Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ THOMAS CARLYLE

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας
Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Η ιδέα του Καρλάιλ για τον πολιτισμό έχει μια καλλιτεχνική καθώς και μια θρησκευτική συνιστώσα, αλλά αυτό δεν υπονοεί καμμιά διάσπαση ή αντίφαση, διότι εδώ το θρησκευτικό υπόκειται όσο και το καλλιτεχνικό στο αισθητικό. […] Τόσο η τέχνη όσο και η αισθητικοποιημένη θρησκεία ενσαρκώνουν το υψηλότερο, το εκλεκτό, το πνευματικό, το αιώνιο στην αντίθεσή του προς τη χυδαιότητα, τη ρηχή εγκοσμιολατρία και την φθαρτότητα των λαϊκών αξιών και του υλιστικού τρόπου σκέψης του παρόντος. Προπάντων η θρησκεία δεν αναφέρεται σε ορισμένα δόγματα και τελετουργίες αλλά είναι η τρεφόμενη από ουράνιες πηγές στάση του πνεύματος που αρνείται να σκοτωθεί από τη φιλοκέρδεια και άλλες καπιταλιστικές αμαρτίες».
Παναγιώτης Κονδύλης, «Συντηρητισμός».

Τα εξήντα τέσσερα χρόνια της βασιλείας της Βικτωρίας (1837 – 1901) αποτελούν μια λαμπρή περίοδο στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Τόσο στην πολιτική και στην οικονομική ανάπτυξη, όσο και στα γράμματα και στις επιστήμες, η Βικτωριανή εποχή παραλληλίζεται με την εποχή της άλλης ένδοξης βασίλισσας  Ελισάβετ (1558 – 1603). Μόνο που τώρα δεν πρωταγωνιστούσε ο μονάρχης και ο κύκλος του, αλλά η μέση αστική τάξη και σε μικρότερο βαθμό, τα υπολείμματα της φεουδαρχικής αριστοκρατίας.

Η ανάπτυξη της Μεγάλης Βρετανίας από το 1837 ως το 1901 είναι διπλή: από τη μια μεριά επεκτείνονται και οργανώνονται οι κτήσεις και οι αποικίες της κι από την άλλη, συνεχίζεται με επιτυχία η προοδευτική πολιτική στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.

Οι τέσσερις Κτήσεις – Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Νοτιοαφρικανική Ένωση – χώρες αραιά κατοικημένες και πηγές πρώτων υλών, αφού εξασφάλισαν την ελευθερία τους, έγιναν οι πιο πιστοί σύμμαχοι της Μεγάλης Βρετανίας, όχι μόνο γιατί κατοικούνται κυρίως από Άγγλους, αλλά και από βαθιά επίγνωση των συμφερόντων τους. Όπως η Αγγλία έχει ανάγκη από τα αγροτικά προϊόντα των Κτήσεων, έτσι και οι Κτήσεις χρειάζονται τις αγγλικές αγορές και βασίζονται στη δύναμη του αγγλικού στόλου για την διατήρηση της ανεξαρτησίας τους. Γι’ αυτόν τον λόγο η Βρετανική Αυτοκρατορία απετέλεσε μιαν αρμονική οικογένεια λαών, που τους ενώνουν κοινός πολιτισμός και κοινά συμφέροντα.

Ωστόσο η επέκταση της Αυτοκρατορίας δεν έγινε παντού ειρηνικά.  Η κατάσταση στην Ινδία κατέστη πολύπλοκη μέχρι να αναγορευτεί η Βικτώρια αυτοκράτειρα των Ινδιών το 1877 και ο ανταγωνισμός με την Ρωσία  οδήγησε στον Κριμαϊκό πόλεμο (1854-1856).  Για να στερεωθούν οι βάσεις της αυτοκρατορίας έγιναν και μερικοί ακόμα πόλεμοι, άλλοι μικροί και άλλοι μεγάλοι. Στην Κίνα (1855, 1860, 1900), στην Αβυσσινία (1867), στην Ακτή του Χρυσού (1873), πάλι στο Αφγανιστάν (1879-80), στην χώρα των Ζουλού και των Μπόερς (1879-81), στο Σουδάν (1884-85 και 1889) και στην Αφρική με τους Μπόερς (1899).

Παράλληλα με την αυτοκρατορική ανάπτυξη εξακολούθησε και η εσωτερική οργάνωση της χώρας.  Στο πεδίο της πολιτικής, μεγάλοι σταθμοί είναι η καθιέρωση του φόρου εισοδήματος (1842) και η επέκταση του δικαιώματος ψήφου στους φτωχότερους πολίτες (1867) και στους ακτήμονες (1885).
Εξακολουθεί ο αναβρασμός της Βιομηχανικής Επανάστασης και η σοσιαλιστική κίνηση του Όουεν εξελίσσεται τώρα προς τον επιστημονικό κομμουνισμό του Κάρλ Μάρξ που στο 1867, από την Αγγλία, που είχε βρει άσυλο και εξέδωσε το «Κεφάλαιο». Οι Άγγλοι εργάτες οργανώνονται σε εργατικά σωματεία αποκτώντας ταξική συνείδηση και αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους  και τέλος συγκροτούν το Εργατικό Κόμμα που θα πάρει την εξουσία για πρώτη φορά το 1923.

Στο πεδίο της επιστήμης η Αγγλία παίζει και εδώ πρωτεύοντα ρόλο. Η εφεύρεση του ηλεκτρικού φωτός, ο τηλέγραφος, το τηλέφωνο, η διάδοση των βαποριών και των τρένων καθώς και η οργάνωση των ταχυδρομείων, το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ (1869), η χρήση των αναισθητικών και αντισηπτικών στην ιατρική, η πρόοδος της μικροβιολογίας, καλυτέρευσαν αισθητά την ζωή του ανθρώπου. Στα πανεπιστήμια η παλιά παράδοση του σχολαστικισμού παραχώρησε την θέση της σε νέα πνευματικά ρεύματα: ορθολογισμός, δαρβινισμός, θεωρία της κοινωνικής εξελίξεως, ωφελιμισμός, υλισμός, κομμουνισμός, ηρωολατρεία, σκεπτικισμός, τεχνοκρατία. Από πολλές απόψεις ο δέκατος ένατος αιώνας παρουσιάζει ένα πνευματικό αναβρασμό πρωτοφανέρωτο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Γι’ αυτόν τον λόγο οι τελευταίες δεκαετηρίδες του, όπως και οι αρχές του εικοστού, χαρακτηρίστηκαν από πολλούς έμπειρους παρατηρητές ως εποχή «μεταβατική».

Η αστική τάξη, νωθρή από την καλοπέραση και την ησυχία, ζητούσε παντού το βαρύ και το συγκρατημένο. Έφτιασε βαριά καρυδένια έπιπλα, έστρωσε χοντρά χαλιά στα σαλόνια της, φόρεσε στενούς κορσέδες και κολλαρισμένα φουστάνια και κατέστρωσε τον κώδικα της εθιμοτυπίας και της αξιοπρέπειας. Και στην κορυφή της συντηρητικής και σεμνότυφης αυτής κοινωνίας στεκότανε η βασίλισσα, τύπος και υπογραμμός της πανευρωπαϊκής μπουρζουαζίας, κι έδινε το παράδειγμα σε όλα.

Αλλά οι διανοούμενοι που έβλεπαν με μάτι ανήσυχο την βιομηχανοποίηση της χώρας και την αύξηση της φτώχειας, σα να ερεθίζονταν από την μακαριότητα της αστικής κοινωνίας κι έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου. Διακήρυτταν πως οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις δεν ήταν αρκετές και δεν μπορούσαν να προλάβουν την αυξανόμενη κρισιμότητα των καιρών. 

Ο πιο αντιπροσωπευτικός  συγγραφέας της κρίσιμης αυτής εποχής είναι ο Thomas Carlyle, που με την δυνατή του πένα ξύπνησε τις συνειδήσεις και διέδωσε στην αστική τάξη το αίσθημα της σοβαρότητας των στιγμών που περνούσε η Αγγλία. Ο Καρλάιλ είναι ο πρώτος μεγάλος λόγιος που έστρεψε την λογοτεχνία στο έργο της κατανοήσεως, της κριτικής και της βελτιώσεως της πρώτης βιομηχανικής χώρας του κόσμου.

Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια της Σκωτίας. Γεννήθηκε το 1795 στο Ecclefechan, μικρό χωριό, κοντά στην ηρωική μεθόριο. Από το 1826, που παντρεύτηκε, ως το 1834 έζησε ζωή αποτραβηγμένη, στο ερημικό κτήμα της γυναίκας του όχι πολύ μακριά από τον τόπο που γεννήθηκε. Το 1834 μετακόμισε στο Λονδίνο, στο Chelsea, όπου έζησε πολύ φτωχικά αλλά το σπίτι του ήταν το κέντρο των Άγγλων διανοουμένων ως τον θάνατό του, το 1881.

Η κακή υγεία του Καρλάιλ (υπέφερε σ’ όλη του την ζωή από το στομάχι του) τον έκανε δύστροπο, νευρικό και δυσαρεστημένο.  Και ο χαρακτήρας του καθρεφτίζεται στα έργα του, επαναστατικά και απαισιόδοξα, και στο ύφος του που είναι βίαιο, σπασμωδικό, ανώμαλο, συγκεκομμένο, σαν τσεκουριές και σαν ξεφωνητά, γεμάτο θαυμαστικά και επιφωνήματα, ξένο προς την ομαλότητα της αγγλικής γλώσσας.

Το λογοτεχνικό έργο του Καρλάιλ αρχίζει με μια πολύ καλή μετάφραση του Wilhelm Meister του Γκαίτε (1827) και με διάφορα δοκίμια για τους μεγάλους Γερμανούς συγγραφείς.  Αλλά το πρώτο του σπουδαίο δημιούργημα είναι ο Sartor Resartus (ο Ράφτης Ξαναντυμένος) που βγήκε στο Frazer’s Magazine το 1833-4. Τα «ρούχα» για τον φιλόσοφο Καρλάιλ είναι τα σύμβολα των θεσμών, των τύπων, των ονομάτων, των δογμάτων, και της κοινωνικής οργανώσεως και αποτελούν την εξωτερική μορφή της πραγματικότητας. Τα ρούχα είναι επίσης όλα τα φαινόμενα, ο χώρος, ο χρόνος, η ύλη που σχηματίζουν την ενδυμασία της πνευματικής αλήθειας. Στο βιβλίο τούτο ο Καρλάιλ ξεσχίζει τα παλιά ρούχα, που έπρεπε προ καιρού να αχρηστευθούν. Συγχρόνως διακηρύττει το δόγμα ότι ο άνθρωπος και το σύμπαν είναι «πρόσκαιρα ρούχα του αιωνίου πνεύματος». Όλη η φιλοσοφική σκέψη του Καρλάιλ καταλήγει στην διαπίστωση ότι το άτομο είναι μέρος της αιώνιας πραγματικότητας και η δράση του έχει σημασία, γιατί έχει την θέση της και την αξία της μέσα στο σύμπαν και στην ιστορία.

Η Ιστορία της Γαλλικής Επαναστάσεως είναι το δεύτερο μεγάλο έργο του Καρλάιλ στο οποίο ο σοφός συγγραφέας παρουσιάζει τις συγκρουόμενες δυνάμεις που κινούνται σε μιαν από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Διάσημος τώρα σε όλη την Αγγλία έκανε μια σειρά από διαλέξεις, που τις καλύτερές τους τις τύπωσε σε βιβλίο με τον τίτλο Οι Ήρωες, Ηρωολατρεία και το Ηρωικό Στοιχείο στην Ιστορία. Ο φιλόσοφος εξακολουθεί και εδώ να πιστεύει ότι η ιστορία φτιάχνεται από τους μεγάλους ηγέτες.

Στα έργα του ο Καρλάιλ επαναλαμβάνει το γνωστό κήρυγμα της ριζικής αλλαγής της κοινωνίας.  Ενώ ζητεί το γκρέμισμα των παλιών, απορρίπτει τις σύγχρονές του μεταρρυθμιστικές θεωρίες ως ανεπαρκείς. Τα κακά της Βιομηχανικής Επαναστάσεως, από τα οποία το χειρότερο  – κατά την γνώμη του – είναι ο χωρισμός της κοινωνίας σε δύο εχθρικές παρατάξεις, μπορούν να διορθωθούν μόνο με την εμφάνιση μιας πανίσχυρης και δίκαιης κυβερνητικής ομάδας. Ο κοινοβουλευτισμός, με τα ημίμετρα και τις καθυστερήσεις, κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό, γιατί παραδέχονται μια άδικη κατάσταση και την διαιωνίζουν.  Η στάση του αυτή εξηγείται από δύο παράγοντες. Πρώτον, ένοιωθε βαθιά την αθλιότητα της εργατιάς και, δεύτερον, καταλάβαινε πως ο κοινοβουλευτισμός και τα πολιτικά δόγματα της εποχής του δεν χτυπούσαν το κακό στην ρίζα του. Έτσι το πολιτικό του πρόγραμμα ήταν στις γενικές του γραμμές: κατάργηση των περιορισμών στην εισαγωγή των σιτηρών (πράγμα που έγινε το 1846), οργανωμένη μετανάστευση, εκλαΐκευση της παιδείας, μοίρασμα των κερδών μεταξύ του εργάτη και του εργοδότη, κατάργηση του οικονομικού φιλελευθερισμού, οργάνωση της εργασίας, διευθυνομένη  οικονομία, κρατικός παρεμβατισμός σε όλα.

Σε αυτό το έργο ο Καρλάιλ αποπειράται να αποδείξει και να εξάρει την, παραγνωρισμένη από τους περισσότερους, αλήθεια ότι η μεγάλη ανώνυμη μάζα δεν παίζει από μόνη της καθοριστικό ρόλο στην πρόοδο της ανθρωπότητας, την οποία πνευματικά και ηθικά καθορίζουν και ρυθμίζουν λίγα προνομιούχα πνεύματα, που δίνουν σάρκα και οστά στην ψυχή των μαζών υποσυνείδητα. Αυτά τα προνομιούχα πνεύματα που κατευθύνουν  τις τύχες των λαών, αποτελούν την ενσάρκωση των ιδεών του λαού, συμπυκνώνουν τις σκέψεις του, είναι η συνισταμένη των πνευματικών και ηθικών του δυνάμεων,  είναι κατά τον Καρλάιλ οι Ήρωες, οι οποίοι εμφανίζονται με διάφορες μορφές: άλλοτε σαν θεοί, σαν προφήτες, σαν ποιητές, σαν μεταρρυθμιστές, σαν πολιτικοί και στρατηλάτες.

Το έργο «ΟΙ ΗΡΩΕΣ» μεταφρασμένο στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Αντίδοτο».


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.