Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Eδώ και 11 χρόνια από την ημερομηνία υπογραφής του πρώτου Μνημονίου, η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, η μικρομεσαία επιχείρηση δηλαδή, πλήττεται ανελέητα.

Είχε προηγηθεί η καταστροφή της πρωτογενούς παραγωγής με τη χρόνια επιχορήγηση της αγρανάπαυσης και των χωματερών, με αποτέλεσμα να εισάγουμε τα πάντα που αφορούν σχεδόν το σύνολο των καταναλωτικών αναγκών μας. Με την παράλληλη εξαφάνιση ανθηρών ελληνικών βιομηχανιών που οδηγήθηκαν συστηματικά στο κλείσιμο, απέμεινε μόνο η διαχείριση της εμπορίας των εισαγόμενων αγαθών από τη μικρομεσαία επιχείρηση. Ήρθε, όμως, απ᾽ ό,τι φαίνεται, και η δική της ώρα.

Με αφορμή την πανδημία, αντί να γίνει μια στοχευμένη προσπάθεια επανεκκίνησης των κλάδων αυτών της οικονομίας, ιδιαιτέρως μετά την κατάρρευση του τουρισμού, ακολουθήθηκε η δοκιμασμένη όσο και καταστροφική πεπατημένη των επιδοτήσεων, τόσο των εργοδοτών όσο και των εργαζομένων. Αντί το κράτος να επιτελέσει τον ρόλο του, προστατεύοντας την εθνική οικονομία και το εθνικό κεφάλαιο από την εξάρτηση και την απορρόφησή του από τη διεθνή αγορά, πράττει ακριβώς το αντίθετο. Συνεχίζει την ενίσχυση του ρόλου μεγάλων, ξένων κυρίως, αλυσίδων υπεραγορών σε βάρος της μικρομεσαίας επιχείρησης, οι ιδιοκτήτες των οποίων είτε τις κλείνουν είτε αναγκάζονται να συνεχίσουν τη λειτουργία τους ουσιαστικά ως υπάλληλοι των επιχειρηματικών κολοσσών.

Δυστυχώς, ακόμη και οι λίγες υπεραγορές ελληνικών συμφερόντων συχνά καταλήγουν να ξεπουλιούνται σε ξένες, καθώς δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Καμαρώνει κάποια από αυτές διαφημίζοντας ότι το 80% του τζίρου της προέρχεται από προϊόντα Ελλήνων παραγωγών. Αναρωτιέται όμως κανείς ποιο ποσοστό αυτού του τζίρου επανεπενδύεται στην εγχώρια αγορά και ποιο φεύγει για πάντα από τη χώρα μας;

Αυτά θα πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας και κυρίως οι Έλληνες επιχειρηματίες, οι οποίοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν τον ρόλο και τη σημασία των επιχειρήσεών τους για την ελληνική οικονομία. Είναι προφανές ότι από τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών απουσιάζει η βούληση για την αξιοποίηση του εθνικού μας πλούτου. Δεν διστάζουν μάλιστα να τον εκχωρήσουν μέσω ντροπιαστικών μνημονίων. Αντί να δουν την οικονομία ως μια βοηθητική λειτουργία του εθνικού οργανισμού, αντί να προτάξουν την ευημερία του συνόλου με τη στήριξη της ατομικής πρωτοβουλίας, επιδιώκοντας την αρμονική συνανάπτυξή της με αυτήν, περιορίζονται απλώς σε έναν ρόλο διαχειριστικό και μάλιστα μέσα στα στενά και απολύτως διακριτά πλαίσια που ορίζουν υπερεθνικά κέντρα και εξουσίες.

Αυτό που χρειάζεται η ελληνική αγορά είναι η άμεση επανεκκίνησή της με το άνοιγμα όλων των επιχειρήσεων λιανικής. Εδώ και 15 μήνες έχει σφυρηλατηθεί μια «παιδεία πανδημίας», τόσο από τους επιχειρηματίες όσο και από τους καταναλωτές. Τα μέτρα εφαρμόστηκαν πιστά, οι πολίτες υπάκουσαν στις εκκλήσεις των αρμοδίων για μεγάλο χρονικό διάστημα και όποτε οι περιορισμοί χαλάρωσαν αποδείχτηκε ότι τα καταστήματα λειτούργησαν υποδειγματικά και με βάση όσα προέβλεπαν τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Τώρα όμως αυτή η παιδεία που αποκτήσαμε διακυβεύεται, αφού οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στους αρμοδίους – είτε πολιτικούς είτε επιστήμονες.

Όσο είναι καιρός, ας εμπιστευτεί η κυβέρνηση τους πολίτες, αφού έχουν αποδείξει ως σήμερα την υπευθυνότητά τους. Οι λίγες εξαιρέσεις (που προέκυψαν κυρίως από τη δική της αβελτηρία και τις παλινωδίες της, αλλά ενίοτε και από την περιφρονητική στάση κάποιων στελεχών της απέναντι στα μέτρα που οι ίδιοι θέσπισαν) δεν μπορούν να αποτελέσουν τον κανόνα. Από τη μεριά τους, οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να πέσουν σε μια παγίδα στην οποία οδηγούνται από κάποιους αιτούμενοι απλώς τα ψίχουλα των όποιων επιδοτήσεων. Εξάλλου, είναι δεδομένο ότι οι «επιδοτήσεις» ούτε τους τζίρους μπορούν να υποκαταστήσουν αλλά και σύντομα θα βρεθεί τρόπος να επιστραφούν ξανά στα κρατικά ταμεία.

Αυτό που θα πρέπει να απαιτήσουν είναι το άμεσο άνοιγμα των καταστημάτων τους, με την τήρηση όλων των υγειονομικών προϋποθέσεων. Στην ανάγκη, να το επιβάλουν με κάθε τρόπο, αφού το σημαντικότερο είναι να μην απολεσθούν η αίσθηση, η δυναμική και η καλλιέργεια της επιχειρηματικότητας. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με το άμεσο άνοιγμα όλων των καταστημάτων. Για να συναντηθούν ξανά εργοδότες, τεχνικοί και εργαζόμενοι στον φυσικό τους χώρο, καθένας με τον δικό του εργασιακό ρόλο και αφήγημα…

https://www.newsbreak.gr/apopseis/194574/i-paideia-tis-pandimias/

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η ομολογία της μέχρι τούδε αποτυχίας της παρούσης κυβερνήσεως ως προς τη λυσιτέλεια της εφαρμογής των αλλεπάλληλων εγκλεισμών, περί της ατελεσφόρου περαιτέρω προτροπής διασποράς του ιού, αποδείχθηκε, άνευ ετέρου τινός, εκ των σπασμωδικών αποφάσεων της περί της δήθεν σταδιακής αναπροσαρμογής επαναφοράς μας εις την κανονικότητα, διαρκούσης εντούτοις της έτι περαιτέρω εξάρσεως της πολύκροτης πανδημίας, με πολλαπλά ανά την επικράτεια κρούσματα.

Η κυβέρνηση ανεχόταν ηπίως άνευ ουδεμίας παρεμβάσεως τις κινητοποιήσεις αυτές επί μήνες, όμως δολίως έσπευσε να απαγορεύσει ρητώς, καταλύοντας ασφαλώς τοιουτοτρόπως το θεμελιώδες δικαίωμα του συναθροίζεσθαι κατά το άρθρο 11 του Συντάγματος, κατά την κορυφαία ημέρα μνήμης της συμπληρώσεως των 200 ετών επί της Παλιγγενεσίας αλλά και την Εορτή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου ημών, οιαδήποτε ειρηνική και δημοκρατική δημόσια συνάθροιση αποτίσεως φόρου τιμής προς τους θυσιασθέντες διά τη ζώσα σήμερον Εθνική μας Ελευθερία προγόνους, καταδεικνύοντας ούτως τα πιστεύω της. Η κοινοβουλευτική αυτή σύμπραξη όλων των κομμάτων αποδεικνύει περίτρανα τα ως άνω, καθώς και την υπέρμετρη υποκρισία δήθεν διά το ενδιαφέρον τους περί της δημόσιας υγείας. Η ακατάληπτος και κραυγαλέα αυτή αντίφαση προσβάλλει βαναύσως και καταφώρως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και πλήττει προδήλως το ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο έχει αναγορευθεί ευθέως ως πειραματόζωο, δίχως να ελέγχει εσχάτως αυτόβουλα την ίδια του τη ζωή, καθώς υπόκειται σε ιατρικές πράξεις, μέσω βίας (πρόστιμα, παράνομη κατακράτηση), άνευ της ιδικής του συγκαταθέσεως ή άσκησης του δικαιώματος, ενδελεχούς, επισταμένης και εμβριθούς πληροφορήσεως περί του εμβολιασμού.

Η αλαζονεία της ελίτ, ο πανσυμμοριτισμός των υπερεθνικών διευθυντηρίων της παγκοσμιοποιήσεως, μετά των εν Ελλάδι θυλάκων, ήτοι των φορέων του καινοφανούς μείγματος του Κομμουνιστικού – Καπιταλισμού (σύγχρονος διεθνισμός, πολιτισμικός μαρξισμός, ανθελληνισμός) επιβάλλουν, εν κρυπτώ και παραβύστω, εις τις τρομοκρατημένες αδαείς μάζες έναν υβριδικό νεο-γενιτσαρισμό ανελευθερίας και καθολικής υποταγής, εν ονόματι του σύγχρονου αόρατου εχθρού της ασύμμετρης εν λόγω απειλής, διά του οιονεί επιβληθέντος «δόγματος σοκ» (ήτοι των επιβαλλομένων αυτών πρακτικών βίας προς την ελευθερία μας και αναστολή επί μακρόν των θεμελιωδών ατομικών μας ελευθεριών εξ αφορμής του περιλάλητου ιού).

Ωσαύτως καθίσταται αδηρίτως αναγκαίο οσονδήποτε να ανατρέξουμε εις τη δήλωση του πρωθυπουργού (στις 2-4-2021), ο οποίος είπε ανερυθρίαστα «εάν αγοράσω το ρωσικό εμβόλιο Sputnik, θα πέσει η κυβέρνησή μου» διά να συνειδητοποιήσουμε ως «Ευρωπαίοι» που δήθεν ακκιζόμαστε πιθηκίζοντας ότι είμεθα, ποίος πράγματι ενδιαφέρεται διά την υγεία μας ή με πρόσχημα την υγεία εξυπηρετούνται, υπό των ιθυνόντων νοών, αλλότρια πολιτικά συμφέροντα, εις βάρος εν τέλει της υγείας μας. Εν κατακλείδι, το εποικοδόμημα της σιδηράς δημόσιας υγείας, ως αόριστο εργαλείο πειθαναγκασμού των μαζών προς υποχρεωτικό εμβολιασμό, ήδη καταρρέει εκ της ίδιας της ανατρεπτικής ζωής, διότι μπορεί ο Εωσφόρος να κυβερνά το σκότος, το παρακράτος και το κτιστό της φύσεως, πλην όμως την ίδια τη Ζωή και το Φως το διοικεί ανυπερθέτως ο Τριαδικός Θεός.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΣΤΗ ''ΣΕΝΤΡΑ''ΤΟ ΕΛΙΑΜΕΠ ΓΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΜΕ ΑΓΚΥΡΑ - ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ

Ζήτημα προκύπτει για τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας της ελληνικής κυβέρνησης, έπειτα από δημοσίευμα του ιστότοπου Wikileaks, σύμφωνα με το οποίο ο Θάνος Ντόκος, ως Γενικός Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ το 2010, απέστειλε εμπιστευτική έκθεση της ΕΕ για την Τουρκία, στην τουρκική πρεσβεία στις Βρυξέλλες. Τα έγγραφα που δημοσιοποιούν τα Wikileaks επιβεβαιώνουν ότι ο Ντόκος είχε αποστείλει την έκθεση από το προσωπικό του email. Να σημειωθεί ότι κάποια στοιχεία της έκθεσης δημοσιεύθηκαν λίγο αργότερα από το ΕΛΙΑΜΕΠ.

Συντάκτης της έκθεσης ήταν ο Έλληνας καθηγητής του πανεπιστημίου Μπιλκέντ της Άγκυρας και στέλεχος του ΕΛΙΑΜΕΠ Ιωάννης Γρηγοριάδης. Η έκθεση προτείνει κατευθύνσεις στην τουρκική διπλωματία για το πως μπορούν να συνυπάρξουν οι απόψεις του πρώην Τούρκου υπουργού Εξωτερικών και πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, θεωρητικού του νεοθωμανισμού, με την ένταξη στην ΕΕ.

Σε ηλεκτρονικό μήνυμα της τουρκικής πρεσβείας των Βρυξελλών (29 Απριλίου 2010), που είχε αποδέκτη τον γαμπρό του Ερντογάν, αναλύεται η έκθεση του Γρηγοριάδη. Στο τέλος γίνεται μία ιδιαίτερη αναφορά στις συμβουλές που δίνει η έκθεση στην τουρκική ηγεσία για το πως να προωθήσει τις περιφερειακές της φιλοδοξίες και το περιβόητο δόγμα Νταβούτογλου με τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ.

Αν και το ζήτημα αφορά την περίοδο που ο Ερντογάν θεωρούνταν διεθνώς “ισλαμοδημοκράτης” και η Τούρκια πρότυπο “μετριοπαθούς πολιτικού Ισλάμ” για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, τα ερωτηματικά για τον Ντόκο είναι καυτά. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για έναν απλό ακαδημαϊκό. Πρόκειται για τον σημερινό Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, ο οποίος έχει επανειλημμένως προκαλέσει με δημόσιες τοποθετήσεις του όταν κατείχε κυβερνητικό αξίωμα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

Η ατολμία Μητσοτάκη αφήνει τον Ερντογάν να εφαρμόζει ασύδοτος το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» για να δημιουργήσει τετελεσμένα

Ακόμη και αν δεχθούμε -που δεν πρέπει να δεχθούμε με κανένα τρόπο- ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατορθώνει να πείσει τους ομολόγους του στις Συνόδους Κορυφής, όπως και στην τελευταία, να επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία για καταφανείς παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, υπάρχει ένα μείζον ζήτημα που δείχνει την πλήρη ατολμία του απέναντι στον Ερντογάν.  Και γι’ αυτό είναι απολύτως υπεύθυνος και δεν μπορεί να τα ρίχνει στους ομολόγους του.

Και για να εξηγούμεθα: Οι προκλήσεις του Oruc Reis, που έχει κάνει «κόσκινο» την κυριαρχία μας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ύπουλες αποφάσεις του Ερντογάν με τις οποίες εφαρμόζει στην πράξη το ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο».  Δηλαδή ο Ερντογάν ασύδοτος δημιουργεί τετελεσμένα, αγνοώντας προκλητικά το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά και το Μνημόνιο Ελλάδας-Αιγύπτου.

Και εδώ είναι η τεράστια ευθύνη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.  Γιατί και στην προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής και στην τωρινή δεν ξεκαθαρίζει ευθέως προς τους ομολόγους του ότι για την Ελλάδα και την Ευρώπη το «τουρκολιβυκόμνημόνιο» είναι ανυπόστατο, δεν παράγει έννομα αποτελέσματα και δεν μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση πάνω σε αυτό;  Δεν γνωρίζει ο κ. Μητσοτάκης ότι το ανυπόστατο του «τουρκολιβυκού μνημονίου» είναι ευρωπαϊκή θέση από τη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Δεκεμβρίου 2019, με κορυφαία μεσολάβηση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου;

Επισημαίνουμε ότι μια τέτοια δήλωση Μητσοτάκη για το ανυπόστατο του «τουρκολιβυκού μνημονίου» δεν απαιτεί καμία έγκριση ή συμφωνία των ομολόγων του, απλούστατα γιατί αυτό, όπως είπαμε, έχει αποφασισθεί από την Σύνοδο Κορυφής της 12ης Δεκεμβρίου 2019.  Τι θα μπορούσαν να του πουν οι ομόλογοί του, όταν το έχουν αποδεχθεί;

Τεράστια λοιπόν τα ερωτηματικά γιατί ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να μην ξεκαθαρίζει στους ομολόγους του στις Συνόδους Κορυφής ότι δεν πρόκειται η Ελλάδα να καθίσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για το ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο».  Η ευθύνη για την ασυδοσία του Ερντογάν στην Ελληνική ΑΟΖ είναι αποκλειστικά δική του.  Και αυτό θα συνεχίζουμε να το τονίζουμε με κάθε ευκαιρία ύστερα από κάθε Σύνοδο Κορυφής, όσο ο Πρωθυπουργός σιωπά.

Παραθέτουμε στη συνέχεια περίληψη της ιστορικής ομιλίας του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, στις 8 Ιουλίου 2020, για το νομικώς ανυπόστατο του «τουρκολιβυκού μνημονίου», διευκρινίζοντας για πολλοστή φορά ότι με αυτές τις απόψεις ο Προκόπης Παυλόπυλος είχε θεμελιώσει τις Ελληνικές θέσεις που κατοχυρώθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Δεκεμβρίου 2019.  Με τις ίδιες θέσεις ο Προκόπης Παυλόπουλος είχε πείσει τότε τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και φίλο του António  Guterres, να μην πρωτοκολλήσει στον ΟΗΕ το ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο». Το οποίο τελικώς πρωτοκολλήθηκε μόλις μετά την επίσκεψη Pompeo στην Αθήνα και στα Χανιά, για λόγους που έχουμε εξηγήσει και που δείχνουν πώς τελικά συμπεριφέρθηκε ταπεινωτικά ο αμερικανόςΥΠΕΞ στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

«Το νομικώς ανυπόστατο του «τουρκολιβυκού μνημονίου» και οι εντεύθεν νομικές συνέπειες στο πεδίο του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου».

Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ κ. Προκόπιος Παυλόπουλος συμμετέσχε σε διαδικτυακή εκδήλωση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημόσιου Δικαίου (EPLO) με θέμα: «Το νομικώς ανυπόστατο του «τουρκολιβυκούμνημονίου» και οι εντεύθεν νομικές συνέπειες στο πεδίο του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου».  Στο πλαίσιο αυτό ο κ. Προκόπιος Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Στις 27-11-2019 υπογράφηκε -και δημοσιοποιήθηκε στις 28-11-2019- στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του φερόμενου ως πρωθυπουργού («επικεφαλής της Κυβέρνησης Εθνικής Συμμαχίας») της Λιβύης Φαγέζ αλ Σαράζ, το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο κατανόησης», με βασικό στόχο, κατά το περιεχόμενό του, την συνεργασία Τουρκίας και Λιβύης «για τον καθορισμό θαλάσσιων διαδικασιών» και, στην πραγματικότητα, για την μεταξύ τους οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Α. Το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» της 27.11.2019 στερείται στοιχειώδους νομικού κύρους, τόσο λόγω του τρόπου σύναψής του κατ’ ευθεία παράβαση των διατάξεων της Σύμβασης της Βιέννης, όσο και λόγω της κατάφωρης παραβίασης ουσιωδών διατάξεων της «Σύμβασης του Montego Bay» του 1982, ως προς την οριοθέτηση ΑΟΖ.  Ειδικότερα, το  «τουρκολιβυκό μνημόνιο» έχει συναφθεί κατά παράβαση κανόνων «θεμελιώδους σημασίας» του εσωτερικού Δικαίου της Λιβύης, ήτοι χωρίς την σύμπραξη της Βουλής των Αντιπροσώπων του Κράτους αυτού, ακόμη δε περισσότερο με ρητή δήλωση του Προέδρου της περί μη αναγνώρισης του «μνημονίου» τούτου.  Κατά την ορθή δε ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 46 παρ. 1 της Σύμβασης της Βιέννης, σύμφωνα και με την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, η ως άνω πλημμέλεια καθιστά το «τουρκολιβυκόμνημόνιο» νομικώς ανυπόστατο και ανίκανο να παραγάγει έννομα αποτελέσματα στο πεδίο της Διεθνούς Κοινότητας, άρα και έναντι της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Β. Πολλώ μάλλον όταν η συνέπεια αυτή απορρέει, έναντι της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κατ’ εφαρμογή της αρχής «res inter alios acta» κατά την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.  Επιπλέον, και κατ’ ουσίαν αυτή την φορά, το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» επιχειρεί οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης παραβιάζοντας τόσο κατάφωρα ουσιώδεις, εν προκειμένω, διατάξεις της «Σύμβασης του Montego Bay» του 1982 -πρωτίστως ως προς την ΑΟΖ του Καστελορίζου, της Καρπάθου, της Ρόδου και της Κρήτης- όπως αυτές έχουν ερμηνευθεί από την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ώστε συνιστά πρωτόγνωρο αρνητικό παράδειγμα παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου και της Διεθνούς Νομιμότητας.  Με την έννοια ότι η ανοχή του και, πολύ περισσότερο, η αναγνώρισή του από την Διεθνή Κοινότητα και τον ΟΗΕ θέτει σε μέγιστο κίνδυνο το κύρος και την αποτελεσματικότητα του Διεθνούς Δικαίου και, στην συγκεκριμένη περίπτωση, του Δικαίου της Θάλασσας κατά την «Σύμβαση του Montego Bay» του 1982.

Γ. Από την πλευρά της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει, ευθύς εξ αρχής, καταστεί σαφές ότι το «τουρκολιβυκό μνημόνιο», υπό τ’ ανωτέρω δεδομένα, είναι νομικώς ανυπόστατο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.  Άκρως χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά προς αυτή την κατεύθυνση είναι τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2019, σύμφωνα με τα οποία το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» πάσχει από βαρύτατες νομικές πλημμέλειες, αφού παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων Κρατών, δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να παραγάγει έννομα αποτελέσματα.

Δ. Η θέση αυτή Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι οριστική και αμετάκλητη, πράγμα που σημαίνει ότι το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» δεν μπορεί, στο ευρύτερο πεδίο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Έννομης Τάξης, ν’ αποτελέσει βάση οιασδήποτε συζήτησης ως προς την οριοθέτηση της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ, πολύ δε περισσότερο ν’ αποτελέσει, αμέσως ή εμμέσως, βάση για οιασδήποτε μορφής διαπραγμάτευση κατά την εκ μέρους της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαδικασία οριοθέτησης της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ στον χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Με αυτή την θέση και αυτό τον τρόπο αντίδρασης, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτρέπει αποτελεσματικώς και τον κίνδυνο το «τουρκολιβυκό μνημόνιο» να δημιουργήσει άκρως αρνητικό προηγούμενο εφαρμογής του Δικαίου της Θάλασσας για την οριοθέτηση ΑΟΖ στον ευρύτερο Ευρωπαϊκό θαλάσσιο χώρο».

https://www.newsbreak.gr/ellada/137013/mitsotakis-kyroseis-mnimonio-toyrkia-livyi/

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ - Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ 280 ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΣΤΙΣ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1944

(Από την αφήγηση της Ε. Καλφόγλου, εθελόντριας Ε.Ε.Σ. Φλώρινας, 8-4-1944)
 
Στις 4 Απριλίου 1944 το βράδυ, ομάδα ενόπλων ανταρτών, άλλοι είπαν ότι ήταν γύρω στους 150 και άλλοι γύρω στους 300 με αρχηγό τον Υψηλάντη, διανυκτέρευσαν μέσα και γύρω από το χωριό. Την επομένη το πρωί, 5 Απριλίου 1944, οι αντάρτες που βρίσκονταν στα γύρω υψώματα της Κλεισούρας επιτίθενται στη φάλαγγα των Γερμανών, που περνούσε από τον αμαξιτό δρόμο και σκοτώνουν δύο Γερμανούς, καταστρέφοντας 2 μοτοσικλέτες και ένα αυτοκίνητο. Μετά οι αντάρτες διασκορπίστηκαν στο βουνό, όπου και κρύφτηκαν. Οι κάτοικοι της Κλεισούρας, όταν έμαθαν τα γεγονότα, τρομοκρατούνται και οι άντρες, φοβούμενοι γνωστές αντεκδικήσεις, φεύγουν προς διάφορες κατευθύνσεις (κοντινά χωριά κ.λ.π).
Το απόγευμα της ίδιας μέρας, καταφθάνουν γερμανικά αυτοκίνητα. Οι πρώτοι Γερμανοί περιέρχονται το χωριό και συγκεντρώνουν πολλά γυναικόπαιδα στους δρόμους και την πλατεία χωρίς κακές δήθεν διαθέσεις. Όμως δεύτερη ομάδα ταυτοχρόνως ορμά και με τα πολυβόλα και όπλα βάλλει κατά των συγκεντρωμένων, περιέρχεται δε τα σπίτια, ανοίγει διά της βίας του όπλου, ορμά μέσα, σκοτώνει, ξεκοιλιάζει, βάζει φωτιά. Ο κόσμος κρύβεται, σκορπίζει…για να ξαναπέσει σε λίγο στα χέρια τους. Μαζί με τους Γερμανούς ήταν και Βούλγαροι και συγκεκριμένα ο Κάλτσεφ.
Οι Γερμανοί ήρθαν από κάτω, άρχισαν το καταστρεπτικό τους έργο σκοτώνοντας και καίγοντας και έφτασαν μέχρι την πλατεία, που βρίσκεται στη μέση του χωριού, όπου και σταμάτησαν. Ίσως να κουράστηκαν, να χόρτασαν. Πάντως ικανοποιήθηκαν με ό, τι έκαναν και σταμάτησαν. Το βέβαιο είναι, ότι δοκιμάστηκε το μισό χωριό, το οποίο  και παραδόθηκε στη σφαγή και στη φωτιά…
Επιστρέφουμε…..αφήνοντας πίσω μας ένα χωριό 2.000 κατοίκων να κλαίει για 280 γυναικόπαιδα αδικοσκοτωμένα, να πονά για 40 τραυματίες, να βλέπει αστέγους (150 σπίτια καμένα), να κλαίει για τον παπά του και δέκα γέροντες, εργατικούς συγχωριανούς του, που έμειναν και βρήκαν σκληρό θάνατο και να διερωτάται κανείς κάθε στιγμή για την ύπαρξή του, γενικά, από απόψεως ασφάλειας, ζωής, τροφής, κατοικίας και ενδυμασίας.

 

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ, 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1944
Είναι γνωστό σε όλη την ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση σε θυσίες υπέρ της ελευθερίας. Σε ποιο κεφάλαιο της ιστορίας θα ανατρέξουμε και δεν θα συναντήσουμε σφαγές, ολοκαυτώματα και τόσα άλλα δεινά που διέπραξαν οι εκάστοτε επιδρομείς κατακτητές, που κατά καιρούς επιβουλεύονταν τον ιερό αυτό τόπο, τη γη αυτή που αιώνες ολάκερους ποτίζεται με το αίμα των ηρωικών παιδιών της και αναζωογονείται απ’ αυτό προσφέροντάς τους την αιώνια μνήμη από τους απογόνους τους με τους διάσπαρτους στην ελληνική γη τύμβους και τα κενοτάφια, που έχουν στηθεί σε ανάμνηση της θυσίας τους.
Ποια είναι όμως η ιστορική περίοδος κατά την οποία εκτυλίχθηκαν τα όσα σήμερα ενθυμούμαστε εδώ; Μετά την οπισθοχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων της εποποιίας του 1940-1941, η ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας παραχωρήθηκε από τις δυνάμεις του Άξονα στην ιταλική κατοχή και εποπτεία με τη συμμαχία της Ρουμανίας. Με την εναλλαγή της κατοχικής ευθύνης και το πέρασμα από τους Ιταλούς στους Γερμανούς, σειρά στις «ευλογίες» των κατακτητών παίρνουν άλλοι σύμμαχοι και συνεργάτες του Άξονα, που εκδηλώνονται σε οικισμούς της ευρύτερης περιοχής Καστοριάς-Φλώρινας. Παράλληλα, την ίδια εποχή, αναπτύσσονται στην περιοχή τα πρώτα εθνικοαπελευθερωτικά σώματα με σπουδαιότερο και ισχυρότερο το ΕΑΜ.
Μια σπουδαία θυσία εκείνης της χρονικής περιόδου της γερμανικής κατοχής είναι και αυτή της ηρωικής κωμοπόλεως της Δυτικής Μακεδονίας, της Κλεισούρας, στις 5 Απρίλη 1944, που συγκαταλέγεται στις θυσίες των Καλαβρύτων Αχαΐας (13 Δεκεμβρίου 1943), του Φαναρίου Πρέβεζας, του Λουτρότοπου και του Κομμένου Άρτας (16 Αυγούστου 1943), της Μουσιώτιτσας και των Λιγγιάδων Ιωαννίνων, του Διστόμου Λιβαδειάς (10 Ιουνίου 1944), του Δομοκού Λαμίας, του Καρπενησίου Ευρυτανίας, του Αλμυρού Βόλου, της Δράκειας Μαγνησίας (18 Δεκεμβρίου 1944), του Μονοδενδρίου Λακωνίας (26 Νοεμβρίου 1943), των Φαρσάλων Λάρισας, της Τσαρίτσανης και του Δομένικου Ελασσόνας, των Κερδυλίων Σερρών (17 Οκτωβρίου 1941), του Δοξάτου και της Προσωτσάνης Δράμας, του Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, των Πύργων Εορδαίας (24 Απριλίου 1944), του Μεσόβουνου Κοζάνης και άλλων πόλεων και χωριών. Διακόσιες ογδόντα (280) αθώες ψυχές θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας εκείνη την Τετάρτη του Απρίλη του 1944. Οικογένειες ολόκληρες ξεκληρίστηκαν, έγκυες γυναίκες ξεκοιλιάστηκαν, βρεφοκρατούσες μητέρες έπεσαν νεκρές με τα τέκνα τους στην αγκαλιά, αφρόπλαστες παρθένες σφαγιάστηκαν πάνω στο άνθος της ηλικίας τους, σεβάσμιοι γέροντες που σ’ όλη τους τη ζωή υπερασπίστηκαν τα ιδανικά της πατρίδας έγιναν παρανάλωμα του πυρός μέσα στις οικίες τους. Ούτε και τον σεβάσμιο ιερέα που με τον Τίμιο Σταυρό στο χέρι εκλιπαρούσε για έλεος και προσπαθούσε να καταπραΰνει το μένος των αιμοσταγών οργάνων του Χίτλερ υπερασπιζόμενος το ποίμνιό του, δε σεβάστηκαν τα απάνθρωπα κτήνη των Ες-Ες και τον κατακρεούργησαν.
Η ηρωική Κλεισούρα όμως δέχτηκε το πρώτο καταστροφικό πλήγμα στα 1878 από τα αιμοχαρή τουρκικά στίφη των Γκέγκηδων του Ισμαήλ αγά, τα οποία όμως κατατροπώθηκαν από τα αρματολικά σώματα που λημέριαζαν στο Μουρίκι. Ακολούθως, στις 22 Ιουλίου 1903 κατά την ψευδεπανάσταση του Ίλιντεν και στη συνέχεια στις 2 Νοέμβρη 1912 που λεηλατήθηκε από τους Τούρκους, όταν αυτοί οπισθοχωρούσαν από τη Μακεδονία. Η τριήμερη εκείνη λεηλασία, κατά την οποία καταστράφηκαν 400 από τις 700 οικίες της, σήμανε το τέλος μιας ένδοξης για την ιστορική Κλεισούρα εποχής, κατά την οποία ο ρόλος της κωμοπόλεως ήταν σημαντικότατος για τα γράμματα, τις τέχνες, τον πολιτισμό, το εμπόριο, αλλά και για τον ελληνισμό της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας.
Η Κλεισούρα, η Κοσμόπολη όπως την είχε αποκαλέσει ο Γάλλος περιηγητής Pouqueville, απέκτησε λαμπρή πνευματική και εμπορική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και πλούτισε με τις οικονομικές συνδρομές των αποδήμων Κλεισουριέων, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει σπουδαίες και ανθηρές παροικίες στις ευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες και ενίσχυαν τα αξιόλογα εκπαιδευτικά ιδρύματα της ιδιαίτερης πατρίδας τους, που απέφεραν και την πνευματική ακμή της κοινότητας, την καλλιέργεια των γραμμάτων με τους λόγιους και επιστήμονες και την μετεξέλιξη του οικισμού σε μια δραστήρια μικροαστική κοινωνία
Η Κλεισούρα υπήρξε η κοιτίδα μεγάλων προσωπικοτήτων, παιδαγωγών και ανθρώπων των Γραμμάτων και του Πνεύματος. Είναι η γενέτειρα των λογίων Δαρβάρεων και Παρτζούλα, του κωμωδιογράφου Νούσια, του μητροπολίτη Μολδαβίας Δοσοφτέι, του συγγραφέα και ποιητή Μπέζα, του Κόκου, του Τσιαγάνη, του Σίνα, του Νικολίδη Πίνδου, του Μανδρίνου, του ιατροφιλοσόφου Δήμητσα, των αρχιάτρων Νάτση, Χερτούρα και Αργυρόπουλου, αλλά και των μελών της Φιλικής Εταιρείας και αρχόντων της Μολδαβίας Μάσιου και Μάτσα.
Η Κλεισούρα, η αγέρωχη πατρίδα των μεγάλων εμπορικών οικογενειών και ευεργετών Τζημούρτου, Παρτάλη, Παπάνα, Ουρμάνη, Σαΐτου, Κίκη, Ανθούλα, Μάνου, Κάρζια, Σιόντου, Μπάσια, Βούτσιου, Λέκου, Σπίρτα, Νάσλα, Κανάρα, Όκα, Τάρτσα, Βαρβέρη, Βαραβάκη, Τσιούλη, Σιμώτα, Παγγέλα, Μπουκουβάλα, Κώτσιου και Κιάντου.
Η Κλεισούρα της ευημερίας και της ανάπτυξης, η αρχόντισσα της Δυτικής Μακεδονίας, συνέχισε να αποτελεί σημαντική κωμόπολη της περιοχής μέχρι τη μοιραία ημέρα της 5ης Απριλίου 1944, ημέρα που ο θάνατος σαβάνωσε την μαρτυρική και πολύπαθη κωμόπολη.
Το πρωινό εκείνο κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το κακό που επρόκειτο να συμβεί. Αντιστασιακές ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που δρούσαν στην περιοχή με επικεφαλή το Σιατιστινό Αλέξη Ρόσιο, γνωστό ως καπετάν Υψηλάντη, είχαν πληροφορηθεί ότι μια γερμανική φάλαγγα από φορτηγά αυτοκίνητα επρόκειτο να περάσει την ημέρα εκείνη μεταφέροντας τα λάφυρα που οι αγκυλόσταυροι είχαν αποκομίσει από τη λεηλασία των εβραϊκών εμπορικών καταστημάτων της Καστοριάς με κατεύθυνση το Αμύνταιο˙ έτσι επέλεξαν το στενό στη θέση Νταούλι, θέση στρατηγική με πολλά φυσικά πλεονεκτήματα, και έστησαν ενέδρα. Όταν η εμπροσθοφυλακή της φάλαγγας έφτασε στην τοξωτή γέφυρα του Νταουλιού άρχισε μάχη που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις (3) προπομποί Γερμανοί μοτοσικλετιστές.
Σε λίγη ώρα κινήθηκε προς το σημείο αυτό ισχυρή κατοχική δύναμη κι έτσι η αντιστασιακή ομάδα αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αφού πρώτα οι αντάρτες ακρωτηρίασαν οικτρά τους τρεις μοτοσικλετιστές και τους εγκατέλειψαν αιμόφυρτους παραταγμένους σε στάση προσοχής στη γέφυρα και αφού μετέφεραν τις μηχανές τους μέσα στην Κλεισούρα. Οι επικεφαλείς αξιωματικοί των Ναζί αντικρίζοντας το αποκρουστικό θέαμα των κατακρεουργημένων βέβηλα συντρόφων τους, οργίστηκαν αφάνταστα επιζητώντας άμεση εκδίκηση και σκληρά αντίποινα. Η στρατηγική του «προληπτικού» πυρός και σιδήρου, δηλαδή η εξόντωση κάθε δυνάμει εχθρού, για να μη διακυβευθεί «πολύτιμο γερμανικό αίμα», ακολουθείται και πάλι. Στόχος τους φυσικά το πιο κοντινό χωριό˙ η Κλεισούρα. Ειδοποιούν τα φρουραρχεία της Καστοριάς και της Κοζάνης, καθώς και το τάγμα των Ες-Ες της Πτολεμαΐδας και δίνουν εντολή να προβούν σε πράξεις αντιποίνων κατά του ανυποψίαστου άμαχου πληθυσμού, που εκείνη τη μέρα αποτελούνταν μόνο από γυναικόπαιδα και γέροντες, μια και οι άνδρες είχαν φροντίσει να απομακρυνθούν για ασφάλεια στα γύρω βουνά και στο Μοναστήρι της Παναγίας με την ελπίδα ότι η γερμανική δολοφονική μανία θα άφηνε άθικτους τους γέροντες και τα γυναικόπαιδα, όπως τους είχε καθησυχάσει γι’ αυτό ο αρχηγός των ανταρτών, ο οποίος προτίμησε να απομακρυνθεί στο απέραντο δάσος και να παρακολουθήσει από εκεί ό,τι επρόκειτο να συμβεί. Όλα αυτά επιτρέπουν να εξάγουμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά της αποτελεσματικότητας, της σκοπιμότητας και κατά συνέπεια του θεμιτού της Αντίστασης.
Οι αρχιτέκτονες όμως του εγκλήματος έστειλαν πρώτα μέσα στην αρχοντική κωμόπολη ανιχνευτές για να τους καθησυχάσουν ότι δεν θα τους πειράξουν ώστε να μην τραπούν σε φυγή. Οι κατακτητές δεν διστάζουν να δίνουν ακόμα και απατηλές «εγγυήσεις» για να τις αθετήσουν τη δεδομένη στιγμή. Πίσω τους ακολουθούσαν πάνοπλοι οι εκτελεστές και οι εμπρηστές των Ναζί. Τα Ες-Ες και οι γερμανοφορεμένοι Βούλγαροι κομιτατζήδες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του βουλγαρίζοντα αρχικομιτατζή Κάλτσεφ, αφού πήραν το σύνθημα με φωτοβολίδα από το Νταούλι στις 3 μ.μ., άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα, αμφίστομους πελέκεις και ξιφολόγχες και να πυρπολούν τα αρχοντικά με ειδική εμπρηστική σκόνη. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά έπεφταν νεκρές στο νωπό χορτάρι των αυλόγυρων από το καυτό μολύβι των πολυβόλων˙ μαζί με τις αρχόντισσες νοικοκυρές, έπεφταν νεκροί και οι σεβάσμιοι γέροντες κι οι γερόντισσες μέσα στα περίφημα αρχοντικά τους. Κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει τους αιμοδιψείς επιδρομείς από το φρικιαστικό έργο της ομαδικής σφαγής και πυρπολήσεως, ούτε και ο παπα-Γιώργης Μήτρας που με το σταυρό στο χέρι εκτελείται ως νεομάρτυρας και κατακρεουργείται. Μέσα στο δίωρο διάστημα που όριζε η διαταγή μετατρέπουν τα πάντα σε κόλαση σπέρνοντας το αίμα, τη φρίκη και το θάνατο και αφήνοντας πίσω τους διακόσια ογδόντα (280) αθώα θύματα, που κλείνουν τον ευρύ κατάλογο των νεκρών της Επιχείρησης Maigewitter (Μαγιάτικη καταιγίδα) τον Απρίλη του 1944.
Στο μεταίχμιο της δίωρης προθεσμίας είχαν στήσει στον τοίχο επτά (7) γυναίκες και τη στιγμή που το αυτόματο ετοιμαζόταν να κροταλίσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή, γύρω στις 5 μ.μ., είχε ανάψει πάνω από την άμοιρη Κλεισούρα η φωτοβολίδα που σήμανε τη λήξη της ανείπωτης ανθρωποθυσίας και στάθηκε η σωτηρία των επτά γυναικών, που από τη μνήμη και την ψυχή τους δεν θα σβήσει ποτέ η εικόνα του Γερμανού των Ες-Ες με το κόκκινο απ’ το αίμα αδιάβροχο, αλλά και της νεκρής μάνας με το παιδί της στην αγκαλιά.
Ο σφαγέας της Κλεισούρας συνταγματάρχης Karl Schümers (Καρλ Σύμερς), διοικητής του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες Ες, χαρακτηρίζεται ως άτεγκτος και άκαμπτος χαρακτήρας και η ωμότητα στη συμπεριφορά του οφείλεται στην πεποίθησή του ότι ο ελληνικός πληθυσμός περιέθαλπε και υποστήριζε τους αντάρτες και ως εκ τούτου γι’ αυτόν ήταν όλοι συνένοχοι στην αντίστασή τους κατά του Άξονα. Οι αντιανταρτικές επιχειρήσεις έπρεπε να προσφέρουν «τρόμον αντί τρόμου», έτσι ώστε ο άμαχος πληθυσμός να φοβηθεί τελικά περισσότερο τις γερμανικές δυνάμεις παρά τις συμμορίες. Η απάνθρωπη συμπεριφορά του Karl Schümers (Καρλ Σύμερς) είχε σαν αποτέλεσμα ο πολιτικός εντεταλμένος του Γ΄ Ράιχ στα Βαλκάνια Herman Neubacher (Χέρμαν Νοϋμπάχερ) να ονομάσει την επιχείρηση στην Κλεισούρα «λουτρό αίματος» και να επισημάνει με οργή πως οι φρικαλεότητες που διεπράχθησαν παρέβαιναν τις πάγιες διαταγές περί αντιποίνων. Όσα όμως υποστήριξε ο Νοϋμπάχερ τα απέρριψε ως αβάσιμα ο Στρατιωτικός Διοικητής Θεσσαλονίκης – Αιγαίου, ενθαρρύνοντας έτσι τον Karl Schümers (Καρλ Σύμερς) να επαναλάβει με τους αιμοσταγείς άνδρες του λίγο αργότερα και στο Δίστομο παρόμοιες σφαγές αμάχων. Η μοίρα όμως του επιφύλασσε οικτρό τέλος, όταν το αυτοκίνητό του πάτησε νάρκη λίγο έξω από την Άρτα στις 18 Αυγούστου 1944.
Τις επόμενες μέρες οι κάτοικοι των γύρω περιοχών με τρόμο θα βλέπουν την πανέμορφη Κλεισούρα να καίγεται, τη φωτιά να συμπληρώνει το έργο της καταστροφής και να φωτίζει τις νύχτες της σκλαβιάς. Όσοι είχαν καταφύγει στα δάση επιστρέφοντας το επόμενο πρωί δεν βρίσκουν τίποτε άλλο παρά μόνο ερείπια και νεκρούς. Άλλοι αγκάλιαζαν τα πτώματα των οικείων τους και άλλοι μάταια αναζητούσαν τους καμένους. Η Κλεισούρα είχε μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο αφού το κοιμητήριο του χωριού δεν επαρκούσε για να ταφούν τα διακόσια ογδόντα (280) θύματα, που θάβονταν στις αυλές των εκκλησιών και των σπιτιών και στις πλαγιές του βουνού. Ο φοβερός ναζιστικός Ηρώδης είχε χορτάσει εκείνη τη μέρα από ελληνικό αίμα και ερείπια, μεταξύ των οποίων και το ημιγυμνάσιο, η αστική σχολή, το νέο δημοτικό σχολείο (που είχε ιδρυθεί το 1919) και η μεγάλη βιβλιοθήκη τους.
Ήταν παραμονές Μεγάλης Εβδομάδας και η πολύπαθη Κλεισούρα σήκωσε μαζί με τον Εσταυρωμένο τον σταυρό της και ανήλθε στον Εθνικό Γολγοθά του μαρτυρίου της για να διδάξει και να δείξει στους ελεύθερους λαούς τον δρόμο της αυτοθυσίας, της αρετής και της ελευθερίας. Τις επόμενες ημέρες οι θρήνοι και οι κοπετοί της Θεοτόκου για το Μονογενή της συνοδεύονται από το κλάμα και τις κραυγές απόγνωσης των κατοίκων, που αντηχούν στα γύρω φαράγγια και στα δάση επαναλαμβάνοντας το μακρόσυρτο μοιρολόγι για τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

 

Ο λαός θέλοντας να χαρακτηρίσει το ολοκαύτωμα αυτό δίκαια το ονόμασε σφαγή, γιατί έτσι μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί ο τρόπος με τον οποίο διαπράχθηκε. Το γεγονός αυτό δεν πέρασε στην ιστορία, είναι ακόμη ζωντανό στη μνήμη των πιο ηλικιωμένων, στη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα τις οικογένειές τους και φέρουν έκτοτε αιώνιο το πένθος.
Η πολιτεία αναγνωρίζοντας το μέγεθος της προσφοράς της Κλεισούρας, της απένειμε τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξης και πριν λίγα χρόνια μετονόμασε την Κοινότητα σε Δήμο για ιστορικούς λόγους, ενώ ο Σύλλογος των Απανταχού Κλεισουριέων «Ο Άγιος Μάρκος» τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων εκείνων ανήγειρε μνημείο, πάνω στο οποίο ο γλύπτης απαθανάτισε τη στιγμή της δολοφονίας των γυναικόπαιδων και στις τρεις πλευρές χαράχτηκαν τα ονόματά τους. Το μνημείο αυτό στεφανώνουν κάθε χρόνο με άνθη οι Κλεισουριώτες στην επέτειο εκείνου του ολοκαυτώματος.
Οι ζωές που χάθηκαν όμως δεν πήγαν χαμένες˙ η θυσία τους, θυσία απλών ανθρώπων, δεν ήταν μάταιη. Βοήθησαν τον αγώνα για τη λευτεριά, αφού όπλισαν με θάρρος και αυταπάρνηση τους πατριώτες αγωνιστές στις τάξεις της αντίστασης και συνετέλεσαν στην γρήγορη ήττα του φασισμού. Είναι αλήθεια πολύ βαρύ το τίμημα της Λευτεριάς και η πατρίδα μας τον καιρό εκείνο το πλήρωσε με εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται και οι διακόσιες ογδόντα (280) αθώες ψυχές που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας στην αρχόντισσα της Δυτικής Μακεδονίας, την Κλεισούρα. Από τα βάθη της ψυχής μας ανεβαίνει στα χείλη η υπόσχεση προς τους οικτρά σφαγιασθέντες Κλεισουριώτες ότι δεν θα λησμονήσουμε ποτέ τη θυσία τους και ότι θα δώσουμε νέα ζωή από την τέφρα των οστών τους.

Αθάνατοι νεκροί αιωνία σας η μνήμη!

(Ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Νικ. Δημ. Σιώκη στην Κλεισούρα στις 4 Απριλίου 2004 στο μνημόσυνο που τελέστηκε για την Επέτειο του Ολοκαυτώματος της Κλεισούρας από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής)


www.kleisoura.gr
dmko.gr

Η ΘΡΑΚΗ ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1941

Από τη Βόρειο Ήπειρο στον Εχίνο και την Νυμφαία: Η Θράκη στο έπος της αντίστασης στο Φασισμό και το Ναζισμό το 
1940-1941

Του Θεοφάνη Μαλκίδη

Όπως και σε άλλες ιστορικές στιγμές του Ελληνισμού, η Θράκη παρέμεινε και παραμένει δυστυχώς στο περιθώριο. Έτσι  πέρα από τη Θρακιώτισα τραγουδίστρια της νίκης Σοφία Βέμπο (από την Καλλίπολη) η οποία σηματοδοτεί και νοηματοδοτεί με τα τραγούδια της το έπος του 1940-1941, έχει ενδιαφέρον  να επισημάνουμε πως όλη η Θράκη συνέβαλε τα μέγιστα, στην επικράτηση εναντίον του φασισμού, εναντίον των εισβολέων και των κατοχικών δυνάμεων των Ιταλών, των Γερμανών και  των Βουλγάρων . 

Να αναφέρουμε  το  29ο Σύνταγμα Πεζικού το οποίο  έδωσε μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπελένι και στην Κλεισούρα. Εκεί στις 28 Φεβρουαρίου 1941 έπεσε ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης, ένας ακόμη ηρωικός ανθυπολοχαγός όπως αναφέρει στο σχετικό άσμα  ο Οδυσσέας Ελύτης.  
Η εισβολή των Ναζί στη Θράκη βρίσκει αντίσταση από τους Έλληνες και ειδικότερα τους Θρακιώτες στρατιώτες, με επίκεντρο   τις μάχες των οχυρών του Εχίνου και της Νυμφαίας, ακολουθώντας το παράδειγμα των συμπολεμιστών τους  στο Ρούπελ και αλλού.

Η μάχη στο Οχυρό του Εχίνου και στην περιοχή  της Ξάνθης 

Το 29ο Σύνταγμα Πεζικού αντιστάθηκε για τέσσερις μέρες  στον Εχίνο, με πάρα πολλά θύματα, ενώ αντίσταση για τρεις μέρες προέβαλλε  και  στην Νυμφαία. Τελικά οι Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να  κυριεύσουν τα οχυρά και τα  προσπέρασαν συνεχίζοντας την προέλασή τους. 

Στην έκδοση της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, με τίτλο «Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού Στρατού κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο 1940-1945», οι πεσόντες στρατιώτες στο οχυρό «ΕΧΙΝΟΣ» είναι οι εξής:

Λοχίας  Αγγελόπουλος Πέτρος του Νικολάου
Λοχίας   Γιαννούλης Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου
Λοχίας   Λυμπέριος Χρήστος του Σωτηρίου
Στρατιώτης    Αλεφαντινός Ανδρέας του Χαραλάμπους
Στρατιώτης  Γιαννούλης Ηλίας του Γεωργίου
Στρατιώτης  Δουφεξής Γεώργιος του Αλεξίου
Στρατιώτης   Κανάκης Ανδρέας του Νικολάου
Στρατιώτης   Κωστόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη
Στρατιώτης   Λάμαρης Ευθύμιος του Γεωργίου
Στρατιώτης    Λεβεντάκης Ιωάννης του Ηλία
Στρατιώτης  Λιάκος Δημήτριος του Γεωργίου
Στρατιώτης   Μαυραγάνης Ιωάννης του Δημητρίου
Στρατιώτης   Μπαζίνης Γεώργιος του Βλασσίου
Στρατιώτης   Ρήγας Δημήτριος του Νικολάου
Στρατιώτης    Σταύρου Νικόλαος του Αποστόλου
Στρατιώτης    Στρίγγας Ανδρέας του Αντωνίου
Στρατιώτης   Τασιαδάμης Ηλίας τουΔημητρίου
Στρατιώτης    Τζιμούλας Ελευθέριος του Γεωργίου
Στρατιώτης   Τριπολιτάκης Παύλος του Κωνσταντίνου

 Στην περιοχή Ξάνθης (εκτός οχυρού Εχίνου)  τον Απρίλιο του 1941  οι πεσόντες είναι οι παρακάτω : 
Στρατιώτης  Βουρνέλης Ιωάννης του Κων/νου(Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)
Στρατιώτης Μιχαλακόπουλος Βασίλειος του Αναστασίου (Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)
Στρατιώτης Παναγιωτίδης Σάββας του Θεοδώρου (Παράδεισος Ξάνθης 8/4/41)
Στρατιώτης  Πιρμήν Γεώργιος του Κωνσταντίνου(στρατόπεδο αιχμαλώτων Ξάνθης 17/4/41)
Στρατιώτης Τζούμας Ματθαίος του Ανδρέα. Νέστος 8/4/41
Στρατιώτης Χουσείν Ραήφ του Μεμέτ (Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)
Στρατιώτης  Γασπαράκης Νικόλαος του Ιωάννη. 37 ΣΠ.
Στρατιώτης  Καπραβέλος Αναστάσιος του Αλεξάνδρου(Τοξότες 8/4/41)
Στρατιώτης  Λυμπέριος Χρήστος του Σωτηρίου (Δημάριο Κοτύλης 6/4/41)
Στρατιώτης Μπαϊράμ Αλή Ογλού Σακίρ του Μπαϊράμ Αλή. Πνίγηκε στο Νέστο 10/4/41
Στρατιώτης Πλατσάκης Δημήτριος του Παναγιώτη(Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)

Δυτικά του Εχίνου,στο χωριό Σμίνθη οι Γερμανοί Εισβολείς στην πορεία τους προς την πόλη της Ξάνθης συνάντησαν την φρουρά του μεθοριακού φυλακίου της.Μετά από σκληρή μάχη σκοτώθηκαν οι παρακάτω στρατιώτες:

Λοχίας ΛΥΜΠΕΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ 
Λοχίας ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 
Υποδεκανέας ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 
Στρατιώτης ΤΑΣΕΔΑΜΗΣ ΗΛΙΑΣ 
Στρατιώτης ΠΑΠΑΔΕΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 
Στρατιώτης ΝΤΑΗΦΩΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 
Στρατιώτης ΜΠΑΖΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 
Στρατιώτης ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ 
 ΣτρατιώτηςΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ 

 ΣτρατιώτηςΤΡΙΠΟΛΙΤΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ 

Η μάχη του Οχυρού της Νυμφαίας

Στο Οχυρό της Νυμφαίας η αντίσταση ήταν επίσης μεγαλειώδης, όπως γράφει ο τότε  διοικητής του  Αλέξανδρος Αναγνωστός.

Η δύναμη του Οχυρού αποτελούμενη από 14 αξιωματικούς και 364 στρατιώτες   θα προσπαθούσε να ανακόψει την προέλαση των γερμανικών δυνάμεων προς την Κομοτηνή και να προσφέρει κάλυψη στο πέρασμα του Νέστου.

Η έκθεση του διοικητή είναι  συγκλονιστική : 

«…τους αποχαιρέτησα και τους εφίλησα διά τελευταίαν φοράν, διότι την επομένην πιθανόν να μην υπήρχε κανείς από ημάς εν τη ζωή. Είναι αδύνατον να περιγράψω την συγκίνησιν και ενθουσιασμόν την στιγμήν εκείνην των Αξ/κών. Αποχωρούντες της αιθούσης του Οχυρού διά να μεταβώσιν εις τας θέσεις των, με δάκρυα εις τους οφθαλμούς των από ενθουσιασμόν ανεφώνησαν «Ζήτω η αιωνία Ελλάς» και εδήλωσαν ότι θα πέσωσιν όλοι διά το μεγαλείον της γλυκειάς μας Πατρίδος».

Οι ηρωικοί αξιωματικοί και οπλίτες της Ταξιαρχίας Έβρου, που αποτελούσαν τη Φρουρά του Οχυρού της Νυμφαίας, πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος: 7 νεκροί και 20 τραυματίες ήταν ο τραγικός απολογισμός των απωλειών: 

Δεκανέας Γεώργιος Κορώνης του Δημητρίου  και οι στρατιώτες Ιωάννης Μαλλιαράκης του Γεωργίου, 

Γεώργιος Τσικνάκης του Θεοδώρου, 

Εμμανουήλ Κιουλμπαξιώτης του Κωνσταντίνου, 

Ευστράτιος Ποτίρης του Νικολάου , 

Γεώργιος Καραγεωργίου του Ιγνατίου και 

Γεώργιος Μπάφας του Ιωάννη . 

Όπως έγραψε ο Α. Αναγνωστός  «…θεωρώ τον εαυτό μου τα μέγιστα υπερήφανον διότι ήμουν Διοικητής τοιούτων ηρώων, οι οποίοι πράγματι επολέμησαν ως πραγματικοί απόγονοι και εφάμιλοι των ηρώων του 1821». 

Έσχατο αλλά όχι τελευταίο: 


ο υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, διοικητής της Ταξιαρχίας "Έβρος" αφού πολέμησε  προσπάθησε, μετά τη συνθηκολόγηση, να πάει με ένα μεγάλο μέρος της μονάδας στην Μέση Ανατολή.  Στις 7 Απριλίου 1941 κατέφυγε στην ουδέτερη Τουρκία, όπου έγινε η παράδοση του οπλισμού των Ελλήνων στρατιωτών, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε ο εγκλεισμός τους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο Ιωάννης Ζήσης μη δεχόμενος να παραδώσει τον οπλισμό του αυτοκτόνησε στις 9 Απριλίου στα Ύψαλα. 

Το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του αγαπημένου μου θείου Γεωργίου Μαλκίδη του οποίου η ζωή ταυτίζεται με τη η σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ορφανό της Γενοκτονίας που έχασε τον πατέρα του από τους δασκάλους των Ναζί Κεμαλικούς, στη συνέχεια χάνει  τη μητέρα του από τα βασανιστήρια των Γερμανών, ενώ αγωνίστηκε για την Ελευθερία από την Κορυτσά και το Ρούπελ μέχρι τη Μέση Ανατολή και τα νησιά του Αιγαίου...... 

http://malkidis.blogspot.com/2021/04/1941.html

Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΤΟΥ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Μία εκδοτική έκπληξη με την ευκαιρία συμπλήρωσης 80 ετών 

από την εποποιία του 1940-41.

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις HISTORICAL QUEST ένα μοναδικό και σπάνιο στο είδος του βιβλίο με τίτλο: «Η ζωή στα ελληνικά υποβρύχια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου». Η γνωστή συγγραφεύς και ερευνήτρια ναυτικής Ιστορίας Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου αναδεικνύει άγνωστα, εν πολλοίς, περιστατικά και πληροφορίες που θα γοητεύσουν τον αναγνώστη. 

Η ίδια δήλωσε ότι σε πολλά σημεία κατά τη συγγραφή ένιωθε τη καρδιά να σφίγγει καθώς μετέφερε λεπτομέρειες από την αγωνία, τον πόνο και το καρδιοχτύπι των ανθρώπων που πολεμούσαν τον εχθρό μέσα από τους «χαλύβδινους θηρευτές». Ενδιαφέρουσα πινελιά αποτελεί το χιούμορ το οποίο δεν απουσίαζε από τα πληρώματα εκείνες τις δύσκολες στιγμές. 

Μια κατάδυση μνήμης και τιμής στην ηρωϊκή όσο και άγνωστη Ιστορία των ανθρώπων που πολέμησαν με το προβληματικό υλικό των γερασμένων υποβρυχίων μέρα- νύχτα εκτελώντας το καθήκον τους.

Το βιβλίο προλογίζει ο Πρόεδρος Ελληνικού Συνδέσμου Υποβρυχίων Αντιναύαρχος ε.α. Παναγιώτης Ραδίτσας ΠΝ, ενώ στο οπισθόφυλλο τιμούν με την γνώμη τους την έκδοση ο Αντιναύαρχος Γ. Δεμέστιχας ΠΝ Επίτιμος Αρχηγός Στόλου, ο Χρίστος Βασιλόπουλος, Δημοσιογράφος / Εκδότης/ «Μηχανή του Χρόνου» και ο Θάνος Παπαδημητρόπουλος Πλωτάρχης (Ο) ΠΝ, Υπεύθυνος Ι.Α. Υπηρεσίας Ιστορίας  Ναυτικού.

Στοιχεία Έκδοσης

Τίτλος: Η Ζωή στα Ελληνικά Υποβρύχια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Σειρά: ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (1940-41)

Συγγραφέας: Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου

Υπεύθυνος Έκδοσης: Γιάννης Χρονόπουλος

Επιμέλεια Έκδοσης: Γιάννης Χρονόπουλος

Σελίδες: 224, χαρτί chamois 85gr., 40 ασπρόμαυρες φωτογραφίες

Αρχική Τιμή: 13,30 €

Διαστάσεις: 14x20

ISBN: 978-618-5088-65-1

Έτος Έκδοσης: Αθήνα, Απρίλιος 2021

Εκδόσεις: Historical Quest: Μαυρομιχάλη 51, Αθήνα, ΤΚ. 10680, τηλ. 210 2611832

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ! ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΧΩΡΙΑ ΣΕ ΕΒΡΟ, ΝΗΣΙΑ - Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΓΙΟΧΑΝΣΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ Ε.Ε.

 

Η Ευρωπαία επίτροπος έστειλε μήνυμα στην Τουρκία να ξεκινήσει τις «πιέσεις»

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

 

Τα πραγματικά σχέδια της κυβέρνησης για το Μεταναστευτικό, η οποία τόσο καιρό κρυβόταν πίσω από παρελκυστικές τακτικές, μισόλογα και εξωραϊσμένες εκφράσεις, αποκάλυψε η επίσκεψη της Ιλβα Γιόχανσον στη χώρα μας.

Όσα αυτή είπε για τον τρόπο που θα λειτουργεί το νέο σύμφωνο για το άσυλο αποδόμησαν όλα όσα η κυβέρνηση ισχυριζόταν ενώπιον των Ελλήνων πολιτών. Η εικόνα του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου της χώρας, Νότη Μηταράκη, να παρακολουθεί τα δηλητηριώδη σχόλια της Ευρωπαίας επιτρόπου, Ιλβα Γιόχανσον και ο χαλαρός τρόπος με τον οποίο αυτή πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τις προεκλογικές δεσμεύσεις της Νέας Δημοκρατίας αποκαλύπτουν την αλήθεια πίσω από τα «μεγάλα λόγια» του υπουργείου και ταυτόχρονα στέλνει ένα σαφές μήνυμα στους «απέναντι» ότι είναι καιρός να επανεκκινήσουν τις «πιέσεις» προς τη χώρα μας.

Το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, έχοντας στη διάθεσή του έναν ολόκληρο χρόνο μετά τα επεισόδια του περασμένου έτους στον Έβρο και την πανδημία, είχε σχεδόν μηδενικές πιέσεις. Αντί, όμως, να εκμεταλλευτεί το διάστημα αυτό για να θωρακίσει τα σύνορα της χώρας και να φροντίσει να βελτιώσει την κατάσταση στο εσωτερικό, προτίμησε να παραπλανήσει τους Ελληνες, μέχρι να ολοκληρωθεί το… ευρωπαϊκό πλαίσιο, το οποίο ξεκάθαρα ακόμη μία φορά λειτουργεί υπέρ συγκεκριμένων κρατών, αφήνοντας τα βάρη της διαχείρισης του Μεταναστευτικού στους ώμους των Ελλήνων ακριτών. Ο αρμόδιος υπουργός προτίμησε να ψεύδεται στον ελληνικό λαό αντί να βρίσκει λύσεις.

Χρήμα για εργολάβους

Αυτό προκειμένου να προχωρήσει δίχως προβλήματα η «υλοποίηση» μεγάλων έργων που θα αναλάβουν να εκτελέσουν αγαπημένοι της εξουσίας «εργολήπτες», με ζεστό χρήμα που θα φέρει η Ευρώπη, αν όμως και εφόσον τηρηθούν οι όροι που αυτή θέτει, προκειμένου να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα, τα οποία φυσικά δεν συνάδουν με αυτά των Ελλήνων πολιτών, που κινδυνεύουν να μετατραπούν σε μειονότητες στην ίδια τους την πατρίδα. Ανοιχτές αντί των κλειστών δομών, προετοιμασία για νέες συμφορήσεις αντί για αποσυμφόρηση, ανεξάρτητοι ελεγκτικοί μηχανισμοί διαψεύδουν πλήρως την εικόνα που μέχρι πριν από κάποιο διάστημα περιέγραφε ο Μηταράκης.

Οι Ελληνες πολίτες, όμως, δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν την ίδρυση «μουσουλμανοχωριών» στους τόπους τους, μέσω της ίδρυσης «δομών – πόλεων» που θα στεγάσουν χιλιάδες μετανάστες απ’ άκρη σε άκρη της χώρας και αντιδρούν νιώθοντας θύματα ψευδών υποσχέσεων.

Το Φυλάκιο στον Έβρο

«Αυτονόητα θα γίνει αναβάθμιση του ΚΥΤ Φυλακίου. Σημαίνει επέκταση του χώρου» τόνιζε την Πέμπτη σε ραδιοφωνική συνέντευξή του ο Νότης Μηταράκης, αναφερόμενος σε ένα θέμα το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει λήξει, τουλάχιστον σύμφωνα με όσα είχαν ανακοινωθεί από την κυβέρνηση. Η εμμονή όμως του Νότη Μηταράκη να δημιουργήσει ένα «χωριό αγνώστων» δίπλα στα ελληνικά και σε απόσταση αναπνοής από στρατιωτικές εγκαταστάσεις δεν μπορεί να εξηγηθεί εύκολα.

«Η χωρητικότητα του ΚΥΤ Φυλακίου δεν θα μεταβληθεί, θα δημιουργηθούν μόνο 20 επιπλέον θέσεις καραντίνας λόγω κορωνοϊού και θα γίνει μια αύξηση του ΠΡΟΚΕΚΑ. Αυτά είναι που θα γίνουν στην επέκταση, δεν έχει αλλάξει καθόλου ο σχεδιασμός από αυτό που ανακοίνωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος» τόνισε, επιχειρώντας να κρυφτεί πίσω από τεχνικούς όρους.

Ψεύδεται

Ομως, οι κάτοικοι της περιοχής τον κατηγορούν πως ψεύδεται και πως ο στόχος του είναι εντελώς διαφορετικός. «Στη δομή θα εγκατασταθούν οικίσκοι διανομής καθώς και χώροι εστίασης, ψυχαγωγίας, καταστημάτων, σχολείων, πλυντηρίων, γραφείων διοίκησης, φρουράς» λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο πρόεδρος του Φυλακίου, Χρήστος Τυρμπάκης και συνεχίζει ότι προβλέπεται χώρος άθλησης, μηχανολογικών εγκαταστάσεων, γραφεία υπηρεσιών συντήρησης, πυροσβεστικής υπηρεσίας, μονάδα επεξεργασίας λυμάτων, δίκτυο ύδρευσης, αποχέτευσης, περιμετρική οδό με περίφραξη.

Με τα παραπάνω λόγια ο πρόεδρος του Φυλακίου θεωρεί ότι δίνεται η εικόνα μιας μόνιμης εγκατάστασης ενός πληθυσμού μεταναστών κατά πολύ μεγαλύτερου από τον σημερινό και ότι μπορεί μέσα σε λίγες νύχτες οι Ελληνες της περιοχής να αποτελούν μειονότητα. Καταγγέλλει μάλιστα ακόμη και τον… περίφημο φράχτη του Εβρου ως ακόμη ένα επικοινωνιακό κόλπο της κυβέρνησης: «Ο Έβρος έχει συνοριακή γραμμή 200 χλμ. Εχει γίνει φράχτης 7 χιλιόμετρα στις Καστανιές και 25-30 στην Αλεξανδρούπολη. Ο φράκτης είναι επικοινωνιακό κόλπο». Συμπληρώνει ότι πάρα πολλοί πλέον εισέρχονται από τη Βουλγαρία. Σύμφωνα μάλιστα με τις πληροφορίες του, στη γειτονική Τουρκία η επίσκεψη Γιόχανσον λειτούργησε ως… σήμα και ήδη επίδοξοι λαθρομετανάστες έχουν αρχίσει να κινούνται για να εισέλθουν στη χώρα μας.

Οι κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι δεν ξεπερνούν τους 1.500, όπως εξηγεί, έχουν τρομοκρατηθεί από την προοπτική μιας μόνιμης εγκατάστασης ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών στην περιοχή τους. Και τους τρόμαξε ακόμη περισσότερο η γεμάτη αλαζονεία αποστροφή του κ. Μηταράκη ότι εάν θέλει μπορεί να φέρει και 10.000. «Αυτή η δομή με τα δεδομένα της Ε.Ε. θα είναι ανοιχτή, γιατί δεν χρηματοδοτεί κλειστές δομές» εξηγεί ο κ. Τυρμπάκης.

Από 30 στρέμματα, 72

Φυσικά, οι ισχυρισμοί του κ. Μηταράκη ότι δεν υπάρχει θέμα «επέκτασης» του ΚΥΤ δεν πείθουν τους κατοίκους. Οπως εξηγεί ο δραστήριος νομικός και πρόεδρος του συλλόγου «Αινήσιο Δέλτα» της περιοχής Πάρης Παπαδάκης, δεν συνάδουν με την απλή λογική, «αυτά που λέει ο Μηταράκης δεν έχουν καμία βάση». Εξηγεί πως εάν δεν σχεδιάζεται επέκταση, δεν υπάρχει λόγος να υπερδιπλασιαστεί η έκτασή του από 30 σχεδόν στρέμματα σε πάνω από 72. «Δεν είναι επέκταση, είναι νέα δομή επί της ουσίας» σημειώνει και, όπως εξηγεί, ο
μοναδικός λόγος που το βαπτίζουν επέκταση είναι για να αποφύγουν περιβαλλοντικές μελέτες και ΚΥΑ που θα δημιουργούσαν καθυστερήσεις.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδάκη, είναι σαφές ότι αυτή η βιασύνη -που δήθεν οφείλεται στην πανδημία- υπάρχει μόνο για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα αυτών που θέλουν βιαστικά να υλοποιήσουν τα έργα με τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Αλλιώς, γιατί να νοικιάζονται για 5 και 10 χρόνια τα χωράφια, αφού ο μόνος λόγος για την «επέκταση» είναι ο κορονοϊός;

Δώρισε το κτήμα του στην ενορία για να γίνει ναός!

Τα ψέματα της κυβέρνησης και του Μηταράκη οδήγησαν τον Κώστα Σωτηρόπουλο, κάτοικο του Φυλακίου Εβρου, να παραχωρήσει το κτήμα του στην τοπική ενορία για να γίνει εκκλησία, ακριβώς απέναντι από την είσοδο του ΚΥΤ Φυλακίου.

«Εμείς εδώ είμαστε 250 άτομα. Τι θα κάνουμε εάν μας φέρουν 1500 άτομα;» τονίζει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» και εξηγεί πως το υπουργείο τούς προσέγγισε για να ενοικιάσει τα κτήματά τους για την επέκταση της δομής. «Θέλανε να τα πάρουν με ενοίκιο για 5 χρόνια». «Εγώ τους απάντησα εξαρχής ότι το χωράφι δεν το δίνω για μια τέτοια δουλειά, γιατί είμαστε ακριτική περιοχή και δεν θέλουμε άλλους μετανάστες» συνεχίζει, τονίζοντας ότι χάρισε το χωράφι του στην Εκκλησία γιατί δεν θέλει να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το χωριό του.

Ηδη, όπως τονίζει, έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία για να οικοδομηθεί ο ναός, καθώς, εκτός από τους τοπικούς αιρετούς που έχουν προσφέρει τον μισθό τους για να εκκινήσουν τα έργα, υπάρχουν προσφορές από επιχειρηματίες της περιοχής που θέλουν να δωρίσουν υλικά για την κατασκευή τους. «Εγώ δεν θέλω ούτε αποζημίωση ούτε τίποτε» συνεχίζει ο κ. Σωτηρόπουλος, λέγοντας: «Εμείς είμαστε ηλικιωμένοι άνθρωποι. Είμαστε 15 χιλιόμετρα από την Τουρκία και 15 χιλιόμετρα από τη Βουλγαρία, ποιους θα μας φέρουν τώρα; Το μόνο που θέλω είναι να μη χαθεί το χωριό μου, δεν θέλω τίποτε άλλο». Και εξηγεί πως δεν πιστεύουν τον υπουργό Μετανάστευσης, καθώς η αρχική συμφωνία ήταν για κλειστή δομή και παραβιάστηκε.

Μουτζούρης: Η Γιόχανσον μετέφερε προειλημμένες αποφάσεις στη Μυτιλήνη

Παρόμοια είναι η κατάσταση στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, όπου ύστερα από μια περίοδο σχετικής ηρεμίας η βιασύνη της κυβέρνησης να προχωρήσει στην κατασκευή των δομών με τους όρους που θέτει η Ευρωπαϊκή Ενωση ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων από τους πολίτες. Η δημιουργία των νέων MEGA-ΚΥΤ είναι ο στόχος της κυβέρνησης, που χρησιμοποιεί την αποτρόπαια εικόνα που υπήρχε στη Μόρια για να προχωρήσει με τον εποικισμό των ακριτικών μας νησιών.

Ο Νότης Μηταράκης αποφάσισε να «ρίξει» στους κατοίκους την ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί στα νησιά, επιτιθέμενος κατά του περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου κ. Μουτζούρη, τον οποίο μάλιστα κατηγόρησε επειδή… δεν συνάντησε την Ιλβα Γιόχανσον και έχασε έτσι την… ευκαιρία να της μεταφέρει τους προβληματισμούς των κατοίκων.

Ο περιφερειάρχης δεν μασάει τα λόγια του απαντώντας στον Νότη Μηταρτάκη μέσω της εφημερίδας μας. Σημειώνει ότι «η κυρία Γιόχανσον, όπως απεδείχθη από το άρθρο της στις 24 Μαρτίου και από τις δηλώσεις της στις 29 Μαρτίου, μετέφερε προειλημμένες αποφάσεις. Δεν είχε σκοπό να συζητήσει με την τοπική κοινωνία, όπως λανθασμένα ενόμιζα. Επρόκειτο για έναν προσχηματικό διάλογο για να ληφθούν φωτό και να της δοθούν αυτά που θέλει. Γι’ αυτό δεν συναντήθηκα μαζί της. Σε μισή ώρα έξι άνθρωποι, ούτε καλησπέρα δεν θα μπορούσαμε να πούμε». Καταγγέλλει, μάλιστα, ότι το Μεταναστευτικό δεν είναι ένα πρόβλημα που θα πρέπει να το επωμιστούν οι κάτοικοι των νησιών.

Οι δομές στα νησιά, που θέλει να δημιουργήσει ο Νότης Μηταράκης, όπως εξηγεί, «φορτώνουν το πρόβλημα στα νησιά για να το αποφύγει η υπόλοιπη Ευρώπη». «Δεν μπορεί το πρόβλημα να πέσει στα νησιά που είναι δίπλα και στην Τουρκία» καταλήγει ο Κώστας Μουτζούρης. Ομως, οι κάτοικοι του νησιού δείχνουν, όπως ακριβώς και οι κάτοικοι του Εβρου να έχουν καταλάβει τι βρίσκεται πίσω από τις υπαναχωρήσεις Μηταράκη από τις αρχικές δεσμεύσεις του.

Οπως σημειώνεται με νόημα, το σύνολο των κινήσεων από πλευράς υπουργείου δείχνει ότι σκοπός είναι η διαμόρφωση τετελεσμένων στα νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να μπορέσει να εφαρμοστεί το νέο σύμφωνο που «έφερε» η κυρία Γιόχανσον. Και το ζήτημα είναι, όπως έχει επανειλημμένα υπογραμμιστεί, ο τρόπος της διαχείρισης των έργων κατασκευής και των ανάλογων πιστώσεων που θα διατεθούν γι’ αυτά. Καταγγέλλουν την εργαλειοποίηση του Μεταναστευτικού που αποτελεί σήμερα μια από τις μεγαλύτερες παρασιτικές βιομηχανίες που λειτουργούν στην Ευρώπη με τεράστιο κύκλο υπηρεσιών.

Μετά τα νησιά, επιβαρύνεται η Αθήνα

Ο Νότης Μηταράκης, αναφερόμενος στην κατάσταση στην Αθήνα, είπε πως «έχει πίεση η Αθήνα, αλλά δεν είναι σημερινό πρόβλημα, δεν είναι ότι η Αθήνα πέρυσι ήταν άδεια και σήμερα έχει ξένους κατοίκους, αυτή τη στιγμή είναι σταθερό το πρόβλημα της Αθήνας. Δεν αυξάνεται και δεν μειώνεται ακόμα, αλλά θα δούμε μια μείωση στην Αθήνα, θα τη δούμε και μέσα στο ’21».

Εντελώς διαφορετική είναι η πραγματικότητα που βιώνουν οι κάτοικοί της, όμως. Οπως εξηγεί ο Γιάννης Παγώνης, δραστήριο μέλος των επιτροπών κατοίκων του κέντρου, το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Αθήνα είναι το πρόγραμμα στέγασης αιτούντων άσυλο/λαθρομεταναστών ESTIA και οι μεταφορές των λαθρομεταναστών από τα νησιά. Οι τελευταίοι καταλήγουν σχεδόν στο σύνολό τους στην Αθήνα. Η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνον δεν τερμάτισε το πρόγραμμα ESTIA, αλλά το συνέχισε, αυξάνοντας και τις θέσεις «φιλοξενίας».

Η Αθήνα έχει τη μερίδα του λέοντος με περίπου 60% των θέσεων αυτών. Η σημερινή κυβέρνηση νομιμοποίησε, λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο σε μεγάλο βαθμό την εγκατάσταση ακόμη περισσοτέρων στην Αθήνα. Οταν ο Μηταράκης μιλά γενικόλογα για το πρόβλημα της Αθήνας, αυτό είναι ξεκάθαρα παρελκυστικό, γιατί πολύ απλά το σύνολο των λαθρομεταναστών και αναγνωρισμένων προσφύγων δεν είναι διάσπαρτο σε όλα τα δημοτικά διαμερίσματα της Αθήνας, αλλά είναι εγκατεστημένο σε πολύ συγκεκριμένα. Σε αυτές τις περιοχές λοιπόν, ο αριθμός τους, συνεπικουρούμενος από τις μεταφορές από τα νησιά, είναι κατά πολύ αυξημένος και συνεχίζει να αυξάνεται καθημερινά.

 

https://www.newsbreak.gr/ellada/193598/epesan-oi-maskes-dimioyrgoyn-moysoylmanochoria-se-evro-nisia-i-episkepsi/