ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου

Καθηγητού - Κλασσικού Φιλολόγου

Ιστορικού - Συγγραφέως 

Στο προηγούμενο άρθρο μας απαντήσαμε επιστημονικώς στα αντιεπιστημονικά επιχειρήματα τών γλωσσολόγων. Αποδείξαμε ότι αυτοί χρησιμοποιούν σοφιστικές μεθόδους προπαγάνδας, υποστηρίζουν δηλαδή και προωθούν μία αλήθεια καλυπτόμενη με ψεύδη και σκόπιμα λάθη. Λένε, για παράδειγμα, ότι ομιλούν για φθόγγους, δηλαδή για φαινόμενο προφοράς (που είναι αλήθεια), όμως δεν χρησιμοποιούν λατινικούς χαρακτήρες, όπως διεθνώς και επιστημονικώς επιβάλλεται για την γραπτή απεικόνιση προφορικού φαινομένου αλλά ελληνικά γράμματα (κι εδώ είναι το λάθος), τα οποία χρησιμοποιούνται για γραπτή και μόνο αποτύπωση ελληνικών στοιχείων.

Θεωρώ όμως ότι εξ ίσου σημαντικό είναι να εξετάσουμε ιστορικώς κάποια γεγονότα, τα οποία κανείς γλωσσολόγος δεν θα είχε το επιστημονικό ύψος να διανοηθεί και πολύ περισσότερο να αναφέρει! Ας αναρωτηθούμε κατά πρώτον γιατί η λεγόμενη «συγκριτική γλωσσολογία» είναι μία επιστήμη μόλις δύο περίπου αιώνων. (Η γλωσσολογία γεννήθηκε το 1816 από τον Franz Bopp, με το όνομα "συγκριτική γραμματική" και αναπτύχθηκε στην διάρκεια μισού περίπου αιώνος ως μονοπώλιο τής γερμανικής επιστήμης).

Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στους αρχαίους Έλληνες. Πράγματι, οι πρόγονοί μας, οι οποίοι εδημιούργησαν όλες τις επιστήμες, οι οποίοι μίλησαν για το Διάστημα, τα Μαθηματικά, το Δίκαιο, την Ιατρική, το Θέατρο κ.λπ., αυτοί οι οποίοι μίλησαν για κάθε τι πάνω, μέσα και έξω από την Γη δεν δημιούργησαν καμμία «συγκριτική γλωσσολογία». Το γιατί ήταν απλό: Γνώριζαν ότι η ελληνική γλώσσα δεν αποτελούσε συγκρίσιμο μέγεθος με τις βαρβαρικές διαλέκτους, που ομιλούσαν οι τότε γνωστοί λαοί! Πώς να συνέκριναν π.χ. κατά την εποχή τού Ομήρου, τις απλές γλώσσες των διαφόρων βαρβάρων λαών, που χρησιμοποιούσαν μόνο λέξεις κοινές, όπως «σπίτι», «τραπέζι», «κρεβάτι», «όπλο», «ένδυμα» κ.λπ. με την λέξη π.χ. «δυσαριστοτόκεια», την οποία αναφωνεί η Θέτις, όταν ο γιός της Αχιλλεύς τής ανακοινώνει την απόφασή του να βγει στην μάχη με τον Έκτορα.

Ομιλώ για το γεγονός, που αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (σ΄ 54), όπου η Θέτις θρηνεί για ό,τι θα πάθει ο υιός της σκοτώνοντας τον Έκτορα «διό και δυσαριστοτόκειαν αυτήν ονομάζει». Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόϊ. Διότι αποτελείται από το δυσ + άριστος + τίκτω.  Και η φράση «ω μοι δυσαριστοτόκεια», όπως  αναλύει το «Ετυμολογικόν το Μέγα»   σημαίνει  «επί κακώ τον άριστον τετοκυία», δηλαδή «αλλοίμονο σε μένα που για κακό γέννησα τον άριστο».

Ειλικρινά, ουδεμία άλλη γλώσσα στον κόσμο θα μπορούσε να αποδώση σε μία και μόνο λέξη τόσα πολλά και υψηλά νοήματα, παρά μόνο η Φωνή Ελληνίς, η οποία εφεύρε και χρησιμοποιεί μέσω της χρήσεως των προθέσεων τα σύνθετα, πολλαπλασιάζοντας τις λέξεις και τα νοήματα, και προσφέροντάς τα στην συνέχεια ως δώρον «εις τους ομιλούντας την βαρβαρικήν».

Έχετε μήπως αναρωτηθεί αν θα μπορούσαν ποτέ να συγκρίνουν οι Έλληνες μία γλώσσα, η οποία εξέφραζε αφηρημένες έννοιες, με τα βαρβαρόφωνα ολιγόλεξα ιδιώματα των γύρω λαών; Ο αρχαιότερος, για παράδειγμα, ελληνικός φιλοσοφικός και επιστημονικός όρος είναι «το άπειρον» τού Αναξιμάνδρου.

Ο Όμηρος, όταν μιλούσε για ατέλειωτη θάλασσα (απείρονα πόντον) γνώριζε ότι πίσω από αυτήν βρίσκονται η Μήλος, η Κρήτη, η Αίγυπτος κλπ., ακόμη κι αν δεν τις διέκρινε. Ο Αναξίμανδρος όμως προσδιόρισε αυτό, που όντως δεν έχει τέλος και ξεπερνά κατά πολύ αυτό, το οποίο ο κοινός άνθρωπος νομίζει ότι δεν έχει όρια.  Αυτός ο τρόπος, της δημιουργίας δηλαδή από μια λέξη της καθομιλουμένης ή της ποίησης, μιάς αφηρημένης έννοιας καθορίζει τον τρόπο της επιστημονικής σκέψης.

Η αρχαία Ελληνική γλώσσα έδωσε το μέσον της κατασκευής. Ένα οριστικό άρθρο πριν το επίθετο και έχουμε την αφηρημένη έννοια [το άπειρον, το ευτυχές κλπ.]. Με τον ίδιο τρόπο οι μεταγενέστεροι φιλόσοφοι έφτιαξαν και άλλα τέτοια αφηρημένα ουσιαστικά, όπως  π.χ. το αγαθόν. Απ’ αυτή την αρχή και μετά η εξέλιξη δεν μπορεί να ελεγχθεί. Διότι οι νέοι φιλόσοφοι και επιστήμονες, κάθε φορά που χρειάζεται να καλύψουν κάποια νέα ανάγκη τους δημιουργούν νέα αντικείμενα σκέψης.

Η κορωνίδα λοιπόν του επιστημονικού λόγου είναι η δημιουργία της επιστημονικής ορολογίας. Πώς λοιπόν να έμπαιναν στον πειρασμό να συγκρίνουν τα ασύγκριτα; Τί να συνέκριναν, δηλαδή; Την τραγουδιστή γλώσσα, την ελληνική «αυδή» (εκ του «άδω»), η οποία ακουγόταν σαν μουσική, λόγω της εναλλαγής μακρόχρονων και βραχύχρονων φωνηέντων, τα οποία ήσαν αρμονικά τοποθετημένα «κατά μελίφθογγον κράσιν», με τους βαρβαρικούς ήχους, «μπ», «ντ» και «γκ», τους οποίους μας έχουν επιβάλλει να εισαγάγουμε σήμερα στην γλώσσα μας οι προοδευτικοί «ειδικοί» γλωσσολόγοι; Αυτοί οι οποίοι ομιλούν σήμερα για το ανύπαρκτο «διεθνές φωνητικό αλφάβητο», το οποίο, όμως, θέλουν και να μας επιβάλλουν μέσω νέων γραμματικών, που αποβλέπουν σε τελική επιβολή του λατινικού αλφαβήτου;

Πώς να συγκρίνουν την ελληνική με βαρβαρόφωνες γλώσσες οι πρόγονοί μας, που δεν ανέχονταν ούτε την κακοποίηση της, αλλά ούτε και να την χρησιμοποιούν άνθρωποι, οι οποίοι δεν είχαν την πρέπουσα παιδεία και δεν κατανοούσαν την μοναδικότητα και το μεγα­λείο της. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μας αναφέρει ο Πλούταρχος (Θεμιστοκλής, 6,4,2), όταν ο Ξέρξης απέστειλε αντιπροσωπεία για να ζητήσει «γη και ύδωρ» από τους Αθηναίους. Τότε ο Θεμιστοκλής, παρά τα καθιερωμένα, διέταξε να συλληφθεί ο διερμηνεύς και με ψήφισμα τον εθανάτωσε με την αιτιολογία ότι "φωνήν ελληνίδα, βαρβάροις προστάγμασιν ετόλ­μησε χρήσαι". Δηλαδή, "επειδή ετόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνική γλώσσα σε βάρβαρα προστάγματα"!

Η σημερινή θολοκουλτούρα των προοδευτικών βεβαίως έχει την λύση. Θα χαρακτήριζε αυτήν την πράξη του Θεμιστοκλέους «φασιστική»! Εξ άλλου, γι’ αυτούς, οποιαδήποτε πράξη, η οποία δεν δίνει την ασύδοτη ελευθερία σε οποιονδήποτε να καταστρέφει την ελληνική γλώσσα διά των γκρίκλις, των ξενόγλωσσων πινακίδων κ.λπ. και γενικώς, δεν πληροί τους όρους που έχει θέσει η παγκοσμιοποίηση, έχει ... «φασίζουσα γλωσσική νοοτροπία»!

Η συγκριτική γλωσσολογία επισήμως, όπως είπαμε, γεννήθηκε το 1816. Ανεπισήμως όμως ξεκίνησε το 1788 όταν ένας Βρετανός δικαστής διορισμένος στην Βεγγάλη, ονόματι William Jones, δίνει, για το κέφι του, διαλέξεις στις οποίες προσπαθεί να αποδείξει την συγγένεια ανά­μεσα στα σανσκριτικά - την παλαιότερη, δηλαδή, ινδική γλώσσα - και τις αρχαίες και μοντέρνες γλώσσες της Ευρώπης, δηλαδή τα ελληνικά, τα λατινικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά. Υποδεικνύει αναλογίες στην γραμματική δομή τους, καθώς και λεξιλογικές συγγένειες. Το συμπέρασμα γι’ αυτούς είναι ότι τα σανσκριτικά είναι η μητρική γλώσσα των σύγχρονων ιδιωμάτων, τα οποία προήλθαν στο σύνολο τους από αυτήν.

Όμως αυτή η γλώσσα δεν θα μπορούσε να διαδοθεί στην Ευρώπη παρά μόνο αν οι Ινδοί, ένας αρχέγονος λαός, δεν είχαν έλθει κάποτε να κατακτήσουν και νά αποικίσουν αυτή την ήπειρο. Έτσι γεννήθηκε η ινδοευρωπαϊκή θεωρία! Με υποθέσεις! Η σύγχρονη δυτική ανθρωπότητα, κατ’ αυτούς, κατάγεται απ’ ευθείας από τους εισβολείς, τους οποίους ο 19ος αιώνας θα ονομάσει Ινδοευρωπαίους. Θα τους θεωρήσει λευκές και ανώτερες φυλές, δημιουργούς πολιτισμού, οι οποίες μια ωραία πρωΐα κατέβηκαν από τις αρχέγονες κορυφές τους για να διασχίσουν και νά υποτάξουν τον αχανή κόσμο, δημιουργώντας έτσι ... όλους τους πολιτισμούς.

Σήμερα ο μύθος τών ινδοευρωπαίων έχει επιστημονικώς απορριφθεί. Δεν έχει ευρεθεί τίποτε από έναν τεράστιο σε όγκο πληθυσμό! Όμως ως προς την γλωσσική ινδοευρωπαϊκή θεωρία οι ευρωπαίοι συνέχισαν. Ειδικά σήμερα, τον 21^ο αιώνα! Συνέχισαν, διότι συμφέρει την παγκοσμιοποίηση. Και την αλήθεια κατά πόσον υπάρχει επιστημονική βάση σε αυτό, μας την αποκαλύπτει τηρώντας τήν επιστημονική δεοντολογία ο καθηγητής τού Γενικής Γλωσσολογίας τού πανεπιστημίου τής Προβηγκίας Georges Mounin, ο οποίος στο σύγγραμμά του «Κλειδιά για την Γλωσσολογία» (εκδόσεις ΜΙΕΤ) μας λέει: «Στην πραγμα­τικότητα, η ανακάλυψη των σανσκριτικών συνδέεται με την μό­δα του συγκριτισμού: (σελ.30)». Το «ι» στην λέξη «συγκριτισμός», υποννοεί σαφώς την μόδα της συγκριτικής γλωσσολογίας... Και λίγο παρακάτω:

«Η συγκριτική γραμματική, για να καθορίσει μια συγγένεια, δεν έπαιρνε υπ’ όψιν την ιστορική εποχή τών γλωσσικών καταστάσεων που συσχετίζονταν: συνέκριναν τα σανσκριτικά τής πρώτης χιλιετίας, τα ελληνικά τού 8ου αιώνα π.Χ., τα λατινικά τού 5ου αιώνα π.Χ. με τα γοτθι­κά τού 4ου αιώνα μ.Χ., τα σλαβικά τού 9ου αιώνα μ.Χ. με τα περσικά τού 16ου ή του 18ου αιώνα μ.Χ. (σελ. 31)».

Θα μου πείτε τι σημαίνει αυτό; Στην επιστήμη σημαίνει πολλά! Και πρώτα απ’ όλα σημαίνει ότι δεν ισχύει το ισόχρονον. Δηλαδή, αν οι γλώσσες είχαν δημιουργηθεί την ίδια εποχή θα εδικαιολογείτο η προέλευση από μία κοινή ρίζα. Όταν όμως δεν ισχύει το ισόχρονον, τότε η αρχαιότερη είναι η μητέρα γλώσσα. Άρα συγκρίνοντας, όπως παραδέχεται ο George Mounin, ανισόχρονες γλώσσες, δεν ακολουθούμε επιστημονική μέθοδο.

Έτσι οι σύγχρονοι βρήκαν αυτό ως καλή δικαιολογία και η παγκοσμιοποίηση βρήκε την χρυσή ευκαιρία να «αποδείξει» ότι υπάρχει παγκοσμιότητα και στην γλώσσα! Οπότε προσπάθησαν να βρουν τις υποτιθέμενες ρίζες, υποτιθέμενους κοινούς ήχους ("μπ", "ντ", "γκ"), τους οποίους ουδέποτε είχε η ελληνική γλώσσα. Αλλά έτσι είναι! Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ. Τότε η θεωρία των ινδοευρωπαίων – ινδογερμανών εξυπηρετούσε τις εθνικιστικές τάσεις τών Γερμανών, όπως αναφέρει ο Johann Chapoutot, στο περισπούδαστο έργο του «ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα» (εκδόσεις "Πόλις").

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση θέλει «μία κοινή γλώσσα να έχει δημιουργήσει όλες τις άλλες». Για να περάσει όμως αυτό, έπρεπε από την μία να καταστραφεί η πρωτογλώσσα, δηλαδή η ελληνική, να ξεχασθεί η ετυμολογία της, να καταστραφούν οι κλίσεις της, η ιστορική γραμματική της, η ιστορική ορθογραφία της, να "εισβάλλουν" στην ελληνική λέξεις, που ξεκινούν βαρβαρόφωνα ("μπ", "ντ", "γκ") και που ποτέ αυτή δεν χρησιμοποιούσε και από την άλλη να δημιουργηθούν στα πανεπιστήμια έδρες, στις οποίες θα διορισθούν καθηγητές, που θα διδάσκουν αυτά τα διεθνιστικά! Έτσι οι λαοί θα γίνουν "ροζ", θα χάσουν την ιστορία τους και την εθνική αυθεντικότητά τους. Γι’ αυτό, οι «ειδικοί γλωσσολόγοι», παγκοσμίως δρουν ακαριαία και ως ένα σώμα. Περνούν υπογείως τις θέσεις τους στα βιβλία και αν υπάρξουν αντιδράσεις, διαμαρτύρονται μαζικώς και βάζουν ως ασπίδα τον «επιστημονικό» τους μανδύα.

Το θέμα είναι αν εμείς θα τους αφήσουμε ή αν θα αντιδράσουμε. Αν θα πρέπει να δώσουμε σημασία στην γλώσσα μας, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα έχουν διαβρωθεί τα πάντα! Την ίδια ώρα που αλλοιώνεται η ιστορία. Την ίδια ώρα που, ενώ διακωμωδείται, με κατασπατάληση πολλών χιλιάδων ευρώ ημών των Ελλήνων, ο Εθνικός μας ήρωας Αθανάσιος Διάκος από ψυχοπαθολογικώς ασθενείς κακιτέχνες, οι ελλαδικοί δίαυλοι είναι γεμάτοι από τουρκικά σήριαλ, αφιερωμένα ακόμη και στον σουλτάνο της οθωμανοκρατίας, Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή! Την ίδια ώρα που οι εταίροι μας δεν μας θέλουν ισότιμους αλλά ραγιάδες! Αίσχος! Την απάντηση αλλά κυρίως την αντίδραση δηλώσατέ την οι ίδιοι με τις πράξεις σας, για να έχετε, έστω για μια φορά, και την προσωπική ευθύνη!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΝΕΝΕΚΟΥΣ!

Του Παναγιώτη Λιάκου

Το απαράδεκτο ντοκιμαντέρ του Σκάι ισοπεδώνει την Επανάσταση

Χωρίς προλόγους και περιστροφές, ας ξεκινήσουμε με το γενικό συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κάποιος αδαής περί τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, αν η μοναδική πηγή του ήταν το σχετικό με το θέμα ντοκιμαντέρ του Σκάι που τιτλοφορείται «Καταστροφές και θρίαμβοι»: Το ελληνικό κράτος δημιούργησε το έθνος και όχι το αντίστροφο. Η υπόθεση του 1821 δεν ήταν μια λογική συνέχεια προηγούμενων επαναστάσεων και εξεγέρσεων των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων (ήδη από τον 15ο αιώνα και έπειτα), αλλά προέκυψε από την επαφή εμπόρων και διανοουμένων με ιδέες που, από το 1740 και έπειτα, ήταν της… μόδας στη δυτική Ευρώπη.

Η Επανάσταση (που ο παρουσιαστής Στάθης Καλύβας επιμένει να υποτιμά, αποκαλώντας την διαρκώς «εξέγερση») θα είχε συντριβεί δίχως την επέμβαση των ξένων με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ο Καποδίστριας ήταν ένας «ρομαντικός» που δολοφονήθηκε, ενώ η έλευση του Όθωνα έφτιαξε κράτος. Η Βαυαροκρατία δεν ήταν Βαυαροκρατία αλλά απλώς μια «τεχνοκρατία», αυστηρή μεν, αλλά απαραίτητη. Οι ξένοι γλίτωσαν και συνεχίζουν να γλιτώνουν το κράτος -και συνεπώς το έθνος- από τον αφανισμό του. Οι Έλληνες… πείστηκαν για την ελληνικότητά τους και τη σύνδεση με την αρχαία Ελλάδα μέσω των διανοουμένων και των ξένων φιλελλήνων. Επίσης, οι γηγενείς, που δεν έμοιαζαν με τους αρχαίους ούτε στη μορφή ούτε στην εξυπνάδα ούτε στο… ήθος(!!!), άρχισαν να παίζουν συστηματικά τον ρόλο των Ελλήνων όταν αμφισβητήθηκε η ελληνικότητά τους από ξένους συγγραφείς. Η σχέση με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τη Βυζαντινή, δεν είναι οργανική, αλλά επινόηση του εθνικού μας ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Το DNA του κράτους μας είναι και γερμανικό, ενώ η υπαγωγή μας στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο το 1898 δεν μας ατίμασε, αλλά μας έσωσε(!) – όπως ακριβώς έκανε και η τρόικα μετά τη χρεοκοπία του 2010.

Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι σίγουρα εκνευριστικό ως πολυδιαφημισμένος οπτικοακουστικός εθνομηδενισμός, αλλά όχι και τόσο ρηξικέλευθο, πρωτότυπο ή διεισδυτικό για να αφιερωθούν κόπος, χρόνος και χώρος σε εφημερίδα ώστε να ασκηθεί κριτική στο περιεχόμενό του. Μπορεί, ωστόσο, να προκύψει από την παρακολούθηση και την ανάλυση του περιεχομένου του, αν μελετηθεί ως φαινόμενο και καταδειχθεί η αρχιτεκτονική του∙ κι αυτή η αρχιτεκτονική είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλα τα συναφή δημιουργήματα αυτού του τύπου. Κατανοώντας την επικρατούσα μέθοδο παραγωγής εθνομηδενιστικών πνευματικών δημιουργημάτων και εντοπίζοντας τα βασικά δομικά υλικά, τα οποία στα μάτια των «αμύητων» ενδέχεται να φαντάζουν σαν λεπτομέρειες, καθίσταται εφικτή η δρομολόγηση μιας αντίστοιχης καμπάνιας αντίθετης πολικότητας, δηλαδή εθνικής.

Για να αλλάξουν μυαλά οι κάτοικοι αυτής της χώρας, που επιμένουν να νιώθουν και να σκέπτονται -στην πλειονότητά τους- εθνικά, υπάρχουν δύο δρόμοι: α) να αφαιρεθούν εθνικές «ρομαντικές» ιδέες από τους νόες των πολιτών και να αντικατασταθούν με άλλες, «ρεαλιστικές», β) να αντικατασταθούν οι ίδιοι οι πολίτες. Το (β), για να ολοκληρωθεί, χρειάζεται αρκετή δουλειά (δηλαδή, ακόμη περισσότερα εποικιστικά ρεύματα). Τώρα, η προσοχή της εθνομηδενιστικής υπερδομής έχει επικεντρωθεί στο (α). Και η αλλαγή των ιδεών απαιτεί πολλές επαναλήψεις του ίδιου θέματος. Η ποσότητα θα είναι τόση, ώστε να αλλάξει η ποιότητα.

Ο νόμος του μετασχηματισμού της ποσότητας σε ποιότητα έχει εφαρμογή και στα ντοκιμαντέρ καναλιών και στη διδακτέα ύλη των μαθημάτων και στο εκπαιδευτικό σύστημα και στα σίριαλ και στις θεατρικές παραστάσεις, παντού. Ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάι ακολουθεί πιστά τούτον τον κανόνα και γι’ αυτό βλέπουμε μια συνέπεια από την πλευρά του με την υπόθεση του 1821 και την απόπειρα «βελούδινης» ή πιο ευθείας και απροσχημάτιστης αποκαθήλωσής του από τις συνειδήσεις της πλειονότητας των Ελλήνων. Η επίθεση σε πρόσωπο, ιδέα, Επανάσταση, δόγμα και θρησκευτική πεποίθηση μπορεί και να αποκληθεί από τον επιτιθέμενο «αντικειμενικότητα», όπως και το ξίδι να βαφτιστεί γλυκάδι. Η οξύτητα, όμως, της γεύσης που αφήνει είναι η ίδια.

Ο Σκάι, δίχως να αλλάζει τη βασική συνταγή, εξέλιξε τα εκφραστικά μέσα του – κυρίως όσον αφορά το πρόσωπο του παρουσιαστή. Μέχρι σήμερα, σε όλους όσοι θυμούνται την προηγούμενη απόπειρα του σταθμού να ξαναγράψει την Ιστορία έχει εντυπωθεί η εικόνα του αναμαλλιασμένου αποτυχόντα πολιτευτή της Ν.Δ. Πέτρου Τατσόπουλου, που περιπλανάτο σε χωριά και πόλεις, λόγγους και βουνοπλαγιές, αποπειρώμενος να μας «διαφωτίσει» για τους οπλαρχηγούς, τον Κολοκοτρώνη, την Τριπολιτσά και άλλα κεφάλαια της ιστορίας της Επανάστασης του 1821.

Τώρα, ο σταθμός, τον οποίο έχουμε συνηθίσει, πέρα από ντοκιμαντέρ για το 1821, να μας προβάλλει συμπαραγωγές που κάνει με τον Τούρκο πολυεκατομμυριούχο καναλάρχη και φίλο του τυράννου Ερντογάν, Ατζούν Ιλιτζαλί, χρησιμοποίησε ένα πρόσωπο με «βαρύτερο» βιογραφικό, αλλά ταυτόσημων με τον Πέτρο Τατσόπουλο αντιλήψεων για την ελληνικότητα, τον διεθνή περίγυρο και τη «λογική» με την οποία πρέπει να λειτουργεί το ελληνικό κράτος. Ο Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στην Οξφόρδη. Ο Σκάι χρησιμοποιεί ακόμα και τις κτιριακές εγκαταστάσεις του γνωστού πανεπιστημίου ως σκηνικό, μπροστά από το οποίο στέκεται κορδωμένος ο κ. Καλύβας, που εξηγεί ότι ασκεί τα καθηγητικά καθήκοντά του «εδώ στην Οξφόρδη», ώστε να ενδυθεί το τηλεοπτικό υλικό που παρουσιάζει την τήβεννο της εγκυρότητας και της αυθεντίας – κάτι που κρίνεται όλως απαραίτητο για την εμπέδωση της άποψης που επιθυμούν να περάσουν στο τηλεοπτικό κοινό και ο ίδιος και οι τηλεοπτικοί μεταπράτες του λόγου και των ιδεών του. Βαρύ και άχαρο το καθήκον να θυσιάζει κάποιος τον χρόνο του στον βωμό της ανίας που προκαλεί η παρακολούθηση τέτοιου είδους τηλεοπτικού προγράμματος, αλλά ίσως και να αποδειχθεί χρήσιμο. Για να αντικρούσεις κάτι πρέπει να το γνωρίζεις…

https://www.dimokratia.gr/politismos/540936/elliniki-istoria-gia-nenekoys/

''ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΝΕΙ ΠΙΣΩ ΓΙΑ ΤΑ 12 ΝΑΥΤΙΚΑ ΜΙΛΙΑ''

Της Μαρίας Ζαχαράκη

Ανταποκρίτριας του Έθνους στην Τουρκία

Να διαψευστούν άμεσα από ΥΠΕΞ οι απίστευτες δηλώσεις Ροζάκη για “πρόταση” Ελλάδας στην τουρκία για χωρικά ύδατα στα 10νμ !

Πρώτη είδηση ήταν αργά το βράδυ του Σαββάτου στα τουρκικά ΜΜΕ η δήλωση του Χρήστου Ροζάκη στον ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό Alpha ότι «η Ελλάδα πρόσφερε στην Τουρκία να υπαναχωρήσει στα 10 μίλια χωρικά ύδατα». Τα τουρκικά ΜΜΕ μετέδωσαν μέσω των ιστοσελίδων τους τις δηλώσεις Ροζάκη ως έκτακτη είδηση, χαρακτηρίζοντάς τες ως «βήμα πίσω» της Ελλάδας.

«Ισχυρισμός έκτακτη είδηση από το Χρήστο Ροζάκη! Η Ελλάδα παραιτήθηκε από την αξίωση για 12 μίλια χωρικών υδάτων», αναφέρει το “Α Χαμπέρ”. Όπως αναφέρει το φιλο-κυβερνητικό κανάλι, «μετά τον ισχυρισμό του προσπάθησε να ρίξει λάσπη στην Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική πλευρά προσέφερε εποικοδομητικές προτάσεις, συμπεριλαμβανομένου του περιορισμού των χωρικών υδάτων στα 10 μίλια, ο Ροζάκης είπε, Ωστόσο, η τουρκική πλευρά επιμένει σταθερά και προκλητικά να μην ασκήσουμε το νόμιμο δικαίωμά μας για επέκταση των χωρικών ακόμη και στην ηπειρωτική Ελλάδα».

«Η Ελλάδα έκανε βήμα πίσω! Αποσύρθηκε στα 10 μίλια χωρικών υδάτων», αναφέρει η Σταρ. «Βήμα έκπληξη από την Ελλάδα μετά το φιάσκο με τον EastMed: Παραιτήθηκαν από τα 12 μίλια», ανέφερε η TGRT. «Η Ελλάδα παραιτήθηκε από την αξίωσή της», ισχυρίζεται η Γενί Ακίτ, ενώ η Τακβίμ, ανέφερε πως «υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα παραιτήθηκε από την αξίωση για τα 12 μίλια! Είχε προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας». «Η Ελλάδα έκανε βήμα πίσω στην αξίωσή της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια που αποτελεί αιτία πολέμου για την Τουρκία», ανέφερε η Χαρμπελέρ.

https://www.ethnos.gr/World/article/191445/toyrkikammehelladaypanaxorhseapota12naytikamilia

Η 200η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821 ΔΕΝ ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΩΣ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Αναδημοσιευμένο από την εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα

Με την εκπνοή του 2021, ολοκληρώθηκαν και οι εκδηλώσεις για την 200^η Επέτειο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Μία Επανάσταση που αποτελεί, αφενός μεν το ενδοξότερο ιστορικό ορόσημο της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας, αφετέρου δε, τον θεμέλιο λίθο για την επικράτηση της Μεγάλης Ιδέας, ως πρωταρχικός στόχος του νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους του 1832. Ένας στόχος και σκοπός ζωής που εταυτίζετο με την απελευθέρωση των αλύτρωτων αδελφών και την ένταξη στην ελληνική επικράτεια, όσο το δυνατόν περισσοτέρων ελληνικών εδαφών, που τελούσαν ακόμη υπό οθωμανική κατοχή, με απώτερο Όραμα, την απελευθέρωση της Ιστορικής Πρωτευούσης του Ελληνικού Έθνους, ήτοι της Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως.

Παρά την μεγαλειώδη σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 όμως, η 200^η Επέτειος του θρυλικού εκείνου γεγονότος, δεν εορτάστηκε πανηγυρικά και ελληνοπρεπώς, όπως απαιτεί η Ηρωική Ιστορία της Πατρίδος μας. Ως εκ τούτου, το νεοελληνικό κράτος που είναι διαχρονικά φοβικό και δέσμιο στα κελεύσματα και τους κανόνες της Νέας Τάξεως Πραγμάτων, η οποία στρέφεται πλέον απροκάλυπτα κατά των Εθνών, επιδιώκοντας την ισοπέδωση, κατάργηση και αντικατάσταση αυτών, από ανομοιογενή κρατικά μορφώματα χωρίς εθνική ταυτότητα και ευδιάκριτα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, με πρόσχημα και την παγκόσμια πανδημία του κορωνοϊού, «τίμησε» το 1821, κατά τρόπο επιδερμικό και ανούσιο. Έτσι, η επιφορτισμένη με το καθήκον της διατρανώσεως του Εθνικού Φρονήματος, μέσω της διεξαγωγής ιστορικών εκδηλώσεων, Επιτροπή «Ελλάδα 2021», δυστυχώς δεν επέτυχε αρκούντως στην αποστολή της και επομένως δεν κατόρθωσε να πείσει τον Ελληνικό Λαό για την χρησιμότητα της συστάσεώς της. Με ένα σήμα στερούμενο κάθε εθνικού και θρησκευτικού συμβολισμού και με εκδηλώσεις άχρωμες και μη σχετιζόμενες με το βαθύτερο νόημα της Επαναστάσεως, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την διοργάνωση συνεδρίου στα Ιωάννινα με θέμα την εποχή του Αλή Πασά και την Ελληνική Επανάσταση, η Επιτροπή «Ελλάδα 2021», θα παραμείνει κυρίως στη μνήμη μας για το γεγονός, ότι πριν την επίσημη έναρξη των εργασιών της, μέλος της είχε χαρακτηρίσει «δικτατορική» την διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια, ενώ ο Μέγας Ήρωας της Επαναστάσεως, Γεώργιος Καραϊσκάκης, κατεκρίθη ουσιαστικά, για έλλειψη σεβασμού προς τις γυναίκες, χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στα ανδραγαθήματά του, τα οποία συνέβαλαν τα μέγιστα στην Εθνική Ανάσταση.

Το 2021, δεν διεξήχθη παρουσία του Ελληνικού Λαού, ούτε καν η μεγαλοπρεπής Στρατιωτική Παρέλαση της 25^ης Μαρτίου. Άλλώστε, είναι πλέον γνωστό τοις πάσι, ότι κατά την άποψη της κυβερνήσεως του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο κορωνοϊός κάνει αισθητή και απειλητική την εμφάνισή του, μόνο σε εθνικές εκδηλώσεις και σε τελετές θρησκευτικού ενδιαφέροντος, ενώ απέχει επιδεικτικά, από πολυπληθείς συνάξεις κομμουνιστών, συνδικαλιστών και λαθρομεταναστών. Ως εκ των ανωτέρω, προκύπτει το συμπέρασμα, ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απέτυχε παταγωδώς να καλλιεργήσει και ενισχύσει το Πατριωτικό Πνεύμα των Ελλήνων, παρά την χρυσή ευκαιρία των εορτασμών της 200^ης επετείου της Επαναστάσεως του 1821 η οποία της εδόθη. Ένα Πατριωτικό Πνεύμα, ένα Εθνικό Φρόνημα, μία Εθνική Έξαρση, που αποτελούν απαραίτητα συστατικά για την υγιή δόμηση της ιδιοσυγκρασίας κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα, ιδίως των Ελληνόπουλων, που αποτελούν την Ελπιδοφόρο Νέα Γενιά.

Η ισχυροποίηση του Εθνικού Φρονήματος, εάν υπήρξε, συνέβη μόνο χάριν της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, σε ατομικό και εν μέρει σε συλλογικό επίπεδο, με τις φιλότιμες προσπάθειες των Ελλήνων Πατριωτών, οι οποίοι εξαιτίας των αυστηρών κυβερνητικών μέτρων για την πανδημία που διαχωρίζουν τους Έλληνες σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, περιορίστηκαν σε λιγοστές μεν, πατριωτικές δε, εκδηλώσεις, αναπληρώνοντας όσο αυτό ήταν εφικτό, την κρατική ανεπάρκεια. Αυτός άλλωστε ήταν ο βασικός λόγος και η αιτία που ώθησαν την ταπεινότητά μου, να συγγράψω εν έτει 2021, το δεύτερο βιβλίο μου με τίτλο «Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ», το οποίο συμμερίζεται και αποτυπώνει τις ανησυχίες των Ελλήνων Πατριωτών για το σκοτεινό παρόν, την αναπόληση του Ενδόξου και Ηρωικού Παρελθόντος και το Όραμα για ένα καλύτερο μέλλον που θα μας οδηγήσει στην Εθνική Ολοκλήρωση. Ένα πόνημα το οποίο εξεδόθη από τις Ελληνοκεντρικές Εκδόσεις «ΠΕΛΑΣΓΟΣ», του αγαπητού φίλου και ιδεολογικού συνοδοιπόρου Γιάννη Γιαννάκενα και ευελπιστούμε να το παρουσιάσουμε το Νέο Έτος 2022.  

Πέραν του Εθνικού Χαρακτήρος της Επαναστάσεως του 1821 ο οποίος όπως προελέχθη, ουδόλως προεβλήθη, το αυτό συνέβη και ως προς την Χριστιανορθόδοξη Υπόσταση του Εθνικού Αγώνος των Προγόνων μας, αφού το κράτος δεν ασχολήθηκε ενδελεχώς με τη μελέτη του θεολογικού και του πολεμικού έργου κάθε μεγάλης μορφής του Ορθόδοξου Κλήρου, που μαζί με τους Οπλαρχηγούς μας, ηγωνίσθη ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Σήμερα, διακόσια έτη από την Επανάσταση, ο Εθνικός Αγώνας των Ενδόξων Προγόνων μας για την Ελευθερία και την αποτίναξη του οθωμανικού-μουσουλμανικού ζυγού, κινδυνεύει να ακυρωθεί αμετακλήτως από τον ισλαμικό εποικισμό που συντελείται στην Πατρίδα μας τα τελευταία έτη, τον οποίο προωθούν οι «ορθοπολιτικοί», νεοταξικοί, ουδετερόθρησκοι, εθνομηδενιστικοί, «δικαιωματιστικοί», ψευτοπροοδευτικοί κύκλοι. Αυτοί, που αντί της Παραδοσιακής Ευχής «ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» και «ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ», εύχονται «καλές γιορτές», για να μην θιγούν οι μουσουλμάνοι. Αυτοί, που ευθύνονται για την τραγική εικόνα να εορτάζεται ακώλυτα η έλευση του Νέου Έτους στην Πλατεία Συντάγματος, από πολυπληθείς Πακιστανούς και άλλες εθνότητες, την στιγμή που οι Έλληνες εόρταζαν την Πρωτοχρονιά εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους, ως πολίτες β΄ κατηγορίας, λόγω των επιβληθέντων κυβερνητικών μέτρων για τον κορωνοϊό.   

Τα 200 έτη από την Επική Επανάσταση του 1821 πέρασαν στην Ιστορία και πλέον βαδίζουμε στα 201. Οι εμφορούμενοι από Πατριωτισμό Έλληνες όμως, ζούμε στον παλμό του Έθνους μας κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε ημέρα, χωρίς να αναμένουμε πομπώδη ορόσημα κάθε 50 ή 100 έτη. Το 2022 πάντως, τυγχάνει να συμπίπτει με τα 100 έτη από τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και την προσωρινή αναστολή που έλαβε η υλοποίηση του Εθνικού Πόθου της Μεγάλης Ιδέας, η οποία όχι μόνο δεν πέθανε ποτέ, αλλά αντιθέτως, ζει και φωλιάζει αενάως, στην ψυχή, τον νου και την καρδιά κάθε Ελληνόψυχου Πατριώτη που ονειρεύεται την Ελλάδα Μεγάλη, όπως τότε που έγινε δύο φορές Κοσμοκρατορία, στους Αρχαίους και τους Βυζαντινούς Καιρούς. Η Επανάσταση του 1821 η οποία εσυνεχίσθη με το Έπος των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913, θα ολοκληρωθεί μόνο όταν εκπληρωθούν εις το ακέραιο, τα Πεπρωμένα της Ελληνικής Φυλής. Και αυτό θα συμβεί, όταν οι Έλληνες Πατριώτες ενωθούν και συντρίψουν πολιτικά τον εγχώριο εθνομηδενισμό, απαλλάσσοντας τον τόπο από τους εσωτερικούς κινδύνους, φροντίζοντας ταυτοχρόνως για την προάσπιση των Εθνικών Δικαίων και την διαφύλαξη της Εθνικής Ομοιογένειας.  Υπομονή, κουράγιο και Καλό Αγώνα Συνέλληνες, μέχρι την τελική δικαίωση του Έθνους. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ. ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ. 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΣΑΛΠΙΖΕΤΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΙΣ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Όταν η ακαδημαϊκή ελίτ «συναντάται» με τα άκρα στους τοίχους της πρωτευούσας

Κάποιοι ουδέν εδιδάχθησαν από το 1821. Και ας γιορτάσαμε τα 200 χρόνια από την επανάσταση. Οι ίδιοι δεν διδάσκονται ούτε από το 1922. Τότε που ο εθνικός διχασμός μας οδήγησε σε εσφαλμένες επιλογές και δεν μας επέτρεψε να ενσωματώσουμε πανάρχαιες πατρίδες στον ελεύθερο εθνικό κορμό. Για αυτούς το 1922 ήταν μόνον άτακτος φυγή. Και θέλουν να μας το θυμίζουν κατά τρόπο αισχρό. Υπονομεύοντας με την σειρά τους τώρα την εθνική συνοχή. Προφανής τους στόχος να μας οδηγήσουν και σε άλλες ήττες. Σε περισσότερες εθνικές απώλειες. Είναι οι ομάδες των «ελευθεριακών», των αυτοαποκαλουμένων «αναρχικών» που θέλουν συνεχώς να μας θυμίζουν πόσο απεχθάνονται κάθε τι εθνικό. Κάθε τι ελληνικό. Το τραγικό είναι ότι την ίδια στάση υιοθετούν και μέλη της λεγομένης ακαδημαϊκής ελίτ υποστηρίζοντας και αυτά την ηττοπάθεια.

Αφορμή για αυτές τις αναφορές μας έδωσε η φωτογραφία από δρόμο της Κυψέλης, την οποία παραθέτουμε και, ο σχετικός σχολιασμός από τον παλαιό αναγνώστη και αρθρογράφο της Εστίας, δικηγόρο Στάθη Κεφαλούρο. Παραθέτουμε τον σχολιασμό τους, συμμεριζόμενοι τον προβληματισμό του για το φαινόμενο:

Τα υβριστικά συνθήματα της Κυψέλης

«Δεν είναι όλα καλά στην Κυψέλη, όπως παρουσιάζονται τελευταίως από κάποια δημοσιεύματα που υπηρετούν τους δικούς τους σκοπούς. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην κατάσταση των πεζοδρομίων της. Κάθε μέρα γίνεται και πιο εμφανές πως η πόλη της Αθήνας διχάζεται, όπως όλα στην εποχή μας με την πολιτική μας. Το έχουμε ξαναγράψει. Οι δυνάμεις του κέρδους κρατούν το ιστορικό κέντρο, το Σύνταγμα, την Σταδίου και την Πανεπιστημίου και οι φασίστες του αντιφασισμού τις γειτονιές. Οι μεν, ερήμην πελατών αυτή την εποχή δηλαδή ελλείψει τουριστών, σκαρφίζονται πολυέξοδες ανοησίες θέλοντας να προετοιμάσουν το μαγαζί τους για το μέλλον, οι δε βλάσφημοι και προβληματικοί νεαροί καταλαμβάνουν και καταγράφουν κάθε σπιθαμή εδάφους της πόλης που τους παραχωρείται από την εξουσία, ζώντας φαντασιακά ένα αντάρτικο πόλης. Η δε περιοχή κάτω από την Πατησίων, το πάλαι ποτέ αληθινό Κολωνάκι και όχι οι βουκολικές ανηφοριές του Λυκαβηττού, έχει προ πολλού παραδοθεί.

Η κατάσταση με τους βανδαλισμούς κτιρίων και τα προκλητικά υβριστικά συνθήματα στους τοίχους της Κυψέλης έχει εκτραχυνθεί. Επαφιέμεθα πλέον στο φιλότιμο ορισμένων δημοτικών υπαλλήλων για την αποκατάσταση των ζημιών.

Κάθε μέρα που περπατάμε στην Κυψέλη για να πάμε οπουδήποτε και κυρίως γύρω από τα σχολεία της Κυψέλης διαβάζουμε στους τοίχους τα παρακάτω συνθήματα, τα οποία παραθέτουμε άνευ άλλου σχολιασμού.

• Σήκω και τρέχα όπως το ‘22
• Ελληνική οικογένεια στάζεις αίμα
• Σκατά στην Ελλάδα
• Στο διάολο η Ελλάδα
• Στο διάολο η οικογένεια και η πατρίς, το μέλλον αυτής της γειτονιάς είμαστε εμείς
• Να πεθάνει η Ελλάδα να ζήσουμε εμείς
• Στο διάολο η οικογένεια και η πατρίς
• Antifa παιδεία στου κέντρου τα σχολεία

Προσφάτως, μέσα σε ελάχιστες ημέρες από τα αποκαλυπτήρια του, βεβηλώθηκε ένα πανέμορφο graffiti στο 133ο δημοτικό σχολείο στην συμβολή των οδών Κυψέλης και Τροίας, όπου παρίστανε καλλιτεχνικά την Μπουμπουλίνα, τον Κολοκοτρώνη και τον Κανάρη. Προετοιμασία, δουλειά και κόπος μηνών απαξιώθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Δεν είναι αυτή η Κυψέλη. Δεν συνιστά αυτό μια παραγωγική κυψέλη ανθρώπων, όπως θέλουμε να πιστεύουμε πως ήταν πάντα η μεγάλη γειτονιά μας. Όλα αυτά τα συνθήματα, οι ύβρεις και η βία, δεν ταιριάζουν σε μια περιοχή, στην οποία όλοι εργαζόμαστε ποικιλοτρόπως για να δημιουργήσουμε κάτι καλό για μας και για τους άλλους».

Όλα όσα επισημαίνει ο αρθρογράφος μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα. Ο στόχος δεν είναι η ανάπτυξη ελευθεριακών καταστάσεων. Είναι η καλλιέργεια ηττοπαθούς αισθήματος στους Έλληνες. Αισθήματος ότι οι εθνικοί στόχοι είναι «χαμένη υπόθεσις». Όπως ήταν και το 1922…

Και δυστυχώς δεν είναι μόνον αυτοί, οι περιθωριακοί, οι αναρχικοί, αυτοί που ρυπαίνουν τους τοίχους με τα μιαρά τους συνθήματα. Έχουμε και κάποιες αυτοσχέδιες «ελίτ» που με τον δικό τους τρόπο καλλιεργούν την ηττοπάθεια. Δεν το κάνουν με μπογιές και συνθήματα. Το κάνουν με εκλεπτυσμένη γραφή που επικαλείται την «λογική» και την αποκλειστικά «ποσοτική» αποτίμηση των πραγμάτων. Στέλεχος του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο καθηγητής Παναγιώτης Ιωακειμίδης, ανέλαβε με άρθρο του στα «Νέα» να μας εξηγήσει ότι «η εφαρμοσμένη πολιτική της Αθήνας στο σκέλος της αναχαίτισης (containment) της Τουρκίας από του να καταστεί περιφερειακή δύναμη είναι αδιέξοδη, ατελέσφορη, ανέφικτη». Είναι διαφορετική η βάση της προσέγγισής του από εκείνην του αναρχικού που γράφει τα προαναφερθέντα συνθήματα στους τοίχους. Απλώς ο τελευταίος εκφράζεται με πιο brutal τρόπο. Συνεχίζοντας δε ο κ. Ιωακειμίδης μας ενημερώνει ότι «Η Τουρκία είναι ήδη μια οιονεί περιφερειακή δύναμη παρά τα οξύτατα οικονομικά της προβλήματα. Και στοχεύει στο να αναδειχθεί σε κάτι περισσότερο – σε ηγεμονική δύναμη στο περιφερειακό σύστημα και επέκεινα ίσως». Χαμένη υπόθεση δηλαδή η προσπάθεια της Ελλάδας να επιβιώσει, οπότε συνιστά συνδιαλλαγή. Το τι σημαίνει συνδιαλλαγή με την Τουρκία το γνωρίζουμε πολύ καλά. Το γνωρίζουν και οι «ελευθεριακοί» μας οι οποίοι επιχαίρουν με τις αποτυχίες των εθνικών στόχων. Ο κ. Ιωακειμίδης το γνωρίζει άραγε;

ΕΣΤΙΑ

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Του Αλκιβιάδη Κεφαλά

Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

 

Οι Πακιστανοί που αλωνίζουν, η τουρκική ΜΚΟ στην Ελλάδα και τα σχέδια της Αγκυρας για έναν παγκόσμιο ισλαμικό στρατό

Έμμεσες και άμεσες διαπιστώσεις και ερωτήματα προκύπτουν από την αποκλειστική και πολυπληθή παρουσία των Πακιστανών τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς στην πλατεία Συντάγματος, που μαζί με την καθολική απουσία των γηγενών φαίνεται ότι εξέπληξαν τους τελευταίους σε όλη την επικράτεια. Η πρώτη διαπίστωση αναφέρεται στη σημειολογία του γεγονότος, επειδή μέχρι πρόσφατα η παραδοσιακή υποδοχή της Πρωτοχρονιάς στο κέντρο των Αθηνών πραγματοποιούνταν κυρίως με τη συμμετοχή των αυτοχθόνων κατοίκων της χώρας.

Η απουσία, όμως, των κατά γένος Ελλήνων από την πλατεία ουσιαστικά επισημαίνει την πληθυσμιακή αλλαγή της χώρας και την αντικατάσταση του γερασμένου πληθυσμού της από μουσουλμάνους εποίκους, και κυρίως Πακιστανούς, που ενώ ζουν και εργάζονται ειρηνικά στην Ελλάδα, η μουσουλμανική ταυτότητά τους, η εθνική τους συνείδηση και η αδελφοποίηση της πατρίδας τους με την Τουρκία ισοδυναμούν με νόμιμη εγκατάσταση τουρκογενών πληθυσμών στην Ελλάδα.

Η δεύτερη έμμεση διαπίστωση προσδιορίζεται στην ικανοποίηση του πολιτικού συστήματος, το οποίο τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς αγαλλίαζε επειδή διαπίστωνε ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πολυπολιτισμική κοινωνία. Όμως, τα εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν και τα οποία ουδέποτε απασχόλησαν τον δημόσιο λόγο έχουν να κάνουν με την αριθμητικά δυσανάλογη παρουσία των Πακιστανών στη χώρα μας, παρότι δεν προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες.

Πράγματι, το Πακιστάν είναι μια ισχυρότατη πυρηνική δύναμη που έχει ενσωματώσει τη σύγχρονη τεχνολογία στην εθνική και την κρατική δομή του. Αντιθέτως, η Ελλάδα είναι μια τεχνολογικά αναλφάβητη χώρα λόγω συνειδητών πολιτικών επιλογών, ευρισκόμενη ακόμα στην εποχή της «βαλλίστρας». Συνεπώς το Πακιστάν λόγω του μεγέθους και της ισχύος του δεν απειλείται από καμία άλλη εχθρική χώρα. Δοθέντος όμως ότι σχεδόν το σύνολο των Πακιστανών εισέρχεται στην Ελλάδα από την Τουρκία, θα πρέπει να δεχτούμε ότι η Τουρκία τούς προωθεί επιλεκτικά στην Ελλάδα και επίσης ότι το εγχώριο πολιτικό σύστημα «αγνοεί» την είσοδό τους στη χώρα επειδή δεν επαναπροωθούνται στην Τουρκία ή στη χώρα προέλευσής τους. Σε αυτό το σημείο εμφανίζονται η SADAT και η ΙΗΗ. Η δεύτερη συνιστά μια τουρκική ΜΚΟ, η οποία επί τη βάσει φωτογραφιών και εγγράφων φαίνεται ότι δραστηριοποιούνταν στην Αθήνα το 2018, προσφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια σε πρόσφυγες και μετανάστες, καθώς και όπλα στους τζιχαντιστές της Συρίας και της Λιβύης, όπως τουλάχιστον ισχυρίστηκε η μόνιμη ρωσική αντιπροσωπία στον ΟΗΕ. Ήδη, από τον Νοέμβριο του 2017, ο δημοσιογράφος Abdullah Bozkurt παρουσίασε έγγραφα που αποδείκνυαν ότι η ΙΗΗ ελεγχόταν από τον Veli Çayır που ήταν το δεξί χέρι του πολυπράγμονα αρχηγού των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan.

Επιπλέον η SADAΤ είναι μια τουρκική ιδιωτική εταιρία παροχής στρατιωτικών υπηρεσιών, η οποία αναλαμβάνει να εκπαιδεύει Τουρκμένους τζιχαντιστές και να τους αποστέλλει στα διάφορα πολεμικά μέτωπα ανά την υφήλιο, ενώ παράλληλα φημολογείται ότι ειδικεύεται και στη μεταφορά τζιχαντιστών από την Τουρκία προς την Ευρώπη, και φυσικά και στην Ελλάδα.

Ο σημερινός αρχηγός της SADAT είναι ο απόστρατος ταξίαρχος Adnan Tanri Verdi, φίλος και πρώην σύμβουλος του Ερντογάν, και ένας από τους 23 Τούρκους αξιωματικούς που την ίδρυσαν το 2012. Το όραμά του είναι ο συντονισμός όλων των ισλαμικών κρατών με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου ισλαμικού στρατού. Ο Tanri Verdi είναι ο πατήρ του δόγματος της καταστροφής του Ισραήλ μέσω του «διαρκούς πολέμου φθοράς σε όλα τα μέτωπα», της «απελευθέρωσης» της Ιερουσαλήμ, καθώς και ο εμπνευστής του υβριδικού πολέμου κατά της Ελλάδος, δοθέντος ότι η SADAT ελέγχει την ΙΗΗ, που τουλάχιστον μέχρι το 2018 δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα.

Επίσης, ο Tanri Verdi είναι ο εμπνευστής της αδελφοποίησης των τουρκικών και πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων. Είναι εντυπωσιακό ότι ο ίδιος οργάνωσε όχι μόνο τη μόνιμη συνεκπαίδευση των ειδικών δυνάμεων των δύο χωρών, αλλά επιπλέον εισηγήθηκε την αδελφοποίηση και τη συνεκπαίδευση της τουρκικής και πακιστανικής αεροπορίας, καθώς και των ναυτικών τους στο Αιγαίο. Το πλέον σημαντικό, όμως, είναι ότι ο Tanri Verdi είναι ο ιθύνων νους της μεταφοράς της πυρηνικής τεχνολογίας του Πακιστάν στην Τουρκία.
Αξιοπερίεργη επίσης είναι η φημολογία αναφορών μυστικών υπηρεσιών ότι στον αρχηγό της SADAT έχει ανατεθεί η αντιπροσώπευση των Panasonic, Motorola και Laxon στην Προύσα (Bursa). Το πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που εκπαιδεύει και οργανώνει τζιχαντιστές να έχει αντιπροσωπίες μεγάλων αμερικανικών εταιριών είναι κάτι που μόνο οι Αμερικανοί και ο Ερντογάν γνωρίζουν. Αντιθέτως, επειδή όλοι είναι κουφοί και τυφλοί στην Ελλάδα, είναι απίθανο το ελληνικό πολιτικό σύστημα να γνωρίζει ή να έχει ακούσει κάτι για τα αίτια της ύπαρξης του δυσανάλογα μεγάλου αριθμού Πακιστανών μεταναστών στην Ελλάδα.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/285518/mystiria-kryvei-plateia-syntagmatos/

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΥΣ

Του Αντωνίου Αντωνάκου
Καθηγητού - Κλασσικού Φιλολόγου
Ιστορικού - Συγγραφέως

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα ότι τα πράγματα που οδηγούν στην καταστροφή τής Ελλάδος είχαν προχωρήσει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς! Αφορμή ήταν η καινούργια γραμματική τής Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού που αποβλέπει στην φωνητική γραφή, μέσω της φωνητικής προφοράς. Η ουσία όμως ήταν τα πλοκάμια που οδήγησαν σε αυτή την διαπίστωση. Και τα πλοκάμια ήσαν πολλά, είχαν δε, όσον αφορά στην γλώσσα, ένα κοινό όνομα: «Γλωσσολόγοι»!

Πράγματι 140 «ειδικοί» επιστήμονες κινητοποιήθηκαν εν ριπή οφθαλμού για να «θάψουν» την ασήμαντη κατ’ αυτούς δασκάλα, η οποία είχε το θάρρος να αποκαλύψει τι είχαν περάσει σε μία γραμματική, η οποία απευθύνεται σε μικρά παιδιά, χωρίς να πάρουν την γνώμη κανενός και επιλέγοντας μία χρονική στιγμή, κατά την οποία οι Έλληνες ευρισκόμενοι σε δεινή οικονομική θέση, δεν θα είχαν την δυνατότητα αμέσου αντιδράσεως. Έτσι η γνωστή Άννα Διαμαντοπούλου, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο (α)παιδείας, έδωσε το πράσινο φως, ώστε να εκδοθεί και να διανεμηθεί στα σχολεία η εν λόγω γραμματική, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν έτοιμη από το 2007, αλλά δεν εξεδίδετο διότι είχαν αντιδράσει κάποιοι πραγματικοί επιστήμονες, με επιστημονική γνώση και ελληνική εθνική συνείδηση!

Τελικώς αυτό που απεκόμισα από την κινητοποίηση των «ειδικών» ήταν ότι η μόνη ειδικότητά τους ήτο αυτή στην καταστροφή τής ελληνικής γλώσσης, η οποία επετυγχάνετο μέσω συγχύσεως και σκοπίμων λαθών στην διατύπωση «επιστημονικών» απόψεων, οι οποίες εκαλύπτοντο με τον «επιστημονικό» μανδύα τών «ειδικών»! Και αυτό, θα το αποδείξω στο τέλος του σημερινού άρθρου!

Ας πάμε, λοιπόν, στο περίφημο νέο βιβλίο Γραμματικής, το οποίο μας πέρασαν εν κρυπτώ οι κυρίες και οι κύριοι του παιδαγωγικού Ινστιτούτου:

Πριν από τις βαρύγδουπες υπογραφές τους οι «ειδικοί» γλωσσολόγοι, χρησιμοποιούν την βασική αρχή τής προπαγάνδας, η οποία στηρίζεται στο να λέει κάποιος μία αλήθεια, περιστοιχίζοντάς την όμως με διάφορα ψέματα! Λένε δηλαδή στην διαμαρτυρία τους:

«Αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν μια εκπαιδευτικός που δεν παραδέχεται στοιχειώδεις αρχές της γλωσσικής επιστήμης, όπως είναι η διαφορά μεταξύ ήχων και γραμμάτων, βασιζόμενη σε παρανοήσεις και αβάσιμα συμπεράσματα να αμφισβητεί την εγκυρότητα ενός διδακτικού εγχειριδίου, που έχει εγκριθεί από τους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας και αποτελεί έργο ειδικών επιστημόνων και το οποίο, ως δασκάλα, καλείται να διδάξει.

Θεωρούμε θλιβερό το γεγονός ότι ένα άρθρο με τόσο φτωχά, εσφαλμένα και αντιεπιστημονικά επιχειρήματα αναπαράγεται και διαδίδεται άκριτα στο διαδίκτυο και στα Μ.Μ.Ε. και αναγορεύεται σε μείζον θέμα συζήτησης.

Επιβεβαιώνουμε την πέραν πάσης αμφιβολίας επιστημονικά ορθή παρουσίαση των φωνηέντων της Νέας Ελληνικής στο νέο εγχειρίδιο. (σ.σ. Ψέμα -Κρατήστε το αυτό, θα μας χρειασθεί).

Ναι, κανένας γλωσσολόγος δεν αμφιβάλλει ότι η Νέα Ελληνική έχει 5 φωνήεντα, τους φθόγγους [α], [ε], [ι], [ο], [ου], οι οποίοι στον γραπτό λόγο αναπαρίστανται με τα επτά γράμματα της αλφαβήτου άλφα, έψιλον, ήτα, γιώτα, ύψιλον, όμικρον, ωμέγα και τους συνδυασμούς των γραμμάτων αυτών ως διψήφων. (σ.σ. Ψέμα - Λένε φωνήεντα και εννοούν φθόγγους, αντί να πουν φθογγικά φωνήεντα και γράφουν εντός αγκυλών φθόγγους με  ελληνικά στοιχεία ... Κι αυτό κρατήστε το.)

Καταδικάζουμε την ανάρμοστη στοχοποίηση και διαπόμπευση των συναδέλφων στο διαδίκτυο και την κατασυκοφάντηση του επιστημονικού τους έργου με ανυπόστατες κατηγορίες.

Ζητάμε, όπως γίνεται σε κάθε πολιτισμένη χώρα, η κρίση ενός επιστημονικού έργου ή μιας επιστημονικής άποψης ή ενός επιστημονικού ζητήματος (σ.σ. πολλή επιστήμη έχει πέσει) να γίνεται με βάση τεκμηριωμένες μεθόδους και αληθή επιχειρήματα από τους ειδικούς στην οικεία επιστήμη. Έτσι λοιπόν, όπως για μια ασθένεια συμβουλευόμαστε τον «γιατρό», για τον σεισμό τον «σεισμολόγο», για ένα νομικό ζήτημα τον «δικηγόρο», για μια γεωργική καλλιέργεια τον «γεωπόνο», για ζητήματα γλώσσας και γλωσσικής εκπαίδευσης, παρά το γλωσσικό μας αισθητήριο, είναι σκόπιμο να συμβουλευόμαστε τον «γλωσσολόγο». (σ.σ. Και για την ιστορία εννοούν φυσικά να ακούμε τους "ειδικούς" ιστορικούς τού συνωστισμού). Και ακολουθούν οι βαρύγδουπες υπογραφές!

«Καταδικάζουμε», «ζητάμε»... «Αναρωτιόμαστε»... Ωραίες λέξεις! Κανείς από αυτούς τους «ειδικούς», όμως,  δεν μπήκε στον πειρασμό να αναρωτηθεί για την σκόπιμη σύγχυση, που προκαλεί το εν λόγω «επιστημονικό» εγχειρίδιο. Ας τους απαντήσουμε λοιπόν με τα δικά τους επιστημονικά δεδομένα, για να αποδείξουμε την αντιεπιστημονικότητά τους! Η σκόπιμη αυτή σύγχυση σχετίζεται με τους φθόγγους και τα γράμματα. "Φθόγγοι" είναι τα μικρότερα κομμάτια, στα οποία μπορεί να αναλυθεί η ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ γλώσσα, ενώ "γράμματα" είναι τα μικρότερα κομμάτια, στα οποία μπορεί να αναλυθεί η ΓΡΑΠΤΗ γλώσσα.

Οι φθόγγοι παριστάνονται διεθνώς με λατινικά γράμματα και εντός αγκυλών: [a], [e], [m], [r] και ούτω καθ' εξής. (Γιατί το παραβλέπουν αυτό οι ειδικοί γλωσσολόγοι;) Τα γράμματα παριστάνονται με (ελληνικά στην γλώσσα μας) γράμματα εκτός αγκυλών: α, β, γ, δ, ε, ζ, η, και ούτω καθ’ εξής.

Οι φθόγγοι χωρίζονται σε αυτούς που εκφέρονται με δυνατή φωνή και θα πρέπει να ονομάζονται "φθογγικά φωνήεντα" και σε αυτούς που εκφέρονται με χαμηλή φωνή και θα πρέπει να ονομάζονται "φθογγικά σύμφωνα".

Αντιστοίχως τα γράμματα θα πρέπει να χωρίζονται σε "γραμματικά φωνήεντα" και σε "γραμματικά σύμφωνα".

Κάθε φθόγγος, που είναι καθαρά προφορικό φαινόμενο μπορεί να αποδίδεται με ένα ή περισσότερα γράμματα του αλφαβήτου, π.χ.:

Το [a] με το γράμμα  α.

Το [e] με τα γράμματα  ε και αι.

Το [i] με τα γράμματα ι, η, υ, οι, ει, υι και ούτω καθ' εξής.

Το [o] με τα γράμματα ο, ω.

Το [b] με τα γράμματα μπ.

Το [g] με τα γράμματα γκ, γγ.

Το [l]  με το γράμμα λ.

Τα γράμματα ξ και ψ αποδίδουν το καθένα συνδυασμούς φθόγγων, π.χ. [k] + [s] ή [p] + [s] αντιστοίχως. Άρα καλώς δεν συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των απλών φθόγγων, διότι δεν είναι φθόγγοι, αλλά γράμματα.

Επομένως όσοι λένε ότι στο βιβλίο έχουν μειωθεί τα φωνήεντα από επτά σε πέντε, συγχέουν, μεθοδευμένα από τους «ειδικούς», τα πέντε "φθογγικά (προφορικά) φωνήεντα" με τα επτά "γραμματικά (γραπτά) φωνήεντα" της νεοελληνικής γλώσσης. Ποιοι όμως φταίνε για την σύγχυση αυτή, εκτός από τους συγγραφείς της γραμματικής και τους υποστηρικτές τους; Και η σύγχυση δεν προέκυψε τυχαία!

Το ίδιο συμβαίνει και στα σύμφωνα. Τα "φθογγικά σύμφωνα" της νεοελλαδικής  γλώσσης είναι δεκαοκτώ, ενώ τα "γραμματικά σύμφωνά" της είναι δεκαεπτά. Αυτά, σύμφωνα με την συγκριτική γλωσσολογία, που είναι η αλήθεια.

Πού αρχίζουν τα ψέματα; Ποια είναι τα σημεία τού βιβλίου, τα οποία το κατατάσσουν στον χώρο τών «αντιεπιστημονικών» συγγραμμάτων, και τα οποία αποσιωπούν τεχνηέντως οι «ειδικοί» γλωσσολόγοι; Τα παραθέτω ευθύς αμέσως και τους ερωτώ ευθέως γιατί δεν τα αναφέρουν στην διαμαρτυρία τους!

1. Για να παραστήσουν τα "φθογγικά φωνήεντα" οι συγγραφείς βάζουν μέσα σε αγκύλες ελληνικά γράμματα και όχι λατινικά, ως υποχρεούνται διεθνώς εκ της επιστήμης. Τεράστιο επιστημονικό λάθος!!! Γιατί σιωπούν οι «ειδικοί»;

2. Κάτω από την εικόνα της τσάντας, επί της οποίας είναι αναγεγραμμένα τα "φθογγικά φωνήεντα", η λεζάντα γράφει απλώς "φωνήεντα" και όχι  "φθογγικά φωνήεντα", γεγονός το οποίο προκαλεί λανθασμένες εντυπώσεις και συγχύσεις τόσο στους μαθητές και τους δασκάλους, όσο και στους άλλους αναγνώστες. 

3. Προβάλλει τους φθόγγους με εικόνες, που μένουν στην μνήμη (δηλαδή τις σακκούλες στην σελίδα 36), ενώ τα γράμματα τα προβάλλει με εικόνες που δεν μένουν στην μνήμη (δηλαδή τον τροχό στην σελίδα 39). Κανονικά θα έπρεπε να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Άλλωστε το βιβλίο επιγράφεται "Γραμματική" και όχι "Φθογγολογία".

4. Και, βεβαίως, να μη ξεχνάμε, ανάμεσα σε όλα αυτά, ότι το βιβλίο δεν απευθύνεται σε φοιτητές της γλωσσολογίας, αλλά σε παιδάκια της Ε΄ και της Στ΄  Δημοτικού! Όλα αυτά θα πρέπει να κάνουν τους γλωσσολόγους να σιωπούν.

Αγαπητοί φίλοι. Όλες αυτές οι κινήσεις αποσκοπούν στην σταδιακή επιβολή τού λατινικού αλφαβήτου. Το παρόν στάδιο, είναι το προτελευταίο. Μετά την κατάργηση στην πράξη των αρχαίων ελληνικών, την κατάργηση του πολυτονικού, του ιστορικού δηλαδή τονικού συστήματός μας, την καταστροφή τής ιστορικής ορθογραφίας, της ιστορικής γραμματικής (κατάργηση Γ΄ κλίσεως, προθέσων κ.λπ.) φθάσαμε στο στάδιο της φωνητικής γραφής των γραμμάτων... Το επόμενο στάδιο είναι η επιβολή του λατινικού αλφαβήτου. Η Ακαδημία Αθηνών από το 2001 είχε δηλώσει ότι: «...επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό.»

Ας αντιδράσουμε λοιπόν σε όλους αυτούς, που με τον μανδύα της ειδικότητος καταστρέφουν την ελληνική κι ας μην επιτρέψουμε να μας αλλάξουν την επί πολλές χιλιάδες χρόνια υπάρχουσα μία και ενιαία γλώσσα μας.

Η Ακαδημία Αθηνών και οι Γλωσσικοί και Φιλολογικοί Σύλλογοι ας μη βγάζουν κάθε δέκα χρόνια ένα Δελτίο Τύπου, με το οποίο να θεωρούν πως έκαναν το καθήκον τους... Ας αγωνισθούν μέχρις εσχάτων, διότι ο αγών είναι σε πολλές περιπτώσεις άνισος. Ας μπουν ηγέτες στον γλωσσικό αυτόν πόλεμο και θα είμαστε μαζί τους, αν φυσικά μάς θέλουν και αν μάθουν ποτέ πως υπάρχει στην Ελλάδα και η ταπεινότητά κάποιων επιστημόνων (π.χ. Π. Μητροπέτρος, Χ. Τσικοπούλου, Αν. Στάμου, Ι. Τσέγκος, ο υπογράφων κ.λπ.), που ασχολούνται ενεργά με την γλώσσα, χωρίς να ευρίσκονται στο άμεσο πανεπιστημιακό ή ακαδημαϊκό περιβάλλον τους!

Όσο για τους υπολοίπους συνέλληνες, τους προτρέπω να αντισταθούν στα σχολεία τών παιδιών τους. Οι Έλληνες Δάσκαλοι, όπως η Κυρία (με Κάππα κεφαλαίο) που ανέδειξε το θέμα να αντισταθούν μέσα στις τάξεις τους. Όλοι οι υπόλοιποι να κλείσουν την τηλεόραση στα τουρκικά σήριαλ, στην αγγλική ορολογία και στις «ιν» βλακώδεις εκπομπές και να συμπαραταχθούν ενεργά στον αγώνα μας. Και κυρίως όλοι μαζί, έλληνες επιστήμονες, γονείς, δάσκαλοι και λαός με ελληνική εθνική συνείδηση να καταλάβουμε ότι θα πρέπει να αγωνισθούμε να σώσουμε την γλώσσα μας. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να τελειώνουμε μια και καλή με τους «γλωσσολόγους»!

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Tου Σαράντου Ι. Καργάκου
Ιστορικού -συγγραφέως

Ἔχει λεχθεῖ ὅτι ἕνα ἔθνος, ἕνας λαός δέν πλάθεται σύμφωνα μέ τίς καλύτερες ἰδέες πού ἔχει γιά τόν ἑαυτό του, πλάθεται ἀπό δυνάμεις πού ἔχει καί τίς ὁποῖες συχνά ἀγνοεῖ. Καμμιά φορά, χωρίς νά τό ἐννοεῖ. Καί τὸ πλάσιμο αὐτό γίνεται ὅχι σύμφωνα μέ τήν καλύτερη ἰδέα πού εἶχε ὁ συγκεκριμένος αὐτός λαός για τόν ἑαυτό του ἀλλά «κατά τὸ γράμμα» ἄλλων δυνάμεων πού δρώντας κι αὐτές σέ μιά εὑρύτερη ἱστορική περιοχή, λειτουργοῦν σάν «χέρι τῆς μοίρας», χωρίς συχνά οἱ φορεῖς τῶν δυνάμεων αὐτῶν νά ἐννοοῦν, τί ἀκριβῶς δημιουργοῦν. Συγκεκριμενοποιῶ: ὁ ἑλληνικός κόσμος τῆς ἀρχαιότητας εἶχε συνείδηση ἔθνους ἀλλά δὲν ἀπέκτησε ποτέ συνείδηση ἐνιαίου ἔθνους ὑπό τή μορφή ἑθνοκράτους. Ἡ δημοκρατία, πού τόσο συνέβαλε στήν ἀνάδειξη τῆς πολιτικής ζωῆς, συνέβαλε ἀφάνταστα στήν προαγωγή τῆς πόλης ἀλλ᾽ ἐμπόδισε τή δημιουργία ἑνιαίου ἐθνικοῦ σχήματος, Οἱ Ἕλληνες ποτέ στήν ἀρχαιότητα δέν ἀπέκτησαν ἐθνική ἰδεολογία. Τό κήρυγμα τοῦ πανελληνισμοῦ ἔμεινε στή σκέψη κάποιων στοχαστῶν ἀλλά δέν πήρε ποτέ ἔμπρακτο χαρακτῆρα. Κι ὁσάκις εἴχαμε εὐρύτερες συσσωματώσεις (π.χ. Πελοποννησιακή συμμαχία, Ἀθηναϊκή συμμαχία, Θηβαϊκή ἡγεμονία), αὐτές λειτουργοῦσαν στό ὄνομα τῆς πόλης καί ὄχι στό ὄνομα τῆς Ἑλλάδος.

Ὅταν, τέλος, ἦλθε ὁ καιρός τῶν Μακεδόνων βασιλέων, πού ἔνωσαν ὑπό το σκῆπτρο τους τούς Ἕλληνες, οὔτε καί αὐτοί μπόρεσαν νά δώσουν ἕνα εὐρύτερο ἰδεολογικό σχῆμα στήν ἀρχή τους. Ἡ διάχυσή τους μάλιστα στὀν ἀπέραντο χῶρο τῆς ᾿Ανατολῆς καί τῆς Αἰγύπτου ἐμπόδισε τήν ἐντός τοῦ περιορισμένου ἑλληνικοῦ χώρου ἰσχυροποίησή τους. Ἔτσι ἐξάντλησαν καί οἱ Μακεδόνες τή δύναμή τους περισσότερο σέ πολέμους κατά τῶν ἄλλων Ἑλλήνων καί ὀλιγώτερο κατά τῶν μετέπειτα ἐλθόντων Ρωμαίων. Τό τοπικιστικό ἔνστικτο ὑπερίσχυσε τοῦ ἐθνικοῦ σέ ὅλη τή μακρά περίοδο τῆς ἀρχαιότητας. Λύση στό πολιτικό πρόβλημα, ἀφοῦ ἀπέτυχαν οἱ παλαιότερες ἀμφικτυονίες, θά μποροῦσαν νά δώσουν τά «Κοινά», οἱ λεγόμενες «Συμπολιτεῖες». Ἀλλά τόσο ἡ Ἀχαϊκή, ὅσο καί ἡ Αἰτωλική λειτούργησαν ὡς τοπικές ἑνώσεις καί ὄχι ὡς ἐθνικές. Καμμιά ἀρχαία ἑλληνική κοινωνία δέν ἀνέλαβε τήν εὐθύνη γιά τή δημιουργία Ἑλληνικῆς Συμπολιτείας. Ἔτσι καί τά «Κοινά» ἐξαντλήθηκαν στούς μεταξύ τους πολέμους, ἑνῶ στήν τελευταία φάση οἱ ἐσωτερικοί κοινωνικοί ἀγῶνες ὑπέσκαψαν παντελῶς τήν ἰσχύ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων. Εἶναι ἐνδεικτικό ὅτι στήν τελευταία μάχη γιά τήν προάσπιση τῆς ἑλληνικὴς ἐλευθερίας, στή Λευκόπετρα τοῦ Ἰσθμοῦ, παρετάχθησαν μόνο 14.500 πεζοί καί 600 ἱππεῖς. Λέγεται μάλιστα ὅτι ἀπό τούς πεζούς, οἱ 12.000 ἦσαν δοῦλοι. Δηλαδή οἱ δοῦλοι τῶν Ἑλλήνων ἐκλήθησαν νά πολεμήσουν ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τῶν ᾿Ελλήνων!

Αὐτό ὅμως πού δέν ἔγινε στήν Ἑλλάδα διά τῶν Ἑλλήνων ἔγινε διά τῶν Ρωμαίων. Μέσα σέ συνθήκες ὑποταγῆς ὁ ἑλληνικός κόσμος ἔπαυσε πιά νά λειτουργεῖ κατά πόλεις, χωρίς αὐτό νά σημαίνει πώς ἔπαυσε ἡ ἐσωτερική πολιτική λειτουργία τῶν πόλεων ὑπό ρωμαϊκή ἐποπτεία, καί σιγά - σιγά ἄρχισε νά ὡριμάζει ἡ ἰδέα τοῦ Ἕλληνα πολύ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι στό παρελθόν. ᾿Ασφαλῶς ὑπῆρχαν πάντα οἱ ὅροι Σπαρτιάτης, Ἀθηναῖος, Θηβαῖος, ἀλλά μόνο πρός δήλωση καταγωγῆς κατά τή σημερινή ἔννοια. Οἱ λέξεις εἶχαν πιά ἀποφορτισθεῖ πολιτικά. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔλειψε ὁ τοπικιστικός ἀνταγωνισμός, ἄρχισε νά σφυρηλατεῖται ἡ ἔννοια τοῦ Ἕλληνα ὡς μία εὐρύτερη ἐθνική καί πνευματική ἑνότητα πού ἁπλώθηκε τόσο πολύ, ὥστε ἀγκάλιασε τή μεγίστη ἔκταση τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, καί μάλιστα σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε μετά τήν μεταφορά τῆς κρατικῆς πρωτεύουσας ἀπό τή Δύση στήν Ἀνατολή καί παρά τήν ἐπιβολή μιᾶς θρησκείας μή ἑλληνικῆς -στούς πρώτους αἰῶνες μάλιστα ἀνθελληνικῆς-, ὁ ἑλληνικός κόσμος ὑποκατέστησε τόν ρωμαϊκό στή διεύθυνση τῆς αὐτοκρατορίας. Ὀπότε ἡ αὐτοκρατορία, ὑπό ρωμαϊκό ἔνδυμα, ἔνινε σταδιακά ἑλληνική. Καί ἡ ἑλληνικότητα αὐτή, χωρίς νά δηλώνεται ρητά, γινόταν πιό ἔντονη, ὅσο σταδιακά προχωροῦσε ὁ ἐξελληνισμός τῆς θρησκείας, ἀφοῦ φυσικά εἶχε προηγηθεῖ ὁ ἐκχριστανισμός τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου.

Συνεπῶς, εἶναι σφάλμα νά κάνουμε ὡς ἱστορικοί μιά μεγάλη χρονολογική τομή ἐκεῖ γύρω στό 146 π.Χ. καί νά νομίζουμε πώς τήν ἐπαύριο τῆς μάχης τοῦ Ἰσθμοῦ καί τῆς καταστροφῆς τῆς Κορίνθου ἔχουμε μιά ἄλλη Ἱστορία. Ἔχουμε ἁπλῶς ἀλλαγή σελίδας καί συγγραφή ἑνός νέου κεφαλαίου ἤ μᾶλλον συγγραφή κεφαλαίων πού περιγράφουν τή μεταπήδηση ἀπό τό κράτος τῆς πόλης στό πολιτικό κράτος καί πού ὁ ρόλος τῆς πρωτεύουσας εἶναι πάλι καθοριστικός ὄχι ἀφ᾽ ἑαυτοῦ ἀλλά ὡς ἕδρας τοῦ αὑτοκράτορα. Ἡ αὐτοκρατορική ἰδεολογία ὑπερίσχυσε τῆς πολιτικῆς. Καί γιά νά γίνω πιό σαφής: ἡ Βυζαντινή Αὐτοκρατορία θά ἐξακολουθοῦσε νά ὑπάρχει, ἔστω καί ἄν ἔπεφτε ἡ Κωνσιαντινούπολη, ἀρκεῖ ὁ Κωνσταντῖνος νά σωζόταν, μεταφέροντας σέ ἄλλη περιοχή τήν ἕδρα του καί τήν αὐτοκρατορική του ἰδιότητα. Αὐτό συνέβη κατά τήν ἅλωση τοῦ 1204, ὅπου ἡ Αὐτοκρατορία ὑφίστατο ὡς πολιτική ἔννοια, ἀφοῦ ὁ Κωνσταντῖνος Λάσκαρις μετέφερε τήν ἕδρα στή Νίκαια. Συνεπῶς, ἡ Αὐτοκρατορία τῶν Κωνσταντίνων ἔπεσε ὄχι γιατί ἔπεσε ἡ Πόλη ἀλλά γιατί ἔπεσε ὁ Κωνσταντῖνος καί κανείς μετά δέν μπόρεσε ἀλλοῦ νά ὑψώσει τήν αὐτοκρατορική σημαία. Ἔτσι μετά τή ρωμαϊκή ὑποταγή και μειά τή χιλιόχρονη ὑπό «ξένη σημαία» κυριαρχία (πολιτική, πνευματική, γλωσσική καί οἰκονομική) τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου[1], φθάνουμε στήν τουρκική ἐπικράτηση. Ὑπό συνθῆκες δουλείας ὁ ἑλληνικός κόσμος ἀναχωνεύεται, ἀποκτᾶ ὑπόσταση Γένους, ὅπου βαραίνει περισσότερο τό θρησκευτικό στοιχείο, καί ἁκολούθως ἔθνους, ὅπου βαραίνει περισσότερο μιά συνείδηση κοινῶν ἰστορικῶν καταβολῶν κι ὄχι μόνο θρησκευτικῶν. Κι ἐφόσον ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους ἰσχυροποιεῖται στή συνείδηση τῶν ὑποδούλων καί πρωτίστως στή συνείδηση τῶν μή δούλων ἀλλά  χωρίς πατρίδα Ἑλλήνων τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὡριμάζουν οἱ πολιτικές συνθῆκες γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ καί γιά τό σχηματισμό -γιά πρώτη φορά στήν Ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου -ἑνιαίου ἑλληνικοῦ ἐθνικοῦ κράτους.

Τό λεγόμενο, λοιπόν, ὅτι τά ἔθνη εἶναι μιά ἀρτιγενής σύλληψη 200 περίπου ἐτῶν, εἶναι κάτι πού μπορεῖ νά ἰσχύει γιά τίς ΗΠΑ, τόν Καναδᾶ, τή Βραζιλία, τήν Αὐστραλία ἀλλ᾽ ὄχι γιά τούς ἱστορικούς λαούς τῆς Εὐρώπης καί πολύ περισσότερο γιά τόν κόσμο πού φέρει τή φωνή τῶν Ἑλλήνων, γιατί αὐτός μεταφέρει πάνω του μιά μοριακή σκόνη ἱστορίας τριῶν καί πλέον χιλιετιῶν.

Ἐπιλογικός «πρόλογος»:  Ἄς ἐπανέλθουμε ὅμως στήν εἰσαγωγική μας σκέψη. Εἶναι γνωστή ἡ θέση τοῦ Ἐγέλου γιά τήν κύρια θέση τῆς ᾿Ιδέας στό χῶρο τῆς Ἱστορίας. Ὅλες οἱ δρῶσες στό προσκήνιο καί στό παρασκήνιο δυνάμεις τῆς Ἱστορίας, ἑνῶ ἀγωνίζονται γιά κάποιους δικούς τους διακηρυγμένους σκοπούς, στήν πραγματικότητα ἀγωνίζονται γιά τούς σκοπούς τῆς Ἱστορίας, πού εἶναι καθορισμένοι ἀπό τήν Ἰδέα. Αὐτή εἶναι ἡ «πονηρία τοῦ Νοῦ», κατά τή γνωστή ἐγελειανή ἔκφραση. Τοῦτο δένεται μέ τὰ παραπάνω, ἅν λάβουμε ὑπόψη τό σημεῖο «συμπλοκῆς»  Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ. Οἱ Χριστιανοί, πού μετά τή δεύτερη ἑβραϊκή καταστροφή (2ος μ.Χ. αἰ.), εἶχαν ἔναντι τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ μιά αὐθυπαρξία ἔθνους, χωρίς ὡστόσο νά εἶναι, ὀνόμαζαν τούς εἰδωλολάτρες συλλήβδην «Ἕλληνες» καί « Ἐθνικούς»[2].

Ἔτσι σιγά - σιγά, καί παρά τόν ὀνειδιστικό χαρακτήρα πού εἶχαν ἀρχικά, οἱ λέξεις ταυτίστηκαν σημασιολογικά, ὑψώθηκαν ἐννοιολογικά σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε σήμερα, κατά μεγάλο βαθμό, τό χριστιανός νά εἶναι συστατικό τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τοῦ Ἕλληνα.

[1] Ὁ Ἑλληνικός κόσμος στήν περίοδο τοῦ Βυζαντίου οὐσιαστικά ἦταν πλοῖο ἑλληνικό ὑπό ξένη σημαία.

[2] Τό ἐθνικός ἐδῶ εἶναι ἀπόδοση τοῦ ἑβραϊκοῦ «γκογίμ». Γκογίμ ὀμόμαζαν οἱ Ἑβραῖοι τούς ἀλλοεθνεῖς.

 

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ