ΤΟ ΑΘΕΑΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΚΟ ΠΑΙΓΝΙΟ ΣΕ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Του Ιωάννου Μάζη
Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιον Αθηνών.
 

Λόγω των προβλημάτων της στη Συρία, η Τουρκία εξακτινώνει την προβολή ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια.

Μία σειρά γεωπολιτικών Δεικτών (στους Πυλώνες της Άμυνας/Ασφάλειας και Οικονομίας) κατά την γεωπολιτική ανάλυση ανακατανομής ισχύος στο ad hoc Σύμπλοκο το εμπεριέχον τα Υποσυστήματα: i) των Κεντροδυτικών Βαλκανίων (Σκόπια, Κόσοβο και Μετόχια, Βοσνία και Αλβανία) ii) στο Δίπολο Θράκης-Αιγαίου και iii) στο Δίπολο Δωδεκάνησσα-Κύπρος με Γεωπολιτικό Παράγοντα το Κουρδικό Ζήτημα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία, τελματωθείσα στην βορειοδυτική Συρία (Αφρίν) εξακτινώνει τις προσπάθειες προβολής ισχύος της σε όλα τα προαναφερθέντα υποσυστήματα, εκβιάζοντας το ΝΑΤΟ και την Ουάσιγκτων, με κίνδυνο θερμές εκρήξεις στη Νοτιοανατολική Πτέρυγα.

Πρώτον: Το δρών Υπερσύστημα επί του Γεωπολιτικού αυτού Παράγοντος εμπεριέχει τους ανταγωνιζομένους Διεθνείς Πόλους Ισχύος, αφενός της Ουάσιγκτων και της ΕΕ (Παρίσι-Βερολίνο) και αφετέρου της Μόσχας. Μεταξύ, όμως, των Δυτικών Πόλων Ισχύος υπάρχει επίσης εσωτερικός ανταγωνισμός: Στo Υποσύστημα των Κεντροδυτικών Βαλκανίων είναι σαφής ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ-Βερολίνου, αλλά και Παρισίων-Βερολίνου.
Οι ΗΠΑ επιθυμούν τη ΝΑΤΟϊκή ολοκλήρωση στην βαλκανική περίμετρο σε συνεργασία με την Γαλλία του Μακρόν, ώστε να ελέγξουν την ρωσική επιρροή προς την Μεσόγειο. Αδιαφορούν επί του τύπου επιλύσεως του «ονοματολογικού» των Σκοπίων. Αντιθέτως, η Γερμανία επιμένει να θωπεύει τον σκοπιανό «ταυτοτικό μακεδονισμό» και τον εξ αυτού εκπορευόμενο υπονομευτικό, εις βάρος της Ελλάδος, δήθεν «αλυτρωτισμό» εξυπηρετούσα –διακριτικώς– τον άξονα Βερολίνου-Μόσχας-Αγκύρας.
Αμφιβάλλει κανείς ότι εάν τα Σκόπια εδέχοντο την ονομασία, π.χ. «Βασίλης», οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν θα είχαν ουδέν πρόβλημα να εντάξουν τον Ιούλιο τον «Βασίλη» εις το ΝΑΤΟ; Oχι βέβαια. Το εξ αυτού του γεγονότος, όμως, προσποριζόμενο όφελος των αγγλοσαξωνικών θαλασσίων δυνάμεων ανταγωνίζεται ενδο-Δυτικώς την αναδυομένη χερσαία γερμανική δύναμη και λαμπρή συνεργάτιδα της Μόσχας εις τα ενεργειακά, την Γερμανία!

Ο γερμανικός ενεργειακός άξονας

 

Δεύτερον: Δια του λόγου το αληθές, αναφέρω ότι οι αγωγοί Ρωσίας-Γερμανίας Νord Stream I και II έχουν ετήσια ικανότητα μεταφοράς 55 δισ m3 (1,9 τρις ft3), η οποία προβλέπεται να διπλασιασθεί το 2019 σε 110 δισ m3 (3.9 τρις ft3). Προς το παρόν μεταφέρουν 22 δισ m3 λόγω των περιορισμών που έχει επιβάλει η ΕΕ στην Gazprom. Το Βερολίνο, επιθυμεί πάση θυσία την επέκταση της οικονομικής και πολιτικής της κυριαρχίας του, στην ζώνη: Σερβίας (μελλοντικού μέλους της ΕΕ), σκοπιανής «Μακεδονίας» (επίσης πιθανού μελλοντικού μέλους της ΕΕ) και ελληνικής Μακεδονίας, εκβιαζομένης από τον υποκινούμενο σκοπιανό «μακεδονισμό».
Εάν αυτό επιτευχθεί, η Γερμανία ως οικονομικός και πολιτικός ηγεμών της ΕΕ, σε συνεργασία με την άλλη διεθνή χερσαία δύναμη την Ρωσική Ομοσπονδία, θα προχωρήσει στην υλοποίηση ενός Ρωσο-ιρανο-γερμανικού ενεργειακού διαδρόμου τύπου South Stream μέσω Ελλάδος (ΕΕ), Σκοπίων (ΕΕ τότε), Σερβίας (ΕΕ τότε) και Κροατίας (ΕΕ). Και, βεβαίως σε αυτό θα βοηθήσουν οι πρόσφατες σχέσεις συνεργασίας Μόσχας-Αγκύρας.
Άλλωστε, ο γερμανικός τεχνικοοικονομικός έλεγχος μιας μελλοντικής εμπορευματικής συνδέσεως της spot αγοράς υδρογονανθράκων του λιμένος του Ρότερνταμ με το Αιγαίο (Μάζης, Γεωπολιτική προσέγγιση για ένα νέο Ελληνικό Αμυντικό Δόγμα, Παπαζήσης, Αθήνα 2006, σ. 48, Χάρτης 7), μέσω του γερμανικού ελέγχου της σχεδιαζομένης ζεύξεως Αξιού-Μοράβα-Δούναβη είναι ακόμη ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα για την αναδυομένη ευρωκυρίαρχο Γερμανία. Έτσι φυσικά θα έχει επιτύχει το, από Αυστροουγγρικής περιόδου, όνειρό της να κατέλθει στο Αιγαίο.
Όταν θα εκδηλωθούν εις στο μέλλον οι δήθεν «αλυτρωτικές» τάσεις της εργαλειοποιηθείσης από το Βερολίνο «Γκορναμακεδονίας», το Βερολίνο με μεγάλη χαρά θα αναμειχθεί για την «επίλυση» των εντάσεων με σκοπό την κατ’ αρχήν ουδετεροποίηση της ζώνης Αξιού-Μοράβα και κατόπιν τον πλήρη έλεγχό της. Θα λειτουργεί, μάλιστα, ως «εγγυήτρια δύναμις» των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών των μειονοτήτων» της περιοχής, με πρώτη φυσικά, την (θού Κύριε…) «μακεδονική εθνική μειονότητα» η οποία θα εντοπίζεται μέχρι τον πολύτιμο λιμένα της Θεσσαλονίκης. Έτσι θα διαλύσει κάθε αγγλοσαξωνική, ΝΑΤΟ-δυτικού τύπου πρόνοια «ενεργειακής ασφαλείας» της ΕΕ, εφόσον οι ενεργειακοί στρατηγικοί εταίροι του Βερολίνου επί του άξονος αυτού και του λιμένος της Θεσσαλονίκης θα είναι η ρωσική και η ιρανική ενεργειακή βιομηχανία, μέσω τουρκικών εδαφών.
Βεβαίως από την γερμανική αυτήν στόχευση, μέχρι την υλοποίησή της, υπάρχει το χάος των αναμενομένων αμερικανικών αντιδράσεων! Εάν αυτές δεν υπάρξουν, θα αποδειχθεί ότι η Ουάσιγκτων έχει απωλέσει το γεωπολιτικό παίγνιο στο Βόρειο Αιγαίο προς όφελος του γερμανο-ρωσο-τουρκο-ιρανικού μλόκ. όπου συντομότατα θα εμπλακεί και η Κίνα δια της χρήσεώς του ως μέρος του «Νέου Δρόμου του Μεταξιού» (ΟΒΟR)!

Τα έχει πει ο Νταβούτογλου

 

Τρίτον: Η Τουρκία, αισθάνεται ότι έχει σημαντικότατο γεωστρατηγικό ρόλο σε αυτό το γεωπολιτικό παίγνιο. Οφείλει να προστατεύσει την μελλοντική της εδαφική ακεραιότητα, την οποία βλέπει να απειλείται οσημέραι από την κουρδική κρατογέννεση, η οποία λαμβάνει χώρα στα νότια σύνορά της (Ιράκ και Συρία) με την ανοχή και στήριξη των ΗΠΑ. Επίσης, οφείλει να αναπτύξει το στρατηγικό της βάθος στα προαναφερθέντα τρία υποσυστήματα, τα οποία αποτελούν αγγλοσαξωνικού ενδιαφέροντος ανασχετική περίμετρο για την Μόσχα και υψίστη γεωστρατηγική στόχευση για το ΝΑΤΟ.
Το πρώτο η Άγκυρα προσπαθεί να το επιτύχει με την εισβολή της στο Αφρίν, η οποία έχει οδηγήσει την Άγκυρα σε ένα βιετναμικού τύπου «βάλτο». Ο Βλαδίμηρος Πούτιν είναι πολύ καλός σκακιστής και στην περίπτωση της Τουρκίας, εφαρμόζοντας την «βαριάντα του Τρελλού», οδηγεί τον Ερντογάν με μαθηματικό τρόπο στο «συριακό αδιέξοδο». Έτσι θα τον καταστήσει απόλυτο υποχείριό του, με δεδομένες τις αμερικανικές αντιρρήσεις στην τουρκική εισβολή και την επίθεση κατά των Κούρδων του PYD/YPG στην περιοχή.
Εάν το καταφέρει θα έχει διαρρήξει την Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Εάν πάλι αποτύχει, θα αφήσει τον Ερντογάν να οδηγηθεί σε πτώση, θα το ρευστοποιήσει στις σχέσεις του με την Ουάσιγκτων και θα καταφέρει να προσπορίσει οφέλη από την ενδοτουρκική πολιτική αναταραχή, εισπράττοντας ανταλλάγματα στην Συρία, και στην Αρμενία, στον κρίσιμο γι αυτόν Καύκασο.
Η Τουρκία πάλιν, προσπαθούσα να αποφύγει τον «συριακό βάλτο», εκβιάζει το ΝΑΤΟ από το «εσωτερικό» των κρατών των Κεντροδυτικών Βαλκανίων αλλά και των Διπόλων Αιγαίου-Θράκης και Δωδεκανήσσου-Κύπρου, τα οποία η Ουάσιγκτον χρειάζεται για να ολοκληρώσει την βαλκανική ανασχετική περίμετρο ως προς την Ρωσία. Ελπίζει η Άγκυρα ότι αυτός ο εκβιασμός, θα αναγκάσει τελικώς τις ΗΠΑ να της προσφέρουν τους Κούρδους μαχητές σαν «ορεκτικό» και την βορειοδυτική Συρία σαν «κύριο πιάτο».
Εργαλεία της Άγκυρας για την υλοποίηση των εκβιασμών αυτών, αποτελούν οι παρεμβάσεις στους οικονομικούς, αμυντικούς και πολιτικούς πυλώνες του υποσυστήματος των κεντροδυτικών Βαλκανίων και των υποσυστημάτων Αιγαίου-Θράκης και Δωδεκανήσων-Κύπρου εμφανώς και με πρόγραμμα εδώ και 20 έως 40 έτη, αντιστοίχως. Ο κ. Νταβούτογλου τα έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 2002 στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος της Τουρκίας». Ας τον μελετήσομε και ας μην εκπλησσόμεθα υποκριτικώς, βλακωδώς ή ανευθύνως, σήμερα.

SLPRESS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η «ΦΙΝΛΑΝΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ...ΑΛΒΑΝΙΑ

Του Παντελή Σαββίδη

 

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, και τηρουμένων των αναλογιών, υπάρχει ένας προβληματισμός γύρω από τη «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας από την Αλβανία.

 

Ως «φινλανδοποίηση» καταγράφηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο η προσαρμογή, στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, της πολιτικής της Φινλανδίας προς τη Ρωσία χωρίς άσκηση ή απειλή βίας, απλώς με την αίσθηση της ρωσικής παρουσίας στην περιοχή.

Ενώ μετά το 1989 τα πράγματα με την Αλβανία έδειχναν να εξελίσσονται διαφορετικά, και εκεί που επί κομμουνιστικής δικτατορίας οι Έλληνες της μειονότητας θεωρούνταν περιθωριακοί αναδείχθηκαν σε ελκυστικό είδος με τη μεταπολίτευση, η συνέχεια έφερε την Ελλάδα σε δύσκολη θέση.
Οι προκαταλήψεις είναι βαθιές και η σύγχρονη αναφορά τους ίσως βρίσκεται στα χρόνια της δημιουργίας του αλβανικού κράτους για τα όρια του οποίου οι δύο λαοί διαφώνησαν και ήρθαν σε αντιπαράθεση.
Ωστόσο, εκείνο που έχει σημασία είναι η αδυναμία της σύγχρονης Ελλάδας να διαχειριστεί, μετά το 1989, τους γείτονές της, παρόλο που γνώριζε ότι οι βαλκανικοί λαοί με την επικράτηση των κομμουνιστικών καθεστώτων δεν παρακολούθησαν τις Δυτικές αντιλήψεις στην εξέλιξη της έννοιας του κράτους έθνους.

Η έννοια αυτή στη Δύση εξακολουθεί να υπάρχει, με σαφείς διαφοροποιήσεις όμως από αυτό που είχε ως περιεχόμενο, ακόμη και στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Την πρώτη κρυολουσία η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να την υπέστη κατά την επίσκεψη Μητσοτάκη στα Τίρανα, το 1991, όταν ξαφνικά και ενώ ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός διεξήγε συνομιλίες με τον ομόλογό του, ο εκπρόσωπος της αλβανικής κυβέρνησης έθεσε στους δημοσιογράφους θέμα τσάμηδων.
Πρόεδρος της χώρας ήταν ακόμη ο κομμουνιστής ηγέτης Ραμίζ Αλία, και το γεγονός –για όσους είχαν γνώση του θέματος– προκάλεσε έκπληξη, διότι οι κομμουνιστές ήσαν καχύποπτοι απέναντι στους τσάμηδες τους οποίους θεωρούσαν συνεργάτες του φασισμού.
Μπορεί –και είναι εύλογο– σε ατομικό επίπεδο οι τσάμηδες να εγείρουν οικονομικές αξιώσεις απέναντι στο ελληνικό κράτος, αλλά η αποδοχή και καλλιέργεια των αιτημάτων τους από τις εκάστοτε αλβανικές κυβερνήσεις αποσκοπούσε και αποσκοπεί στο να διευρύνει την ατζέντα των διαφορών.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, προφανώς και με παραγγελία των φιλελεύθερων ευρωπαϊκών και αμερικανικών κύκλων, βοήθησε τον Σαλί Μπερίσα στη διεκδίκηση της εξουσίας, αλλά το νέο αλβανικό πολιτικό αστέρι ταλαιπώρησε τα μέγιστα τις ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Λίγο-πολύ η πολιτική εξέλιξη κατέγραψε ήπιες ελληνοαλβανικές σχέσεις με κυβερνήσεις σοσιαλιστών και έντονες με κυβερνήσεις Μπερίσα, ώσπου ήρθε ο σοσιαλιστής Έντι Ράμα και ανέτρεψε τις ισορροπίες.

Το χαρακτηριστικό του Ράμα –πέραν της φιλοδοξίας και εξουσιομανίας του– είναι ότι θέλει να πλουτίσει και έχει προσδεθεί στο άρμα Ερντογάν. Οι σχέσεις τους δεν είναι μόνο πολιτικές, αλλά έχουν και παρεξηγήσιμες διαστάσεις. Οι μέρες θα δείξουν αν το διαφαινόμενο τέλος του Ερντογάν θα συμπαρασύρει και τον Ράμα – κυρίως προσωπικά.
Ωστόσο θα ήταν λάθος η μονοδιάστατη προσέγγιση των ελληνοαλβανικών σχέσεων ως αποτέλεσμα των προσωπικών επιλογών των ηγετών τους.
Οι Αλβανοί, κυρίως από το Κοσσυφοπέδιο αλλά και από την αλβανική χώρα, έχουν καταφέρει να αναπτύξουν ένα σημαντικό λόμπι στις ΗΠΑ το οποίο ενεργοποίησε τον αμερικανικό παράγοντα στο θέμα της απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου.
Μπορεί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η διαμόρφωση του σλοβενικού, του κροατικού, ακόμη και του βοσνιακού κράτους να εξυπηρετούσαν τον διεθνή παράγοντα, το Κοσσυφοπέδιο όμως δεν έδειχνε να προκαλεί ανάλογο ενδιαφέρον. Από γεωπολιτικής απόψεως δεν είναι σαφές γιατί η Δύση διακινδύνευσε έναν πόλεμο και τις σχέσεις της με τη Σερβία για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Η διακύβευση ήταν μεγάλη για να αποδοθεί στις καλές σχέσεις Ολμπράιτ-Θάτσι.
Η άλλη παράμετρος που ευνόησε –και ως έναν βαθμό εξακολουθεί να ευνοεί– την αλβανική πολιτική ήταν και είναι η ετοιμότητά της να ρευστοποιήσει, ακόμη και με τρομοκρατικές ομάδες, τα βαλκάνια. Και αυτή η απειλή καλλιεργεί μια ανησυχία σε πιο σταθερές βαλκανικές δημοκρατίες, που δεν είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν σκληρή αντιπαράθεση.
Μια τρίτη παράμετρος που ευνοεί τα Τίρανα απέναντι της Αθήνας είναι ότι σε μεγάλο μέρος της αλβανικής κοινωνίας υπάρχουν έντονες προκαταλήψεις κατά των Ελλήνων που όχι μόνο δεν αίρονται με ό,τι και αν κάνει η ελληνική πλευρά, αλλά ενεργοποιούνται και εύκολα.

Είναι προσφιλής η τακτική των Αλβανών ηγετών να ενεργοποιούν τα ανθελληνικά αντανακλαστικά των πολιτών τους όταν έρχονται σε δύσκολη θέση στη Βουλή της χώρας τους, ακόμη και σε άσχετο με την Ελλάδα θέμα.

Ακόμη και η πληθώρα Αλβανών, εγκληματικών στοιχείων του κοινού ποινικού κώδικα που δρουν στον ελλαδικό χώρο, είναι παράμετρος που δρα στην φινλανδοποίηση της Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της δολοφονίας Ζαφειρόπουλου. Και οι ηθικοί και οι φυσικοί αυτουργοί ήσαν Αλβανοί.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα αγοραία στοιχεία που «φινλανδοποιούν» την Ελλάδα.
Η επίθεση Ράμα κατά της ελληνικής μειονότητας, κυρίως στη Χιμάρα, και η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να την υποστηρίξει, ενισχύει αυτήν την αντίληψη.
Φαίνεται όμως πως υπάρχει και επεξεργασμένο αλβανικό σχέδιο για την άμυνα των Τιράνων σε περίπτωση επίκλησης των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων της γειτονικής χώρας. Δεν είναι χωρίς βάση η αλβανική δήλωση πως η Ελλάδα δεν θα τολμήσει να θέσει εμπόδια στην ευρωπαϊκή πορεία των Τιράνων, μετά τις επιφυλάξεις των Αθηνών έναντι των Σκοπίων, λόγω της ονομασίας – δήλωση που αποκαλύπτει την προσπάθεια της γειτονικής χώρας να αναζητήσει ευρωπαϊκά ερείσματα και συμμάχους στη λογική ότι η Ελλάδα είναι προβληματική χώρα.

Βεβαίως θα υπάρξει αντίδραση από ελληνικής πλευράς, αλλά το θέμα της «φινλανδοποίησης», με τους περιορισμούς και τις αναλογίες που αναφέραμε, αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων.

Φαίνεται, λοιπόν, πως η Αθήνα τα χρόνια μετά το 1989 αδράνησε να διαμορφώσει μια συνολική και συνεκτική βαλκανική πολιτική την οποία να υποστηρίξει με συνέπεια και, βεβαίως, με τις αναγκαίες προσαρμογές, προϊόντος του χρόνου.
Οι έννοιες της ήπιας ή σκληρής ισχύος ή του συνδυασμού τους ήσαν άγνωστες, και πάντως δεν χρησιμοποιήθηκαν όταν και όπως έπρεπε. Παρόλο που οικονομικά η Ελλάδα είχε μια σημαντική παρουσία στη γειτονική χώρα και ένα μεγάλο μέρος Αλβανών κατάφερε να επιβιώσει λόγω της παρουσίας του στην Ελλάδα –αρκετοί, μάλιστα, και να πλουτίσουν–, το γεγονός έμεινε ανεκμετάλλευτο. Ο λεπτός τρόπος αξιοποίησης αυτής της αλβανικής παρουσίας δεν χρησιμοποιήθηκε. Αντιθέτως, είδαμε ακραίες καταστάσεις που επιδείνωσαν, αντί να αξιοποιήσουν τον παράγοντα αυτό.
Η ήπια πολιτική προϋποθέτει και ενεργοποίηση στο ιδεολογικό πεδίο. Και εδώ, παρόλο που υπήρξαν, δεν αξιοποιήθηκαν ευκαιρίες είτε με τη δημιουργία δεξαμενών σκέψης είτε με την αξιοποίηση των υπαρχουσών, είτε με μέσα ενημέρωσης που θα δραστηριοποιούνταν στη γειτονική χώρα με σεβασμό στις ιδιαιτερότητές της, αλλά ταυτόχρονα της καλλιέργειας μιας συμπάθειας προς τον ελληνισμό.

Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι πως η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται μόνο σε επίπεδο κρατών.

Υπάρχουν πολλές παράμετροι που θα πρέπει να αξιοποιηθούν. Καιρός είναι για μια ριζική αναθεώρηση της ελληνικής βαλκανικής πολιτικής. Το χαρτί της ΕΕ είναι ισχυρό αλλά δεν φτάνει. Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και όποιος δεν καταφέρει να προσαρμοστεί θα διακινδυνέψει πολλά.

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΥΠΟΥΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Δεκάδες χώρες αναμένεται να αναγνωρίσουν το Κόσοβο στο άμεσο μέλλον.Σύμφωνα με γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης έκρινε πως η σχετική διακήρυξη από την Πρίστινα είναι σύμφωνη προς το διεθνές δίκαιο οπότε και δεκάδες κράτη ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο όμως ίσως να κρύβει ντόμινο εξελίξεων για κάποιες ευαίσθητες περιοχές της Βαλκανικής γειτονιάς μας... Συγκεκριμένα ο επικεφαλής της κοσοβάρικης διπλωματίας Σκεντέρ Χισένι, σε συνέντευξή του στην βοσνιακή εφημερίδα Ντνέβνι Αβάζ, δήλωσε ότι: «Όσον αφορά τις νέες χώρες (που προτίθενται να αναγνωρίσουν το Κόσοβο), οι ΥΠΕΞ και άλλοι υψηλόβαθμοι διπλωμάτες από πολλές δεκάδες χώρες μας ενημέρωσαν για τις σχετικές ετοιμασίες, αμέσως μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου.. .Η αναμονή της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου (στο οποίο είχε προσφύγει το 2008 η Σερβία αντιτιθέμενη στην ανεξαρτησία του Κοσόβου) είχε αναβάλλει πολλές δηλώσεις αναγνώρισης». Σημειώνεται ότι 69 χώρες, μεταξύ τους οι ΗΠΑ και 22 από τις 27 χώρες της ΕΕ, έχουν αναγνωρίσει την πρώην σερβική επαρχία, που αριθμεί 2 εκατ. κατοίκους, το 90% των οποίων είναι Αλβανοί. Ο Χισένι εκτιμά πως ορισμένες από τις πέντε χώρες της ΕΕ που ακόμη δεν έχουν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου-Ισπανία, Ρουμανία, Ελλάδα, Σλοβακία και Κύπρος-θα αναθεωρήσουν την απόφασή τους, διαβεβαιώνοντας πως «ίσως και να υπάρξουν αναγνωρίσεις, ορισμένες εκ των οποίων κανείς δεν θα περίμενε». Επιπλέον, ορισμένες χώρες, ανησυχούν μήπως η περίπτωση του Κοσόβου θα δημιουργήσει το νομικό προηγούμενο που θα υποθάλψει, ή νομιμοποιήσει τις αυτονομιστικές και διασπαστικές τάσεις στο εσωτερικό τους.

Να σημειωθεί επίσης ότι ο πρώτος διπλωματικός εκπρόσωπος που επισκέφθηκε το Κόσοβο αμέσως μετά την αναγνώριση της Χάγης ήταν ο δικός μας υφυπουργός εξωτερικών Δ.Δρούτσας ...

Άκρως εύστοχη κιόλας θα πρέπει να χαρακτηριστεί και η κίνηση του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ Γιώργου Καρατζαφέρη, να επισκεφθεί ακριβώς δυο μέρες μετά τον υφυπουργό των εξωτερικών μας, και να του τονίσει τις ευαισθησίες του για τη Θράκη και την Κύπρο...

Απ'ότι φαίνεται όμως από δω και πέρα καλό θα είναι όλοι μας να έχουμε γρήγορα και δυνατά αντανακλαστικά, καθώς οι εξελίξεις στην ευαίσθητη γειτονιά των Βαλκανίων φαίνεται να τρέχουν με ραγδαίους ρυθμούς...

http://www.neolaialaos.org