ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ : ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ,ΠΟΛΙΤΕΙΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟ

Ο Δημήτρης Βεζανής, Έλληνας εθνικιστής καθηγητής Πανεπιστημίου, πολιτικός επιστήμονας, πολιτειολόγος και συνταγματολόγος, κορυφαία προσωπικότητα των Επιστημών, των Γραμμάτων και της Διανοήσεως του 20ου αιώνα, γεννήθηκε το 1904 και πέθανε από ανακοπή καρδιάς που προκλήθηκε από έμφραγμα, στις 15:30 της 19ης Μαρτίου 1968 ^[1] στην Αθήνα. Η κηδεία του έγινε το απόγευμα της ημέρας του θανάτου του, από τον ναό των Αγίων Θεοδώρων στο Α΄νεκροταφείο Αθηνών, όπου και τάφηκε στον τάφο της οικογένειας Βεζανή.

Ήταν άγαμος και δεν άφησε απογόνους.

Ο Βεζανής κατάγονταν από αστική οικογένεια με οικονομική ευμάρεια. Παππούς του ήταν ο Δημήτριος Βεζανής, έμπορος, εργολάβος και βιομήχανος, ο οποίος, το 1882, ήταν συνιδρυτής του εργοστασίου εριουργίας «Βεζανής & Σελάς» στα Πατήσια, εκεί που βρίσκεται σήμερα η βίλα Δρακόπουλου, ενώ πατέρας του ήταν ο Σωτήρης Βεζανής, νομικός, υφηγητής της Πολιτικής Οικονομίας και βιομήχανος Υαλουργίας με σπουδές κλωστοϋφαντουργίας κι ένας από τους πρώτους που έθεσαν τα θέματα της οκτάωρης εργασίας, της αργίας της Κυριακής και της εισαγωγής του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων. Ο Δημήτριος είχε ακόμη, ένα άγαμο αδελφό και τρεις αδελφές την Ελένη, σύζυγο του δημοσιογράφου Ελευθερίου Κοτσαρίδα, ο οποίος διατέλεσε διευθυντής στην εφημερίδα «Το Βήμα» και για ένα διάστημα, ήταν ιδιαίτερος γραμματέας του Ελευθερίου Βενιζέλου, τη Λήδα και την Αλεξάνδρα. Η επιχείρηση της κλωστοϋφαντουργίας πουλήθηκε τη δεκαετία του 1920 από τον πατέρα του στους αδελφούς Κωνσταντίνο και Αθηνόδωρο Δρακόπουλο ^[2].

Σπουδές

Ο Βεζανής παρακολούθησε τα μαθήματα της Μέσης εκπαιδεύσεως στο 3ο τετρατάξιο Γυμνάσιο Αθηνών, που στεγάζονταν εκείνη την εποχή, σε κτίριο στη συμβολή των οδών Σόλωνος και Λυκαβηττού, όπου ήταν συμμαθητές και στη συνέχεια έγιναν στενοί φίλοι με το Μιχάλη Στασινόπουλο, δικαστικό στο Συμβούλιο της Επικρατείας, Πανεπιστημιακό καθηγητή στην Πάντειο Σχολή και μετέπειτα Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, με τον οποίο γνωρίστηκαν το σχολικό έτος 1917-18, ως μαθητές της Β΄ τάξεως ^[3] [4]. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών. Το 1932 εκλέχθηκε υφηγητής στην έδρα της Γενικής Πολιτειολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών και τα διαστήματα από το 1948, όταν έδωσε τον εναρκτήριο λόγο του στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών ^[5] έως το 1951 και 1953 μέχρι το 1956 ήταν Έκτακτος καθηγητής της ίδιας έδρας. Είχε εκλεγεί επίσης Έκτακτος καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, [Π.Α.Σ.Π.Ε.],το σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ από το 1943 ήταν τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας, στην οποία δίδαξε έως το θάνατο του το 1968.

Πολιτική δράση

Την περίοδο 1930-1931 διατέλεσε Νομάρχης Άρτας ^[6], ενώ από το 1936 έως το 1948 ήταν διευθυντής στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, [Ι.Κ.Α.] ^[7]. Ήταν ενεργό πολιτικό και ιδεολογικό στέλεχος εθνικιστικών κινήσεων και μαζί με τους Γεώργιο Ι.Ρουμάνη, Πάνο Παμπούκη, Δημήτριο Σούτζο, υπήρξε ηγετικό στέλεχος της οργανώσεως «Εθνικιστικός Σύνδεσμος» ^[8], η οποία στην κατοχή δημιούργησε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι» και εξέδιδε τα έντυπα «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ήταν συνεργάτης της δεκαπενθήμερης εφημερίδος «Ο Εθνικοσοσιαλιστής» που εξέδιδε από το 1934 το πολιτικό κόμμα «Οργάνωσις Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών» του Ιάκωβου Διαμαντόπουλου και του περιοδικού «Αρχείον Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών», που εξέδιδε ο καθηγητής Δημήτριος Εμμ. Καλιτσουνάκης.

Το Σεπτέμβριο του 1937 δημοσίευσε άρθρο στο 1ο τεύχος του περιοδικού «Νέον Κράτος», που ήταν μηνιαία έκδοση και αποτελούσε το επίσημο θεωρητικό όργανο του καθεστώτος της «4ης Αυγούστου», με τίτλο «Δικαιώματα και καθήκοντα της Νεολαίας υπό το Νέον Κράτος» όπου εκφράζει την άποψη ότι, «...αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... Ζητούμεν να προστεθή η αντιδημοκρατική πίστις εις το τρίπτυχον: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια... Αν η αγάπη και η απεριόριστος πίστις εις ωρισμένα ιδανικά αποτελούν την προϋπόθεσιν πάσης δημιουργίας, δεν πρέπει να λησμονώμεν ότι... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... (τη νεολαία) θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση..» ^[9].

Υποστήριζε ότι η δημοκρατία είναι στενά συνδεδεμένη με τον ανθρωπισμό και τον σοσιαλισμό, όμως σταδιακά κατέληξε στο συμπέρασμα της απαξίας της Δημοκρατίας και όχι της προσωρινής της ανεπάρκειας, και κατέκρινε την «οικονομική και ηθική βαράθρωσι εις την οποίαν μάς έφερε η δημοκρατική πολιτεία» ως «μία των μεγαλυτέρων πηγών της αντιδημοκρατικής και αντιανθρωπιστικής κινήσεως». Σύμφωνα με την άποψή του υπήρχε κρίση του «δημοκρατισμού», της δημοκρατικής ιδεολογίας, κρίση της ως πολιτεύματος και κρίση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού. Στη μελέτη του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» αναφέρει ότι ο φασισμός είναι «....μια πνευματική κίνησις, μία επανάστασις ψυχών κατά της υφισταμένης τάξεως των πραγμάτων…{…}… ο Φασισμός δεν προτιμά την δουλείαν από την ελευθερίαν. Αλλά βλέπων τον άμεσον, τον μέγα κίνδυνον όστις απειλεί όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον της φυλής θέλει να τη σώση πάσει δυνάμει, έστω και με θυσίαν των μεγαλυτέρων ανθρωπίνων αγαθών. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ αντιδημοκρατών και δημοκρατών δεν είναι ότι οι πρώτοι τάσσονται υπέρ της δουλείας και οι δεύτεροι υπέρ της ελευθερίας. Αλλ’ ότι οι πρώτοι βλέπουν τον κίνδυνον ενώ οι δεύτεροι δεν θέλουν να ιδούν αυτόν» ^[10].

Παρά την εντύπωση που υπάρχει ότι εντάχθηκε το 1944, και υπήρξε μέλος της αντιστασιακής οργανώσεως «Χ» του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, η πληροφορία δεν επιβεβαιώνεται από τους ονομαστικούς καταλόγους των μελών της, τους οποίους συνέταξε ο αρχηγός της στις 24 Μαΐου 1950 και περιλαμβάνουν 192 στρατιωτικούς και 520 ιδιώτες, αλλά ούτε και στην συμπληρωματική κατάσταση που συντάχθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1969, η οποία περιλαμβάνει 37 ονόματα, επιπλέον των αρχικών ^[11]. Διατηρούσε όμως στενές φιλικές σχέσεις με το Γεώργιο Γρίβα και το 1946 συμμετείχε στις εκλογές ^[12] ως υποψήφιος βουλευτής Πειραιώς με τον «Συνδυασμό Κόμματος Χιτών Εθνικής Αντιστάσεως» και συγκέντρωσε 102 ψήφους, ενώ την περίοδο από το 1946 έως το 1949, αρθρογραφούσε σε μια σειρά από έντυπα υποστηρίζοντας τις θέσεις των νόμιμων Ελληνικών κυβερνήσεων.

Οι θέσεις του για τον Εθνικισμό

Μιλώντας στις 9 Σεπτεμβρίου 1945 ^[13] στον χώρο του τότε κινηματογράφου «Καπιτόλ» στον Πειραιά, με θέμα τον Ελληνικό εθνικισμό, ο Βεζανής είπε «...Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας. Και οι εθνικιστές είναι οι πιστοί της θρησκείας αυτής. .... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν. Και εις αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η διαφορά μεταξύ του απλώς εθνικόφρονα και του εθνικιστή ...{...}... Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός ο οποίος τόσο προέχουσαν θέση δίνει εις το σύνολο και του οποίου η κυριότερη ηθική επιταγή λέγει «θυσιάσου χάριν του συνόλου» δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος. Ο σοσιαλισμός όμως των οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε». Θέλουμε κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είμαστε όμως παράφρονες να θέλουμε να σταματήσει η παραγωγή όπως ήθελαν οι άνθρωποι του ΚΚΕ …. Η παραγωγή δεν πρέπει να διατηρείται εις το σημερινό της επίπεδο. Πρέπει διαρκώς να αυξάνει για να ανταποκρίνεται εις τις ανάγκες του λαού. … Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι η πραγματική παραγωγή είναι η παραγωγή των υλικών αγαθών και η πραγματική δημιουργική εργασία είναι η εργασία του εργάτη και του αγρότη. Οι διοικητικές γραφικές υπηρεσίες πρέπει να είναι μόνο οι απαραιτήτως αναγκαίες και να μην μεταβάλλονται εις παράσιτα που θα απορροφήσουν τον δημιουργικό μόχθο του εργάτη ... Ο Σοσιαλισμός για εμάς δεν επιτυγχάνεται με τη λήψη ορισμένων μέτρων όπως για παράδειγμα είναι η κρατικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων, η γενική κατάργηση της ιδιοκτησίας, όπως οι κομουνιστές και οι αριστεριστές υποστηρίζουν. … Αφελές και παιδαριώδες είναι να νομίζουμε ότι η κοινωνική ευτυχία θα κατακτηθεί ως δια μαγείας με μιαν μονοκονδυλιά. Μόνο με συνεχείς αγώνες και με διαδοχικές προσεγγίσεις θα πλησιάσουμε την κοινωνική ευτυχία. Και λέγοντας αγώνες δεν μιλάμε για ταξικούς, αλλά για μια συνολική προσπάθεια λαού και της διοίκησης της πολιτείας να υπερνικά διαρκώς τις συνεχείς δυσκολίες και τα αφάνταστα εμπόδια που βάζει ο καπιταλισμός. Απαράβατος όρος μας είναι ότι η ελληνική παραγωγή πρέπει να διατηρηθεί και να αυξάνεται. Κάθε μέτρο μείωση της παραγωγής είναι μέτρο αντισοσιαλιστικόν και αντεθνικόν. Το τεράστιο χάσμα και η τεράστια διαφορά η οποία χωρίζει τον Σοσιαλισμό μας από τον Σοσιαλισμό των μπολσεβίκων είναι ότι εμείς θέλουμε να γίνουν και οι εργάτες άρχοντες ενώ οι κομουνιστές θέλουν να καταστεί πτωχότερος ολόκληρος ο ελληνικός λαός, με τον υποβιβασμό όχι μόνο των ευημερούντων αλλά και αυτών των εργατών και των μισθωτών. Με όσα σας ανέπτυξα προκύπτει ένα αναμφισβήτητο συμπέρασμα: Ο Εθνικισμός δεν είναι κίνημα αντιδραστικό, δεν είναι ένα κίνημα πλουσίων. Ο Εθνικισμός είναι κίνημα κατ΄ εξοχήν λαϊκό».

Κριτική στη Δημοκρατία

Οι προσανατολισμοί του Βεζανή είχαν σαφή και ξεκάθαρη αντιδημοκρατική κατεύθυνση, επιχειρηματολογούσε υπέρ της απαξιώσεως της δημοκρατίας, κατακρίνοντας την «...οικονομική και ηθική βαράθρωσιν εις την οποίαν μας έφερε η δημοκρατική πολιτεία», ως «...μία των μεγαλυτέρων πηγών της αντιδημοκρατικής και αντιανθρωπιστικής κινήσεως». Θεωρούσε ότι η κρίση της δημοκρατίας συνίστατο στην κρίση του «δημοκρατισμού», δηλαδή της δημοκρατικής ιδεολογίας, στην κρίση της ως πολιτεύματος και στην κρίση του κοινοβουλευτισμού, κρίσεις που αναδείκνυαν τις αντιφάσεις της δημοκρατίας στις ιδεολογικές και θεσμικές εκδοχές της, καθώς και την αδυναμία της να ανταποκριθεί με αποτελεσματικότητα στα προβλήματα των κοινωνιών.

Στη μελέτη του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» ασκεί κριτική στις δικτατορίες, ενώ χαρακτηρίζει το φασισμό ως «..κυρίως μία πνευματική κίνησις, μία επανάστασις ψυχών κατά της υφισταμένης τάξεως των πραγμάτων» και καταλήγει στη διαπίστωση ότι «...ο Φασισμός δεν προτιμά την δουλείαν από την ελευθερίαν. Αλλά βλέπων τον άμεσον, τον μέγα κίνδυνον όστις απειλεί όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον της φυλής θέλει να τη σώση πάση δυνάμει, έστω και με θυσίαν των μεγαλυτέρων ανθρωπίνων αγαθών. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ αντιδημοκρατών και δημοκρατών δεν είναι ότι οι πρώτοι τάσσονται υπέρ της δουλείας και οι δεύτεροι υπέρ της ελευθερίας. Αλλ' ότι οι πρώτοι βλέπουν τον κίνδυνον ενώ οι δεύτεροι δεν θέλουν να ιδούν αυτόν».

Κυπριακό ζήτημα

Πραγματοποίησε την πρώτη δημόσια ομιλία του για το Κυπριακό ζήτημα στις 17 Μαΐου 1951 στη Λέσχη Ελλήνων Σιδηροδρομικών ^[14] και έκτοτε το Κυπριακό αποτέλεσε το βασικό του μέλημα, έως το τέλος της ζωής του. Στις 2 Ιουνίου 1952, μαζί με τους Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο, στρατηγό Νικόλαο Παπαδόπουλο-Παππού, πρώην υπουργό Γεώργιο Στράτο, καθηγητή Πανεπιστημίου Γεράσιμο Κονιδάρη, δικηγόρο Αθηνών Αντώνιο Αυγίκο, δικηγόρο Κύπρου Σάββα Λοϊζίδη, δικηγόρο Κύπρου Σωκράτη Λοϊζίδη, συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, αντισυνταγματάρχη Ηλία Αλεξόπουλο, πλοιοκτήτη Γεώργιο Ζήση, καθώς και τους Ηλία Τσατσόμοιρο, έμπορο, και Δημήτριο Σταυρόπουλο, Τμηματάρχη των Σ.Ε.Κ., τους οποίους πρότεινε ο ίδιος -ήταν προσωπικοί του φίλοι από την οργάνωση «Εθνικιστικός Σύνδεσμος» όπου ήταν πρόεδρος- συνεδρίασαν στο σπίτι του και αποφάσισαν την ίδρυση Μυστικής οργανώσεως για την απελευθέρωση της Κύπρου. Στη συνέχεια εκλέχθηκε στη δωδεκαμελή επιτροπή ^[15] [16] που συγκροτήθηκε στην Αθήνα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, η οποία ορκίστηκε στην Καινή Διαθήκη. Η επιτροπή είχε πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, που ήταν ο πολιτικός αρχηγός του Αγώνα.

Στις 7 Μαρτίου 1953 στο σπίτι του Γεράσιμου Κονιδάρη, καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οδό Ασκληπιού 36Β, στον 3ο όροφο, έδωσε όρκο ^[17] «…εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα, μυστικόν παν ό,τι γνωρίζω και θέλω ακούσει διά την υπόθεσιν της Ενώσεως της Κύπρου. Θα υπακούω δε εις τας εκάστοτε διδομένας μοι διαταγάς». ^[18]. Τα επόμενα χρόνια η επιτροπή συνεδρίασε στο σπίτι του Δημητρίου Βεζανή στην οδό Σκουφά 34, αλλά και στα σπίτια του καθηγητή Γεράσιμου Κονιδάρη (Ασκληπιού 36Β), του δικηγόρου Σάββα Λοϊζίδη, στην οδό Μαυρομιχάλη 59, και στο δικηγορικό γραφείο του Αντωνίου Αυγίκου, στην οδό Σατωβριάνδου 10. Το 1964, ο Βεζανής πραγματοποίησε μια από τις πολλές επισκέψεις του στην Κύπρο και επισκέφθηκε την περιοχή Μανσούρα, μαζί με τους Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και Γεώργιο Γρίβα ^[19].

Εκκλησιαστικό ζήτημα

Το 1954 σε άρθρο του με τίτλο «Ανάγκη ενοποιήσεως της Ελληνικής Εκκλησίας» ^[20] υπεστήριξε ότι πρέπει να περιορισθούν οι διοικητικές εξουσίες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στις λεγόμενες «Νέες Χώρες», τη Δωδεκάνησο και την Κρήτη, ώστε να υπάρξει μία Εκκλησία που θα διευθύνεται ενιαία, ώστε η Ελλαδική Εκκλησία να αποκτήσει στενότερες σχέσεις με την Ελληνική Πολιτεία. Τις απόψεις του αντέκρουσε κυρίως ο Δημήτριος Τσάκωνας με τα άρθρα του «Η παράδοσις της Εκκλησίας της Ελλάδος και ο Φαρμακίδης» και «Από του Φαρμακίδου εις την Δωδεκάνησον», τα οποία προκάλεσαν την ανταπάντηση του Βεζανή, που δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Οικουμενικόν Πατριαρχείον και Ελληνική Εκκλησία. (Μία απάντησις εις τον κ. Δ. Τσάκωνα)»^[21]. Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτριο Κιτσίκη ^[22] ήταν θαυμαστής του Περικλή Γιαννόπουλου και θεωρητικός ενός «...καθαρά ελληνικού φασισμού», ενώ πάντα κατά τον Κιτσίκη, το επαναστατικό καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε αποφασίσει να του αναθέσει υπουργικά καθήκοντα, όμως η απόφαση ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή.

Ο Βεζανής στον πρόλογο που δημοσίευσε στην επανέκδοση του βιβλίου «Το Μέγα Μήνυμα» [Το Νέον Πνεύμα και την έκκλησιν προς το Πανελλήνιον Κοινόν] του Περικλή Γιαννόπουλου, έδωσε τον πλέον εύστοχο χαρακτηρισμό του νοήματος της Μεγάλης Ιδέας, τονίζοντας ότι «...τρεις είναι οί αναβαθμοί της Ιδέας, έκαστος έκ τών οποίων επέχει, ως προς τόν έπόμενον, τήν θέσιν μέσου καί αναγκαίας προϋποθέσεως ...Ό πρώτος συνίσταται εις τήν αφύπνισιν τού Εθνους, είς τήν προσπάθειαν να ευρη τό Εθνος συνείδησιν εαυτού και της αποστολής του... Ό δεύτερος συνίσταται είς τήν δημιουργίαν ενός μεγάλου Ελληνικού Κράτους, τό όποιον να περιλαμβάνη όλους τους "Ελληνας καί όλα τα Ελληνικά εδάφη. Ό τρίτος συνίσταται είς τήν προς τα εξω άκτινοβολίαν του Ελληνισμού, ην ό Περικλής Γιαννόπουλος αποκαλεί έξανθρωπισμόν ή έξελληνισμόν της οικουμένης...».

Το τέλος του

Επί πολλά χρόνια κατοικούσε στην οδό Σκουφά 34 στην Αθήνα ^[23], όμως τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε εγκατασταθεί σε διαμέρισμα στην οδό Αλωπεκής 42 στην περιοχή Κολωνάκι, στο κέντρο της Αθήνας, όπου συγκατοικούσε με τους επίσης άγαμους, τον αδελφό και τη μία από τις αδελφές του, ενώ κάπνιζε περιστασιακά και σιτίζονταν σε άτακτες ώρες. Η υγεία του είχε κλονιστεί ήδη από το 1962, όταν είχε υποστεί καρδιακό έμφραγμα και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Πέθανε στο σπίτι του μετά από καρδιακή ανακοπή, ως συνέπεια εμφράγματος. Στην νεκρώσιμη ακολουθία εκφωνήθηκαν επικήδειοι λόγοι από συναδέλφους του Πανεπιστημιακούς καθηγητές, ενώ ήταν παρών και ο Νίκος Κρανιδιώτης, τότε πρεσβευτής της Κύπρου στην Ελλάδα, ενώ εκδόθηκε ψήφισμα για το θάνατό του από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ^[24].

Εργογραφία

Ο Βεζανής υπήρξε τεράστια προσωπικότητα με ξεκάθαρες πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις, που πίστευε ότι είναι λάθος να μεταφερθούν στην Ελλάδα οι πολιτικές πρακτικές άλλων κρατών της Ευρώπης, καθώς η διαφορετικότητα των Ελληνικών συνθηκών θα οδηγούσε στην καταστροφική τους εφαρμογή. Με άρθρα του στο ΑΟΚΕ, ασχολήθηκε από το 1926 έως το 1935, με θέματα και με την ορολογία του πληθωρισμού. Στα βιβλία του διατύπωσε την κοσμοθεωρία τού Ελληνικού Εθνικισμού και θεωρείται συνεχιστής του έργου των Ίωνα Δραγούμη και Περικλή Γιαννόπουλου. Σε ότι αφορά την κοινωνιολογική σύλληψη της ιδέας του κράτους που διέπει το έργο του, ενδιαφέρθηκε για την αποκατάσταση της κρατικής ενότητος, με την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας και το μονοπρόσωπο του χαρακτήρα του, ενώ αποσύνδεσε τη δημοκρατία από τον κοινοβουλευτισμό και προχώρησε στην απόρριψη της αρχής της δημοκρατίας, κάνοντας λόγο «...περί σχετικώς μονίμου απαξίας της Δημοκρατίας, όχι περί προσωρινής ανεπαρκείας αυτής....».

Σημαντικότερα από τα έργα του είναι

• «Dietrels Individualismus und Sosialismus. Ein beitraeg zur Sozialophilosophie. Archiv fur Systematische philosophie» το 1927,
• «Η θεωρητική οικονομική επιστήμη κατά τον Franz Openheimer» το 1927,
• «Zur Kritik des Satzes vom Grunde. Archiv fur systematische Philosophie» το 1929,
• «Ο Παλαμάς φιλόσοφος» το 1930, [«…Η ζωή και η τάξις, η βιολογική δύναμις και το πνεύμα, ισορροπούνται απολύτως εις το πρόσωπον και εις την φιλοσοφίαν του Παλαμά, φιλοσοφία της ζωής και του φέρεσθαι…»],
• «Θεωρία του κράτους» το 1932,
• «Das Aesthestische Grund proplem and seine systematiche Losung», το 1932,
• «Πολιτική και οικονομία» το 1933, Εκδόσεις «Τζάκας-Δελαγραμμάτικας», αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα του.

[Στο έργο επισημαίνει την με αυξανόμενο ρυθμό παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, που έγινε που έγινε με αφορμή τον Παγκόσμιο Πόλεμο, διέψευσε τις προσδοκίες για την επικράτηση του σοσιαλισμού, δημιούργησε την εντύπωση ότι η οικονομία είναι ισχυρότερη της πολιτικής και δημιούργησε συμμαχίες φιλελεύθερων και κομμουνιστών. Οι μαρξιστές, σημειώνει ότι, πανηγυρίζουν με τις αποτυχίες των κρατικών επεμβάσεων, καθώς θεωρούν ότι διαφορετικά θα μπορούσε να σωθεί ο καπιταλισμός, φέρνει ως παράδειγμα τον Σβώλο, ενώ οι φιλελεύθεροι που στην Ελλάδα τους εκπροσωπούσε ο Ξενοφών Ζολώτας, πανηγυρίζουν καθώς θεωρούν ότι η επιτυχία του κρατικού παρεμβατισμού θα κατέστρεφε τον καπιταλισμό].

• «Η περί κράτους και δικαίου θεωρία του Felix Somlo» το 1934,
• «Το συντεχνιακόν κράτος» το 1935, έκδοση «Νέα Εστία»,
• «Η φιλοσοφία του Λένιν» το 1936,
• «Ο Ανώτατος Άρχων» το 1936, επανέκδοση το 1944,
• «Πολιτισμός και επιστήμη του πολιτισμού» το 1939,
• «Μαθήματα συνταγματικού δικαίου», έργο σε 2 τόμους, το 1938-1939,
• Βάσεις και προοπτική της Κοινωνικής πολιτικής και του εργατικού δικαίου» το 1944,
• «Η ιδέα του κράτους παρ’ Έλλησι» το 1949,
• «Το Κράτος (Πανεπιστημιακές παραδόσεις)» το 1949,
• «Η αιωνία νεότης των Ελλήνων» το 1950,
• «Το μέγα μήνυμα του Περικλή Γιαννόπουλου» το 1951,
• «Θρησκεία και Έθνος» το 1956,
• «Γενική πολιτειολογία 1947-1963»,

[Στο έργο αναφέρει την κατά τη γνώμη του διαφορά Εθνικισμού και Εθνισμού και γράφει ότι ο μεν εθνικισμός αποτελεί την «...ενεργητικήν κατάφασιν της ιδέας του Έθνους..», ενώ ο Εθνισμός «...την παθητικήν κατάφασιν της ιδέας του Έθνους..», που σημαίνει ότι ο Εθνιστής πιστεύει στα ιδεώδη του Έθνους, αλλά ηθελημένα δεν αγωνίζεται γι’ αυτά, ενώ στο Γενική Πολιτειολογία Γ΄ αποκαλεί τη Δίκη της Νυρεμβέργης, «...εξωτερικήν σκηνοθεσίαν προαποφασισθεισών εκτελέσεων...»].

• «La sauverainete, notion indispensable dans tout ordre juridique, Athenes» το 1964,
• «Kritik der Geweltentei lungslekre Oester Zeitschrift fur»,
• «Oeffentlicher Rechh Wien 1964 bd XIV»,
• «Η διοικητική μας οργάνωση»,
• «Ίων Δραγούμης»,
• «Το ζήτημα της Κύπρου»,
• «Κράτος και έθνος», επανέκδοση το 2000, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»,
• «Θεωρία του κράτους» το 2003, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις».

Βιβλιογραφία

• «Εθνικισμός ένα κίνημα κατ' εξοχήν λαϊκόν. Οι ιδέες και η κοσμοθεωρία του καθηγητή Δημητρίου Σ. Βεζανή», Γιάννης Ηλία Κολοβός, εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα 2019 
• «Ελληνικός Εθνικισμός. Δημήτριος Βεζανής», Επιμέλεια κειμένων-Εισαγωγή Γιάννης Ηλία Κολοβός, Εκδόσεις «Πελασγός», 
• «Δημήτριος Βεζανής, Σκέψεις και Μαρτυρίες», Παναγιώτης Παπαγαρυφάλλου, Αθήνα 2014, Εκδόσεις «Πελασγός»

METAPEDIA

https://el.metapedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%B5%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%82

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (Β' ΜΕΡΟΣ)

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

Μέσα από την συνοπτική αναφορά που κάναμε για την ιδεολογία και για την αναγκαιότητα της, είδαμε ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος  την θεωρούσε απαραίτητη για την ύπαρξη αρχών και λειτουργιών στις οποίες ο λαός θα πίστευε και θα θεωρούσε ως «τελέσφορα».

Ποιο ήταν όμως το ευρύτερο πλαίσιο θέσεων μέσα στο οποίο θα περικλείονταν οι επιμέρους έννοιες που τελικά θα το οικοδομούσαν; Την απάντηση μας την δίνει ο ίδιος μέσα από τα γραπτά του.

Παράδοση και Πρόοδος

 Την απάντηση μας την δίνει ο ίδιος μέσα από τα γραπτά του: «Πρέπει λοιπόν να διαμορφώσωμεν ένα καθεστώς στο οποίον θα ζήσει ο Ελληνικός λαός ελεύθερος».

Βλέπουμε λοιπόν έναν πολιτικό με σαφή θέση υπέρ της ελευθερίας του λαού του, και μάλιστα, όπως θα δούμε παρακάτω, υπέρ της πραγματικής ελευθερίας και όχι της ελευθεριότητας που κυριαρχεί στις μέρες μας

Δύο οδοδείκτες λοιπόν θα πρέπει τοποθετηθούν στην υλοποίηση του οράματος ενός ελευθέρου καθεστώτος κατά τον Γεώργιο Παπαδόπουλο: Tης συντήρησης και της προόδου.

Έγραφε: «δεν υπάρχει αμιγές καθεστώς προοδευτικόν ή συντηρητικόν» Δίνοντας δε, στο καθένα ξεχωριστά  αλλά και στα δύο μαζί την αρμόζουσα αξία τους τόνιζε:

«Συντηρητισμόν τον οποίον μας έσωσε ως λαόν και μας διεφύλαξε κατά τας κρίσιμας φάσεις της διαδρομής της ιστορίας μας ως Έθνους, αλλά συντηρητισμόν τον οποίον πρέπει να τον αλλάξουμεν δια να μην καθήστατε αδράνεια αλλά, σόφρων έλεγχος της προς τα εμπρός προόδου.»

Πόσο εμφανής η επιρροή του Ίωνος Δραγούμη στα παραπάνω: «Τη λυγερή ισορροπία μεταξύ παράδοση και δημιουργία, συντηρητικότητα και προοδευτικότητα πρέπει να την βρεί το Έθνος και τότε θα ζήσει στα γεμάτα ζωή πλούσια και ακέραια.», γιατί για κάθε άτομο και για κάθε Έθνος, συνέχιζε ο Δραγούμης: «και τα προηγούμενα δικά του είναι και τα μελλούμενα που και αυτά δικά του θα είναι». Και για τους δύο λοιπόν «συντηρητικό στοιχείο είναι η παράδοση και προοδευτικό η δημιουργία» (Ι. Δραγούμης)

Χρειάζεται λοιπόν, ένας μετρημένος συνδυασμός μεταξύ προόδου και παράδοσης, του εμπρός με το παρελθόν. Το καθένα από μόνο του μπορεί να καταστρέψει ή ακόμα και ν’ αφανίσει  ένα Έθνος.

Ο Ίων Δραγούμης

Αλήθεια, υπάρχουν σήμερα πολιτικοί στην Ελλάδα με τέτοια ισορροπημένη προσέγγιση? Δεκαετίες τώρα επαναλαμβάνουν και επαναλαμβάνονται οι ίδιοι με μία και μόνη επωδό αυτή της «προόδου» ή εναλλακτικά του «καινούργιου» λες και το χρονικά νεώτερο είναι απαραίτητα συνώνυμο του ποιοτικά ανώτερου. Το ημιτελές αυτής τους της προσέγγισης οδηγεί τους ιδίους σε αυτοαναίρεση με τον εξής τρόπο: Αυτό το οποίο την δεδομένη χρονική στιγμή αποτελεί παρόν ή μέλλον, την επόμενη ή την μεθεπόμενη χρονική στιγμή αποτελεί ήδη παρελθόν. Συνεπώς και αυτό το οποίο επινοήθηκε κάποτε πρέπει ν’ αποσυρθεί τώρα, παρότι για την παρελθούσα χρονική στιγμή αποτελούσε μέλλον και πρόοδο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του παραδοσιακός, διότι δέχεται και παραδίδει πολιτισμό από γενιά σε γενιά, αντίθετα με τα ζώα που δεν είναι άλλο από την φύση τους και το ένστικτό τους. Άρα λοιπόν ο μη παραδοσιακός άνθρωπος μοιραία ταυτίζει τον εαυτό του με το άκριτο ζώο.

Δεν  περιφρονούμε την προοδευτικότητα ούτε εμμένουμε στην συντηρητικότητα, δεν είμαστε ούτε οπισθοδρομικοί ούτε ριζοσπάστες, είμαστε παραδοσιακοί και επαναστάτες. Έχοντας και τα δύο σκοπεύουμε να πορευθούμε τόσο στις λαμπερές, πολύβοες λεωφόρους, όσο και στα κακοτράχαλα βουνά.

 Διαλεκτική, Πνευματοκρατία, Υλισμός και πολιτική

 Έλεγε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος:

«Ο παράγων άνθρωπος υπό την έννοια αυτού ως τρισυπόστατου, έχει εμφανές δεδομένον την οντότητά του ως Σώμα. Έχει επίσης εμφανές δεδομένον την οντότητά του ως Πνεύμα. Αλλ’ έχει πέραν αυτών, αστάθμητον το δεδομένον της Ψυχής, εντός της οποίας εκφράζεται το σύνολον του πλέγματος της τρισυποστάτου προσωπικότητας του».

Πότε πραγματικά ακούστηκαν ή κυρίως γράφτηκαν τέτοιες προσεγγίσεις από μεταγενέστερους ηγέτες; Εξαίρεση αποτελούν ελάχιστες περιπτώσεις σεμνών πολιτικών προσώπων, αλλά μεγάλων πνευματικών προσωπικοτήτων όπως ο Παν. Κανελλόπουλος, ο Κων. Τσάτσος, ή ο Μιχ. Στασινόπουλος. Πέραν αυτών ουδείς.

Θα πεί κάποιος: «μα αυτά είναι δυσνόητα, ο λαός δεν θα τα καταλάβει». Γιατί, ο λαός τότε αποτελείτο από πνευματικές διάνοιες; Οι ίδιοι Έλληνες τότε, οι ίδιοι Έλληνες τώρα. Εις επίρρωσιν αυτού, ολόιδιο θέμα είχε γεννηθεί στην Αθήνα λίγες μόνον χιλιάδες χρόνια πρίν -γιατί εμείς οι Έλληνες συνηθίζουμε να μετράμε την ιστορία μας σε χιλιάδες χρόνια και να θεωρούμε ότι ήταν μόλις χθές- τότε λοιπόν, ένας εκ των μεγαλυτέρων τραγωδών μας, ο Ευριπίδης κατέκρινε τον άλλο μεγάλο, τον Αισχύλο, για τις ογκώδεις λέξεις και τις υπερβατικές εκφράσεις του, για να λάβει όμως την απάντηση «όταν μιλάς για τα μεγάλα και υψηλόφρονα οφείλεις να γεννάς λόγια μεγάλα και υψηλόφρονα» (σε ελεύθερη μετάφραση του Χ. Γούδη).

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που σήμερα δεν διαβάζουμε τέτοια «δυσνόητα» κείμενα από τους πολιτικούς μας, γιατί κανένας δεν μιλάει για τα μεγάλα, και τα υψηλόφρονα. Περιορίζονται σε λόγια απλοικά, χωρίς πολλά-πολλά, ή ακόμα καλύτερα, σε tweets, γραμμένα αρκετές φορές σε greeklish. Δεν πρέπει πια να έχουμε τέτοιες σκέψεις, ούτε καν ανησυχίες για την κοινωνία, την πολιτική και κυρίως την ύπαρξή μας.

Αν όμως μπούμε σε τέτοιες λεωφόρους εσωτερικών διερευνήσεων, απαραίτητες στον καθέναν μας, τότε θα πρέπει να βγούμε απ’ τα μονοπάτια των προκαθορισμένων πράξεων στα οποία περπατούμε, θα πρέπει να γίνομε ξανά σκεπτόμενοι άνθρωποι και όχι προκατασκευασμένοι υπήκοοι. Τότε θ’ ανατρέξουμε, φυσιολογικά, στην εύρεση των πηγών αυτών των ιδεών. Και θα πέσουμε, θέλοντας και μη, επάνω στους προγόνους μας, στην φιλοσοφία τους, ουσιαστικά δηλαδή πάλι στους εαυτούς μας. Στην  προκείμενη περίπτωση πέφτουμε στον Πλάτωνα και στην «Πολιτεία» του. Μελετώντας την θα συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η ώρα να δραπετεύσουμε τάχιστα από το «σπήλαιο» μέσα στο οποίο ζούμε. Αυτά όμως είναι πράγματα που δεν είναι «ορθά» και που απαγορεύεται να επισυμβούν στον 21ο αιώνα μας…

Εφ’ όσων λοιπόν σκοντάψαμε επάνω στον Πλάτωνα -δεν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς σε τέτοιου είδους ζητήματα- θα διαπιστώσουμε ότι αυτό έγραφε ο Ιμαλάιος φιλόσοφός μας. Διαχώριζε το τρισυπόστατο της ανθρώπινης ψυχής σε Λογιστικόν, Θυμοειδές και Επιθυμητικόν ,δηλαδή κατ’ αντιστοιχίαν σε Λογική (Πνεύμα), Συναίσθημα (ψυχή),Επιθυμία (συνήθεια). Μας οδηγεί με αξεπέραστο τρόπο να αντιληφθούμε ότι ο σκοπός του συναισθήματος είναι να συμμαχεί και να υπακούει τελικά στον νου και τα δύο αυτά ανώτερα μέρη να επιβάλλονται στο επιθυμητικό μας, που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο της ψυχής μας. Το επιθυμητικόν είναι αυτό που μας οδηγεί με σφοδρότητα σ’ όλες τις υλικές απολαύσεις «μα και στην φιλαργυρία αφού με τα χρήματα ικανοποιούνται αυτές» (Πολιτεία).

Ο Πλάτων

Εάν όμως γίνει αντιληπτό σήμερα ότι το πνεύμα και η ψυχή παράγουν μία ηθική ποιότητα που υπερβαίνει την υλική πραγματικότητα τότε, οι υλιστικές τους θεωρήσεις θ’ αρχίσουν να ξηλώνονται. Θα ξηλωθούν γιατί θ’ αποκατασταθεί στην συνείδησή μας το επίσης τρισυπόστατο, του υψηλοτέρου ιδεώδους του ανθρώπου, της ελευθερίας. Η ελευθερία δεν είναι μόνο σωματική αλλά και συναισθηματική και κυρίως πνευματική. Για μας τους Έλληνες δε, η ελευθερία του πνεύματος αποτελεί μέρος της παράδοσής μας, Δεν μας ενσφηνώθηκε βιαίως στον εγκέφαλο, ούτε υποστήκαμε κάποια λοβοτομή ενώ βρισκόμασταν σε νάρκωση. Αντιθέτως είναι κυτταρική, και μεταφερόμενη γονιδιακά από γενεά σε γενεά εδώ και χιλιετηρίδες.

Οι τύραννοι όμως της πνευματικής και πολλές φορές και σωματικής ελευθερίας του ανθρώπου, τον κάνουν να βλέπει πολύ κοντά, εκεί που είναι τα υλικά αγαθά, ώστε να του αφαιρέσουν την μακρινή όραση εκεί όπου βρισκονται η τιμή, η αξιοπρέπεια, και η ελεύθερη βούληση για δημιουργία.

Εδώ ερχόταν πάλι ο ίδιος «τύραννος» ο Γ. Παπαδόπουλος και έγραφε: « Δια του πνεύματος σήμερον ο άνθρωπος θα εύρη ότι πρέπει για να κατευθύνει την δραστηριότητα και του σώματος, αλλά και τις απαιτήσεις της ψυχής του». Kαι συμπλήρωνε «Η ζωή δεν είναι μόνο ύλη. Η ζωή είναι προ πάντων πνεύμα. Και αν το πνεύμα μωρανθεί, τότε θα μωρανθεί και η ζωή»

Εάν λοιπόν υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι τύραννοι, που θεωρούν ότι η νόησις είναι το κινούν αίτιον για τις πράξεις του ανθρώπου, και την εν γένει στάση ζωής του, τότε πρέπει να πάμε να τους βρούμε εμείς, και να τους παρακαλέσουμε να έλθουν να μας κυβερνήσουν αυτοί.

Δεν υπάρχει πρόθεση εδώ  να υπερτιμηθεί, ή να υποτιμηθεί το κυβερνητικό έργο του Γεωργίου Παπαδοπούλου, υπάρχουν άλλωστε άλλοι, εξαίρετοι γνώστες του θέματος για να το κάνουν. Είναι ζητούμενο όμως να ριφθούν μερικές εξεταστικές ματιές στις ιδεολογικές του τοποθετήσεις και κυρίως η αξία τους για τον πολίτη και την πολιτική σήμερα.

Δεν μπορεί λόγου χάριν, να μην δημιουργούνται ερωτήματα πως ένας πολιτικός που κατηγορείται για ολοκληρωτισμό, πίστευε ότι «Οι εντός των ολοκληρωτικών καθεστώτων βιούντες, δεν έχουν την ευκαιρίαν να σκέπτονται, δεν έχουν την δυνατότητα να διατυπώνουν αντιθέσεις εις τας θέσεις και την δυνατότηταν να επιδιώκουν εκ των θέσεων και των αντιθέσεων την σύνθεσιν που αποκαλούμε αρμονικόν σύνολον».

Επιθυμούσε δηλαδή ο Παπαδόπουλος, να διαμορφωθούν οι συνθήκες εκείνες, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να συνθέτει μέσα από τις θέσεις και τις αντιθέσεις. Θέλει με άλλα λόγια έναν πολίτη διαλεκτικό. Ε λοιπόν, δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να κυβερνηθεί ένας τέτοιος λαός. Αυτοί οι οποίοι ακολουθούν την Κομμουνιστική ιδεολογία από την μία, ή αυτοί που εμφορούνται από την Εθνική, από την άλλη, επειδή έχουν ισχυρό διαλεκτικό υπόβαθρο και ίσως υπόβαθρο εριστικής διαλεκτικής, μπορούν εύκολα να το αντιληφθούν αυτό.

Ο Γ. Παπαδόπουλος έχοντας εμφανώς ιστορική γνώση περί του πράγματος για το οποίον ομίλει, έγραφε για: «…την Ελληνική πατρότητα του όρου διαλεκτική από του αρχαίου Ζήνωνος εώς του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους».

Επικροτούσε την διαμόρφωση μίας διαλεκτικής (δια-λέγειν) συνείδησης, από τον σύγχρονο Έλληνα, απόγονο εκείνων των Ελλήνων, ώστε να οδηγηθεί μέσω της διαλεκτικής στην απόκτηση της γνώσης, της αληθείας των επιχειρημάτων του και κατ' ακολουθία, των πράξεών του. Επιθυμούσε, όσο αυτό ήταν δυνατόν από τον καθένα, ν’ ανατρέξει στον Ζήνωνα τον Ελεάτη και να δεί την στήριξη που αυτός προσέφερε (κάνοντας χρήση της διαλεκτικής) στην αντινομία του Παρμενίδου. Να μάθει από τον Πλάτωνα πως μέσα από μία σειρά θέσεων (και εδώ διαλεκτικός συλλογισμός) φθάνει κάποιος στην διανοητική άνοδο της θεωρίας των Ιδεών. Να εξετάσει τέλος αν του ταιριάζει η Αριστοτελική προσέγγιση, ο οποίος δείχνει «θεωρητικώς» να  έχει περιορισμένο ενδιαφέρoν για την διαλεκτική, χωρίς βεβαίως να την απορρίπτει.

Ζήνων ο Ελεάτης

Αν αυτή του η άποψη, περί  θέσεως - αντιθέσεως - συνθέσεως συζευχθεί με την πρότερη γνώμη του περί πνεύματος και νοήσεως τότε μιλάμε σίγουρα περί ενός Ιδεαλιστού και όχι περί ενός Υλιστού πολιτικού.

Πράγματι πόση ανάγκη υπάρχει σήμερα από τέτοιους ηγέτες που να έχουν σαν θεωρητική αφετηρία των πολιτικών τους ενεργειών ότι, «η πορεία της νοήσεως είναι η κινητήρια δύναμις της πράξεως» (Hegel) και όχι ότι «ιδεώδες είναι η υλική πραγματικότητα, μετατοπισμένη και μεταφερόμενη στον ανθρώπινο εγκέφαλο» (Marx).

Φυσικά η εκ διαμέτρου αντίθεση στο περιεχόμενο της διαλεκτικής τους (όπως μας υποδεικνύει και ο Marx) δεν αποτελεί αντικείμενο συζήτησης, αλλά επιβάλλεται να μας δημιουργηθούν τα απαραίτητα ερωτήματα για το σε ποια εκ των βιοθεωρητικών ιδεολογιών αισθανόμαστε ότι ανήκουμε: Aυτήν του πνευματικού ή αυτήν του υλικού μονισμού;

Είναι θεμελιώδης αρχή της ιδεολογικής μας ταυτότητας και απαραίτητη προυπόθεση για τον πολιτικό αγώνα, να συνειδητοποιήσουμε ότι η διάνοια εφευρίσκει, ότι αυτή καθοδηγεί τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων της τεχνολογίας, της οικονομίας, της τεχνικής και οτιδήποτε άλλου. Η αντίθετη άποψη ότι η ανάγκη της ζωής εφευρίσκει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πλάνη. Είναι η θεμελιώδης και κοινή αφετηρία, τόσο του φιλελευθερισμού όσο και του κομμουνισμού, εκφραστών και των δύο του υλικού μονισμού. Για τους υποστηρικτές του πνευματικού μονισμού, εκεί δηλαδή που ο κάθε άνθρωπος θα έπρεπε ν’ ανήκει ως εξόχως πνευματικό ον, η σχέση του πνεύματος με όλα τα προαναφερθέντα (τεχνολογία, οικονομία, τεχνική κ.τ.λ.) είναι βαθύτατα διαλεκτική, άρρηκτα συναρτώμενη και όχι εξαρτημένη, όπως ο υλικός μονισμός υποστηρίζει.

Τελειώνοντας, θα ήταν υπερφίαλο να θεωρηθεί ότι ο Γ. Παπαδόπουλος ήταν κάποιος κολοσσιαίος στοχαστής ή ότι θα απαιτούσε από εμάς να πλησιάσουμε έστω τα προαναφερθέντα ανυπέρβλητα ονόματα της ανθρώπινης διανόησης. Θα ήθελε όμως να τους γνωρίσομε και να μπούμε, έστω για λίγο, σε μια διαδικασία διερεύνησης. Το αποτέλεσμα αναμφίβολα θα μας ωφελούσε, θα μας έφερνε στην πλεονεκτική θέση ν’ ανακαλύψουμε από ποιους θέλομε να κυβερνόμεθα. Και κυρίως πως θέλομε να κυβερνόμεθα....    

Ε.ΠΟ.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/107-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ : Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ, ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ

Η Τουρκία προετοιμάζει θερμό επεισόδιο στην ανατολική Μεσόγειο, όπως τόνισε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άγγελος Συρίγος. Σύμφωνα με τον βουλευτή η Άγκυρα μπορεί να στείλει επίτηδες φορείς του κορονοϊού στα νησιά μας προκειμένου να πληγεί ο τοπικός πληθυσμός.

«Αυτό που συνέβη στον Έβρο αφενός μεν εμπόδισε την Τουρκία να μας αποσταθεροποιήσει το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, και κατά κύριο λόγο αφαίρεσε την απειλή του προσφυγικού από την Τουρκία προς την Ευρώπη, ωστόσο είναι πιθανό να ξανασυμβεί. Ο Ερντογάν κάθε δίμηνο, τρίμηνο απειλούσε την Ευρώπη ότι θα ανοίξει τις πύλες και θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες. Και άνοιξε τις πύλες και ξεφούσκωσε όλο στον Έβρο», τόνισε χαρακτηριστικά στον Alpha.

«Η Τουρκία έχει ενοχληθεί επειδή πριν από περίπου δέκα ημέρες, ένα τουρκικό πλοίο, το οποίο μετέφερε πυραύλους προς τη Λιβύη εντοπίστηκε στο νότιο τμήμα του Αιγαίου, στην Ανατολική Μεσόγειο και μία γαλλική φρεγάτα, μαζί με μία ελληνική το εμπόδισαν να συνεχίσει, απειλώντας ότι αν συνεχίσει το πλου, θα ανέβουν να κάνουν νηοψία στο πλοίο, διότι θεωρούν ότι μεταφέρει παρανόμως όπλα προς τους Λίβυους, κάτι που αντίκειται στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν αν στρέψουν το πλοίο προς ένα τουρκικό λιμάνι, όπου και παραμένουν» υπογράμμισε ο κ. Συρίγος.

«Η Τουρκία θα συνεχίσει να προκαλεί. Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ένα θερμό επεισόδιο στην Ανατολική Μεσόγειο. Έχουμε ακόμα την εντύπωση ότι περιμένουμε ένα θερμό επεισόδιο παλαιού τύπου, δηλαδή να βγει κάποιος με το καράβι του και να πάει να αντιπαρατεθεί με τα δικά μας καράβια. Αυτό που είχαμε στον Έβρο ξεπέρασε το θερμό επεισόδιο. Ήταν επίθεση άλλου τύπου» πρόσθεσε.

Κληθείς να απαντήσει στο τι αναμένει από ‘δω και πέρα, είπε πως «αναμένουμε τα εξής: Ενώ ως τώρα όσοι έφθαναν στα νησιά, έφθαναν σε συγκεκριμένα 4-5 νησιά του Ανατολικού Αιγαίου με βάρκες των 20-30 ατόμων, αναμένουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιήσουν παλιά παροπλισμένα σκάφη και να στείλουν 100, 200, 300 άτομα πίσω από τα μεγάλα νησιά, στο κεντρικό και δυτικό Αιγαίο, δηλαδή όπως έφθασαν στην Τζια.

Το δεύτερο που περιμένουμε και προετοιμαζόμαστε είναι όταν θα φτιάξει ο καιρός και θα τελειώσει η ιστορία με τον κορονοϊό, θα υπάρξει πίεση στο νότιο τμήμα του Έβρου. Το τρίτο που μας ανησυχεί σφόδρα είναι μη τυχόν στείλουν επίτηδες άτομα που είναι φορείς του κορονοϊού για να μεταφέρουν τον ιό σε κάποιος από τους καταυλισμούς στα νησιά του Αιγαίου. Γι’ αυτό γίνεται απόλυτος διαχωρισμός όσων φθάνουν πλέον στα νησιά».

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 21 : ΟΙ ΜΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓ.ΜΑΡΙΝΑ, ΣΤΥΛΙΔΑ ΚΑΙ ΥΠΑΤΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ ΣΤΑ 1822 (1-15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ)

Τοῦ Γρηγ.Δήμου
 
Άνοιξη του 1822. Μετά την πτώση του Αλή Πασά, οι τουρκικές δυνάμεις είναι ελεύθερες να ασχοληθούν με τους επαναστατημένους Έλληνες. Την θέση του Χουρσίτ Πασά έχει πάρει ο Ομέρ Βρυώνης. Ο Μαχμούτ Πασάς (Δράμαλης), στέλνεται στη Στερεά με 25.000 πολεμιστές (Αλβανοί,Τούρκοι,Βόσνιοι,Βλάχοι,Γιουρούκοι,Πομάκοι) και στρατοπεδεύει στην Υπάτη (Πατρατσίκι).
Έχει προηγηθεί η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ή Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου (20 Δεκ.1821 – 16 Ιαν.1822), η οποία ανακήρυξε Πρόεδρο του Νομοτελεστικού Σώματος τον Αλ. Μαυροκορδάτο, που προσέφερε στον Ιωάννη Κωλέττη την θέση του Μινίστρου (Υπουργού) των Εσωτερικών, ενώ για μικρό διάστημα ανέλαβε και την θέση του Μινίστρου των Στρατιωτικών.
Στις 15-20 Νοεμβρίου 1821, συνήλθε ένα συμβούλιο στην Άμφισσα, στο οποίο συμμετείχαν πληρεξούσιοι της Στερεάς, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Υπό την καθοδήγηση του Θεόδωρου Νέγρη, συντάχθηκε η «Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος», ένα είδος Συντάγματος και θεσμοθετήθηκε ένα κυβερνητικό σχήμα, ο Άρειος Πάγος, τα 14 μέλη του οποίου έλαβαν αργότερα μέρος στην Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.
Στις αρχές του 1822 η Ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει τη διοργάνωση εκστρατείας στην ανατολική Στερεά, με σκοπό την κατάληψη της Λαμίας. Η κυβέρνηση διορίζει αρχιστράτηγο, τον πρόεδρο του βουλευτικού Δημήτριο Υψηλάντη, απομακρύνοντάς τον με αυτό τον τρόπο από την Πελοπόννησο. Μαζί του εκστρατεύουν ο Νικηταράς με τον Παναγιώτη Ζαφειρόπουλο, με 700 στρατιώτες. Την οργάνωση επιμελητεία και αποστολή εφοδίων της εκστρατείας, αναλαμβάνει ο Άρειος Πάγος. Ταυτόχρονα ανακαλείται ο Οδυσσέας Ανδρούτσος από την Έυβοια, να μεταβεί στη Βοιωτία και ορίζεται στρατηγός των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Μετά από συνάντηση του Υψηλάντη και του Ανδρούτσου στο Τουρκοχώρι (Κάτω Τιθορέα), καλείται γενική σύσκεψη των οπλαρχηγών Ανατολικής Στερεάς, στις 24 Μαρτίου του 1822, στον Μπράλο. Τον Άρειο Πάγο αντιπροσωπεύει ο Δρόσος Μανσόλας. Εκεί καταστρώνεται το εξής σχέδιο: ο Ο.Ανδρούτσος, ο Νικηταράς, ο Π.Ζαφειρόπουλος και ο Γεώργιος Δυοβουνιώτης, έχοντες 4.000 άνδρες, να αποβιβαστούν στην Αγία Μαρίνα και απο εκεί να προελάσουν μέχρι τη Λαμία (Ζητούνι) και να καταλάβουν το φρούριο. Ταυτόχρονα οι οπλαρχηγοί Α.Σαφάκας, Δ.Σκαλτσάς και Δ.Κοντογιάννης, με 2.500 άνδρες, να επιτεθούν στην Υπάτη (Πατρατσίκι), με σκοπό επίσης την κατάληψη της. Το 3ο σώμα, 1860 άνδρες υπό τον Νάκο Πανουργιά, να τοποθετηθεί στους Κομποτάδες, διακόπτοντας την επικοινωνία μεταξύ Ζητουνίου και Υπάτης και παρεμβαίνοντας, όπου κρίνει αναγκαίο, προς βοήθεια των άλλων 2 σωμάτων (Αγία Μαρίνα,Υπάτη) και ο Δ.Υψηλάντης να παραμείνει στην Δρακοσπηλιά. Ημέρα έναρξης των επιχειρήσεων ορίστηκε η Μεγάλη Παρασκευή 31 Μαρτίου 1822. Το σχέδιο υπογράφηκε από όλους τους παρευρισκόμενους οπλαρχηγούς. Ο Άρειος Πάγος αναλαμβανει την κινητοποίηση του στόλου για την μεταφορά του εκστρατευτικού σώματος και την αποβίβασή του στην Αγία Μαρίνα.
Το σώμα του Ανδρούτσου καθυστερεί μια ημέρα την απόβαση του επειδή τα πλοία είναι μεγάλα και δεν μπορούν να προσγιαλωθούν. Ο Ανδρούτσος, ζητά απο τον Άρειο Πάγο την αποστολή πλοιαρίων, για την επίτευξη του στόχου. Τελικά η απόβαση πραγματοποιείται τις πρωινές ώρες του Μ.Σαββάτου (1 Απρ) στον Αχινό, 9χλμ από τη Στυλίδα. Η μικρή φρουρά του Αχινού, μετά από μικροσυμπλοκές υποχωρεί προς τη Στυλίδα. Οι τούρκοι της Στυλίδος με ιππικό και πεζικό αντεπιτίθενται κατά των Ελλήνων το μεσημέρι που προωθούνται προς τη Στυλίδα και εμπλέκονται σε μάχη μαζί τους. Μη μπορώντας να αντισταθούν στην ορμή του σώματος των Ελλήνων, ηττώνται και -αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 50 νεκρούς- υποχωρούν και πάλι και οχυρώνονται στην Στυλίδα. Η μάχη διαρκεί όλη την ημέρα εως το βράδυ, που οι τούρκοι περιορίζονται σε 4 σπίτια.
Με την έναρξη της επιθέσεως στην Στυλίδα, ο Οδυσσέας με 150 στρατιώτες επιβιβάζεται σε πλοία και αποβιβάζεται στην Αγία Μαρίνα. Οι 800 τούρκοι της φρουράς αιφνιδιάζονται και εγκαταλείπουν πανικοβλημένοι το χωριό και αποσύρονται στο Αυλάκι. Βλέποντες από το εκεί το ολιγάριθμο των Ελλήνων, κάνουν επίθεση στην Αγία Μαρίνα και διεξάγεται σφοδρή μάχη· όμως κατά τη διάρκειά της, σκοτώνεται ο επικεφαλής τους Μουσταφάμπεης και αποχωρούν ξανά στο Αυλάκι, παρά την μεγάλη αριθμητική τους υπεροχή.
Ο Δράμαλης από το Πατρατσίκι, μαθαίνοντας τα γεγονότα, στέλνει 5.000 άνδρες στο Αυλάκι. Το βράδυ, οι τούρκοι ενισχυμένοι κατευθύνονται προς την πολιορκούμενη από τον Νικηταρά και τον Γ.Δυοβουνιώτη Στυλίδα και απελευθερώνουν μετά από σκληρές μάχες τους κλεισμένους στα οχυρά σπίτια συντρόφους τους και γυρίζουν με αυτούς στο Αυλάκι. Οι Έλληνες οπλαρχηγοί αποκρούουν και αυτή την επίθεση (500 τουρκαλβανοί νεκροί και τραυματίες, σύμφωνα με τον Υψηλάντη) και αργά την νύχτα του Σαββάτου, κατόπιν συννενοήσεως με τον Ανδρούτσο, που στο μεταξύ είχε καταφθάσει εκεί, αποφασίζουν να οχυρωθούν όλοι μαζί στην Αγία Μαρίνα. Μόλις έφθασαν περιέκλεισαν το χωριό με τάφρο και κέντρο της άμυνας τον πύργο του Χαλήλ Μπέη (πηγή: Γεωργαντάς).
Στις αιματηρές μάχες της Στυλίδας, διακρίθηκαν ο Νικηταράς και οι Πελοποννήσιοι, καθώς και ο στρατιώτης του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Ακρίδας, ο οποίος βρισκόμενος μαζί με άλλους Έλληνες υπό καταιγιστικό πυρ από αλβανούς, όρμησε με ένα δαυλό και άναψε φωτιά στον πύργο, που ήταν οχυρωμένοι (οι αλβανοί) και τους έκαψε.
Όμως, σύμφωνα με το σχέδιο επίθεσης των Ελληνικών δυνάμεων, την Μ.Παρασκευή 31 Μαρτίου, οι Α.Σαφάκας, Δ.Σκαλτσάς, Δ.Κοντογιάννης και τα επαρχιακά σώματα των Κραββάρων, Καρπενησίου, Αποκούρου, δεν κινήθηκαν εναντίον της Υπάτης την καθορισμένη ημέρα, παρά μόνο την Δευτέρα του Πάσχα, 3 Απρ (1) επειδή ο Ανδρούτσος μέσω απεσταλμένου, εκλιπαρούσε για έναρξη της επίθεσής. Βλέποντας ο Δράμαλης την αδιαφορία των Ελλήνων γύρω από την Υπάτη έμεινε με 1.500 αλβανούς εκεί και εστειλε 13.000 στρατό πεζικό,ιππικό και κανόνια εναντίον των σωμάτων της Αγίας Μαρίνας. Έτσι από την Κυριακή του Πάσχα (2 Απρ), οι τούρκοι με συνεχείς επιθέσεις προσπαθούν να πετάξουν τους Έλληνες στη θάλασσα. Ο Δράμαλης σφυροκοπά τις Ελληνικές θέσεις, καθώς ενισχύεται συνεχώς από τις γύρω περιοχές και τη Λάρισα. Την πιο κρίσιμη ώρα της μάχης, καταφθάνουν ανελπίστως 150 Μακεδόνες με αρχηγό τον Καρατάσο και αμέσως ζητούν να τους τοποθετήσουν όπου έκρινε ο στρατηγός. Ο Ανδρούτσος τους έταξε στην πλέον επικίνδυνη θέση, στην οποία γίνονταν οι περισσότερες επιθέσεις του εχθρού, λέγοντας πως «αυτή είναι η θέση που αρμόζει σε τιμημένα παλληκάρια».
Έτσι, η σχεδιαζόμενη επιθετική εκστρατεία προς κατάληψη της Λαμίας, μεταβλήθηκε σε αμυντική στην Αγία Μαρίνα. Οι τούρκοι στήνουν 4 κανόνια στο Αυλάκι και από εκεί βομβαρδίζουν συνεχώς τα Ελληνικά χαρακώματα. Ο αγώνας στην Αγία Μαρίνα συνεχίζεται αδιάκοπα για ημέρες, με καθημερινές επιθέσεις και ακροβολισμούς. Ο Άρειος Πάγος δεν καταφέρνει να εφοδιάσει (2) τα Ελληνικά στρατεύματα, εξαιτίας της έχθρας του για τον Ανδρούτσο (κατά τον Μακρυγιάννη), παρ’ όλες τις επανελειμένες εκκλήσεις του Έλληνα στρατηγού.
Οι οπλαρχηγοί, βλέποντας ότι δε θα μπορέσουν να διατηρήσουν τις θέσεις τους για πολύ, εφόσον οι τούρκοι κατείχαν το Αυλάκι και οι δικοί τους απειλούσαν με «γιουρούσι» μέσα από τις εχθρικές γραμμές, αποφασίζουν στις 13 Απριλίου να διενεργήσουν νυχτερινή έφοδο εναντίον των τουρκικών οχυρωμένων θέσεων. Ο Ανδρούτσος αν και σύμφωνος άλλαξε γνώμη θεωρώντας βέβαιη την αποτυχία της νυχτερινής επιθέσεως και ενώ το στράτευμα είχε κινητοποιηθεί, όλοι επανήλθαν στις θέσεις τους.
Την επόμενη, ο Ανδρούτσος και ο Νικηταράς μεταβαίνουν με βάρκα στο πλοίο, για να συναντηθούν με τους αντιπροσώπους του Αρείου Πάγου, προς έγκριση της αποχώρησης του στρατεύματος. Κατά την συνάντηση οι Αρειοπαγίτες επιμένουν στην διατήρηση του μετώπου της Αγίας Μαρίνας, με σκοπό την ενθάρρυνση των Μακεδόνων επαναστατών στον Όλυμπο, κάτι το οποίο δεν βρήκε σύμφωνο τον Οδυσσέα που επέμεινε για αποχώρηση των Ελλήνων. Ο Άρειος Πάγος πρότεινε τότε την αποχώρηση του στρατεύματος δια ξηράς, με σκοπό την μετακίνηση τους προς την Υπάτη, κάτι που σήμαινε βέβαιη καταστροφή. Τότε περιήλθαν σε έντονη λογομαχία ο Οδυσσέας με τον Νικηταρά.
Κατά την διάρκεια της λογομαχίας, άκουσαν πυροβολισμούς από την Αγία Μαρίνα, μεταξύ Ελλήνων και τούρκων.Τότε, άφησαν τις μεταξύ τους διαφορές και ανήλθαν στο κατάστρωμα του πλοίου. Εκεί, παρατήρησαν σε ένα ύψωμα πλήθος πεζών εχθρών, εντός βολής κανονιού και ένα ιππέα με χρυσοποίκιλτα ρούχα να ωθεί το τούρκικό πεζικό στη μάχη. Στοχεύοντας με τα κανόνια του πλοίου τον τούρκο αξιωματικό, τον σκότωσαν μαζί με πολλούς αλλους εχθρούς και τότε η μάχη έληξε με τους τούρκους να υποχωρούν προς το Αυλάκι. Τότε οι Αρειοπαγίτες, συμφώνησαν στην πρόταση του Οδυσσέα για αποχώρηση και μόλις βράδυασε, άρχισε η απαγκίστρωση του Ελληνικού στρατού με τέχνασμα (3) του έμπειρου στρατηγού.
Οι Έλληνες εγκατάλειψαν την Αγία Μαρίνα, έχοντας όλες αυτες τις ημέρες 50 νεκρούς και 90 τραυματίες, αφού έκαψαν και τον πύργο του Χαλήλ Μπέη. Οι τουρκικές απώλειες, αν και δεν αναφέρονται από τους ιστορικούς, θα πρέπει να ήσαν πολύ μεγάλες, αφού όλο αυτό το διάστημα εφορμούσαν ακάλυπτοι εναντίον οχυρών θέσεων.
Το σώμα του Νάκου Πανουργιά στους Κομποτάδες, δεν συμμετείχε καθόλου στις επιχειρήσεις και ο Δ.Υψηλάντης στην Δρακοσπηλιά, λίγα μπορούσε να προσφέρει χωρίς εφόδια,χρήματα και στρατό από τον Αρειο Πάγο.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
(1) Η άλλη δύναμη των 2.500 αγωνιστών, που έπρεπε να επιτεθεί στο Πατρατζίκι, καθυστέρησε και άρχισε την επίθεση την Δευτέρα του Πάσχα, στις 3 Απριλίου (σύμφωνα με αναφορά που έκανε ο Υψηλάντης).
Οι Έλληνες επιτέθηκαν με ορμή και αιφνιδίασαν τους τούρκους. Η επίθεση εκδηλώθηκε από ανατολικά και δυτικά ταυτόχρονα και εξελισσόταν νικηφόρα. Κατέλαβαν τις κάτω συνοικίες, έκαψαν τα τούρκικα σπίτια, σκότωσαν πολλούς τούρκους και απώθησαν τους υπόλοιπους στα ανώτερα σημεία της πόλης. Κατά την ορμητική αυτή προέλαση των Ελλήνων, παρά λίγο να πιαστεί αιχμάλωτος και ο ίδιος ο Δράμαλης, που βρισκόταν μέσα στην πόλη με όλη τη συνοδεία του, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Κόκκινος. Με δυσκολία υποχώρησε και οχυρώθηκε πιο πάνω, με μεγάλες απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες.
Οι μάχες μέσα στην Υπάτη κράτησαν 6 μέρες και οι τούρκοι ετοιμάζονταν να παραδοθούν. Όμως, μεγάλες τουρκικές δυνάμεις φάνηκαν να ‘ρχονται από το Ζητούνι, για ενίσχυση των πολιορκημένων. Οι Έλληνες φοβήθηκαν και έλυσαν την πολιορκία, και έτσι γλύτωσε ο Δράμαλης, ο οποίος φοβισμένος υποχώρησε στο Ζητούνι.
(2) Τα Ελληνικά σώματα, έτρωγαν καθημερινώς μισή χούφτα βρασμένο καλαμπόκι, για 14 ημέρες, ενώ κοντά στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας υπήρχαν Ελληνικά πλοία γεμάτα προμήθειες.

(3) Ο Ανδρούτσος, για να μην πανικοβληθούν οι στρατιώτες και ορμήσουν άτακτα στη παραλία και τους καταλάβουν οι τούρκοι και επιτεθούν,φώναζε λίγους λίγους στρατιώτες -δήθεν να τους αναθέσει καθήκοντα- και επιβίβασε στα πλοία όλο το στράτευμα μέχρι την αυγή, με άψογη οργάνωση και μεθοδικότητα.


ΑΒΕΡΩΦ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΕΝΔΟΧΩΡΑ» -, ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ

To περιοδικό «Ενδοχώρα» που εκδίδεται με έδρα την Αλεξανδρούπολη εδώ και 32 έτη, πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο διπλό τεύχος του με αριθμό 115-116

Στίς 102 σελίδες του περιλαμβάνονται όπως πάντα σημαντικά κείμενα ιστορικού, εθνικού, κοινωνικού και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος. Ξεχωρίσαμε τα εξής:

• Τις λαογραφικές μελέτες του Γιάννη Πέππα για την διαχρονική συμπαγή πολιτισμική ενότητα τού Ελληνικού χώρου και του Νικολάου Κόκκα για τα λαϊκά παραμύθια της Θράκης.

• Τις ιστορικές αναφορές του Αντωνίου Αντωνάκου για την Αγνοδίκη, την πρώτη γυναίκα ιατρό, και του Δημήτρη Βαλασίδη για τον Ιερό Λόχο από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη Ιστορία.

• Τα ιστορικά κείμενα του Δημητρίου Καραμήτσου για την προσφορά των Μακεδόνων στην Εθνεγερσία τού 1821 και του Σωτήρη Χρυσάφη για τον ελληνισμό των Στρωμνιτσιωτών και τον αφελληνισμό των απογόνων τους.

• Τα κείμενα εκκλησιαστικής Ιστορίας των Δημητρίου Κασαπίδη για τον καθολικό ιερέα Θεόδωρο Κάτς και την προσφορά του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην πατρίδα μας, του Κωνσταντίνου Μπατσιόλα για τον Πάππα Ιννοκέντιο τον Γ´, καθώς και της Δήμητρας Ρετσινά για το έργο «Περί κατασκευής του Ανθρώπου» τού Γρηγορίου Νύσσης.

• Η αναφορά της Ζωής Γαβριηλίδου στον καθηγητή Λαογραφίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Μανόλη Βαρβούνη, έναν από τους σημαντικότερους επιστήμονες στη χώρα μας, που πρόσφατα τού απονεμήθηκε το Α´ βραβείο «Εξαίρετης Διδασκαλίας»

• Τις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις στον Αθανάσιο Τσακνάκη δύο νεαρών Ελληνίδων, της ζωγράφου Στέλλας Ζαφείρκου (Θεσσαλονίκη) και τής ιστορικού και καθηγήτριας δημιουργικής γραφής Βασιλικής Στρώλη (Ξάνθη).

• Κείμενα φιλολογικού και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος όπως του Αθ. Τσακνάκη («Η παραβολή του ηλίθιου ασθενή») και του Π. Αντωνόπουλου «Ο χορός των μεταμφιεσμένων»), αλλά και σύγχρονου προβληματισμού, όπως του Γεωργίου Ρωμανού («Η ΝΔ, η ίδρυση μουσουλμανικών πόλεων και η Σύμβαση της Γενεύης περί προσφύγων») και του Δημ. Σαββίδη («Οι τελετές μνήμης δεν αρκούν»).

• Βιβλιο-παρουσίαση (Μ. Δανίκας, Ιάκωβος Θήρας Καραμολέγκος)

Το εξώφυλλο κοσμεί όμορφη φωτογραφία του Σιαμπάν Ραμαδάν Ογλού, από το λεύκωμά του «Πουλιά του τόπου μου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις τού περιοδικού «Ενδοχώρα»

Αναζητήστε την «Ε» σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα.

Παραγγελίες: endohora@yahoo.gr και στο 6977462806

Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

ΒΑΝΑΥΣΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ!

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη
Δημοτικού Συμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική» info@thess-el-poli.gr

Πρόσφατα «γιορτάσαμε» την επέτειο της Εθνεγερσίας του 1821 κλεισμένοι στα σπίτια μας

Χωρίς δοξολογίες, χωρίς παρελάσεις, χωρίς συμμετοχή του κόσμου στις τυπικές καταθέσεις στεφάνων, όπου αυτές έγιναν και από ανθρώπους που ουδεμία σχέση έχουν με το πνεύμα και τη βιοτή των προγόνων μας εκείνης της εποχής που υποτίθεται πως τιμούν.

Είναι, βεβαίως, εύκολο να πει κανείς ότι οι ηγέτες εκείνης της εποχής ήταν στρατιωτικοί και ότι το πρόταγμα για το οποίο έδιναν τη ζωή τους ήταν το «Ελευθερία ή θάνατος», σε αντίθεση με την «τέχνη του εφικτού», που επικαλούνται οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες μας.

Κι όμως, και εκείνη την εποχή ανεφύησαν πολιτικές προσωπικότητες με ρόλο πολύ κατώτερο των απαιτήσεών της. Η διαφορά με το σήμερα είναι πως όταν χρειάστηκε έκαναν το χρέος τους προς την πατρίδα θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή, όπως ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι.

Δυστυχώς, τα διαγγέλματα των υψίστων πολιτειακών παραγόντων της εποχής μας, με αφορμή την Εθνεγερσία, ήταν πολύ κατώτερα του πνεύματος του Αγώνα. Ακούγοντας λ.χ. τη νέα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μάθαμε ότι οι Ελληνες ξεσηκώθηκαν εναντίον του «οθωμανικού δεσποτισμού»! Πόσο ξένη, πράγματι, ακούγεται η διατύπωση αυτή ενώπιον του «Ελευθερία ή θάνατος» ή του «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία» ή στη θέα του σταυρού σε όλα τα λάβαρα των αγωνιστών!

Ο υποβιβασμός της Εθνεγερσίας των Ελλήνων, σε μια απλή εξέγερση εναντίον ενός δεσποτικού καθεστώτος που δυνάστευε όλους τους λαούς της αυτοκρατορίας, αποτελεί βάναυση προσβολή στα ιδανικά και στις αξίες των προγόνων μας, που τους οδήγησαν στο θαύμα της νίκης.

Ακόμη πιο απαξιωτική ήταν η αναφορά του πρωθυπουργού, ο οποίος στο διάγγελμά του ανέφερε ότι το 1821 οι Έλληνες δημιούργησαν έθνος! Η σκόπιμη αυτή σύγχυση μεταξύ κράτους και έθνους συνεχίζει μια αθλιότητα που είδε το φως της δημοσιότητας πριν από μερικά χρόνια, μέσω της τηλεοπτικής παραγωγής «1821 – Η γέννηση ενός έθνους». Η προσπάθεια αυτή αποσκοπεί αφενός στο να ξεκόψει τον Ελληνισμό από το εθνικό παρελθόν του (αυτό δηλαδή που υπήρχε πριν από την Εθνεγερσία του 1821) και αφετέρου να του εμφυσήσει την αντίληψη του υπηκόου ενός κράτους και όχι του μέλους της εθνικής κοινότητας.

Δυστυχώς, δύο αιώνες μετά την Εθνεγερσία, πρέπει ακόμη να τονίζουμε αυτονόητα πράγματα. Ότι, δηλαδή, άλλο το κράτος (Ελλάδα) και άλλο το έθνος (Ελληνισμός). Αλίμονο αν περιορίσουμε το έθνος μας στα στενά όρια ενός κράτους!

Πέραν της μεταναστευτικής διασποράς του Ελληνισμού, που δημιούργησε πολυπληθείς κοινότητες σε πολλές χώρες του κόσμου, υπάρχουν και γηγενείς ελληνικοί πληθυσμοί που ζουν και σήμερα ακόμη στη Βόρειο Ήπειρο, στην Κύπρο, στη Νότια Ιταλία, στη Μικρά Ασία, στις παρευξείνιες χώρες κ.α. Πληθυσμοί που δεν έπαψαν ποτέ όλα αυτά τα χρόνια να διαφυλάσσουν το ομότροπον και, όπου το κατάφεραν, μαζί με αυτό και άλλα χαρακτηριστικά της εθνικής τους ταυτότητας.

Αν τα λεγόμενα δυτικά κράτη έχουν κατορθώσει να ενσωματώσουν στην επικράτειά τους, σε γενικές γραμμές, το σύνολο των εθνικών τους κοινοτήτων, δεν συμβαίνει το ίδιο και για το ελληνικό κράτος, και μάλλον δεν αποτελεί καν επιδίωξή του. Αν για κάποια έθνη ο μεγαλοϊδεατισμός τους εξαντλείται στο «όber alles», για τον Ελληνισμό προέχει ο πολιτιστικός εξανθρωπισμός της οικουμένης, αυτή η κοσμοπολίτικη ανάσα μας, όπως τον προσδιόρισαν οι πρωτοπόροι του ελληνικού εθνικισμού και τον υλοποίησαν διαχρονικά όλες οι μεγάλες πνευματικές μορφές του Ελληνισμού, πολύ πριν και μετά την Εθνεγερσία του 1821. Και το έκαναν ως μέλη ενός έθνους, που μετρά ιστορία χιλιάδων ετών και όχι κρατική υπόσταση δύο αιώνων..

NEWSBREAK
https://www.newsbreak.gr/apopseis/89628/vanaysi-prosvoli-gia-ton-ellinismo/

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ. ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ. ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ, ΕΝ ΚΑΙΡΟ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ Ο ΝΟΤΗΣ ΜΗΤΑΡΑΚΗΣ - ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ''ΕSΤΙΑ ΙΙ''

Από τον προσωπικό λογαριασμό του έγκριτου και κυρίως ελεύθερου στο πνεύμα και γραφή, δημοσιογράφου Νάσου Σκούρα (iliaoikonomia), σας μεταφέρουμε την πληροφορία, τις σκέψεις του και κυρίως την ανάλυση, ενός ακόμα σοβαρού ζητήματος, που περνάει από τη Βουλή, όσο ο Ελληνικός λαός «μένει σπίτι» και τα ΜΜΕ τον βομβαρδίζουν συνεχώς με τρόμο (άλλωστε πήραν πολλά εκατομμύρια γι αυτό), παράλληλα με τη Κυβέρνηση που συνεχώς «κουνάει το δάχτυλο» στους πολίτες με το νέο σλόγκαν περί «ατομικής ευθύνης».

Διαβάστε λοιπόν πως το Πρόγραμμα ΕSΤΙΑ ΙΙ ,  συνεχίζει τον εποικισμό της χώρας και κάνει τους Έλληνες σιγά-σιγά πολίτες δεύτερης κατηγορίας έναντι των αλλοεθνών.

Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης, φυσικά βρήκε την ευκαιρία να το περάσει και αυτό «νύχτα χωρίς φεγγάρι». Τώρα που όλοι μένουν σπίτι και τα ΜΜΕ χόρτασαν λεφτά (11 συν 21 εκατομμύρια τα φανερά), άρα βαρούν το νταούλι της Κυβέρνησης.

 «Μένουμε σπίτι ok.

Και όταν βγούμε θα βρούμε την Ελλάδα αλλαγμένη να έχει γίνει χαλιφάτο; Ο εποικισμός συνεχίζεται ακάθεκτος με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη που … και καλά «αντιστάθηκε» στον Έβρο διότι ο Ερντογάν τη βιάστηκε τη δουλειά, δεν την έκανε με …ρέγουλα για να περάσει σχεδόν απαρατήρητη η αλλαγή και δεν μπορούσε βέβαια κι ο άλλος να αφήσει το βασικό χερσαίο σύνορο του να καταλυθεί φόρα-παρτίδα από το “ξυπόλυτο τάγμα”. Ούτε στην Ουζουμπούρου δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό…

Αλλά είπαμε, κανάλια γαρ, με γαρνιτούρα σανού συμπλήρωμα, και …”πολέμαρχος του θεού” ο ηγέτης μας.

Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου Νότη Μηταράκη μια πανηγυρική ανακοίνωση:

«Τίθεται σε εφαρμογή το πρόγραμμα στέγασης “ESTIA II”, επανακαθορίζονται οι όροι εισαγωγής και παραμονής σε αυτό.

Κατά κύριο λόγο, η στέγαση των δικαιούχων πραγματοποιείται με μισθώσεις διαμερισμάτων σε όλη τη χώρα. Μέχρι και τις 23 Μαρτίου είχαν δημιουργηθεί 25.516 θέσεις στέγασης».

– Συμπέρασμα πρώτο: για τους Ελληνες αστέγους π.χ., δεν υπάρχει μέριμνα στέγασης. Για τα παιδιά του Ισλάμ και τους λοιπούς αυτόκλητους μουσαφιραίους βρήκαν (μέχρι 23 Μαρτίου) 25.516 σπίτια και δωμάτια για να στεγαστούν.

Το …καλύτερο ακολουθεί: «Με την ως άνω διάταξη αναμένεται να προκύψουν έξι χιλιάδες θέσεις στέγασης εντός του Β’ τριμήνου, ενώ παράλληλα στόχος του προγράμματος είναι να αυξηθούν τελικά οι θέσεις το 2020 στις 30.000 και το 2021 στις 40.000. Οι επιπλέον αυτές θέσεις θα διατεθούν για την αποσυμφόρηση των νησιών».

– Το πιάσατε το υπονοούμενο; 40.000 συνολικά νέες θέσεις προσφύγων, μεταναστών, ξένων να ’ναι κι ό,τι να ’ναι ανοίγουν επίσημα στο Ελλαδιστάν…

* Το φινάλε της επίσημης ανακοίνωσης προαναγγέλλει …πολιτογράφηση (!) : «Παράλληλα, το νέο πρόγραμμα επικεντρώνεται όχι μόνο στη βέλτιστη φιλοξενία των δικαιούχων, αλλά και στην κοινωνική ενσωμάτωσή τους μέσω της πρόσβασης και εξοικείωσής τους με δημόσιες υπηρεσίες. Ενδεικτικό είναι ότι το 73% αυτών έχουν ήδη ΑΜΚΑ, το 58% ΑΦΜ, το 24% έχει εγγραφεί στα μητρώα του ΟΑΕΔ, καθώς και το 73% των παιδιών έχει εγγραφεί σε κάποιο σχολικό ίδρυμα».

– Δεν σας το κρύβει ο Νότης ο Μηταράκης. ΑΜΚΑ έχουν, ΑΦΜ έχουν, στα μητρώα του ΟΑΕΔ είναι εγγεγραμμένοι, τα παιδιά τους έχουν γραφτεί σε ελληνικά σχολεία, στέγη τους δίδεται, τι περιμένετε να γίνει; Προσεχώς, ινσαλάχ, θα λάβουν εκλογικό δικαίωμα και αποχαιρετήστε για τα καλά μια άμοιρη χώρα που χάνεται και χάνετε…

[…]»

ΑΚΡΟΜΟΛΙΟ
https://akromolio.gr/2020/04/%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7/?fbclid=IwAR38VZm0fF-mU3NCoavREZFs5GeF6NN-OkXSJDWgIishqThJs-o-7FJff3k

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ - Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα. Αναπληρωτή Καθηγητή Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Σε προηγούμενο άρθρο εξετάσαμε τα στάδια μιας διαδικασίας κοινωνικής μηχανικής, η οποία αποδόμησε τις συλλογικές ταυτότητες της Ευρώπης. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε την σοκαριστική αδράνεια κυβερνήσεων χωρών, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία αλλά και άλλες, να κάνουν το οτιδήποτε, ώστε να προετοιμαστούν για την αναπόφευκτη έλευση του κορονοϊού, κατά τη διάρκεια του πολύτιμου τρίμηνου που τους προσέφερε η Κίνα.

Type rest of the post here 

Η πρωτοφανής αυτή γεωπολιτική ανυπαρξία κατέδειξε τις θεμελιώδεις αδυναμίες του μεταψυχροπολεμικού συστήματος. Οι χώρες της Δύσης φαίνεται πως τα χρόνια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ουσιαστικά, ανέστειλαν τη λειτουργία τους και τέθηκαν στον αυτόματο πιλότο, αφήνοντας στις απρόσωπες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης να δρουν για λογαριασμό τους.

Το βασικό πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης δεν ήταν τόσο ότι ήταν κακή, αλλά το ότι δεν υπήρχε. Ήταν μια συλλογική αυταπάτη. Αναλυτικότερα, υπαρξιακός πυρήνας του μεταψυχροπολεμικού διεθνούς συστήματος, ήταν η καθολική παραδοχή ότι η νίκη του καπιταλισμού επί του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν νομοτελειακά αναπόφευκτη.

Οι ψευδαισθήσεις για το "Τέλος της Ιστορίας"

 

Αυτή η λανθασμένη ανάγνωση της Ιστορίας εγκλώβισε τον καπιταλισμό σε μια αέναη φαντασιακή στιγμή θριάμβου, αφού θεωρήθηκε πως είχε "δικαιωθεί από την Ιστορία".
Έτσι, το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο αντιμετωπίστηκε σαν μια ολοκληρωμένη γεωπολιτική οντότητα η οποία, αφού είχε νικήσει τον τελευταίο πόλεμο στην ιστορία της Ανθρωπότητας, δικαιούταν να κυβερνήσει τον κόσμο.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ SLPRESS 
https://slpress.gr/diethni/to-telos-mias-aytapatis-o-koronoios-gkremizei-tin-pagkosmiopoiisi/ 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : Η ΒΑΡΚΑ ΜΕ ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΟΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΕ ΣΤΟΛΕΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η φωτογραφία δεν είναι από το αναφερόμενο περιστατικό

Του Σταύρου Λυγερού
 

Πριν αρκετές ημέρες, σκάφος του Λιμενικού εντόπισε βάρκα γεμάτη μετανάστες, η οποία προσπαθούσε να προσεγγίσει ελληνικό νησί του ανατολικού Αιγαίου. Οι λιμενικοί εμπόδισαν την είσοδό της στα ελληνικά χωρικά ύδατα, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να εμφανιστεί ακταιωρός της τουρκικής ακτοφυλακής για να συνοδεύσει, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, τη βάρκα με τους μετανάστες πίσω στις μικρασιατικές ακτές.

Όταν, όμως το πλήρωμα της τουρκικής ακταιωρού πλησίασε και είδε από κοντά τη βάρκα με τους μετανάστες, έκανε στροφή 180 μοιρών και απομακρύνθηκε με μεγάλη ταχύτητα. Οι Έλληνες λιμενικοί παρέμειναν στη θαλάσσια περιοχή για να εμποδίσουν νέα προσπάθεια εισόδου της βάρκας στα ελληνικά χωρικά ύδατα και απορούντες για την περίεργη στάση των Τούρκων συναδέλφων τους.

Η απορία τους λύθηκε μετά από λίγο, όταν είδαν άλλη ακταιωρό της τουρκικής ακτοφυλακής να πλησιάζει και με έκπληξη διαπίστωσαν ότι το πλήρωμα της να φοράει τις γνωστές στολές προστασίας από βιολογικό πόλεμο και στις ημέρες μας από τον κορονοϊό. Τότε συμπερασματικά συνειδητοποίησαν ότι η πρώτη τουρκική ακταιωρός είχε απομακρυνθεί διότι αναγνώρισε πώς στη συγκεκριμένη βάρκα επέβαιναν μετανάστες –διαπιστωμένα από τις τουρκικές αρχές– μολυσμένοι από τον ιό.

Το περιστατικό μου το διηγήθηκε εγκυρότατη πηγή, που λόγω υψηλού αξιώματος είναι σε θέση να γνωρίζει από πρώτο χέρι. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το τουρκικό κράτος συνειδητά ενορχήστρωσε μία άτυπη επίθεση βιολογικού πολέμου εναντίον της Ελλάδας. Προφανώς, προσδοκούσε ότι –όπως συνέβαινε και στο παρελθόν– έτσι και σ’ αυτή την περίπτωση, εάν το πλοιάριο έφθανε στο ελληνικό νησί οι μετανάστες θα οδηγούνταν έστω και προσωρινά σε κέντρο φιλοξενίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ SLPRESS
https://slpress.gr/ethnika/apokalypsi-i-varka-me-molysmenoys-metanastes-kai-oi-toyrkoi-me-stoles-viologikoy-polemoy/