ΤΟΥΡΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΣΑΜΠΡΙ ΓΙΡΜΙΜΠΕΣΟΓΛΟΥ «ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΨΑΜΕ ΤΖΑΜΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ» - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1950-1970

Του Νίκου Στέλγια

Μια μικρή στιγμή αμηχανίας ήταν αρκετή για να έρθει στην επιφάνεια μια έκφανση της σύγχρονης τουρκικής ιστορίας η οποία μέχρι σήμερα αποσιωπήθηκε συστηματικά από την Άγκυρα. Ο Τούρκος στρατηγός εν αποστρατεία Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου, πρώην γενικός γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και αρχηγός της Ειδικής Υπηρεσίας Πολέμου του στρατού, κατά την διάρκεια συνέντευξής του στο τουρκικό ειδησεογραφικό δίκτυο «Habertürk», σε μια στιγμή αμηχανίας, παραδέχθηκε ότι η υπηρεσία του φέρει την ευθύνη για την ανατίναξη και καταστροφή πολλών τεμενών στην Κύπρο κατά την θλιβερή περίοδο 1950-1970. «Με σκοπό να ενισχύσουμε την αντίσταση του τουρκοκυπριακού λαού προβήκαμε σε δολιοφθορές. Π.χ. κάψαμε τεμένη. Στην Κύπρο αυτό ήταν δικό μας έργο. Εμείς κάψαμε τα τεμένη», αυτά δήλωσε χαρακτηριστικά ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου.
Ο Τούρκος στρατηγός επεξήγησε και την λογική πάνω στην οποία βασίστηκε η δράση της Επιτροπής Μελέτης Στρατιωτικής Κινητοποίησης η οποία ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας ’50 και αντικαταστάθηκε από την Ειδική Υπηρεσία Πολέμου το 1971. Σύμφωνα με τον στρατηγό, η συγκεκριμένη επιτροπή, η οποία προέβη στις δολιοφθορές στην Κύπρο και οργάνωσε το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, στήριξε τη δράση της στην εξής στρατηγική: «Με σκοπό να κινητοποιηθεί ο λαός, η επιτροπή προχώρησε σε δολιοφθορές και στη συνέχεια επέρριψε τις ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Αυτός ήταν ο κανόνας διεξαγωγής των ειδικών επιχειρήσεων. Στην Κύπρο κάψαμε τεμένη».
Ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου εξήγησε ότι η Επιτροπή Μελέτης Στρατιωτικής Κινητοποίησης ιδρύθηκε το 1953 στην Άγκυρα από τρεις αξιωματικούς του τουρκικού στρατού και ότι τροφοδότησε την τουρκοκυπριακή οργάνωση Volkan και στη συνέχεια την TMT με όπλα. Σύμφωνα με τον ίδιο, στόχος της επιτροπής ήταν η ένοπλη αντιμετώπιση της ΕΟΚΑ.

Σχέδιο δολοφονίας του Οζάλ
Ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου προέβη στις παραπάνω δηλώσεις λίγα εικοσιτετράωρα μετά τις δηλώσεις του υιού του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Τουργκούτ Οζάλ. Στις δηλώσεις του, ο Αχμέτ Οζάλ ισχυρίστηκε ότι η Ειδική Υπηρεσία Πολέμου είχε καταστρώσει σχέδια δολοφονίας του πατέρα του.
Στις δηλώσεις του στο «Habertürk», ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου αρνήθηκε την ανάμειξή του στα σχέδια δολοφονίας του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η τουρκική δικαιοσύνη έχει αρχίσει να ερευνά τους ισχυρισμούς περί σχεδίων δολοφονίας του Τουργκούτ Οζάλ.

Σιωπή γεμάτη νόημα στην τουρκοκυπριακή πλευρά
Ποια υπήρξε η αντίδραση της τουρκοκυπριακής πλευράς στις ιστορικές δηλώσεις του στρατηγού Γιρμιμπέσογλου; Σε επαφές της με την άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, η www.kathimerini.com.cy διαπίστωσε ότι στην τουρκοκυπριακή κοινότητα επικρατεί σιωπή γεμάτη νόημα.
Μια μικρή μερίδα της τουρκοκυπριακής κοινότητας επιθυμεί τη διεξοδική έρευνα για τη συμμετοχή τουρκικών και τουρκοκυπριακών παραγόντων στα εγκλήματα της περιόδου 1950-1970. Σε αντίθεση με αυτή τη μερίδα, η πλειοψηφία των προοδευτικών στοιχείων δεν επιθυμεί μετωπική σύγκρουση με τους εθνικιστικούς παράγοντες και προτιμά να σιωπήσει. Από την πλευρά τους, οι εθνικιστικοί παράγοντες εκφράζουν τον εκνευρισμό τους για τις δηλώσεις του στρατηγού Γιρμιμπέσογλου. Σύμφωνα με τους ίδιους, οι συγκεκριμένες δηλώσεις είναι «κρατικά μυστικά» της Τουρκίας και δεν θα έπρεπε να έρθουν στο προσκήνιο. Οι ίδιοι θεωρούν υπεύθυνες για τις συγκεκριμένες δηλώσεις τις τουρκικές κρατικές αρχές οι οποίες τις επέτρεψαν. Από την άλλη, οι ίδιοι επισημαίνουν ότι το έργο της Επιτροπής Μελέτης Στρατιωτικής Κινητοποίησης και της ΤΜΤ νομιμοποιείται στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων» των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας.

www.kathimerini.com.cy

http://infognomonpolitics.blogspot.com

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

 

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΤΣΙΦΑ - ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος από την άνανδρη δολοφονία του ομογενή Κωνσταντίνου Κατσίφα, από τους επίλεκτους RENEA της αλβανικής αστυνομίας, ανήμερα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Αύριο στις 09:00 θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο. Μέχρι σήμερα τα Τίρανα, όχι μόνο κωλυσιεργούν επιδεικτικά στην ολοκλήρωση και έκδοση του πορίσματος, αλλά μεθοδεύουν την παρουσίαση του 35χρονου ομογενή ως «αυτόχειρα». Σύμφωνα με την αλβανική νομοθεσία, η έκδοση του πορίσματος θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί μέσα σε έξι μήνες από το περιστατικό.

Όλο αυτό το διάστημα η εισαγγελική έρευνα προσπαθεί ν’ αποδείξει πως, όχι μόνο ο Κατσίφας ήταν «Ekstremist Grek» (Έλληνας εξτρεμιστής), αλλά και πως είχε… συνεργούς, ανασύροντας από το αρχείο παλιές υποθέσεις που όμως έχουν κριθεί από τη δικαιοσύνη. Έως σήμερα οι αλβανικές Αρχές δεν έχουν δημοσιοποιήσει το ιατροδικαστικό πόρισμα και τη βαλλιστική έκθεση, ούτε εμφάνισαν σοβαρά τεκμήρια της υπόθεσης, όπως το τυφέκιο που φέρεται να είχε ο Κατσίφας.

Η οργή της οικογένειας

Οι αλβανικές μεθοδεύσεις έχουν εξοργίσει την οικογένεια του 35χρονου ομογενή, που ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του προσφιλούς τους προσώπου, ακόμη περιμένουν την ολοκλήρωση έκδοσης του πορίσματος, προκειμένου να δρομολογηθούν οι επόμενες κινήσεις τους που φτάνουν έως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Δεκέμβριο, οι Ιωάννης και Βασιλεία Κατσίφα, είχαν στείλει επιστολή στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ζητώντας του να συμβάλει στην πλήρη διαλεύκανση των συνθηκών της δολοφονίας του παιδιού τους και ταυτόχρονα να στρέψει το ενδιαφέρον του στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εθνικής ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Οι γονείς του Κατσίφα, δεν έλαβαν καμία απάντηση από τον κ. Τσίπρα.

Σύμφωνα με τους νομικούς συμβούλους της οικογένειας Κατσίφα, αυτού του είδους οι μεθοδεύσεις στερούνται κάθε σοβαρότητας και θα εκπέσουν ακόμη και από τα ίδια τα στοιχεία που έως σήμερα οι αλβανικές Αρχές έχουν επιτρέψει να έρθουν στο φως.

Αύριο το μνημόσυνο

Ερωτηματικό παραμένει εάν οι αλβανικές Αρχές επιτρέψουν σε Ελλαδίτες να παραβρεθούν στο μνημόσυνο ή αν θα καταφύγουν στην προσφιλή τους τακτική, να τους απαγορεύσουν την είσοδο στη χώρα, χαρακτηρίζοντάς τους «ανεπιθύμητους». Περισσότεροι από 200 Ελλαδίτες, έως σήμερα, έχουν χαρακτηριστεί αυθαίρετα και καταχρηστικά «ανεπιθύμητοι» στην Αλβανία, ενώ μεγάλη είναι και η λίστα ομογενών στους οποίους ασκείται ullying κάθε φορά που επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα.

Όπως έγινε γνωστό, την ώρα του μνημοσύνου Αλβανοί εθνικιστές θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Τσερτσίζ Τόπουλι του Αργυροκάστρου, για την παρουσία Ελλαδιτών στους Βουλιαράτες. Αρχικά η συγκέντρωση είχε προγραμματιστεί για την Κακαβιά, αλλά η αλβανική αστυνομία το απαγόρευσε. Η συγκέντρωση είχε αναγγελθεί στα κοινωνικά δίκτυα, όπου Αλβανοί εθνικιστές καλούσαν τους συμπατριώτες τους ν’ αντιδράσουν στην είσοδο Ελλήνων «εξτρεμιστών» στην Αλβανία για το μνημόσυνο του Κατσίφα.

Πρώτο Θέμα

ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η περίφημη φράση του Μουαμάρ Καντάφι, βρίσκει σήμερα την πιο ξεκάθαρη ερμηνεία της – Η επίμονη Ισλαμική Ανατολή επιμένει να εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη – Και στην Ελλάδα, βεβαίως  «ΘΑ ΣΑΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΤΡΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΜΑΣ»

 
Του Τηλέμαχου Μαράτου
Πλοιάρχου Ε.Ν., συγγραφέως
 

Διαβάζοντας Ιστορία, ερασιτεχνικά και ανεύθυνα, μου έρχονται στο μυαλό διάφορες θεωρίες γιά να περνάει ή ώρα. Μία θεωρία είναι γιατί οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών προς «δυσμάς» είναι συνήθως επιτυχείς, ενώ αντιθέτως εκείνες πού βλέπουν προς την Ανατολή έχουν πρόβλημα. 

Έτσι, παραδείγματος χάριν, έχουμε την μεγάλη -και μόνιμη- επιτυχία τών μεγάλων μετακινήσεων τών διαφόρων βόρειων γοτθικών φύλων σε όλη την Ευρώπη, τον εποικισμό τής Βορείου Αμερικής, τις διάφορες επιδρομές Κινέζων και Μογγόλων στην Ευρώπη, μεταξύ τών οποίων ή τουρκική, ένώ, από την άλλη πλευρά, ό Ιαπωνικός Πόλεμος εναντίον τής Αμερικής (προς το far-west, πού είναι ανατολικά τής ’Άπω Ανατολής) ήταν καταδικασμένος από χέρι. 

Να έχει, άραγε, κάτι να κάνει μέ την ιλιγγιώδη περιστροφή τής γης (προς Ανατολάς), οπότε οι άνθρωποι-όπως κάθε έρμαιο- μένουν πίσω (προς Δυσμάς) από αδράνεια;

Εδώ όμως έρχεται στην μνήμη ή μεγάλη εκστρατεία τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένας θρίαμβος. 

Ο Μέγας Στρατηλάτης πράγματι διεξήγε έναν κεραυνοβόλο επιθετικό πόλεμο, έναν Blitzkrieg, δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τούς Γερμανούς – χωρίς τα panzer και τα stukas. 

Γιατί το έκανε; Πιστεύω ότι έβλεπε τον εαυτό του σαν ιδεώδη Ιππότη -χίλια χρόνια πριν από την ρομαντική εποχή τής Ιπποσύνης, πού κάλπασε έφιππος να σκοτώσει το τέρας πού απειλούσε την ωραία κόρη. 

Την Ελλάδα. Κατάκτησε όμως -σε ένα απίστευτα σύντομο χρονικό διάστημα-το μεγαλύτερο μέρος τού γνωστού τότε κόσμου. Είναι, λοιπόν, ένα παράδειγμα επιτυχούς εκστρατείας προς Ανατολάς; Μόνο στρατιωτικά. Οι επίγονοί του μοίρασαν τον κόσμο σε βασίλεια, όχι Δημοκρατίες κατά το αθηναϊκό πρότυπο. Τα βασίλεια αυτά κατέληξαν υποτελή τής Ρώμης, μέ αυτοκράτορες πού τον λάτρευαν περίπου ως θεό.

Εμιμούντο τον Αλέξανδρο από την κόμμωση μέχρι την ενδυμασία, γέμισαν την Μέση Ανατολή μέ ωραία κτίρια και θέατρα, καθιέρωσαν την «κοινή» ελληνική γλώσσα – πού μιλάμε σήμερα, άλλά εν τέλει ό όχλος (στην Αλεξάνδρεια) κατακρεούργησε και έφαγε την, μεγάλη μαθηματικό, Υπατεία. 

Στα ρωμαϊκά θέατρα παίζουν μπουζούκια, ακριβώς όπως και στο Ωδείο τού Ηρώδου τού Αττικού, εδώ.

Την εποχή τού Μεγάλου Αλεξάνδρου ή Ανατολή -μέ την μορφή τής Περσίας- είχε εγκατασταθεί στην συλλογική μνήμη τών Ελλήνων ως ή απειλή τού «κακού». 

Πολύ σωστά προβάλλουμε σήμερα την σημασία πού είχαν γιά το μέλλον τού κόσμου ή αντίσταση στις Θερμοπύλες και ή ναυμαχία τής Σαλαμίνας. 

Από την άλλη πλευρά, οι χάρτες πού προβάλλουν οι υπουργοί τού Έρντογάν σήμερα είναι ανατριχιαστικοί, γιατί επιβεβαιώνουν ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει, έστω και αν περνάνε οι χιλιετίες. Μας δείχνουν από τί έχουμε γλυτώσει – μέχρι στιγμής…

Έχω ξαναγράψει την εντύπωση πού μου είχε κάνει-προ ετών-ή δήλωση του Οζάλ ότι «νοσταλγεί την Ανδαλουσία» (I regret Andalusia).

Τί σημασία έχει αν την εποχή πού Μαυριτανοί είχαν καταλάβει την Ανδαλουσία οι πρόγονοι τού Οζάλ ήταν κάπου στις στέππες τής Ασίας. 

Ο Οζάλ ήξερε τί έλεγε. Η Ανατολή είχε κατακτήσει την μισή Ισπανία. Διαχρονικά δεν σταμάτησαν ποτέ να επιτίθενται στην Ευρώπη από κάθε πλευρά, όπως βλέπουμε (στα ντοκυμανταίρ) τις ύαινες να έχουν περικυκλώσει μία ζέβρα και να προσπαθούν να την δαγκώσουν. 

Την μία στα Πυρηναία, πού τούς σταμάτησε ο Μαρτέλλ, τον 8ο αί., την άλλη έξω από το Βελιγράδι, την Πόλη, την Βιέννη, παίρνουν μία ανάσα και πάλι στον αγώνα σε δεύτερη πολιορκία. 

Αμμόχωστο το 1570, Μάλτα, Ναυμαχία τής «Ναυπάκτου» το 1571 (τέτοιες μέρες…), δεν το βάζουν κάτω. Σήμερα όμως ή απειλή είναι μέσα. 

Δεν πολιορκούν κλειστά τείχη. Ο Καντάφι το είχε πει πεντακάθαρα. «Δεν χρειαζόμαστε βόμβες και σφαίρες – θα σας νικήσουμε μέ τις μήτρες τών γυναικών μας!» Φαντασθείτε μία πόλη πού πολιορκείται και οι κάτοικοι διαπληκτίζονται γιά το πόσους από τούς εισβολείς θα πάρει ό καθένας σπίτι του! 

Αυτό είναι το ζητούμενο! Αποβλακωμένοι πρώην υπουργοί συνεχίζουν να μιλάνε γιά «μάνες μέ μωρά στα χέρια». 

Αυτές είναι οι βόμβες, σήμερα τυλιγμένες στις πάνες – αύριο με μαντήλες και μπούργκες…

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ
https://elthraki.gr/2019/10/%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%83-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%83-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD/
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΤΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΩΣΑΝ ΝΑ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΔΑΦΟΣ ΤΟΥΣ - ΕΒΑΛΑΝ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΔΗΜΟΥ!

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ δέν ἡσυχάζουν. Συνεχίζουν τήν ἀθόρυβη εἰσβολή τους στήν ἑλληνική ἐπικράτεια. Ὅπως ἀποκαλύπτει σήμερα ἡ «Ἑστία», παραμονές τῆς ἐθνικῆς μας ἐπετείου, στίς 26 καί 27 Ὀκτωβρίου, διοργανώνεται στόν μειονοτικό Δῆμο Ἀρριανῶν Ροδόπης ἀγροτικό συνέδριο ὑπό τόν ἀθῶο τίτλο «Φεστιβάλ Γεωργίας – Κτηνοτροφίας».

Ἡ ἐκδήλωσις πού διεξάγεται μέ συνδιοργανωτές ἐπίσημους τουρκικούς φορεῖς ἐντός ἑλληνικοῦ ἐδάφους διαφημίζεται σέ τοπικά Μέσα Ἐνημερώσεως, μουσουλμανικά, δυστυχῶς, καί ὁρισμένα (ἀνύποπτα ἐλπίζουμε) χριστιανικά, ὡς ἑξῆς: «Τό Ἰνστιτοῦτο Ἀγροτικῆς Ἔρευνας σέ συνεργασία μέ τόν Δῆμο Ἀρριανῶν καί τό Παγκόσμιο Τουρκικό Ἐπιχειρηματικό Συμβούλιο (DEIK) διοργανώνει τό Agrofest Φεστιβάλ Γεωργίας – Κτηνοτροφίας στίς 26-27 Ὀκτωβρίου 2019 στό χωριό Ἀρριανά Ροδόπης». Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού διοργανώνεται ἕνα τέτοιο φεστιβάλ στήν περιοχή. Τόν Μάιο διοργανώθηκε τό «φεστιβάλ Κερασιοῦ» στόν μεικτό Δῆμο Ἰάσμου Ροδόπης παρουσία καλλιτεχνῶν ἀπό τήν Ἄγκυρα. Μόνον. Ὄχι Ἑλλήνων. Καί ἄς διαμένουν στόν Δῆμο καί Χριστιανοί.

Ὡστόσο, ἄν ἡ ἐκδήλωσις αὐτή εἶναι τόσο ἀθώα ὅσο παρουσιάζεται, ἐγείρονται τά ἑξῆς ἐρωτήματα:

Πρῶτον, γιατί πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες κατέφθασε στόν Δῆμο Ἀρριανῶν, σύμφωνα μέ καλά πληροφορημένες πηγές τῆς ΕΛ.ΑΣ., κλιμάκιο ἀπό την γείτονα καί (ὅπως λέγεται) ἔψαξε τίς αἴθουσες τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου πού θά πραγματοποιηθεῖ ἡ ἐκδήλωσις μέ ἠλεκτρονικά μέσα, πιθανόν καί κοριούς; Μέ ποιό δικαίωμα;

Δεύτερον, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα εἶναι κλειδωμένες οἱ πόρτες τῶν συγκεκριμένων αἰθουσῶν; Καί ἄν ναί, γιατί; Τόσο ἀπόρρητα πράγματα θά εἰπωθοῦν;

Τρίτον, καί σημαντικώτερον: Μέ ποιά ἐξουσία κλείδωσε τό κλιμάκιο ἀπό τήν γείτονα Ἑλληνικό Δῆμο; Εἶναι ἕνα δημοτικό κατάστημα δημόσιο κτίριο ἰδιοκτησίας τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ναί ἤ οὔ;

Τό site KomotiniPress πού ἀναδεικνύει τό θέμα θέτει ἕνα σημαντικό ζήτημα ἐπίσης:

«Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ τουρκοφεστιβάλ τεχνιέντως φιλοξενήθηκε ἀπό θεσμικούς φορεῖς καί ἐπιμελητήρια στήν Ἑλλάδα καί αὐτό εἶναι ἴσως ἡ “μεγαλύτερη ἐπιτυχία” γιά τούς διοργανωτές καθώς “καλλιεργεῖται” ἡ ὕπαρξη ἑνός παράλληλου μηχανισμοῦ πού ὑποκαθιστᾶ τίς ἑλληνικές δομές!» γράφει. Πράγματι. Τό Φεστιβάλ τῶν Τούρκων διαφημίζεται ἀπό τήν σελίδα τοῦ ἀνύποπτου, θέλουμε νά ἐλπίζουμε, Ἐπιμελητηρίου Ξάνθης, μέ τήν φράση «τό πρῶτο καί μοναδικό φεστιβάλ πού ἑνώνει τούς ἀγρότες μέ τόν ἐπιχειρηματικό κόσμο τοῦ ἀγροτικοῦ τομέα» καί τήν ὑπόμνηση ὅτι «οἱ ἐκδηλώσεις θά πραγματοποιηθοῦν στήν αἴθουσα τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἀρριανῶν». Τό ἐρώτημα εἶναι «ποίου ἐπιχειρηματικοῦ τομέα;». Τοῦ «Παγκόσμιου Τουρκικοῦ Ἐπιχειρηματικοῦ Συμβουλίου»; Αὐτοῦ; Καί ἄν εἶναι ὄντως μοναδική εὐκαιρία, τί δουλειά ἔχουν καί μέ ποιό δικαίωμα κλιμάκια ἀπό τήν γείτονα νά περνοῦν σέ ἑλληνικό ἔδαφος, νά «σκανάρουν», νά «ἀσφαλίζουν» καί νά κλειδώνουν (!) αἴθουσες Δήμων πού πληρώνει ὁ Ἕλλην φορολογούμενος ἀπό τό ὑστέρημά του μέσω τοῦ κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ;

Τέλος: Μετά τά σχολεῖα καί τίς ψευδομουφτεῖες, ἀναπτύσσεται συνεταιριστικό κίνημα, ἐλεγχόμενο ἀπό τήν Ἄγκυρα;

ΕΣΤΙΑ
http://www.estianews.gr/kentriko-thema/oi-toyrkikes-mystikes-upiresies-katalamvanoyn-dimosia-ktiria-stin-thraki/
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ε.ΠΟ.Κ. Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Ἀνακοινώνουμε τήν ἵδρυση τοῦ Σωματείου «Ἐθνικό Πολιτιστικό Κίνημα» καί συντετμημένα Ε.ΠΟ.Κ. (Α.Μ. 32590).
Κατ’ ἀρχήν ἐπιθυμοῦμε νά διευκρινίσουμε ὅτι τό Ε.ΠΟ.Κ. δέν εἶναι κόμμα ἤ πολιτική ὀργάνωση, οὔτε ἐπιδιώκει κάτι τέτοιο. Εἶναι ἕνας Σύνδεσμος Ἱστορικῶν καί Πολιτικῶν Ἐρευνῶν πού ἴσταται ὑπεράνω ὁποιασδήποτε κομματικῆς δράσεως ἤ πολιτικῆς σκοπιμότητος, ὅπως καθορίζεται σαφῶς στό Καταστατικό του.

- Τό ὀνομάσαμε “Ἐθνικό” διότι θέτει τό Ἔθνος στήν κορυφή τῶν ἀξιῶν του καί πιστεύει στήν ρήση τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ: «Τό Ἔθνος πρέπει νά θεωρεῖ Ἐθνικόν ὅ,τι εἶναι Ἀληθές».
- Τό ὀνομάσαμε “Πολιτιστικό”, διότι ἐμπνέεται ἀπό τήν μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά τοῦ Ἔθνους καί μέ τήν δράση του ἐπιθυμεῖ νά συμβάλλει στήν ἐθνική - πολιτιστική ἀναδημιουργία του.
- Τό ὀνομάσαμε “Κίνημα”, διότι ἀποβλέπει σέ μία δυναμική παρουσία γιά τήν ἀνάδειξη τῆς Ἱστορικῆς Ἀλήθειας, τήν προαγωγή τοῦ Ἑλληνικοῦ Προτύπου Ζωῆς, ὅπως αὐτό προσδιορίζεται ἀπό τίς μακραίωνες ἐθνικές καί χριστιανικές παραδόσεις μας, καί τήν συμβολή του στήν ἀνακαίνιση τοῦ ἐθνικοῦ, κοινωνικοῦ, πνευματικοῦ καί πολιτικοῦ βίου τῆς Ἑλλάδος.

Οἱ σκοποί τοῦ Ε.ΠΟ.Κ. μέ βάσει τό Καταστατικό του, εἶναι οἱ ἑξῆς:
«- Ἡ ἔρευνα, συλλογή, διάσωση, ταξινόμηση, ἐπεξεργασία καί προβολή ὑλικοῦ, εἴτε γραπτοῦ, εἴτε ὀπτικοακουστικοῦ, εἴτε φωτογραφικοῦ πού ἀφοροῦν τήν νεότερη καί σύγχρονη ἱστορία τῆς Ἑλλάδος.
- Ἡ ἐπιμέλεια, παρότρυνση συγγραφῆς καί προβολή ἱστορικῶν ἔργων καί ἐπιστημονικῶν πραγματειῶν καθώς καί ἡ χορηγία ὑποτροφιῶν γιά διδακτορικές διατριβές καί μελέτες γύρω ἀπό τά πολιτικά γεγονότα τῆς νεότερης καί σύγχρονης ἱστορίας μας.
- Ἡ δημιουργία ἱστοτόπων στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως καί ἡ κατά νόμον προβολή τοῦ ἔργου του, προφορικῶς, ἐγγράφως, ἠλεκτρονικῶς, ψηφιακῶς καί διά τοῦ τύπου.
- Ἡ ὀργάνωση μελετῶν, ἐρευνῶν, συζητήσεων, διαλέξεων, συνεδρίων, μουσειακῶν ἐκθέσεων κειμηλίων καί τελετῶν μνήμης σχετικῶν μέ τό ἀντικείμενό του».

Ἀνακοινώνουμε ἐπίσης ὅτι:
Ἡ πρώτη ἐπίσημη διαδικτυακή ἐμφάνιση τοῦ Ε.ΠΟ.Κ. θά γίνει τήν Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 2019, ἀνήμερα τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου.
Συγκεκριμένα, στίς 03.00 τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, ἀκριβῶς τήν ὥρα πού ἐπιδόθηκε τό ἰταλικό τελεσίγραφο καί ὁ τότε Πρωθυπουργός Ι. Μεταξᾶς εἶπε τό ἱστορικό “ΟΧΙ”, θά ἀνοίξει ἡ Ἱστοσελίδα τοῦ ΕΠΟΚ γιά τό κοινό.
Σέ αὐτήν μποροῦν ὅλοι νά ἐνημερωθοῦν εὐρύτερα γιά τήν ἱστορία του, τήν δράση καί τούς σκοπούς του. 

Τό Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.

ΕΛΛΑΣ 2021 : ΗΜΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, ΗΜΙΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ - ΕΝΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

Του Μανώλη Κοττάκη
 

ΤΙ ΑΡΑΓΕ μπορεῖ νά συνδέει τήν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας γιά τά Θρησκευτικά στά σχολεῖα…

… τήν ἐπικείμενη ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας γιά τίς εἰκόνες καί τήν προσευχή στά σχολεῖα, τήν δέσμευση τῆς Κυβέρνησης στόν Πρόεδρο Ἐρντογάν, ὅτι θά λειτουργήσει τό Γενί Τζαμί τῆς Θεσσαλονίκης στό μπαϊράμ, καί τήν ἔγερση ζητήματος τουρκικῆς μειονότητας σέ Κῶ καί Ρόδο, μέ τό σχέδιο Χρυσοχοΐδη γιά μετακίνηση 20.000 μεταναστῶν στήν ἑλληνική ἐπικράτεια; Ἡ ἀπάντηση εἶναι «πολλά καί ἐπικίνδυνα».

Ἄς ἀρχίσουμε ἀπό τούς ἀριθμούς! Ἐνοικίαση 40.000 δωματίων σέ ξενοδοχεῖα καί πολυκατοικίες γιά τήν φιλοξενία μεταναστῶν (ὅπως προβλέπει τό πρόγραμμα μέ τό ἄκρως συμβολικό ὄνομα … «ΕΣΤΙΑ») σημαίνει ὅτι ἡ πολιτεία ἑτοιμάζεται γιά τήν ὑποδοχή καί ἐγκατάσταση τουλάχιστον 120.000 μουσουλμάνων στήν –κατά τόν Πρωθυπουργό– «πολυπολιτισμική» πατρίδα μας. Ἄν σέ αὐτές τίς 120.000 προσθέσει τίς 500.000 μουσουλμάνων πού ζοῦν ἤδη μόνιμα στό Λεκανοπέδιο Ἀττικῆς καί τίς 120.000 πού ζοῦν στήν Θράκη, τότε ὁ συνολικός ἀριθμός τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ στήν πατρίδα μας θά φθάσει ὁσονούπω τίς 740.000, ἐνῶ μέ τούς ρυθμούς πού πᾶμε τόν βλέπω τό 2021 νά ἀγγίζει τό ἑκατομμύριο.

1.000.000 μουσουλμάνοι στήν Ἑλλάδα! Πῶς «κουμπώνουν» τώρα σέ αὐτή τήν νέα πραγματικότητα οἱ ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας γιά τά Θρησκευτικά, τίς εἰκόνες, τήν προσευχή, καί ἡ ἀπαίτηση Ἐρντογάν γιά τήν ἐπαναλειτουργία τοῦ τεμένους στήν Θεσσαλονίκη; Λυποῦμαι ἄν θά εἶμαι αὐστηρός, ἀλλά οἱ δικαστές τοῦ ΣτΕ (τούς ὁποίους σέβομαι ἀπεριορίστως), μέ τήν πρόσφατη ἀπόφασή τους, ἄνοιξαν μία τεράστια κερκόπορτα: ζητοῦν ἀπό τήν Πολιτεία νά ἱδρύσει στά σχολεῖα «ἰσότιμα τμήματα» γιά ὅσους μαθητές θελήσουν νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τά θρησκευτικά τῆς Ὀρθοδοξίας γιά λόγους «θρησκευτικῆς συνείδησης». Οἱ μουσουλμάνοι τῆς Ἀθήνας, οἱ μουσουλμάνοι πρόσφυγες καί μετανάστες τοῦ «ΕΣΤΙΑ», τῶν ὁποίων τά παιδιά θά πᾶνε σχολεῖο στίς πόλεις τῆς περιφέρειας πού τούς στέλνει ὁ Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, οἱ μουσουλμάνοι τῆς Ρόδου μέ βάση αὐτήν τήν ἀπόφαση τί θά κάνουν, λέτε, ἄραγε; Ἀπέφευγα νά τό γράψω μέχρι σήμερα, γιατί θά βάλω ἰδέες σέ κάποιους, ἀλλά ἔτσι ὅπως τρέχουν οἱ ἐξελίξεις, μήν τούς περνᾶμε καί γιά χαζούς! Τό ἔχουν ἤδη πάρει «εἴδηση». Θά ζητήσουν ἐπικαλούμενοι τήν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ καί τήν ἀπόφαση πού θά ἐκδώσει τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (οἱ δικαστές τοῦ ὁποίου ἀγνοοῦν τί σημαίνει σύνορα μέ τήν Ἀνατολή) νά ἱδρυθοῦν ἰσότιμα τμήματα διδασκαλίας τοῦ Κορανίου σέ ὅλα τά σχολεῖα μας! Ὅπως σέ λίγο καιρό κάποιοι ἄλλοι ἐπικαλούμενοι τίς Πρέσπες καί τήν ΕΣΔΑ, ἐπίσης θά ζητήσουν τήν διδασκαλία τῆς «μακεδονικῆς γλώσσας» στά σχολεῖα τῆς Βορείου Ἑλλάδος.

Παρέλκει νά πῶ τί σημαίνει αὐτό βεβαίως: Ἄν τά Θρησκευτικά εἶναι προαιρετικά, οἱ εἰκόνες κατέβουν ἀπό τίς σχολικές αἴθουσες, ἡ προσευχή καταργηθεῖ, τό θρήσκευμα δέν ἀναγράφεται σέ ταυτότητες καί ἀπολυτήρια καί, ταυτοχρόνως, ἱδρυθοῦν τμήματα Ἰσλάμ στά σχολεῖα, τότε ἡ Ἑλλάς τοῦ ἑνός ἑκατομμυρίου μουσουλμάνων τό 2021 καί μετά θά εἶναι πλέον μία χώρα ἡμιχριστιανική-ἡμιμουσουλμανική. Δέν θά εἶναι Ἑλλάς βασικά! Θά εἶναι μία χώρα πού θά δηλώνεις ὑπερηφάνως μουσουλμάνος, ἀλλά θά νοιώθεις ντροπή νά δηλώσεις χριστιανός. (Αὐτό τό γράφω γιά τούς liberal πατριῶτες καί γιά τίς liberal πατριώτισσες πού «πέταξαν» ἔξω τήν Ἐκκλησία ἀπό τούς ἑορτασμούς τοῦ 2021.) Καί τό ὡραιότερο ξέρετε ποιό εἶναι; Αὐτό, Ἰσλάμ ἀλλά διασπασμένο, εἶναι τό μικρότερο «κακό». Διότι ὑπάρχει καί μεγαλύτερο: Νά μετατραπεῖ σιωπηρά ἕως τό 2030 αὐτή ἡ χώρα σέ ἰσλαμική ἐπαρχία τῆς Τουρκίας. Ἐάν ἡ πρόβα μέ τήν λειτουργία τοῦ Γενί Τζαμί τῆς Θεσσαλονίκης γενικευτεῖ (ὁ Ἐρντογάν ζήτησε ἀπό τόν Πρωθυπουργό νά ἐπισκεφθεῖ τά Χανιά ὅπου ὑπάρχουν παλαιά τεμένη), τότε δέν θά ἀργήσει ὁ καιρός πού σέ κάθε 10 ἐκκλησίες θά ἀντιστοιχεῖ ἕνα ἐλεγχόμενο ἀπό τούς γείτονες τέμενος. Καί ἄν ἔχεις πατήσει πόδι στήν Ἀθήνα μέ τό Κοράνι, γιατί νά εἰσβάλεις στά νησιά μέ τά ὅπλα; Θά «πέσουν» κάποια στιγμή καί αὐτά, ὡς ὥριμο φροῦτο. Εἶμαι βέβαιος ὅτι κάποιοι κοσμοπολῖτες μέ αὐτοπεποίθηση μέ βρίσκετε ὑπερβολικό, ἴσως καί φοβικό. Ἡ ἀπάντησή μου εἶναι «ναί, φοβᾶμαι». Εἰδικῶς τώρα πού ἡ Ρωσσική Ἐκκλησία μέ τήν ἀπειλή τοῦ Σχίσματος ἐπιχειρεῖ νά διασπάσει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας τάζοντας στούς Ἕλληνες Μητροπολῖτες πού θά ἀψηφήσουν τήν ἀπόφαση Ἱερωνύμου γιά τήν Οὐκρανία τήν συνέχιση τῶν σχέσεων καί τά ρούβλια τῶν προσκυνητῶν. Φοβᾶμαι, ναί! Φοβᾶμαι, γιατί ἀναλογίζομαι τί σημαίνει ἡ ἐπέλαση τοῦ Ἰσλάμ στήν ἐκπαίδευση καί στίς θρησκευτικές μας ὑποθέσεις μέ τήν Ἐκκλησία διασπασμένη. Δέ μισῶ κανέναν. Οὔτε φοβᾶμαι κανέναν. Φοβᾶμαι ὅμως ἐμᾶς. Οἱ Εὐρωπαῖοι, ἄς ποῦμε, δικαιολογοῦνται. Δέν ἔχουν συναίσθηση ὅτι ὁ φιλελευθερισμός καί τά δικαιώματα «τσακώνονται» μέ τόν πατριωτισμό ὅταν θίγονται ὑπέρτερες ἀρχές, ὅπως ἡ κοινωνική συνοχή, ἡ δημόσια τάξη, ἡ ἐθνική ἀσφάλεια, ἡ ἄμυνα καί ἡ ἐδαφική ἀκεραιότητα μιᾶς χώρας. Ἀγνοοῦν ὅτι αὐτός ὁ φιλελευθερισμός εἶναι ὡραῖος γιά τά θερμοκήπια μέ τίς τουλίπες τῆς Εὐρώπης ὄχι γιά τό ποτισμένο μέ αἷμα ἔδαφος τῆς πατρίδας μας. Ἐμεῖς ὅμως, οἱ ταγοί μας, δικαιολογοῦνται νά μήν καταλαβαίνουν; Οἱ Ἕλληνες ἀποδεδειγμένα συνυπάρχουμε μέ ὅλους τούς λαούς ἀρκεῖ νά μοιραζόμαστε τίς ἴδιες ἀξίες. Ἐδῶ ὄχι αὐτό δέν συμβαίνει, ἀλλά αὐτοί πού ἔχουν διαφορετικές ἀξίες ἀπό ἐμᾶς –τό Ἰσλάμ ἀμφισβητεῖ τόν δυτικό τρόπο ζωῆς– ἔχουν καί νταβατζή τήν Τουρκία πού μᾶς ἐπιβουλεύεται. Ὄχι καί νά τῆς δώσουμε γήπεδο, λοιπόν, γιά νά ἐμφανίζεται ὡς ὁ προστάτης τῶν ἁπανταχοῦ μουσουλμάνων!

Καταλήγω: οἱ γείτονες δέν μᾶς στέλνουν πρόσφυγες. Μᾶς στέλνουν στρατό μεταμφιεσμένο σέ πρόσφυγες. Ἐάν νομίζουμε ὅτι τά μικρότερα πρωτογενῆ πλεονάσματα ἔχουν μεγαλύτερη σημασία ἀπό αὐτόν τόν στρατό στό ἔδαφός μας, ἄς τά ἀνταλλάξουμε. Μά νά θυμόμαστε ὅτι ὁ χρόνος περνᾶ καί ὅσοι λαμβάνουν τίς ἀποφάσεις θά εἶναι ἐν ζωῆ τόν καιρό πού θά ὑποστοῦμε τίς συνέπειές τους. Ἄν δίπλα στό ὄνομα παλαιῶν πολιτικῶν ἡ ἱστορία ἔγραψε ἤδη «χρεωκοπία», ἄς φροντίσουν οἱ νεώτεροι νά μήν γράψει δίπλα στό ἐπώνυμό τους «ἀκρωτηριασμός καί νέα σύνορα».

ΕΣΤΙΑ
http://www.estianews.gr/apopseis/ellas-2021-imichristianiki-imimoysoylmaniki/ 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΩΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΥΝΑΜΙΣ

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Επίκουρου Καθηγητού του τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
 

Η σύγχρονη Τουρκία διανύει μία μεταβατική περίοδο, μεστή προκλήσεων, αντιφάσεων και ευκαιριών, με επιδιωκόμενο τερματικό σταθμό την ανάδειξή της σε Ηγεμονεύουσα Περιφερειακή Δύναμη (Regional Hegemonic Power) του γεωπολιτικού υποσυστήματος Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου – με άλλους λόγους: την ολική επαναφορά της στην γεωπολιτική λειτουργία, που επιτελούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι λόγοι, επί των οποίων βασίζει την ηγεμονική φιλοδοξία της, είναι οι ακόλουθοι:

Η Τουρκία διαθέτει αξιοσημείωτη δημογραφική ευρωστία και, συναφώς, αστείρευτες δεξαμενές βιολογικής ενεργείας και γεωπολιτικού δυναμικού.

Η Τουρκία διαθέτει τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο Στρατό σε ολόκληρο το γεωπολιτικόν υποσύστημα. Στρατό με τεραστία σωρευμένη πραγματική πολεμική πείρα – και όχι διακοσμητικό στρατό παρελάσεων ή οργανισμό ανούσιας υποαπασχολήσεως μερικών δεκάδων χιλιάδων ενστόλων δημοσίων υπαλλήλων. Και το κυριώτερον, διαθέτει (αποδεδειγμένη) πολιτική βούληση και ικανότητα να τον χρησιμοποιεί ως εργαλείον πολιτικής (policy tool) υποστηρικτικόν της διπλωματίας, ασκώντας, με υψηλότατο δείκτη επιτυχίας, Στρατηγικές Εξαναγκασμού, Εκβιασμού, Περιορισμένης και Ανακλήσιμης Προκλήσεως, Τετελεσμένων και ούτω καθ’ εξής.

Η Τουρκία διαθέτει άριστα κατηρτισμένη και αφοσιωμένη εις την υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος (national interest) πολιτική, στρατιωτική, διπλωματική και εν γένει ιθύνουσα γραφειοκρατική ελίτ καθώς και Ιδεολογικούς Μηχανισμούς Κράτους αρτίως λειτουργούντες και τεταγμένους στην υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος.

Οι ιθύνουσες τουρκικές ελίτ εμφανίζονται εμφορούμενες από ιστορική συνείδηση, αυτοκρατορική μνήμη και εξόχως ανεπτυγμένη εθνική αυτοπεποίθηση – στοιχεία τα οποία τους επέτρεψαν να συνδιαλέγονται, ως ίσος προς ίσον, με άπαντες τους μείζονες γεωστρατηγικούς δρώντες (κοινώς: τις Μεγάλες Δυνάμεις) του διεθνούς συστήματος, δηλαδή τις ΗΠΑ και την Ρωσσία (σημειωτέον ότι το υβριδικό υπερεθνικό μόρφωμα της ούτω καλουμένης Ευρωπαϊκής Ενώσεως ούτε είναι ούτε θα γίνει ποτέ Μεγάλη Δύναμις, όπως γράφαμε από το 2007, ερχόμενοι σε ευθεία αντίθεση προς τις πολιτικές, παραπολιτικές και «ακαδημαϊκές» μετριότητες των Αθηνών).

Τα ανωτέρω ισχύουν καθ’ ολοκληρίαν για τον (επί δύο δεκαετίες σχεδόν) ηγέτη της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan. Ο οποίος έχει ήδη καταλάβει στα ιστορικά συγγράμματα μία θέση μεταξύ των μεγαλυτέρων ηγετών της συγχρόνου Τουρκίας (του Γαζή Mustafa Kemal Atatürk, του Ali Adnan Ertekin Menderes και του Turgut Özal). Και ο οποίος Erdoğan είναι, αναμφιβόλως, ο ένας εκ των δύο σπουδαιοτέρων ηγετών της εποχής μας, μαζί με τον Vladimir Vladimirovich Putin.
Περαιτέρω, η Τουρκία επέτυχε, επί εποχής Erdoğan, αλματώδη οικονομική ανάπτυξη, η οποία της επέτρεψε να καταστεί μέλος της Ομάδος των Είκοσι οικονομικώς σπουδαιοτέρων χωρών του πλανήτου (G-20). Οι όποιες συγκυριακές δυσκολίες (τις οποίες σπεύδουν να υπερεκτιμήσουν οι ανιστόρητοι και ιδεοληπτικοί του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ των Αθηνών) δεν αποτελούν, φυσικά, ανυπέρβλητο πρόβλημα για μία μεγάλη χώρα, η οποία διαθέτει τεραστία εσωτερική αγορά και, βεβαίως, νομισματική και οικονομική κυριαρχία. Συνάμα, η Τουρκία επέτυχε να αναδειχθεί σε κόμβο των (κρισίμων για τις ενεργειοβόρες Οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης) οδών υδρογονανθράκων του 21ου αιώνος.

Τέλος, η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει καμμία άμεση και ορατή Απειλή εκπορευομένη από εθνοκρατικό γεωστρατηγικό Δρώντα.

Η άρδην μεταβολή του διεθνούς γεωστρατηγικού περιβάλλοντος, η επελθούσα εξ αιτίας της πτώσεως της ΕΣΣΔ (Δεκέμβριος 1991), σήμανε ότι εξέλιπεν για την Τουρκία η από Βορρά Απειλή – εξέλιξις μείζονος σημασίας για την Εθνική Ασφάλεια του Κράτους των Στενών. Από το 1991 και εντεύθεν, και για πρώτη φορά από εποχής Μ. Αικατερίνης, η Τουρκία εφάνη να απελευθερώνεται από την παραδοσιακή ρωσσοφοβία της.

Στην μηδενική Εκτίμηση Απειλής από Βορρά, μετά το 1991, οφείλει να αναζητηθεί και η αληθής αιτία της αποκλίσεως μεταξύ Αγκύρας και Ουάσιγκτων.

Η ψύχρανσις του διπλωματικού κλίματος, συνεπεία της αρνήσεως της Κυβερνήσεως Ερντογάν να παραχωρήσει διευκολύνσεις στα αμερικανικά στρατεύματα εν όψει της εισβολής εις το Ιράκ, τον Μάρτιο του 2003, υπήρξε μόνον η συγκυριακή αφορμή – όπως και άλλες, έκτοτε. Άπαξ ληφθείσης της (πράγματι, ιστορικής) Αποφάσεως της Τουρκίας να μη συνδράμει την επί μισόν αιώνα σύμμαχόν της (ΗΠΑ), τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά, εφ’ εξής, όπως ήσαν τον καιρό των ψυχροπολεμικών σταθερών και βεβαιοτήτων.

Προς αποφυγή παρερμηνειών, ορισμένοι επισημαίναμε από πολλών ετών ότι τούτο δεν εσήμαινε κατ’ ανάγκην και ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ, και προειδοποιούσαμε ότι καλόν θα ήτο να αποφεύγονται απλουστευτικές προσεγγίσεις.

Μακράν του να συνεπάγεται οπωσδήποτε ρήξη στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, η τουρκική ενέργεια του 2003 ώφειλε να εκληφθεί ως εκπομπή ενός σαφούς μηνύματος εκ μέρους της Άγκυρας προς την υπερατλαντική Σύμμαχό της: ότι δηλαδή, στο νέο, μετα-διπολικό γεωστρατηγικό περιβάλλον, η Τουρκία (ακριβώς επειδή απηλλάγη από το άγχος της Ρωσσικής Απειλής), όποιαν τροπή και αν ελάμβαναν τα πράγματα εις το μέλλον, σε καμμία περίπτωση δεν θα συμπορεύετο, πλέον, με τις ΗΠΑ ως άβουλος εντολοδόχος τους (εάν υποτεθεί ότι το έπραξε ποτέ κατά το παρελθόν).

Όπως και στην περίπτωση της δευτέρας αγγλοσαξονικής επεμβάσεως στο Ιράκ (2003), έτσι και τώρα, στην περίπτωση της δικής της στρατιωτικής επεμβάσεως στην Συρία, η Άγκυρα στάθμισε τις επιθυμίες της Συμμάχου της (ΗΠΑ) με γνώμονα τα δικά της εθνικά συμφέροντα.

Διέγνωσε τον κίνδυνο να απελευθερωθεί τέτοια δυναμική σχετικά με το Κουρδικόν Ζήτημα, που θα απειλούσε να τραυματίσει σοβαρώς την Εθνική Ασφάλειά της και να επιφέρει ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Συνεπώς, η Τουρκία ενήργησε, καθιστώντας, και τώρα όπως και το 2003, απολύτως σαφές ότι θα προτάσσει πάντοτε την δική της στρατηγική θεώρηση και τα εθνικά της συμφέροντα έναντι εκείνων του παραδοσιακού εταίρου της.

Κατά την περίφημη ρήση του Νέστορος των Διεθνών Σχέσεων, Καθηγητού Ahmet Sükrü Esmer: «Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν αιώνιες φιλίες και αιώνιοι εχθροί, υπάρχει μόνον το ζήτημα του αιωνίου συμφέροντος.»

Αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα» και «terra incognita» για τις πολιτικές (και «πολιτειακές»!) μετριότητες των Αθηνών, που εξακολουθούν να φαντασιώνονται μίαν «ενωμένη Ευρώπη» (sic!) και να αναμηρυκάζουν πομφόλυγες περί «διεθνούς δικαίου»…

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
https://www.dimokratianews.gr/content/102238/i-toyrkia-toy-erntogan-os-perifereiaki-dynamis 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΟΛΕΘΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΛΕΝΙΝ-ΚΕΜΑΛ

Οι συνθήκες της Μόσχας και του Καρς (1921): Με ρωσικά χρήματα και όπλα ο Κεμάλ πολεμά τους Έλληνες στη Μικρά Ασία – Η Συνθήκη Φιλίας και Αδελφοσύνης της Μόσχας και η ενίσχυση των κεμαλικών από τους μπολσεβίκους – Η παραχώρηση εδαφών της Υπερκαυκασίας στους Τούρκους με τη Συνθήκη του Καρς και η πρόβλεψη για ανανέωσή της κάθε 25 χρόνια

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (1917), η Ρωσία “αποσύρθηκε” από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σταμάτησε τις εχθροπραξίες εναντίον της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τότε όμως “… οι Σύμμαχοι νικηταί ευρέθησαν εις την ανάγκην να αναχαιτίσουν την προέλευσιν των Μπολσεβίκων εις τα εκκενούμενα παρά των Γερμανών εδάφη της Ρωσίας, δια να δοθεί ούτω καιρός για νέα δημιουργούμενα κράτη, η Πολωνία και η Τσεχοσλοβακία και ανασυγκροτηθούν τα καταστραφέντα κράτη της Ρουμανίας και της Σερβίας. Οι κίνδυνοι της Ευρώπης ήταν μέγιστοι…” (Δημ. Βακάς).

Αποφασίστηκε λοιπόν να σταλούν στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Κριμαίας στρατεύματα για να ενισχύσουν τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις που υπήρχαν εκεί. Ο φιλέλληνας Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσό υποσχόμενος διπλωματική βοήθεια στη χώρα μας στα ζητήματα της Μικράς Ασίας και της Θράκης, ζήτησε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να στείλει η Ελλάδα ένα Σώμα Στρατού στην εκστρατεία αυτή.

Ο Βενιζέλος δέχτηκε αν και έβλεπε ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη. Η εκστρατεία δεν ήταν καλά οργανωμένη, συμμετείχαν σ’ αυτή πολύ λιγότερες δυνάμεις απ’ ότι πιστευόταν αρχικά (12 γαλλικά τάγματα, αμφίβολης μαχητικής ικανότητας, ένα ρουμανικό σύνταγμα και δύο ελληνικές μεραρχίες). Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα, με 23.551 άνδρες, έφτασε στην Οδησσό στις 21 Ιανουαρίου 1919.

Είναι γνωστή η αποτυχία της εκστρατείας αυτής και η επικράτηση των μπολσεβίκων. Στα τέλη Απριλίου 1919 αποχώρησε από την Κριμαία η ελληνική δύναμη, η οποία πολέμησε με μεγάλη γενναιότητα και είχε σοβαρές απώλειες: 398 νεκρούς και 657 τραυματίες.

Το κακό όμως για τη χώρα μας δεν σταμάτησε εκεί. Το νέο σοβιετικό καθεστώς συμμάχησε κατά της Δύσης με τους Τούρκους εθνικιστές οι οποίοι πολεμούσαν εναντίον της δυτικής κυριαρχίας αλλά και της Οθωμανικής (σουλτανικής κυβέρνησης) που είχε συνθηκολογήσει με τους Δυτικούς Συμμάχους.

Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ μπολσεβίκων και Τούρκων εθνικιστών (κεμαλικών) ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1920. Στις 19 Νοεμβρίου 1920, με τη Συνθήκη του Alexandropol, οι δυο πλευρές μοίραζαν την Αρμενία και αποκτούσαν κοινά σύνορα.

Να υπενθυμίσουμε ότι τον Ιούλιο του 1920, είχε υπογραφεί η Συνθήκη των Σεβρών, με την οποία γεννιόταν η Ελλάδα “των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών” ενώ την 1η Νοεμβρίου 1920, ο Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές που ο ίδιος προκάλεσε και τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, μετά από δημοψήφισμα, επέστρεψε στην Ελλάδα, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Η εξέλιξη αυτή δυσαρέστησε τους Συμμάχους που άλλαξαν στάση απέναντι στη χώρα μας με τις γνωστές τραγικές συνέπειες.

Από τα τέλη Ιουλίου 1920, είχε αρχίσει η αποστολή όπλων και χρυσού σε πολύ μεγάλες ποσότητες από τους Σοβιετικούς προς τον Κεμάλ (M. Llewellyn-Smith, σελ. 297). Πρώτη αποστολή, όπως γράφει ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής, έγινε με τον Χαλίλ Πασά που μετέφερε στους κεμαλικούς χρυσό αξίας 100.000 οθωμανικών λιρών. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο Γιουσούφ Κεμάλ (Τεγκισρέκ) παρέδωσε στον Κεμάλ 1.000.000 χρυσά ρούβλια.

Στις 16 Μαρτίου 1921, στη Μόσχα, υπογράφτηκε ανάμεσα στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας (Grand National Assembly of Turkey) και τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Russian Soviet Federative Socialist Republic – SFSR) η λεγόμενη Συνθήκη της Μόσχας (Treaty of Moscow) ή Συνθήκη Αδελφοσύνης (Treaty of Brotherhood).

Επικεφαλής της SFSR ήταν ο Βλαντιμίρ Λένιν και επικεφαλής της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας ήταν ο Κεμάλ Ατατούρκ. Να σημειώσουμε ότι ούτε η ΕΣΣΔ είχε ιδρυθεί τότε (αυτό έγινε το 1922) ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη τουρκική κυβέρνηση εκείνη την εποχή ήταν αυτή του σουλτάνου Μεχμέτ VI (6ου), ο οποίος είχε υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών, που είχε αποκηρύξει ο Κεμάλ. Φυσικά, η επίσημη τουρκική κυβέρνηση δεν κλήθηκε στη Μόσχα.

Στο διαδίκτυο, ορισμένοι ταυτίζουν τη Συνθήκη της Μόσχας με τη Συνθήκη του Καρς που υπογράφτηκε αργότερα. Αυτό είναι εσφαλμένο. Η Συνθήκη του Καρς αποτελεί συνέχεια της Συνθήκης της Μόσχας αλλά ΔΕΝ είναι (η) ίδια μ’ αυτή!

 

 

Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Μόσχας, η Τουρκία παραχώρησε στη Γεωργία το Βατούμ και την περιοχή βόρεια του χωριού Σαρπ (Sarp) ενώ πήρε από τη Ρωσία το Καρς (το οποίο είχε περιέλθει στη Ρωσία το 1878 με τη Συνθήκη του Βερολίνου) και το Αρνταχάν. Παράλληλα, οι μπολσεβίκοι αναγνώρισαν την εθνικιστική ηγεσία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ως τη μόνη κυβέρνηση στην Τουρκία. Μεταφέρουμε αυτούσιο το τι γράφει στη συνέχεια η κορυφαία παγκοσμίως Εγκυκλοπαίδεια Britannica στη διαδικτυακή της έκδοση, στο λήμμα Treaty of Moscow, 1921.

“As a result of the treaty, the Soviets supplied the nationalists with weapons and ammunition which Turks used successfully in a war against Greece in 1921-22”.

Κάνουμε μια πρόχειρη μετάφραση της παραγράφου.

“Ως (ένα) αποτέλεσμα της Συνθήκης, οι Σοβιετικοί προμήθευσαν τους εθνικιστές με όπλα και πυρομαχικά τα οποία οι Τούρκοι (τα) χρησιμοποίησαν με επιτυχία σε ένα πόλεμο ενάντια στην Ελλάδα το 1921-22”.

Πρόκειται φυσικά για τη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου οι δυνάμεις του Κεμάλ, τροφοδοτούνταν με όπλα και πυρομαχικά από τους Σοβιετικούς. Δυστυχώς, δεν είναι μόνο αυτό. Στο δίτομο βιβλίο του “Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού (1833-1949)”, ο Ιωάννης Παπαφλωράτος (τον οποίο ευχαριστούμε θερμότατα γιατί με ιδιαίτερη ευγένεια και προθυμία μας έδωσε την άδεια να χρησιμοποιήσουμε αποσπάσματα από το έργο του), αναφέρονται τα εξής: “Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Μόσχας, παραδίδονται στους Τούρκους 10.000.000 χρυσά ρούβλια, από τα οποία τα 4.000.000 μεταφέρονται από τον Γιουσούφ Κεμάλ, τον Απρίλιο του 1921. Το 1.400.000 μεταφέρεται από τον Φρούνζε (Mikhail Vasilyerich Frunze) τον Δεκέμβριο του ιδίου χρόνου και η τελευταία αποστολή 3.500.000 παραδίδεται τον Μάιο του 1922. Δηλαδή συνολικά 11.000.000 χρυσά ρούβλια και 100.000 χρυσές οθωμανικές λίρες. Η βοήθεια αυτή αντιστοιχεί σε 80.000.000 περίπου τουρκικές χάρτινες λίρες της εποχής εκείνης” (Τόμος Ι, σελ. 649).

Ακολουθεί παραπομπή για τα παραπάνω στον μεγάλο Νεοκλή Σαρρή. Γράφει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαφλωράτος: “Ο αείμνηστος πανεπιστημιακός προχώρησε έτι περαιτέρω προκειμένου να καταστήσει απολύτως κατανοητό το ύψος της βοήθειας των Μπολσεβίκων προς τον Κεμάλ”. Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της ενίσχυσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο προϋπολογισμός του 1920 της κυβέρνησης της Άγκυρας ανερχόταν σε 63.018.354 λίρες Τουρκίας και του 1921 σε 79.160.058 λίρες Τουρκίας.

Με άλλη έκφραση η σοβιετική βοήθεια που παρασχέθηκε σε διάστημα λιγότερο από δύο χρόνια αντιπροσωπεύει ποσόν μεγαλύτερο από το σύνολο του ετησίου προϋπολογισμού της (κεμαλικής) Τουρκίας και το σύνολο των πολεμικών δαπανών δύο χρόνων!!!

Συνεχίζοντας, ο κ. Παπαφλωράτος γράφει:

“Μάλιστα, έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι οι μισθοί των κεμαλικών αξιωματικών κατεβλήθησαν με χρήματα, τα οποία προήλθαν από τον Λένιν.

Παραπέμπει σχετικά στον συγγραφέα και Ακαδημαϊκό Τάσο Αθανασιάδη (1913 – 2006), ο οποίος είχε γεννηθεί στο Σαλιχλί της Μικράς Ασίας.

Αυτά ήταν λοιπόν ήταν τα… συμπαρομαρτούντα (επακόλουθα, συνέπειες) της Συνθήκης της Μόσχας, η οποία είναι μάλλον άγνωστη στη χώρα μας. Ας ελπίσουμε ότι στα αρμόδια Υπουργεία είναι γνωστή, τουλάχιστον στα πρόσωπα που πρέπει να τη γνωρίζουν.

Υπάρχει όμως και συνέχεια όπως αναφέραμε παραπάνω.

Είναι η Συνθήκη του Καρς (Treaty of Kars) η οποία υπογράφτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1921 στην τουρκική, σήμερα, πόλη Καρς και (επι)κυρώθηκε στο Ερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας στις 11 Σεπτεμβρίου 1922.,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Συνθήκη του Καρς

Η Συνθήκη αυτή, είναι μια συνθήκη ειρήνης, που υπογράφτηκε ανάμεσα στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και τις Δημοκρατίες της Υπερκαυκασίας (Αρμενία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν), με τη συμμετοχή του ρωσικού SFSR. Καθορίζει τα σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και τις Δημοκρατίες αυτές, οι οποίες εντάχθηκαν στην (τέως) ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1922. Αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, διάδοχη της Συνθήκης της Μόσχας.

Να σημειώσουμε, ότι η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, το 1923 ανακήρυξε τη Δημοκρατία της Τουρκίας.

Όλες οι περιοχές που αποδόθηκαν στην Τουρκία, είχαν καταληφθεί από τη Ρωσία στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, εκτός από την περιοχή Surmali που ανήκε στο Ιράν και προσαρτήθηκε στη Ρωσία με τη Συνθήκη του Turkemenchay (1828), μετά τον τελευταίο Ρωσοϊρανικό πόλεμο (1826-1828).

Μια ακόμα, τέως ρωσική πόλη, που δόθηκε στην Τουρκία, ήταν το Olti. Επίσης δόθηκαν στη γείτονα: η λίμνη Childir, τα ερείπια της Ani(αρχαία πρωτεύουσα της Αρμενίας που καταστράφηκε από σεισμό το 1319), το Αραράτ, τα ορυχεία αλατιού του Kulp(Τuzluka) καθώς και η πόλη Igdyr. Της δόθηκε επίσης ο λεγόμενος Διάδρομος του ποταμού Αράς , μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα στους ποταμούς Aras και Lower Karasu.

Οι Αρμένιοι ζήτησαν για ιστορικούς και συναισθηματικούς λόγους να τους δοθεί το Ανί και το Κουλπ, το οποίο θεωρούνταν αναπόσπαστο μέρος της Υπερκαυκασίας.

Οι Τούρκοι όμως “πατώντας” πάνω στη Συνθήκη της Μόσχας δεν δέχτηκαν τα αιτήματα των Αρμενίων. Ένταση δημιουργήθηκε και ανάμεσα στην Τουρκία και το Ιράν (πρωτοφανές περιστατικό, η Τουρκία να έχει προβλήματα με τους γείτονες της…), για το Surmali και τον διάδρομο του Αράς. Τελικά, μετά από συνάντηση του Reza shah και του Ατατούρκ το 1934, οι περιοχές έμειναν οριστικά στην Τουρκία, η οποία παραχώρησε ως αντάλλαγμα στο Ιράν κάποια εδάφη νοτιότερα.

 

Προσπάθεια ακύρωσης της Συνθήκης του Καρς

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η (τέως) ΕΣΣΔ, υπερδύναμη πλέον και με τον Στάλιν ηγέτη (να θυμίσουμε ότι η Τουρκία πήγε με το μέρος των νικητών του πολέμου λίγο πριν τη λήξη του, ενώ στη διάρκειά του παρέμεινε αμέτοχη, χαρακτηριζόμενη μάλιστα πανάξια “επιτήδειος ουδέτερος”) ζήτησε από τους Τούρκους να επιστρέψουν τις επαρχίες Καρς, Αρνταχάν και Αρντβίν (7 Ιουνίου 1945). Οι Τούρκοι αρνήθηκαν, ακολούθησε παρέμβαση από τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία, με την οποία αντιτάχθηκαν στις σοβιετικές εδαφικές διεκδικήσεις. Τελικά η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και ο θάνατος του Στάλιν το 1953 έδωσαν τέλος στις απαιτήσεις της ΕΣΣΔ.

Η Συνθήκη του Καρς, ήρθε στην επιφάνεια το 2016, όταν Ρώσοι βουλευτές, ζήτησαν από τον Βλαντιμίρ Πούτιν να ακυρώσει τη Συνθήκη της Μόσχας και κατ’ επέκταση, τη Συνθήκη του Καρς. Αυτό έγινε με αφορμή την κατάρριψη του ρωσικού Sukhoi Su-24 το Νοέμβριο του 2015 από τους Τούρκους.

Διαβάσαμε στο διαδίκτυο, καθώς δεν υπάρχει κάποιο βιβλίο που να αναφέρεται στις Συνθήκες της Μόσχας και του Καρς, ότι αυτές για να ισχύουν πρέπει να ανανεώνονται κάθε 25 χρόνια. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΡΗ. Δηλαδή, το 2021, οι Συνθήκες πρέπει να ανανεωθούν.

Ποιες χώρες όμως θα τις ανανεώσουν; Η Τουρκία σίγουρα και η Ρωσία (ως διάδοχος χώρα της ΕΣΣΔ, όπως έγινε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.;). Ή οι χώρες της Υπερκαυκασίας; Η Αρμενία, σίγουρα θίγεται από τις Συνθήκες αυτές, η Γεωργία δεν έχει και ιδανικές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά πήρε το Βατούμ το 1921-1922 και τέλος το Αζερμπαϊτζάν που είναι στενά συνδεδεμένο με την Τουρκία. Εδώ θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν κάποιοι διεθνολόγοι ή κάποιοι υπεύθυνοι από το ΥΠΕΞ.

Μήπως ο Ερντογάν, πιεζόμενος στον Βορρά από την επικείμενη ανανέωση ή μη των Συνθηκών Μόσχας-Καρς το 2021 και στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας του από τους Κούρδους , ως αντίβαρο, πιέζει τη χώρα μας με παράλογες και έξω από τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) διεκδικήσεις;

 

Οι συμφωνίες Γάλλων και Ιταλών με τους Τούρκους Κεμαλικούς το 1921

Φυσικά, δεν ήταν ο μοναδικός λόγος για τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 η βοήθεια των μπολσεβίκων στον Κεμάλ. Ο εσωτερικός διχασμός και η επάνοδος του Κωνσταντίνου ήταν ένας βασικός λόγος όπως και η μεταστροφή της στάσης Γάλλων και Ιταλών υπέρ της Τουρκίας. Με τη Συνθήκη της Άγκυρας ή Συνθήκη Φραγκλέν Μπουϊγιόν (20/10/1921), οι Γάλλοι παραβιάζονται προηγούμενες Συνθήκες των μελών της Αντάντ προχώρησαν σε υπογραφή Συνθήκης με ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Ανάμεσα στους όρους αυτής της Συνθήκης, ήταν η εκκένωση της Κιλικίας από τα γαλλικά στρατεύματα και η παράδοση μεγάλης ποσότητας οπλισμού του στρατού της Γαλλίας που βρισκόταν εκεί στους Τούρκους, αν και οι Γάλλοι γνώριζαν ότι αυτά θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των Ελλήνων.

Είχε προηγηθεί, την άνοιξη του 1921, ιταλοτουρκική συμφωνία (Σύμφωνο Sforza-Bekin Sami), με την οποία οι Ιταλοί κεφαλαιούχοι αποκτούσαν δικαίωμα προτεραιότητας στα σαντζάκια Αττάλειας, Μούλγου και Μποντούρ και η Ιταλία όφειλε να υποστηρίξει την απόδοση της Θράκης και της Σμύρνης στην Τουρκία, να αποσύρει τα στρατεύματά της από τη Μικρά Ασία και έδινε την άδεια στους κεμαλικούς να προμηθευτούν πολεμικό υλικό από την ιταλική ζώνη στην Αττάλεια.

Μάλιστα, ο Ατατούρκ απέφυγε να επικυρώσει τη Συνθήκη αυτή (σε ό, τι ήταν να δώσει προφανώς…), προσδοκώντας αναθεώρηση των όρων της στο μέλλον!

Οι Βρετανοί κράτησαν σαφώς καλύτερη στάση, ιδιαίτερα λόγω του φιλέλληνα Υπουργού λόρδου Κόρζον (Curson) ο οποίος σχεδόν πάντα, υπερασπιζόταν τις θέσεις της χώρας μας.

 

Ανατολική Θράκη – Το τρίγωνο του Κάραγατς

Αυτά τα στοιχεία μπορέσαμε να βρούμε για τις Συνθήκες της Μόσχας και του Καρς. Μάλλον δεν ίδρωσαν και πολύ οι Τούρκοι για να πάρουν το 30% της σημερινής έκτασης της χώρας τους…

Κάτι ανάλογο, σε βάρος της Ελλάδας, έγινε με την υπογραφή της ανακωχής των Μουδανιών (28 Σεπτεμβρίου 1922), με την οποία υποχρεώθηκε η χώρα μας να εγκαταλείψει την Ανατολική Θράκη (από την Τσατάλτζα ως την ανατολική όχθη του ποταμού Έβρου. Χαρακτηριστικά, ο Ισμέτ πασάς (μετέπειτα Ισμέτ Ινονού) είπε στον Ατατούρκ: “Οι Γιουνάν (Έλληνες) μας χαρίζουν την ανατολική Θράκη!”.

Με το σοβαρό αυτό θέμα όπως και με την παραχώρηση του Τριγώνου του Καραγάτς, έκτασης 24.000 τ.μ. με μεγάλη οικονομική και στρατιωτική σημασία, στους Τούρκους, ως αντάλλαγμα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που ζητούσαν οι γείτονες μετά τη μικρασιατική καταστροφή, θα ασχοληθούμε σε ξεχωριστό άρθρο.

Είναι η πρώτη φορά που δώσαμε έδαφος αντί για χρήματα. Μετά την Επανάσταση του 1821, μέρος του δανείου που είχε πάρει η χώρα μας (12.531.164 από 60.000.000 φράγκα) δόθηκε στην Τουρκία για την παραχώρηση της Φθιώτιδας… (Νικόλαος Π. Σοϊλεντάκης, “Ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού”).

Ας ελπίζουμε ότι έχουν γνώση οι φύλακες και θα την εμπλουτίσουν μετά από αυτά τα άρθρα…

 

 

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

https://www.protothema.gr/stories/article/669852/i-olethria-gia-tin-ellada-sunergasia-lenin-kemal/ 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ