ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 : ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1939 ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΟ «ΟΧΙ»

Της Συγγραφέως Ιωάννας Φωκά-Μεταξά

«Ποιος είπε το “όχι”;» Μα φυσικά ο ελληνικός λαός πολεμώντας με ηρωισμό και αυτοθυσία. Είπε το δικό του «όχι» ο κάθε Ελληνας και Ελληνίδα. Το «όχι» όμως προς τον Γκράτσι το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς όταν ο Ιταλός πρέσβης τον επισκέφθηκε στην οικία του στις τρεις παρά δέκα τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου. Το είπε με την ηρωική φράση: «Alors c’ est la guerre» –«Επομένως έχουμε πόλεμο»– που ήταν το αποτέλεσμα και το αποκορύφωμα τεσσάρων ετών σοφής προετοιμασίας, του στρατού και των οπλισμών, του λαού και της ηθικής προπαρασκευής του, των διπλωματικών ενεργειών και συμφώνων, που ο Ιωάννης Μεταξάς είχε χειρισθεί μόνος του ως υπουργός των Εξωτερικών καθ’ όλη την τετραετία. Υπέγραψε σύμφωνα με τα βαλκανικά κράτη και την Τουρκία. Και με την Αγγλία, ήταν μεν σύμμαχος αλλά υπό τους όρους που ο ίδιος ο Μεταξάς της έθετε, για την καλύτερη ασφάλεια της Ελλάδος. Στο ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς περιγράφει και όλες τις άλλες διπλωματικές ενέργειες και συνομιλίες του με τον Ιταλό πρέσβη (παράλληλα και στο βιβλίο του Γκράτσι) που μεσολάβησαν μέχρι την πρωινή επίσκεψη της 28ης, προκειμένου να διατηρήσει ένα ήπιο κλίμα με τους Ιταλούς και να μην τους προκαλέσει, ακόμα και να τους παραπλανήσει, ενώ συγχρόνως πυρετωδώς προετοίμαζε το έθνος.
  Η «γραμμή Μεταξά», που αναφέρεται σε όλα τα στρατιωτικά συγγράμματα του κόσμου με τα 21μόνιμα οχυρά της σε μήκος 200 χιλιομέτρων συνόρων από το Μπέλες μέχρι τον Νέστο και τα εκατοντάδες ημιμόνιμα, δεν κατασκευάστηκε σε μία νύχτα. Καιρός να πούμε την αλήθεια στον δοξασμένο ελληνικό λαό και να μην τον υποτιμάμε με ψέματα για έργα που εκείνος κατασκεύασε. Οσο για την απόφαση του Ιωάννη Μεταξά, για την στάση της Ελλάδος κατά των δύο δυνάμεων του Αξονα, ούτε αυτή του την υπαγόρευσε ο ελληνικός λαός, όπως μερικοί ισχυρίζονται. Την απόφαση αυτή, που ήταν καθαρά προσωπική του και με ευθύνη απέναντι στην ιστορία της Ελλάδος, στις παραδόσεις της και στον όρκο του του αξιωματικού, την πήρε μόνος του 18 μήνες προ του τορπιλλισμού της «Ελλης».
 
Στο ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς γράφει: «12 - 19 Μαρτίου 1939… Τι εβδομάδα! - Τώρα όμως θα κινηθή ο Μουσολίνι; Μπορεί να μην κινηθή; Και τι έχουμε να υποστούμε εμείς; Ανησυχίες μου φοβερές απόψε. 18 Μαρτίου. Φοβερά απόφασίς μου εν περιπτώσει Ιταλικής απειλής. 20 Μαρτίου. Ησυχωτέρα κατάστασις. - Αλλά υπερήφανος δι’ απόφασίν μου». Από εκείνη την στιγμή και έπειτα περιμένει εναγωνίως την στάση της Ιταλίας με τη βεβαιότητα ότι έρχεται και η σειρά της Ελλάδος να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του Αξονα. Στο κείμενό του της 30ής Οκτωβρίου 1940, στις ανακοινώσεις του προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του αθηναϊκού Τύπου στο Γενικό Στρατηγείο, συνοψίζει όλη την αλήθεια για την φοβερή του απόφαση. Η «Καθημερινή» είχε δημοσιεύσει παλαιότερα αυτό το κείμενο που θα έπρεπε να υπάρχει αυτούσιο στα σχολικά αναγνώσματα ιστορίας. Οσο για το ερώτημα γιατί ο Μεταξάς καθυστέρησε την επιστράτευση, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ήταν στρατηγός και ότι οι αποφάσεις του είχαν άμεση σχέση με την τέχνη του. Ο αιφνιδιασμός ήταν ένα βασικό όπλο των Ελλήνων εναντίον των Ιταλών, που τελικά πέτυχε. Η καθυστέρηση κάθε ημέρας στην επιστράτευση είχε ως αποτέλεσμα την οικονομία των στρατιωτικών δυνάμεων και δαπανών, απαραίτητο στοιχείο στρατηγικής για να αντέξουν στην μακρόχρονη σύρραξη. Αυτοί ήσαν οι λόγοι και ήταν και πάλι δικές του οι αποφάσεις. Οι νίκες απέδειξαν την σωστή στρατηγική και τη σταθερή απόφασή του να πολεμήσει με κάθε τρόπο τον Αξονα. Στις 4 Ιανουαρίου 1941, σημειώνει και πάλι στο ημερολόγιό του: «Πολεμικόν Συμβούλιον...να υποταχθώμεν εις Χίτλερ; - Καλλίτερα να πεθάνωμεν... Συνεννόησις δις με Πάλαιρετ. 2α ... Αμφιβάλλει διά στάση Σέρβων… Στου Θεού το χέρι! Ολα γυρίζουν στο κεφάλι μου αλλά ατάραχος! Από Αγγλους εγκατάλειψις, από Γερμανούς επίθεσις. Ο χειμώνας απειλητικός. Θάρρος, θάρρος ας πέσωμεν σαν άνδρες». 25 μέρες αργότερα πεθαίνει. Αυτό το θάρρος δεν υπαγορεύεται από τον λαό στον αρχηγό, μάλλον ο αρχηγός οδηγεί και εμπνέει τον λαό. Ηταν το ίδιο θάρρος και ελληνική αξιοπρέπεια που είχε δείξει σε όλη του τη ζωή, στις οικογενειακές συμφορές, στα πεδία των μαχών, στην πολιτική του σταδιοδρομία, ακολουθώντας τον δρόμο της ειλικρίνειας και της τιμιότητος απέναντι σε όλους, είτε την δέχονταν και αντιλαμβάνονταν την σπουδαιότητά της, είτε την απέρριπταν. Με το ίδιο μετά γνώσεως θάρρος αντιμετώπισε στις 14 και 15, και 17 Ιανουαρίου την αγγλική επιμονή μεταφοράς ελαχίστων στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη. Στις 18 Ιανουαρίου συντάσσει σχετικό κείμενο προς την βρετανική κυβέρνηση. Είναι το τελευταίο. Η έντονή του αντιπαράθεση με τους Αγγλους και η γερμανική προπαγάνδα είναι οι αιτίες των φημών περί δολοφονίας και όχι η από φυσικού θανάτου αποδημία του. Το ιατρικό ανακοινωθέν υπογράφεται από 12 Ελληνες ιατρούς την 29η Ιανουαρίου 1941. Για τον ηρωισμό των Ελλήνων μίλησε και ο ίδιος ο Μεταξάς απευθυνόμενος στο υπουργικό Συμβούλιο στις 7 Ιανουαρίου του 41: «Εμείς δεν δημιουργήσαμε τας ηθικάς δυνάμεις τας οποίας αναπτύσσει σήμερον ο Ελληνισμός. Αύται ήσαν μέσα του αλλά ήταν εν μέρει εις λήθαργον. Εμείς τας αφυπνίσαμε, τας συντονίσαμε και τας ωθήσαμε προς τα εμπρός. Το θαύμα που επιτελείται είναι έργο του ελληνικού λαού». Στο θαύμα πρέπει να συμπεριληφθεί άλλη μία παρεξηγημένη ιστορία, που είναι το έργο που επιτελέστηκε από την Ε.Ο.Ν, την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, προ, κατά τη διάρκεια του πολέμου,αλλά και στην κατοχή με αντιστασιακή δράση. Η μέχρι σήμερα ιστοριογραφία για τον Ιωάννη Μεταξά είναι σπασμωδική, ελάχιστη, φτωχή σχετικά με το έργο του, κακόβουλη και υστερόβουλη. Πολιτικά πάθη την οδηγούν και όχι ιστορική επιστήμη βασισμένη σε ντοκουμέντα. Ακόμα και τα ντοκουμέντα τακτικά κρίνονται κατά την ανάγκη του συγγραφέα. Η συνέχεια είναι έργο και ευθύνη των νέων ιστορικών. Εγώ τρέφω απέραντο σεβασμό και θαυμασμό στον άνθρωπο και στο έργο του, όπως άλλωστε όλοι όσοι διάβασαν το ημερολόγιό του ή έζησαν κοντά του.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο «ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ» ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Γράφει η Ιωάννα Φωκά-Μεταξά
 
Διάφορα κόμματα κατά καιρούς τείνουν να καρπωθούν την υστεροφημία του Ιωάννη Μεταξά και μάλιστα με λάθος ερμηνεία της ιστορίας και της πολιτικής προσωπικότητάς του. Επιπλέον πολύς κόσμος τον αναφέρει σε συσχετισμό με τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο που με όπλα κατέλαβε την εξουσία, σαν να ήταν το ίδιο πράγμα, σαν να υπηρέτησαν τον ίδιο σκοπό ή να είχαν το ίδιο παρελθόν.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΕΔΩ

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010 : Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

28^η Οκτωβρίου 1940.Μιά από τις πολλές χρυσές ημερομηνίες που σημάδεψαν την ένδοξη ελληνική ιστορία.Ισως η σημαντικότερη ιστορική στιγμή για την Ελλάδα τον 20^ο αιώνα.

Η Ιστορία τοποθέτησε την Ελλάδα στην κορυφή της δόξας με αφορμή τα γεγονότα που ξεκίνησαν στις 3 πμ στην οικία του κυβερνήτου της Ιωάννου Μεταξά αλλά και γι αυτά που ακολούθησαν στο μέτωπο.

Έτσι κάθε χρόνο την ημέρα της 28^ης Οκτώβριου η άξια απόγονος εγγονή του Πρωθυπουργού Μεταξά  κ Ιωάννα Φωκά ανοίγει την πόρτα της οικίας σύμβολο για να την επισκεφθούν οι σημερινοί Έλληνες .

Και φέτος αρκετός κόσμος (η αλήθεια είναι ότι ήταν περισσότερος από κάθε άλλη φορά) ήρθε στην οικία Μεταξά για να δει από κοντά όλα τα σημεία στα οποία διαδραματίστηκε εκείνο το πρωινό  μια από τις πιο δραματικές στιγμές της ιστορίας μας . Μπαίνοντας κανείς από την είσοδο στον κήπο τον πιάνει ένα ρίγος Μπροστά σου η οικία και αριστερά η μαρμάρινη πλάκα που γράφει ότι <<εδώ ο Ιωάννης Μεταξάς την 28^η Οκτώβριου 1940 είπε το μεγάλο ΟΧΙ>>.Αμέσως το μυαλό αρχίζει και τρέχει πίσω στα γεγονότα.Δέος όμως είναι όταν μπαίνει κανείς μέσα στο σπίτι.Παντού φωτογραφίες του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά,αρκετά έγγραφα,κειμήλα της εποχής λες και έχει σταματήσει ο χρόνος.

Η Αιώνια Ελληνική Πίστη δεν θα μπορούσε να λείψει.Ημουν εκεί πιστός στο καθήκον μαζί με την σύζυγο μου.

Στην είσοδο του σπιτιού το αδιαχώρητο περιμένοντας να χαιρετήσω την κ Ιωάννα Φωκά παρατηρούσα όλα όσα υπήρχαν γύρω μου και κοιτούσα να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα. Πιο συγκλονιστικό σημείο του σπιτιού είναι ο χώρος στο σαλόνι όπου έγινε η συνομιλία του Ιωάννη Μεταξά με τον Ιταλό πρόξενο Ε.Γκράτσι.

 Όταν έφτασα απέναντι από την κ Φωκά και την χαιρέτησα ένιωθα αυτό που κάθε Έλληνας αισθανόταν όταν μίλαγε μαζί της.Οτι δηλαδή μιλούσε ο ίδιος ο Ιωάννης Μεταξάς.

Το ίδιο συναίσθημα νιώθω κάθε χρόνο που επισκέφθομαι την οικία   

Βγαίνοντας από το σπίτι και πιο δίπλα υπάρχει ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος όπου υπάρχουν οι εφημερίδες της επόχης.Οστόσο την προσοχή τραβάει ένα παράθυρο όπου κοιτώντας μέσα είναι το γραφείο του Ιωάννη Μεταξά με όλα τα βιβλία και τα προσωπικά του αντικείμενα.

Κάνοντας την βόλτα γύρω από το σπίτι συναντάς την σκάλα όπου ανέβηκε ο Ιταλός πρόξενος 

Το μελανό σημείο είναι στο πίσω μέρος του κήπου (πίσω κι από τα δέντρα) υπάρχει το σπασμένο (από τις ορδές τις Δημοκρατικής Μεταπολίτευσης ξέρετε αυτής που μας πήγε το χρέος στα 330 δις Ευρώ αλλά και στο ΔΝΤ) άγαλμα του Ιωάννη Μεταξά. Κι όπως είπε ένας καλός μου φίλος <<αυτό ήταν και το ευχαριστώ>> γι όσα έκανε αυτός .

Τέλος την μεγαλύτερη χαρά την πήρα από τον κόσμο που εφέτος ήταν περισσότερος από κάθε άλλη φορά. Πάρα πολύ νέοι άνθρωποι με τα παιδιά τους. Συγκίνηση μεγάλη όταν έβλεπες τον πατέρα η την μητέρα να εξηγούν στα παιδιά τους που βρίσκονται,και να του εξιστορούν όλα τα ιστορικά γεγονότα.

Ε Ναι λοιπόν συνέλληνές μου θα τολμήσω να το πω.

Με τέτοιες οικογένειες έχουμε μέλλον,έχουμε ελπίδα,μπορούμε και δικαιούμαστε να πιστεύουμε σε μια ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΙ 100% ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ.

ΜΕ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΕΣΗΣ

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΖΕΙ:Περιοδικό "Νεολαία" της ΕΟΝ

http://ioannismetaxas.gr/Varius/EON_H_Neolaia.html
http://ioannismetaxas.gr/Periodiko_Neolaia.html

Η Ιωάννα Φωκά, εγγονή του εθνικού κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά, ψηφιοποίησε
και πέρασε στην ιστοσελίδα που διατηρεί (http://ioannismetaxas.gr) και
τα 132 τεύχη του περιοδικού "Νεολαία" της Εθνικής Οργανώσεως Νέων
(ΕΟΝ) που κυκλοφόρησε από την 15η Οκτωβρίου 1938 μέχρι την 19η
Απριλίου 1941. Πρόκειται για ένα περιοδικό πρωτοποριακό ως προς την
αισθητική και το περιεχόμενό του. Αξίζει να ξεφυλλίσει κάποιος τις
ψηφιακές σελίδες του για να ξεφύγει νοητά από την σημερινή παρακμή.

Νίκος Δούκας