Η «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ» ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρώην πρύτανης και καθηγήτρια στο ΠΑΜΑΚ

Δυστυχώς, το απευκταίο έγινε πραγματικότητα, εξαιτίας της παντελούς δικής μας αδράνειας για την αποτροπή του. Τα απειλητικά του επακόλουθα είναι, τώρα, μπροστά μας.

Αναφέρομαι, φυσικά, στη μυθοπλασία περί «γαλάζιας πατρίδας», που αφού επαναλήφθηκε κατά κόρον, και με κάθε ευκαιρία, δυστυχώς χωρίς αντίδραση εκ μέρους μας, και αφού έτσι έγινε σιωπηρώς αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα, κρίθηκε ώριμη για να  ενταχθεί  στα τουρκικά σχολικά βιβλία.

Σίγουρα δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας υπενθυμίζοντας ότι, η εισαγωγή στα σχολικά βιβλία, αποτελεί την πιο επικίνδυνη και την πιο αποτελεσματική μεθόδευση αρπαγής αλλότριων κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς πολεμικές  επιχειρήσεις. Η χρόνια επανάληψη   διαβεβαιώσεων, σε διεθνές επίπεδο, ότι τμήματα  εδάφους, θάλασσας ή αέρα ανήκουν  στον επίδοξο εισβολέα, παρότι  φυσικά δεν του ανήκουν, γίνεται  μοιραία  αποδεκτή, ιδίως όταν δεν υπάρχει ηχηρή και σοβαρή αντίδραση από το εκκολαπτόμενο θύμα.

Να υπενθυμίσω ότι η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε  επί δεκαετίες από τα Σκόπια και τους ομοϊδεάτες τους  στην υφήλιο, για την παραποίηση  της ιστορίας  της Μακεδονίας. Οι εκεί  μαθητές δάκρυζαν κάθε πρωί, στην ώρα της προσευχής, γιατί η «κακή Ελλάδα τους είχε αρπάξει την πατρίδα τους, τη Μακεδονία», σύμφωνα με τα όσα  τους πιπίλιζαν το μυαλό οι δάσκαλοί τους.  Όπως είναι γνωστό, για την αποτροπή αυτού του κακού δημιουργήθηκε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και το ΙΜΧΑ, που όμως για σωρεία λόγων, που δεν είναι του παρόντος, δεν κατορθώθηκε να αναχαιτιστεί η καταστροφή.

Και ήδη, μετά την επιτυχή επιχείρηση της παραχάραξης της ιστορίας στη Μακεδονία, η μέθοδος επαναλαμβάνεται, με άλλα φυσικά πρόσημα, αλλά με τις ίδιες επιδιώξεις. Οι Τούρκοι μαθητές, ιδίως και επειδή  βιώνουν  σε πατρίδα που τιμά τη θρησκεία και σέβεται τις παραδόσεις και τις βασικές αξίες ζωής, θα ενστερνιστούν το μύθευμα περί της «γαλάζιας πατρίδας», και στη συνέχεια δεν θα υπάρχει δύναμις επί Γης, ικανή να το διαψεύσει ή και να το μεταβάλει στη συνείδησή τους.

Αναμφίβολα, όλα τα παραπάνω είναι παγκοίνως γνωστά. Ωστόσο,  τα αναφέρω, προκειμένου να εκφράσω την απορία μου, για το πώς συμβαίνει να μην έχουμε αντιδράσει με νύχια και δόντια, στο αργό και μεθοδευμένο ξεδίπλωμα της «γαλάζιας πατρίδας», ενόσω επιπλέον  είχαμε και το πρόσφατο  φιάσκο του Σκοπιανού.  Αλλά, αντιθέτως, οι δικοί μας αρμόδιοι επέλεξαν να προβάλουν προς πάσα κατεύθυνση το ιλαρού περιεχομένου μήνυμα (εν όψει των επικρατουσών συνθηκών), περί της επιθυμίας μας διατήρησης θερμών  φιλικών  σχέσεων με τους γείτονες. Με υποκλίσεις, με  ανταλλαγές επισκέψεων, με τραπεζώματα εκατέρωθεν, αλλά και με μεθοδική απουσία σχετικών ανακοινώσεων, αν εξαιρέσει κανείς τις πιστές περιγραφές των εκατέρωθεν μενού.

Αυτό, ακριβώς το θέατρο του παραλόγου, που προφανώς ικανοποιούσε τους συμμάχους, επειδή διατηρούσε την πλαστή ηρεμία στις ελληνικές θάλασσες, ευνόησε την εμβάθυνση  του μυθεύματος περί «γαλάζιας πατρίδας», καθώς επαναλαμβάνονταν ακούραστα, και κέρδιζε έδαφος. Μέχρι που έφτασε στην  κρίσιμη καμπή της επιτυχούς του διαδρομής, όπου κρίνεται ώριμο πια για να ενσωματωθεί στα τουρκικά σχολικά βιβλία.

Ορισμένες  δηλώσεις του ΥΠΕΞ, ενόψει της εισόδου  της «γαλάζιας πατρίδας» στα τουρκικά σχολικά βιβλία, μου έδωσαν την εντύπωση, ελπίζω εσφαλμένη, ότι θεωρεί ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι ανησυχίας. Πιθανόν να γνωρίζει περισσότερα από όλους εμάς, και αυτά να είναι όντως καθησυχαστικά.  Προφανώς, δηλαδή, θα έχει καταρτιστεί πρόγραμμα αποτελεσματικής αντιμετώπισης των θανάσιμων εθνικών απειλών, που βαθαίνουν με τα τουρκικά σχολικά βιβλία.

Αλλά, όμως,  εύλογα ερωτάται πως και γιατί το ΥΠΕΞ δεν σπεύδει να ξεδιπλώσει αυτό το πρόγραμμα, αλλά αφήνει να πλανάται η υπόθεση συνέχισης της  όντως, πια, αδιανόητης πολιτικής καλλιέργειας φιλικών σχέσεων με την Τουρκία;

Καθώς, οι νέες και συντριπτικές αυτές εξελίξεις κρίνουν σε μακροχρόνια βάση την εθνική υπόσταση της Ελλάδας, ο λαός της έχει δικαίωμα να γνωρίζει που  βρίσκεται και τι προγραμματίζεται σχετικά, για την αντιμετώπιση τους.

Εκφράζοντας τις ανησυχίες μου σε φίλους, κάποιοι από αυτούς εξέφρασαν την άποψη ότι «δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε», εν προκειμένω. Που σημαίνει, ότι δεχόμαστε παθητικά την άλωση, από τους Τούρκους, εκείνων των τμημάτων της πατρίδας μας, που επιβουλεύονται.

Και αν  έτσι έχει η κατάσταση, κρίμα στις ζωές των ηρώων της Επανάστασης, αλλά και δικαιολογημένος ο ασεβής, εν γένει τρόπος, με τον οποίον γιορτάστηκαν επισήμως τα 200 χρόνια από την Παλιγγενεσία.

Αυτή, όμως, τυχόν η παραδοχή σημαίνει ότι θα πρέπει να πάψουμε να απευθυνόμαστε στο διεθνές Δίκαιο και στα διεθνή δικαστήρια και, αντιθέτως, να αποδεχτούμε ότι επανήλθε, στην εποχή μας,  η ζούγκλα, στη διεθνή σκηνή, με την επικράτηση, σε αυτήν του δικαίου του εκάστοτε ισχυρότερου.

Πιθανότατα, ως μία από τις τραγικές συνέπειες της επιταχυνόμενης παρακμής της Δύσης.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/705250/i-galazia-patrida-sta-toyrkika-scholika-vivlia/

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΕΠΟΥΛΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ «ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ» (βλ. Συνθήκη της Λωζάννης)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρώην πρύτανης και καθηγήτρια στο ΠΑΜΑΚ

Επικεφαλής στην ΤΙΜΗ ΣΤΟ 21

Τα τελευταία χρόνια, όταν ολοένα συχνότερα αισθανόμασταν την ανάγκη, πολίτες αλλά και αρμόδιοι κυβερνητικοί, να ενισχύσουμε την πίστη μας στις δυνατότητες μας, να αποβάλουμε τους φόβους μας, σχετικά με την έλευση εθνικών περιπετειών, και να αναζητήσουμε κάποιο στήριγμα, καταφεύγαμε μονίμως στη Συνθήκη της Λωζάννης η οποία:

• αντιπροσώπευε σταθερή νομική αξία,
• μας προστάτευε απέναντι σε κάθε κακόβουλο γείτονα, και
• ήταν «αυτάρκης», με την έννοια ότι δεν χρειαζόμασταν συμπληρωματικές ενισχύσεις, προκειμένου να υποστηρίξουμε τα εθνικά μας δίκαια.

Ας δεχθούμε λοιπόν, τηρουμένων των αναλογιών, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης ήταν, με το μεταφορικό της περιεχόμενο, το άγιο δισκοπότηρο μας.

Όχι πια, καθώς ξαφνικά, πληροφορούμαστε με ανεπίσημο τρόπο, αλλά όμως από επίσημα χείλη, ότι αυτό το πολύτιμο στήριγμά μας είναι κατά 97% για τα σκουπίδια. Και δικαιολογημένα καταλαμβανόμαστε από πανικό, καθώς μένουμε χωρίς αποκούμπι.

Εδώ, αξίζει να υπενθυμίσω ότι από τα ίδια επίσημα χείλη, σχεδόν πριν έτος από σήμερα, εμβρόντητοι πληροφορηθήκαμε, σε κραυγαλέα αντίθεση με τα όσα μέχρι τότε πιστεύαμε, ότι η απόκτηση των F-16 από την Τουρκία θα μας ωφελήσει (Βλ. άρθρο μου στο Newsbreak της 10.01.2023). Και φυσικά δεν μας ωφέλησε, αλλά όμως πήρε το δρόμο προτίμησης του κ. Ερντογάν.

Θα χαρακτήριζα αναπότρεπτο, το ξέσπασμα σφοδρών αντιδράσεων, εναντίον αυτής της ολοκληρωτικής ανατροπής όλων όσων πιστεύαμε και υποστηρίζαμε μέχρι σήμερα, σχετικά με τη Συνθήκη της Λωζάννης. Και θα πρόσθετα και ανεπαρκές, Ωστόσο, ο κ. Πρωθυπουργός, παρότι μέχρι σήμερα φαινόταν να συντάσσεται απολύτως με την νομική αξία της Συνθήκης της Λωζάννης, ουδόλως αντέδρασε. Η σιωπηρή αυτή αποδοχή του γκρεμίσματος των πάγιων, ως τότε, πεποιθήσεων, αναφορικά με το περιεχόμενο και τις δυνατότητες της Συνθήκης της Λωζάννης ανοίγει, αναπόφευκτα, τους ασκούς του Αιόλου, γύρω από την ερμηνεία του.

Ανατρέχοντας σε κάποιες από τις πιθανές ερμηνευτικές υποθέσεις τού πως, δηλαδή, και του γιατί ρίχτηκαν χωρίς προειδοποίηση στον Καιάδα, οι, γενικώς παραδεκτές, μέχρι τότε, θετικές ιδιότητες της Συνθήκης της Λωζάννης, θα αφήσω εκτός σχολιασμού μία και μοναδική, που άλλωστε κατέχει και τα σκήπτρα σε ανάλογες περιπτώσεις. Πρόκειται για την ερμηνεία, που δεν αναφέρεται στο περιεχόμενο της δήλωσης του κ. Συρίγου, αλλά αντιθέτως ρίχνει φως στις αντιδράσεις εναντίον της. Οι αντιδράσεις, λοιπόν, στην κατά τα άλλα πρωτοφανή δήλωση του κ. Συρίγου, προέρχονται συλλήβδην από «ακροδεξιούς», ενώ γίνεται σιωπηρά δεκτό ότι οι μη «ακροδεξιοί» την αποδέχονται χωρίς αντιδράσεις. Δηλαδή, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης (να το επαναλάβω για να εμπεδωθεί) είναι άχρηστη κατά 97%, και παραμένουμε στο 3%, και σε ότι αυτό μπορεί να μας συνδράμει. Που σημαίνει ότι, επί χρόνια και χρόνια, ήμασταν στο απόλυτο σκοτάδι (κατά τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Συρίγου πάντοτε). Αλλά, σημαίνει, ακόμη, ότι αν και όταν έχουμε συνομιλίες με τους «φίλους» Τούρκους, ουδόλως πλέον θα μας δεσμεύει το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λωζάννης, και θα είμαστε ελεύθεροι και ανοικτοί στο οτιδήποτε ήθελε προκύψει.

Να επανέλθω στους αντιδρώντες «ακροδεξιούς» και να υπενθυμίσω ότι η κατηγορία αυτή είναι πολύ του συρμού στις ημέρες μας. Ότι δεν μας αρέσει, ότι μας ενοχλεί, ότι μας εμποδίζει να επιβάλουμε ακρότητες έχει «ακροδεξιά οσμή». «Ακροδεξιοί» και «φασίστες» ήταν όσοι αντέδρασαν στο ξεπούλημα της Μακεδονίας, καθώς και αυτοί που μάχονται για την ακύρωση της Συνθήκης των Πρεσπών. «Ακροδεξιοί» , επίσης ήταν και όσοι αντέδρασαν στο πραξικόπημα του 2015, που μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ. «Ακροδεξιοί» είναι, επίσης, και όσοι υποστηρίζουν ότι ο γάμος των ομόφυλων και της τεκνοθεσίας, οφείλει να αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση και όχι ως κανόνας. Αλλά, επιπλέον, συλλήβδην «ακροδεξιές» εκλαμβάνονται και οι κυβερνήσεις, που ταχύτητα εξαπλώνονται στην Ευρώπη και την υφήλιο, και δεν είναι συστημικές/παραδοσιακές, κ.ο.κ. Προς τι, λοιπόν, η όποια έκπληξη; Ακριβώς τον ίδιο ρόλο καλούνταν να παίξει, στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, η κατηγορία του κομμουνιστή και του αριστερού.

Πέρα, όμως, από τους διαφωνούντες «ακροδεξιούς», επιστρατεύτηκε και πρόσθετη ερμηνεία, προκειμένου να ερμηνευτούν οι απόψεις του κ. Συρίγου. Ότι δηλαδή πρόκειται για «επιστημονικές» και όχι «πολιτικές» απόψεις. Παρότι δύσπεπτος ο διαχωρισμός, πρόκειται, δυστυχώς, για αβάσιμο επιχείρημα, που ανοίγει το δρόμο σε απόψεις, οι οποίες πυρπολούν τα εθνικά μας συμφέροντα, και εξασφαλίζουν νικηφόρα φτερά στους εχθρούς μας. Πρόκειται, συνεπώς, για απόψεις, που είναι αδιανόητο να γίνονται δημόσια, και να καταλήγουν ως υπόστρωμα επιχειρημάτων και στρατηγικής εναντίον της εθνικής μας προστασίας.

Ωστόσο, να υπενθυμίσω εδώ ότι, δυστυχώς, αυτής της υφής οι «επιστημονικές απόψεις» αποτελούν επιλεκτική τακτική στον τόπο μας. Τηρουμένων των αναλογιών, ακολουθήθηκαν παρόμοιες «επιστημονικές» μεθοδεύσεις, στον επίσημο εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, εκ μέρους της Επιτροπής Ελλάδα 1821. Προκειμένου, να προβληθούν «επιστημονικές» απόψεις, προσκλήθηκαν για τον εθνικό αυτόν εορτασμό μας, ιστορικοί που αρνιούνταν της Επανάσταση, που υποστήριζαν ότι οι σκλαβωμένοι Έλληνες περνούσαν ευχάριστα με τους Τούρκους δυνάστες, ότι οι Νεοέλληνες δεν έχουν καμιά σχέση με τους αρχαίους προγόνους μας κ.ο.κ. Δηλαδή, «επιστημονικές απόψεις», ως προσάναμμα εθνικών καταστροφών. Αλλά, και κάπως έτσι ορισμένη μερίδα συμπατριωτών μας αποδέχθηκε τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, ως μέσον συνετισμού μας, αποδίδοντας ακόμη και την ιδιότητα του «φιλέλληνα» στον εκλιπόντα Σόιμπλε.

Πέρα, όμως, από τις παραπάνω υποθέσεις και κριτικές, υπάρχει και πρόσθετη, απευκταία οπωσδήποτε, αν όντως ανταποκρίνεται στα πράγματα, υπόθεση, αλλά όμως και δύσκολα απορριπτέα. Δηλαδή, να υποθέσουμε ότι έχει προαποφασιστεί η αχρήστευση του περιεχομένου της Συνθήκης της Λωζάννης, εκεί που αποσύρθηκαν μόνοι τους, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Αθήνα, οι δύο αρχηγοί Ελλάδας και Τουρκίας, για να τα πουν ως «καλοί φίλοι» με εχεμύθεια και χωρίς μάρτυρες. Και λέμε, ίσως, μπορεί, δεν αποκλείεται η αποστρατικοποίηση των νησιών μας που, όπως όλα δείχνουν, αποτελεί προς το παρόν την κορυφαία επιθυμία του γείτονα, να αποφασίστηκε έτσι: εν κρυπτώ και παραβύστω, μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και αυτιά του ελληνικού λαού, που θα τα πληροφορηθεί κάποτε, από κάποιους και με τρόπους που εκάστοτε θα κριθούν σκόπιμοι.

Στην προκείμενη περίπτωση, αν οι παραπάνω υποθέσεις περιέχουν δόση αλήθειας, οφείλει να παρατηρηθεί ότι η αποστρατικοποίηση των νησιών που έχει, ήδη, συντελεστεί, κατά το μεγαλύτερο τμήμα της, προκειμένου το πολεμικό υλικό τους να συμβάλλει στην αύξηση των θανάτων, στον πόλεμο της Ουκρανίας, απλώς δεν θα αντικατασταθεί στο μέλλον. Δηλαδή, θα παγιωθεί η εκεί κατάσταση, σύμφωνα με τις επιθυμίες του κ. Ερντογάν, και σίγουρα όχι μόνον. Πως, λοιπόν, να μην κλείσω αυτό μου το αρθράκι με αναφορά στην υποτέλεια, που αποτελεί τη θανατηφόρα εθνική μας συμφορά;

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/549262/kai-tora-xepoylame-kai-to-agio-diskopotiro-vl-synthiki-tis-lozannis/ 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΜΕ ΣΥΝΤΑΓΗ RICHARD COUDENHOVE KALERGI

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρώην πρύτανης και καθηγήτρια στο ΠΑΜΑΚ

Επικεφαλής στην ΤΙΜΗ ΣΤΟ 21

Τα όσα ακολουθούν  έχουν άμεση σχέση με την  απόφαση της χώρας μας να νομιμοποιήσει 300.000  μετανάστες και ουδόλως  αποτελούν προϊόν επιστημονικής φαντασίας. Και συγκεκριμένα,  αυτά που διαδραματίζονται   στην Ευρώπη, και όλως ειδικότερα στην Ελλάδα, στο χώρο της μαζικής μετανάστευσης και των συνεπειών της, έχουν αναγγελθεί  σε βιβλία και   άρθρα  του περασμένου αιώνα από έναν  μορφωμένο πολιτικό, φιλόσοφο και συγγραφέα.

Πρόκειται για το σχέδιο καταστροφής της Ευρώπης, που εμπνεύστηκε ο  RICHARD  COUDENHOVE KALERGI,  γιός Αυστριακού  διπλωμάτη και  Γιαπωνέζας μητέρας. Το 1926 ίδρυσε την κίνηση «Πανευρώπη», με έδρα τη Βιέννη,  και αναγνωρίζεται ως ο πατέρας της ΕΕ. Η νέα αυτή κίνηση εγκαθίσταται στο παλάτι Hofburg και διαχέει τις ιδέες της μέσω του περιοδικού Πανευρώπη. Να σημειωθεί ότι  και τότε, όπως και τώρα, ένας πολύ μικρός αριθμός  αυτών που γνωρίζουν  το σχέδιο “Πανευρώπη” γνωρίζουν επίσης ότι αυτό  έκρυβε μια σατανική πρόβλεψη, αλλά και έναν απευκταίο στόχο, για το μέλλον της Ευρώπης: την εξαφάνισή της. Είναι, εξάλλου,  ενδιαφέρον να υπογραμμισθεί ότι στη συνείδηση του Καλλέργη η ΕΕ θα τελούσε υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., όπως και τελεί.

Στο διάστημα του ενός αιώνα, από την εμφάνιση αυτού του σχεδίου, και μέχρι σήμερα, έγινε πλήθος φονικών επιθέσεων, κυρίως στη Νότια Αφρική, εναντίον λευκών, και τόσο πρόσφατα όσο το 2017, που  ερμηνεύτηκαν ως έναρξη γενοκτονίας εναντίον της λευκής φυλής, με βάση τις σχετικές απόψεις του  Kαλέργη.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο (ή και η συνομωσία) της  ευρωπαϊκής γενοκτονίας βασίζεται σε παράγραφο του βιβλίου του Καλέργη, του 1925, με τον τίτλο Πρακτικός Ιδεαλισμός, όπου προλέγει ότι στο μέλλον θα εμφανιστεί μια μικτή ράτσα στην Ευρώπη: «Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλής. Οι σημερινές φυλές και τάξεις θα εξαφανιστούν σταδιακά ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης του χώρου, του χρόνου και των προκαταλήψεων. Η Ευρασιατική-Νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια στην εμφάνιση με τους αρχαίους Αιγυπτίους, θα αντικαταστήσει την ποικιλομορφία των λαών με την ποικιλομορφία των ατόμων”.

Οι απόψεις αυτές ή το σχέδιο Kalergi, που  συχνά  εμφανίζεται και ως    συνωμοσία Coudenhove-Kalergi, είναι μια  αναγγελία γενοκτονίας των λευκών παράλληλης, τηρουμένων των αναλογιών,  ιδεοληπτικής σύλληψης με το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Με βάση αυτήν υποστηρίζεται  ότι ο Αυστρο-Ιάπωνας πολιτικός Richard von Coudenhove-Kalergiσκαρφίστηκε ένα σχέδιο για την ανάμειξη των λευκών Ευρωπαίων με άλλες φυλές Η εξάλειψη εθνών και λαών μπορεί να επιτευχθεί, κατά τον Καλέργη, μεταξύ άλλων, και με τη μετανάστευση.

Όσοι, ενδεχομένως, οσμίζονται συνωμοσίες παντού, έχουν την τάση να υποστηρίζουν, και μάλιστα αφ’υψηλού, ότι πρόκειται για  μια απλή σύμπτωση. Ωστόσο, το σχέδιο πλαισιώνεται από ορισμένα γεγονότα, που είναι δύσκολο πια να εξακολουθήσουν να εκλαμβάνονται ως “συμπτώσεις”. Επιλέγω, για τη συμπλήρωση αυτού του εδαφίου  του ανά χείρας έργου,  τα ακόλουθα:

*Πρώτον, δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι προς τιμήν του Coudenhove- Kalergi, ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο,  το οποίο  απονέμεται  κάθε δύο χρόνια σε  Ευρωπαίους  οι οποίοι αναγνωρίζεται ότι συνέβαλαν στην  προώθηση του  σχεδίου Καλέργη. Και οι μέχρι σήμερα  βραβευθέντες  είναι η Angela Merkel και ο Herman Van Rompuy, δύο από τα “κορυφαία πιόνια” της Λέσχης Bildemberg, αλλά και ο Πρόεδρος της Ρουμανίας Κλάους Ιωάννης.

*Δεύτερον,  οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν συνεχώς την Ευρώπη, μέσω των Ηνωμένων Εθνών, να δεχθεί εκατομμύρια μετανάστες, για να λύσει έτσι το πρόβλημα υπογεννητικότητας και γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και ανεπαρκών εργατικών χεριών. Συγκεκριμένα, αναφέρεται σε έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του Ιανουαρίου του 2000, με τίτλο «Μετανάστευση Αντικατάστασης: Μία λύση για την μείωση και γήρανση του πληθυσμού», όπου αναφέρεται ότι, μέχρι το 2025 η Ευρώπη θα χρειασθεί 159 εκατομμύρια μετανάστες. Εκπληκτικό πράγματι αυτό το ακριβές νούμερο, που αυτόματα παραπέμπει, σε συνδυασμό και με όλα τα προηγούμενα, στην ύπαρξη προμελετημένου σχεδίου. Εύλογα τίθεται το ερώτημα του  γιατί τα  ΗΕ δεν συμβουλεύουν την Ευρώπη να υιοθετήσει άλλες λύσεις, όπως προγράμματα στήριξης οικογενειών, αλλά αντιθέτως την προτρέπουν  να υπαχθεί σε πρόγραμμα γενοκτονίας της.

*Τρίτον, η ακόλουθη δήλωση του G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (OMS), ενισχύει τις υπόνοιες για την ύπαρξη σκοτεινού σχεδίου, εναντίον της βιωσιμότητας της Ευρώπης, με βάση τις απόψεις Καλέργη. Η δήλωση αυτή έχει  ως εξής: «Αυτό που σε όλους τους τόπους οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν είναι να εφαρμόσουν τον περιορισμό των γεννήσεων και να τελούν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών),  με σκοπό να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή» (δηλαδή, από παγκόσμια κυβέρνηση).

*Τέταρτον, τέλος, είναι δύσκολο να αποφευχθούν συνειρμοί ανάμεσα στην πιθανή πορεία εφαρμογής του σχεδίου Καλέργη και στην τάση ορισμένων ευρωπαϊκών οικονομιών, και κατεξοχήν της Ελλάδας, να καταργούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, να υποβαθμίζουν τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας,  ή να αλλοιώνουν την ιστορία της χώρας στα σχολικά διδακτικά βιβλία,  να υποτιμούν βασικές ανθρώπινες αξίες,  εθνικά σύμβολα και ιστορικές νίκες που διατηρούν την εθνική υπερηφάνεια και την εθνική ταυτότητα.

Ο συνδυασμός γήρανσης και υπογεννητικότητας της Ευρώπης και ακατάσχετου μεταναστευτικού ρεύματος βρίσκεται στη βάση διαπιστώσεων, που φαίνεται να  σχετίζονται άμεσα με το σχέδιο Καλέργη   και που καταλήγουν στις ίδιες συνέπειες, δηλαδή στην  εξαφάνιση της Ευρώπης. Αναφέρω τα ακόλουθα σχετικά, που περιλαμβάνονται στο άρθρο του Giulio Meotti:

*O πληθυσμός της Ευρώπης μειώνεται περίπου κατά δύο εκατομμύρια το χρόνο, και σταθερά αναπληρώνεται από μεταναστευτικό πληθυσμό. Την υποκατάσταση αυτή ο David Coleman την χαρακτηρίζει ως εξής: “Η αυτοκτονική μείωση των γεννήσεων στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τους μετανάστες που αυξάνονται γρήγορα, θα μεταλλάξουν την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Η πτώση του ρυθμού γεννητικότητας από τους γηγενείς Ευρωπαίους συμπίπτει στην πραγματικότητα με τη θεσμοθέτηση του Ισλάμ στην Ευρώπη και με την  ανανέωση  της ισλαμοποίησης των Μουσουλμάνων της”.

*Ο Λόρδος Sacks δήλωσε πρόσφατα: “Η μείωση της γεννητικότητας μπορεί να σημάνει το  τέλος της Δύσης”. Η Ευρώπη, καθώς  γηράσκει, δεν ανανεώνει πια τις γενεές της, και στη θέση τους καλωσορίζει μαζική μετανάστευση, από τη Μ. Ανατολή, την Αφρική και την Ασία, που θα υποκαταστήσουν τους γηγενείς Ευρωπαίους, και που κομίζουν πολιτισμούς με ριζικά διαφορετικές αξίες, για τη σχέση των δύο φύλων, την πολιτική εξουσία, την κουλτούρα, την οικονομία και τη σχέση Θεού και ανθρώπου.

*Ο Καρδινάλιος  Raymond Leo Burke προέβλεψε ότι  “το Ισλάμ θα κατακυριεύσει την Ευρώπη εξαιτίας πίστης και ρυθμού γεννητικότητας”.

Οι αρμόδιοι στην πατρίδα μας, προφανώς, αγνοούν το σχέδιο Καλέργη. Ας αναλογιστούμε, ωστόσο,  την τραγική μοίρα της  Ελλάδας, η οποία υποκύπτει χωρίς δισταγμούς, στις επιταγές έξωθεν,  σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών, που καταβάλουν προσπάθειες να  προστατεύσουν κατά το δυνατόν τα σύνορά τους. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στην πρόσφατη απόφαση της χώρας μας να νομιμοποιήσει, όπως υπολογίζονται, 300.000 μετανάστες.

Αν υπάρχει μεταθανάτια ζωή ο Kalergi θα ανοίγει σαμπάνιες, προς τιμήν της Ελλάδας.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/545040/to-telos-tis-eyropis-me-syntagi-kalergi/ 

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ GOUDENHOVE-KALERGI ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη με τίτλο “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ” 

Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στα “Επίκαιρα” στις 16.12/2017

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι προϊόν επιστημονικής φαντασίας, αλλά ούτε ανήκει στην κατηγορία των “θεωριών συνωμοσίας”. Όλα όσα αναφέρονται σε αυτό αποτελούν πραγματικότητα των αρχών του περασμένου αιώνα.
Δεν είμαι πεπεισμένη ότι τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Ευρώπη με το μεταναστευτικό κύμα και τις επιπτώσεις που, με μαθηματική ακρίβεια, θα προκύψουν από αυτό, είναι αποτέλεσμα του σχετικού σχεδίου Kalergi. Ωστόσο, είναι δύσκολο για μένα, και θα έλεγα και για όποιον διαβάσει τις γραμμές αυτού του άρθρου, να μην αναρωτηθεί “για το τι ακριβώς συμβαίνει”, “τι μπορεί να κρύβεται” κάτω από το ανείπωτο δράμα αυτών των ανθρώπων, τι σχέση μπορεί να υπάρχει “ανάμεσα στο ευρωπαϊκό ιερατείο και τα βραβεία Kalergi” κ.ο.κ.
Σκέφθηκα, λοιπόν, ότι θα ενδιαφέρει τους αναγνώστες του περιοδικού “Επίκαιρα”, και ακόμη ότι ενδεχομένως θα ενθαρρύνει και συνέχιση της έρευνας, ώστε να διαφωτιστεί περισσότερο η, όντως, περίεργη αυτή υπόθεση.

Η πραγματοποίηση του σχεδίου Goudenhove-Kalergi: Η Γενοκτονία των λαών της Ευρώπης[1].

Το σχέδιο Goudenhove-Kalergi θα μπορούσε να είναι προϊόν ενός ευφάνταστου νέου, αλλά και μια συνωμοσία για τη γενοκτονία των λαών της Ευρώπης. Το 1922 ο Goudenhove-Kalergi, ένας προικισμένος νέος αριστοκρατικής καταγωγής, ίδρυσε το κίνημα «Πανευρώπη» στη Βιέννη, που φιλοδοξούσε να δημιουργήσει μια νέα διεθνή τάξη, γύρω από την ενοποίηση της Ευρώπης, και υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα αποτελούσε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Παρότι, το σχέδιο αυτό ήταν σε γνώση ολιγάριθμων ατόμων, και στη συνέχεια ξεχάστηκε για έναν περίπου αιώνα, ωστόσο για τους μυημένους ο Richard Goudenhove Kalergiθεωρείται, και ορθώς, o ιδρυτής της Ενωμένης Ευρώπης. Ακόμη μικρότερος είναι ο αριθμός αυτών που γνωρίζουν ότι το σχέδιο “Πανευρώπη” έκρυβε μια σατανική πρόβλεψη, αλλά και έναν απευκταίο στόχο, για το μέλλον της Ευρώπης: την εξαφάνισή της. Πράγματι στο εξώφυλλο του βιβλίου του «Praktischer Idealismus», ο Kalergi υποστηρίζει ότι οι κάτοικοι των μελλοντικών «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν θα έχουν σχέση με τους παλαιούς λαούς της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά θα είναι είδος υπανθρώπων που θα προέρχονται από επιμιξία. Αναπτύσσει, χωρίς ενδοιασμούς την άποψη, ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναμιχθούν με ασιατικές και αφρικανικές φυλές, έτσι ώστε να καταλήξουν σε μια ράτσα χωρίς ποιότητα, που να ελέγχεται απολύτως από την Αμερική, με τη βοήθεια μιας ολιγάριθμης ελίτ. Ο Kalergi διευκρινίζει : «O άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανισθούν σταδιακά λόγω της εξάλειψης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η ευρωασιατική- νεγροϊδής φυλή του μέλλοντος, όμοια στην εμφάνιση της με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και την διαφορετικότητα των ατόμων”. Η εξάλειψη εθνών και λαών μπορεί να επιτευχθεί, κατά τονKalergi, μεταξύ άλλων και με τη μετανάστευση. Ακριβώς, η αναβίωση αυτού του σκοτεινού σχεδίου, φαίνεται να συνδέεται άμεσα με την πρόσφατη και ανεξέλεγκτη συρροή μεταναστών/ προσφύγων στην Ευρώπη, που ανήκουν στις φυλές, οι οποίες αποτελούν τις προτιμήσεις του σχεδίουKalergi. Αλλά, ορισμένοι, που απεχθάνονται την οσμή συνωμοσιών, θα είχαν ενδεχομένως την τάση να υποστηρίξουν και μάλιστα αφυψηλού, ότι πρόκειται για μια απλή σύμπτωση. Ωστόσο, το σχέδιο πλαισιώνεται από ορισμένα γεγονότα, που είναι δύσκολο πια να εξακολουθήσουν να εκλαμβάνονται ως “συμπτώσεις”. Επιλέγω, για τη συμπλήρωση αυτού του εδαφίου του ανά χείρας έργου, τα ακόλουθα:

* Πρώτον, προς τιμήν του Coudenhove- Kalergi, ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο, το οποίο απονέμεται κάθε δύο χρόνια, σε Ευρωπαίους οι οποίοι αναγνωρίζεται ότι συνέβαλαν στην προώθηση του σχεδίου Kalergi. Και οι μέχρι σήμερα βραβευθέντες είναι η Angela Merkel και ο Herman Van Rompuy, δύο από τα “κορυφαία πιόνια” της Λέσχης Bildemberg[2].

* Δεύτερον, όπως είναι γνωστό, οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν συνεχώς την Ευρώπη, μέσω των Ηνωμένων Εθνών, να δεχθεί εκατομμύρια μετανάστες, για να λύσει έτσι το πρόβλημα υπογεννητικότητας και γήρανσης του πληθυσμού της. Συγκεκριμένα, αναφέρεται σε έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του Ιανουαρίου του 2000, με τίτλο «Μετανάστευση αντικατάστασης: Μία λύση για την μείωση και γήρανση του πληθυσμού», όπου αναφέρεται ότι, μέχρι το 2025 η Ευρώπη θα χρειασθεί 159 εκατομμύρια μετανάστες[3]. Εκπληκτικό πράγματι αυτό το ακριβές νούμερο, που αυτόματα παραπέμπει, σε συνδυασμό και με όλα τα προηγούμενα, στην ύπαρξη προμελετημένου σχεδίου. Εύλογα το ερώτημα του γιατί τα ΗΕ δεν συμβουλεύουν την Ευρώπη να υιοθετήσει άλλες λύσεις, όπως προγράμματα στήριξης οικογενειών, ανάλογων με αυτά που εφαρμόζουν οι Γάλλοι εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά αντιθέτως την προτρέπουν να υπαχθεί σε πρόγραμμα γενοκτονίας της.

* Τρίτον, η ακόλουθη δήλωση του G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (OMS), που αναφέρεται από το ανά χείρας άρθρο, ενισχύει τις υπόνοιες για την ύπαρξη σκοτεινού σχεδίου, εναντίον της βιωσιμότητας της Ευρώπης, με βάση τις απόψεις Kalergi. Η δήλωση αυτή έχει ως εξής: «Αυτό που σε όλους τους τόπους οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν είναι να εφαρμόσουν τον περιορισμό των γεννήσεων και να τελούν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών), και αυτό με σκοπό να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή» (δηλαδή, από παγκόσμια κυβέρνηση).

* Τέταρτον, τέλος, είναι δύσκολο να αποφευχθούν συνειρμοί ανάμεσα στην πιθανή πορεία εφαρμογής του σχεδίου Kalergi και στην τάση ορισμένων ευρωπαϊκών οικονομιών, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας, να καταργούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, να υποβαθμίζουν τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας, ή να αλλοιώνουν την ιστορία της χώρας στα σχολικά διδακτικά βιβλία, να υποτιμούν βασικές ανθρώπινες αξίες, εθνικά σύμβολα και ιστορικές νίκες που διατηρούν την εθνική υπερηφάνεια και την εθνική ταυτότητα.

Συμπερασματικά, είναι δύσκολο ακόμη και για όσους προσπαθούν να μείνουν, κατά το δυνατόν μακριά από την όποιας μορφής σχέση με “θεωρίες συνωμοσίας”, επειδή τις θεωρούν μη σοβαρές και μη επιστημονικές[4], να αγνοήσουν την αδήριτη πραγματικότητα: ότι, δηλαδή, αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη με το ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό ρεύμα, βρίσκονται λεπτομερώς καταγραμμένα στο βιβλίο του Kalergi, από το 1922 με τη μορφή ευχών, που ήδη πραγματοποιούνται. Βεβαίως, δεν μπορεί να αποκλειστεί το επιχείρημα ότι “πρόκειται περί απλής σύμπτωσης” και όχι περί προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Αλλά, έστω και αν γίνει σεβαστή η άποψη αυτών που αρνούνται κατηγορηματικά να αναγνωρίσουν την ύπαρξη συνωμοσιών στη διεθνή πραγματικότητα, δεν μπορεί να υπάρξει άρνηση για το ότι τελικά συμβαίνουν όλα όσα λεπτομερώς περίγραψε το 1922, και σθεναρώς υποστήριξε ο Kalergi ότι πρέπει να συμβούν στην Ευρώπη. Ο Kalergi, εξάλλου, που είναι ο πρώτος που είχε την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, πρότεινε ως εθνικό της ύμνο τον ύμνο του Beethoven, αλλά και οραματίστηκε την αναβίωση μιας “Νέας Ιεράς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας”. Ο Kalergi, δεν ήταν μόνος, αλλά είχε τη συμπαράσταση σημαντικών ανθρώπων της εποχής του, που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Αρχηγοί κρατών, πρίγκιπες και τραπεζίτες αναφέρονται ως υποστηρικτές και χρηματοδότες των ιδεών του, ενώ μετά το πέρας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και ο Winston Churchill, αλλά και η εφημερίδα New York Times και τελικά και η CIA συμφώνησαν και υποστήριξαν τις απόψεις του[5]. Το σχέδιο Kalergi ήταν και παρέμεινε άγνωστο στους πολλούς, όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά όπως φαίνεται από την επιβολή κάποιου είδους ανεπίσημης λογοκρισίας γύρω από αυτό. Αναφέρεται, σχετικά, ότι το βιβλίο Kalergi είναι δυσεύρετο. Το 1990 η γερμανική εφημερίδα Independent News δημοσίευσε περίληψη του βιβλίου Kalergi και διατύπωσε την πρόθεση αναδημοσίευσης του βιβλίου, αλλά η Αστυνομία έκανε κατάσχεση του μοναδικού αντιτύπου που κυκλοφορούσε τότε. Είναι, εξάλλου, περίεργο το ότι το βιβλίο Kalergi δεν αναφέρεται στις επίσημες βιβλιογραφικές σελίδες του Διαδικτύου, σχετικά με το κίνημα της Πανευρώπης[6].

β) Παράλληλες διαπιστώσεις και προειδοποιήσεις για το τέλος της Ευρώπης

Ο συνδυασμός γήρανσης και υπογεννητικότητας της Ευρώπης και ακατάσχετου μεταναστευτικού ρεύματος βρίσκεται στη βάση διαπιστώσεων, που δεν σχετίζονται άμεσα με το σχέδιο Kalergi, αλλά που καταλήγουν στις ίδιες συνέπειες, δηλαδή στην εξαφάνιση της Ευρώπης. Αναφέρω τα ακόλουθα, που περιλαμβάνονται στο άρθρο του Giulio Meotti[7]:

* O πληθυσμός της Ευρώπης μειώνεται περίπου κατά δύο εκατομμύρια το χρόνο, και σταθερά αναπληρώνεται από μεταναστευτικό πληθυσμό. Την υποκατάσταση αυτή ο David Coleman[8] την χαρακτηρίζει ως εξής: “Η αυτοκτονική μείωση της ευρωπαϊκής υπογεννητικότητας, σε συνδυασμό με τους μετανάστες που αυξάνονται γρήγορα, θα μεταλλάξουν την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Η πτώση του ρυθμού γεννητικότητας από τους γηγενείς Ευρωπαίους συμπίπτει στην πραγματικότητα με τη θεσμοθέτηση του Ισλάμ στην Ευρώπη και με την ανανέωση της ισλαμοποίησης των Μουσουλμάνων της”.

* Ο Λόρδος Sacks δήλωσε πρόσφατα: “Η μείωση της γεννητικότητας μπορεί να σημάνει το τέλος της Δύσης”. Η Ευρώπη, καθώς γηράσκει, δεν ανανεώνει πια τις γενεές της, και στη θέση τους καλωσορίζει μαζική μετανάστευση, από τη Μ. Ανατολή, την Αφρική και την Ασία, που θα υποκαταστήσουν τους γηγενείς Ευρωπαίους, και που κομίζουν πολιτισμούς με ριζικά διαφορετικές αξίες, για τη σχέση των δύο φύλων, την πολιτική εξουσία, την κουλτούρα, την οικονομία και τη σχέση Θεού και ανθρώπου.

* Ο Καρδινάλιος Raymond Leo Burke προέβλεψε ότι “το Ισλάμ θα κατακυριεύσει την Ευρώπη εξαιτίας πίστης και ρυθμού γεννητικότητας”.

Οι νεοφιλελεύθεροι, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος, με την ίδια παθητική στάση αντιμετωπίζουν και το μεταναστευτικό: αναμένοντας, δηλαδή το “αόρατο χέρι” να αποκαταστήσει την τάξη. Και στο μεταξύ, με την προβολή κάποιων επιχειρημάτων, που κάτω από ομαλές συνθήκες ανταποκρίνονται στα πράγματα, όπως π.χ. ότι η Ευρώπη θα χρειασθεί, στο προσεχές μέλλον, εργατικά χέρια ή ότι οι μικτές κοινωνίες εξασφαλίζουν καλύτερη ποιότητα ζωής, δικαιολογούν το ότι εμφανίζονται φιλικοί απέναντι στις ανεξέλεγκτες αφίξεις μεταναστών.

Έτσι, “μετά από μία γενιά από σήμερα η Ευρώπη θα είναι αγνώριστη. Οι ευρωπαϊκοί λαοί συνειδητοποιούν σε μεγάλο βαθμό ότι ο πολιτισμός τους κινδυνεύει κυρίως από μια επιπόλαια ελευθεριότητα, μια ιδεολογία που καλύπτεται κάτω από το προσωπείο της ελευθερίας, και που στοχεύει στην κατεδάφιση όλων των δεσμών που δένουν τον άνθρωπο με την οικογένειά του, τους συγγενείς του, την εργασία του, την ιστορία του, τη θρησκεία του, τη γλώσσα του, το Έθνος του, την ελευθερία του. Η στάση αυτή φαίνεται να προέρχεται από μια αδράνεια που οδηγεί στην αδιαφορία για το αν η Ευρώπη θα επιτύχει ή θα καταστραφεί, για το αν ο πολιτισμός μας θα εξαφανιστεί, πνιγμένος στο εθνικό χάος, ή θα έχει λεηλατηθεί από μια νέα θρησκεία που θα προέρχεται από την έρημο”[9].

Κάτω από το πρίσμα των όσων αναφέρονται παραπάνω, η ελεύθερη ροή των μεταναστών/προσφύγων θα πρέπει να ιδωθεί ως το τελευταίο στάδιο, μετά από την παγκοσμιοποίηση και τον ακραιφνή φιλελευθερισμό, της πορείας προς την εγκαθίδρυση παγκόσμιας διακυβέρνησης του πλανήτη μας[10]. 

[1] Το άρθρο μεταφράστηκε από τα Ιταλικά και επιμελήθηκε από τον Ελευθέριο Αναστασιάδη. Είχε αναρτηθεί στο site «Identità». Posted by olympiada τον Αυγούστου 8, 2015, Από το bloghttp://theodotus.blogspot.gr
[2] Leo Lio Zagami (2015) Report: EU Internationally Collapsing European Countries with Illegals-The “Kallergi Plan”Started in the 70’s, 28/8
[3] Posted by olympiada τον Αυγούστου 8, 2015, Από το blog http://theodotus.blogspot.gr, op.cit. 
[4] Παρότι, φευ, ο κόσμος μας χορεύει σε καθημερινή βάση με το ρυθμό τους
[5] Το άρθρο μεταφράστηκε από τα Ιταλικά και επιμελήθηκε από τον Ελευθέριο Αναστασιάδη, op.cit.
[6] Leo Lio Zegami op.cit.
[7] “Europe:The Substitution of a Population, op.cit.
[8] Στη μελέτη του με τίτλο: “Immigration and Ethnic Change in Low -Fertility Countries:A third Demographic Transition
[9] Giulio Meotti, op.cit.
[10] Μ Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Η εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας, Ίδρυμα Δελιβάνη και Εκδόσεις Ιανός, Αθήνα 2014, Εισαγωγή 

https://archive.greekamericannewsagency.com/2017/12/18/dlgv1812/

Η ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΧΡΕΩΝ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρώην πρύτανης και καθηγήτρια στο ΠΑΜΑΚ

Επικεφαλής στην ΤΙΜΗ ΣΤΟ 21

"Εστία", 13.04.2021

Πλησιάζει η συμπλήρωση 80 ετών από το πέρας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου η Ελλάδα, όχι μόνο μεγαλούργησε, σφραγίζοντας από την αρχή τη νικηφόρα έκβασή του, χάρη στην αργοπορία που προκλήθηκε με την δική της αντίσταση στην προέλαση του εχθρού, αλλά ήταν και η χώρα που υπέστη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, την γερμανική αγριότητα σε όλες της τις εκφάνσεις. Οι Γερμανοί έκαψαν χωριά, θανάτωσαν χιλιάδες Έλληνες, παιδιά, μωρά και αγέννητα, με ανείπωτα νοσηρής φαντασίας μαρτύρια. Νέκρωσαν κάθε γωνιά της οικονομίας, λεηλάτησαν αμύθητους θησαυρούς και, ανάμεσα σε άλλα, συνήψαν και κατοχικό δάνειο. Στα χρόνια της κατοχής, η εγκληματική συμπεριφορά των Γερμανών απομύζησε την Ελλάδα από κάθε ίχνος παραγωγής, έτσι που οι μη δοσίλογοι επιβίωναν με λαχανίδες και μπομπότα. Τα παιδιά, καχεκτικά και με αδενοπάθεια, επέζησαν χάρη στο μουρουνέλαιο που εξασφάλιζε ο Ερυθρός Σταυρός. Ο πατέρας μου, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Τεργέστη, ήρθε επί Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ασφαλιστής με κατευθείαν εταιρία από την Αγγλία. Στην κατοχή, που φυσικά δεν είχε πια επάγγελμα και ούτε έσοδα, ήταν ωστόσο περιζήτητος από τους κατακτητές, καθώς γνώριζε από τα γεννοφάσκια του γερμανικά και ιταλικά. Γεμίζω με υπερηφάνεια, κάθε φορά που σκέπτομαι ότι ο δικός μου πατέρας προτίμησε να εκθέσει τον αδελφό μου και εμένα σε ανείπωτες κακουχίες, πείνα, αρρώστιες και στερήσεις, να γίνει και ο ίδιος φυματικός, αλλά όμως παρά τα απελπισμένα δάκρυα της μητέρας μου, για την κατάσταση των παιδιών τους, εκείνος σταθερά επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία: «θα δουν τι θα πάθουν τα καθάρματα οι δοσίλογοι όταν απελευθερωθούμε». Και αράδιαζε και γνωστά ονόματα, τα οποία βέβαια δεν επαναλαμβάνω. Αλλά…. .ο πατέρας μου δεν πρόβλεψε σωστά, γιατί τα «καθάρματά του», όχι απλώς ουδέν έπαθαν αλλά, αντιθέτως, έζησαν ζωή χαρισάμενη και οι απόγονοί τους κατακυρίευσαν τη γη.

Το βράδυ της 8ης τρέχ. το ΙΗΑ (ένωση Ελλήνων διδακτόρων ανά την υφήλιο), προσκάλεσε την κυρία Ελένη Σαββάκη, ομ. καθηγήτρια ιατρικής, για διάλεξη με θέμα: “Τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα”. Η, πράγματι, συγκλονιστική αυτή ομιλία συνοδεύτηκε από ένα βίντεο που, σε πείσμα του φρικιαστικού περιεχομένου του, θα έλεγα ότι οφείλει κάθε Ελληνίδα και κάθε ΄Έλληνας να το δει. Και τούτο επειδή αποτελεί μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της ιστορίας μας, που για πλήθος λόγων, δεν θα έπρεπε να καλυφθεί από λήθη. Εκτός από την ανανέωση μνήμης αυτών των εφιαλτών, η κυρία Σαββάκη με τους συνεργάτες της εκτίμησε επιπλέον το ποσό στο οποίο ανέρχονται τα χρέη της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, από το σύνολο των ενεργειών τους στην κατοχή. Αυτό, λοιπόν, υπερβαίνει το τρισεκατομμύριο.

Σε αυτά τα 80 χρόνια, η Ελλάδα πάλαιψε να γιατρέψει τις πληγές, που της άφησε μια απάνθρωπη, από κάθε πλευρά κατοχή, με πολλή και σοβαρή δουλειά και ανείπωτες θυσίες. Μπόρεσε, έτσι, να εισέλθει στην κατηγορία των αναπτυγμένων οικονομιών και να γίνει δεκτή στην ΕΕ και Ευρωζώνη (παρότι ήταν σφάλμα η πρόωρη αυτή είσοδός της). Και φτάνουμε, αισίως, στο 2010, όπου για χρέος, απολύτως αντιμετωπίσιμο με ανθρώπινους όρους, οι εταίροι μας μάς επέβαλαν πρωτοφανούς σκληρότητας μνημόνια. Οι ηγέτες μας, όσο ανεξήγητο και αν μοιάζει αυτό, όχι απλώς υπέγραψαν αυτά τα εγκληματικά μνημόνια, αλλά και επιπλέον δεν σκέφθηκαν ή δεν τόλμησαν να συσχετίσουν το δικό μας χρέος με το αντίστοιχο, τεραστίων διαστάσεων, γερμανικό;

Έχω τη βεβαιότητα, ότι στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας, από την αρχή της καταγραφής των γεγονότων της ανθρωπότητας, θα είναι απολύτως αδύνατον, όσο μεθοδικά και αν προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει την ύπαρξη ανάλογης περίπτωσης με αυτήν της Ελλάδας. Συγκεκριμένα, δηλαδή, για περισσότερο από δύο γενιές, με φτώχεια, με δυσκολίες, με σχέδια που δεν μπόρεσαν να εφαρμοστούν εξαιτίας ανεπαρκών πόρων, με επιζώντες ανάμεσά μας από τις κτηνωδίες της κατοχής, που είχαν χάσει με τραγικό τρόπο αγαπημένα τους πρόσωπα, με σωρεία χλευασμών και υποβιβασμών κυρίως από την Γερμανία. Με μαζική μετανάστευση τη δεκαετία του 60’, προς τη Γερμανία, που άφησε ημιτελή την εκβιομηχάνιση και με σωρεία άλλων αποκαρδιωτικών συμβάντων. Δηλαδή, επί 80 χρόνια, μέσα στα οποία ήρθαν και έφυγαν κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων και κατευθύνσεων, η Ελλάδα πάλευε απεγνωσμένα να σταθεί στα πόδια της, χωρίς να σκεφθεί να απαιτήσει τα χρέη που της όφειλε η Γερμανία και που θα την έσωζαν . Ακόμη και μετά τα δραματικά γεγονότα του 2010, που μετέτρεψαν την Ελλάδα, σε ευρωπαϊκή αποικία χρέους, επειδή «χρωστούσε»....που έκαναν την Ελλάδα κρανίου τόπου, με χιλιάδες αυτοκτονίες, θανατώσεις εμβρύων και νέων που την εγκατέλειπαν αναζητώντας συνθήκες επιβίωσης στην αλλοδαπή, η χώρα μας επέλεξε την ολική της καταστροφή από του να απαιτήσει τα πολλαπλάσια του δικού της χρέους, που επί δεκαετίες παράνομα κατακρατούσε η Γερμανία. Πως να προσεγγίσει κανείς ένα τέτοιο γεγονός; Ως απίστευτο, ως αδιανόητο, ως παρανοικό ή απλώς ως εγκληματικό; Αλλά και με τι τρόπο να χαρακτηρίσει κανείς τη συμπεριφορά μιας Γερμανίας, που όχι μόνον χρωστά τεράστια ποσά, τα οποία αρνείται να πληρώσει, αλλά και επιπλέον αναγνωρίζει στον εαυτόν της το δικαίωμα να χλευάζει τους Έλληνες, κατηγορώντας τους ως τεμπέληδες, αλκοολικούς, ανεύθυνους που ζουν σε βάρος άλλων;

Αλλά και η Ελλάδα τι έκανε για το θέμα αυτό επί 80 χρόνια; Πως και γιατί δεν αντέδρασε με νύχια και δόντια για τα δικαιώματά της, όπως όφειλε; Πως και γιατί δεν απαίτησε να της δοθούν τα χρωστούμενα; Πως και γιατί δεν βγήκε να βροντοφωνήσει προς κάθε κατεύθυνση στην υφήλιο, εναντίον μιας Γερμανίας, που αφού εγκλιμάτισε με όλους τους απεχθείς τρόπους εναντίον της, και αφού την καταλήστευσε και την κατάστρεψε, στη συνέχεια δηλώνει με άνεση ότι δεν πληρώνει; Αλήθεια, πως και γιατί;

Στην ΤΙΜΗΣΤΟ 21 αναζητήσαμε κάποια λογική ερμηνεία του γιατί και του πως όλες οι κυβερνήσεις των 80 τελευταίων ετών ήρθαν και απήλθαν, είτε ουδόλως θίγοντας το μέγα αυτό πρόβλημα, είτε αγγίζοντάς το εξ απαλών ονύχων. Έτσι, τελικά, έχουμε πειστεί ότι για όλα ευθύνεται αυτή η υποτέλεια, αυτή η απουσία εθνικής ανεξαρτησίας, αυτό το φοβικό σύνδρομο των διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεών που είναι δυστυχώς ορατό και στα εθνικά μας θέματα όσο βέβαια και στο λαθρομεταναστευτικό. Αυτή η ανοικτή πληγή που δεν παύει να κακοφορμίζει εδώ και 200 χρόνια.

Χωρίς να μεγεθύνουμε τις δυνατότητές μας, που είναι αναγκαστικά πολύ περιορισμένες, και αναζητώντας στηρίγματα και συμμαχίες για την τεραστίων διαστάσεων αυτήν εθνική υπόθεση, αποφασίσαμε στην ΤΙΜΗΣΤΟ 21 να αναμοχλεύσουμε τα λιμνάζοντα ύδατα και να ξεκινήσουμε κάποιο είδος σταυροφορίας για τη σωτηρία της πατρίδας.

Δεν είμαστε τόσο αφελείς για να αναμένουμε ότι μετά 80 χρόνια εφησυχασμού, η Γερμανία θα θελήσει να τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα. Αλλά, γι αυτό ακριβώς σκεπτόμαστε ότι πρέπει να υποχρεωθεί. Η διαδικασία, που πιστεύουμε στην ΤΙΜΗΣΤΟ 21, ότι επιβάλλεται να ακολουθηθεί, ως μια ύστατη προσπάθεια να σωθεί η πατρίδα μας από αφανισμό, είναι σε πρώτη φάση η όσο γίνεται ευρύτερη διάδοση των επί μέρους πηγών και γεγονότων, που σχετίζονται με τη δημιουργία των γερμανικών χρεών. Αυτή η πληροφόρηση θα επιχειρηθεί με κάθε μέσο που έχουμε ή θα έχουμε στη διάθεσή μας, έτσι ώστε το θέμα αυτό να λάβει έκταση και να γίνει γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Με συλλογή χιλιάδων υπογραφών, με την οργάνωση συνεδρίων, με την κυκλοφορία σχετικών άρθρων. Θα αναζητήσουμε, παράλληλα συμμαχίες, αρχικά με τους συμπατριώτες μας στην υφήλιο, και στη συνέχεια, ενδεχομένως, και με πολιτικά κόμματα, όπως π.χ. των Πρασίνων και της Αριστεράς στη Γερμανία, που πρόσφατα υποστήριξαν την ανάγκη απόδοσης των γερμανικών χρεών. Παράλληλα θα ελπίζουμε βέβαια, όσο απίθανο και αν φαίνεται, σε κινητοποίηση και των δικών μας ιθυνόντων. Και αφού συνειδητοποιηθεί, όσο πιο ευρύτερα γίνεται αυτή η ανήκουστη πραγματικότητα θα έρθει η σειρά των διεθνών δικαστηρίων. Στο μέτρο του δυνατού θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε το μέγα αυτό θέμα στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος, από κοινού φυσικά και με τη διαγραφή του χρέους μας. Για να υπάρξει Ελλάδα, και για να κοιμηθούν επιτέλους τον ύπνο του δικαίου οι ήρωες μας.

"Εστία", 13.04.2021

ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ-Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΔΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ

(ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ. ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ. ΠΕΙΤΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

PhD in Economιcs (Σορβόννη), πρ. Πρύτανης ΠΑΜΑΚ

Τα μεγάλα αδιέξοδα της Ελλάδας, από την έκβαση των οποίων θα κριθεί η επιβίωση ή η εξαφάνιση του Έθνους, είναι τα εθνικά, η οικονομία και το μεταναστευτικό. Παρότι δεν είναι ακόμη γνωστό ποιο από τα τρία ακανθώδη αυτά προβλήματα θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, αν βέβαια εξακολουθήσουμε να τα ατενίζουμε με τον ίδιο στατικό και δουλοπρεπή τρόπο, στο άρθρο αυτό θα επικεντρωθώ στην οικονομία που βρίσκεται ένα βήμα από τον γκρεμό, και είναι κατεπείγουσα η ανάγκη λήψης μέτρων, που να ξεφεύγουν από την πεπατημένη των ανεδαφικών μικροπολιτικών αισιοδοξιών και κυρίως των δεδομένων συμμαχικών εξαρτήσεων. Το εφιαλτικό πόρισμα μελέτης του Ινστιτούτου Διεθνών Δημοσιονομικών (IIF) της Ουάσινγκτον, ανεβάζει το χρέος της χώρας μας για το 2020 σε 248,53% του ΑΕΠ μας. Δηλαδή το χρέος μας, που θεωρήθηκε ως μη βιώσιμο στην αρχή της κρίσης, παρότι ήταν μόνον 120% του ΑΕΠ, και οι εταίροι μας στη συνέχεια έσπευσαν να μας εντάξουν στο ΔΝΤ, εμφανίζεται σήμερα υπερδιπλάσιο, σε σύγκριση με το 2010. Πως, άραγε θα το αξιολογήσουν οι εταίροι μας; Προφανώς ως σαφούς πτωχευτικής χροιάς, που δικαιολογεί απολύτως ένα τέταρτο μνημόνιο, ας πούμε μέχρι το έτος 3000; Και να υπενθυμισθεί, ότι το δυσθεώρητο αυτό χρέος του 2020 δεν περιλαμβάνει ακόμη τα σχετικά αποτελέσματα του 2021, μέσα στο οποίο εντατικοποιούνται οι δυσμενείς συνέπειες της πανδημίας, που προφανώς θα το εκτινάξουν σε ακόμη πιο ανεξέλεγκτα ύψη. Καθιερώνεται, έτσι, η πατρίδα μας, ως η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία χρέους για απροσδιόριστο πια χρόνο.

Τι άλλο να χρειάζεται άραγε για να συνειδητοποιήσει, επιτέλους, κανείς ότι οι εξαγγελίες της Κυβέρνησης, για βοήθημα στις αδύνατες ομάδες, για μέτρα υποστήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, για αισιόδοξες προσμονές από τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, έχουν όλα μα όλα συντριβεί κάτω από το ασήκωτο βάρος του ανεξέλεγκτου πια χρέους;

Η Ελλάδα, δυστυχώς, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη απέναντι σε καίριες ειδήσεις που την αφορούν. Και όχι μόνον δεν αντιδρά, όχι μόνον αρνείται κατηγορηματικά να συζητήσει την οδυνηρή κατάσταση στην οποίαν την οδήγησαν τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, σε συνδυασμό με τη δουλική της εξάρτηση από εταίρους-συμμάχους-φίλους, αλλά και επιπλέον πασχίζει να αποσιωπήσει, στο μέτρο του δυνατού, ειδήσεις που εκθέτουν την αδράνειά της, έστω και αν η αξιοποίησή τους θα ήταν δυνατόν να βελτιώσει τη θέση της. Έτσι, ακριβώς, τα ελληνικά ΜΜΕ έθαψαν την τόσο σημαντική, και προς όφελός μας, δήλωση του Μπαράκ Ομπάμα, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν, σχετικά με τη θυσία/καταστροφή της Ελλάδας προκειμένου να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Έτσι ακριβώς η πατρίδα μας δέχεται παθητικά το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος, χωρίς να τολμά να ρίξει το βλέμμα της προς συμμαχίες σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, μήπως και θεωρηθεί ότι «δεν ανήκει εις την Δύσιν». Έτσι, η Ελλάδα υπόγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, για να μη δυσαρεστήσει τους συμμάχους. Έτσι, η χώρα μας ικανοποιείται με τα ψίχουλα του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία επιπλέον θα επιστραφούν κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους με τη μορφή εισαγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων και άλλων προϊόντων νέας τεχνολογίας από τον ευρωπαϊκό Βορρά. Έτσι, ακριβώς, στο παρελθόν, η Ελλάδα δεν είχε το σθένος να αποτρέψει την καταστροφή του πρωτογενούς της τομέα από την ΚΑΠ, και της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας της από την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση. Έτσι, δυστυχώς, η πατρίδα μας υπόγραψε και επί δέκα συναπτά χρόνια συμφώνησε ότι τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια ήταν η «σωτηρία μας». Και, τέλος, έτσι ακριβώς, η Ελλάδα υπέκυψε επί 10 χρόνια στις εξευτελιστικές συνθήκες που της επέβαλαν οι εταίροι, και που απέκλειαν την αμυντική της θωράκιση.

Χωρίς το κεφάλαιο 22 των απομνημονευμάτων του Ομπάμα, και χωρίς την πανδημία που εκτόξευσε το παγκόσμιο χρέος σε 365% του παγκόσμιου ΑΕΠ δεν θα υπήρχε ελπίδα σωτηρίας για την Ελλάδα. Ήδη, τώρα, οι νέες αυτές εξελίξεις θα μπορούσαν να αποτρέψουν ένα άδοξο τέλος της Ελλάδας, με την προϋπόθεση ότι θα θελήσει η ίδια να σωθεί. Να κινητοποιηθεί. Να τολμήσει να βροντοφωνήσει, εις επήκοον της υφηλίου, ότι δικαιούται αμέσως τώρα παραγραφή του χρέους της, αλλά και επιστροφή του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων. Και να ζητήσει τη συμπαράσταση της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Οπωσδήποτε, αν ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει τώρα να απαιτήσει διαγραφή χρέους και επιστροφή κατοχικού δανείου, θα έχει με το μέρος της ως ισχυρούς συμπαραστάτες τις κοσμοϊστορικές ανατροπές που συμβαίνουν παγκοσμίως στην αντιμετώπιση των χρεών. Επειδή το χρέος σε παγκόσμια βάση ορθώς θεωρείται ότι είναι αδύνατον να αποπληρωθεί, αλλά και επειδή η υφήλιος απειλείται με κραχ μεγατόνων, έχει αναπτυχθεί μια σιωπηρή συναίνεση διαγραφής του. Έτσι, συνέβη το αδιανόητο, να δηλώσει δηλαδή η επικεφαλής του ΔΝΤ ότι «χρέος και ελλείμματα δεν αποτελούν πρόβλημα». Στη συνέχεια, 100 γνωστοί οικονομολόγοι υπέγραψαν δήλωση υπέρ της διαγραφής χρεών. Πρόσφατα ο Έλληνας νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης εκφράστηκε υπέρ της διαγραφής χρεών. Πλήθος άρθρων που φιλοξενούνται τελευταίως σε διεθνή οικονομικά περιοδικά θέτουν το πρόβλημα του υπέρογκου χρέους, από την πανδημία, και συμβουλεύουν διαγραφή του. Στην παραγραφή συνηγορεί και το γεγονός της ανυπαρξίας, προς το παρόν τουλάχιστον, πληθωριστικής απειλής, καθώς, σε πείσμα των τρισεκατομμυρίων που ήδη δαπανήθηκαν για την αντιμετώπιση του ιού, ο πληθωρισμός παραμένει σε επίπεδο κατώτερο του 2%. Να σημειωθεί, βέβαια, ότι η κυρία Χριστίνα Λαγκάρντ δήλωσε πρόσφατα ότι είναι εναντίον της διαγραφής χρεών, επειδή αυτή αντίκειται στις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ. Αλλά, τελοσπάντων, θα υπάρξουν τρόποι να ξεπεραστεί το πρόβλημα, αν τελικώς ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να δώσει μάχη για την εθνική μας επιβίωση. Και τούτο, διότι στην ελληνική περίπτωση διαγραφής χρέους, ο από μηχανής Θεός είναι η επίσημη ομολογία του Μπαράκ Ομπάμα ότι η Ελλάδα μετατράπηκε σε Ιφιγένεια για να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες (ανεξαρτήτως της σιωπηρής γνώσης του γεγονότος και προηγουμένως). Και αν αυτή η κατηγορία συνοδευτεί και με τα συντριπτικά στοιχεία καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, θα είναι δύσκολο για την ΕΕ να αντιμετωπίσει αυτής της έκτασης τη δικαιολογημένη διεθνή αποδοκιμασία, τοσούτω μάλλον που οι σχετικές ευθύνες δεν βαρύνουν στο ίδιο ποσοστό το σύνολο των κρατών-μελών της

https://www.facebook.com/maria.negrepontidelivanis

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΩΘΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη – Δελιβάνη

Μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου οι προδιαγραφές της διεθνούς οικονομικής τάξης σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ, που διαδέχθηκαν τη Μεγάλη Βρετανία στην κορυφή του κόσμου. Η νέα αυτή τάξη επικράτησε ως “φιλελεύθερη”, ενώ συνδέθηκε και με την “φιλελεύθερη δημοκρατία”.

Να σημειωθεί ότι το νέο (για τότε) αυτό διεθνές καθεστώς επιλέχθηκε από τις ΗΠΑ, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους συμμάχους της, που είχαν ανάγκη από την προστασία και την οικονομική συμπαράσταση τους, αλλά ταυτόχρονα να προωθήσει και δικούς τους στόχους, σχετικά με την αντιμετώπιση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και του ψυχρού πολέμου.

Το σχήμα αυτό, διεθνές και εθνικό, χαρακτηρίστηκε από τον Φράνσις Φουκουγιάμα ως αιώνιο, ως «το τέλος της ιστορίας» και παράλληλα στήριξε απόψεις που υποστήριζαν ότι η υιοθέτηση του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης δημοκρατίας είναι νομοτελειακή, για το σύνολο των χωρών του πλανήτη. Με βάση αυτές τις πεποιθήσεις, οικονομίες όπως για παράδειγμα η Κίνα, θα ασπάζονταν υποχρεωτικά το δυτικό καθεστωτικό πρότυπο, όταν θα ξεπερνούσε ένα κρίσιμο επίπεδο του κατά κεφαλή εισοδήματός της.

Ωστόσο, όπως είναι πια γνωστό, οι  καταιγιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν τις δηλώσεις Φουκουγιάμα ήταν διαμετρικά αντίθετες των προβλέψεών του. Γιατί η Κίνα, όχι μόνο ξεπέρασε προ πολλού το επίμαχο αυτό σημείο (πέραν του οποίου θα έπρεπε δήθεν υποχρεωτικά να εισέλθει στο πεδίο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, παραμένοντας ωστόσο στην ανελεύθερη δημοκρατία) αλλά και επιπλέον επειδή ένας ολοένα ανερχόμενος αριθμός χωρών, ασπάζεται τον λαϊκισμό.

Πρόκειται για μία καθεστωτική μορφή, που αν και δεν συμπίπτει απολύτως με αυτήν της ανελεύθερης δημοκρατίας, διαθέτει ωστόσο αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με αυτήν, όπως τον σεβασμό στο κράτος-έθνος, την αντίθεση στην λαθρομετανάστευση, την ανάδειξη των παραδόσεων και την παρεμβατική πολιτική. Η εξήγηση για αυτές τις προτιμήσεις πολλών χωρών βρίσκεται στις ραγδαίες εξελίξεις που συμβαίνουν στον πλανητικό χώρο και που δεν εξυπηρετούνται πια από την μέχρι τώρα ισχύουσα διεθνή οικονομική τάξη.

Ριζικές μεταβολές στο δυτικό οικοδόμημα

Ο φιλελευθερισμός με περιεχόμενο τα ανοικτά σύνορα, την υποχρέωση της πλανητικής δύναμης να νοιάζεται για ότι συμβαίνει στην υφήλιο και να παρεμβαίνει όπου και όταν χρειάζεται, την ενθάρρυνση της σύστασης διεθνών οργανισμών (για την από κοινού επίλυση των προβλημάτων της Δύσης), την υποχρέωση διάδοσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας, όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν τις εκφάνσεις της διεθνούς οικονομικής τάξης, που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ δεν υπήρχε πριν.

Με την αρχή ότι κάθε μορφή διεθνούς τάξης επιλέγει εκείνα τα χαρακτηριστικά που εξυπηρετούν τις ανάγκες της περιόδου μέσα στην οποία λειτουργεί, απορρίπτεται εκ προοιμίου η πρόταση του Φουκουγιάμα περί της δήθεν αιωνιότητας της δυτικής διεθνούς τάξης. Η διεθνής τάξη, που κυριάρχησε στη Δύση από το 1945 μέχρι και σήμερα, ήδη μας εγκαταλείπει, επειδή οι γενικότερες συνθήκες που την είχαν επιβάλλει τότε έχουν ριζικά μεταβληθεί.

Πιο συγκεκριμένα, το σχήμα που επικράτησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μπόρεσε να επιβιώσει, σε συνθήκες που εξασφάλιζαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, βελτίωση του τρόπου κατανομής του εισοδήματος, ανερχόμενο εισόδημα, πλήρη απασχόληση, αυξανόμενο μερίδιο μισθών στο ΑΕΠ, χαμηλό δημόσιο χρέος, αλλά  και επιπλέον και κυρίως μη αμφισβήτηση των ΗΠΑ ως παγκόσμιο πλανητάρχη.

Δυστυχώς, η  ειδυλλιακή αυτή κατάσταση σταδιακά επιδεινώθηκε, κυρίως μετά την κρίση του 2008. Το αποφασιστικό χτύπημα ωστόσο δόθηκε από τις δυσμενείς συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, σε συνδυασμό και με την φαντασμαγορική άνοδο της Κίνας που απειλεί σοβαρά πια την κοσμοκρατορία της Αμερικής, αλλά και ολόκληρο το δυτικό θεσμικό και πολιτιστικό οικοδόμημα.

Προβλήματα και πρωτόγνωρες απειλές

Οι προηγμένες οικονομίες του πλανήτη αντιμετωπίζουν προβλήματα και πρωτόγνωρες απειλές, που δεν φαίνεται διόλου εύκολο, αλλά ούτε πιθανόν να απαλειφθούν. Αντιθέτως, πλήθος ενδείξεων κατατάσσει ήδη τη Δύση στη φάση της διαρκούς στασιμότητας. Μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες προηγμένες οικονομίες και που επιδεινώνονται σοβαρά από την πανδημία, είναι (μεταξύ άλλων) και τα ακόλουθα:

• Χρέος το οποίο γιγαντώνεται από τις τεράστιες δαπάνες αντιμετώπισης του ιού (το παγκόσμιο χρέος έφθασε στο 365% του παγκόσμιου ΑΕΠ).
• Υψηλό ποσοστό ανεργίας που δεν υποχωρεί.
• Αδυναμία επίτευξης επιθυμητού πληθωρισμού της τάξης του 2%, σε συνδυασμό και με τα αρνητικά επιτόκια.
• Επέκταση του αυτοματισμού που εξαφανίζει θέσεις εργασίας.
• Θηριώδης ανισοκατανομή του εισοδήματος.
• Επικίνδυνη γήρανση του πληθυσμού.
• Απροθυμία διενέργειας παραγωγικών επενδύσεων, με την υπερβολική ρευστότητα να τροφοδοτεί την χρηματιστηριακή οικονομία.
• Ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, κυρίως προς την Ευρώπη.

Το κλίμα που διαμορφώνεται από τη δυσμενή αυτή εικόνα της οικονομίας της Δύσης, ουδόλως ενθαρρύνει τη διατήρηση της φιλελεύθερης διεθνούς οικονομικής τάξης. Αντιθέτως, οι προτιμήσεις των Αμερικανών πολιτών, της χώρας που ακριβώς έδινε μέχρι πρότινος το σχετικό πρόσταγμα της διεθνούς τάξης, έχουν κατακόρυφα μεταβληθεί. Συγκεκριμένα, σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 60% των Αμερικανών επιθυμεί η Αμερική να φροντίζει τα του οίκου της, ενώ το 80% τάσσεται υπέρ της επιβολής δασμών για την προστασία των εθνικών θέσεων εργασίας.

Η εκκόλαψη αυτών των προτιμήσεων των Αμερικανών πολιτών ήταν που έφερε στο προσκήνιο τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο φόβος για την τυχόν μη εξυπηρέτησή τους από τον νέο πρόεδρο Τζο Μπάιντεν ήταν που προκάλεσε το εκλογικό χάος στις ΗΠΑ, το οποίο ασφαλώς θα εξακολουθήσει, στην μάλλον απίθανη περίπτωση, κατά την οποίαν ο νέος πλανητάρχης δεν θα σεβαστεί τις επιθυμίες των Αμερικανών πολιτών. Ασφαλώς η φιλελεύθερη δημοκρατία ακούγεται καλύτερα από την ανελεύθερη δημοκρατία, αλλά και από τον λαϊκισμό, που συμπορεύεται με τη δεύτερη. Ωστόσο η συχνή, αλλά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, κατακραυγή εναντίον τους, δεν οδηγεί πουθενά.

Το μέλλον ανήκει στην Κίνα

Η αντιμετώπιση αυτών των μεταβολών, ειδικά από την Ελλάδα που επιπλέον είναι δύσκολο να υποστηριχτεί ότι ευνοήθηκε από τα κρατούντα κράτη στη Δύση, επιβάλλεται να είναι η προσπάθεια ένταξής της στο νέο θεσμικό ρεύμα, η ενθάρρυνση νέων συμμαχιών και η εγκατάλειψη απόψεων που ανήκουν στο παρελθόν, σχετικά με το τι είναι “καλό” και το τι όχι, καθώς το ρεύμα δεν αντιστρέφεται. Σε λιγότερο από πέντε χρόνια από σήμερα, εκτός αν μεσολαβήσει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος με βάση το σύνδρομο του Θουκυδίδη, η Κίνα θα έχει αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ως πρώτη παγκόσμια δύναμη.

Θα φέρει μαζί της έναν άλλο πολιτισμό, πολύ διαφορετικό από τον δυτικό, που θα περιέχει αναγκαστικά και αρνητικά, αλλά και θετικά στοιχεία. Η μεγαλειώδης άνοδος της Κίνας τις τελευταίες δεκαετίες, πραγματοποιήθηκε με την εφαρμογή εντελώς αταίριαστων συνδυασμών για τις προτιμήσεις της Δύσης, όπως του καπιταλισμού και του κομμουνισμού, της παγκοσμιοποίησης και του προστατευτισμού, της δημοκρατίας με περιορισμό ατομικών δικαιωμάτων κτλ. Ταυτόχρονα, διέπεται από ένα καθεστώς ανελεύθερης δημοκρατίας, δηλαδή δημοκρατίας, με στοιχεία αυταρχισμού. Δεν ικανοποιεί αυτή η εικόνα.

Αλλά, όπως όλα δείχνουν, και όπως άρχισε ήδη να συμβαίνει και στις ΗΠΑ, καθώς και σε αρκετές περιπτώσεις στην Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική, η φιλελεύθερη δημοκρατία υποχωρεί συνεχώς, παραχωρώντας την θέση της σε μορφές ανελεύθερης δημοκρατίας. Η προσπάθεια αντιμετώπισης των εντεινόμενων δυσκολιών στις σύγχρονες οικονομίες θα ενισχύσει διακυβερνήσεις με στοιχεία αυταρχισμού. Και είναι βέβαια σαφές ότι τα περιοριστικά μέτρα των ατομικών ελευθεριών, σε ολόκληρη την υφήλιο, που επιβάλλονται προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο κορονοϊός, αποτελούν μία ιδεώδη προετοιμασία για το μονιμότερο καθεστώς που έρχεται.

https://slpress.gr/idees/giati-ta-krati-othoyntai-stin-aneleytheri-dimokratia/