ΣΤΙΣ 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 469π.Χ. ή 470 π.Χ. ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ!

Ο Σωκράτης έζησε στην Αθήνα (470π.Χ. ή 469π.Χ. - 399π.Χ.), ήταν Έλληνας Αθηναίος φιλόσοφος, μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Ελληνικού και παγκόσμιου πνεύματος και πολιτισμού και ένας από τους ιδρυτές της Δυτικής φιλοσοφίας. Ενδεικτικό της σημασίας του για την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία είναι ότι όλοι οι Έλληνες φιλόσοφοι πριν από αυτόν ονομάστηκαν Προσωκρατικοί. Αναρίθμητοι είναι οι μελετητές που έχουν ασχοληθεί με τον Σωκράτη, στους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του, πολλοί από τους οποίους είναι ιδιαίτερα φημισμένοι! 

Είχε έναν πολυάριθμο κύκλο πιστών φίλων, κυρίως νέων από αριστοκρατικές οικογένειες, απ' όλη την Ελλάδα. Ορισμένοι από αυτούς έγιναν γνωστοί ως ιδρυτές φιλοσοφικών σχολών διαφόρων κατευθύνσεων. Οι γνωστότεροι ήταν ο Πλάτωνας και ο Αντισθένης στην Αθήνα, ο Ευκλείδης στα Μέγαρα, ο Φαίδωνας στην Ηλεία και ο Αρίστιππος στην Κυρήνη. Οι κυριότερες πηγές για την ζωή του είναι κατ' αρχάς ο μαθητής του Πλάτων, ο ιστορικός Ξενοφών, ο φιλόσοφος Αριστοτέλης και ο συγγραφέας κωμωδιών Αριστοφάνης.

Η ζωή του

Ήταν γιος του Σωφρονίσκου και της Φαιναρέτης από το δήμο της Αλωπεκής.  Παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία την Ξανθίππη. Οι πληροφορίες για την ζωή του Σωκράτη είναι ποικίλες και ο μελετητής του Αρχαιοελληνικού κόσμου μπορεί να βγάλει ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Διάφοροι αξιόλογοι συγγραφείς ασχολήθηκαν μαζί του, ήδη από την αρχαιότητα, και ο καθένας πρόσθεσε νέες πτυχές από την ζωή του. Έτσι, ο Πορφύριος μας πληροφορεί ότι ο Σωκράτης, όπως συνηθιζόταν στην αρχαία Αθήνα, ασχολήθηκε αρχικά με την γλυπτική τέχνη, το επάγγελμα του πατέρα του, ο οποίος ήταν λιθοξόος, πριν το εγκαταλείψει «χάριν της παιδείας», όπως έγραψε αργότερα, ο Λουκιανός.

Στα 17 του χρόνια γνώρισε το φιλόσοφο Αρχέλαο, που του μετέδωσε το πάθος για την φιλοσοφία και τον έπεισε να αφιερωθεί σ' αυτήν. Μία πιο βαθιά ψυχολογική πλευρά του φανερώνει ο Πλάτωνας, που στην Απολογία του παρουσιάζει τον Σωκράτη να θεωρεί την φιλοσοφική ενασχόληση ως θεία εντολή. Εδώ ο Σωκράτης μπορεί να χαρακτηριστεί ως Θεόπνευστος, καθώς αναφέρει το ισχυρό του ένστικτο, ως μία εσωτερική παρόρμηση, να του υπαγορεύει ποιές πράξεις και ενασχολήσεις πρέπει να ακολουθήσει. Συχνά μάλιστα δήλωνε ότι άκουγε μέσα του μία φωνή που τον εμπόδιζε να πράττει ότι δεν ήταν σωστό, την οποία φωνή ονόμαζε «δαιμόνιο».

Στις φιλοσοφικές του έρευνες τον παρακολουθούσαν πολλοί, ιδιαίτερα νέοι, που ένιωθαν ευχαρίστηση ακούγοντας τον να μιλάει και να συζητάει για θέματα κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά και θρησκευτικά. Έτσι σχηματίστηκε γύρω του ένας όμιλος, που δεν αποτελούσε όμως σχολή, γιατί ο Σωκράτης δεν δίδαξε συστηματικά, αλλά διαλεγόταν σε κάθε σημείο της πόλης, με ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και σε αντίθεση με τους σοφιστές δεν έπαιρνε χρήματα από τους μαθητές του.

Απέφευγε την εμπλοκή στην πολιτική και προτιμούσε να πορεύεται την δική του ανεξάρτητη πορεία. Μόνη εξαίρεση, όταν η πατρίδα τον καλούσε! Έτσι έλαβε μέρος σε τρεις εκστρατείες στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πολιορκία της Ποτίδαιας, στο Δήλιο της Βοιωτίας το 424π.Χ. («ήμουν μαζί του στην υποχώρηση», λέει ο Λάχης στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο,«και αν όλοι ήταν σαν τον Σωκράτη, η πόλη μας ποτέ δε θα πάθαινε εκείνη τη συμφορά»). 

Το 422 π.Χ. στην μάχη της Αμφίπολης έσωσε τη ζωή του Αλκιβιάδη και έδειξε απίστευτη αντοχή στις κακουχίες, όπως περιγράφει ο ίδιος ο Αλκιβιάδης στο πλατωνικό Συμπόσιο. Το 406 π.Χ., στη δίκη των 10 Αθηναίων στρατηγών όταν συνέπεσε η «φυλή» στην οποία ανήκε να έχει την πρυτανεία, αρνήθηκε να υποκύψει στην απαίτηση να φέρει σε ψηφοφορία στην Εκκλησία του Δήμου μία παράνομη πρόταση - να δικαστούν ομαδικά και όχι ο καθένας ξεχωριστά, όπως όριζε ο νόμος οι στρατηγοί που είχαν κατηγορηθεί ότι δεν περισυνέλεξαν τους ναυαγούς κατά την ναυμαχία στις Αργινούσες, κάτι απαράδεκτο νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία. Το 404 π.Χ. με την ίδια τόλμη εναντιώθηκε στους Τριάκοντα τυράννους, όταν αρνήθηκε να συλλάβει έναν δημοκρατικό πολίτη, τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο.

Ο θάνατός του

Το 399 π.Χ. ο φιλόσοφος βρέθηκε αντιμέτωπος με το Δικαστήριο της Ηλιαίας. Εκεί, διατυπώθηκαν εναντίον του κατηγορίες για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων. Ο φιλόσοφος καταδικάστηκε, με βάση την κατηγορία, σε θάνατο. Ως σκοπιμότητα της κατηγορίας θεωρήθηκε η διδασκαλία του, η οποία επιδρούσε στους νέους, και με τον φιλελευθερισμό που τον διέκρινε, θεωρήθηκε ανατρεπτικός. Ουσιαστικό κίνητρο, όμως, υπήρξε η αντιζηλία του με σημαντικούς άνδρες της εποχής. Ενώ ένας από τους βασικούς λόγους για κατηγορία του, στην πραγματικότητα ήταν ότι ένας από τους μαθητές του, και μάλιστα από τους πιο σημαντικούς, είχε πάρει μέρος στην εξουσία των τυράννων. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν νοθευμένη.

Στην διάρκεια της δίκης ο Σωκράτης έδειξε θάρρος, ενώ η αναγγελία της ποινής δεν κατάφερε να τον βγάλει από την θεϊκή του αταραξία. Μετά την καταδίκη του παρέμεινε στο δεσμωτήριο 30 μέρες, γιατί ο νόμος απαγόρευε την εκτέλεση της θανατικής ποινής πριν από την επιστροφή του ιερού πλοίου από τις γιορτές της Δήλου. Από τον διάλογο του Πλάτωνα - Κρίτων μαθαίνουμε ότι ο Σωκράτης θα μπορούσε να σωθεί, αν ήθελε, αφού οι μαθητές του είχαν τη δυνατότητα να τον βοηθήσουν να αποδράσει. Ο Σωκράτης αρνήθηκε στηριζόμενος τις φιλοσοφικές απόψεις του και, ως νομοταγής πολίτης και αληθινός φιλόσοφος, περίμενε το θάνατο ειρηνικά και γαλήνια, και ήπιε το κώνειο, όπως πρόσταζε ο νόμος.

Παρ' όλα αυτά, τον Μάιο του 2012, πραγματοποιήθηκε εκ νέου η δίκη του Σωκράτη από Συμβούλους του Αρείου Πάγου και γνωστούς δικηγόρους και δικαστές, χρησιμοποιώντας τους νόμους της εποχής εκείνης, και ως αποτέλεσμα ο Σωκράτης αθωώθηκε για τις κατηγορίες τις οποίες έφερε!

Ο Σωκράτης, όπως και ο Πυθαγόρας, δεν άφησε κανένα σύγγραμμα. Γι' αυτό είναι πολύ δύσκολο να καθοριστεί ακριβώς το περιεχόμενο της φιλοσοφίας του και, πρακτικώς, ότι γνωρίζουμε για τον Σωκράτη προήλθε κυρίως από όσα έγραψαν οι μαθητές του σχετικά με αυτόν, καθώς και ορισμένους συγγραφείς που επικεντρώθηκαν στην μελέτη της προσωπικότητάς του. Κατά τον Σωκράτη ο Θεός δεν φιλοσοφεί, γιατί κατέχει την σοφία, φιλοσοφεί όμως ο άνθρωπος, που η ύπαρξή του είναι πεπερασμένη.

Στην εποχή του Σωκράτη έχουμε με τους Σοφιστές την στροφή της φιλοσοφίας προς τον άνθρωπο και την χρήσιμη αρετή, ενώ προηγουμένως το κύριο θέμα της φιλοσοφίας των προσωκρατικών ήταν η φύση. Βέβαια, οι Σοφιστές, ως μη φιλόσοφοι, δεν διείσδυσαν εις βάθος στην μελέτη της πραγματικής ουσίας του ανθρώπου, κάτι που ξεκίνησε με τον Σωκράτη, ο οποίος πρώτος θεώρησε την ψυχή ως την πραγματική ουσία του ανθρώπου και την αρετή ως αυτό που επιτρέπει την πλήρωση της ανθρώπινης φύσης μέσα από την αναζήτηση και βελτίωση της ψυχής. Ο Αριστοτέλης αναγνωρίζει αυτή την στροφή του πνεύματος με την φράση «ἐπὶ Σωκράτους δὲ [...], τὸ ζητεῖν τὰ περὶ φύσεως ἔληξε, περὶ δὲ τὴν χρήσιμον ἀρετὴν καἰ πολιτικὴν ἀπόκλιναν οἱ φιλοσοφοῦντες».

Αποφθέγματα - Γνωμικά - Ρήσεις 

-«Γηράσκω αεί διδασκόμενος.»

-«Είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς ένα έργο χωρίς να κάνει κανένα λάθος, αλλά δύσκολο είναι κι αν ακόμα φτιάξει κάτι αλάθητο να μην πέσει σε άδικο κριτή».

-«Ένα γνωρίζω, πως δεν γνωρίζω τίποτε. (Εν οίδα ότι ουδέν οίδα)».

-«Η αξιοπρέπεια, η ευγένεια, η φρόνηση, η ακολασία, η φιλοκαλία, φανερώνονται απ' το πρόσωπο κι απ' τα σχήματα των ανθρώπων, κι όταν περπατάνε κι όταν κάθονται».

-«Η παιδεία είναι πανηγύρι της ψυχής, γιατί σ' αυτήν υπάρχουν πολλά θεάματα και ακούσματα της ψυχής».

-«Η παιδεία, σαν την πλούσια χώρα, παράγει όλα τα αγαθά».

-«Ίσως ονομάζονται τοξότες και οι έρωτες, γιατί από μακριά οι ωραίοι πληγώνουν».

-«Κανένα κακό δεν μπορεί να συμβεί στον καλό άνθρωπο, ούτε στη ζωή, ούτε στο θάνατό του. Ούτε και οι θεοί τον ξεχνούν ποτέ».

-«Να ο άριστος τρόπος του βίου: ν' ασκούμε τη δικαιοσύνη και ζώντας και όταν πεθαίνουμε».

-«Νομίζω πως όσοι εκπαιδεύτηκαν, όχι μόνο αυτοί είναι ευτυχισμένοι και το νοικοκυριό τους διοικούν καλά, μα και τους άλλους ανθρώπους ωφελούν».

-«Οι μεν άνδρες στους νόμους του κράτους, οι δε γυναίκες στις των συζύγων τους επιθυμίες πρέπει να υπακούουν».

-«Όπως του αγάλματος, έτσι και του βίου όλα τα μέρη πρέπει να είναι αρμονικά».

-«Ούτε η γυναίκα χωρίς άντρα, ούτε η ελπίδα δίχως πόνο μπορεί να γεννήσει κάτι χρήσιμο».

-«Παιδεία και αρετή και γνώση όσο κι αν είναι άγνωστα στους πολλούς, είναι το πιο γλυκό πράγμα στη ζωή του ανθρώπου».

-«Σ' εκείνον που δυστυχεί, ακόμα και οι δίκαιοι κάνουν κακό».

-«Στις πόλεις τα τείχη, στις ψυχές οι γνώσεις που αποκτούμε με την εκπαίδευση, και στολισμό και ασφάλεια παρέχουν».

-«Το κάλλος είναι τυραννία που κρατάει λίγο καιρό».

-«Τους δύο αδερφούς ο Θεός τους έπλασε για μεγαλύτερη ωφέλεια από τα δύο χέρια και τα δύο πόδια και τα δύο μάτια και όσα άλλα έπλασε ζευγαρωτά στους ανθρώπους».

-«Χωρίς εξέταση μην τιμωρείς κανέναν».

SECRET REAL TRUTH

ΧΙΛΩΝ Ο ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΣ

«Στο πέτρινο ακόνι ξετάζεται ο χρυσός.

Εκεί ξεφανερώνεται ποιο το αληθινό και ποιο το ψεύτικο χρυσάφι.

Κι από την άλλη, στο χρυσάφι πάλι των καλών και των κακών ανθρώπων

ελέγχεται ο νους».

Το τραγούδι αυτό αποδίδεται στον Χίλωνα από τη Σπάρτη, που έγραψε, κατά την παράδοση, πολλά ποιήματα. Δε μας έχουν σωθεί όμως κι έτσι ο Χίλων δεν έμεινε ως ποιητής ούτε στη συνείδηση και την παράδοση των Ελλήνων ούτε στην παγκόσμια παράδοση. Γιατί ο Χίλων στους στίχους του ζωγράφιζε την πολιτική του ταυτότητα και τις αντιλήψεις του για τη ζωή. Γι΄ αυτό και οι συμπατριώτες του και σύγχρονοί του τον θεωρούσαν σοφό. Και μάλιστα ο βιογράφος του, ο Διογένης ο Λαέρτιος, διασώζει πως τον είχαν τιμήσει οι Λακεδαιμόνιοι με άγαλμα στο οποίο έγραψαν: Η πολεμόχαρη Σπάρτη γέννησε αυτόν εδώ τον Χίλωνα, που ήταν πρώτος, δηλαδή ο μεγαλύτερος Σοφός από τους επτά Σοφούς.
Μα και όσο ζούσε, οι Σπαρτιάτες τον τίμησαν με το ανώτατο αξίωμα του Εφόρου, που και ο ίδιος το τίμησε με τη στάση του και τη ζωή του, αγωνιζόμενος και πετυχαίνοντας τον περιορισμό της βασιλικής εξουσίας προς όφελος της κυριαρχίας του λαού.

Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα και μεις τον Χίλωνα μέσα από τα λόγια του και τις απόψεις του. Τον ρώτησαν λοιπόν κάποτε τι διαφέρουν οι μορφωμένοι από τους αμόρφωτους και κείνος απάντησε: Στις καλές ελπίδες, γιατί οι μορφωμένοι αντιμετωπίζουν το μέλλον με πιο αισιόδοξες προοπτικές, μπορούν να βλέπουν με πιο καθαρά μάτια το μέλλον. Κι ακόμα για κείνον τρία είναι τα πιο δύσκολα πράγματα: Το να σκεπάζεις με τη σιωπή σου εκείνα που πρέπει να μένουν μυστικά, το να οργανώνεις σωστά τον ελεύθερο χρόνο σου και, το να μπορείς να υπομένεις όταν σε αδικούν. Αλλά μήπως όλοι δεν ξέρουμε το «γνώθι σαυτόν», να γνωρίσεις δηλαδή τον εαυτό σου, ή το «η γλώσσα σου μη προτρεχέτω της διανοίας σου», δηλαδή να μη τρέχει πιο μπροστά η γλώσσα από το νου σου, ή  το «θυμού κράτει», δηλαδή να συγκρατείς το θυμό σου, η ακόμα το «μη επιθύμει τα αδύνατα», δηλαδή  να μην επιθυμείς πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν;

Βέβαια, σ΄ όλη τη ζωή του προσπαθούσε να τηρεί αυτό, που ο ίδιος συμβούλευε· το «νόμοις πείθου», δηλαδή να υπακούς στους νόμους. Μάλιστα λένε πως κάποτε πριν πεθάνει – από συγκίνηση καθώς μαρτυρείται, όταν υποδέχτηκε και αγκάλιασε τον ολυμπιονίκη γιο του – μεγάλος σε ηλικία, παρόλο που ήταν βέβαιος πως έζησε μια ζωή προσπαθώντας να τηρήσει τους νόμους, κάτι τον βασάνιζε: κάποτε που δίκαζε έναν φίλο του, ό ίδιος δεν μπορούσε παρά να εφαρμόσει τον νόμο και να τον καταδικάσει, έπεισε όμως έναν φίλο του δικαστή να τον αθωώσει. Κι έτσι, έλεγε, πως μπόρεσε να διασώσει και τα δύο, και τον νόμο και τον φίλο. Όταν όμως τον ρωτούσαν αν πίστευε πως είχε κάνει το σωστό, κατέληγε πως δεν μπορούσε να δώσει ό ίδιος απάντηση. Ακριβώς και γι΄ αυτόν τον λόγο, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Χίλων έμεινε στην παγκόσμια συνείδηση ένας σοφός, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΡΟΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

Ο Πλάτων στην Πολιτεία, με την προτεινόμενη παιδεία έχει ως μοναδικό σκοπό την όσο δυνατόν τελειοποίηση του ανθρώπου, ώστε τελικά αυτός να καταστεί ένας άριστος πολίτης για το καλό του συνόλου της πόλης.

Σύμφωνα δε με τις Πλατωνικές αντιλήψεις η παιδεία μπορεί να αρχίζει από την παιδική ηλικία, αλλά ποτέ δεν τελειώνει.

Μάλιστα τονίζει με έμφαση, εάν η πολιτεία ενδιαφέρεται να έχει άριστους επιστήμονες και τεχνίτες, ο πολίτης πρέπει από την παιδική ηλικία παίζοντας με το παιχνίδι που ταιριάζει στην προτίμησή του, συγχρόνως σπουδάζει και την εργασία με την οποία ως ώριμος πολίτης θα ασχοληθεί.

Αλλά αυτή η παιδεία αφορά τη μόρφωση των πολιτών από την παιδική ηλικία, η οποία όμως για να είναι ολοκληρωμένη, πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται με την παιδεία προς την αρετή, η οποία κάνει τον πολίτη να επιθυμεί να γίνει τέλειος, ώστε να γνωρίζει να άρχει και να άρχεται με δικαιοσύνη.

Διότι πρέπει όλοι μας να συμφωνήσουμε ότι καλοί πολίτες είναι εκείνοι οι οποίοι μπορούν να διοικούν τους εαυτούς τους και κακοί εκείνοι οι οποίοι δεν μπορούν.

Επίσης η παιδεία,

σύμφωνα με τις περί μεταλλάξεων θέσεις της Βιολογίας, δύναται με το πέρασμα του χρόνου να περάσει και στα γονίδια του κυττάρου, με συνέπεια σήμερα να έχουμε τον πολιτισμένο από τον πρωτόγονο άνθρωπο.

Να, γιατί έχει τόση μεγάλη σπουδαιότητα για τον πολιτισμό του ανθρώπου, διότι περνά στο γενετικό κώδικα των γονιδίων και προοδευτικά μεταφέρεται κληρονομικά ως ήθος του ανθρώπου.

Η ψυχή των νέων που προορίζονται για ηγέτες, αλλά και για κάθε νέο πολίτη, ο Πλάτων θεωρεί μεγίστη σπουδαιότητα ότι πρέπει να διαμορφώνεται προς την αρετή από τη νεαρή, από αυτή την απαλή ηλικία, διότι τότε εισχωρεί βαθειά στη ψυχή τους η παιδεία και χαράσσεται ως χαρακτήρας συμπεριφοράς επάνω στα άτομα.

Γι’ αυτόν τον λόγο ο Πλάτων λέει ότι δεν μπορεί η πολιτεία να αφήνει οποιονδήποτε να διδάσκει τους νέους πολίτες με δοξασίες αντίθετες από εκείνες που αποβλέπουν ώστε να γίνουν τέλειοι πολίτες.

Oι ποιητές και οι διηγηματογράφοι πρέπει να προσέχουν πολύ ώστε να συντάσσουν τα έργα τους ανάλογα με την ηλικία των παιδιών, διότι όσα εντυπώνονται στα μυαλά τους μένουν κατά κανόνα ανεξίτηλα και αμετάβλητα.

Είναι ανάγκη λοιπόν τα παιδιά από την πρώτη αρχή της ηλικίας τους να έχουν ακούσματα και εικόνες που να ευνοούν την ανάπτυξη της αρετής σε αυτά.

Πρέπει λοιπόν οι φύλακες από παιδιά να μάθουν να τιμούν τον Θεό και τους γονείς τους, αλλά συγχρόνως να μη θεωρούν ως κάτι το ασήμαντο και την ανάπτυξη της μεταξύ τους φιλίας και συναδελφικότητας.

Στη συνέχεια ο Πλάτων θα τονίσει ότι η αγωγή των φυλάκων πρέπει να είναι τέτοια, ώστε αυτοί να είναι ανδρείοι και αυτό θα επιτευχθεί όταν ελαττώσουν στον ελάχιστο δυνατό βαθμό τον φόβο για τον θάνατο.

Διότι έτσι μόνο, όταν δηλαδή θα ελευθερωθεί από τον φόβο του θανάτου, θα προτιμήσει τον ένδοξο θάνατο από την ταπεινωτική ήττα και την αιχμαλωσία, τα οποία πρέπει να μάθει να φοβάται περισσότερο από τον θάνατο.

Και ο Δημόκριτος χαρακτηρίζει ανόητους αυτούς τους ανθρώπους που φοβούνται τον θάνατο, εξ αιτίας της μεγάλης επιθυμίας αυτών για τη ζωή, έστω προφανώς κι αν ήταν δούλοι κάποιας άλλης κατάστασης, από τη οποίαν ο άνθρωπος λυτρώνεται μέσα από τον θάνατό του.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ : Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ

http://erevna-enimerwsi.blogspot.com/2010/09/blog-post_4082.html

Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ.

Η Εθνική συνείδηση είναι η γνώση και το βίωμα της ιδιαίτερης φύσης του Έθνους στο οποίο ανήκουμε, η συνείδηση όλων των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που αποτελούν το Έθνος, η γνώση του λαϊκού και φυλετικού χαρακτήρα, του πολιτισμού και της ιστορίας του, επιπλέον η συνείδηση του ότι ανήκουμε στο ίδιο Έθνος και των υποχρεώσεών μας προς αυτό.

Η Εθνική συνείδηση των Ελλήνων παρουσιάζεται πολύ πριν τους Περσικούς πολέμους, που αποτελούν ορόσημο στην εξέλιξής της. Πριν από τον 7ο π.Χ. αιώνα οι Έλληνες είχαν χαράξει γύρω τους ένα τείχος, που ξεχώριζε αυτό από τους άλλους λαούς τους ‘βαρβάρους”. Στην αφύπνιση του κοινού Ελληνικού αισθήματος συνετέλεσε και η επαφή των Ελλήνων μέσω των αποικιών, με άλλους λαούς, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν συνειδητά τα γνωρίσματα της φυλής τους, κοινά σ’ αυτούς και ξένα στους αλλόφυλους. Επίσης οι Πανελλήνιοι Αγώνες, Πύθια, Νέμεα, Ίσθμια, ιδιαίτερα δε τα Ολύμπια, από τους οποίους αποκείονταν οι βάρβαροι, συνέβαλαν στην τόνωση της Πανελλήνιας συνειδήσεως.

Αλλά η Πανελλήνια αυτή Εθνική συνείδηση δεν επέδρασε στην πολιτική ζωή των Ελλήνων, ο πολιτικός τοπικισμός τους δεν υποχώρησε. Η πόλις – κράτος, το κατ’ εξοχήν Ελληνικό πολιτικό πρότυπο, παραμένει ακλόνητο, ως την μεγάλη στιγμή της Μακεδονικής Ορμής. Πάντως το βίωμα των Περσικών πολέμων τόνωσε την συνείδηση των Ελλήνων και δημιούργησε τάσεις πανελλήνιας Εθνικής πολιτικής. Οι τάσεις αυτές απέβλεπαν στην κατάπαυση των εμφυλίων ερίδων, που μάστιζαν την Ελλάδα και την ανάληψη του Εθνικού πολέμου εναντίον των Περσών (Κίμων – Καλλικρατίδας). Δυστυχώς, η διαρχία Σπάρτης – Αθήνας έσυρε την Ελλάδα στον καταστρεπτικό Πελοποννησιακό πόλεμο. Η επαίσχυντος όμως Ανταλκίδειος ειρήνη, συνετέλεσε στην αναβίωση του ιδεώδους των Πανελλήνων. Ο Γοργίας στην Ολυμπία διακήρυξε την ανάληψη κοινού απελευθερωτικού Αγώνα κατά των Περσών, ο Ισοκράτης με Εθνικό παλμό ωθεί την Αθήνα και την Σπάρτη να συνδιαλλαγούν, για προπαρασκευή Πανελλήνιας στρατιάς “υπ’ Αθηναίων μεν και Λακεδαιμονίων στρατηγουμένης, υπέρ δε των συμμάχων ελευθερίας αθροιζομένης, υπό δε της Ελλάδος απάσης εκπεμπομένης, επί δε την των βαρβάρων τιμωρίαν πορευομένης” (Πανηγ. 185).

Ήταν ευτύχημα το γεγονός ότι η πνευματική ηγεσία του Ελληνισμού είχε συναίσθηση της Εθνικής της συνειδήσεως. Η Εθνική συνείδηση του Αριστοτέλη δεν δημιούργησε τον πολιτικό, τον στρατηλάτη Αλέξανδρο; Άς ασχοληθούμε όμως τώρα με την Εθνική συνείδηση του Πλάτωνα.

Ο Πλάτων πιστεύει στην κοινή καταγωγή των Ελλήνων. Οι Έλληνες μεταξύ τους λέει, είναι οικείοι και συγγενείς, ενώ με τους βαρβάρους είναι άσχετοι και ξένοι “φημί γαρ το μεν Ελληνικόν γένος αυτό αυτώ οικείον είναι και συγγενές, τω δε βαρβαρικώ οθνείον τε αλλότριον” (Πολιτεία 470γ).

Αρρώστεια είναι για τον Πλάτωνα, οι εμφύλιοι σπαραγμοι, γι’ αυτό τις συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων τις ονομάζει “στάσεις”, ενώ τις συγκρούσεις Ελλήνων βαρβάρων τις αποκαλεί “πολέμους”, μια και οι Έλληνες, όπως λέει, είναι φυσικοί πολέμιοι των βαρβάρων. Και συνεχίζει, όσον αφορά την στάση: “Όπου τύχη να ξεσπάση και χωριστή σε δύο η πόλη, αν αρχίσουν να καταστρέφουν ο ένας του άλλου τα κτήματα και βάζουν φωτιά στα σπίτια, τι αποτρόπαιο πράγμα που φαίνεται να είναι και πόσο αφιλοπάτριδες οι δύο μερίδες. Γιατί αλλιώς ποτέ δεν θα τολμούσαν να ρημάζουν έτσι την μητέρα που τους γέννησε και τους ανέστησε” (Πολ. 470 δ,ε) και πιό πάνω (470 α) σημειώνει ότι αποτελεί βεβήλωση να προσφέρουμε στα ιερά μας, λάφυρα Ελλήνων. Για τον Πλάτωνα δεν είναι δίκαιο οι Έλληνες να εξανδραποδίζουν πόλεις Ελληνικές, απεναντίας μάλιστα “του Ελληνικού γένους φείδεσθαι”. Ομοίως δεν επιτρέπει στους Έλληνες να έχουν Έλληνα δούλο.

Την αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων περί διαχωρισμού τους απ’ τους βαρβάρους αποδέχεται και ο Πλάτων. Δύο χαρακτηριστικά χωρία όπου η παραδοχή αυτή είναι σαφής: “Δια πάντων ανθρώπων Ελλήνων τε και βαρβάρων” (Επιστ. Ζ 335 α) και “εν ανθρώποις πάσι και Ελλήσι και βαρβάροις” (Νόμοι Γ 687 α).

Ο Πλάτων θεωρούσε τους Έλληνες, ως λαό του λόγου και ουσιώδες γνώρισμα του Ελληνικού ανθρωπίνου τύπου το φιλομαθές και το φιλόσοφο, αντίθετα γνώρισμα των βαρβάρων το θυμοειδές, το επιθυμητικό και το φιλοχρήματο, γνωρίσματα κατά τον ίδιον κατώτερα.

Ο Πλάτων υπερτάσσει το κοινό συμφέρον ολόκληρης της Ελλάδας, από εκείνο των πόλεων – κρατών, ακριβώς λόγω της βαθειάς Εθνικής του συνειδήσεως. Να και η θέση του σ’ ένα διαχρονικό πρόβλημα του Ελληνισμού : Στην Η’ επιστολή (353 ε) εκφράζει έντονα τον φόβο του για την απειλουμένη έκλειψη της Ελληνικής γλώσσας στην Σικελία.

Αλήθεια, σήμερα ποιός πνευματικός άνθρωπος ανησύχησε για τον ίδιο ακριβώς κίνδυνο, που και σήμερα υφίσταται, σε μεγαλύτερο μάλιστα βαθμό, στην Ν. Ιταλία και στην Σικελία; Ο Πλάτων μάλιστα υποδεικνύει το καθήκον των ομογλώσσων και ομοφύλων “τούτων δε χρή πάση προθυμία πάντας τους Έλληνας τέμνειν φάρμακον”.

Την Εθνική συνείδηση του Πλάτωνα μαρτυρά και η προσήλωσή του στην Ελληνική παράδοση. Αναφερόμενος στα Τρωϊκά, όπως και ο Όμηρος, αποκαλεί τους Έλληνες Αχαιούς, σέβεται το Μαντείο των Δελφών, της Δωδώνης και τον “πάτριον θεόν”. Γνήσια Ελληνικός είναι και ο Νόμος του περί συμμετοχής στους Τέσσερις Πανελλήνιους Αγώνες, που θα αποτελούσαν και σοβαρούς παράγοντες της ηθικής συνοχής του Ελληνισμού. Αλλά η τρανοτέρα εκδήλωση της Εθνικής συνειδήσεως του Πλάτωνος, είναι η παραδοχή του ότι η υπό ίδρυση ιδεώδης ΠΟΛΙΤΕΙΑ του θα είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ:

” Ην συ πόλιν οικίζεις, ούχ Ελληνίς έσται;
Δεί γι’ αυτήν, έφη” (Πολ.470 ε).

http://ellas2.wordpress.com

Διόπτρα Ήρωνος - Ήρων ο Αλεξανδρεύς

Η γεωδαιτική διόπτρα του Ήρωνα (1ος αι. μ.Χ.) είναι ένα φορητό εργαλείο που επιτρέπει γεωδαιτικές μετρήσεις επί της επιφάνειας της Γης. Μετρά αζιμούθια, ύψη, μήκη και γωνιακές αποστάσεις. Αποτελείται από ένα ξύλινο τρίποδο ύψους περίπου 50 εκατοστών, πάνω στο οποίο στηρίζονται το σκόπευτρο (γωνιόμετρο) και μία βαθμονομημένη πλάκα επί της οποίας κινείται. Το όργανο περιλαμβάνει μηχανισμό ακριβείας για οριζόντια και κατακόρυφη περιστορή του γωνιόμετρου με τη χρήση ατέρμονος κοχλία, καθώς και σκόπευτρο. Ο μηχανισμός ακριβείας είναι κατασκευασμένος από ορείχαλκο.

Με αυτήν την διόπτρα ο Ήρων μέτρησε την απόσταση Αλεξάνδρειας-Ρώμης

Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς (10 μ.Χ. – 70 μ.Χ.),

ήταν ένας Έλληνας μηχανικός και γεωμέτρης. Η πιο διάσημη εφεύρεσή του είναι η αιολόσφαιρα ή ατμοστρόβιλος, η πρώτη ατμομηχανή στην ιστορία.
Υπήρξε διευθυντής της περίφημης Ανώτατης Τεχνικής Σχολής της Αλεξάνδρειας, το πρώτο πολυτεχνείο. Λέγεται ότι ακολουθούσε την θεωρία των ατόμων. Ιδέες του Κτησιβίου ήταν βάση για κάποια από τα έργα του.
[Επεξεργασία]Συγγράμματα και εφευρέσεις

Τα παρακάτω έργα του Ήρωνα σώζονται ολόκληρα:
Πνευματικά (Ελληνικά, c. 60),
Αυτόματα (Ελληνικά),
Μηχανική (Αραβικά),
Μετρική (Αραβικά),
Δίοπτρα (Αραβικά).

Στην οπτική, ο Ήρων είχε προτείνει ότι το φως ακολουθεί το συντομότερο γεωμετρικά μονοπάτι. Αυτή η θεωρία δεν είναι πλέον αποδεκτή, κι έχει αντικατασταθεί με την αρχή του ελαχίστου χρόνου, που αποτελεί ειδική περίπτωση της αρχής της ελάχιστης δράσης.
Στη γεωμετρία, διατύπωσε και απέδειξε έναν τύπο, γνωστό ως ο τύπος του Ήρωνα, για τον υπολογισμό του εμβαδού ενός τριγώνου σε σχέση με τις πλευρές του. Επίσης σκέφτηκε μια επαναληπτική διαδικασία για τον υπολογισμό της τετραγωνικής ρίζας κάποιου αριθμού.
Στον Ήρωνα αποδίδονται οι εφευρέσεις πολλών ελεγκτικών μηχανισμών ανάδρασης που λειτουργούσαν με νερό, φωτιά και συμπιεσμένο αέρα σε διάφορους συνδυασμούς και η κατασκευή του πρώτου προγραμματιζόμενου αναλογικού υπολογιστή με ένα πολύπλοκο σύστημα γραναζωτών ατράκτων διάστικτων με καβίλιες και δεμένων με σχοινιά που στις άκρες τους είχαν βάρη (σακιά άμμου που άδειαζαν με την πάροδο του χρόνου) και χρησιμοποιείτο στην λειτουργία του αυτόματου θεάτρου του.
Στα "Μηχανικά" περιγράφονται πέντε βασικά τεχνικά εργαλεία: βαρούλκο, μοχλός, πολύσπαστο (τροχαλίες), σφήνα, ατέρμων κοχλίας.
Στο σύγγραμά του "Διόπτρα" περιγράφει το οδόμετρο, το ναυτικό δρομόμετρο (παραλλαγή του οδομέτρου για χρήση σε πλοίο).
Στα "Πνευματικά" περιγράφεται αναλύεται η λειτουργίας της αιολόσφαιρας (η πρώτη ατμομηχανή), η αυτόματη πόρτα για ναούς ή θέατρα, αυτοματισμοί για το θέατρο του, όπως για παράδειγμα πολλαπλές εναλλασσόμενες σκηνές κινούμενων μορφών που συνοδεύονταν από οπτικά και ηχητικά εφέ.
Τα "Αυτόματα" είναι το αρχαιότερο γνωστό κείμενο με περιγραφές αυτόματων μηχανικών συστημάτων, ικανών να κάνουν προγραμματισμένες κινήσεις.

Σχέδια και εφευρέσεις

συντριβάνι που λειτουργούσε με πεπιεσμένο αέρα (στα Πνευματικά)
σιφώνια (στα Πνευματικά)
μηχανή κατασκευής σπειρώματος ξύλινων βιδών ύδραυλις
μηχανικός κερματοδέκτης που λειτουργούσε με νομίσματα και έδινε νερό
χειροκίνητος καταπέλτης
οδόμετρο: αυτόνομη κατασκευή, προσαρμόσιμη σε οποιοδήποτε τροχοφόρο (άρμα), αποτελούμενη από ένα σύμπλεγμα από οδοντωτούς τροχούς και ατέρμονες κοχλίες, ικανούς να μεταφέρουν την κίνηση του τροχού του άρματος και να την μετατρέψουν σε μονάδες μέτρησης μήκους, που καταγράφεται από ένα σύστημα δίσκων στο πάνω μέρος της συσκευής.
κινητό αυτόματο: αυτόνομη συσκευή, ικανή να κινείται από μόνη της. Η κίνηση των αυτομάτων προκαλείται από την πτώση ενός μολύβδινου βάρους, που είναι δεμένο με νήμα με τον κινητήριο τροχό. Ο προγραμματισμός των κινήσεων επιτυγχάνεται με δεξιόστροφες ή αριστερόστροφες περιελίξεις του νήματος πάνω στον κινητήριο άξονα π.χ. κινητό αυτόματο θέατρο μικρός περίοπτος ναός, που ήταν ικανός να κινείται και να κινεί επίσης τις μορφές που το στόλιζαν.

http://ellinon-pnevma.blogspot.com

ΕΠΟΧΕΣ- ΓΕΝΗ- ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ…

Θέλω να ξεκινήσω το θέμα με κάποιες αναφορές από τους αρχαίους μεγάλους συγγραφείς μας, γιατί είναι απόλυτα απαραίτητο να συνδεθεί αυτό το κεφάλαιο με αυτές τις παραπομπές. Θα καταλάβετε για πιο λόγο στην συνέχεια.
Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα για κάποια όπλα που : «…δύναμη είχαν και φωνή και νόηση και φρένες και τέχνες είχαν διδαχθεί…», από τον Ήφαιστο όπως ισχυρίζεται ο μεγάλος συγγραφέας μας.
Ακόμη λέει για τα πλοία των Φαιάκων ότι ταξίδευαν μόνα τους ( αυτόματη πλοήγηση), «χωρίς τιμόνια», και δεν έχαναν τον δρόμο τους, ούτε βούλιαζαν.
Ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη» παρουσιάζει τις Ωκεανίδες και τον πατέρα τους Ωκεανό να ταξιδεύουν με ιπτάμενα οχήματα. Μάλιστα ακριβώς όπως το διαβάζεται, ρίξτε μία ματιά στους στίχους 277 έως 297 και θα δείτε του λόγου το αληθές.
Ο Δαίδαλος όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερο άρθρο μας είχε κατασκευάσει αυτόματα με ανθρώπινο παρουσιαστικό που μπορούσε να μετακινείται.
Αυτόματο ( ρομπότ) ήταν ο Τάλως ο μηχανικός φρουρός της Κρήτης που τον κατέστρεψαν οι Αργοναύτες όταν τους επιτέθηκε. Ο Τάλως, όπως διαβάζουμε στα αρχαία κείμενα, μπορούσε να διανύσει ολόκληρο το νησί, τρεις φορές την ημέρα και επιτηρούσε όλο το πέλαγος και το Κρητικό αλλά και το Λιβυκό, μάλιστα αν έβλεπε πλοίο από μακριά μπορούσε να αντιληφθεί αν ήταν φιλικό ή εχθρικό και να το απωθήσει από μία πιθανή επίθεση κατά του νησιού. Λέγεται πως πέταγε κόκκινες φωτιές από τα μάτια του και μπορούσε με αυτό τον τρόπο να κατακαύσει τα εχθρικά πλοία. Να υποθέσουμε ότι ήταν ακτίνες λέιζερ; Γιατί όχι;
Ακόμη κάποιες αναφορές έχουν γίνει σχετικά με το Μαντείο του Άμμωνα-Δία όπου υπήρχε ένα ομοίωμα του Θεού που μπορούσε να περπατά, να μιλά, να κουνά το κεφάλι του και να απαντά στις ερωτήσεις των προσκυνητών.
Μήπως όμως και στα Αργοναυτικά δεν γίνεται λόγος για το ιερό ξύλο με το οποίο κατασκευάστηκε η Αργώ, μετά από υπόδειξη της Θεάς Αθηνάς, και είχε την ικανότητα να μιλά; Ο Ιάσωνας έπαιρνε οδηγίες από την Αργώ για το ποια πορεία θα ακολουθήσει, ακόμη και για το πώς θα κάνει κάποια πράγματα που θα το έφερναν πολύ πιο κοντά στην θετική έκβαση της ολοκλήρωσης της αποστολής του. « Ομιλούσα δρύν» της πλώρης λένε τα Αργοναυτικά. Αλλά τα «περίεργα» δεν σταματούν μόνο στην ομιλία. Περνούν στο πέταγμα της Αργούς, σε πολλά σημεία γίνεται αναφορά για ιπτάμενη πορεία, αλλά και για τις ικανότητες που είχαν τα μέλη του πληρώματός της από τα οποία κάποια έβλεπαν πολύ μακριά, άλλα ακόμη και πίσω από εμπόδια και άλλα ακόμη και κάτω από το υπέδαφος ( Λυγκεύς). Ακόμη και την ικανότητα να πετούν!!!
Στην «Θεογονία» (στιχ. 159, 161, 162) περιγράφεται η διαδικασία της τήξης του σιδηρομεταλλεύματος και παραγωγής σιδήρου.
Παρόμοια περιγραφή όπου λειτουργού μεταλλουργικές εγκαταστάσεις υπάρχουν και στον Όμηρο στην Ιλιάδα στιχ. 468- 473, όπου γίνεται λόγος για έναν άξονα άρματος, ένα ρόπαλο και στην Οδύσσεια ο Μέγης αναχωρεί από το Ιόνιο για τον Τέμεση με φορτίο σιδήρου. Αυτό σαφώς και μας οδηγεί στην σκέψη ότι γινόταν εξαγωγή σιδήρου.
Άλλωστε στα Πιέρια βρέθηκε προϊστορικό λατομείο που οι βράχοι είναι κομμένοι με μεγάλη ακρίβεια και υπάρχουν τέλειες παράλληλες αυλακώσεις στα βραχώδη τοιχώματα. ( αναφορά από το έργο του Κ. Ζήση «Αινίγματα από το βασίλειο του Ανθρώπου»).
Να πούμε ακόμα ότι ο Όμηρος αναφέρει στο σημείο όπου μιλά για την μάχη στον Σκάμανδρο, στην Ιλιάδα, ότι οι Αχαιοί απειλούμενοι σώθηκαν αφού έβαλαν φωτιά στα νερά του ποταμού. Μήπως αυτό θυμίζει το υγρό πυρ; Αυτό που η συμβατή ιστορία, δηλαδή αυτή που θέλουν κάποιοι να μας πείσουν ότι είναι η ιστορία, αποδέχεται ότι το εφηύραν οι Βυζαντινοί περί το 673 μ.Χ; !!!
Να κάνουμε εδώ μία παρένθεση για να σημειώσουμε κάτι που έχει μία ιδιαίτερη αξία. Ο Καλλίνικος που εφηύρε το υγρό πυρ, κατά την συμβατή ιστορία πάντα, καταγόταν από την Ηλιούπολη της Συρίας. Προφανώς στο ιερό του Μπααλμπέκ της Συρίας σώζονταν τα μυστικά του υγρού πυρός και είναι ο Καλλίνικος που τα δίνει στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο που επέτυχε έτσι να νικήσει τους Άραβες που πολιορκούσαν την Κωνσταντινούπολη, αφού τους κατέκαψε μ' αυτό.

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

ΤΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ…

Πολλές φορές βλέπουμε την συμβατική ιστορία ή ακόμη και την αρχαιολογία να κάνει λόγο για έλλειψη στοιχείων που δεν επιτρέπουν να υποστηρίξουμε το ένα ή το άλλο που από πολλά διαφορετικά σημεία, κυρίως παράδοση, είναι κατά κάποιο τρόπο καταφανή.
Κάπως έτσι θα ακούσουμε ή θα διαβάσουμε θέσεις αρμοδίων επιστημόνων που κάνουν λόγο για δημιουργούς πολιτισμών που καμία σχέση δεν έχουν με αυτά που στην πραγματικότητα ισχύουν.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΑΡΧΑΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Mε το τρίπτυχο του “γνώθι σαυτόν”, του “μηδέν άγαν” και του “μέτρον άριστον”, ο Απόλλων καθοδηγεί την υγεία μας και μας αποκαλύπτει τον τρόπο της αυτοθεραπείας.

Θεραπευτής των θεών, ο Απόλλων υποδεικνύει στούς θνητούς τα μέσα της αυτοθεραπείας, διά της ψυχολογίας του βάθους. Όμως σήμερα η ψυχολογία του βάθους δέν είναι βαθυτέρα του απολλωνείου “γνώθι σαυτόν”, ούτε σοφωτέρα του “μηδέν άγαν” και του “μέτρον άριστον”. Οι δύο αυτές παραινέσεις συνοδεύουν το “γνώθι σαυτόν” και επιτρέπουν στον νού μας να αναγνωρίζη τις ελλείψεις και τις υπερβολές του, ώστε να προβαίνη σε αυτοθεραπεία, διακρίνοντας και εξισορροπώντας υπερβολές και ελλείψεις.

Τό Μαντείον των Δελφών, με τα τρία προαναφερθέντα παραγγέλματα, δεσπόζει και σήμερα με την θεραπευτική του δύναμη στην διάνοιά μας, εφ’ όσον επιθυμούμε να κρατάμε τα ηνία της υγείας, ως απολλώνιοι ηνίοχοι.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η ιπποκράτεια δίαιτα κατά της γήρανσης

ΜΑΚΡΟΖΩΙΑ

Τον 4ο π.Χ. αιώνα ο Ιπποκράτης δίδασκε μέσα απ’ τον πασίγνωστο αφορισμό του ότι: «Φάρμακό σας ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας.» Μετά από χίλια επτακόσια περίπου χρόνια σιγής αρκετοί σύγχρονοι επιστημονικοί φορείς του πλανήτη μας ύστερα από σχετικές μελέτες και πειραματισμούς αναγνώρισαν πρόσφατα, ότι ο Κώος ιατροφιλόσοφος είχε δίκιο. Στο άρθρο αυτό θα δούμε την πορεία των διατροφικών συνηθειών των ανθρώπων απ’ την αρχαία στην σύγχρονη εποχή. Επίσης θα δούμε τις διατροφικές αξίες από αρκετές άγνωστες, παρεξηγημένες και ξεχασμένες κατηγορίες τροφών, εκείνες, που σύμφωνα με τις έρευνες των αρχαίων θεραπευτών και των συγχρόνων επιστημονικών κέντρων, μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο την υγεία και την μακροζωία.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ

"Η βοτανοθεραπεία στους αρχαίους Ελληνες ιατρούς"

Στα έργα των αρχαίων Ελλήνων ιατρών, στα οποία αρχίζει να εμφανίζεται η επιστημονική ιατρική, καταγράφεται ένας μεγάλος αριθμός φαρμάκων από το φυσικό περιβάλλον ιδιαίτερα από τα φυτά, τα βότανα. Δάσκαλος της βοτανοθεραπείας θεωρείται οκένταυρος Χείρων, που ζούσε στο Πήλιο, με τα πολυάριθμα φυτά και βότανα. Από αυτόν διδάχθηκε ο ευρετής της Ιατρικής Ασκληπιός και στη συνέχεια οι γιοί του Μαχάων και Ποδαλείριος, οι οποίοι συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Στην εικόνα ο Απόλλων, ο Χείρων και ο Ασκληπιός σε παράσταση του 1ου αι. μ. Χ.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΑ ΤΗΝ ΒΟΤΑΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΔΩ

Η Αστρονομία στην Αρχαία Ελλάδα

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ (ΒΛΕΠΕ ΤΖΟΥΛΙΑ) Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ

ΜΕ ΤΙΜΗ
Βασίλειος Στυλιανέσης
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Μετά τον Ορφέα, τον Ησίοδο και τον Όμηρο αρχίζει η επιστημονική ανάπτυξη της Αστρονομίας στην Ελλάδα με τον Θαλή, περίπου το 600 π.Χ., η οποία χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια μιας σειράς αστρονόμων να διατυπώσουν νόμους για τα παρατηρούμενα αστρονομικά φαινόμενα. Στην προσπάθεια τους αυτή ανάπτυξαν και διάφορες υποθέσεις σχετικά με τη δομή και την αρχή του σύμπαντος (κοσμολογία).

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΕΔΩ

ΟΛΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ

Ου χρη δε τους τοσαύτης ακούοντας διαφοράς νομίζειν εναντιολογίας είναι ταύτας των φιλοσοφησάντων, όπερ τινές ταις ιστορικαίς μόναις αναγραφαίς εντυγχάνοντες και μηδέν των λεγομένων συνιέντες ονειδίζειν επιχειρούσι, καίτοι μυρίοις σχίσμασιν αυτοί κατεσχισμένοι ου περί τας φυσικάς αρχάς (τούτων γαρ ουδέ όναρ επαΐουσιν ), αλλά περί την καθαίρεσιν της θείας υπεροχής. ουδέν δε ίσως χείρον ολίγον παρεκβάντα τοις φιλομαθεστέροις επιδείξαι, πως καίτοι διαφέρεσθαι δοκούντες οι παλαιοί περί τας των αρχών δόξας, εναρμονίως όμως συμφέρονται.

Αυτοί που ακούν για την ύπαρξη κάποιων πολύ μεγάλων διαφορών μεταξύ των φιλοσόφων, δεν πρέπει να μένουν με την εντύπωση ότι οι διαφορές αυτές είναι αντιφάσεις όλων όσων φιλοσοφούν.

Αυτή την περί αντιφάσεως άποψη επιχειρούν να προβάλλουν ορισμένοι, μόνο και μόνο για να κοροιδέψουν. Βέβαια κάτι τέτοιο το κάνουν όσοι έχουν απλώς μια επαφή αναγνώστη με τα πράγματα ή για να είμαστε ακριβείς όσοι έχουν επαφή μόνο με τις ιστορικές αναγραφές. Ουσιαστικά δηλαδή δεν καταλαβαίνουν τίποτε από όσα λέγονται. Ασε που είναι χωρισμένοι και οι ίδιοι σε χίλια κομμάτια όχι μόνο σε ότι αφορά τις φυσικές αρχές ( διότι αυτές ούτε στα όνειρα τους δεν μπορούν να τις γνωρίσουν), αλλά και σε σχέση με την καθαίρεση της θεικής ανωτερότητας.

Δεν είναι κακό λοιπόν, κάνοντας μια μικρή παράκαμψη, να δείξω σε αυτούς που θέλουν πραγματικά να μάθουν, πως παρά το γεγονός, ότι οι απόψεις των παλαιών σχετικά με τις αρχές φαίνεται να διαφέρουν και οι ίδιοι μοιάζει να διαφωνούν, τελικά κατά βάθος συμφωνούν αρμονικά μεταξύ τους.

Σιμπλίκιος – Σχόλια στο Φυσικής Ακροάσεως του Αριστοτέλους 9.28.32
(η μετάφραση είναι από το πολύ καλό βιβλίο «Ηράκλειτος και Παρμενίδης» του Ευάγγελου Βαρβαρέσου- Εκδόσεις Κώδικας)

ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ - ΕΙΔΗ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Πως όμως ζεί η ψυχή μέσα στον κόσμο της γέννησης και πως τελικά κατορθώνει να ομοιωθεί με τους θεούς, να εκθεωθεί δηλαδή με την έννοια που ήδη ξεκαθαρίσαμε σε προηγούμενη ανάρτηση ;

Κατά την κατάβαση της στον κόσμο της γέννησης., η ψυχή ερχόμενη σε επαφή με τις υλικές δυνάμεις, επηρεάζεται από τις αισθήσεις της, με αποτέλεσμα να ενεργεί με "αλλοιωμένες" δυνάμεις, έχοντας τους ουσιώδεις λόγους της ( δηλαδή τις αιτίες που υπάρχουν μέσα στην ουσία της ) ανεκδήλωτους, με αποτέλεσμα οι ροπές που παρουσιάζει να την αναγκάζουν να ενσαρκώνεται, ώστε να ικανοποιεί σε πρώτη φάση αποκλειστικά ότι "απαιτεί" η άλογη ψυχή της ( θυμοειδές, επιθυμητικό), δηλαδή κυριαρχούμενη από τα ένσττικτα της, τα πάθη της και τις επιθυμίες της.
Αυτό είναι το κατώτερο είδος ζωής.

Οσο όμως συνεχίζονται οι ενσαρκώσεις της, η ψυχή μειώνοντας τις ροπές που έχει και αναπτύσσοντας τις νοητικές της λειτουργίες, ενεργοποιώντας δηλαδή τους ουσιώδεις λόγους της, αποκτά άλλη εικόνα των πραγμάτων. Εχει ολοένα και μεγαλύτερη επαφή με νοητικά πράγματα και αλλάζοντας τον τρόπο ζωής της, διαμορφώνει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ενισχύσει αυτή την ροπή προς ανώτερες αξίες. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι να αρχίσει να ασχολείται με τον διαλογισμό, ώστε να μπορέσει να συνειδητοποιήσει ποιά είναι η αληθινή της ψύση και ποιά είναι η πραγματική λειτουργία των πραγμάτων.
Αυτό είναι το δεύτερο είδος ζωής.

Οταν κατορθώσει τελικά να ενεργοποήσει πλήρως τους ουσιώδους λόγους της και να μηδενίσει τις όποιες ροπές και έλξεις έχει προς υλικά πράγματα, και κατ'επέκταση προς τον κόσμο της γέννησης, τότε ουσιαστικά γίνεται όμοια με τους θεούς, γίνεται δηλαδή μια τέλεια ανθρώπινη ψυχή, η οποία πια ζει με τους θεούς μια ζωή που δεν είναι δική της αλλά των θεών ( ουχ εαυτής ούσαν αλλ'εκείνων όπως πολύ χαρακτηριστικά μας λέει ο Πρόκλος ) συνδεόμενη με το ΕΝ.
Αυτό είναι και το τρίτο και ανώτερο είδος ζωής της ψυχής.

-----
Λέμε λοιπόν ότι στην ψυχή υπάρχουν τρία είδη ζωής. Το ένα άριστο και τελειότατο, στην βάση του οποίου συνδέεται με τους θεούς και ζει την κατ'εξοχήν συγγενική προς τους θεούς ζωή, που χαρακτηρίζεται από ενότητα μέσα στην απόλυτη ομοιότητα της, ζωή που δεν είναι της ψυχής αλλά των θεών ( ουχ εαυτής ούσαν αλλ'εκείνων ) ξεπερνώντας αφ'ενός τον δικό της νου και στερεώνοντας αφ' ετέρου το άρρητο σύμβολο της ενιαίας υπόστασης των θεών, συνδέοντας το όμοιο με το όμοιο, το φως του νοητού κόσμου με το δικό της φως, το ενοειδές της δικής της ουσίας και ζωής με το ΕΝΑ που βρίσκεται πάνω από κάθε ουσία και από κάθε ζωή.

Το δεύτερο ως προς την σεβασμιότητα και την δύναμη είδος, τοποθετημένο ως μεσαίο στο μέσο της ψυχής, είναι αυτό με το οποίο επιστρέφει προς τον εαυτό της μετά την κατάβαση από την ένθεη ζωή και θέτοντας ως αρχή της ενέργειας του νου και την αληθινή γνώση, ξεδιπλώνει τους πολλαπλούς λόγους, θεάται τις κάθε λογής εναλλαγές των μορφών, συγκεντρώνει σε ένα το υποκείμενο και το αντικείμενο της νόησης και απεικονίζει την νοερή ουσία, περικλείοντας σε ένα την φύση των νοητών.

Τρίτο είδος μετά τα παραπάνω είναι αυτό που έρχεται σε επαφή με τις υποδεέστερες δυνάμεις και ενεργεί μαζί με εκείνες, χρησιμοποιώντας εικόνες της φαντασίας και άλογες αισθήσεις, γεμάτη καθ'ολοκληρίαν από τα κατώτερα.
Πρόκλος - Σχόλια στην Πολιτεία 2.177

ΕΣΤΑΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ EMPEDOTIMOS ATHENIAN

Πλάτων (427-347 π.Χ.)

ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ Κας ΑΜΑΛΙΑΣ ΗΛΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΜΕ ΤΙΜΗ

Βασίλειος Στυλιανέσης

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

“Αν ο άνθρωπος διερευνήσει τον εαυτό του και αποδεχθεί τα όρια του, τότε η συμπεριφορά του απέναντι στους συνάνθρωπους του, στην πόλη, στους Θεούς και στη φύση θα είναι ορθή”.
Πολιτεία ( 427B )

Ο Πλάτων, υπήρξε ο δεύτερος της μεγάλης τριάδας των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων -Σωκράτης, Πλάτων και Αριστοτέλης- που έθεσαν σε συνάφεια ο ένας προς τον άλλον τα φιλοσοφικά θεμέλια του Δυτικού πολιτισμού. Ήταν φιλόσοφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κολλυτό της Αττικής το 427 π.Χ. ήταν γιος των αριστοκρατικών Αρίστωνα και Περικτιόνης. Ο πατέρας του καταγόταν από τη γενιά του Κόδρου και η μητέρα του απ’ τη γενιά του Σόλωνα. Είχε δύο αδερφούς, τον Αδείμαντο και το Γλαύκωνα. Το πρώτο του όνομα ήταν Αριστοκλής, στην εφηβεία του όμως ονομάστηκε Πλάτωνας λόγω του ότι είχε πλατύ στέρνο και μέτωπο.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΑΛΙΜΟΥ

Από την Ιωάννα Δρακουλάκου

ΘΕΜΑ: «Τεχνικές του Θουκυδίδη μεταξύ ιστορικής έρευνας και λογοτεχνικής αναπαράστασης».
«Τhucydides’ Techniques between Historical Research and Literary Representation”
O Δήμος Αλίμου, ως γενέτειρα πόλη του Θουκυδίδη, διοργανώνει από τις 7 ως και τις 11 Απριλίου 2010 το Δ΄ Διεθνές Συμπόσιο για τον Θουκυδίδη, με θέμα: «Τεχνικές του Θουκυδίδη μεταξύ ιστορικής έρευνας και λογοτεχνικής αναπαράστασης».
Η Τελετή Έναρξης του Συμποσίου θα πραγματοποιηθεί στις 7 Απριλίου στην αίθουσα Τελετών της Παλαιάς Βουλής. Οι εργασίες του Συμποσίου θα διεξαχθούν στο Αμφιθέατρο του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης στις 8 Απριλίου και θα συνεχιστούν στις 9 & 10 Απριλίου σε αίθουσα του Ζαππείου Μεγάρου.
Το Δ΄ Διεθνές Συμπόσιο για το Θουκυδίδη , αποτελεί πλέον θεσμό για την ελληνική και διεθνή επιστημονική κοινότητα αλλά και για τους δημότες του Αλίμου .

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ Συμπόσιο Θουκυδίδου

Είμαστε σίγουρα απόγονοί τους;

Ελληνικό Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή του Χρυσού Αιώνα της Δημοκρατίας της ...Ελλάδας ΜΑΣ.

Aναφέρεται εδώ η περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής.

Ο νόμος απαιτούσε τα εξής:

1) Να είναι Έλλην πολίτης

2) Nα κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία

3) Nα ΜΗΝ είναι κίναιδος και

4) Να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει, καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.

Εάν τηρούνταν όλα αυτά τότε ο εν λόγω κύριος, μπορούσε να γίνει βουλευτής.

Αν ο κύριος αυτός πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα, τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα.

Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ.

Αν ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ την Αθήνα

η ποινή ήταν :

AΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ !!!

5^ος π.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ΧΡΥΣΟYΣ ΑΙΩΝ του ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

21^ος μ.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ΑΠΑΤΗΛΟΣ ΑΙΩΝ του ................... (όποιο όνομα πολιτικού και να βάλουμε μέσα είμαστε)

Ευχαριστούμε τον φίλο Νίκο Τ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΔΟΞΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΟΣ

Αυτά εξιστορούνται περί της Ιφιγένειας στην Οδύσεια του Ομήρου όμως κατά άλλες πηγές λέγεται πως όταν η Κλυταιμνήστρα πληροφόρησε τον Αχιλλέα για το δόλο που μεταχειρίστηκε ο Αγαμέμνων ώστε να θυσιάσει την κόρη του, ο Αχιλλέας επειδή ενεπλάκη το όνομά του πήγε στο στρατόπεδο και έκαμε τέτοια φασαρία λέγοντας πως αν τολμήσει κανείς και πειράξει έστω και μια τρίχα της θα έχει να κάνει μαζί του.

Μετά, αργά την νύχτα την πήρε κρυφά και την φυγάδευσε στην Ταυρίδα για να την φυλάει εκεί ο βασιλιάς των Σκυθών.Λέγεται μάλιστα πως ο Αχιλλέας έκανε μαζί της ένα παιδί, τον Πύρρον. Ακόμη πηγές άλλες μας πληροφορούν όπως αναφέρει ο Σταγειρίτης, πως η Ιφιγένεια ήταν κόρη του Θησέα από την Ελένη. Ακόμη πως ήταν κόρη του Αγαμέμνονα αλλά από την Χρυσηϊδα όπως και ο Χρήσης που αναφέρεται ως αδερφός της. Και πως μετά την άλωση της Τροίας περιπλανόμενοι ο μεν Χρύσης πεθανε στην Χρυσούπολη της Χαλκιδώνας την δε Ιφιγένεια άρπαξαν οι Σκύθες και την έκαναν Ιέρεια της Αρτέμιδος στην Ταυρίδα.

Αλλά ας επανέλθουμε στον Αγαμέμνονα ο οποίος μετά την θυσία της ελάφου που έβαλε η Θεά Άρτεμις στον βωμό αντί της Ιφιγένειας, κατάφερε να εξιλεωθεί για την πράξη του και έτσι φύσηξε ούριος άνεμος που βοήθησε επιτέλους τον Ελληνικό στόλο να αποπλεύσει από την Αυλίδα με προορισμό το Ίλιον.

Περί του μακροχρόνιου πολέμου εκεί δεν θα αναφερθούμε επί του παρόντος, παρά μονάχα πως αφού μετά δέκα χρόνια επέτυχαν την άλωση της πόλης επέστρεψαν στην Ελλάδα. Να σημειώσουμε όμως εδώ τα εξής γεγονότα που σηνέβηκαν πριν την αναχώρηση.

Ο Αίας ο του Οϊλέως ή Λοκρός ή Αίας ο μικρός ή Μείων επειδή ήταν πιο μικρός από τον άλλο Αίαντα τον Ταλαμώνιο, μετά την άλωση της Τροίας μπήκε με αιματοβαμένα ακόμη τα χέρια του στον ναό της Αθηνάς όπου βρισκόταν η Ιέρεια της θεάς, κόρη του Πριάμου η Κασσάνδρα με την εικόνα της Θεάς στα χέρια της. Ο Αίας έσυρε την Κασσάνδρα έξω από τον ναό και τότε ο Οδυσσέας τον κατηγόρησε πως την είχε βιάσει μέσα στον ναό,κάτι που έβγαλε ως συμπέρασμα από τον τρόμο που είχε ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της η Ιέρεια της Θεάς.

Την Κασσάνδρα την πήρε ο Αγαμέμνων ως λάφυρο, αλλά ο στρατός ήταν εξοργισμένος με τον Αίαντα. πριν ξεκινήσουν για την επιστροφή ο Κάλχας είπε πως η οργή της Θεάς Αθηνάς για την Ιέρειά της επέβαλε εξιλέωση και τότε ο Οδυσσέας πρότεινε να λιθοβολιθεί ο Αίας. Όμως εκείνος κατέφυγε στον Ναό ικέτης και ορκίστηκε πως δεν αληθεύει τίποτε από αυτά που ισχυρίστηκε ο Οδυσσέας και την αλήθεια των λόγων του επιβεβαίωσε και η Κασσάνδρα. Όμως η προφητεία του Κάλχα έπρεπε να ληφθεί υπ' όψιν. Τότε ήταν που διαφώνησε ο Αγαμέμνων με τον Μενέλαο ο οποίος ήθελε να φύγει χωρίς να γίνει η θυσία της εξιλέωσης. Έτσι ο Αγαμέμνων έμεινε στην Τροία για την θυσία και ο Μενέλαος με τους υπόλοιπους Έλληνες και τον Οδυσσέα έφυγαν και πήγαν στην Τένεδο όπου και πάλι μια φιλονικία ανάμεσα στον Μενέλαο και τον Οδυσσέα χώρισε και αυτούς και ο μεν Μενέλαος με τους Νέστωρα και Διομήδη επέστρεψαν στην πατρίδα ο δε Οδυσσέας γύρισε πίσω στον Αγαμέμνονα.

Και αφού ο Αρχιστράτηγος έκανε όπως ο Κάλχας του είχε υποδείξει την θυσία-εξιλέωση, αναχώρισε για τις Μυκήνες με την Κασσάνδρα ως λάφυρο της πτώσης του Ιλίου. Όταν έφθασε στις Μυκήνες μέγας νικητής και τροπαιούχος έστησαν τρανή γιορτή για τα επινήκεια. Και ενω ετοιμαζόταν ο Αγαμέμνων για το συμπόσιο έδωσε η Κλυταιμνήστρα σ' αυτόν ένα χιτώνα άνευ χειριδίων και τραχηλίδος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σταγειρίτης. Και έτσι καθώς μπλέχτηκε μέσα στο ύφασμα ο Αγαμέμνων και απεγνωσμένα προσπαθούσε να ελευθερωθεί απ' αυτό, τον κτύπησε η Κληταιμνήστρα με τον πέλεκυ και στην συνέχεια ο Αίγισθος με το ξίφος.

Έτσι πέθανε άδοξα ο Αγαμέμνων τον οποίο ο λαός των Μυκηνών τιμούσε έχοντας στήσει αγάλματά του σε πολλά μέρη. Ο Σταγειρίτης λέει συγκεκριμένα γι' αυτόν: " Ήτον δε μεγαλόσωμος, ωραίος, λευκός,ευπώγων,ευρυμέτωπος,μελανόθριξ,ευσχήμων,ευπαίδευτος και Θεοίς όμοιος. Όθεν ο Πρίαμος ιδών αυτόν από του πύργου ηρώτησεν: " Όστις όδ' έστιν Αχαιός ανήρ ηϋς τε μέγας τε. Καλόν δ' ούτω εγών ούπω ίδον οφθαλμοισιν. Ούδ' ούτω γεραρόν, Βασιλήϊ γαρ ανδρί έοικε. Η δε Ελένη απεκρίθη: Ούτος γ' Ατρείδης ευρυκρείων Αγαμέμνων, αμφότερον βασιλεύς τ' αγαθός, κρατερός τ' αιχμητής."

Και έτσι χάθηκε ο Μέγας Αρχιστράτηγος των Ελλήνων ο Βασιλιάς των πολύχρυσων Μυκηνών , ο αγαμέμνων ο πορθητής του Ιλίου!!! Άδοξα θα έλεγε κανείς, αφού σε κανένα πεδίο μάχης δεν έπεσε αλλά δυστυχώς αποδέκτης και αυτός της κατάρας των Τανταλιδών έμελε να πάει από χέρι δικού του ανθρώπου, από το αίμα του τον γιό του αδερφού του Θυέστη, τον Αίγισθο! Στην ουσία μετά τον θάνατο του Αγαμέμνονος οι Ατρείδες χάνουν την αίγλη και δύναμή τους και η χρυσή λάμψη των Μυκηνών αρχίζει να ξεθοριάζει... Όμως λίγο πριν σβήσει οριστικά αυτή η λάμψη και οι ίδιες οι Μυκήνες κάποια γεγονότα ακόμη είναι να συμβούν με τους απογόνους
ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ:ΠΕΡΙ ΑΡΕΤΩΝ

Οι αρετές κατηγοροιοποιούνται ως εξής :

1. Φυσικές Αρετές: Είναι κοινές με τα ζώα, είναι συνυφασμένες με την σωματική κράσηέμψυχο σώμα ή είναι αντανακλάσεις του λόγου όταν δεν εμποδίζονται από δυσκρασία ή οφείλονται σε προηγούμενη ζωή.

Ο Πλάτων τις μελετά στον Πολιτικό (306a5-308b9) και στους Νόμους (XII 963c9-e9).

2. Ηθικές Αρετές: Αποκτώνται με εθισμό και δόξα.

Είναι αρετές των σωστά ανατρεφόμενων παιδιών και υπάρχουν και σε κάποια ζώα. Επειδή είναι ανώτερες των κράσεων δεν συγκρούονται μεταξύ τους.

Ανήκουν ταυτόχρονα στην λογική και άλογη λειτουργία.

Ο Πλάτων ασχολείται με αυτές στους Νόμους (II 653a5-c4).

3. Πολιτικές Αρετές: Ανήκουν μόνο στον λόγο, καθώς βασίζονται στην γνώση, αλλά του λόγου που κοσμεί την αλογία και την χρησιμοποιεί σαν όργανο του.

Κυβερνά το λογιστικό της ψυχής με την φρόνηση, το θυμοειδές με την ανδρεία, το επιθυμητικόν με την σωφροσύνη και όλα μαζί με την δικαιοσύνη.

Κάθε μια υπάρχει σε όλες τις άλλες ( ο Στωικός όρος είναι αντακολουθία).

Ο Πλάτων τις μελετά στην Πολιτεία (IV 434d2-445b4).

4. Καθαρκτικές Αρετές: Ανήκουν μόνο στον λόγο που απομακρύνεται από κάθε εξωτερικό σε αυτόν, απορρίπτει τα όργανα σαν άχρηστα και αναστέλλει τις δράσεις που εξαρτώνται από αυτά.

Λύουν δε την ψυχή από τους δεσμούς της γένεσης.

5. Θεωρητικές Αρετές: Είναι αυτές όπου η ψυχή έχει εγκαταλείψει τον ίδιο τον εαυτό της, ή καλύτερα έχει ενωθεί με τα ανώτερα της όχι μόνο με γνώση αλλά και ορεκτικώς.

Είναι σαν η ψυχή να θέλει να γίνει Νους και ο νους είναι νόηση και όρεξη.
Είναι το αντίστροφο των Πολιτικών αρετών.

Οι Πολιτικές αρετές καθοδηγούνται από το κατώτερο και προχωρά με τον λόγο, ενώ οι θεωρητικές καθοδηγούνται από το ανώτερο και προχωρούν με τον νου.

Ο Πλάτων ασχολείται με αυτές στον Θεαίτητο (173c6-177c2)

6. Παραδειγματικές Αρετές: Είναι οι ψυχικές αρετές που δεν θεωρούν τον νου της ψυχής. (Το να θεωρείς υποδηλώνει διαχωρισμό), αλλά έχει φτάσει στο επίπεδο του να μετέχει στον νου, δηλαδή του παραδείγματος όλων, για αυτό και αποκαλούνται παραδειγματικές, μιας και οι αρετές ανήκουν πρωταρχικά στον νου.

Αυτή η κατηγορία προστέθηκε από τον Ιάμβλιχο στο Περί Αρετών.

7. Ιερατικές Αρετές: Ανήκουν στο θεοειδές μέρος της Ψυχής.

Ανήκουν σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες με την διαφορά ότι ενώ οι άλλες είναι ουσιώδεις , αυτές είναι ενιαίες.

Αυτές αναφέρθηκαν από τον Ιάμβλιχο, τον Συριανό και τον Πρόκλο.

Δαμάσκιος - Σχόλια στον Πλατωνικό Φαίδωνα 138-144
ΟΡΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Ο Πρόκλος μας ξεκαθαρίζει ότι οι ψυχές προέρχονται από τον νοητό και εισέρχονται στον κόσμο της γέννησης.

«Οι ψυχές ως προς την ουσία τους είναι υπερφυσικές, υπερκόσμιες και υπεράνω της μοίρας, επειδή έλαβαν την πρώτη τους υπόσταση ξεχωριστή από τον ορατό κόσμο. Ως προς τα οχήματα τους όμως και τους κλήρους που έλαβαν να διοικούν, έχουν γίνει εγκόσμιες, λαμβάνοντας και αυτή
την θέση από τον Δημιουργό…….Για να τεθούν και οι ίδιες οι ψυχές, μαζί με τα οχήματα τους κάτω από την βασιλεία της μοίρας, οι ψυχές χρειάζονται καθόδους και επαφή με τον κόσμο της γένησης, επαφή που είναι δεύτερη μετά την σπορά»
Πρόκλος - Σχόλια στον Τίμαιο E 275.27-276.10

Κατά την κάθοδο τους, οι ψυχές λησμονούν την θεία καταγωγή τους, την οποία και επανακτούν όταν επιστρέψουν στο νοητό :

«Η κάθοδος της ψυχής στο σώμα την απομάκρυνε από τα θεϊκά αίτια, από τα οποία επληρούτο με νόηση, δύναμη και καθαρότητα, και την έφερε σε επαφή με το φυσικό γίγνεσθαι και τα υλικά πράγματα, από τα οποία γεμίζει με λήθη, πλάνη και άγνοια. Πράγματι όταν κατέβηκε, την περιέβαλαν από το
Σύμπαν και ζωές πολύμορφες και χιτώνες ποικιλόμορφοι, που την κατέβασαν προς την θνητή σύσταση και την εμπόδιζαν στη θέαση των όντων»
Πρόκλος - Σχόλια στον Αλκιβιάδη 224
ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣ-ΟΡΦΙΚΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΠΡΟΚΛΟ

Την Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου τιμούμε τα γενέθλια του Πρόκλου, ενός από τους μεγαλύτερους Φιλοσόφους, που διετέλεσε Διευθυντής της Πλατωνικής Ακαδημίας και μας παρέδωσε ένα απίστευτης σημασίας έργο το οποίο και ουσιαστικά συνετέλεσε στην διάσωση της Ελληνικής Φιλοσοφίας.

Αφιερώστε λίγο από τον χρόνο σας για να διαβάσετε ένα αφίερωμα στην ζωή και το έργο του, που δυστυχώς παραμένει ακόμα άγνωστη στους πολλούς : http://empedotimos.blogspot.com/2009/02/blog-post.html
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ