώην Ρούλια). Από αυτό το χωριό καταγόταν ο ήρωας μακεδονομάχος Καπετάν Κώττας και προς τιμήν του το χωριό μετονομάστηκε σε Κώτας.

Εκεί συναντήσαμε την κ. Αλίκη Ράμμου, εγγονή του Βασίλειου Ράμμου συναγωνιστή του Κώττα. Η κ. Αλίκη είναι η υπεύθυνη για το σπίτι του Καπετάν Κώττα, το οποίο λειτουργεί ως μουσείο και μας ενημέρωσε ότι το κτίριο δεν είναι πλέον επισκέψιμο λόγω ζημιών που έχει υποστεί από τον σεισμό του Ιανουαρίου.

Μας είπε συγκεκριμένα τα εξής: «Ήρθε μία επιτροπή, το κρίνανε ακατάλληλο προσωρινά και είπανε ότι θα ξανάρθουν αλλά δεν έχει έρθει κανένας. Μία κυρία από την επιτροπή, η οποία ενδιαφέρεται για το μουσείο μου είπε να μην δέχομαι κόσμο, να μη γίνει τίποτα γιατί έχουν πέσει σοβάδες. Είναι χαρακτηρισμένο κίτρινο και δεν μπορώ να σας ανοίξω για να μπείτε. Ο κόσμος έρχεται να δει το σπίτι του Κώττα και δεν μπορώ να τους ανοίξω για να μπούνε μέσα. Έρχονται και φεύγουν. Μέχρι την αυλή μπορώ να δεχθώ τον κόσμο να τους εξηγήσω δύο-τρία πράγματα αλλά δεν μπορώ να ανοίξω να μπούνε μέσα. Δεν μου επιτρέπεται. Αν μπορεί κάτι να γίνει, να διορθωθεί, να μπορούμε να δεχόμαστε κόσμο ώστε να μην χαθεί η ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα και του Καπετάν Κώττα γιατί εμείς είμαστε από αυτό το χωριό, εμείς το αγαπάμε το χωριό, άλλοι ίσως δεν το αγαπάνε. Σε αυτό το μουσείο έχουν έρθει τρεις πρόεδροι της Δημοκρατίας. Τα εγκαίνια τα έκανε το 1995 ως μουσείο ο Κωστής Στεφανόπουλος στις 11-11-1995, το 2005 ήρθε ο Παπούλιας για τα εκατό χρόνια από τον θάνατο του Κώττα και στο ενδιάμεσο είχε έρθει ο Σαρτζετάκης ανεπίσημα με 5-6 αυτοκίνητα απλά για να τιμήσουν τον Καπετάν. Αν θέλει να μας τιμήσει να έρθει και η κ. Σακελλαροπούλου αλλά να επιδιορθωθεί πρώτα το κτίριο και μετά».

Επίσης, μας είπε ότι «μπορεί ο Κώττας να ήταν σλαβόφωνος αλλά με μία φράση απέδειξε ότι είναι Έλληνας. Την ώρα που τον κρεμούσαν είπε “ντα ζίβι γκρτσια” που σημαίνει “να ζήσει η Ελλάδα”». Στη συνέχεια η κ. Αλίκη πρόσθεσε με παράπονο «εγώ είμαι του δημοτικού αλλά στο δημοτικό έμαθα για τον Ρήγα Φεραίο, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, για το 1821. Για τον Μακεδονικό Αγώνα γιατί δεν μαθαίνουν τα παιδιά; Όσο λειτουργούσε το μουσείο έρχονταν μαθητές από σχολεία και ότι μπορούσα τους μάθαινα για τον Καπετάν Κώττα και τον Μακεδονικό Αγώνα. Όποιος μπορεί να βοηθήσει να διορθωθεί το σπίτι».

Σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο χωριό, μας είπε τα εξής: «Το χωριό αυτή τη στιγμή έχει εικοσιένα κατοίκους. Είναι όλοι μεγάλοι στην ηλικία, εκτός από ένα νέο παιδί που πάει τώρα στο λύκειο. Κάθε μέρα πηγαίνει με ταξί στο λύκειο στην Καστοριά. Εμείς είμαστε Νομός Φλωρίνης, αλλά η Καστοριά είναι πιο κοντά και πηγαίνει εκεί».

Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στο χωριό του Καπετάν Κώττα και στο σπίτι του, το οποίο δεν είναι πλέον επισκέψιμο. Στον εξωτερικό του τοίχο, δίπλα στην πόρτα της εισόδου έχει επισημανθεί με ένα «Χ» κίτρινου χρώματος, εξ’ ου και αυτό που μας είπε η κ. Αλίκη ότι δηλαδή το χαρακτήρισαν «κίτρινο» οι μηχανικοί που το έλεγξαν. Επίσης, φαίνονται οι σοβάδες που έχουν πέσει από τους εξωτερικούς τοίχους του κτιρίου. Το συγκεκριμένο σπίτι το είχε κτίσει ο Κώττας με την βοήθεια των συγχωριανών του το 1893. Μάλιστα υπήρχε σήραγγα που ξεκινούσε μέσα από αυτό και κατέληγε σε κάποιο σημείο του χωριού, έτσι ο Κώττας σε μία καταδίωξη από τους Τούρκους διέφυγε μέσα από αυτήν και κρύφτηκε σε συγγενικό του σπίτι. Η σήραγγα αυτή σήμερα δεν υπάρχει. Ένας από τους γιους του Κώττα, δικηγόρος στο επάγγελμα, παλαιότερα είχε επισκευάσει το σπίτι και έτσι πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Το σπίτι του Κώττα είναι ένα όμορφο παραδοσιακό σπίτι, όχι πολύ μεγάλο, το οποίο με σχετικά λίγα χρήματα θα μπορούσε να επιδιορθωθεί από το κράτος ώστε να είναι επισκέψιμο.

Ο Καπετάν Κώττας θυσιάστηκε για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική. Είπε «να ζήσει η Ελλάδα» την ώρα που τον κρεμούσαν οι Τούρκοι αλλά αυτοί που διοικούν το ελληνικό κράτος δεν βοηθούν να διατηρηθεί όρθιο το σπίτι του. Ένα σπίτι που έγινε μουσείο και μέσα από αυτό μάθαιναν τα παιδιά της περιοχής, τα Μακεδονόπουλα, την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα. Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη φροντίζει να σέβεται τη Συμφωνία των Πρεσπών και να αποκαλεί «Βόρεια Μακεδονία» τα Σκόπια, «Μακεδόνες» τους Σκοπιανούς και «μακεδονική» τη σλαβική τους γλώσσα.

https://www.antibaro.gr/article/33106

ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΩΣ MIDDLE POWER

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η ανάγκη εθνοκεντρικής στρατηγικής και αυτόνομου γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, μακριά από εξαρτήσεις, ταυτίσεις και πάσης φύσεως “ανήκειν” είναι ένα ζήτημα, στο οποίο έχει αναφερθεί επανειλημμένως ο γράφων. Η συνήθης αντίδραση σε παρόμοιες απόψεις είναι ο χλευασμός, δεδομένου ότι η “μικρή”, “ασήμαντη” και “ημιχρεωκοπημένη” Ελλάδα δεν μπορεί –κατά την τρέχουσα αντίληψη– παρά να αποτελεί χώρα-εξάρτημα κάποιας Μεγάλης Δύναμης. Κι όμως, η Ελλάδα θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να λειτουργήσει ως Middle Power.

Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια προέκταση της θέσης για την ανάγκη εθνικά ανεξάρτητης, αδέσμευτης και αυτόφωτης γεωπολιτικής λειτουργίας. Θα εξετάσουμε, σε πολύ γενικές γραμμές πώς η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως Middle Power (Μεσαία Δύναμη) στο σύνθετο σημερινό διεθνές σύστημα. Η κυρίαρχη αντίληψη για τη μορφή που έχει το σημερινό διεθνές σύστημα είναι πως μετατρέπεται σε πολυπολικό.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΚΥΠΡΟΣ 1974 : ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥ 1974

"Ήμουν 22 χρονών όταν μ’ έπιασαν αιχμάλωτο. Ήμουν έφεδρος. Μας μετέφεραν στο Γκαράζ του Παυλίδη κοντά στη Λευκωσία και απ’ εκεί στην Κερύνεια όπου στη συνέχεια επιβιβαστήκαμε όπως όπως στο πλοίο με προορισμό το λιμάνι της Μερσίνας. Όταν φτάσαμε εκεί, μας έβαλαν μέσα σε κάτι μεγάλα στρατιωτικά αυτοκίνητα Βedford, και από εκεί ξεκινήσαμε για τις φυλακές των Αδάνων . Η ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν τρομακτική. Ήθελαν να μας λιντσάρουν οι Τούρκοι. Μας έβριζαν. Στην ανάκριση, θυμάμαι, ένας Τούρκος στρατιώτης πήρε από την τσέπη μου το χαρτάκι που μου είχε δώσει ο Ερυθρός Σταυρός πριν φύγουμε. Έγραφε "Παναγιώτης Κούννου" και κάποια στοιχεία μου. Το είδε και μετά το έσκισε.

Στις φυλακές στα Άδανα είδα και Ελληνοκύπριους που είχαν μεταφερθεί πολύ πριν από εμάς στα Άδανα. Κάποιοι ήταν πληγωμένοι, τραυματισμένοι στο κεφάλι. Εκεί είδα και γνωστούς μου που δεν ήξερα ότι βρίσκονταν στα Άδανα. Άκουγα που έλεγαν ότι κάποιοι αιχμάλωτοι ξυλοκοπήθηκαν άγρια με ζωστήρες.

Στα Άδανα μείναμε δύο μέρες. Μετά μας χώρισαν σε ομάδες, μας έδεσαν τα χέρια και μας έβαλαν σε μεγάλα λεωφορεία. Κάποιοι μεταφέρθηκαν στις φυλακές στην Αμάσεια του Πόντου και άλλοι στην Αντίγιαμα, νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Εγώ ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που πήγαν στην Αμάσεια. Το ταξίδι με τα λεωφορεία ήταν ατέλειωτο. Η διαδρομή ήταν πολύ μεγάλη και μεις με τα χέρια δεμένα. Τα μάτια όχι. Σε μερικούς μόνο τα είχαν κλείσει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάναμε στάση για να πάνε κάποιοι τουαλέτα. Οι εικόνες ήταν τριτοκοσμικές. Θυμάμαι μια πινακίδα που έγραφε «Ankara» 480 χιλιόμετρα». Πολλοί ήταν εκείνοι που δέχθηκαν άγριες επιθέσεις από φανατισμένους Τούρκους. Θυμάμαι Ελληνοκύπριους να εκλιπαρούν για τη ζωή τους μη ξέροντας ποια θα ήταν η τύχη μας. Πολλοί από τον φόβο τους ουρούσαν επάνω τους και άλλοι δεν μπορούσαν ούτε αυτό να κάνουν έχοντας το πιστόλι από πάνω τους. Κάποιοι φορούσαν μπλούζες με τον Ετζεβίτ να μοιράζει την Κύπρο. Θυμάμαι έντονα την εικόνα ενός Τούρκου στρατιώτη να τραβά τα γένια ενός ιερέα μέσα στο λεωφορείο.

Για δυόμιση μήνες, βιώσαμε τεράστιο ψυχολογικό πόλεμο στις φυλακές. Μας απειλούσαν ότι θα μας σκοτώσουν όλους. Η έκταση των φυλακών ήταν τεράστια. Το φαγητό ελάχιστο. Ένα ζουμί με γεύση βοδινού, φακές, λίγες ελιές. Πολλές μέρες χωρίς καν ψωμί. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Αναρωτιόμασταν τι κάνουν οι δικοί μας για μας; Ακούγαμε διάφορα και δεν ξέραμε τι να πιστέψουμε. Επικρατούσε εκνευρισμός και μεταξύ μας. Το γεγονός ότι δεν ξέραμε ποια θα ήταν η τύχη μας σε συνδυασμό με την εξάντληση, ψυχολογική και σωματική, έκανε κάποιους να χάσουν την υπομονή τους.

Το τρίτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου απολύθηκαν τμηματικά πάνω από 1000 Έλληνες και Τούρκοι αιχμάλωτοι. Ήταν οι τελευταίες μεγάλες ομάδες αιχμαλώτων. Ανάμεσά τους ήμουν και εγώ. Μέχρι τότε η οικογένειά μου δεν είχε ιδέα αν ζω ή αν πέθανα. Άκουσαν το όνομά μου στο ράδιο. Το είπαν τελευταίο, μου είπε η γιαγιά σου που κόντεψε να πεθάνει από το μαράζι και την αγωνία. Ξυπόλυτοι, εξαντλημένοι από τη ψυχολογική αλλά και τη σωματική βία, πεινασμένοι, ακολουθήσαμε ξανά εκείνη την μεγάλη διαδρομή μέχρι που μπήκαμε στο πλοίο για την επιστροφή. Εκεί συνάντησα ξανά αρκετούς Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους που ήμασταν μαζί πριν μας χωρίσουν στα Άδανα. Όλοι εξαντλημένοι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συνέβη κάτι που ποτέ δε θα ξεχάσω. Ήθελα να πάω στην τουαλέτα. Με προειδοποίησε ένας Ελληνοκύπριος ότι δεν αφήνουν και καλύτερα να τα έκανα πάνω μου αλλά δεν μπορούσα. Με το που επιχείρησα να πάω, ένας Τούρκος πήρε ένα λάστιχο με νερό και άρχισε να με βρέχει βάζοντας πίεση. Τον ρώτησα γιατί και τότε με το κοντάκιο του όπλου με χτύπησε στο πρόσωπο και το κεφάλι. Έχασα τις αισθήσεις μου. Μόλις φτάσαμε στην Κύπρο, δεν επιβιβάστηκα στα λεωφορεία για το Λήδρα Πάλας με τους υπόλοιπους αιχμαλώτους. Αυτοκίνητο των Ηνωμένων Εθνών με μετέφερε στο παλιό Γενικό Νοσοκομείο της Λευκωσίας για νοσηλεία όπου νοσηλεύτηκα για 5 μέρες. Μετά επέστρεψα στην οικογένειά μου. Γίναμε πρόσφυγες. Για χρόνια δεν είχαμε άλλο θέμα συζήτησης εκτός απ' αυτό. Τον πόλεμο και την προσφυγιά. Πληγές που δεν θα γιάνουν ποτέ."

Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονάει...

Αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν την βάρβαρη εισβολή των Τούρκων του 1974, όπου μέσα από μαρτυρίες, αποτυπώνεται το μέγεθος της θηριωδίας που επιτελέστηκε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974. Πόνος, θλίψη, δυστυχία, είναι φτωχά για να περιγράψουν τις εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΓΑΣ

ΟΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΖΥΡΙΧΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ.

Αφιερωμένο στη μνήμη του σημαντικού Έλληνα επιστήμονα Νεοκλή Σαρρή

ΠΗΓΗ:Νεοκλής Σαρρής, Η Άλλη πλευρά τόμος δεύτερος ( διπλωματική χρονογραφία του διαμελισμού της Κύπρου με βάση Τουρκικές πηγές), Εκδόσεις Γραμμή

Το 1958 ήταν μια χρονιά κρίσιμη για τις Ελληνο-τουρκικές σχέσεις λόγω της κορύφωσης του αγώνα της ΕΟΚΑ για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά και τις έντονες αντιδράσεις της Ελληνικής κοινής γνώμης  για την τουρκική διπλωματική επέμβαση στο ζήτημα. Ο αναβρασμός της κοινής γνώμης στην Ελλάδα ήταν πολύ μεγάλος και λόγω των εκτελέσεων Κύπριων αγωνιστών από τους Άγγλους, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανέβαζαν τους τόνους αντιπαράθεσης στη Βουλή κατά της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Σε μια τέτοια συγκυρία, στις 14 Δεκεμβρίου 1958, ο  Καραμανλής σε λόγο του στο κοινοβούλιο επεσήμανε πως το Κυπριακό είχε μεταβληθεί σε μια εθνική γάγγραινα, ότι τούτο είναι μια Εθνική περιπέτεια και ότι η "Ελλάς σύρεται σε αυτή την περιπέτεια". Άρα η μόνη λύση που απομένει είναι "μια απ΄ ευθείας συνεννόηση με τους Τούρκους".

Χρονικά αυτή είναι μάλλον η στιγμή της εκκίνησης της μυστικής διπλωματίας και των διαβουλεύσεων μεταξύ ανώτατων πολιτικών ιθυνόντων της Ελλάδος και της Τουρκίας που οδήγησαν στην συμφωνία της Ζυρίχης. Σύμφωνα με τον Τούρκο πρεσβευτή στην Ελλάδα Βεργκίν σημαντικό ρόλο στην αίσια λήξη της Κυπριακής διαμάχης υπέρ της Τουρκίας έπαιξαν οι Η.Π.Α. Σύμφωνα με τον Τούρκο διπλωμάτη υπήρχε στενή συνεργασία μεταξύ των διπλωματικών αντιπροσώπων των Η.Π.Α. και της Τουρκίας που βρίσκονταν στην Ελλάδα, ενώ οι Έλληνες σε κάθε τουρκικό αίτημα ενημέρωναν την Αμερικανική πρεσβεία για το ποια θα όφειλε να είναι η αντίδραση τους. Όταν ο Αμερικανός πρεσβευτής ζητούσε από τους Έλληνες να δεχθούν το εκάστοτε τουρκικό αίτημα, "οι Έλληνες γίνονταν περισσότερο ενδοτικοί.".

Σύμφωνα πάντα με τον Τούρκο διπλωμάτη όταν ξεκίνησαν οι μυστικές επαφές μεταξύ του Αβέρωφ και του εκάστοτε εκπροσώπου της Τουρκίας, οι επαφές αυτές γίνονταν 5 η 6 φορές κάθε μέρα, εκτός δημοσίων κτηρίων, δεν τηρούνταν πρακτικά και φυσικά δεν γίνονταν ανακοινώσεις. Πολλές φορές οι συναντήσεις γίνονταν σε φιλικά σπίτια όπου οι δύο συνομιλητές προσέρχονταν μόνοι τους και χωρίς συνοδείες. Οι πιο συχνές συνομιλίες όμως διεξάγονταν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου οι πτήσεις των τουρκικών αερογραμμών είχαν ανταπόκριση και οι Τούρκοι διπλωμάτες έβρισκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους ομολόγους τους.

Στις συνομιλίες αυτές, σύμφωνα πάντα με τα απομνημονεύματα του Βεργκίν, η ελληνική Κυβέρνηση και προσωπικά ο Καραμανλής έδειχναν διατεθειμένοι σε ένα μελλοντικό ανεξάρτητο Κυπριακό

Μεντερές-Καραμανλής στην Ζυρίχη

κράτος να αναγνωρίσουν δικαιώματα σε ποσοστό 30% η ακόμη και 40%. Το μόνο που ζητούσαν ήταν να μην υπάρχουν καθόλου τουρκικά στρατεύματα στο νησί, ίσως μόνο μια συμβολική δύναμη από 30 έως 50 άνδρες. Οι Τούρκοι στις μυστικές αυτές διαπραγματεύσεις ζητούσαν οι δυνάμεις του ΤΟΥΡΔΥΚ να κυμαίνονται από 1000 έως 2000 άνδρες, πάντα σε αναλογία με τις ελληνικές δυνάμεις. Οι διαπραγματεύσεις στο σημείο αυτό ήταν σκληρές και εργώδεις και το θέμα αυτό ήταν και το βασικό σημείο τριβής στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα σε ξενοδοχείο 15 λεπτά έξω από τη Ζυρίχη.

Στη Ζυρίχη είχαν προσέλθει και οι δύο πρωθυπουργοί Καραμανλής - Μεντερές με μεγάλες αντιπροσωπείες από διπλωμάτες και τεχνοκράτες από τις δύο χώρες που θα επεξεργάζονταν και θα διαπραγματεύονταν μια τελική συμφωνία για το Κυπριακό. Ο Βεργκίν βρισκόταν και αυτός στη
Ζυρίχη και γράφει στα απομνημονεύματα του πως η Τουρκία ήταν από την αρχή θετική γιατί μια πιθανή συμφωνία ενδυνάμωνε την τουρκική θέση στην Κύπρο καθώς θα αναγνώριζε ως ισότιμη την μειοψηφούσα τουρκική κοινότητα με εκτεταμένα δικαιώματα και επομένως είτε οι Έλληνες θα σέβονταν την συμφωνία είτε οι Τούρκοι θα είχαν κάθε δικαίωμα επέμβασης που θα απέρρεε από την υπογραφείσα συμφωνία. Σύμφωνα με τον Βεργκίν το ΤΟΥΡΔΥΚ θα έπαιζε ένα ρόλο προγεφυρώματος σε μια μελλοντική στρατιωτική επέμβαση. Οι Έλληνες όμως διαισθάνονταν τον ρόλο αυτό του ΤΟΥΡΔΥΚ και στις διαπραγματεύσεις ήταν κάθετα αντίθετοι στην ύπαρξη του.

Το μενού στην Ζυρίχη με τις υπογραφές

Τελικώς η Τουρκική αντιπροσωπεία διεμήνυσε στην Ελληνική ότι είτε αποδεχόταν το ΤΟΥΡΔΥΚ να έχει δύναμη 650 ανδρών, είτε ο Μεντερές θα αποχωρούσε από την Ζυρίχη και τις διαπραγματεύσεις. Το τελεσίγραφο αυτό λειτούργησε, η Ελληνική πλευρά υποχώρησε και έτσι υπογράφτηκε η συμφωνία της Ζυρίχης στην τελική της μορφή όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ακολούθησε γεύμα στο οποίο για πρώτη φορά παρακάθησαν και οι δύο αντιπροσωπείες και που έγινε σε πολύ θερμό κλίμα. Μάλιστα οι δύο πρωθυπουργοί και ο Ζορλού υπέγραψαν και το μενού του γεύματος εις ανάμνηση του μεγάλου επιτεύγματος της συμφωνίας. ο Αβέρωφ απέφυγε να υπογράψει...
Σύμφωνα με τον Τούρκο διπλωμάτη:
"Η συμφωνία της Ζυρίχης ήταν μια πρωτοφανής διπλωματική επιτυχία της Τουρκίας. Το Κυπριακό από άποψης Διεθνούς Δικαίου ήταν ένα θέμα που αφορούσε δύο μέρη: την Αγγλία και την Ελλάδα. Η Αγγλία ανησυχούσε να μην χάσει μια αποικία και η Ελλάδα εκινείτο στο όνομα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της αποικίας αυτής. Έτσι το πρόβλημα της αυτοδιάθεσης ήταν ξεκάθαρο πρόβλημα προσάρτησης της νήσου: η ¨ΕΝΩΣΗ. Κανείς δεν είχε το δικαίωμα να αναμιχθεί άμεσα εκτός των δύο ενδιαφερόμενων χωρών και η μοναδική αρχή που θα επιλαμβανόταν του θέματος ήταν ο ΟΗΕ. Έτσι λοιπόν, η συμφωνία της Ζυρίχης ήταν η Διεθνής ληξιαρχική πράξη ενταφιασμού του προαιώνιου ονείρου των Ελληνοκυπρίων για την Ένωση με την Ελλάδα".

Ο υπεύθυνος σύμβουλος για το Κυπριακό Νιχάτ Ερήμ αναφέρει ότι "...είναι πολύ δύσκολο να ανευρεθεί άλλη χώρα στον κόσμο όπου τέτοιο ποσοστό πληθυσμού να έχει αποκτήσει τέτοια δικαιώματα όσα απέκτησαν οι Τουρκοκύπριοι με της Συνθήκες αυτές". Και ο Τούρκος Οζλέρ δεν παραλείπει να τονίσει ότι"...δομήσαμε ένα τέτοιο καθεστώς στην Κύπρο όπου δίχως τη δική μας συγκατάθεση δεν μπορεί να μετακινηθεί ούτε μια πέτρα. Και μάλιστα από σκοπιάς Διεθνούς Δικαίου δεν είχαμε απολύτως καμία σχέση, κανένα απολύτως δικαίωμα και δίχως πόλεμο, μόνο με την διπλωματία, το επιτύχαμε ύστερα από 81 ολόκληρα χρόνια!!"

 
Πηγή

Νεοκλής Σαρρής, Η Άλλη πλευρά τόμος δεύτερος ( διπλωματική χρονογραφία του διαμελισμού της Κύπρου με βάση Τουρκικές πηγές), Εκδόσεις Γραμμή

Επίμετρον - Σύντομος αναφορά στους όρους που προβλέπονταν στην συμφωνία της Ζυρίχης για την Κυπριακή Δημοκρατία

Είναι άξιο απορίας πως τόσοι πολλοί μεγάλοι πολιτικοί, νομομαθείς διπλωμάτες, εμπειρογνώμονες και τεχνοκράτες να συνέλαβαν τέτοιο εκτρωματικό σχέδιο για την δημιουργία ενός νέου κράτους. Η λογική της νέας Κυπριακής Δημοκρατίας σύμφωνα με την συμφωνία της Ζυρίχης ήταν μια ακατάσχετη δυαρχία που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πραγματικότητα, ακόμη και από δύο ειρηνικές κοινότητες που θα ζούσαν χωρίς εθνικές η θρησκευτικές εντάσεις.

Το πλέον βασικό πρόβλημα ξεκινάει από την εκτελεστική εξουσία την οποία ασκεί ο πρόεδρος (Ελληνοκύπριος) από κοινού με τον αντιπρόεδρο (Τούρκο) (άρθρο 46). Άρα οποιαδήποτε πολιτική απόφαση για την Κυπριακή Δημοκρατία θα χρειαζόταν συναπόφαση με δικαίωμα αρνησικυρίας και από τους δύο συμβαλλόμενους, μοντέλο διοίκησης που δεν είχε ποτέ καμία πιθανοτήτα να λειτουργήσει. Κατά το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας που σχεδιάστηκε στην Ζυρίχη, κυρίαρχος δεν ήταν ο λαός έστω κατ΄όνομα(πρωτοφανές για Συνταγματικό κείμενο), αλλά οι δύο εθνικές κοινότητες. Οι βουλευτές είναι 50 σε σύνολο αλλά οι Τουρκοκύπριοι πρέπει να είναι αναγκαστικά 15 και έτσι εκλέγονται με χωριστούς εκλογικούς καταλόγους.
 Στις δημόσιες υπηρεσίες η αναλογία είναι 70% Ελληνοκύπριοι, 30% Τουρκοκύπριοι. Οι Δήμοι ορίζονταν να είναι χωριστοί με χωριστά κοινοτικά συμβούλια, ενώ κατά τον Τούρκο Οζλέρ χωρίς την σύμφωνη γνώμη των Τούρκων βουλευτών δεν μπορούσε να ψηφιστεί ούτε ένα απλό φορολογικό νομοσχέδιο.

Ένα από τα πλέον αλλόκοτα κομμάτια της συμφωνίας προέβλεπε δύο επίσημες γλώσσες (Ελληνικά, Τουρκικά) που όφειλαν να αναγράφονται και οι δύο στο κοινό νόμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ τις ημέρες αργίας οι δύο κοινότητες είχαν δικαίωμα να σηκώνουν την Ελληνική η την Τουρκική σημαία ανάλογα με την περίσταση. Ακόμη και σε κώλυμμα του προέδρου της Δημοκρατίας, αυτός δεν αναπληρωνόταν από τον αντιπρόεδρο (Τούρκος) αλλά από τον Πρόεδρο της βουλής των αντιπροσώπων (Έλληνας), ενώ και σε περίπτωση κολλύματος του αντιπροέδρου, αυτός αναπληρωνόταν από τον αντιπρόεδρο της βουλής (Τούρκος).

Το πιο "ωραίο" από όλα ήταν ότι το άρθρο 182 του Κυπριακού Συντάγματος που εκπονήθηκε στην Ζυρίχη απαγόρευε στο κράτος που έμελλε να ιδρυθεί, όχι μόνο να συντάξει νέο Σύνταγμα, αλλά και απλώς να αναθεωρήσει το έκτρωμα που σκιαγραφήσαμε.

http://www.istorikathemata.com/2011/11/blog-post_28.html

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Του Νικολάου Ματθαίου, Φοιτητού Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων, Μέλους του ΕΠΟΚ

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να αποδώσουμε, όπως και κάθε χρόνο, φόρο τιμής στην προσωπικότητα που σημάδεψε την μεταπολεμική ιστορία της χώρας μας. Μία προσωπικότητα, της οποίας το έργο μιλάει από μόνο του. Μία προσωπικότητα, που, πολλά χρόνια προτού αναλάβει τα ηνία αυτής της χώρας, είχε περάσει μία ολόκληρη 10ετία πολεμώντας για αυτήν.

       Ωστόσο, ο λόγος για τον οποίον δίνουμε κάθε χρόνο το παρόν, δεν είναι μόνο ιστορικός. Δεν είμαστε μόνο νοσταλγοί μίας περιόδου κατά την οποίαν η Ελλάς εκσυγχρονίστηκε και γνώρισε μία πρωτοφανή ανάπτυξη σε όλους τους τομείς. Δεν είμαστε μόνο θαυμαστές του Γεωργίου Παπαδοπούλου, που ηγήθηκε της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967 και έσωσε την χώρα από έναν βέβαιο και αναγνωρισμένο από όλους τους εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου της εποχής κίνδυνο εμφυλίου σπαραγμού, όσο κι αν μετά αρνήθηκαν ότι αυτός υπήρχε.

       Θα χρειαζόμασταν ώρες ολόκληρες για να αναλύσουμε το πρωτοφανές κυβερνητικό έργο της περιόδου σε όλους τους τομείς. Οικονομικό, κοινωνικό, διοικητικό, πολιτιστικό, εξοπλιστικό κλπ.… Σήμερα, όμως, δεν θα αναφερθούμε σε οικονομικούς δείκτες ή στο πόσα εργοστάσια ή πόσοι δρόμοι ή ναυπηγεία κλπ. έγιναν. Σήμερα θα μιλήσουμε για το πολιτικό του όραμα.

       Η φύση του εθνικιστή δεν είναι μόνο να αναπολεί και να υμνεί περιόδους και καταστάσεις, αλλά και να κάνει ό,τι μπορεί για να οικοδομήσει ένα καλύτερο αύριο για αυτόν και τους συμπατριώτες του.

       Ο ιδιοφυής, εργατικότατος, βαθύτατα μορφωμένος, αλλά και μετριοπαθής Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε ένα πολιτικό όραμα για την Ελλάδα και για αυτό το όραμα θα ήθελα σήμερα να πω μερικά λόγια, δίχως βεβαίως να εμβαθύνω ιδιαιτέρως, διότι δεν το επιτρέπει ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος.

       Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος μας άφησε μία πολιτική και εθνική παρακαταθήκη, μέσω του Συντάγματος του 1968/1973, το οποίο, παρεμπιπτόντως, είχε συντριπτικά επικυρωθεί από τον λαό δια δύο δημοψηφισμάτων. Πρόκειται για Σύνταγμα όμοιο του οποίου η Ελλάς δεν είχε γνωρίσει στο παρελθόν και δεν γνώρισε έκτοτε. Αν και, κατά το ήμισυ, το σημερινό Σύνταγμα, αυτό του 1975, είναι αντιγραφή του επαναστατικού Συντάγματος, μόνο όμως ως προς ορισμένες διατάξεις του, καθώς όλες οι διατάξεις που μεριμνούσαν για έναν καθαρό και εθνικό δημόσιο βίο, έχουν αντικατασταθεί με διατάξεις που επιτρέπουν την διαιώνιση της κομματοκρατίας, του πελατειακού κράτους και όλων αυτών των μαστίγων που δεν έχουν αφήσει το Ελληνικό Κράτος να ορθοποδήσει.

       Ποιο, λοιπόν, ήταν αυτό το όραμα; Αρχικώς, πρέπει να κατανοήσουμε την ιδεολογία του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Βάση της ιδεολογίας του, φυσικά, υπήρξαν τρεις έννοιες: η φυλή, το έθνος και η πατρίδα. Για την φυλή, έλεγε πως «εάν υπήρξεν Έθνος, υπήρξεν διότι βιολογικώς αι δυνάμεις της Ελληνικής Φυλής μετεδίδοντο από τους προγόνους εις τους επιγόνους… Βιολογικώς, η δύναμίς της παραμένει από Έλληνα εις Έλληνα». Για το Έθνος, ότι πρόκειται για μία «συλλογικήν, ζωντανήν και διαρκή προσωπικότητα, η οποία φύσει διακρίνεται από το υπόλοιπον της ανθρωπότητος». Και για την Πατρίδα, πως «η αγάπη προς την Πατρίδα είναι η μόνη δύναμις, η μόνη αρχή, η μόνη ιδέα».

       Ο ηγέτης που τιμάμε σήμερα, ήταν αντίθετος σε κάθε είδους προσκόλληση σε ένα δογματικό σύστημα. Και, όπως δήλωνε ο ίδιος, απέβλεπε σε ένα σύστημα που: «να μην αποτελεί ούτε υψιπετή και αλλοπρόσαλλον σοσιαλιστικήν ουτοπίαν, ούτε όμως και δογματικήν προσήλωσιν εις τον οικονομικόν φιλελευθερισμόν.» Απέρριπτε την «κοινωνιοκρατία» του σοσιαλισμού, που εκμηδενίζει το άτομο, αλλά και την «ατομοκρατία» του φιλελευθερισμού, που αποσπά το άτομο από την κοινωνία. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Ευρισκόμεθα εις την φάσιν της προσπαθείας… δια τον συμβιβασμ’ον των δύο συστημάτων, της Κοινωνιοκρατίας και της Ατομοκρατίας εις την Χρυσήν Τομήν αυτών…» Στόχευε, λοιπόν, στην σύνθεση των θετικών στοιχείων όλων των ιδεολογιών και συστημάτων, η οποία θα οδηγούσε σε ένα ελληνικό, καινοτόμο και ριζοσπαστικό πολίτευμα.

       Απόρροια αυτής της σύνθεσης, ήταν ένα Σύνταγμα που και για πρώτη φορά θέσπιζε και κατοχύρωνε το κοινωνικό κράτος, αλλά και που άφηνε περιθώρια για την ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

       Πίστευε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ότι δεν υπάρχουν οι λαοί για να υπηρετούν τα πολιτεύματα, αλλά τα πολιτεύματα για να υπηρετούν τους λαούς. Έτσι, δεν αντέγραψε κάποιο σύστημα διακυβέρνησης του εξωτερικού, αλλά και πάλι, συνέθεσε ένα σχέδιο Συντάγματος καθαρά ελληνικό και διαφορετικό κάθε άλλου, το οποίο συλλάμβανε τις ανάγκες και την ιδιοσυγκρασία του ελληνικού λαού.

       Προέβλεπε, λοιπόν, αυτό το Σύνταγμα, την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας απ’ ευθείας από τον λαό. Έτσι, ο Πρόεδρος θα απέφευγε την συναλλαγή με τα κόμματα και δεν θα καθίστατο δούλος τους. Ο Πρόεδρος θα είχε 7ετή θητεία, δίχως την δυνατότητα επανεκλογής, ούτως ώστε να μην δημοκοπεί για να επιτύχη την επανεκλογή του. Ακόμη, ο Πρόεδρος θα είχε άμεση εξουσία στους τομείς που χρίζουν υπερκομματικής και υπερπαραταξιακής διαχείρισης, δηλαδή στους τομείς της Εθνικής Αμύνης, της Εξωτερικής Πολιτικής και της Δημοσίας Τάξεως. Τέλος και, φυσικά, μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος διόριζε 20 «αριστίνδην» βουλευτές, πέρα από τους υπολοίπους 180 αιρετούς. Επρόκειτο για άτομα που δεν προέρχονταν από κόμματα και που είχαν διακριθεί στον πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και επιστημονικό βίο και η υπερκομματική παρουσία τους στην Βουλή ανέβαζε την ποιοτική στάθμη του Κοινοβουλίου.

       Πέραν των ανωτέρω, το Σύνταγμα του 1968/1973 καθιέρωνε και δύο εντελώς νέους πολιτειακούς θεσμούς, που μία σύντομη περιγραφή τους θα καταστήσει σαφές το πόσο χρήσιμοι θα ήταν σήμερα: το «Συμβούλιο του Έθνους» και το «Συνταγματικό Δικαστήριο».

       Το Συμβούλιο του Έθνους θα αποτελούσαν οι διατελέσαντες Πρόεδροι της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Βουλής, οι αρχηγοί των δύο πρώτων κομμάτων, ο Πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου και ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Έλεγε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος για το Συμβούλιο του Έθνους ότι επρόκειτο περί: «…ενός Συμβουλίου παρά τω Βασιλεί (και, από το 1973, παρά τω Προέδρω), όχι αποφασιστικού, αλλά συμβουλευτικού χαρακτήρος, το οποίον με την πείραν, την σοβαρότητα και το κύρος της προσωπικότητος των μελών που το συγκροτούν, θα προσδίδει δια της γνώμης του μεγαλυτέραν βαρύτητα εις τας εκάστοτε λαμβανομένας αποφάσεις και θα περιορίζονται ουσιωδώς αι αμφισβητήσεις περί της αντικειμενικότητος και ορθότητος των αποφάσεων τούτων.»

       Το Συνταγματικό Δικαστήριο, τώρα, θα έδινε την λύση σε ζητήματα συνταγματικότητος, που τόσο στο παρελθόν, όσο και σήμερα, έχουν ταλανίσει την Ελλάδα. Είχε ευρύτατες αρμοδιότητες, μερικές εκ των οποίων ήταν η ίδρυση αλλά και ο μόνιμος έλεγχος λειτουργίας του κάθε κόμματος, σε κάθε πτυχή της δραστηριότητάς του. Επιπλέον, η απόφαση της εκτάσεως των αρμοδιοτήτων του Ανώτατου Άρχοντος, της Βουλής και της Κυβέρνησης και η συνταγματικότητα των νόμων. Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιου χαρακτήρα Συνταγματικό Δικαστήριο, δεν θα είχε επιτρέψει να λάβουν χώρα εθνικές κρίσεις και διχασμοί, όπως αυτή του 1915 και συνταγματικές κρίσεις, όπως του 1965. Όπως, επίσης, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, για παράδειγμα, το εθνικό όνειδος της Συμφωνίας των Πρεσπών ή η οικονομική δέσμευση της χώρας σε εξωγενείς παράγοντες (δλδ. μνημόνια). Επομένως, όχι απλώς θα απέτρεπε εθνικώς μειοδοτικές συμφωνίες, αλλά θα έθετε εκτός νόμου και το κόμμα το οποίο τις επεδίωξε. Ακόμη, κάθε απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου ήταν αμετάκλητη. Επρόκειτο, λοιπόν, για τον φρουρό της Πολιτείας και του Συντάγματος. Ένα ανώτατο δικαστήριο, που ήλεγχε Βασιλέα ή Πρόεδρο, Βουλή, Κυβέρνηση, κόμματα και νόμους. Για την χρησιμότητά του, έλεγε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος: «Υπήρξαν κατά το παρελθόν διαφοραί επί της συνταγματικότητος των θεσμών είτε της Κυβερνήσεως, είτε του Ανωτάτου Άρχοντος και η διαμφισβήτησις εφέρετο εις το πεζοδρόμιον ή εις τας στήλας του Τύπου… Δια την αντιμετώπισιν αυτής της αδυναμίας, θεσπίζομεν δια του Νέου Συντάγματος το Ανώτατον Συνταγματικόν Δικαστήριον, προ του οποίου θα άγωνται πλέον αι τοιαύται διαφοραί και το οποίον θα αποφαίνεται αποφασιστικώς.»

       Το Σύνταγμα, επίσης, ανανέωνε και εξυγίανε τον κοινοβουλευτισμό, με μέτρα όπως την μείωση των βουλευτών από 300 σε 200, την καθιέρωση του ασυμβιβάστου μεταξύ βουλευτή και υπουργού, την απαγόρευση της επανεκλογής βουλευτή για 4η συνεχόμενη φορά, την εφαρμογή του εκλογικού νόμου για τις μεθεπόμενες εκλογές, την επέκταση της βουλευτικής περιόδου στα 5 έτη, αντί των 4, την απαγόρευση σε υπουργό να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής για τις αμέσως επόμενες εκλογές και πολλά, πολλά άλλα.

       Καθιέρωνε, ακόμη, για πρώτη φορά την Αποκέντρωση και την περιφερειακή ανάπτυξη, καθώς και την θέσπιση των εκλογικών περιφερειών, δίνοντας ένα τέλος στο υδροκέφαλο κράτος των Αθηνών.

       Όμως, το πιο ουσιαστικό περιεχόμενο του Συντάγματος του 1968/1973 είναι ότι άλλαξε ολόκληρη την ιδεολογική δομή της Πολιτείας. Κατοχύρωνε και ενίσχυε όλα τα ατομικά δικαιώματα των προηγουμένων Συνταγμάτων, αλλά, παράλληλα, εισήγαγε και ένα νέο κεφάλαιο, με το οποίο εισήχθη για πρώτη φορά στην Ελλάδα η κοινωνική και οικονομική δημοκρατία. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο εισηγητής των άρθρων, Λουκάς Πάτρας: «…έναντι της ατομοκεντρικής και αστικοφιλελευθέρας ιδεολογίας του παλαιού Συντάγματος, το νέον Σύνταγμα καθιερώνει την κοινωνικήν και οικονομικήν δημοκρατίαν… Κατά τούτον, το νέον Σύνταγμα είναι επαναστατικόν και σύγχρονον.»

       Τέλος, θέλω να αναφερθώ σε δύο ακόμη ανανεωτικούς θεσμούς που εισήγαγαν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και οι συνεργάτες του: την «Συμβουλευτική Επιτροπή» και το «ΕΠΟΚ» (Ελληνικό Πολιτιστικό Κίνημα).

       Με την Συμβουλευτική Επιτροπή, ο Παπαδόπουλος απέβλεπε όχι μόνο να δημιουργήσει ένα όργανο εντός του οποίου «οι αντιπρόσωποι όλων των παραγωγικών τάξεων θα συνεργάζωνται…», αλλά και, όπως τόνιζε, απέβλεπε σε «έναν χώρον ζυμώσεως, διαμορφώσεως, αναπτύξεως και εμφανίσεως των νέων ηγετικών πολιτικών προσωπικοτήτων της χώρας.» Εκεί, όλες οι επαγγελματικές και επιστημονικές οργανώσεις, όλοι οι δικηγορικοί, ιατρικοί εμπορικοί κλπ. σύλλογοι, όλοι οι εργατικοί, αγροτικοί, εμπορικοί, βιομηχανικοί, βιοτεχνικοί κλπ. συνεταιρισμοί, όλοι οι δήμοι και όλες οι κοινότητες εξέλεγαν τους αντιπροσώπους τους. Μάλιστα, τα μισά μέλη της έπρεπε να είναι κάτω των 40 ετών και τα άλλα μισά κάτω των 50. Τέλος, ήταν πρόδρομος της νέας Εθνικής Αντιπροσωπείας, καθώς σκοπός της ήταν η προετοιμασία της νέας Βουλής, που θα προέκυπτε από τις πρώτες μετεπαναστατικές εκλογές.

       Το Ελληνικό Πολιτιστικό Κίνημα (ΕΠΟΚ) θα ήταν το φυτώριο μέσω του οποίου θα αναδεικνύονταν τα νέα κόμματα. Όπως είχε τονίσει ο Ιωάννης Αγαθαγγέλου: «κάνωμεν την ζύμην των μελλοντικών κομμάτων.» Και προβλήθηκε, τότε, ως ένα «κίνημα προόδου και ανανεώσεως».

       Το πολιτικό εκείνο κίνημα είχε σκοπό να αναδείξει και να εντάξει την αφρόκρεμα της κάθε τοπικής κοινωνίας. Προσέγγισε κατά νομό διακεκριμένα πρόσωπα και δημιούργησε τον πυρήνα για την ανάδειξη νέων δυνάμεων. Στόχος ήταν η ανάδειξη της φυσικής ηγεσίας των τοπικών κοινωνιών, που θα διαμόρφωναν αργότερα τον νέο πολιτικό κόσμο. Ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1973 και, όπως έλεγε ο Παπαδόπουλος, το ΕΠΟΚ σκόπευε να: «…διαμορφώση – με την δημοκρατικήν πάντοτε διαδικασίαν – τας πολιτικάς δυνάμεις αι οποίαι θα διεκδικήσουν αύριον – δημοκρατικώς πάλιν – την διακυβέρνησιν της χώρας… Φιλοδοξία μου είναι, αι μελλοντικαί πολιτικαί παρατάξεις να προέλθουν εκ του ΕΠΟΚ προς το οποίον ανεπιφυλάκτως και αποκλειστικώς παρέχω την υποστήριξίν μου.» Στα πλαίσια του ΕΠΟΚ δραστηριοποιήθηκαν και το οργάνωσαν σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Ιωάννης Αγαθαγγέλου, ο Λουκάς Πάτρας, ο Γεράσιμος Φραγκάτος, ο Γεώργιος Κάρτερ, ο Παρασκευάς Ιωαννίδης, ο Άγγελος Καραγιαννόπουλος και ο Ιωάννης Ξυδόπουλος.

       Με την Επαναστατική Μεταπολίτευση της 1ης Ιουνίου 1973, το νέο πολίτευμα που προέκυψε από αυτήν και το χρονοδιάγραμμα πορείας προς εκλογές, θα έληγε το καθεστώς εκτάκτων εξουσιών. Όχι όμως και η Επανάσταση, η οποία απλώς αυτοεξελισσόταν. Η Επανάσταση, ως ιδέα και ιδεολογία, θα συνέχιζε να ζει, με συνδετικό κρίκο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γεώργιο Παπαδόπουλο, μέσω των νέων πολιτικών δυνάμεων, μέσω των νέων θεσμών, μέσω του νέου Συντάγματος. Και θα παρέμενε ζωντανή, με κοινοβουλευτική χροιά.

       Ο μετεπαναστατικός πολιτικός κόσμος που οικοδομούσε ο Παπαδόπουλος με τους συνεργάτες του, δεν θα έφερε εντός του την παθογένεια του παλαιοκομματισμού, που ήταν μία από τις κύριες πληγές που μάστιζαν τον ελληνικό πολιτικό βίο κατά τα περασμένα έτη. Ήδη είχαν σχηματισθεί νέες πολιτικές δυνάμεις και μηχανισμοί. Ο παλαιοκομματισμός αντικαθίστατο από έναν νεοκομματισμό, μέσα από τις επαναστατικές δυνάμεις.

       Αναφερθήκαμε ήδη στο ΕΠΟΚ. Θα υπήρχαν, όμως και άλλα υποψήφια κόμματα, όπως το κόμμα Μαρκεζίνη, καθώς ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός είχε δηλώσει το ενδιαφέρον του να ηγηθεί κόμματος στις εκλογές, όπως το κόμμα Μακαρέζου, με τον Β’ Αντιπρόεδρο των Κυβερνήσεων Παπαδοπούλου να έχει παραιτηθεί πρόωρα για να ετοιμάσει κόμμα για τις επερχόμενες εκλογές και όπως η «Ελληνική Λέσχη», του κ. Παύλου Μανωλόπουλου, που μας τιμά σήμερα με την παρουσία του.

       Υπήρχαν, λοιπόν, οι νέες δυνάμεις, ενώ ο παλαιοκομματισμός είχε αυτοβούλως ενταφιασθεί, αφού θα απείχε συνειδητά από τις εκλογές και, έτσι, αυτοεξοριζόταν οικειοθελώς από τον νέο πολιτικό βίο.

       Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος προσπάθησε να οικοδομήσει μία «Δημοκρατία των Αρίστων», με νέο πολίτευμα, νέα διοίκηση, νέα σχήματα, νέο τύπο κοινοβουλευτισμού και νέα μορφή κράτους. Η ιδεολογία του ήταν κοινωνικώς μεταρρυθμιστική, αλλά παράλληλα και αναπτυξιακή. Τόσο συντηρητική-παραδοσιοκρατική, όσο και προοδευτική. Έθετε ως στόχο το κοινωνικό κράτος, δίχως να εκμηδενίζει το άτομο. Επρόκειτο για μία ιδεολογία-συνώνυμο της αριστοτελικής μεσότητος. Μία ιδεολογία που με ελάχιστες μόνο παραλλαγές, λόγω φυσικά της χρονικής απόστασης, μπορεί να μας εξυπηρετήσει στο σήμερα.

       Όλο αυτό το πολιτικό όραμα που πολύ συνοπτικά – και σίγουρα με παραλείψεις - εξέθεσα σήμερα, αποτελεί τρανή απόδειξη ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν ήταν μόνον ένας αναδημιουργικός ηγέτης, αλλά και ένας πραγματικός Εθνάρχης.

       Το έργο της 6ετίας του Γεωργίου Παπαδοπούλου υπήρξε τεράστιο, καμμία αντίρρηση. Ωστόσο, η μεγάλη του κληρονομιά για εμάς σήμερα, είναι η πολιτική του παρακαταθήκη. Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και όραμα για την Ελλάδα μας. Ένα σχέδιο ζωντανό, αναγκαίο και πιο επίκαιρο από ποτέ!

https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/174-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%BF%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85