Τοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου
Κάποιοι λένε ὅτι τό Ὄχι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου «τό εἶπε ὁ λαός». Καί θά συμφωνήσουμε πώς ὅταν ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἀπέρριπτε τό ἰταλικό τελεσίγραφο διερμήνευε τήν βούληση τῶν Ἑλλήνων. Ἄν ὅμως δέν εἶχε ὑπάρξει ἡ ἀνάταξις τῆς χώρας τήν ὁποία ἐπέτυχε ἐντός τεσσάρων μόλις ἐτῶν τό καθεστώς τῆς 4ης Αὐγούστου, δέν θά ὑπῆρχε ἡ δυνατότης ἀντιτάξεως σοβαρᾶς ἀμύνης ἀπέναντι στίς δυνάμεις τοῦ Ἄξονος. Τό ἔπος τοῦ ’40 δέν θά εἶχε γραφεῖ ποτέ στά βουνά τῆς Βορείου Ἠπείρου.
Κάποιοι ἀνιστόρητοι, πού ἐπιμένουν νά βλέπουν ἐπιφανειακά τά πράγματα, ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς κατέλυσε τήν Δημοκρατία. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶχε ἤδη καταλυθεῖ ἀπό τόν ἐθνοκτόνο διχασμό καί τό ἑπόμενο βῆμα θά ἦταν ἡ ὀχλοκρατία καί ἡ κατάλυσις τοῦ κράτους. Τήν ἀπέτρεψε τό καθεστώς τῆς 4ης Αὐγούστου. Καί τό σημερινό ἑλληνικό κράτος οὐδέποτε ἐτίμησε αὐτήν τήν ἐπέτειο ὅπως θά ἔπρεπε.
Εἶναι δυστυχῶς αὐτή ἡ συμπλεγματική ἀντίληψις τήν ὁποία δημιουργοῦν τά παρακμιακά φαινόμενα ὅταν κατατρύχουν μιά κοινωνία. Κάποιοι θά ἰσχυρισθοῦν ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ λήθη προκειμένου νά μήν διαιωνίζεται ὁ διχασμός. Ἀλλά ἡ τετραετής περίοδος τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπό τό καθεστώς τῆς 4ης Αὐγούστου ἦταν κατ’ ἐξοχήν ἡ περίοδος τῆς ἐθνικῆς συμφιλιώσεως. Ἦταν ἡ περίοδος κατά τήν ὁποίαν ἐξέλιπαν τά ἀδελφοκτόνα πάθη πού δυνάστευαν τήν χώρα ἀπό καταβολῆς τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Ἦταν ἡ περίοδος κατά τήν ὁποία ἡ Ἑλλάς δημιουργοῦσε. Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1937, ἕνα χρόνο μετά τήν ἐπιβολή τοῦ καθεστῶτος τῆς 4ης Αὐγούστου, ὁ ξένος Τύπος ἔγραφε:
«Ἐκεῖνος ὅστις ἐγνώριζε τήν ἐν Ἑλλάδι κατάστασιν πρό τῆς 4ης Αὐγούστου θά ἐκπλαγῇ δι’ ὅ,τι κατωρθώθη ἐντός διαστήματος ἑνός ἔτους ὑπό τῆς Κυβερνήσεως τοῦ κυριάρχου κράτους. Εἰς τήν πρώτην γραμμήν ἦσαν δύο προβλήματα, τῶν ὁποίων τήν λύσιν ὁ στρατηγός Μεταξᾶς ἀνέλαβε νά πραγματοποιήση δι’ ἰσχυρᾶς χειρός. Τό πρόβλημα τῆς ἐξυγιάνσεως τῶν κρατικῶν οἰκονομικῶν καί τό πρόβλημα τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης, ἥτις εἶχε παραμεληθεῖ τελείως ὑπό τῶν κοινοβουλευτικῶν Κυβερνήσεων.
Ὅλοι οἱ ὑπεράριθμοι ὑπάλληλοι, οἱ διορισθέντες ὑπό τῶν ἑκάστοτε Κυβερνήσεων χωρίς ἀποχρῶντας λόγους, ἀπελύθησαν καί ἰδιαιτέρως οἱ πολυάριθμοι λεγόμενοι “ἀργόσχολοι”. Ὁ διοικητικός μηχανισμός, ὅστις κατά τά τελευταῖα ἔτη ἐγίνετο ὁλονέν πολυπλοκώτερος, ἡπλουστεύθη καί ἐσυγχρονίσθη. Διά τῶν μέτρων τούτων καί δι’ ἄλλων τεχνικῶν διοικητικῶν μέτρων κατώρθωσεν ἡ Κυβέρνησις νά ἐξεύρη μεγάλα ποσά ρευστοῦ χρήματος διά τήν ἀναδιοργάνωσιν τοῦ Στρατοῦ, τοῦ Στόλου καί τῆς Ἀεροπορίας.
Πρό παντός ἐξετελέσθησαν τά ὀχυρωματικά ἔργα εἰς τά βόρεια σύνορα, δεδομένου ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐμπνέεται ὑπό τῆς ἀντιλήψεως ὅτι τά καλῶς ὀχυρωμένα σύνορα ἀξίζουν πολύ περισσότερον ἀπό σύμφωνα φιλίας καί ὅτι τά τελευταῖα ταῦτα εἶναι τότε μόνον ὠφέλιμα, ὅταν τά συμβαλλόμενα μέρη εὑρίσκονται στρατιωτικῶς ἐπί ἱκανοποιητικοῦ ἐπιπέδου. Ἐκτός τῆς λύσεως τῶν δύο προμνησθέντων προβλημάτων ἡ Κυβέρνησις τοῦ κυριάρχου κράτους ἔστρεψε τό ἐνδιαφέρον της πρό παντός εἰς τήν οἰκονομικήν καί κοινωνικήν ἐξύψωσιν τοῦ Ἕλληνος ἐργάτου καί γεωργοῦ.
Τά κρατικά μέτρα, τά ὁποῖα κατεκρίνοντο ὑπό τῶν λεγομένων “ἐργατικῶν ἀρχηγῶν” (σ.σ. οἱ συνδικαλιστές τῆς ἐποχῆς) πρό τῆς 4ης Αὐγούστου καί τά ὁποῖα ἀπέβλεπον εἰς τήν βελτίωσιν τῆς ἀπελπιστικῆς καταστάσεως τῆς μαγαλυτέρας μερίδος τῆς ἐργατικῆς καί ἀγροτικῆς τάξεως, ἐξετελέσθησαν συστηματικῶς ἐντός τοῦ πρώτου ἔτους τῆς νέας Κυβερνήσεως».
Ἕνα πολιτικό καί οἰκονομικό θαῦμα συνετελέσθη ἐντός ἑνός μόνον ἔτους καί τό ἔθνος συνέχισε τήν ἀνοδικήν του πορείαν. Πού σημαίνει ὅτι οἱ Ἕλληνες μποροῦν νά ἀντιμετωπίσουν ὅλα τά προβλήματα καί ὅλες τίς δυσμενεῖς καταστάσεις. Εἶναι μόνον ζήτημα ἡγεσίας. Αὐτήν τήν ἡγεσία εὗρε ἡ προπολεμική Ἑλλάς στό πρόσωπο τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ μέ τήν ἀμέριστο συμπαράσταση τοῦ Βασιλέως Γεωργίου Β΄, ὁ ὁποῖος ὑπέγραψε χωρίς δισταγμό τά διατάγματα πού ἐξουσιοδοτοῦσαν τό νέο καθεστώς νά σώσει τήν χώρα.
Ἄς τούς θυμόμαστε μέ εὐγνωμοσύνη. Χάρη σέ αὐτούς ὑπάρχουμε καί βαδίζουμε στόν 21ο αἰῶνα, παρ’ ὅτι ὁ διχασμός ἐξακολουθεῖ νά μᾶς δυναστεύει.
