ΕΤΣΙ ΓΙΝΟΤΑΝ Ο ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ

Πηγές:ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΤΟΜΟΣ Ι

π.Γεωργίου Μεταλληνού «ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ», εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, 1989 

ΕΓΚ/ΔΕΙΑ «ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ», ΤΟΜΟΣ 47, ΕΚΔ.1991

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Κ.ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΠΕΜΠΤΟ

Ένα ακόμα πολύ σημαντικό θέμα από τη σκοτεινή περίοδο της Τουρκοκρατίας θα εξετάσουμε σήμερα. Πρόκειται για τον αποδεκατισμό των Ελλήνων, αλλά και των άλλων χριστιανών ορθόδοξων των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας και το εφιαλτικό παιδομάζωμα.

Μαζικοί και ατομικοί εξισλαμισμοί

Οι εξισλαμισμοί αποτέλεσαν διαρκή απειλή για τον ελληνισμό στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Θεωρητικά, ο βίαιος, καθολικός εξισλαμισμός, δεν ήταν υποχρεωτικός, καθώς, σύμφωνα με το Ισλάμ, οι θρησκείες της Βίβλου ήταν ανεκτές κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις. Επίσης, οι οθωμανικές Αρχές δεν επεδίωξαν καθολικούς εξισλαμισμούς, καθώς αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του οικονομικού και κοινωνικού καθεστώτος, το οποίο στηριζόταν στην εκμετάλλευση των υπόδουλων. Στην πραγματικότητα, όμως, η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική. Οι αβάσταχτοι φόροι, οι αυθαιρεσίες των Οθωμανών, ο προσηλυτιστικός ζήλος των δερβίσηδων και οι εξευτελιστικοί όροι ζωής για τους υπόδουλους, τους ανάγκαζαν να αλλαξοπιστήσουν. Υπήρχε, επίσης, ευρύτατα διαδεδομένη ανάμεσα στους χριστιανούς η πίστη ότι ο Θεός τους εγκατέλειψε λόγω των πολλών αμαρτιών τους και ότι ευνοούσε πλέον τους πιστούς του Ισλάμ.

Σπουδαίο ρόλο στη εξωμοσία πολλών χριστιανών έπαιξαν οι δερβίσηδες και οι ουλεμάδες. Ειδικά οι δερβίσηδες που ήταν οπαδοί των αιρέσεων Bektasi και Mevlevi, κατάφεραν να φέρουν στους κόλπους του Ισλάμ πολλούς χριστιανούς.

Και η αψυχολόγητη, όμως, αδιαλλαξία ορισμένων ορθόδοξων κληρικών οδηγούσε πολλούς χριστιανούς στην εξωμοσία. Η πιστή εφαρμογή των τύπων της χριστιανικής θρησκείας που αξίωναν, συχνά, οι ανώτεροι, κυρίως κληρικοί από το ποίμνιό τους, παραβλέποντας τις πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης των χριστιανών τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, είχε σαν αποτέλεσμα την αγανάκτηση των πιστών και την προσχώρησή τους στο Ισλάμ.

Βέβαια, η ορθοδοξία είχε ν’ αντιμετωπίσει και τη δογματική διάβρωση εκ μέρους των καθολικών. Οι νεοφώτιστοι μουσουλμάνοι επιβεβαίωναν τη νέα τους πίστη καταπιέζοντας και τυραννώντας τους, άλλοτε ομόθρησκους, ομοεθνείς τους. Ο Βενετός βάιλος (πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη), Ματθαίος Zane, γράφει ότι οι αρνησίθρησκοι αυτοί ήταν «…οι πιο αλαζόνες και αχρείοι άνθρωποι που μπορεί να φανταστεί κανείς, γιατί μαζί με την αληθινή τους πίστη έχουν χάσει και κάθε ανθρωπιά». Υπήρχαν, βέβαια, περιπτώσεις, όπου ο χριστιανός που έγινε μωαμεθανός ήταν 8-10 ετών, υποβλήθηκε βίαια σε περιτομή σε πολύ νεαρή ηλικία ή παρασύρθηκε σε εξωμοσία κάτω από την επήρεια μέθης ή σφοδρών συναισθημάτων. Πολλοί από αυτούς αργότερα αποκήρυτταν τον ισλαμισμό και εξιλεώνονταν μαρτυρώντας για τη χριστιανική τους πίστη.

Υπήρχαν, επίσης, οι λεγόμενοι κρυπτοχριστιανοί. Χριστιανοί, δηλαδή, που για κάποιο διάστημα εμφανίζονταν ως μουσουλμάνοι, ενώ κρυφά τελούσαν τα χριστιανικά τους καθήκοντα.

Τα πρώτα γνωστά παραδείγματα κρυπτοχριστιανών εμφανίζονται στη Νίκαια της Βιθυνίας, μετά την άλωσή της το 1331. Πολλοί τρομοκρατημένοι κάτοικοί της έγιναν μόνο επιφανειακά μωαμεθανοί, ενώ κατά βάθος παρέμειναν χριστιανοί. Ο τότε Οικουμενικός Πατριάρχης, Ιωάννης Καλέκας, με έγγραφα του 1339 και του 1340, δέχτηκε, εκπροσωπώντας την Εκκλησία, την κατάσταση αυτή και εμψύχωνε τους κρυπτοχριστιανούς. Αργότερα, όμως, καθώς οι περισσότεροι από τους κρυποτοχριστιανούς εξισλαμίζονταν, η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αυστηρή απέναντί τους και προσπαθούσε να αποτρέψει την πρακτική αυτή (Πηγή : ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΤΟΜΟΣ Ι).

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει για τους εξισλαμισμούς: «…κι έτσι όσοι δεν διέθεταν το ακλόνητο αίσθημα της πίστης και της εθνότητας, απελπισμένοι από το δικό τους κράτος, δεν δίσταζαν να υποκύπτουν στη νέα και ακμάζουσα κυριαρχία και αυτομολούσαν στις τάξεις του ισλαμισμού». Και παρακάτω: «Ακόμα και τον 18ο αιώνα επικρατούσε τόση απελπισία ώστε ο Καισάριος Δαπόντες διακήρυσσε ότι οι Τούρκοι θα κυβερνούσαν στην Ανατολή μέχρι τη συντέλεια του αιώνα και ότι ήταν μάταιες οι προσδοκίες για ανάσταση του ελληνισμού. Στην εκούσια αρνησιθρησκία συντέλεσε πολύ η φιλοδοξία και πλεονεξία των αποστατών και ο πόθος τους να απαλλάξουν τα παιδιά τους από τη στρατολογία στο γενιτσαρικό τάγμα».

Όσο για τη στάση του κλήρου απέναντι στο πρόβλημα των εξισλαμισμών, ο σπουδαίος ιστορικός του περασμένου αιώνα Απόστολος Βακαλόπουλος, γράφει χαρακτηριστικά στην «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ», ΤΟΜΟΣ Ι: «Έτσι η σκλαβιά παρουσιαζόταν ως “πειρασμός”, για να δοκιμασθεί η πίστη των χριστιανών ως “πίστεως γυμνάσιον”, όπως λέγει ο πρώτος μετά την Άλωση Πατριάρχης, Γεννάδιος».

Έτσι η Εκκλησία προετοίμαζε τους πιστούς της για τους «υπέρ πίστεως» αγώνες, εξήρε την προθυμία για θυσία και μακάριζε εκείνους που θα τολμούσαν να φθάσουν ως το μαρτύριο. Κήρυσσε πως ξανάρχιζαν οι χρόνοι των παλαιών διωγμών και μαρτυρίων και ακόμα πως το αίμα των μαρτύρων (των νεομαρτύρων δηλαδή) ήταν αναγκαίο, γιατί αυτό θα πότιζε το δέντρο της πίστεως και θα στήριζε την ορθοδοξία. Και είναι αλήθεια πως η αυτοθυσία των νεομαρτύρων κράτυνε την ορθόδοξη πίστη, όπως παρατηρούσε αργότερα ο Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749 – 1809).

Για τους εξισλαμισμούς, ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός στο έργο του «ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ», εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, 1989, γράφει χαρακτηριστικά: «Ο εξισλαμισμός υπήρξε η τρομερότερη απειλή εναντίον του Ελληνισμού, γιατί συνιστούσε μόνιμη αφαίμαξη εμψύχων δυνάμεων. Εξισλαμισμός σήμαινε αυτόματα άρνηση της ιδιότητας του ορθόδοξου και του Έλληνα και προσχώρηση στο σώμα των κατακτητών… Ο δελεασμός ήταν μεγάλος, αφού ο εξισλαμιζόμενος από δούλος γινόταν αυτόματα κύριος… Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο διχασμού της ίδιας της οικογένειας, με αυτονόητες τις συνέπειες». Και παρακάτω: «Δεν έλειψαν ακόμα και αλλαξοπιστίες επισκόπων, που οφείλονταν σε διάφορα αίτια (φιλοδοξία, διαφωνία με το μητροπολίτη κλπ.), με ανυπολόγιστη επίδραση στο λαό. Μεγαλύτερη έκταση έλαβαν οι εξισλαμισμοί σε άλλες ομάδες υπόδουλων. Βόσνιοι, Κροάτες και Αλβανοί εξισλαμίστηκαν σε μεγάλη έκταση. Αλλά και οι εξισλαμισμένοι Έλληνες δεν ήταν λίγοι. Εξισλαμισμούς έχουμε μέχρι τον 18ο αιώνα (1759 στη Μακεδονία)».

Κλείνουμε αυτό το κεφάλαιο με το «τελετουργικό» εξισλαμισμού των γυναικών, όπως το περιγράφει ο Απόστολος Βακαλόπουλος. Οι γυναίκες που θα αλλαξοπιστούσαν οδηγούνταν στον ανώτατο ιεροδικαστή και έπρεπε να πουν τα παρακάτω λόγια: «Ένας είναι ο Θεός και υπηρέτης του ο Μεσσίας, δούλη του η Μαρία και ο Μωάμεθ ο μεγαλύτερός του προφήτης». Κατόπιν, ο ιεροδικαστής έπαιρνε τη ζώνη της γυναίκας, την έκοβε στα δύο και σχημάτιζε με τα κομμάτια ένα σταυρό. Η γυναίκα τότε έπρεπε να πατήσει το σταυρό τρεις φορές, να αρνηθεί τη χριστιανική πίστη και να πει τα λόγια που αναφέραμε. Αλλά και η εκούσια προσέλευση ενός άντρα χριστιανού στον ισλαμισμό ήταν μια γιορτή για τους οθωμανούς, πολύ πιο σύνθετη όμως από εκείνη που γινόταν για τις γυναίκες. Ο Α. Βακαλόπουλος αντλεί τα στοιχεία αυτά από τα γραφόμενα του Ιωάννη Schiltberger, αιχμάλωτου των Τούρκων (15ος αιώνας).

Το παιδομάζωμα: Ο «ανθρώπινος φόρος» των ορθοδόξων στα χρόνια της τουρκοκρατίας

Με τον όρο παιδομάζωμα αναφερόμαστε στη βίαιη στρατολογία παιδιών χριστιανών υπηκόων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, για την επάνδρωση των σωμάτων των γενιτσάρων ή των εσωτερικών υπηρεσιών των σουλτανικών ανακτόρων. Η λέξη «παιδομάζωμα», εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1675.Ο παλαιότερος όρος, ήταν «γιανιτζαρομάζωμα». Για το πότε ακριβώς ξεκίνησε το παιδομάζωμα, οι απόψεις διίστανται. Ο Γ. Κορδάτος αναφέρει ότι ξεκίνησε το 1227 και τα παιδιά που αρπάχτηκαν με τη βία, έγιναν σωματοφύλακες του Σουλτάνου.

Στην εγκυκλοπαίδεια «ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ» διαβάζουμε ότι η πρώτη σημαντική αναφορά για παιδομάζωμα χρονολογείται από το 1395 και αφορά τη Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, στην «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ», δίνει μία άλλη εκδοχή, περισσότερο τεκμηριωμένη, που φαίνεται ότι βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα. Σύμφωνα μ’ αυτή, λοιπόν, το 1326 μετά την άλωση της Προύσας και τον θάνατο του Οσμάν, τη διακυβέρνηση των Τούρκων της Βιθυνίας ανέλαβε ο γιος του, Ορχάν, ο οποίος θεωρείται ιδρυτής του οσμανικού κράτους. Ο αδελφός του Ορχάν, Αλαεδδίν (κατά τον Παπαρρηγόπουλο), κανόνισε τα θέματα ιματισμού των πολιτικών και στρατιωτικών, ώστε να διακρίνονται οι Οσμανίδες από τους Τουρκομάνους και, φυσικά, τους χριστιανούς.

Ασχολήθηκε με τη συγκρότηση μόνιμου στρατού, που διαιρέθηκε σε τακτικό πεζικό, τους Πιαδέ ή Γιαγιά (πεζοπόρους) και σε άτακτο πεζικό, τους Αζάπ (παρόμοιους με τους Έλληνες ευζώνους) και σε τακτικό ιππικό, με τους σπαχήδες (ιππείς) και άτακτο ιππικό, από τους Ακιντζί (δρομείς) (προφανώς κάποιος μακρινός πρόγονος του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί ανήκε σε αυτό το Σώμα!).

Αυτός, όμως, που είχε τη φρικιαστική ιδέα για το παιδομάζωμα ήταν ο Καρά Χαλίλ Τσεντερλής, ο τότε αστυνόμος του στρατού, που κατάλαβε ότι το οσμανικό κράτος με τον ελάχιστο μωαμεθανικό πληθυσμό και τους ατίθασους Τουρκομάνους ως βάση του στρατού, θα ήταν εύκολος αντίπαλος για τους χριστιανούς αλλά και τους άλλους μωαμεθανούς. Έτσι, πρότεινε τη δημιουργία ενός προνομιούχου τάγματος πεζικού από εξισλαμισμένα χριστιανόπουλα, με σκοπό τη διατήρηση της πειθαρχίας στον στρατό.

Το φαινόμενο αυτό, γράφει ο Παπαρρηγόπουλος, είναι μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Ναι μεν η ακούσια ή εκούσια αρνησιθρησκία των κατακτημένων ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο ακόμα και στο αραβικό κράτος των πρώτων μωαμεθανών χαλίφηδων. Αλλά η συστηματική στρατολόγηση εξισλαμισμένων παιδιών είναι μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο και συνέβαλε αποφασιστικά στην ενίσχυση και την επέκταση του οθωμανικού κράτους. Ο διαπρεπής βυζαντινολόγος και ιστορικός Σπυρίδων Βρυώνης αναφέρει ως εμπνευστή του παιδομαζώματος τον Καρά Χαλίλ Τσεντερλή, καζασκέρη (στρατιωτικό δικαστή), όπως γράφει και τοποθετεί χρονικά την συστηματική εφαρμογή του ολέθριου για τους χριστιανούς θεσμούς, στο α’ μισό του 15ου αιώνα, επί σουλτάνου Μουράτ Β’.

Το παιδομάζωμα, σύμφωνα με τον Παπαρρηγόπουλο, άρχισε να γίνεται πιο συστηματικό από τα χρόνια του Μουράτ Α’ και συγκεκριμένα από το 1362. Επί Μουράτ Β’, το σώμα που είχε δημιουργηθεί από το παιδομάζωμα είχε 6.000 – 10.000 άνδρες. Οριστικά, το παιδομάζωμα επιβλήθηκε επί Σελίμ Α΄και Σουλεϊμάν Β’. Τότε ψηφίστηκε ο νόμος για στρατολόγηση χριστιανόπουλων ανά πενταετία, σύντομα αυτό άρχισε να γίνεται κάθε τετραετία και τελικά έγινε ετήσιο. Τον βαρύ αυτό φόρο «πλήρωναν» όλες οι βαλκανικές επαρχίες της οθωμανικής αυτοκρατορίας (και η Ουγγαρία), ενώ από τα τέλη του 15ου αιώνα επεκτάθηκε και στην Ανατολή. Ορισμένες μόνο περιοχές (Κωνσταντινούπολη, Γαλατάς, Ρόδος, Ιωάννινα) είχαν εξαιρεθεί από το παιδομάζωμα. Επίσης, από την βίαιη στρατολόγηση εξαιρούνταν οι Εβραίοι και οι Αρμένιοι.

Το σύστημα της περιοδικής στρατολόγησης και του εξισλαμισμού ανήλικων χριστιανών (devsirme) για την επάνδρωση της σουλτανικής διοίκησης και κυρίως του τακτικού στρατού, έχει τις ρίζες του στον ιερό μουσουλμανικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο το ένα πέμπτο της πολεμικής λείας, στην οποία περιλαμβάνονταν και οι μη μουσουλμάνοι αιχμάλωτοι, υπαγόταν στη δικαιοδοσία του ιμάμη και κατ’ επέκταση του σουλτάνου. Η οριστική θεσμοθέτηση του devsirme, από τα τέλη του 15ου αιώνα, ήταν αντίθετη προς τις αρχές του ιερού νόμου, ωστόσο «δικαιολογήθηκε» με τη θεωρητική διατήρηση της «καταστάσεως πολέμου» και κατά συνέπεια και της ισχύος του σουλτανικού διατάγματος απόκτησης αιχμαλώτων από τους ορθόδοξους χριστιανούς, που θεωρήθηκε ότι πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση στην οθωμανική προέλαση.

Πώς όμως γινόταν το παιδομάζωμα;

Ο σουλτάνος, πρόσταζε οι χριστιανοί δημογέροντες (κοτζαμπάσηδες) να κρατούν βιβλία για τα παιδιά πότε γεννιούνται. Ένας λοχαγός των γενίτσαρων, ακολουθούμενος από ένα γραφέα, έφτανε σε ένα τόπο έχοντας μαζί του αυτοκρατορική διαταγή (φιρμάνι).Ο κάθε πατέρας παρουσίαζε όσους γιους είχε. Αρχικά οι οθωμανοί έπαιρναν το 1/5 των παιδιών, αργότερα όμως όσα είχαν ανάγκη και πάντα τα πιο υγιή και όμορφα. Μάλιστα, ενώ αρχικά έπαιρναν ένα αγόρι από κάθε οικογένεια, αργότερα έπαιρναν δύο και τρία. Αρχικά δεν έπαιρναν τα μοναχοπαίδια, όμως κι αυτό στη συνέχεια καταστρατηγήθηκε.

Επίσης, δεν έπαιρναν τους παντρεμένους, γι’ αυτό και πολύ συχνά οι γονείς πάντρευαν τα παιδιά τους σε ηλικία 8 ετών(!). Σχετικός είναι ο πίνακας του, γνωστού μας κι από το «Κρυφό Σχολειό», Νικόλαου Γύζη «Παιδικοί Αρραβώνες» (ή «Τα Αρραβωνιάσματα»), που φιλοτεχνήθηκε γύρω στο 1875. Φαίνεται όμως ότι σε κάποιες περιπτώσεις ούτε τα παντρεμένα αγόρια γλίτωναν από το φρικτό παιδομάζωμα. Γράφει χαρακτηριστικά ο Κ. Παπαρρηγόπουλος: «Όμως αυτό (δηλ. ο γάμος σε παιδική ηλικία) ήταν τελείως ανώφελο γιατί και τους παντρεμένους τους έπαιρναν και όχι μόνο σε ηλικία που ο γάμος δεν μπορούσε να θεωρηθεί άξιος λόγου, αλλά και μέχρι τα 20 και τα 24 χρόνια». Μόνο τα ορφανά αγόρια φαίνεται ότι εξαιρούνταν πάντα από το παιδομάζωμα.

»Επίσης, οι κάτοικοι των παράλιων περιοχών κατέφευγαν κυρίως σε ενετοκρατούμενα μέρη για να γλιτώσουν.

»Ο Γερμανός Γκέρλαχ, αυτόπτης μάρτυρας, γράφει ότι πολλές δυστυχισμένες μητέρες παρακαλούσαν τον Θεό να πάρει τα παιδιά τους για να μην πέσουν στα χέρια των γενίτσαρων. Ο ίδιος, όμως, γράφει ότι άλλοι γονείς έδιναν τα παιδιά τους με μεγάλη προθυμία, ενώ κι εκείνα ανυπομονούσαν να ζήσουν την πλούσια και ανέμελη ζωή στο παλάτι. Θα δούμε, βέβαια, παρακάτω ότι δεν ήταν καθόλου πλούσια και ανέμελη η ζωή τους… Ο Βενετός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, Ντομένικο Τρεβιζάνο, έγραφε ότι το 1554 «το παιδομάζωμα, που κάποτε λογιζόταν σαν η μεγαλύτερη συμφορά, κατάντησε να θεωρείται ευτύχημα».

Η «πορεία» των θυμάτων του παιδομαζώματος

Τα χριστιανόπουλα που είχαν πρόσφατα στρατολογηθεί, στέλνονταν τμηματικά στην Κωνσταντινούπολη με συνοδούς. Αφού ξεκουράζονταν για λίγες μέρες, υποβάλλονταν σε επιθεώρηση για να διαπιστωθεί αν το παιδομάζωμα είχε γίνει σωστά. Στη συνέχεια, ασπάζονταν τον ισλαμισμό και υποβάλλονταν σε περιτομή. Από τις τάξεις των βίαια στρατολογημένων χριστιανόπαιδων, ορισμένα, ηλικίας μάλιστα 6-10 ετών, προορίζονταν μετά από αυστηρή επιλογή και πολυετή εκπαίδευση, να καταλάβουν θέσεις της αυλικής ή της διοικητικής ιεραρχίας. Όσα εξισλαμισμένα χριστιανόπουλα προορίζονταν για στρατιωτική υπηρεσία, ονομάζονταν Acemi Oglan (ατζέμ ογλάν) και στέλνονταν αρχικά να εργαστούν σε τιμαριούχους της Μικράς Ασίας, οι οποίοι έδιναν ένα μικρό, συμβολικό χρηματικό ποσό στον συνοδό αξιωματούχο των παιδιών και τα χρησιμοποιούσαν σαν δούλους, σε βαριές κοπιαστικές εργασίες.

Οι Acemi Oglan έμεναν στα τιμάρια για δύο η περισσότερα χρόνια, προκειμένου να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον, να σκληραγωγηθούν, να μυηθούν στη νέα θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα των οθωμανών και να μάθουν την τουρκική γλώσσα. Μετά από δύο ή περισσότερα χρόνια, οι ίδιοι αξιωματούχοι περνούσαν για να διαπιστώσουν αν οι νέοι που είχαν εμπιστευθεί στους τιμαριούχους ήταν άξιοι να καταταγούν στον στρατό. Οι πιο άξιοι μεταφέρονταν στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατατάσσονταν σε ειδικά αυτοκρατορικά σώματα δούλων (ocak). Οι ικανότεροι κατέληγαν στο επίλεκτο σώμα των γενίτσαρων.

Από τα παιδιά που γίνονταν «δούλοι της Πύλης», τα μικρότερα και πλέον ικανά προορίζονταν αποκλειστικά για υπηρεσία του σουλτανικού ανακτόρου, γίνονταν δηλαδή (ιτς ογλάν). Η εκπαίδευσή τους διαρκούσε 14 χρόνια. Διδάσκονταν τουρκικά, περσικά, αραβικά, μουσική, καλές τέχνες, γυμνάζονταν στην τοξοβολία, την ιππασία, το ακόντιο και τη χρήση των πυροβόλων όπλων. Τέλος, μελετούσαν εντατικά το Κοράνι και τους ιερούς νόμους.  Η «φορολογία του αίματος», το παιδομάζωμα, προκάλεσε μεγάλη φθορά στον ελληνισμό. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι γύρω στο 1.000.000 χριστιανοί έγιναν γενίτσαροι! Σύμφωνα με τουρκική πηγή, στο τέλος του 16ου αιώνα, 200.000 παιδιά χριστιανών ήταν θύματα του παιδομαζώματος!

Πολύτιμες μαρτυρίες για το παιδομάζωμα βρίσκουμε στο βιβλίο «Περί της Καταστάσεως των Σήμερον Ευρισκομένων Ελλήνων», του Χριστόφορου Άγγελου (1619), που μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Συγκλονιστικές είναι οι περιγραφές Ευρωπαίων διπλωματών για τη διαβίωση των παιδιών που εξισλαμίζονταν. Ο Βενετός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη, Πιέτρο Μοροζίνι, γράφει χαρακτηριστικά (1585): «Τα παιδιά αυτά διατελούν στην Κωνσταντινούπολη υπό την άμεση επίβλεψη ευνούχων, ιδίως μαύρων, που για το τίποτε τα ξυλοκοπούν αγρίως. Σπανίως τους δίνουν εκατό βουρδουλιές. Συνηθέστερα φτάνουν στις χίλιες. Και οι ευνούχοι, μετά τις βουρδουλές απαιτούν να παρουσιάζονται μπροστά τους τα δαρμένα παιδιά και να τους φιλούν το φόρεμα, εμφράζοντας τις ευχαριστίες των σ’ εκείνον που τα έδειρε. Τέτοια ταπείνωση και περιφρόνηση παθαίνουν τα δύστυχα».

Και στο παιδομάζωμα, όμως, γίνονταν… παρασπονδίες. Οι πλούσιοι δωροδοκούσαν τους οθωμανούς αξιωματούχους για να μην πάρουν τα παιδιά τους ή τα έκρυβαν σε σπίτια φίλων τους Τούρκων.

Με τον καιρό, όμως, στα ανώτερα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας άρχισε να δημιουργείται εχθρότητα προς τον θεσμό του παιδομαζώματος, καθώς παιδιά χριστιανών, εξισλαμισμένα έστω, καταλάμβαναν υψηλές θέσεις στο παλάτι. Έτσι, άρχισαν να «δανείζουν» τα παιδιά τους σε χριστιανούς, προκειμένου αυτά να γίνουν γενίτσαροι! Ένας πλούσιος Τούρκος έλεγε χαρακτηριστικά στον πρέσβη της Αυστρίας: «Ενώ τα παιδιά των άθλιων χωρικών πηγαίνουν στα παλάτια και γίνονται μεγάλα και σπουδαία, τα δικά μας παιδιά αγνοούνται και παραμερίζονται σε σημείο να γίνονται υπηρέτες των άλλων».

Τους επιτράπηκε να παντρεύονται και από το 1567 το σώμα των γενίτσαρων επανδρωνόταν από τα ίδια τα παιδιά τους. Το 1637, οι έμμισθοι γενίτσαροι έφτασαν τις 46.000, από 12.000 που ήταν πριν λίγα χρόνια. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Οσμάν Β’ είχε αποφασίσει να αντικαταστήσει τους γενίτσαρους με τάγματα Αιγυπτίων μισθοφόρων. Αυτό όμως μαθεύτηκε, οι γενίτσαροι στασίασαν και το 1622 σκότωσαν τον Οσμάν Β’. Ο διάδοχός του, Μουράτ Β’, άλλαξε τη νομοθεσία για τους γενίτσαρους (να σημειώσουμε ότι η λέξη προέρχεται από το τουρκικό «γενίσερι», δηλ. νέος στρατιώτης) και το 1638 κατάργησε το παιδομάζωμα.

Η τελευταία στρατολόγηση έγινε το 1705 στη Νάουσα και κατέληξε σε ανταρσία των κατοίκων. Τα σώματα των γενίτσαρων, όμως, διατηρήθηκαν ως το 1826, οπότε ο Μαχμούτ Β’ τα κατάργησε τελείως. Τα εξισλαμισμένα χριστιανόπουλα, είτε σαν γενίτσαροι είτε σαν ανώτεροι δημόσιοι λειτουργοί, είτε σαν αστυνομικοί φύλακες, έγιναν οι πραγματικοί κύριοι του κράτους, δυνάστες των χριστιανών αλλά και μισητοί στους εκ γενετής μωαμεθανούς. Υπάρχουν, βέβαια, και παραδείγματα γενίτσαρων που διατηρούσαν ισχυρές αναμνήσεις των παιδικών τους χρόνων και ευνοούσαν τους χριστιανούς. Κάποιοι, μάλιστα, υποστήριζαν ακόμα και σταυροφορία των Δυτικών ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία! Χαρακτηριστική περίπτωση γενίτσαρου που «επανάκαμψε» ήταν ο Αρτινός Μουχαμέτης Παπαδάτος που έφυγε στο εξωτερικό και πήγε στο Τίμπιγκεν της Γερμανίας, όπου βαπτίστηκε χριστιανός σε ηλικία 28 ετών, το 1587.

Κλείνουμε το άρθρο αυτό με ένα έγγραφο του Βενετού πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη προς τον δόγη της γαληνοτάτης δημοκρατίας (4 Απριλίου 1579): «Έμαθα…ότι οι χριστιανοί υπήκοοι, Οθωμανοί τόσον εκείνης της χώρας (της Πελοποννήσου) όσον και της Ελλάδος, ευρίσκονται τώρα εις εσχάτην απόγνωσιν και ανέκφραστον λύπην, διότι εις διάστημα 25 ημερών υπέστησαν όλας αυτά τας ανυποφόρους επιβαρύνσεις, ήτοι να καταβάλουν το συνηθισμένον «χαράτσι», να πληρώσουν την αγγαρείαν, που ονομάζεται «αβαρίτς», δια τον εξοπλισμόν των γαλερών, να δώσουν αδιακρίτως κατοικίαν και τροφήν εις τους σπαχήδες (ιππείς), που συναθροίζονται δια τον κατά της Περσίας πόλεμον, και τέλος να απογυμνωθούν από τους σπαχήδες και από το ολίγον εκείνο που τοις απέμεινεν εις τα χωριά των, τα οποία είναι πτωχά. Και πληρώνουν τους σπαχήδες οι κάτοικοι με ό,τι έχουν και με το αίμα των ακόμα!».

Στη σκοτεινή περίοδο της Τουρκοκρατίας θα επανέλθουμε σύντομα με τις ένοπλες εξεγέρσεις των Ελλήνων στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι οποίες είναι δεκάδες. Χαρακτηριστικά, στο 15ο βιβλίο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους» του Κ. Παπαρρηγόπουλου, περισσότερες από 80 σελίδες (184-266) αναφέρονται σ’ αυτές…

pontos-news

protothema.gr.

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ : ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΛΕΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ!

Κοντά σέ βάση τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ μας – Φωνή ἀπογνώσεως τῶν κατοίκων τοῦ ἀκριτικοῦ νησιοῦ

ΕΙΝΑΙ πλέον κοινός τόπος. Οἱ παράνομοι μετανάστες ἔχουν καταστεῖ ἐργαλεῖο ἀσυμμέτρου καί ὑβριδικῆς εἰσβολῆς πρός τήν Ἑλλάδα. Αὐτό, στήν καλύτερη περίπτωση, διότι στήν χειρότερη, ἀνάμεσά τους, κρύβονται ἐνεργούμενα τῆς Ἀγκύρας. Κάποιοι πού ἔχουν ἀποστολή ἀπό τήν συλλογή πληροφοριῶν μέχρι τήν διενέργεια δολιοφθορῶν. Ὅλα αὐτά τήν δεδομένη στιγμή πού θά ἐπιλέξει ἡ τουρκική ἡγεσία. Μέχρι τότε προστατεύονται ἀπό τό Σύμφωνο Μεταναστεύσεως τῆς ΕΕ καί τίς κοινότυπες «ἀνθρωπιστικές» κραυγές τῆς κ. Ὕλβα Γιόχανσσον πού χρηματοδοτεῖ ὑποδομές προκειμένου τό πρόβλημα νά παραμείνει ἐντοπισμένο στά νησιά τοῦ Αἰγαίου καί τήν Ἑλλάδα. Δέν εἶναι δικά της χρήματα. Ἡ ΕΕ δέν παράγει πιστώσεις. Διαθέτει ἁπλῶς κατά τό δοκοῦν τῆς γραφειοκρατίας τῶν Βρυξελλῶν τίς εἰσφορές τῶν κρατῶν μελῶν. Ἄς μήν ἔχουμε λοιπόν τήν ψευδαίσθηση ὅτι οἱ χρηματοδοτήσεις γιά τήν διαβίωση καί τά ἐπιδόματα τῶν μεταναστῶν ἔρχονται ἀπό «κάπου». Δικά μας λεφτά εἶναι. Καί μέ αὐτά χρηματοδοτεῖται ὁ ὑπόγειος τουρκικός σχεδιασμός. Οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ ἀναγνώστου τῆς «Ἑστίας» δικηγόρου Κωνσταντίνου Καλαντζοπούλου εἶναι παραπάνω ἀπό διαφωτιστική. Ἐκφράζει τήν ἀγωνία τῶν κατοίκων καί ἐπιπροσθέτως δίδει τήν ἱστορική διάσταση τοῦ τουρκικοῦ «ἐνδιαφέροντος» γιά τήν στρατηγική θέση πού κατέχει τό νησί τῆς Λέρου στό σύμπλεγμα τῶν Δωδεκανήσων. Γιά τόν λόγο αὐτό θά τήν παραθέσουμε σχεδόν αὐτούσια, μιά καί περαιτέρω σχολιασμός περιττεύει: «Στή Λέρο εἴμαστε τό πολύ 8.000 κάτοικοι, σύμφωνα μέ τήν τελευταία ἀπογραφή.

Ἀπό τό 2015, δεχόμαστε κύματα παράνομων μεταναστῶν, πού τούς προωθεῖ στό νησί μας ἡ Τουρκία, μέ διάφορους τρόπους, ἐφαρμόζοντας δηλαδή ἕναν ἰδιότυπο, “ὑποχρεωτικό”, ἐποικισμό! Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Τουρκία τώρα, καί προηγουμένως ἡ Ὀθωμανική αὐτοκρατορία, ἀσκοῦσαν πολιτικές μέσῳ τῆς ὑποχρεωτικῆς μετακίνησης πληθυσμῶν, ὥστε νά “χάνει τό παιδί τήν μάνα καί ὁ σκύλος τόν ἀφέντη”. Ἡ μετακίνηση τῶν πληθυσμῶν, εἶναι ἀνέκαθεν (ἤδη ἀπό τόν 14ο αἰῶνα) ἕνα βασικό ἐργαλεῖο τῆς Τουρκίας (Βλέπετε 1974 Κύπρος, 1955 Κωνσταντινούπολη κ.τ.λ.) Στήν Λέρο λοιπόν ἡ Τουρκία ἐπιδιώκει πάσῃ θυσίᾳ τήν ἀλλοίωση τοῦ πληθυσμοῦ, ἀφοῦ δέν μπόρεσε νά τήν κατακτήσει μέ ἄλλους τρόπους, ἤ νά τήν ἀχρηστεύσει στρατηγικῶς. Γιά τήν ἀπόλυτη στρατηγική σημασία τῆς Λέρου, εἶναι γνωστό ὅτι ὁ Στάλιν εἶχε ζητήσει στήν διάσκεψη τῆς Γιάλτας, ἕνα μόνον νησί, τήν Λέρο, παραχωρώντας ἀντίστοιχα στούς δυτικούς τήν ἐπιρροή σέ ὁλόκληρη τήν Γιουγκοσλαβία καί τήν Ἀλβανία (σέ ὁλόκληρη τήν Ἀδριατική δηλαδή), αἴτημα πού δέν ἀπεδέχθη ἐπ’ οὐδενί ὁ Ἀμερικανός πρόεδρος Φρ. Ροῦσβελτ. Σημειωτέον ὅτι ἡ Λέρος εἶναι τό πλέον στρατηγικό νησί τῶν Δωδεκανήσων, γι’ αὐτό καί κατά τήν διάρκεια τῆς Ἰταλικῆς κατοχῆς (τῶν Δωδεκανήσων) 1912-1943, ἦταν ὁ βασικός ἀεροναυτικός ναύσταθμος τῆς Ἰταλίας γιά τήν ἀνατολική Μεσόγειο καί τήν Μέση Ἀνατολή. Ὑπάρχουν τρομερές στρατιωτικές ἐγκαταστάσεις σέ ὅλο τό νησί, ἀκόμη σέ ἀρκετά καλή κατάσταση, ἔστω καί ἄν δέν συντηροῦνται καί φυλάσσονται ἐλλιπῶς.…»

«Παρά τίς συμφωνίες καί τήν ἀξιοζήλευτη, πείσμονα καί μέ αὐταπάρνηση προσπάθεια τό 1945 τοῦ τότε Ἕλληνα ὑπουργοῦ ἐπί τῶν Ἐξωτερικῶν Ἰωάννη Σοφιανόπουλου, στήν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν (στό Σάν Φρανσίσκο τῶν Η.Π.Α., ὅπου καί ἡ ἕδρα τῆς Κ.Τ.Ε.), ὁπότε ἐπέτυχε τόν ἆθλο νά ἀποδοθοῦν τά Δωδεκάνησα στήν Ἑλλάδα, οἱ Βρετανοί σαφῶς φιλότουρκοι ἀρνοῦντο νά τά παραχωρήσουν στήν Ἑλλάδα καί ἔφερναν πολλές δυσκολίες καί ἐμπόδια, ὥστε νά μήν ἐνσωματωθοῦν αὐτά μέ τήν Ἑλλάδα κάνοντας μεγάλες καταστροφές σέ ὑλικά καί ἐξοπλισμό, εἰδικά στήν Λέρο, ὥστε νά μήν βροῦν τίποτε ὄρθιο οἱ ἑλληνικές ἀρχές, ὅταν πῆραν στήν κυριολεξία μέ τό ζόρι τά νησιά τό 1947.

Οἱ καταστροφές πού ἔκαναν οἱ Βρετανοί ἀπό τό 1945 ἕως τό 1947, ἦταν μεγαλύτερες ἀπό ἐκεῖνες πού εἶχαν γίνει καθ’ ὅλη τή διάρκεια τοῦ Β΄ παγκοσμίου πολέμου (1940-1945)! Τελικῶς, οἱ Ἕλληνες μέ χίλια ζόρια, λειτουργοῦν τώρα ἕνα πολύ μικρό μέρος τοῦ Ἰταλικοῦ ναυστάθμου, σάν μονάδα μικροεπισκευῶν καί ἀνεφοδιασμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ στόλου, στό Λακκί τῆς Λέρου. Καί ἐδῶ “ξαναμπαίνουν” δυναμικά οἱ Τοῦρκοι: Πῶς θά καταφέρουμε νά ἐλέγξουμε ἀπολύτως καί αὐτή ἀκόμη τήν μικρή ὑπομονάδα τοῦ ἑλληνικοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ στή Λέρο; Μά μέ τούς δῆθεν πρόσφυγες!

Καί ἀρχίζει ἀπό τό 2015 ἡ ἀποστολή ὁμάδων ἐλεγχόμενων λαθρομεταναστῶν, ἀπό τήν Τουρκία πρός τήν Λέρο. Ἄλλοτε ἀπ’ εὐθείας καί ἄλλοτε μέσῳ Φαρμακονησίου. Ἀπό τούς ἀποστελλόμενους, οὔτε τό 10% δέν εἶναι πραγματικοί πρόσφυγες. Οἱ ἄλλοι εἶναι λαθρομετανάστες, ἀπό τήν Ἀλγερία, ἀπό τήν Αἰθιοπία, ἀπό τό Πακιστάν, ἀπό τό Ἀφγανιστάν, ἀπό τό Ἰράν, τό Ἰράκ, ἀπό τήν Κεντρική Ἀφρική, ἀπό ὅλη τήν Ἀσία καί τήν Ἀφρική. Ὑπῆρξαν περίοδοι πού στήν Λέρο βρίσκονταν περισσότεροι ἀπό 2.000 λαθρομετανάστες, σέ ἕναν πληθυσμό 8.000 κατοίκων. Ὁ ἔλεγχος τῶν λαθρομεταναστῶν ἦταν πλημμελής, κατά τήν ἄφιξή τους στήν Λέρο. Θυμίζω ὅτι οἱ μουσουλμάνοι πού ἔκαναν πρό τριετίας τίς τρομοκρατικές ἐνέργειες στίς Βρυξέλλες, στό Παρίσι καί στήν Νίκαια τῆς Γαλλίας, ἀπεκαλύφθη ὅτι εἶχαν εἰσδύσει στήν Εὐρώπη μέσῳ Λέρου. Σημειωτέον ὅτι ἀπό τό ἔτος 2016, λειτουργεῖ στήν Λέρο Hot Spot στόν χῶρο τοῦ ψυχιατρείου.

Τώρα λοιπόν ἀρχές τοῦ 2021, ἴσως καί ἐνωρίτερον, καί παρά τίς ἀντιρρήσεις ὁλόκληρου τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου καί τοῦ δημάρχου Λέρου Μιχάλη Κόλλια, ὁ ὑπουργός Νότης Μηταράκης, μαζί μέ ἄλλους “πατριῶτες”, ἀποφάσισαν, μέ τό ἀζημίωτο βέβαια, νά δημιουργήσουν ἕνα νέο, δεύτερο, Hot Spot στήν Λέρο, καί ἐπέλεξαν γι’ αὐτό τό πλέον στρατηγικό σημεῖο τοῦ νησιοῦ!

Δηλαδή στήν κορυφή τοῦ βουνοῦ πού στούς πρόποδές του βρίσκεται ὁ ὑπάρχων ναύσταθμος, σχεδίασαν ἕνα νέο Hot Spot, τό ὁποῖο θά δεσπόζει ἀφ’ ὑψηλοῦ, τοῦ ναυστάθμου, ἀλλά καί ὁλόκληρου τοῦ κόλπου τοῦ Λακκίου, καί τῆς πόλης τοῦ Λακκίου, μέ τόν λιμένα της, τῆς Μαρίνας Λέρου Α.Ε., πού ἐλλιμενίζει σέ θάλασσα καί ξηρά περί τά 1.000 σκάφη, μαζί μέ τήν ναυτικοεπισκευαστική μονάδα τῆς Α.Ε. καί τίς λοιπές ἐγκαταστάσεις της, τίς ὁποῖες σημειωτέον χρησιμοποιοῦν δωρεάν τόσο τό Πολεμικό Ναυτικό ὅσο καί τό Λιμενικό Σῶμα, ἀλλά καί ὁ Στρατός, ἀφοῦ στό ἀνατολικό Αἰγαῖο δέν ὑπάρχουν ἄλλες σύγχρονες κρατικές ἐγκαταστάσεις καί δεξαμενές (νηοδόχοι, γερανοί κτλ.)!

Κατ’ ἀρχάς λοιπόν οἱ Τοῦρκοι θά ἔχουν πρός βορᾶν πλήρη καί ἄμεση πληροφόρηση, μέσῳ τῶν δῆθεν προσφύγων καί δῆθεν μεταναστῶν πού προωθοῦν στήν Λέρο καί ἐμεῖς οἱ φιλόξενοι (;) Ἕλληνες, τούς τοποθετοῦμε στό πλέον στρατηγικό σημεῖο τοῦ νησιοῦ!!!

Ἀλλά ἐπίσης γιά τό ἴδιο Hot Spot καί τήν κορυφή τοῦ βουνοῦ ὅπου τοποθετεῖται, ὁ εὑρισκόμενος ἐκεῖ, ἄν κοιτάξει πρός νότον ἐλέγχει καί τόν διεθνῆ δίαυλο, μεταξύ Λέρου καί Καλύμνου, ὁ ὁποῖος ξεκινάει ἀπό τά Δαρδανέλια καί καταλήγει ἀνατολικά τῆς Κρήτης.

Κατά συνέπειαν πρός δόξαν τῶν κ.κ. Νότη Μηταράκη καί Μαργαρίτη Σχοινᾶ, ἐπέτυχαν ἡ Λέρος νά τεθεῖ ὑπό τόν πλήρη ἔλεγχο τῆς Τουρκίας καί τῶν πρακτόρων της μέ τό ἀζημίωτο βέβαια. Ἀφοῦ ὅπως ἐδήλωσαν κατά τήν πρόσφατη ἐπίσκεψή τους στό νησί, ὅλα τά ἔξοδα κατασκευῆς τοῦ νέου Hot Spot τά ἀναλαμβάνει ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση…».

«Ἐχθές λοιπόν, 29 Μαρτίου 2021, ἀφίχθη στό λιμάνι τῆς Λέρου τό φορτηγό πλοῖο ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΑΣ, ἀπό τό ὁποῖο ἄρχισαν νά ξεφορτώνονται τά ἕτοιμα σπιτάκια γιά τούς δῆθεν μετανάστες καί πρόσφυγες τοῦ Hot Spot. Καλά, ἐρωτᾶται λοιπόν: Ἀφοῦ τόσοι ἄλλοι χῶροι ὑπῆρχαν καί ὑπάρχουν στήν Λέρο, ἔπρεπε τό νέο Hot Spot νά τοποθετηθεῖ πάνω ἀπό τόν ναύσταθμο καί πάνω ἀπό τόν διεθνῆ δίαυλο, ὥστε νά μήν τοῦ ξεφεύγει τίποτα;;;

Μήπως αὐτό πού συμβαίνει ὀνομάζεται ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας στήν Νῆσο Λέρο; Μήπως αὐτό πού συμβαίνει ὀνομάζεται προδοσία κατά τῆς πατρίδος μας;;;

Σημειώνω ὅτι ἐδῶ καί χρόνια, ἀλλά καί πολύ πρόσφατα, οἱ Γάλλοι ζητοῦν ναυτική συνεργασία μέ τήν Ἑλλάδα, μέ βάση στό νησί τῆς Λέρου, δίνοντας ἀνταλλάγματα σοβαρά. Γιατί δέν δεχόμαστε τήν συνεργασία μέ τούς πραγματικούς συμμάχους μας Γάλλους καί δεχόμαστε τήν κατασκευή Hot Spot, γιά ἀγνώστου προέλευσης καί ποιοῦ λαθρομετανάστες;;;….»

Τά σοβαρά ἐρωτήματα τοῦ ἀναγνώστου μας χρήζουν οὐσιαστικῶν ἀπαντήσεων ἀπό τό ἑλληνικό Κράτος. Εἶναι προφανές ὅτι στήν Λέρο διακυβεύονται ἐθνικά συμφέροντα. Καί, δυστυχῶς, ἀνάλογοι κίνδυνοι ἐλλοχεύουν καί σέ ἄλλα στρατηγικῆς σημασίας νησιά. Ἀναμένουμε.

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/kentro-upodochis-metanaston-sto-pleon-stratigiko-simeio-tis-leroy/

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

Μια μάνα τέθκιον ήρωαν εν προσβολή να κλάψει
Χαλάλιν της πατρίδας μου το φως μου, η ζωή μου
Τζι αφού ένε παραδόθηκεν ας έσιη την ευτζιή μου.

.

Λόγια της μητέρας του Γρηγόρη Αυξεντίου στην κηδεία του

Της Μαίρης Ιωαννίδου-Κουτσελίνη

Η EΠITYXIA του Aπελευθερωτικού Αγώνα στηρίχτηκε στον ανταρτοπόλεμο που «απαιτεί κυρίως μυστικότητα, ευελιξία, πανουργίαν, δόλον και ευψυχίαν» (Απομνημονεύματα σ. VI). Η Γυναίκα αποδείχθηκε να διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά που στήριξαν αυτήν την επιτυχία: ποτέ δεν πρόδωσε, γεγονός που αναφέρει με θαυμασμό ο στρατηγός Διγενής, λέγοντας ότι «δεν υπήρξε γυναίκα καταδότης», αποδεικνύοντας έτσι ότι ήξερε να κινείται με μυστικότητα, φίλευε τους Aγγλους στρατιώτες που περιπολούσαν έξω από το σπίτι της με φρούτα από το δενδρόκηπό της για να μην τους αφήσει να μπουν στο σπίτι όπου έκρυβε το κρησφύγετο του αντάρτη, χρησιμοποιώντας πανουργία και δόλο και μένοντας ελεύθερη μέσα στα κρατητήρια, όπου βασανίστηκε απάνθρωπα, χωρίς κλάμα στο άκουσμα του θανάτου του παιδιού της, δείχνοντας ότι είχε το σθένος και την ευψυχία που στήριξαν τον αγώνα.

Η προσφορά της γυναίκας στον αγώνα έχει ήδη αποτιμηθεί από τον αρχηγό Διγενή στα Απομνημονεύματά του και στο Χρονικόν με τρόπο πια αδιαμφισβήτητο. Γράφει στα Απομνημονεύματά του αποτιμώντας τη συμβολή της γυναίκας: «Η Ελληνίς Κύπρια εφάνη αξία των ωραιοτέρων ελληνικών παραδόσεων» (σ. 227). «Εις πολύ εμπιστευτικάς αποστολάς εχρησιμοποίουν το γυναικείον φύλον» (σ. 226). «Oταν ομιλώ περί νεολαίας περιλαμβάνω τόσον τους νέους, όσον και τας νεάνιδας. Αι νεάνιδες της Κύπρου όχι μόνον δεν υστέρησαν εις τόλμην και αυτοθυσίαν, αλλά και εφάνησαν πραγματικαί Σπαρτιάτισσες, Σουλιώτισσες και Μεσολογγίτισσες» (σ. 40). Στο Χρονικόν Αγώνος ΕΟΚΑ, ο στρατηγός Γρίβας Διγενής αναφέρει: «Η συμβολή της Ελληνίδας Κυπρίας εις τον Aπελευθερωτικόν Aγώνα υπήρξε εξόχως σημαντική. Με βαθείαν συγκίνησιν αναλογίζομαι την πολύτιμον συνεισφοράν της εις τον αγώνα. Με παραδειγματικήν αυταπάρνησιν ανέλαβε και εξετέλεσε κατά τρόπον αξιοθαύμαστον πάσαν αποστολήν, μη ορρωδήσασα προ ουδενός κινδύνου. Oλαι αι Eλληνίδες των πόλεων και των χωριών της Κύπρου δεν υστέρησαν ουδενός εις πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας. Και εις αυτόν τον ένοπλον αγώνα έλαβον αύται μέρος» (σ. 59). Ο πολιτικός αρχηγός του Αγώνα Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αναφέρεται με τον ίδιο θαυμασμό στην προσφορά της Γυναίκας στον Αγώνα..

..Η μικρή Μύρια, νήπιο ακόμη, την οποία αναφέρει στα Απομνημονεύματά του ο Διγενής ως τον καλύτερο φρουρό, μια και κάθε φορά που έβλεπε Aγγλο στρατιώτη φώναζε εναντίον του, οι μικρές μαθήτριες με την μπλε ποδιά και την αλατζιά που κουβαλούσαν όπλα, πέτρες και αλληλογραφία κάτω από τις ποδιές τους, οι γυναίκες που ύφαναν 5.317 πήχεις αλατζιάς για να υλοποιήσουν την παθητική αντίσταση και το μποϊκοτάζ των αγγλικών προϊόντων, οι κρατούμενες νέες με την ελεύθερη ψυχή που έραβαν κρυφά ελληνικές σημαίες και υπέμεναν τα βασανιστήρια, οι αγωνίστριες γυναίκες με όπλα και χειροβομβίδες που συγκρούονταν με τον βρετανικό στρατό, για να διευκολύνουν τη διαφυγή των ανταρτών, οι γυναίκες της ΠΕΚΑ, της ΑΝΕ και της ΟΧΕΝ που πολυγραφούσαν φυλλάδια, αναρτούσαν πανό, διαδήλωναν, προμήθευαν τους αντάρτες με τρόφιμα και ρούχα, και έριχναν βόμβες, οι Σύνδεσμοι και οι ομάδες κρούσεως, οι γυναίκες που κράτησαν τη μάχη των σημαιών και των συνθημάτων, οι δασκάλες και καθηγήτριες στα σχολεία και στο κρυφό σχολειό, οι οικοκυρές που μετέτρεψαν τα σπίτια τους σε κρησφύγετα και δεν έκλαψαν στα συντρίμμια τους μετά την ανατίναξή τους από τους Aγγλους, η τομεάρχης γυναίκα του αγώνα, και οι εκατοντάδες μάνες, γυναίκες και αρραβωνιαστικιές που ενθάρρυναν τους αγωνιστές στον αγώνα της λευτεριάς δεν ήλθαν από το πουθενά: ήταν ψυχές χαλυβδωμένες από την Ιστορία του τόπου και παρουσίες που τις ύφανε από γενιά σε γενιά η προσήλωση στον σκοπό της ζωής που δεν ήταν άλλος από τη θυσία για τη λευτεριά, την Eνωση, την Ελλάδα.

Η Αρίστη Ρωσσίδου αφηγείται περιγράφοντας τη σύμπνοια της οικογένειας στον Αγώνα: «Eμυήθην Νοέμβριον 1954, εις ηλικίαν 17 ετών. Με υπερηφάνειαν αναφέρω ότι στο σπίτι μου κατασκευάσθησαν οι πρώτες βόμβες της 1/4/1955… Αντιμετώπισα πολλούς κινδύνους, ανακρίσεις, έρευνες και δίκες. Εις μίαν και μόνον περίπτωσιν Aγγλος αξιωματικός με ανέκρινε εις την οικίαν μου ενώπιον των γονέων μου επί πέντε ολοκλήρους ώρας. Σημειωτέον ότι η οικία μου ηρευνάτο πέντε και έξι φοράς τον μήνα υπό Aγγλων και επικουρικών. Και η μητέρα μου, Ελένη Ρωσσίδου, παρ’ όλην την πίκραν που εδοκίμασε, εκ της θανατικής καταδίκης, του αδελφού μου, παρά την ηλικίαν της (56 ετών), δεν παρέλειψε ούτε στιγμήν να προσφέρει υπηρεσίας εις τον Αγώνα… πηγαινοερχομένη στας διαφόρους πόλεις, μεταφέρουσα τα επείγοντα υλικά, φυλλάδια και άλλα εμπιστευτικής φύσεως έγγραφα» (Χρονικόν, σ. 375-76).

Ο λόγος τους μνημείο της ψυχής τους και σ’ αυτόν χρειάζεται να σπουδάσουν οι επόμενες γενιές: «Δε θα παραδιδόταν ποτέ ο Γρηγόρης. Μια και το ζήτησε η πατρίδα δεν μπορούσε παρά να την υπηρετήσει. Δεν μπορούσε παρά να την ελευθερώσει ή να πεθάνει. Είμαι περήφανη για τη θυσία του…», θα πει η αρραβωνιαστικιά του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ (σελίδες, 136). Η μάνα του Ανδρέα Δημητρίου, όταν τον αποχαιρετά για τελευταία φορά πριν απαγχονιστεί το 1956 θεμελιώνει με τα λόγια της τη συνέχιση του αγώνα: «Στην ευχή μου, γιε μου. Πρόσεχε να έχεις θάρρος ώς το τέλος. Καλύτερα ο θάνατος παρά προδότης». Μπροστά στο νεκρό σώμα του αγωνιστή Πετράκη Κυπριανού η μάνα του θα δείξει πώς γεννιούνται οι ήρωες, λέγοντας «Eτσι σε ήθελα, γιε μου, νάρτεις ήρωας» και η μάνα του Παλληκαρίδη, όταν έμαθε ότι ζητούσαν από τον γιο της να καταδώσει για να τον αφήσουν ελεύθερο είπε: «Εγιώ εν εγέννησα παιδί, που να γενεί προδότης. Χαλάλι της πατρίδας μου το γαίμα του παιδκιού μου».
Η Γυναίκα της Κύπρου έζησε, έδρασε και απέθανε ως Ελληνίδα που μάχεται για Λευτεριά, συνώνυμη στα χρόνια του Αγώνα με την Eνωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

,

ΑΘΑΝΑΤΕΣ!

https://antexoume.wordpress.com/2014/04/01/%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%B1/

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ - ΔΥΟ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ 25 ΚΑΙ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 1921

Ο Μάρτιος του 1921 είναι ένας κομβικός μήνας στη ζωή του Ιωάννη Μεταξά, όταν προσκληθείς από τον πρωθυπουργό Δημήτριο Γούναρη δηλώνει την ήδη ειλημμένη απόφαση του να μην συμμετάσχει στην Μικρασιατική Εκστρατεία ως επιτελής αλλά αντιθέτως δεν αρνείται να στρατευθεί κανονικά και να μετάσχει ως απλός αξιωματικός που εκτελεί το στρατιωτικό καθήκον του αν και είναι συνταξιούχος αντιστράτηγος ε.α. Επιπλέον δίνει την γνώμη του για το τι ακριβώς πρέπει να γίνει. Στις δύο συναντήσεις της 25ης και 29ης Μαρτίου, στην συζήτηση λαμβάνουν μέρος μαζί με τον Πρωθυπουργό Γούναρη και ο Υπουργός των Στρατιωτικών Ν. Θεοτόκης και Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκης.

Οι λόγοι που ο Ιωάννης Μεταξάς αρνείται είναι σοβαροί ακόμα και αν παραβλέψει κανείς ότι εξ’ αρχής ήταν αντίθετος σε αυτή την εκστρατεία, πράγμα που είχε καταθέσει γραπτά ως Υπόμνημα προς τον Ε. Βενιζέλο [1] πολύ πριν εξοριστεί το 1917. Είχε καταθέσει τότε και μελέτη αποδεικνύοντας τα τρωτά σημεία, την λανθασμένη από στρατηγικής και πολιτικής σκοπιάς αυτή την σκέψη του Βενιζέλου. Δυστυχώς δεν εισακούστηκε.

Το ιστορικό αυτό κείμενο των 30 σελίδων στο Ημερολόγιο του, που αξίζει να διαβαστεί αυτούσιο, είναι εξαιρετικού ενδιαφέροντος, διότι ο ίδιος έχει καταγράψει με κάθε λεπτομέρεια τις σχετικές συζητήσεις που διεξήχθησαν στις 25 και 29 Μαρτίου. Το κείμενο αυτό μαζί με το κείμενο της 30ης Οκτωβρίου 1940 είναι ίσως τα σημαντικότερα που έχει διατυπώσει σε όλη την 45 ετών σταδιοδρομία του ως στρατιωτικός και πολιτικός άνδρας. Δύο κείμενα που φανερώνουν το ήθος, τον χαρακτήρα και την ξεκάθαρη σκέψη του στα σύνθετα προβλήματα που αντιμετώπισε.

Η απόφαση και η απάντηση που έδωσε τον Μάρτιο του 1921 δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των συζητήσεων και η απόφαση εκείνων των δύο συναντήσεων. Στο Ημερολόγιο του παρατηρούμε ότι από την αρχή του μήνα περιμένει αυτή την πρόκληση και είναι έτοιμος να απαντήσει. Δηλώνει πάντου εκ των προτέρων την αποφασή του απερίφραστα όπου δημιουργείται η σχετική προτροπή ή συζήτηση περί της αναμείξεως του στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Πρόκειται επομένως για μία ώριμη απάντηση από καιρό αυτό που ανακοινώνει στις 29 και όχι κάτι που προέκυψε εκείνη την ημέρα ή μετά από τις σχετικές προτάσεις, πιέσεις ως και απειλές τις οποίες του απεύθυναν ως εξουσία οι Δημήτριος Γούναρης, Ν. Θεοτόκης και Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Αξίζει όμως να δούμε τα γεγονότα από την αρχή του Μαρτίου κάθε μέρα.

Οικία Μεταξά, Ν.Φάληρο 1921

http://www.ioannismetaxas.gr/Oikogenia.html

Ο Μεταξάς στις αρχές Φεβρουαρίου μόλις έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα μετά από τρία και μισό χρόνια εξορίας (από τον Ιούνιο του 1917- Ιανουάριο 1921). Έχει μόλις νοικιάσει ένα σπίτι πάνω στην παραλία του Νέου Φαλήρου με μικρό κήπο στην πίσω πλευρά, που πρόλαβε η μητέρα μου χρόνια πολλά μετά όσο υπήρχε να το φωτογραφήσει.

Ο Μεταξάς ως Αντιστράτηγος ε.α. από τον Δεκέμβριο του 1920, προσπαθεί να δει τι θα κάνει με την ζωή του ως συνταξιούχος πλέον. Αν θα πολιτευθεί ή θα ψάξει για κάποια επαγγελματική δραστηριότητα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

«3 Μαρτίου, Τετάρτη. Όλη μέρα τακτοποιούμε σπίτι, βράδυ τακτοποίησις βιβλίων» σημειώνει. Συναντά διάφορα πρόσωπα και παλαιούς φίλους όπως αναφέρει, τον Πρωτοπαπαδάκη, τον Φώντα Στρατηγό, τον Ευστρατιάδη και άλλους. Φυσικά παρακολουθεί όλη την πολιτική και στρατιωτική ζωή της χώρας ήδη στην Εξορία από τον ιταλικό και γαλλικό τύπο και από πρόσωπα που συνομιλεί, με ζωηρό ενδιαφέρον και πνεύμα κριτικό.

« 4 Μαρτίου, Πέμπτη… Απόγευμα Πεσμαζόγλου και Χαλκοκονδύλης (διευθυντής της εφημερίδας «Νέα Ημέρα») Βράδυ εις Ν. Θεοτόκην, δήλωσις μου ότι δεν εννοώ να ταχθώ υπό ουδένα αξιωματικόν». Αυτή και μόνο η φράση φανερώνει ότι υπάρχουν συζητήσεις που εκ των προτέρων απορρίπτει.

Στις 5 Μαρτίου επισκέπτεται στο νεκροταφείο τους τάφους του πατέρα του, του πενθερού του, του Έσσλιν, που ήταν συνεξόριστος του και κατά την επιστροφήν του καταδικάστηκε αδίκως εις θάνατον, για την συμμετοχή του στα Νοεμβριανά, φυλακίστηκε και διαφυγών την εκτέλεση πέθανε στις 31 Ιανουαρίου 1921. Τον τάφο του Ιώνα Δραγούμη.

Στις 6 Μαρτίου ανακοινώνεται η Επιστράτευση. Βράδυ εις Υπουργείον. Επιστράτευσις. Θεοτόκης, να με χρησιμοποιήσουν! Αδύνατον.

Την Κυριακή στις 7 Μαρτίου το απόγευμα συναντά πρόσωπα που αναφέρει ως «Σύμβουλοι Μεταρρυθμιστών». Αυτοί αποτελούν τον πρώτο πυρήνα της πολιτικής κινήσεως του που τον επόμενο χρόνο στις 22.11.1922 θα καταλήξει με την ίδρυση του κόμματος του των Ελευθεροφρόνων. Το ίδιο βράδυ στις 7 Μαρτίου, δίνει στον Χαλκοκονδύλη μία επιστολή περί μη αναθέσεως αρχηγίας εις τον Βασιλέα Κωνσταντίνο στην Μικρασιατική Εκστρατεία.

Στις 8 Μαρτίου η «Νέα Ημέρα»[2] [3] δημοσίευσε την επιστολή του. "Βράδυ άρθρα εφημερίδων, απάντησις εις ιδικόν μου" «Εστία 8 Μαρτίου 1921»[4].

Στις 9 και 10 Μαρτίου ασχολείται με διάφορα προσωπικά του θέματα. Στις 11 Μαρτίου γίνεται η έναρξις των πολεμικών επιχειρήσεων εις Μ. Ασίαν, στις 12 Μαρτίου λαμβάνει χώρα η 1η Συνέλευσις του Διοικητικού Συμβουλίου των «Μεταρρυθμιστών».

Το Σάββατο 13 ασχολείται με τα θέματα του υπό ίδρυση κόμματος. Την Κυριακή στις 14 Μαρτίου, βλέπουμε την πάγια σε όλο το ημερολόγιο συνήθεια του, να είναι η ημέρα τουλάχιστον το πρωινό με οικογενειακή του εκδήλωση ή βόλτα. Άλλοτε μόνος με την σύζυγο του άλλοτε και με τα παιδιά του. Τούτη την Κυριακή ανεβαίνει στην Ακρόπολη με τα παιδιά του το ίδιο και την επόμενη με όλη την οικογένεια και μένουν ως αργά. Επιστρέφουν πεζοί μέσα στην νύκτα.

15 Μαρτίου σημειώνει την εξέλιξη των γεγονότων. Είναι μόλις τρεις μέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών όταν φτάνουν οι πρώτες ειδήσεις για νίκες. «Νίκες Μικράς Ασίας. Αλλά το τέλος;» διερωτάται.

Τις επόμενες ημέρες συνεχίζει τις προσωπικές του ασχολίες, τάξη στα οικονομικά του αλλά και την τάξη του νέου σπιτιού την τάξη στα βιβλία του. Είναι ένας βαθειά πνευματικός άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα γύρω από την ιστορία, τις επιστήμες και τις τέχνες. Έχει μία μεγάλη συγκροτημένη βιβλιοθήκη με διαφορετικών επιστημών και λογοτεχνίας αναγνώσματα. «Μετακόμισης βιβλιοθηκών μου. Ξενυχτώ τακτοποιών τα βιβλία μου. Αναμνήσεις».

Στις 22 σημειώνει και ενώ συνεχίζουν υποδείξεις φίλων περί συμμετοχής του: «Ήττα ενώπιον Εσκή Σεχήρ. Προσπάθειαι διαφόρων φίλων να με πείσωση ότι πρέπει να επανέλθω εις τον στρατόν. Ουδείς όμως επίσημος μου είπε τίποτε. Ομιλούν όλοι δια παλαιόν Επιτελείον. Ώστε με θέλουν εν συνδιασμώ δια να έχωμεν τα αηδίας του παρελθόντος. Αδύνατον! Θα μείνω εις την άκρην μου».

Άλλη μία αποφθεγματική πρόταση που φανερώνει την απόφαση του.

Εξακολουθούν υποδείξεις φίλων στις 22 Μαρτίου ενώ φτάνει μία πρώτη είδηση για ήττα ενώπιον Εσκή-ΣεΧήρ.

Στις 24 Μαρτίου ημέρα Τετάρτη η καταγεγραμμένη αντίδραση είναι πολύ έντονη. Ειδήσεις Ελευθέρου Τύπου περί Αρχιστρατηγίας μου. Διάψευσις «Αθηναικής» . Επιβεβαίωσις. Πεσμαζόγλου Χαλκοκονδύλη. Φήμαι δηλώσεις μου εις Πεσμαζόγλου Χαλκοκονδύλη εσπέρας. Να μην τολμήσει κανείς να με συνδυάσει με άλλους! Ιδίως με Δούσμανη. Απόγευμα. Με «Βερνάρδον και Φώντα Τα του μετώπου, ήττα! Παραμοναί καταστροφής: Τελείως απαράσκευοι : Κυβέρνησις υπεύθυνος. Σχέδια για Αφιόν Καραχισάρ. Συμβουλή μου εις Βερνάρδον να μείνουν εις στενήν επαφήν προς Εσκή- Σεχήρ για να τους συγκρατούν.

Στις 25 Μαρτίου η Αθήνα εορτάζει μεγαλοπρεππώς την 100 επέτειο της Εθνεγερσίας. Οι εφημερίδες «Πολιτεία»[5] και «Αθηναϊκή»[6], προσφέρουν λεπτομερή περιγραφή του εορτασμού. Στη ζωή του Ιωάννη Μεταξά εμφανίζεται η κυβερνητική πρόταση. Πέμπτη. Απόγευμα έρχεται Εξαδάκτυλος σημειώνει. Βράδυ εις Πρωτοπαπαδάκη με Γούναρη και εξαδάκτυλο. Προσπάθειαι να με πείσουν να εισέλθω εις Επιτελείον Παπούλα. Αγανάκτησις μου. Πρότασις περί Αρχιστρατηγίας. Την αντικρούω. Δεν δύναμαι να αναλάβω τας ευθύνας των πράξεων του Παπούλα. Εν περιπτώσει υπεκφυγής Παπούλα, μετάβασις Γούναρη επί τόπου. Δέχομαι να τον συνοδεύσω. Ικεσίαι προς εμέ. Αδύνατον να υποχωρήσω. Μέχρι τρεις μετά το μεσονύνκτιον.-Έπειτα εις Χαλκοκονδύλην. Διηγούμαι. Σύσκεψις: ιδέαι του να δεχθώ όπως παίξω επιτυχίαν.- Επιστρέφω σπίτι πρωί Παρασκευής.

Η συζήτηση αυτή καταγεγραμμένη στο Ημερολόγιο δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το τι πίστευε ο καθένας και πως διαπραγματευόταν την ιστορική του απόφαση. («Ημερολόγιο» ολές οι σελίδες από 71-101)[7].

Ένα νέο Βιβλίο που αναφέρεται διεξοδικά και με λόγο σύντομο και σαφή στην Μικρασιατική εκστρατεία κυκλοφόρησε λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2020. Είναι γραμμένο από τον Ιστορικό Κώστα Σταματόπουλο[8] και φυσικά αναφέρεται και στον Ιωάννη Μεταξά.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

[1] Υπόμνημα προς τον Ε. Βενιζέλο

http://ioannismetaxas.gr/Metaxas_Venizelos.html

[2] Εφημερίδα «Νέα Ημέρα» 9 Μαρτίου 1921, με επιστολή Ι. Μεταξά

http://ioannismetaxas.gr/%CE%9D%CE%95%CE%91%20%CE%97%CE...

[3] Κείμενο επιστολής Νο 9. το Παράρτημα σελ. 754-755

http://ioannismetaxas.gr/%CE%9A%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5...

[4] Εφημερίδα «Εστία» 9 Μαρτίου 1921

http://ioannismetaxas.gr/%CE%95%CE%A3%CE%A4%CE%99%CE%91...

[5] Εφημερίδα «Πολιτεία» 25 Μαρτίου 1921

http://ioannismetaxas.gr/%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4...

[6] Εφημερίδα «Αθηναϊκή» 25 Μαρτίου 1921

http://ioannismetaxas.gr/%CE%91%CE%98%CE%97%CE%9D%CE%91...

[7] Κείμενο Ημερολόγιο Ι. Μεταξά, τομος 3, σελ. 71-101

«Συνομιλία μεταξύ Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη και εμού την 25η Μαρτίου 1921»

http://ioannismetaxas.gr/%CE%9A%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5...

Ιωάννης Μεταξάς

http://ioannismetaxas.gr/facebook_posts.html

Ιωάννης Μεταξάς και Μικρασιατική Εκστρατεία

Δύο κρίσιμες συναντήσεις, 25 και 29 Μαρτίου 1921 http://ioannismetaxas.gr/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD...

Ιωάννα Φωκά-Μεταξά

ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Το όραμα της δρακογενιάς εκείνης του εθνικού ξεσηκωμού δεν ήτο απλώς και μόνο μια “μικρά και έντιμος Ελλάς”.

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Το όραμα εκείνης της γενιάς ήταν η απελευθέρωση της πατρίδος αλλά και του Ελληνισμού ολόκληρου, την ελευθερία δε τούτη να τη βίωνε με αξιοπρέπεια και ισοτίμως με τα λοιπά έθνη. Απλοελληνιστί τούτο σήμαινε πως ο καθείς -σε όποια θέση κι αν βρίσκεται- να κάνει σωστά τη δουλειά του, με συνέπεια και αφοσίωση, με πειθαρχία και πίστη, με ακλόνητες συντεταγμένες και με πυξίδα το συμφέρον του έθνους. Οπως ακριβώς κι εκείνοι που πρωτάρχισαν τον μεγάλο ξεσηκωμό».

Στα λόγια του καθηγητή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Μιχαήλ Δανίκα (προδημοσίευση από το άρθρο του στον ειδικό αφιερωματικό τόμο για το 1821, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από το περιοδικό «Ενδοχώρα») αποτυπώνεται με ενάργεια ο σκοπός του Αγώνα. Αυτός που οδήγησε τα βήματα εκατοντάδων χιλιάδων γνωστών και αγνώστων ηρώων και μαρτύρων του Ελληνισμού στον δρόμο της αυταπάρνησης και της θυσίας προς το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας.

Ο Αγώνας αυτός είναι ασύμβατος με τα προτάγματα της εποχής μας. Μια εποχή που βαφτίζει το αφύσικο ως «διαφορετικότητα», που δεν πρέπει να είναι απλώς σεβαστή, αλλά και να κυριαρχεί τελικά ως «κανονικότητα». Που η ελευθερία από πρόκληση εθνικής διεκδίκησης γίνεται απλά κοινωνικό δικαίωμα.

Αυτή η «ελευθερία», όμως, δεν είναι άξια ηρώων και αυταπάρνησης. Είναι «ελευθερία» περιορισμένη σε αξιακά αλλά και χρονικά όρια. Ανίκανη να εμπνεύσει τους ανθρώπους ως ιδανικό που θα τους οδηγήσει ακόμη και στη θυσία της ίδιας τους της ζωής. Διαπιστώσαμε πρόσφατα μέχρι ποιου σημείου μπορεί να φτάσει ένας τέτοιος «αγώνας», με την περίπτωση του αρχιδολοφόνου της 17 Νοέμβρη.

Η παραμικρή σύγκριση θα ήταν προσβολή για όποιον Παπαφλέσσα και Διάκο, για τις Σουλιώτισσες και τις Ναουσαίες ηρωίδες, για τους δεκάδες χιλιάδες σφαγμένους και εξανδραποδισθέντες της Χίου, των Ψαρών, της Κάσου, της Σαμοθράκης.

Η επίγνωση της ασημαντότητάς τους οδηγεί κάποιους εθνομηδενιστές να χαρακτηρίζουν την 25η Μαρτίου «ψευδοϊστορική επέτειο», να δηλώνουν ότι ο Εθνικός μας Ύμνος «προσβάλλει τις μειονότητες» ή να κακοποιούν τις φορεσιές του αγώνα μετατρέποντάς τες σε φολκλορικά αξεσουάρ με την υπογραφή διεθνών οίκων μόδας!

Οι ίδιοι είναι που ψάχνουν εναγωνίως να εντοπίσουν μελανά σημεία στο ξέσπασμα του Ελληνισμού ύστερα από αιώνες σκοταδισμού και απάνθρωπης σκλαβιάς, σε μια προσπάθεια απαξίωσης της έγερσης του έθνους μας, πέρα και πάνω από κοινωνικές διαφοροποιήσεις και τοπικισμούς, χαρακτηριστικά τόσο ξένα και ενάντια στις υλιστικές ιδεοληψίες τους.

Όλοι αυτοί μισούν οτιδήποτε εθνικό, διότι αντιστρατεύεται το δικό τους κοινωνικοπολιτικό αφήγημα, είτε αυτό ονομάζεται «πάλη των τάξεων» είτε «κρατισμός του κεφαλαίου».

Η απάντηση των απλών πολιτών στην προσπάθεια απαξίωσης των μηνυμάτων της Εθνεγερσίας του ᾽21 ήταν συγκλονιστική! Παρά τη στρέβλωση των μηνυμάτων αυτών από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία, έργω τε και λόγω, παρά τη χυδαιότητα πολλών τηλεοπτικών παραγωγών και παρά τις απαγορεύσεις με πρόσχημα είτε τον κορωνοϊό είτε λόγους διασφάλισης της τάξης, οι Έλληνες τίμησαν με τον δικό τους τρόπο την 25η Μαρτίου, σε όλες τις ιδιαίτερες πατρίδες του Ελληνισμού. Από τη Νέα Ορεστιάδα και την Κομοτηνή, μέχρι το Ηράκλειο της Κρήτης και τη Ζάκυνθο, αλλά και από τη Βόρειο Ηπειρο μέχρι την Κύπρο και την Κριμαία. Είτε με σεμνές καταθέσεις στεφάνων σε προτομές και μνημεία του Αγώνα είτε με μοτοπορείες και συγκεντρώσεις, νέοι κυρίως άνθρωποι φώναξαν προς τις ηγεσίες του τόπου ότι το μήνυμα του Αγώνα για εθνική ανεξαρτησία παραμένει ζωντανό και επίκαιρο ως πρόταγμα για την ολοκλήρωσή του. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/192315/protagma-eleytherias/

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ (ΕΛΙΣΜΕ) ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ : Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ 1955-1959 ΩΣ Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ (ΕΛΙΣΜΕ) στην Αθήνα, σας προσκαλεί την Πέμπτη 1 Απριλίου 2021 και ώρα 6:00 μ.μ. στην Διαδικτυακή Επετειακή Εκδήλωση με θέμα:

«Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-1959 ως η κορύφωση του ενωτικού κινήματος των Ελλήνων της Κύπρου»

Ομιλητές θα είναι ο Νομικός και Aγωνιστής της ΕΟΚΑ Πανίκος Σωτηρίου και ο Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα – Διγενή Δρ. Σπύρος Δημητρίου.
Την εκδήλωση συντονίζει ο Δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Μαρδάς.

Για να συνδεθείτε μπορείτε εύκολα να μπείτε στην ιστοσελίδα του ΕΛΙΣΜΕ www.elisme.gr και να ακολουθήσετε τις οδηγίες. Οι οδηγίες φαίνονται και παρακάτω:
Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ
Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ (JoinZoomMeeting ) είναι:
https://zoom.us/j/2463957163...
Έπειτα πατήστε το κουμπί «OpenZoomMeetings»
Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε
το Meeting ID: 246 395 7163 και με Passcode: 12345
Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων.
Οι υπεράριθμοι μπορούν να χρησιμοποιούν το You Tube Live Streaming σύνδεσμο:
https://youtu.be/fg6nVEJoKzo

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ