Φ : ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ - ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΕΛΛΟΝ

Του Γεωργίου Σαγιά

 

Εμείς, ´Ελληνες πατριώτες και εθνικιστές, κινούμενοι από αγάπη για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αποφασίσαμε την ίδρυση και λειτουργία τού Κέντρου Μελέτης και Προώθησης Εθνικών Ιδεών (ΚΕ.ΜΕ.Π.Ε.Ι.) "φ". Το σύμβολο "φ", στο χρώμα τού ηλίου "πορτοκαλί", εντός κυκλικού λευκού υποβάθρου το οποίο βρίσκεται εντός πορτοκαλί τετραγώνου, απεικονίζει τον "χρυσό αριθμό" 1,618 που λέγεται και "ο αριθμός τού σύμπαντος".
Σκοποί τού Κέντρου είναι:
- η μελέτη, έρευνα, ανάλυση, μετάπλαση, επέκταση, διάχυση, εξακτίνωση και με κάθε νόμιμο τρόπο προώθηση των πατριωτικών ιδεών, τού ελληνικού εθνικισμού και τής ιδέας τού ελληνισμού.
- η νέα πνευματική δημιουργία -με κέντρο σκέψης και δράσης μας το ενιαίον, συνεχές και αδιάσπαστον τού ελληνισμού ως δύναμη δημιουργίας και παγκόσμια ηγουμένη μειοψηφία- νέων προσεγγίσεων των εθνικών, πανευρωπαϊκών και παγκόσμιων δεδομένων, ώστε να δίνονται συγκεκριμένες νέες θέσεις και προτάσεις για το -εκάστοτε-σήμερα αλλά και προοπτική για το αύριο, ήτοι, το μέλλον τού ´Εθνους, τού οποίου οφείλουμε να είμαστε οι δημιουργοί, ενώ, συγχρόνως, δηλώνεται ρητά ότι πέρα από τις κρατούσες απάνθρωπες ιδεολογίες, επιθυμούμε οι ιδέες για πατρίδα, ταυτότητα, παράδοση, πολιτισμό, παιδεία, αισθητική, να κερδίζουν έδαφος και να προοιωνίζουν ένα πιο ευοίωνο μέλλον.
- η με ελεύθερη σκέψη επιλογή των καταλλήλων κάθε φορά στρατηγικών, τακτικών και μέσων ώστε να καταστεί δυνατόν να γίνουν οι εθνικές ιδέες πλειοψηφικό ρεύμα, κτήμα και επιλογή των περισσοτέρων, σε πνεύμα προσωπικής ελευθερίας και βούλησης και ελεύθερης επιλογής με εθνικό και κοινωνικό προσανατολισμό και να ανοίξει ο δρόμος με πρόταση συγκεκριμένων τρόπων μετάβασης για να δοκιμαστούν αυτές στην πράξη χωρίς στρεβλώσεις και εκπτώσεις, με αίσθηση προσφοράς, υπέρ τού έθνους και τού κοινού καλού, το οποίο (πρέπει να) σημαίνει μεταξύ άλλων και εθνική ανεξαρτησία, αυτάρκεια, αυτονομία, αυτοδυναμία, αλληλεγγύη, εθνική αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια καταγωγής, ποιότητα ζωής και ατομική πρόοδο και ευημερία εντός ενός δυνατού και σφριγηλού ελληνικού έθνους και μιας μεγάλης Ελλάδας, κυρίαρχης και σεβαστής όπως άλλωστε τής αρμόζει και τής αξίζει.
Τα στελέχη τού ΚΕ.ΜΕ.Π.Ε.Ι. "φ" :
- Θεωρούμε την εθνική συνείδηση ως απαραίτητο κοινό παρονομαστή και βάση επίτευξης των ανωτέρω. Η θεώρησή μας εδράζεται στο ομότροπον, στον ομότοπον, στο ομοΐστορον, στο ομόγλωσσον, στο ομόδοξον, στην συνέχεια τής καταγωγής τής ελληνικής φυλής, στα ιστορικά δίκαια τού έθνους μας, στην κοινή παράδοση και πίστη και στον κοινό πολιτισμό, γνωρίζοντας πως ελαχιστότατες διαφοροποιήσεις τινών εκ των ανωτέρω είναι ευκόλως εξηγητέες και αποτελούν απλές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
- Επιδιώκουμε την έγερση τής ψυχής τού Γένους με πολιτικές και φιλοσοφικές σκέψεις και ιδέες, οι οποίες ξεκινούν από την ρίζα τού παρελθόντος, εξελίσσονται μέσω τής αρχαίας, τής νεώτερης και τής σύγχρονης πολιτισμικής μας κληρονομιάς και εξακοντίζονται δημιουργικά στο μέλλον, αναγεννώμενες, προσαρμοζόμενες, μεταπλασσόμενες και -κυρίως- επεκτεινόμενες σε νέες κατευθύνσεις, επιδιώκοντας τον συγχρονισμό ιδεών με τις πολιτικές εξελίξεις τού παρόντος και την πρόβλεψη αλλά και δρομολόγηση των μελλοντικών εξελίξεων.
- Νοηματοδοτούμε έτι περαιτέρω την σχέση μας με το παρελθόν, την μνήμη και την εθνική συνέχεια και τα εμβολιάζουμε προσεκτικά και με μέτρο με κατάλληλα στοιχεία τού παρόντος που προαναγγέλουν ένα καλύτερο και ποιοτικότερο εθνικό μέλλον. Η σύνδεση τής δημιουργικής φαντασίας με τις επιστήμες και τού οράματος με την απόδειξη και την εφαρμοσμένη τεχνολογία και επιστήμη μάς προκαλούν ευχάριστα και δημιουργικά για την καλυτέρευση των συνθηκών ύπαρξης, την βελτίωση τής ποιότητας ζωής και την ώθηση σε νέες εφευρέσεις που θα κάνουν ευτυχέστερη την ανθρώπινη ζωή.
- Πιστεύουμε στην ύπαρξη των εθνών και στην φυσική πολυμορφία, διαφορετικότητα και βιοποικιλότητα. Ως απόρροια αυτών, δεχόμαστε το δικαίωμα όλων των εθνών να προσπαθούν για την συνέχιση τής υπάρξεώς τους και την πρόοδό τους, κατανοώντας παραλλήλως το ενδεχόμενο συγκρούσεων μεταξύ τους στα σημεία οσμώσεων. Απέναντι στην παγκόσμια ανελευθερία, στην επιδίωξη των -προσωρινά- επικυρίαρχων για ομογενοποίηση εθνών και ανθρώπων και την στόχευση δημιουργίας ενός μαζοποιημένου μετανθρώπου, στην άμεση ή έμμεση ατομική σκλαβιά, τα οποία αποτελούν πολιτική τερατογέννεση, προτείνουμε την ελευθερία και την συνεννόηση των εθνών. Υπογραμμίζεται ότι οι θάνατοι από φτώχεια και αυτοκτονίες ή άλλους σχετικούς λόγους ένεκα αυτής ή και τής πιέσεως που ασκούν σε διάφορα επίπεδα οι ομαδώσεις τού παγκοσμίου διχτυού κάθε επιπέδου, καθώς και οι θάνατοι από άλλου είδους πολέμων είναι πολύ περισσότεροι από τις απώλειες οποιωνδήποτε εθνικών συγκρούσεων προκύπτουν.
- Ασπαζόμαστε τις θεωρίες που θεωρούν τους ´Ελληνες έθνος ανάδελφον και τεκμηριώνουν την ελληνική ιδιοπροσωπία, η οποία σέβεται την διαφορετικότητα των άλλων εθνών ακριβώς επειδή σέβεται την δική της διαφορετικότητα. Υπάρχει δυνατότητα εύρεσης πεδίων συνεργασιών και ανάπτυξης ποικιλότροπων σχέσεων με άλλα έθνη. Η Ευρώπη των Εθνών που αντιπαρατίθεται στην Ευρώπη τού τραπεζικού κεφαλαίου και στο παγκόσμιο τοκογλυφικό σύστημα, προσφέρεται για προώθηση εθνικών κινημάτων που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να συνεννοηθούν. Η ζητούμενη και αναγκαία για το έθνος μας ισχύς, δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως αυτοσκοπός αλλά ως απαραίτητη προϋπόθεση ανάπτυξης και συνεργασίας με βελτιωμένα κριτήρια, όρους και παραμέτρους. Οι εξελίξεις στους τομείς τού διαστήματος, των επικοινωνιών, τής τεχνολογίας, τής οικονομίας καθώς και σε άλλους τομείς, σαφώς δεν τεκμηριώνουν θέση υπέρ τής κατάργησης των εθνών. Τουναντίον, ενώπιον μιας απρόσωπης και πλαστής πραγματικότητος και μιας παγκόσμιας εικονικής πραγματικότητας, η οποία κάνει τον άνθρωπο από ελεύθερη προσωπικότητα σκλάβωμένο αριθμό και από ενεργό μέλος τής εθνικής κοινότητός του αναλώσιμο εργαλείο προώθησης μιας αντιανθρώπινης παγκοσμιοποίησης, η εθνική κοινότητα, ταυτοτική, αξιακή και ελληνοκεντρική, εδραζομένη (και) σε αρχές τού κοινοτισμού, τού οικολογισμού και τού κοινωνισμού, προβάλλει ως θεμιτή, εφικτή και βιώσιμη θετική πρόταση και λύση. Οι ενδογενείς δυνάμεις τού Γένους είναι αυτές που θα οδηγήσουν σε αυτόκεντρη ανάπτυξη και εθνική κυριαρχία και θα επενδύσουν στην εθνονομία ως ενός ακόμη μέσου νόμιμης συγκρούσεως με τους αντεθνικώς σκεπτομένους και πράττοντες και ανατροπής των αντεθνικών κατεστημένων.
- Πρεσβεύουμε την αναγκαιότητα πρόταξης τής εθνικής ταυτότητας και των εθνικών αρχών και αξιών, ως μερών τής ενιαίας και αδιάσπαστης εθνικής συνέχειας τού ελληνισμού και παραδεχόμαστε αυτά ως στοιχεία σύζευξης και κοινωνικής συνοχής και προόδου τής κοινωνίας μας, χωρίς τα οποία προκύπτουν απάνθρωπες και αφύσικες στρεβλώσεις. Σημειώνουμε πως όλα αυτά μπορούν να υπηρετηθούν καλύτερα από πολίτες ελεύθερους και ενεργούς, οι οποίοι θα προέλθουν από διοικητικές δομές εθνικού προσανατολισμού που θα ευνοούν την συμμετοχή όλων, την ιδιαίτερη αξιοποίση των χαρισματικών και την πρωτοκαθεδρία των αρίστων βάσει κοινώς αποδεκτών κριτηρίων. ´Ενα εγερτήριο σάλπισμα σε όλες τις υγιείς, δυναμικές, καινοτόμες και πρωτοπόρες δυνάμεις τού έθνους (είτε βρίσκονται εντός είτε εκτός Ελλάδος), πέρα από κατεστημένα κόμματα και φορείς, είναι απαραίτητο και αναγκαίο για μια νέα εθνική πνευματική, επιστημονική και κοινωνική πανστρατιά συνεννόησης, δημιουργίας, σκληρής εργασίας με επικεφαλής τούς άξιους και άριστους ώστε να αντιμετωπιστούν με νέα ορμή τα τεράστια προβλήματα που έχουν σωρευτεί στην πατρίδα μας και να να συνταχθεί σχέδιο εθνικής σωτηρίας και προόδου για μια νέα ελληνική πολιτεία.
- Φρονούμε ότι η Ελληνική Παιδεία είναι η κεντρική λεωφόρος ενός δικτύου διαδρομών που οδηγούν σε ένα ελληνικό όραμα για μια μεγάλη Ελλάδα. Για να υπάρξει Ελληνική Παιδεία πιθανολογούνται έντονες ιδεολογικές συγκρούσεις με τις κρατούσες αντιλήψεις και τα υπάρχοντα αρνητικά κατεστημένα, ρήξεις και ανατροπές, διότι η σήψη και η παρακμή έχουν διαβρώσει σε μεγάλο βαθμό τον εθνικό και κοινωνικό ιστό ενώ συνεχίζουν να πατρωνάρονται και να υλοποιούνται κατά βάση από ανθέλληνες και μισέλληνες αντεθνικώς τελούντες και ποιούντες, γι' αυτό και η πνευματική επανάσταση έχει χρέος να συγκρουστεί με το φθαρμένο και παραλλήλως να προτείνει το νέο καθώς και τον τρόπο θεμελίωσης, δόμησης και επέκτασής του. Στην Ελληνική Παιδεία συμπυκνώνονται η ενότητα, η συνέχεια και η προοπτική τής αιωνίου Ελλάδος.
- Εκτιμούμε ότι στην εποχή μας συγκρούονται κυρίως δύο μεγάλοι πόλοι: η παγκοσμιοποίηση, που επιδιώκει την κατάργηση οτιδήποτε εθνικού και η εθνική θεώρηση (εθνικισμός) που επιθυμεί την συνέχιση υπάρξεως των εθνών. Η μία θεώρηση επιδιώκει την παγκόσμια εξουσία υπό μικρού διευθυντηρίου, το οποίο (επιθυμεί να) κατανέμει τον παγκόσμιο πλούτο σε ολιγομελείς ομαδώσεις ακριβοπληρωμένων υποτακτικών του επιδιώκοντας την κατάργηση των εθνών που -εξ υπάρξεως- είναι εμπόδιο σε αυτόν τον σχεδιασμό, ενώ, η άλλη θεώρηση επιδιώκει την συνέχιση υπάρξεως των εθνών -με τις δομές και την δυναμική ενός εκάστου-, τα οποία δεν επιθυμούν να ξεριζωθούν και να γίνουν ένας αναλώσιμος ομοιογενής παγκόσμιος χυλός σε ένα κατεστραμμένο περιβάλλον, χωρίς ήθη, έθιμα, γλώσσα, πολιτισμό, συνέχεια, αλλά επιθυμούν να συνεχίσουν να υπάρχουν και να δημιουργούν.
- Συμπεραίνουμε ότι ένα πνευματικό κίνημα που διακηρύσσει ότι η πολιτική καθορίζει την οικονομία, οι πολιτικές διαδικασίες υπερτερούν τού μερικού ή καθολικού οικονομισμού, η παραγωγή και όχι ο παραγωγισμός είναι αυτή που οδηγεί σε δημιουργική εργασία και ποιότητα ζωής, ότι η περιβαλλοντική συνείδηση, η εξοικονόμηση ενέργειας και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέσα σε ένα πλαίσιο καταπολέμησης των μεταλλαγμένων, προστασίας των φυσικών πόρων και βεβαίως των οικοσυστημάτων εντός ενός καινοτόμου περιβάλλοντος δημιουργούν ένα ικανοποιητικό πλέγμα προστασίας των πολιτών, η υγιής φιλοζωία γίνεται στάση ζωής όλο και περισσοτέρων, αυτό λοιπόν το κίνημα μπορεί να λειτουργήσει και ως δεξαμενή εθνικής σκέψης και δημιουργίας, τόσο για την καλύτερη οργάνωση μιας νέας εθνικής αντίστασης όσο και για την σύνταξη, προώθηση και τον συντονισμό μιας νέας εθνικής πρότασης, είναι άμεσα ζητούμενο.
- Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη εξωτερικών συμμαχιών και συνεργασιών όμως τονίζουμε ότι αυτό πρέπει να γίνεται με όρους, κανόνες και προϋποθέσεις βάσει των πάγιων εθνικών συμφερόντων (τού αλυτρώτου ελληνισμού σαφώς μη εξαιρουμένου) από ένα ενδογενές πατριωτικό κίνημα εθνικής αξιοπρέπειας που θα υπηρετεί υπό μια νέα εναλλακτική όσο και αποφασιστική συνολική εθνική οπτική την εθνική στρατηγική για Ελλάδα ισχυρή, απρόσβλητη, κυρίαρχη, ευημερούσα και δημιουργική. Η εθνική ανεξαρτησία, η αυτοδυναμία και η αυτονομία, η εθνική επάρκεια ως οδός εθνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης, μπορούν να δρομολογηθούν και να προκύψουν μέσω δυνάμεων που βρίσκονται εντός τού έθνους και έχουν ως στόχο την πατριωτική πολιτική ανάπτυξη με ίδιες δυνάμεις για την αποφυγή εξαρτήσεων και την πρόταξη ελπιδοφόρων προοπτικών. Η πολιτική συνεργασιών εδραζομένη στα ανωτέρω, μπορεί να εγγυηθεί επαρκέστερα και καλύτερα αποτελέσματα. Στο μεσοδιάστημα τής απεμπλοκής και μεταβάσεως από το παρόν αντεθνικό κατεστημένο, οι οποιοιδήποτε ελιγμοί είναι δυστυχώς απαραίτητοι και αναγκαίοι, δεν πρέπει όμως να οδηγήσουν σε παρέκκλιση από τον τεθέντα εθνικό σκοπό.
- Ευαγγελιζόμαστε μια νέα μεγάλη ιδέα, απόρροια ιστορικής αυτογνωσίας, η οποία συμπυκνώνεται στον ελληνισμό ως ηγουμένη παγκόσμια δύναμη και βασική συνισταμένη νέας πνευματικής δημιουργίας για να δοθεί τέλος στα παγκόσμια αντεθνικά κατεστημένα και να εξανθρωπιστεί ο παγκόσμιος αντάνθρωπος. Τα ανωτέρω, θα επιδιωχθεί να διέλθουν μέσα από την δόμηση μιας Νέας Ελληνικής Πολιτείας και ενός "ελληνικού τύπου" ανθρώπου ως θετικού σημείου αναφοράς με νέο ήθος και ύφος. Την εποχή τής επιχειρουμένης επελάσεως τής παγκοσμιοποιήσεως και τής των πάντων ομογενοποιήσεως, πατρίδες και κοινωνίες τινές, οι οποίες έχουν την δυνατότητα να κατανοούν την πορεία τού κόσμου, προσβλέπουν στην αναγέννηση τού ελληνισμού ως λυτρωτή τους. Ο συγκερασμός υπαρχόντων λογικών συμβάσεων με το όραμα ενός άλλου δρόμου, εθνικού και ανθρώπινου, με ορθολογισμό αλλά και πίστη, με βελτιοδοξία αλλά και ακλόνητη βούληση να οδηγήσει σε ένα εθνικό μέλλον ανθρώπινο και δημιουργικό, είναι εφικτός. Ο ηρωϊκός τρόπος ζωής και ο ανιδιοτελής, καθημερινός, επίπονος, πεισματικός, ανυποχώρητος αγώνας, μπορεί να επιταχύνει και να κάνει αποτελεσματικότερη την πορεία προς το ποθούμενο και να έχει νικηφόρα αποτελέσματα.
- Συνειδητοποιούμε το μεγάλο χρέος μας για αντιστροφή των αρνητικών αξιών, κατεστημένων και τάσεων που επιβάλλονται στην κοινωνία. Η γλώσσα κακοποιείται με σκοπό την αποσύνδεσή της από το παρελθόν και τον ακρωτηριασμό της ώστε να μειωθεί η δύναμη των νοημάτων της και η δημιουργική της πνοή, ενώ χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως εργαλείο επιβολής μιας νέας τάξης πραγμάτων με λεκτική βία και -κατ´ αρχάς- στοχοποίηση ατόμων και ιδεολογιών που δεν επιθυμούν την επέλασή της. Είναι επιτακτική ανάγκη η δρομολόγηση διαδικασιών διαπαιδαγώγησης τού λαού με κάθε πρόσφορο μέσον και η πρόταση για σχετικές προβλέψεις στην σκοποθετική και στην στοχοθεσία θεσμών και δομών για να θωρακιστεί η δύσκολη προσπάθεια τόσο τής ειδικής όσο και τής γενικής εθνικής ανάταξης και αναγέννησης. Χρειάζεται πνευματική ενάργεια και εγρήγορση και πολιτική βούληση για το αναγκαίο γκρέμισμα οτιδήποτε σαθρού.
- Κρίνουμε απαραίτητη ως κοινωνικό αγαθό την πρόταξη μιας παιδείας εθνικής που θα διαμορφώνει έναν "ελληνικό τύπο" ανθρώπου με προοπτική την βελτίωση πάντων και την αριστεία τινών. Πνεύμα, σώμα και ψυχή, γνώσεις, σοφία και συμπεριφορά, μπορούν και πρέπει να βελτιώνονται επ´ ωφελεία τού κοινού και τού ατομικού καλού. Το νέο ελληνικό πνεύμα, βαθύρριζο όσο και η ύπαρξη, αναλλοίωτο στο χρόνο, μπορεί να οδηγήσει σε έναν νέο ελληνικό πολιτισμό, καρπό τής αδιάσπαστης και ενδόξου εθνικής συνεχείας. Η ελληνική φιλοσοφία συνοδεύει αρμονικά τις σύγχρονες επιστήμες, την διαστημική, την ρομποτική, τις υπερεπικοινωνίες, την νανοτεχνολογία, την τέχνη και τη νέα δημιουργία. Το κίνημα τού εθνομελλοντισμού, αντιγραφειοκρατικό και καινοτόμο, μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως η ζητούμενη μετάβαση από το παρόν στο μέλλον, από την παρακμή τής απεθνικοποίησης στην ακμή τού ελληνισμού.
- Τονίζουμε πως τα ανωτέρω, αν και αναφέρονται στον ελληνισμό, δίνουν διέξοδο στα έθνη απέναντι στο διαφαινόμενο παγκόσμιο αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η παγκοσμιοποίηση. Ψηφίδες τού αδιεξόδου αποτελούν η συσσώρευση πλούτου σε ελαχιστότατους απάτριδες παγκόσμιους πολίτες με ταυτόχρονο βάθεμα και πλάτεμα τής φτώχειας σε όλες τις πατρίδες τού πλανήτη, μετάλλαξη προϊόντων με επικίνδυνες συνέπειες για τους πολίτες-χρήστες, μείωση εργασιακών δικαιωμάτων και μισθών, υποβάθμιση τής ποιότητας ζωής, συρρίκνωση τού εθνικού και κοινωνικού πλέγματος σσφαλείας των πολιτών, ποσοστιαία αύξηση τής φτώχειας, πανηπειρωτική -με εξαιρέσεις- επιβολή μετακινήσεων πληθυσμών για αλλοίωση τής φυλετικής και θρησκευτικής ομοιογένειας, υπονόμευση τού θεσμού τής οικογένειας, προώθηση αφύσικων νόμων και καταστάσεων και πολλά ακόμη τα οποία είναι κατευθυνόμενα υπό διευθυντηρίων που δεν έχουν προκύψει με κατ´ ουσίαν δημοκρατικές διαδικασίες. Συνεπώς, η παρούσα προσπάθεια μπορεί να υιοθετηθεί κατά μέρος ή όλον και από άλλες χώρες και να αποτελέσει την βάση συνεννόησης όλων όσοι επιθυμούν να σταματήσουν την παγκοσμιοποίηση, να την αποδομήσουν, και εν τέλει να την διαλύσουν αφήνοντας στην θέση αυτής τα έθνη και την δυναμική ενός εκάστου. Ο πλανήτης Γη είναι πλανήτης των εθνών. Κάθε άνθρωπος έχει την πατρίδα του.
- Παραμένουμε πιστοί στις πεποιθήσεις μας ότι επιθυμούμε να υπηρετούμε στο διηνεκές μόνο τα συμφέροντα τής πατρίδος μας, αφήνοντας στην άκρη τούς συχνά παραπλανητικούς χαρακτηρισμούς "κέντρο, δεξιά, αριστερά". Προασπίζουμε τον χαρακτήρα τής πατρίδος μας και αρνούμαστε να επιτρέψουμε να γίνουν οι ´Ελληνες μια μάζα πνευματικά και σωματικά μεταλλαγμένων μετανθρώπων χωρίς εθνικότητα, συνείδηση και ταυτότητα. Παραμένουμε πιστοί επίσης στην πεποίθηση οτι η αιωνία Ελλάς, το Ελληνικόν ´Εθνος, μπορεί να συνεχίσει την αδιάσπαστη ιστορική του πορεία προσφέροντας κοινωνική δικαιοσύνη, πρόοδο, ευημερία και υπερηφάνεια στους πολίτες της και τα μέγιστα στην οικουμένη, όταν είναι ελεύθερο, ανεξάρτητο, αδέσμευτο, ακηδεμόνευτο και κυρίαρχο.
- Προτάσσουμε την εθνική κυριαρχία και το εθνικό συμφέρον και συγχρόνως αναγνωρίζουμε την προσφορά τής Ορθοδοξίας στους αγώνες τού ´Εθνους αλλά και στην καθημερινότητα, μιας Ορθοδοξίας πολυπληθούς και συμπαγούς η οποία χάρη στην ελευθερία επιλογής που προτείνει στην διαχρονική της πορεία, αποδέχεται το δικαίωμα τής ανεξιθρησκείας και τού θρησκευτικού αυτοπροσδιορισμού κάθε πολίτη ενώ συγχρόνως προτείνει ειρηνικά την πίστη και το βίωμά της. Οι θεσμοί τού έθνους οφείλουν να μεριμνούν τόσο μέσω τού Συντάγματος όσο και μέσω κάθε κρατικής δομής ώστε η πατρίδα να θωρακιστεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό από κινδύνους που υπονομεύουν τα ανωτέρω.
- Επιθυμούμε να συμβάλλουμε ποιοτικά στην πνευματική, επιστημονική, πολιτισμική και γενικότερα στην πολιτική σταδιακή αναβάθμιση τής πατρίδος μας σε υπερθετικό βαθμό διά τής μελέτης, τής έρευνας, τής νέας δημιουργίας, τής προβολής, τής ανάδειξης και εν γένει τής δραστηριοποίησης με κάθε πρόσφορο τρόπο και μέσον σε κάθε τομέα και να διαμορφώσουμε τους όρους για να ξαναπάρει το έθνος μας τη θέση που του αξίζει στο παγκόσμιο στερέωμα: την υψηλότερη ! Οι δυνάμεις τής παιδείας, τού πνεύματος, τού πολιτισμού, τής γνώσης, τής τεχνολογίας, τής επιστήμης, τής τέχνης, των επικοινωνιών, τής εργασίας, κάθε δύναμη συνειδητά στρατευμένη στην εθνική αναγέννηση, μπορούν να αμιλλώνται ποια δύναμη αριστίνδην θα είναι ο σημαιοφόρος τής προσπάθειας.
- Ελπίζουμε να εκφράσουμε, "να δώσουμε πρόσωπο" και δημιουργική διέξοδο στην απογοήτευση, την αγανάκτηση, την οργή αλλά και στις ελπίδες, τα όνειρα και την δυναμική όλων όσοι απείχαν, απέχουν ή σκέφτονται να απέχουν από τις εκλογικές διαδικασίες καθώς και σε όσους συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε αυτές με ιδιαίτερο προβληματισμό και ελεύθερη κριτική σκέψη και να δημιουργήσουμε προωθητικές συνθέσεις αναδεικνύοντας ως βασικούς συγκολλητικούς αρμούς τού οικοδομήματος για όλους τους ανωτέρω τον αγώνα εναντίον τής διαφθοράς, τής παρακμής, τού εκφυλισμού, τής εκμετάλλευσης, προτάσσοντας την αλήθεια, την διαφάνεια, την δικαιοσύνη την αποτελεσματικότητα και την ανάπτυξη για όλους. Να εκφράσουμε όλες και όλους όσοι θα ήθελαν μια πατρίδα που δεν θα είναι προτεκτοράτο, δεν θα έχει ξενοκίνητες ή ξενόδουλες ηγεσίες, δεν θα απεμπολεί αλλά θα διεκδικεί δυναμικά τα δικαιώματά της και που θα προασπίζεται αποτελεσματικά βασικά θεμελιώδη αγαθά όπως ο αέρας, το νερό, η γη, το περιβάλλον, οι ενεργειακοί πόροι, ο φυσικός και ορυκτός πλούτος της. Να εμπνεύσουμε όλες και όλους που θα ήθελαν μια πατρίδα που θα τους εξασφαλίζει -τουλάχιστον-βασικά είδη διατροφής και ζωής και δυνατότητες να τα εξασφαλίζουν αλλά και να προσβλέπουν σε ευμάρεια, απρόσκοπτη πρόσβαση -κατ´ αρχάς- στην Υγεία, στην Παιδεία και στον Πολιτισμό και εθνική, κοινωνική και γεωγραφική συνοχή.
- Προσδοκούμε σταδιακώς να μορφοποιηθούν τα ανωτέρω σε ένα ενιαίο πατριωτικό κίνημα με σαφές εθνικό σχέδιο και συγκεκριμένη στρατηγική αλλά και πρόταση αναλυτικά επεξεργασμένη για ένα νέο εθνικό παραγωγικό μοντέλο, το οποίο θα αξιοποιεί τούς ενδογενείς μας πόρους και τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα στον μέγιστο βαθμό υιοθετώντας αναπτυξιακές αντιγραφειοκρατικές λογικές που θα τονώνουν -μεταξύ άλλων- τη ναυτιλία, την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία, και το εμπόριο διευκολύνοντας την συνεργασία κράτους και ιδιωτικού τομέα και προωθώντας στους εκπροσώπους τους ακόμη περισσότερο την ιδέα τής προτεραιότητος τού εθνικού συμφέροντος, το οποίο σημαίνει και ατομική πρόοδο και ευημερία. Η πρόταση οικοδόμησης στο μεσοδιάστημα παράλληλων δομών των καταρρεουσσών κρατικών ώστε να υπάρχει διέξοδος από το καταρρέον παλαιό στο προβάλλον νέο, προς μια νέα ελληνική πολιτεία, αλλά και προετοιμασία μετάβασης χωρίς συνταγματικές εκτροπές και υπερβάσεις (αμφισβητώντας μάλιστα τις αντισυνταγματικές ενέργειες και τα αποτελέσματά τους που έχουν εν τω μεταξύ υπάρξει) και συντεταγμένης ανάληψης βάσει των ισχυόντων τής ευθύνης διακυβέρνησης από μια στιβαρή οντότητα, είναι μία επί πλέον θεωρητική πρόκληση που χρειάζεται επάρκεια τεκμηρίωσης για να στοιχειοθετηθεί και να αποτελέσει εναλλακτική επιλογή. Η συζήτηση που έχει ήδη προκύψει για μεταρρύθμιση ή αναδόμηση πολιτικών ή πολιτειακών θεσμών, πρέπει να λαμβάνει υπ´ όψιν της με μεγίστη σοβαρότητα και υπευθυνότητα το αυτεξούσιον, το αυτόνομον και το ανεξάρτητον τού ελληνικού έθνους αλλά και τους κινδύνους που ελλοχεύουν (ενδογενείς και εξωγενείς). Ασχέτως όμως των διαδρομών που εν τέλει θα ακολουθηθούν, ο δρόμος για συσπείρωση και κοινή πορεία όλων όσοι προαναφέρθηκαν, πρέπει (και αυτός) να διανυθεί σε πνεύμα ενότητος και συνεργασίας. Η ενότητα των δυνάμεων τού έθνους είναι και θα είναι εσαεί ζητούμενη ενώ το "διαίρει και βασίλευε" θα πρέπει να είναι εξοβελιστέο. Ο χειρότερος πόλεμος είναι ο αδελφοκτόνος εμφύλιος.
- Υποστηρίζουμε πως η επιδιωκόμενη απεθνικοποίηση, ο λεγόμενος πολυπολιτισμός, η πολιτισμική ισοπέδωση, ο διεθνισμός, η πανθρησκεία και γενικά ό,τι εντάσσεται στην παγκοσμιοποίηση, έχει σχεδιαστεί για να προωθήσει τόσο εθνικώς όσο και παγκοσμίως τα συμφέροντα και τις βλέψεις ελαχίστων ατόμων, των οικογενειών και των συνεργατών τους εις βάρος των εθνικών και ατομικών συμφερόντων των πολλών, οι οποίοι καλούνται σε συνθήκες ψευδούς δημοκρατίας να εκλέγουν ανθρώπους που υπηρετούν τα προαναφερόμενα αλλά εμφανίζονται υποκριτικά και παραπλανητικά με διαφορετικούς μανδύες. Δεν διαφεύγει τής προσοχής μας πως δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις αδυνατούν να αντιμετωπίσουν ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, το οποίο με τούς παγκόσμιους θεσμούς και μηχανισμούς του λειτουργεί ανεξέλεγκτα κατά το δοκούν και αυθαιρετεί ασυστόλως τόσο στο επίπεδο τής γεωστρατηγικής όσο και τής οικονομίας. Οι επιδιωκόμενοι σκοποί και στόχοι τους είναι αφύσικοι, αντεθνικοί και αντιανθρώπινοι, γεγονός που αποδεικνύεται δυστυχώς καθημερινώς, όμως τα περισσότερα εκ των λεγομένων "μεγάλων" μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι συντονισμένα στην υπηρεσία τής πολιτικής τής λεγόμενης νέας τάξης τής παγκοσμιοποίησης και σπιλώνουν οτιδήποτε και οποιονδήποτε κινείται σε εθνική κατεύθυνση αποκρύπτοντας, ή προσπαθώντας να προσβάλλουν την αποδεδειγμένη ιστορικώς θέση πως ο εμπλουτισμός όχι μόνο των ποσοτικών αλλά των ποιοτικών στοιχείων τής ζωής, αυτών δηλαδή που έχουν πνευματικό, πολιτισμικό και δημιουργικό περιεχόμενο, είναι κατά βάση απόρροια τού εθνικισμού. Η αντεθνική θεώρηση είναι μια παγίδα, οι δημιουργοί έχουν πατρίδα !
- Σημειώνουμε εμφατικά ότι για να συνεχίσει να υπάρχει η Ελλάδα ως ζωντανό πλανητικό κύτταρο, πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν αυτόχθονες ´Ελληνες. Συνεπώς, η κατεπείγουσα, ριζοσπαστική, σοβαρή και υπεύθυνη αντιμετώπιση τού δημογραφικού ζητήματος, είναι πρώτη προτεραιότητα και μέγιστο μέλημά μας. Παραλλήλως, υπογραμμίζεται η επιτακτική ανάγκη άμεσου σταματήματος των ροών λαθροεποίκων και η πρόταση νόμιμων, πρακτικών και υλοποιήσιμων τρόπων ταχύτατης επιστροφής παλαιοτέρων και νεωτέρων τοιούτων προς τις πατρίδες τους ή σε άλλα κράτη που έχουν με αυτούς κάποια συνάφεια, εκτιμώντας πως αφ´ ενός δεν πρέπει να επιτραπεί ο αφελληνισμός και η αποορθοδοξοποίηση τής Ελλάδος καθώς και η αποευρωποίηση και αποχριστιανοποίηση τής Ευρώπης όπως και η προσβολή τού πολιτισμικού και πολιτιστικού τους υποστώματος και εποικοδομήματος και αφ´ ετέρου θα είναι καλύτερο γι' αυτούς να βρεθούν σε εδάφη με ανθρώπους που έχουν την ίδια θρησκεία και τα ίδια ήθη, έθιμα και παραδόσεις με αυτούς για να αποφευχθεί επέκταση θρησκευτικών και φυλετικών συγκρούσεων. Η αναθεώρηση ή και ακύρωση υπαρχουσών διεθνών δεσμεύσεων ώστε να σταματήσει η επιχειρούμενη πληθυσμιακή αλλοίωση, η αποορθοδοξοποίηση και αποχριστιανοποίηση και η πολιτιστική αλλοτρίωση τής πατρίδος μας και εν τέλει να σταματήσει η επιχειρούμενη κατοχή της, φαντάζει επίκαιρη και αναγκαία και οι πολιτικές αναστροφής τής έως τώρα αδικαιολογήτως δημιουργηθείσης καταστάσεως είναι υψίστης σημασίας.
- Αρνούμαστε να δεχθούμε την απώλεια τής εθνικής μας κυριαρχίας, την υποδούλωση τής πατρίδος μας σε ξένες δυνάμεις, την καταπάτηση των τόπων μας από "ειρηνικούς" εισβολείς, την κατοχή της από ξένους στρατούς αλλά και τον έλεγχό της από παγκόσμιες ομαδώσεις, τοποτηρητές και ξένες επιτροπείες καθώς και τον ξενιτεμό μεγάλου μέρους τής νεολαίας τής χώρας μας στα διεθνή σύγχρονα "σκλαβοπάζαρα" που στερούν την χώρα από τα νιάτα της με σκληρότατες συνέπειες στο δημογραφικό, στην ασφάλεια, στην παραγωγή, στην ανάπτυξη, σε αυτή καθ´ αυτή την διαιώνισή του. ´Ολα αυτά και πολλά άλλα, είναι απόρροια στοχευμένης επίθεσης βάσει σχεδιασμού ενός διεθνούς διευθυντηρίου που έχει οργανώσει έναν εκτεταμένο παγκόσμιο μηχανισμό εκμετάλλευσης εθνών και λαών με πολιορκητικό κριό διεθνείς φορείς με συναφή επικουρικό αυτού ρόλο και ένα παρασιτικό τοκογλυφικό χρηματοπιστωτικό σύστημα διά τού οποίου αυτές αρχικά εξαρτώνται, ταπεινώνονται, υπονομεύεται η πορεία τους, ακολούθως υποθηκεύονται, τεμαχίζονται και εκποιούνται. Ως εκ τούτων, η οργάνωση μιας σύγχρονης ενωτικής εθνικής αντίστασης χωρίς διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους ´Ελληνες προβάλει επιτακτική για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Η πατρίδα ενώνει.
- Ευελπιστούμε ότι θα βοηθήσουμε τους συνέλληνες να καταλάβουν πως η ανεύρεση, η κριτική και -κυρίως- η αλλαγή των αρνητικών στοιχείων που έχουν παρεισφρύσει προσωρινά τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, θα μπορέσει να απελευθερώσει δυνάμεις και να δημιουργηθεί το στέρεο υπόστρωμα ενός νέου ξεκινήματος με το αρμόζον ήθος και τις πρέπουσες αξίες. Βελτιώνοντας τον εαυτό μας, μπορούμε να αφήσουμε πίσω τον "κακό εαυτό μας" και να οδηγηθούμε σε νέα δυναμική και υπερβάσεις, συντασσόμενοι ανιδιοτελώς και χωρίς εγωϊσμούς στην κατεύθυνση υπόδειξης ενός νέου δρόμου, εθνικού και ανθρώπινου που θα βασίζεται στις διαχρονικές αρχές, αξίες και ιδανικά τού ελληνισμού, για να συνεχιστεί ο ιστορικός πρωταγωνιστικός ρόλος των Ελλήνων, αυτός τής αδιάκοπης προσφοράς στον άνθρωπο και στην οικουμένη. Συγχρόνως, καταγγέλουμε την ατιμωρησία όσων αποδεδειγμένα λειτούργησαν και λειτουργούν προδοτικά και όλων όσοι είναι ένοχοι για σκάνδαλα, παρανομίες, απάτες, κλεψιές και κάθε τι που ζημίωσε την Ελλάδα και τους ´Ελληνες και θεωρούμε επιβεβλημένο αναλογικά τον κολασμό τους.
- Απευθυνόμαστε σε όλες και όλους όσοι διαπιστώνουν την αδήριτη ανάγκη ταχείας σύνταξης και άμεσης εφαρμογής ενός εθνικού σχεδίου και προγράμματος και μιας ολοκληρωμένης και υπεύθυνης πολιτικής πρότασης ταχείας ανασυγκρότησης τής χώρας με αιχμή τού δόρατος τα φωτεινά πνεύματα, τα λαμπρά μυαλά τής Ελλάδος, τις χιλιάδες των πτυχιούχων, μεταπτυχιακών και διδακτόρων νέων μας που βρίσκονται εντός ή εκτός τής μητέρας πατρίδος και αποτελούν εθνική επένδυση και εθνικό αναπτυξιακό πλούτο, ήτοι, εθνικό κεφάλαιο. Αυτοί, σε συνδυασμό με γενική θεσμική και παραγωγική ανασυγκρότηση, δομές και θεσμούς αξιοκρατίας, διαφάνειας, κράτους δικαίου, ισονομίας, ισοπολιτείας και κοινωνικής δικαιοσύνης και με την συνέργεια και σύμπραξη όλων των εργαζομένων αλλά και των -προσωρινά- ανέργων καθώς και κάθε ενεργού πολίτη, μπορούν να λειτουργήσουν ως η προωθητική μηχανή τού έθνους.
- Γνωρίζουμε την μεγάλη δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης και την λειτουργία τους συχνά ως μέσων κοινωνικής χειραγώγησης υπέρ ατόμων και μικρών ομαδώσεων που κι αυτά με την σειρά τους υπηρετούν τις ιδέες και τους σχεδιασμούς τών παγκοσμίων επικυριάρχων, οι οποίοι συνεχίζουν να υφαίνουν ένα δίχτυ(ο) ελέγχου, προσθέτοντας νέα εργαλεία όπως τα παγκόσμια μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ως "μακρύ χέρι" τού συστήματος που δημιούργησαν και επιχειρούν συνεχώς να επεκτείνουν και που φτάνει σχεδόν παντού, προωθούν τους "εκλεκτούς" τους και μάλιστα τους εμφανίζουν ως μεταξύ τους διαφωνούντες, ενώ, στην πραγματικότητα, οι προτεινόμενες υπ´ αυτών "επιλογές", αποτελούν "την άλλη όψη τού ίδιου νομίσματος". Χρησιμοποιούν μάλιστα τον όρο "δημοκρατία" και "σύνταγμα" την ίδια στιγμή που αποδεδειγμένα τόσο οι ίδιοι όσο και οι δικοί τους άνθρωποι τα καταστρατηγούν. ´Ολα αυτά εντάσσονται στην τακτική τής χειραγώγησης τής γνώμης αλλά και τής ψήφου τού λαού. Συγχρόνως, εξαπλώνεται μια άτυπη -προς ώρας- αστυνομία σκέψεως, η οποία επικουρείται από αδαείς φανατικούς αθλίους που προβαίνουν ήδη σε κοινωνικά (αλλά και σωματικά) "λιντσαρίαματα". Παρά ταύτα, η βία τους θα σημάνει την ήττα τους διότι όλες οι μεγάλες αξίες συμπυκνώνονται στον αγώνα για την πατρίδα και το ανυπότακτον και αδούλωτον τού ´Ελληνα θα νικήσει τους υποτακτικούς σκλάβους τού συστήματος διότι οι ελεύθεροι στο τέλος νικούν.
- Προτείνουμε το Κέντρο Μελετών και Προώθησης Εθνικών Ιδεών (ΚΕ.ΜΕ.Π.Ε.Ι.) "φ" ως μέσον επιτεύξεως των προαναφερθέντων σκοπών και στόχων για το άλμα στο μέλλον και ζητούμε από όλες και όλους τους ´Ελληνες, πέρα από κόμματα, χρώματα και διαχωρισμούς, να προτάξουν σε πνεύμα ενότητας, ομοψυχίας, ήθους, τιμής και αρετής τα σημεία συμφωνίας για να καταστεί εφικτή η μεγίστη δυνατή συμπαράταξη όλων των υγιών δυνάμεων τού έθνους σε μια πανεθνική συλλογική προσπάθεια αταλάντευτα προσηλωμένη στον εθνικό σκοπό, σημειώνοντας πως σταδιακά θα τεθούν και ζητήματα στα οποία ενδέχεται να παρουσιαστούν διαφορετικές ερμηνείες ή προσεγγίσεις τα οποία θα μπορούν να εξετάζονται αναλογικώς συμμετοχικά υπό το πρίσμα τής εθνικής αυτογνωσίας.
- Διατυπώνουμε καθαρά την θέση μας ότι το ΚΕ.ΜΕ.Π.Ε.Ι. "Φ", δύναται να παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις αν, όταν και όπως το κρίνει σκόπιμο, σημειώνοντας πως δεν αποκλείει ακόμη και την μετεξέλιξή του σε πολιτικό κόμμα αν αυτό κριθεί αναγκαίο, με βάση τα όσα ισχύουν στην πατρίδα μας και βάσει αυθεντικών δημοκρατικών διαδικασιών, ώστε να εμπνεύσει και δι' αυτής τής οδού ένα νέο δυναμικό εθνικό όραμα, για όλες και όλους εκείνους που διακαίονται από τον πόθο μιας εθνικής και κοινωνικής πολιτικής αναγέννησης, βασισμένο στην εθνική ενότητα, στην αξιοκρατία, στην διαφάνεια, στην καταπολέμηση τής διαφθοράς και τής διαπλοκής, στην τάξη, στην ασφάλεια, στην πολιτική ελευθερία, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στο κοινό αγαθό, στην εθνική αξιοπρέπεια. Θεωρούμε πως τα συμφέροντα τού έθνους βρίσκονται πάνω και πέρα από τους διαχωρισμούς τής συμβατικής τυπολογίας "δεξιά, κέντρο, αριστερά" και επίσης θεωρούμε τις εκλογές ένα ακόμη μέσον για να προωθηθεί η εθνική πολιτική και να κατατεθούν θέσεις και προτάσεις στο πλαίσιο ενός σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης που θα απεγκλωβίζει την Ελλάδα από ετεροβαρείς και εθνοκτόνες ψευτοσυμμαχίες και πολιτικές και θα ξαναδίνουν στον λαό μας διά ενός πατριωτικού κόμματος ευρείας πλειοψηφικής αποδοχής την εθνική συλλογική περηφάνια του, την παγκόσμια αξιοπιστία του και τον διεθνή σεβασμό καθώς επίσης και ατομική χειραφέτηση και δημιουργική διέξοδο· εν τέλει για την προώθηση και την επίτευξη των προαναφερθέντων στόχων και των σκοπών μας.
- Οφείλουμε όμως παραλλήλως να θεμελιώσουμε θεωρητικά και να δομήσουμε πρακτικά ένα δικό μας παράλληλο σύστημα αντίληψης και εφαρμογής τής πολιτικής (με την ευρεία έννοιά της), ώστε να μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση και λύση σε περίπτωση που το υπάρχον σύστημα οδηγηθεί σε κατάρρευση. Με ελεύθερη σκέψη και έμπνευση, καλό θα ήταν να κατατεθούν προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση για την αποφυγή μονοδρόμων ή και αδιεξόδων.
- Δεσμευόμαστε να επιδιώξουμε αποτελεσματικό διάλογο, στρατηγικές συγκλίσεις, οσμώσεις και συμπλεύσεις, σε πνεύμα ενότητας και προοπτικής, με πρόσωπα, συλλόγους και φορείς εθνικών ιδεών, για να καταστεί πιο εφικτή, πιο ταχεία και πιο δυναμική η πορεία για εθνική αναγέννηση με προοπτική μια νέα Ελληνική Πολιτεία. Αγώνας και μέσα στο σύστημα και έξω από αυτό, ούτε παιδιά του ούτε θύματά του. Προσπάθεια με κάθε τρόπο και κάθε μέσον, χωρίς εμμονές ή αγκυλώσεις, με πίστη για την δυνατότητα αναστροφής των αρνητικών κατεστημένων, με αποδοχή τού κατεπείγοντος τής εθνικής ανάταξης και ανόρθωσης, με αναγνώριση τής προσωπικής ευθύνης ενός εκάστου για αυτόβουλη συνειδητή στράτευση σε αυτό τον στόχο, με γνώση ότι το απρόοπτο και το ανομολόγητο μπορεί να μάς φέρουν ενώπιον εξελίξεων και καταστάσεων που δεν προβλέπονται στα ανωτέρω λόγω τής όσμωσης των ιδεών μας και τής προτεινόμενης ελληνικής αισθητικής μας με το εθνικό και λαϊκό
κίνημα, τής διάδοσής τους, τής μετάπλασής τους, τής δυναμικής που θα πάρουν καθώς και άλλων νεοπαγών παραγόντων, οπότε θα πρέπει να έχει προβλεφθεί -τουλάχιστον- ο τρόπος αντιδράσεως και να υποδειχθούν τρόποι άμεσης λειτουργίας χωρίς επικίνδυνα μεσοδιαστήματα παραλείψεων και ολιγωριών.
- Καλούμε όλους τους ´Ελληνες και όλες τις Ελληνίδες απανταχού τής γης, ανεξαρτήτως τής κοσμοθεωρίας, τής ιδεολογίας και τής πολιτικής επιλογής που είχαν έως σήμερα, να θέσουν την αδάμαστη ελληνική νεολαία και κάθε άξιον ´Ελληνα και Ελληνίδα επικεφαλής στην πρωτοπορία τού αγώνα, να συμπαραταχθούν, να συντονιστούν και να αγωνιστούν μαζί μας με το ΚΕ.ΜΕ.Π.Ε.Ι. "φ" στον κοινό αγώνα, διά τού πατριωτισμού και τού ελληνικού εθνικισμού, υπέρ τού ´Εθνους των Ελλήνων και τού ´Ελληνα, για μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη, δημιουργική, πρωτοπόρα, σύγχρονη και ευτυχισμένη, για τον ανυπέρβλητο Ελληνισμό τού παρόντος και τού μέλλοντός μας.
Είθε !

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΠΟΣ ΤΟΥ ''40 : Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΔΑΒΑΚΗ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΡΑΒΙΑ ΣΤΙΣ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940

Ο Συνταγματάρχης Δαβάκης (δεξιά) 

με τον Ταγματάρχη Ιωάννη Καραβία 

στις 30 Οκτωβρίου 1940 στο Επταχώρι Πίνδου

Ο Ιωάννης Καραβίας Ταγματάρχης το 1940, βρέθηκε για υπηρεσιακούς λόγους πλάι στον Δαβάκη, όταν εκδηλώθηκε η επίθεση των Ιταλών το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όταν ο Συνταγματάρχης Δαβάκης τραυματίστηκε και ετέθη εκτός μάχης, ο Ιωάννης Καραβίας ανέλαβε την Διοίκηση των λιγοστών Ελληνικών δυνάμεων και ήταν αυτός που έδωσε τις πρώτες νικηφόρες μάχες στα βουνά της Πίνδου, αποκόπτοντας την προέλαση των Ιταλών προς το Μέτσοβο.

Ο τραυματισμός του Κων/νου Δαβάκη όπως τον περιγράφει ο Ιωάννης Καραβίας:

2 Νοεμβρίου 1940

«Όταν η κίνησις των λόχων ήρχισε, εγώ απεμακρύνθην από τον Δαβάκην περί τα 100 μέτρα, δια να δώσω λεπτομερείς εντολάς προς τον δεξιά κινούμενο λόχον Αλεβίζου. Αίφνης ακούω πυροβολισμούς και να πίπτουν βλήματα επί της κορυφής του υψώματος Προφ. Ηλίας, συγχρόνως δε ήκούοντο φωνές στρατιωτών ότι σκοτώθηκε ο Διοικητής! Σπεύδω προς τον Δαβάκην, ο οποίος έκειτο αιμόφυρτος με διαμπερές τραύμα του πνεύμονος και 2 έως 3 στρατιώται προσπαθούντες να του επιδέσουν το τραύμα. Διέταξα αμέσως να έλθη ιατρός να του επιδέσει το τραύμα και με τους τραυματιοφορείς να τον στείλω εις το ορεινόν χειρουργείον στο Επταχώρι και τούτο, να μην τον ιδούν οι στρατιώται και χάσουν το ηθικόν των ή και εάν χάσω το ύψωμα να μην τον πάρουν οι Ιταλοί αιχμάλωτον. Ο ιατρός μετά δυσκολίας έφθασε εις τον τραυματίαν, λόγω των δραστικών πυρών, πάντως επεδέθη ο τραυματίας και απεστάλη εις το ορεινόν χειρουργείον».

 

Η μάχη που ανέτρεψε τα δεδομένα του πολέμου

Μετά την εκτέλεσιν του ιερού αυτού καθήκοντος (μεταφορά Δαβάκη) διέταξα τους επικεφαλής των τμημάτων Αξιωματικούς να αποσύρουν τους στρατιώτας από την γραμμήν μάχης όπισθεν του υψώματος εις το απυρόβλητον. Εκεί δε ομίλησα εις όλους τους συμπολεμιστάς μου Αξιωματικούς και στρατιώτας, τους ετόνισα την σημασίαν του υψώματος αυτού και ότι εάν μας το πάρουν, ανοίγει ο δρόμος δια την κατάληψιν του Μετσόβου! Τους υπέμνησα ότι είμεθα απόγονοι των ηρώων του 21 και να φανούμεν αντάξιοί των, να αμυνθώμεν μέχρι εσχάτου. Οι στρατιώται ενθουσιασθέντες εφώναξαν εν μια φωνή, "εδώ θα πέσωμεν όλοι".

Αμέσως επροχώρησα εγώ πρώτος προς την κορυφήν του υψώματος, ακολουθούμενος από τους γενναίους μου Αξιωματικούς Σπυρόπουλον, Θεοδωρόπουλον, Αγιοπετρίτη, Θεοτοκάν, Μελάν και λοιπούς και όπισθεν οι γενναίοι στρατιώται με εφ΄όπλου λόγχη.

Όταν εφθάσαμε εις την κορυφήν του υψώματος εξεχύθημεν, εν αλαλαγμώ φωνάζοντες "Αέρα – Αέρα". Οι Ιταλοί, οι οποίοι είχαν φθάσει περί τα 200-250 μέτρα από της κορυφής αιφνιδιασθέντες, εσταμάτησαν προς στιγμήν και ήρχισαν να καταλαμβάνουν αντερεισματάκια βάλοντες δραστικώς εναντίον μας, πλην όμως οι γενναίοι μου έβαλον και αυτοί εναντίον των, μερικοί δε των Αξιωματικών και στρατιωτών έσπευδον εις αποστολήν βολής χειροβομβίδων και εξουδετέρωναν φωλεάς αντιστάσεως πολυβόλων του εχθρού και τους εξανάγκαζον να υποχωρούν!

Η μάχη υπήρξε πεισματώδης και οι Ιταλοί εμάχοντο γενναίως, αλλά μετά τετράωρον εκάμφθησαν και δια της κοιλάδος του Σαρανταπόρου υπεχώρησαν προς Πυρσόγιαννην – Αλβανία εγκαταλείψαντες αρκετούς τραυματίας, άφθονον πολεμικόν υλικόν, αιχμαλώτους και περί τα 150 μεταγωγικά».

«Την πρωίαν της επομένης, 3ην Νοεμβρίου, αφιχθέντος και ενός ουλαμού πυρ/κού υπό τον Λοχαγόν Αδρίμην, εξαπέλυσα σφοδράν επίθεσιν δι΄ ολοκλήρου του αποσπάσματος Πίνδου προς Ταμπούρι, ανέτρεψα τας ελαφράς δυνάμεις του εχθρού και εσυνέχισα την ολοκλήρωσιν της καταλήψεως του αντικειμενικού σκοπού και την 4ην Νοεμβρίου είχα γίνει κύριος της γραμμής Ταμπούρι – γύφτισσα – Μπολιάνα, αποκόψας τας βορείως του Σμόλικα συγκοινωνίας του εχθρού, ώστε να μην δύναται να ενισχύσει τας εισχωρούσας δυνάμεις προς Σαμαρίναν».

«Η μεραρχία Τζούλια (η καλύτερη ορεινή μονάς του εχθρού) μετά την κατάληψιν Φούρκας – Ταμπούρι, φοβουμένη την κύκλωσιν, ήρχισε να υποχωρεί δια της στενής κοιλάδος του Αώου προς Κόνιτσαν, μεταξύ Γκαμήλας και Σμόλικα, σφυροκοπούμενη και κατά πόδας διωκομένη υπό των νεοαφιχθεισών Ελληνικών Μονάδων, δια την εκδίωξιν εκ του πατρίου εδάφους.

Έτσι εκεί εις τις βουνοκορφές και τα φαράγγια της Πίνδου εκερδήθη η πρώτη Νίκη των Ελλήνων, η οποία είναι και νίκη των ελευθέρων λαών, κατερρίφθη δε και το αήττητον του άξονος, ανεθάρρησαν οι λαοί».

Περί Πάτρης
ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Χάνουμε την Ελλάδα μέσα από τα χέρια μας. Η επιχείρηση αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης της χώρας συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς.

Το επιχείρημα της «αποσυμφόρησης» των νησιών είναι μία από τις σοφιστείες που χρησιμοποιούν όσοι συμμετέχουν στο σχέδιο της μετατροπής της χώρας σε χώρο αποθήκευσης Αφροασιατών εποίκων μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η «αποσυμφόρηση» είναι σοφιστεία, διότι συνεπάγεται τη σταδιακή διοχέτευση του εποικιστικού ρεύματος στην ενδοχώρα.

Μόλις «αποσυμφορηθεί» ένα νησί και μεταφερθούν οι επήλυδες στην ηπειρωτική Ελλάδα ή σε άλλη νησιωτική περιοχή, τότε έρχονται κι άλλοι έποικοι κι ύστερα πρέπει πάλι να «αδειάσει» ο τόπος για να έρθουν οι επόμενοι.

Κι αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος, ο οποίος ήδη έχει γίνει βρόχος κι έχει τυλιχτεί γύρω από τον λαιμό της κοινωνίας μας, που ασφυκτιά και αντιδρά.

Οι Έλληνες όχι μόνο έχουν δίκιο που δεν θέλουν να μετατραπεί η πατρίδα μας σε χαλιφάτο, αλλά έχουν την ιερή υποχρέωση να απαιτούν την εφαρμογή των νόμων και την τήρηση του Συντάγματος. Σίγουρο είναι ότι οι νόμοι και το Σύνταγμα δεν προβλέπουν την απόδοση των κλειδιών του κράτους σε όλους όσοι σκεφτούν να περάσουν τα σύνορα.

Οι κάτοικοι σε όλες τις περιοχές της επικράτειας που αγωνίζονται για να κρατήσουν αυτόν τον τόπο ελεύθερο και ελληνικό είναι εκείνοι που πρέπει να εισακουστούν από τους αρμόδιους φορείς και όχι οι ΜΚΟ με τις κρυφές ατζέντες και τους σκοτεινούς χρηματοδότες που συμπεριφέρονται λες και είναι... ύπατοι αρμοστές, εκπρόσωποι διάφορων μεγάλων δυνάμεων.

Στον πολιτικό χειρισμό του ζητήματος οι πολίτες εδώ και χρόνια βλέπουν να ακολουθείται η ίδια οδός. Στα λόγια μόνο διαφέρει η Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η νυν κυβέρνηση -έως τώρα- σε πρακτικό επίπεδο ακολουθεί πιστά τα χνάρια της προηγούμενης. Αντί να αποθαρρύνει τον εποικισμό, τον ενθαρρύνει.

Εγκαθιστά όσους περνούν τα σύνορα σε ξενοδοχεία, χαρίζει επιδόματα, προσφέρει ατέλειες και ανέσεις, ενώ διαρκώς ομιλεί για ανάγκη «πίστωσης χρόνου» και διανέμει αφειδώς φρούδες ελπίδες.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://www.dimokratianews.gr/content/102386/o-epoikismos-synehizetai
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΣ : Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΟΝ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Πηγές: Frank G. Weber, «Ο Επιτήδειος Ουδέτερος», Εκδόσεις Θετίλη, 6η Έκδοση,

Μάνος Δ. Ηλιάδης, «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΟΡΕΙΝ ΟΦΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ», Εκδόσεις ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ, 1996.

 

Πόσο ουδέτερη ήταν η Τουρκία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Ατράνταχτα ντοκουμέντα μέσα από βρετανικά και γερμανικά αρχεία που καταρρίπτουν τον μύθο της ουδετερότητας της γειτονικής χώρας.
Για τη στάση της Τουρκίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχει παγιωθεί και στο μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων η άποψη ότι η γειτονική χώρα κράτησε μία πολιτική ίσων αποστάσεων από τους αντιπάλους, μία πολιτική ουδετερότητας.

Όμως όπως θα δούμε στο σημερινό μας άρθρο, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αν και η Τουρκία δεν πολέμησε ποτέ οι διπλωμάτες της ανέπτυξαν έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα. Πέτυχαν να διατηρήσουν τη χώρα τους ανέπαφη, ισορρόπησαν σε δύο βάρκες και τελικά η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία ουσιαστικά μετά τη λήξη του.

Ο Frank G. Weber και το βιβλίο του

Το σημαντικότερο βιβλίο που υπάρχει για τη στάση της Τουρκίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο γράφτηκε από τον Αμερικανό πανεπιστημιακό Frank G. Weber. Έχει τον τίτλο ‘’Ο Επιτήδειος Ουδέτερος’’ (στα ελληνικά). Ο αγγλικός του τίτλος είναι ‘’The Evasive Neutral’’ και πρωτοκυκλοφόρησε το 1979 από το Πανεπιστήμιο του Μισούρι. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1983 από τις εκδόσεις Θετίλη σε μετάφραση της Εύης Νάντσου. Το βιβλίο αυτό στηρίζεται κυρίως σε βρετανικά και γερμανικά αρχεία. Οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν στον συγγραφέα να ερευνήσει τα δικά τους αρχεία (αυτό δεν μας προξενεί καμία απολύτως εντύπωση).

Πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στην Τουρκία μέχρι τα τέλη περίπου του 1938 κυριαρχούσε ο Κεμάλ Ατατούρκ, Πρόεδρος της χώρας ως τον θάνατό του (10 Νοεμβρίου 1938). Σημαντικό ρόλο έπαιζε επίσης ο Ισμέτ Ινονού πρωθυπουργός της χώρας ως το 1937 και Πρόεδρός της μετά τον θάνατο του Ατατούρκ.

Στις 7 Μαρτίου 1936 ο γερμανικός στρατός ανακατέλαβε τη Ρηνανία και άρχισε την οχύρωσή της. Όπως είπε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Τεφίκ Ρουστί Αράς στον Γερμανό πρέσβη στην Τουρκία Βίλελμ φον Κέλερ ‘’τώρα πλέον οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν μπορούσαν ν’ αρνηθούν τίποτα στους Τούρκους αφού οι ίδιες αυτές Δυνάμεις ανέχονταν τις παραβιάσεις της Συνθήκης (της Λωζάνης) από τον Αδόλφο Χίτλερ’’. Έτσι λίγους μήνες αργότερα, με τη Συνθήκη του Μοντρέ (υπογράφτηκε στις 20 Ιουλίου 1936 και άρχισε να ισχύει στις 5 Νοεμβρίου 1936) ανέκτησαν τον έλεγχο των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων χωρίς ν’ αναλάβουν καμία υποχρέωση απέναντι στη Μεγάλη Βρετανία. Η επιτυχία αυτή άνοιξε την όρεξη της Τουρκίας καθώς βρήκε την ευκαιρία να ‘’πατήσει’’ πόδι και στη Συρία. Το 1938 κατέλαβε την Αλεξανδρέτα, όπου ζούσε μια μικρή τουρκική μειονότητα, τη μετονόμασε σε Χατάγια και το 1939 με ένα δημοψήφισμα-παρωδία την ενσωμάτωσε. Περισσότερα μπορείτε να δείτε γι’ αυτό το θέμα σ’ ένα εξαιρετικό άρθρο του Πέτρου Κράνια στο protothema.grστις 22/2/2018.

Την ίδια χρονική περίοδο η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία ανταγωνίζονταν για την εύνοια της Τουρκίας. Η Γαλλία υπέγραψε με την Άγκυρα σύμφωνο φιλίας, η Βρετανία της παραχώρησε πίστωση 16 εκατομμυρίων στερλινών και ο Βάλτερ Φουνκ ,Υπουργός Οικονομικών του Ράιχ πήγε αεροπορικώς στην Άγκυρα για να συνάψει μια εμπορική συμφωνία. Σύμφωνα μ’ αυτή η Γερμανία δάνεισε στην Τουρκία 150 εκατομμύρια μάρκα εξοφλητέα σε είδος σε μία περίοδο 10 ετών. Οι Γερμανοί επιχειρηματίες δεν ήθελαν τα τουρκικά προϊόντα, ωστόσο το Βερολίνο τους επιχορηγούσε για να τα αγοράζουν και να τα εμπορεύονται. Οι Τούρκοι μονογράφησαν αυτή τη συμφωνία στο Βερολίνο μία εβδομάδα ακριβώς πριν τον θάνατο του Ατατούρκ (Βίλελμ φον Κέλερ, Γερμανός πρεσβευτής στην Τουρκία προς το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του 3 Νοεμβρίου 1938, A. A. 1379/207).

Το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Όπως αναφέραμε μετά τον θάνατο του Ατατούρκ, πρόεδρος της Τουρκίας αναλαμβάνει ο Ισμέτ Ινονού, ο οποίος αντικαθιστά τον ΥΠ. ΕΞ. Τεφίκ Ρουστί Αράς με τον Σουκρί Σαράτσογλου. Ουσιαστικό αφεντικό στο Υπουργείο ήταν όμως ο Νουμάν Μενεμεντζίογλου ,μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών.

Στις 15 Μαρτίου 1939 οι γερμανικές δυνάμεις μπήκαν στην Πράγα. Στις 7 Απριλίου 1939 η Ιταλία, που προκαλούσε ανησυχία στην Τουρκία λόγω της τυχοδιωκτικής της πολιτικής στη Μεσόγειο, κατέλαβε την Αλβανία. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Πολωνία και δυο μέρες αργότερα η Μ. Βρετανία, η οποία στις 31 Μαρτίου είχε εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Πολωνίας κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας.

Το παράδειγμα του Ηνωμένου Βασιλείου ακολούθησαν την ίδια μέρα η Γαλλία, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, στις 6 Σεπτεμβρίου η Νοτιοαφρικανική Ένωση και στις 10 Σεπτεμβρίου ο Καναδάς. Η Σοβιετική Ένωση, η οποία στις 25 Αυγούστου είχε υπογράψει ένα Σύμφωνο μη επιθέσεως με τη Γερμανία, το περιβόητο Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ επιτέθηκε κι αυτή στην Πολωνία στις 12 Σεπτεμβρίου.

Δεκαεπτά μέρες αργότερα οι δύο χώρες υπέγραψαν στη Βαρσοβία μια συμφωνία με βάση την οποία οι δύο χώρες μοιράζονταν μεταξύ τους τα εδάφη της Πολωνίας.

Η Τουρκία βλέποντας τη γερμανική αλλά και τη ρωσική επιθετικότητα, έσπευσε να υπογράψει στις 19 Οκτωβρίου 1939 ένα Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας με τη Μ. Βρετανία και τη Γαλλία φοβούμενη μια εκδήλωση του ρωσικού επεκτατισμού προς το μέρος της.

Στις 30 Νοεμβρίου 1939 η ΕΣΣΔ εισέβαλε στη Φιλανδία ενώ λίγους μήνες αργότερα η Γερμανία κατέλαβε τη Δανία, τη Νορβηγία, την Ολλανδία και το Βέλγιο ενώ τον Ιούνιο του 1940 υποχρέωσε σε ταπεινωτική ήττα και συνθηκολόγηση τη Γαλλία.

Στις 7 Απριλίου 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία κάτι που προκάλεσε την ανησυχία της Τουρκίας. Ο νέος Γερμανός πρέσβης στην Άγκυρα Φραντς φον Πάπεν, παλιός γνώριμος του Ινονού από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο προσπάθησε να τον καθησυχάσει. Ο Ινονού αν και εξέφρασε επιφυλάξεις για την εισβολή του Μουσολίνι στην Αλβανία εκδήλωσε μεγάλο ενθουσιασμό για τον Χίτλερ (Πάπεν προς γερμανικό ΥΠΕΞ 29 Απριλίου 1939 Α. Α. 4364/824). Ο Βρετανός πρέσβης Λόρεν σε μία αναφορά του για μία από τις τελευταίες του συναντήσεις με τον Ινονού τον χαρακτηρίζει ψυχρό υπολογιστή.

Είναι αποφασισμένος, να επιβιώσει η χώρα του και μάλιστα να ωφεληθεί από την φασιστική-ναζιστική εισβολή στην Ευρώπη. Μάλιστα, πληροφορήθηκε από αξιόπιστες πηγές, ότι τις τελευταίες εβδομάδες του ισπανικού εμφυλίου, η Τουρκία πούλησε στον δικτάτορα Φράνκο τουρκικά αεροπλάνα! Όταν ζήτησε περισσότερες πληροφορίες από τον Σαράτσογλου, ο Τούρκος ΥΠΕΞ περιορίστηκε να χαμογελάσει αινιγματικά. Η Τουρκία δεν δεχόταν να δώσει εγγυήσεις για την Ελλάδα, σε περίπτωση που η χώρα μας γινόταν στόχος των Ιταλών, παρά τις πιέσεις του Λονδίνου και του Παρισιού.

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο Μουσολίνι που διακήρυττε τις απαιτήσεις του για τη Μεσόγειο αποκαλώντας τhν «Mare Nostrum» («Δική μας θάλασσα»), δίνει εντολή για επίθεση στη, χώρα μας, με τα γνωστά αποτελέσματα. Έτσι, η Γερμανία, τον Απρίλιο του 1941 επιτίθεται στη χώρα μας, αφού προηγουμένως έχει καταλάβει τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία.

Στις 3 Απριλίου 1941, στο Ιράκ κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα ο φιλοναζιστής Ρασίντ Άλι, που έκανε συνεχείς εκκλήσεις στη Γερμανία για βοήθεια. Στη Συρία, που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της γαλλικής φιλογερμανικής κυβέρνησης του Βισί, επισημάνθηκαν παρόμοιες γερμανικές προσπάθειες, που ανάγκασαν τελικά τους Συμμάχους να στείλουν εκεί μια μεικτή αγγλογαλλική δύναμη που κατέλαβε τη χώρα.

Στις 22 Ιουνίου 1941, οι Γερμανοί εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ και προχώρησαν ταχύτaτα στο σοβιετικό έδαφος, ενώ στο Ιράν του γερμανόφιλου Ρεζά Σαχ Παχλαβί (πατέρα του γνωστού μας Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, που ανατράπηκε από την επανάσταση του 1979 με ηγέτη τον Αγιατολάχ Χομεϊνί), εισέβαλαν οι Σοβιετικοί απ’ τον βορρά και οι Βρετανοί απ’ τον νότο, καταλαμβάνοντας μεγάλα τμήματα της χώρας.

Οι ανησυχίες της Τουρκίας εντείνονται…

Τα γεγονότα αυτά, θορύβησαν σε μεγάλο βαθμό την Τουρκία, που διακήρυττε σε κάθε τόνο την απόφασή της να ακολουθήσει πολιτική αυστηρής ουδετερότητας και προσπαθούσε να εξασφαλίσει εγγυήσεις από τους αντιπάλους, ότι η θέση της αυτή θα γίνει σεβαστή. Πράγματι, η Μ. Βρετανία και η ΕΣΣΔ έδωσαν το φθινόπωρο του 1941 τις σχετικές διαβεβαιώσεις στην τουρκική ηγεσία, η οποία ωστόσο παρέμενε επιφυλακτική.

Μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκέμβριο του 1941, οι Η.Π.Α. «μπήκαν» στον πόλεμο. Τον Δεκέμβριο του 1941, ο Βρετανός ΥΠΕΞ Άντονι Ίντεν επισκέφθηκε τη Μόσχα. Οι Τούρκοι, σκεπτόμενοι και το προηγούμενο της Βρετανοσοβιετικής εισβολής στο Ιράν, πανικοβλήθηκαν. Στις 8/1/1942, σε λόγο του στη Βουλή των Κοινοτήτων, ο Ίντεν καθησύχασε τις τουρκικές ανησυχίες, λέγοντας ότι «η καθ’ όλα φιλική» Τουρκία δεν είχε να φοβηθεί τίποτα από μια συμμαχική νίκη, ότι δεν κινδύνευε η εδαφική της ακεραιότητα και ότι οι διαβεβαιώσεις του φθινοπώρου, θα τηρούνταν στο ακέραιο. Και πάλι όμως οι φόβοι της τουρκικής ηγεσίας δεν διαλύθηκαν εντελώς. Ο φον Πάπεν, πίστευε ότι η προσπάθεια της Μ. Βρετανίας να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη με τη βοήθεια των Σοβιετικών, ενόχλησε σφοδρά τους Τούρκους, που δεν ήθελαν την καταστροφή της Μ. Βρετανίας από τη Γερμανία, αλλά ούτε και μια στενή σχέση Βρετανίας και ΕΣΣΔ. Ο Μενεμετζίογλου, στις 8/4/1941, είχε πει στον φον Πάπεν: «Δεν μας εξυπηρετεί μια ολοκληρωτική βρετανική νίκη, ούτε μια ολοκληρωτική νίκη της Γερμανίας διότι για μας, η ύπαρξη μιας σταθεροποιημένης Κεντρικής Ευρώπης παραμένει μια βασική προϋπόθεση». Πάντως, η πιο πετυχημένη διατύπωση των τουρκικών επιθυμιών, περιγράφεται από τα λόγια του Ιταλού πρέσβη στην Άγκυρα Ντε Πέπο: «Η ιδεώδης λύση για τους Τούρκους, είναι ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης να πέσει πάνω στο πτώμα του τελευταίου Ρώσου».

1942: Έτος ορόσημο για τον πόλεμο

Το 1942, ήταν μια κομβική χρονιά για τη συνέχεια του πολέμου. Παρά τις γερμανικές επιτυχίες, φαίνεται ότι η ορμή των δυνάμεων του Άξονα έχει αρχίσει να ανακόπτεται. Και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, προσπαθούν να πείσουν την Τουρκία να μπει στον πόλεμο. Οι πιέσεις, αυτές οδήγησαν την τουρκική ηγεσία σε μια σειρά από αντικρουόμενες μεταξύ τους δηλώσεις.

Τον Φεβρουάριο του 1942, η Τουρκία ξεκίνησε συζητήσεις με τη Γερμανία για την απόκτηση όπλων, χωρίς να αποκρύψει την κίνηση αυτή από τους Βρετανούς. Λίγο αργότερα, άρχισε να τροφοδοτεί τους ναζί με μέταλλα, κυρίως χρώμιο, για την κατασκευή όπλων. Στις 17 Μαρτίου 1942, ο Ινονού τόνισε: «Έχουμε λάβει όλες τις προφυλάξεις. Η πολιτική μας για το μέλλον είναι ανοικτή και σαφής. Θα αγωνισθούμε να μείνουμε έξω από τον πόλεμο. Θα κάνουμε τη δουλειά μας και αν αποδειχθεί αδύνατον να αποφευχθεί ο πόλεμος, θα κάνουμε το καθήκον μας κατά έντιμο τρόπο».

Πάντως, παρασκηνιακά, οι Τούρκοι φαίνεται ότι ακολουθούσαν φιλογερμανική πολιτική. Αυτό προκύπτει τόσο από την παροχή πληροφοριών στους ναζί, όσο και από τις «καλυμμένες» δραστηριότητες σε βάρος των Σοβιετικών. Η είσοδος των Η.Π.Α. στον πόλεμο και η βοήθεια που παρείχαν, μαζί με τη Μ. Βρετανία στην ΕΣΣΔ, δημιούργησε νέους φόβους στους Τούρκους από ενδεχόμενη κυριαρχία της ΕΣΣΔ στην Ανατολική Ευρώπη. Πάντως κάθε νέα εξέλιξη στα πολεμικά μέτωπα, προκαλούσε αυτόματα ανησυχίες στην Τουρκία.

Ακόμα και η απώλεια της Βιρμανίας (σήμ. Μιανμάρ) και της Σιγκαπούρης από τη Μ. Βρετανία, φόβισε τους Τούρκους, που πίστευαν ότι μία εξασθενημένη Βρετανία θα ήταν, πιθανότατα, υποχρεωμένη να υπογράψει ξεχωριστή συνθήκη ειρήνης με τους Γερμανούς, σε βάρος της Τουρκίας. Τον Μάρτιο του 1942, η Τουρκία προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να υπογραφεί συνθήκη για τον τερματισμό του πολέμου. Ωστόσο, στις 30 Απριλίου, εισέπραξε ένα μεγαλοπρεπές «όχι» από τους Βρετανούς.

Οι επιτυχίες των Γερμανών στη Β. Αφρική (προώθηση του Ρόμελ στην Γκαζάλα και κατάληψη του Τομπρούκ) και στο ρωσικό μέτωπο (απώθηση των Ρώσων ανατολικά του Χάρκοβο και κατάληψη της Σεβαστούπολης), τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1942, ήταν επαρκείς λόγοι για τη συνέχιση της τουρκικής αντίστασης στις συμμαχικές πιέσεις. Το καλοκαίρι του 1942, η Τουρκία σύναψε δάνειο 100 εκατομμυρίων μάρκων για την αγορά όπλων από τη Γερμανία. Στις 8 Ιουλίου 1942, πέθανε ο Τούρκος πρωθυπουργός Refik Saydam και τη θέση του κατέλαβε ο Σαράτσογλου, με Υπουργό Εξωτερικών του Νουμάν Μενεμετζίογλου.

Την εποχή αυτή, η Τουρκία διατύπωσε και το περίφημο δόγμα της ενεργού ουδετερότητας, που ήταν δημιούργημα του Μενεμετζίογλου. Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, η τουρκική πολιτική δεν θα έμενε πλέον στη διακήρυξη της θέλησής της να παραμείνει ουδέτερη και στην αναμονή των οποιονδήποτε εξελίξεων. Θα προσπαθούσε επίσης να επηρεάσει τις διεθνείς εξελίξεις προς όφελός της και να αποκτήσει σύγχρονο οπλισμό.

Την πολιτική αυτή, σχολίασε ως εξής ο αξιωματούχος του Foreign Office G.L. Clutton: «Ένας ενεργός ουδέτερος έχει ένα πόδι σε καθεμία από τις δύο πλευρές. Είναι επιτρεπτό γι’ αυτόν να έχει μια συμμαχία με τον ένα εκ των εμπολέμων, εφόσον έχει ένα σύμφωνα φιλίας με τον άλλον. Αυτή η πολιτική επιτρέπει στη χώρα να διατηρήσει την ουδετερότητά της, αλλά συγχρόνως της δίνει τη δυνατότητα να την εξαργυρώσει με την πλευρά οποιονδήποτε των εμπολέμων νικήσει στον πόλεμο. Η πολιτική αυτή επιτρέπει επίσης στην ουδέτερη χώρα να διατηρεί το δικαίωμα ασκήσεως προτιμήσεως υπέρ του ενός ή τον άλλου των εμπολέμων. Υπάρχει κάποιο στοιχείο από τον Γκάντι στην πολιτική αυτή, που βεβαιότατα είναι ανήθικη, αλλά είναι γνήσια τουρκική και η πανουργία και η εξυπνάδα της δεν μπορεί να γίνει παραδεκτή. (Φάκελος Foreign Office, FO 371/R5215/810/44)

Από το καλοκαίρι του 1942, η Τουρκία εξισορρόπησε κατά κάποιον τρόπο τις ιδιαίτερες σχέσεις της με τη Γερμανία, μέσω της αυξημένης ανοχής που έδειχνε στις δραστηριότητες των Βρετανών στο έδαφός της. Ο Βρετανός πρέσβης στην Άγκυρα σερ Χιου Νάτσμπουλ-Χιούγκεσεν, βλέποντας την Τουρκία να κινείται συνεχώς μεταξύ των δύο αντιπάλων, επισημαίνει με τηλεγράφημά του στο Foreign Office (29/8/1942): «Εκτός αν βελτιωθεί η στρατιωτική κατάσταση, είναι δυνατόν να βρεθούμε σύντομα ενώπιον μίας αδέξιας κρίσεως στις σχέσεις Τουρκίας και Γερμανίας, καθώς και Τουρκίας και ημών».

Λίγο αργότερα, ο πρέσβης ενημερώνει τους ανωτέρους του, ότι οι Τούρκοι δεν πρόκειται να συγκινηθούν από τις επικλήσεις οποιασδήποτε πλευράς στο συναίσθημα ή τις άνευ περιεχομένου πιέσεις, παρά μόνο από την απλή δύναμη και το συμφέρον (φάκελος FO371/R6369/381/44).

Οι εδαφικές διεκδικήσεις της Τουρκίας

Σύντομα οι Βρετανοί και οι Γερμανοί, άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η Τουρκία ζητούσε εδαφικά ανταλλάγματα για τις «υπηρεσίες» της. Επίσημα βέβαια, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Τόσο όμως μέσα από τα βρετανικά και γερμανικά αρχεία όσο και από ανεπίσημες μεν, συγκεκριμένες δε, βολιδοσκοπήσεις των Τούρκων, καθίσταται σαφές ότι η γειτονική μας χώρα επιδίωκε να έχει οφέλη, σε βάρος άλλων χωρών.

Σε έκθεση της βρετανικής πρεσβείας στην Άγκυρα προς το Foreign Office, αναφέρεται ως αναμφίβολο γεγονός ότι οι Γερμανοί προσέφεραν γειτονικά εδάφη στην Άγκυρα και συγκεκριμένα το Χαλέπι της Συρίας και ορισμένα από τα ελληνικά νησιά (FO 371/R2363/486/44). O G.L. Clutton, σχολίαζε στις 22/6/1942 «Πιθανότατα, οι Τούρκοι έχουν εδαφικές φιλοδοξίες για τα νησιά του Αιγαίου αλλά, εκτός εάν παίξουν κάποιο ενεργό ρόλο στον πόλεμο, είναι απίθανο να τις δουν να πραγματοποιούνται» (FO 371R/4087/24/44).

Ο φον Πάπεν, είχε εισηγηθεί στον Γερμανό ΥΠΕΞ Ρίμπεντροπ, ήδη από το 1941, να ικανοποιήσουν τις τουρκικές αξιώσεις στη Β. Συρία, ενώ και οι απόψεις του Ρίμπεντροπ για απόδοση στην Τουρκία ελληνικών νησιών του Αιγαίου και τμήματος της Βουλγαρίας, είναι καταγεγραμμένες στα γερμανικά αρχεία.

Σε μνημόνιο που συνέταξε ο Clutton στις 9/9/1942, παραθέτει τις τουρκικές βλέψεις στην Υπερκαυκασία, στα τουρκοϊρανικά σύνορα, στη Μοσούλη, στη Βουλγαρία και στα Δωδεκάνησα, όπου οι Τούρκοι περίμεναν να πάρουν τα περισσότερα από αυτά.

Ειδικά για το Καστελλόριζο, ο φον Πάπεν έγραφε στον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Ερνστ φον Βαϊτζέκερ (1882-1961), ότι βρίσκεται σε απόσταση 3 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές. Επέμενε ότι δεν ήταν απαραίτητο για την ασφάλεια της Ιταλίας και ότι η συνεχιζόμενη κατοχή του νησιού από τους Ιταλούς, «αποτελούσε ύβρη και πρόκληση στην τουρκική κυριαρχία»(!). Η Ιταλία, ισχυριζόταν από την πλευρά της ότι το Καστελλόριζο βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση, γιατί από εκεί θα μπορούσε να βομβαρδιστεί η διώρυγα του Σουέζ ή να αποκλειστούν τα Στενά, ο φον Πάπεν όμως πρόβαλε το επιχείρημα ότι η πόλεμος δεν θα κερδιζόταν στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά στη βρετανική οδική επικοινωνία προς την Ινδία, μέσω Υπεριορδανίας (έτσι ονομαζόταν τότε η Ιορδανία) και Ιράκ.

Ο Θάνος Βερέμης, γράφει στην εισαγωγή του «Επιτήδειου Ουδέτερου» τα εξής ,στηριζόμενος βέβαια σε όσα αποκαλύπτει ο F. Weber στο βιβλίο του:

«Αν η Τουρκία δεν ήταν, παρά τις υποχρεώσεις της, διατεθειμένη να πολεμήσει «για τα γαλάζια μάτια της Πολωνίας», όπως το έθεσε ο Υπουργός Εξωτερικών Σουκρού Σαράτσογλου, τίποτα δεν την υποχρέωνε να ζητάει από τους Γερμανούς και τους Άγγλους τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, εντολή στην Αλβανία, εδαφικές ρυθμίσεις σε βάρος της Βουλγαρίας, έλεγχο του λιμανιού της Θεσσαλονίκης κ.ά. Ο Σαράτσογλου ζητούσε ακόμα από τους Γερμανούς να του αναθέσουν τη φύλαξη της Χίου, Σάμου και Λέσβου, εδάφη της Συρίας, του Ιράκ και της Σοβιετικής Ένωσης και εντολή στη Συρία, το Ιράκ και την Αίγυπτο. Απαιτήσεις δηλαδή που ισοδυναμούσαν με αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του πολέμου

Οι ήττες των Γερμανών στη Β. Αφρική και την ΕΣΣΔ το φθινόπωρο του 1942, άρχισαν να γέρνουν την πλάστιγγα προς την πλευρά των Συμμάχων.

Η Τουρκία δεν μπορούσε πλέον να ισχυριστεί ότι εμποδίζει την κάθοδο των Γερμανών στη Μ. Ανατολή, ενώ ταυτόχρονα η ισχυρή πλέον ΕΣΣΔ, τη φοβίζει περισσότερο από ποτέ. Οι Βρετανοί, προσπάθησαν να πείσουν την Τουρκία για μία ακόμη φορά να μπει στον πόλεμο.

Μάλιστα ο Τσόρτσιλ, που είχε συναντηθεί μυστικά με τον Ρούζβελτ στην Καζαμπλάνκα (14/1/1943), επισκέφθηκε τα Άδανα (30 και 31 Ιανουαρίου 1943), για συζητήσεις με την τουρκική ηγεσία. Η «Επιχείρηση Τόλμη» (Operation Hardihood), που συμφωνήθηκε τότε, δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην πράξη, λόγω της τουρκικής κωλυσιεργίας. Ο Βρετανός πρέσβης στην Άγκυρα, «είχε παραιτηθεί πλέον τελείως με αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι απλώς δεν ακούν ό, τι δεν θέλουν ν’ ακούσουν. (FO 371/R5366/55/44). Το δεύτερο μέτωπο που ήθελε ν’ ανοίξει ο Τσόρτσιλ στην Ευρώπη, έμεινε κλειστό. Στις 3/9/1943 η Ιταλία συνθηκολόγησε. Ο Τσόρτσιλ σκέφτηκε όταν ήταν ιδανική ευκαιρία να καταλάβει τα Δωδεκάνησα, που βρίσκονταν υπό ιταλική κατοχή από το 1911. Παρά το γεγονός ότι αρχικά τα Δωδεκάνησα παραδόθηκαν στους Συμμάχους, οι Γερμανοί τα κατέλαβαν (22/11/1943). Η Τουρκία τότε, πρόσφερε σημαντική βοήθεια στους Έλληνες (του Ιερού Λόχου) και τους Βρετανούς καταδρομείς. Με αλιευτικά και άλλα σκάφη της, μεταφέρθηκαν στις τουρκικές ακτές.

Ωστόσο, οι πιέσεις προς την Τουρκία (όπως για την παραχώρηση αεροδρομίων στους Συμμάχους), συνεχίζονταν.

Ο Ίντεν συναντήθηκε στο Κάιρο με τον Μενεμετζίογλου και άλλους Τούρκους αξιωματούχους (5-7/11/1943). Μετά το τέλος των συνομιλιών τηλεγράφησε στον Τσόρτσιλ:

«Τα επιχειρήματα μου ήταν ελάχιστα αποτελεσματικά δεδομένου ότι τόσο ο (Τούρκος) Υπουργός Εξωτερικών όσο και ο γ.γ. (τον ΥΠΕΞ) Ατσικαλίν, εφαίνοντο να είναι ιδιαίτερα κουφοί.Όταν αναγκάσθηκα τελικώς να στραφώ προς έναν νεότερο (Τούρκο) αξιωματούχο παρουσίασε και αυτός την ίδια δυσκολία να ακούσει ό, τι του έλεγα. Κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο κουφός όσο ένας Τούρκος που δεν θέλει να πεισθεί». Παρά τις έμμεσες απειλές του Ίντεν, οι Τούρκοι, έμειναν στις καλές προθέσεις και δεν «μπήκαν» στον πόλεμο. Στη διάσκεψη της Τεχεράνης, μεταξύ Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν (28/11-1/12/1943), ο Βρετανός ηγέτης έθεσε μετ’ επιτάσεως το θέμα της εισόδου της Τουρκίας στον πόλεμο. Ο Ρούσβελτ αντιδρούσε, θέτοντας ως βασικό στόχο την απόβαση στην Νορμανδία. Ο Τσόρτσιλ συναντήθηκε με τον Ινονού στο Κάιρο, στις 4/12/1943, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Στα απομνημονεύματά του, γράφει:

«Όταν ζητούσαμε από τους Τούρκους να δώσουν μια ευρύτερη ερμηνεία στην ουδετερότητά τους, παραχωρώντας τις αεροπορικές τους βάσεις απαντούσαν:

«Α, όχι! Δεν δεχόμαστε να παίξουμε παθητικό ρόλο».

Όταν πάλι τους ζητούσαμε να μπουν αποφασιστικά στον πόλεμο, αναφωνούσαν: «Α, όχι! Δεν είμαστε αρκετά εξοπλισμένοι». Οι Τσόρτσιλ, έδωσε στους Τούρκους ως καταληκτική ημερομηνία για την είσοδό τους στον πόλεμο, την 15η Φεβρουαρίου 1944.

Ο Μενεμετζίογλου, ενημέρωσε λεπτομερώς τον Γερμανό πρέσβη φον Πάπεν (!) για τα αποτελέσματα της διάσκεψης του Καΐρου. Ο Γερμανός του είπε ότι η άφιξη έστω και ενός συμμαχικού αεροπλάνου σε τουρκικό αεροδρόμιο, θα σήμαινε άμεση κήρυξη του πολέμου στην Τουρκία από τη Γερμανία.

Η Τουρκία, συνέχισε να κωλυσιεργεί και στις 12/12/1943, ζήτησε από την Μ. Βρετανία 126 αεροσκάφη Σπιτφάιρ, 500 άρματα μάχης Σέρμαν και 68.000 τόνους καυσίμων! Η Τουρκία ήταν μία εξοργιστική υπόθεση, έγραψε το F.O. στον πρέσβη του στην Άγκυρα…

Να θυμίσουμε, ότι η επίσης ουδέτερη Πορτογαλία, πρόσφερε χωρίς ανταλλάγματα στους Συμμάχους, τα στρατηγικής σημασίας αεροδρόμια των Αζορών, στις 12 Οκτωβρίου 1943…

Στο τέλος Φεβρουαρίου 1944, οι βρετανοτουρκικές συζητήσεις, σε επίπεδο επιτελών, διακόπηκαν απότομα.

Στις 25/3/1944, ο Τσόρτσιλ σε ομιλία του στη Βουλή, επέκρινε έντονα την Τουρκία και ανακοίνωσε τη διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας προς αυτή.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Μετά την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία, ο ντε Γκολ σχημάτισε κυβέρνηση ενώ οι χώρες που κατείχαν οι δυνάμεις του Άξονα, ελευθερώνονταν η μία μετά την άλλη. Στις 4 Φεβρουαρίου 1945, έγινε η ιστορική διάσκεψη της Γιάλτας. Η Τουρκία, που είχε διακόψει τις διπλωματικές της σχέσεις με τους ναζί στις 2/8/1944, στις 23 Φεβρουαρίου 1945 (!) κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία. Την ίδια μέρα, κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και η Ουρουγουάη… Βέβαια, στη ζωή ποτέ δεν είναι αργά. Θα μπορούσε η Τουρκία να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία και μετά την αυτοκτονία Χίτλερ (30/4/1945) και την ύψωση από τους Σοβιετικούς της σημαίας τους στο Ράιχσταγκ…

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
https://www.protothema.gr/stories/article/941734/o-epitideios-oudeteros-i-tourkia-ston-v-pagosmio-polemo/
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΚΥΠΡΟΣ : ''ΒΑΡΙΔΙ'' η ΓΕΩΠΟΛΙΤΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ;

Του Άγγελου Συρίγου
αναπληρωτή καθηγητή διεθνούς δικαίου και εξωτερικής πολιτικής στο Πάντειο πανεπιστήμιο.  

Στα ελληνικά ΜΜΕ επικρατεί η αντίληψη ότι το Κυπριακό "δεν πουλάει". Είναι, επίσης, γεγονός ότι κανείς δεν θυμάται ποιος γύρος συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού είναι ο τρέχων, ή τι ακριβώς συζητήθηκε με τον προηγούμενο ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Τα 45 χρόνια έχουν προκαλέσει κόπωση όχι μόνο στην ελλαδική κοινή γνώμη, αλλά και διεθνώς. Η διεθνής επιθεώρηση Jane’s Foreign Report είχε χαρακτηρίσει το Κυπριακό ως την «πιο βαρετή διεθνής διαφορά στον κόσμο».

Τα κράτη, όμως, κινούνται όχι με βάση την όποια κόπωση της κοινής γνώμης τους, λόγω της πολυετούς εκκρεμότητας, αλλά από τη σημασία που έχει η εκκρεμότητα για τα εθνικά και κρατικά συμφέροντα. Ας θέσουμε, λοιπόν, ευθέως το ερώτημα: Ως Ελλάδα μας ενδιαφέρει η Κύπρος και κατ' επέκτασιν το Κυπριακό; Μία πρώτη απάντηση δίνει το γεγονός ότι το Κυπριακό είναι το μοναδικό θέμα που απασχολεί συνεχώς από το 1955 την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Γιατί η ελληνική εξωτερική πολιτική ασχολείται; Από το σύνολο των υπό διαπραγμάτευση θεμάτων για το Κυπριακό, η Ελλάδα, ως μία από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει νομική-θεσμική αρμοδιότητα να λάβει θέση μόνον για το ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Προφανώς, δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που η ελληνική εξωτερική πολιτική ασχολείται με το Κυπριακό. Εκτός από τη νομική διάσταση, υπάρχει η εθνική διάσταση. Υπάρχει το συναίσθημα που εδράζεται στον εθνικό δεσμό.

Οι Ελλαδίτες συνεχίζουν να αντιλαμβάνονται τους Ελληνοκύπριους σαν κλαδί του Ελληνισμού. Ως εκ τούτου νοιώθουν υποχρέωση να στέκονται στο πλευρό τους. Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να αναφερθεί ότι έχουν γίνει συστηματικές προσπάθειες τις τελευταίες δεκαετίες με σκοπό να σπάσουν ή τουλάχιστον να αφυδατώσουν αυτό τον εθνικό δεσμό.

Ο εθνικός δεσμός

 

Τα επιχειρήματα όσων πρωτοστατών σ' αυτή την προσπάθεια μπορούν να συνοψισθούν ως εξής: «Κάναμε τα λάθη μας ως Ελλάδα στο παρελθόν, αλλά επανορθώσαμε με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος, διαφορετικό από την Ελλάδα. Δεν πρέπει να ενδιαφέρει εμάς σήμερα ποια λύση θα δοθεί στην Κύπρο. Αυτό είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των Κυπρίων».

 
Στο επιχείρημα αυτό θα απαντήσω, ξεκινώντας λίγο ανάποδα, βλέποντας πως προσεγγίζει η Τουρκία το Κυπριακό. Όλα τα μεγέθη του νησιού (πληθυσμιακά, οικονομικά κλπ) είναι ασήμαντα εάν συγκριθούν με τα τουρκικά. Η Κύπρος αποκτά γεωπολιτική σημασία για την Τουρκία, λόγω της θέσης της και πολύ περισσότερο, επειδή η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της είναι Έλληνες.
Οι Τούρκοι δεν επιθυμούν να "περικυκλωθούν" στο μεσογειακό θαλάσσιο μέτωπό τους από το ελληνικό έθνος. Αυτή την αντίληψη είχαν οι κεμαλικοί από το 1956. Τα ίδια συνεχίζουν και οι ισλαμιστές του Ερντογάν που εξαίρεσαν Ελλάδα και Κύπρο από την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» και που το τελευταίο διάστημα έχουν περικυκλώσει με πολεμικά πλοία τη Μεγαλόνησο, με σκοπό να ακυρώσουν το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Επομένως, η Τουρκία τηρεί την στάση που τηρεί έναντι της Κύπρου, κυρίως επειδή εκεί κατοικούν Έλληνες. Όπως, μάλιστα, έχει γράψει ο Νταβούτογλου, αλλά και όπως έχουν πει πολύ πριν από αυτόν αρκετοί Τούρκοι αξιωματούχοι, το τουρκικό ενδιαφέρον για την Κύπρο δεν οφείλεται στην ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων. Οφείλεται στη γεωπολιτική σημασία της. Όπως χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί, εάν δεν υπήρχαν Τουρκοκύπριοι, θα έπρεπε η Άγκυρα να τους εφεύρει!

Θέλουμε ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο;

 

Κατόπιν αυτών, ας επιστρέψουμε σε μία πιο ορθόδοξη θεώρηση. Πρέπει να αναρωτηθούμε ως Ελλάδα για τον ρόλο που επιθυμούμε να παίξουμε στην ευρύτερη περιοχή. Ένα κράτος αναβαθμίζεται γεωπολιτικά, όταν μπορεί να ασκεί επιρροή πέραν των συνόρων του. Εάν η επιρροή του φθάνει στο σημείο να επηρεάζει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής καθίσταται υπολογίσιμος ως παίκτης και επιθυμητός ως σύμμαχος. Η Ελλάδα επιδιώκει αυτόν τον ρόλο;
Ο κυπριακός Ελληνισμός επιτρέπει στην Ελλάδα να προεκταθεί στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου, σε μία θαλάσσια περιοχή κρίσιμης σημασίας και από γεωπολιτικής και από γεωοικονομικής θεώρησης. Εκτός αυτού, η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας θα ήταν χρήσιμη και στην προσπάθειά της να εξισορροπήσουμε την διεθνή απαξίωση που υπέστη η χώρα τα τελευταία χρόνια. Μοναδική περίπτωση που μας είδε διαφορετικά το διεθνές σύστημα ήταν όταν προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε κάποιον περιφερειακό ρόλο σε συνδυασμό με την Κύπρο: Αναφέρομαι στα τρίγωνα: Ελλάδα-Κύπρος με Ισραήλ, Ελλάδα-Κύπρος με Αίγυπτο και τελευταία Ελλάδα-Κύπρος με Ιορδανία.
Εδώ πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι μόνον η ανεύρεση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων στην ΑΟΖ του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου καταδεικνύει ότι τα επόμενα 10 χρόνια η Ανατολική Μεσόγειος θα αλλάξει ριζικά. Μείζον ζήτημα θα είναι και συνθήκες εξόρυξης ειδικά από την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και ο τρόπος μεταφοράς των ενεργειακών πόρων στη διεθνή αγορά.

Το Κυπριακό, αν και μοιάζει απομονωμένο από τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη, στην πραγματικότητα είναι άμεσα συνδεδεμένο με αυτές. Η Τουρκία αμφισβήτησε όλο το νομικό καθεστώς του Αιγαίου το 1973, αλλά ήγειρε ενεργά τις επεκτατικές διεκδικήσεις της μετά το 1974, σε άμεση συνάρτηση με την εισβολή της στην Κύπρο.

Το τόξο Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη

 

Τα θέματα του Αιγαίου ετέθησαν εν πολλοίς ως αντίβαρο στις εξελίξεις στη Μεγαλόνησο. Μπορεί αργότερα να απέκτησαν αυτονομία, αλλά στη βάση τους εξακολουθούν να συνδέονται άρρηκτα με το Κυπριακό. Θα είναι αδύνατον να υπάρξει οριστική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, χωρίς λύση και του Κυπριακού. Το "βαρετό" Κυπριακό, λοιπόν, είναι έτοιμο για μία ακόμα φορά να εισέλθει σε φάση διαπραγματεύσεων με σκοπό την εξεύρεση λύσεως. Μπορεί προς το παρόν ο νέος κύκλος διαπραγματεύσεων να μην έχει αρχίσει, αλλά είναι δεδομένο πως στο παρασκήνιο υπάρχει κινητικότητα για να ξαναμπεί το νερό στο αυλάκι.
Είναι σαφές πως το Κυπριακό αφορά πρωτίστως τα άμεσα θύματα της τουρκικής πολιτικής: τους Έλληνες της Κύπρου. Ενδιαφέρει, όμως, κατά μείζονα βαθμό και την Ελλάδα. Η ηγεσία της Κύπρου διαχειρίζεται ένα θέμα που ξεπερνά τα όρια του νησιού και συνδέεται με την ασφάλεια όλου του Ελληνισμού. Η ειρήνη στο Αιγαίο περνάει από την ειρήνη στην Κύπρο.
Αντιστοίχως, μία κακή λύση στην Κύπρο θα έχει άμεσες συνέπειες στο Αιγαίο και στη Θράκη. Ίσως να μην επιτρέπεται η Αθήνα να την εκφράσει δημοσίως, αλλά καλείται να έχει ισχυρή άποψη για το πλαίσιο λύσεως του Κυπριακού που βρίσκεται στο τραπέζι. Με αυτή την έννοια, το πλαίσιο και οι επιμέρους πτυχές πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο συστηματικής συζήτησης εντός του άξονα Αθήνα-Λευκωσία.


SLPRESS
https://slpress.gr/ethnika/kypros-quot-varidi-quot-i-geopolitiko-pleonektima-gia-ton-ellinismo/ 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : Ο 98ΧΡΟΝΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΜΑΣ, ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ε.α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΡΚΑΣ

Ο Στρατηγός Κόρκας Κωνσταντίνος του Αθανασίου γεννήθηκε στο χωριό Πουλίτσα Κορινθίας το έτος 1921. Αποφοίτησε από τη ΣΣΕ το 1943 με το βαθμό του Ανθλγού (ΠΖ). Απεστρατεύθη το 1980 με το βαθμό του Αντιστρατήγου και με τον τίτλο του Επίτιμου Διοικητού της 1ης Στρατιάς. 

Διοίκησε : - 

Τον 14 ΛΟΚ (1947 – 49) - 

Τη Γ΄ ΜΑΚ (1954 – 55) - 

Το 3ο ΣΠ «ΡΙΜΙΝΙ» (1971 – 72) - 

Την ΧΙ ΜΠ (1973 – 74) - 

Το Β΄ ΣΣ το 1974-1976 - 

Το Δ΄ ΣΣ του οποίου υπήρξε ο πρώτος διοικητής το 1976 και τέλος - 

Την 1η Στρατιά . 

Υπηρέτησε ως αξιωματικός του: - 

Μ.Ο. 4 - 133 Δύναμης το 1944. - 

Στο ΝΑΤΟ LSE το 1955 – 57. - 

Ως ΑΚΕΔ Βουκουρεστίου–Βουδαπέστης το 1968–70 - 

Ως Α΄ Υ/ΓΕΣ το 1977 και - Ως ΓΕΠΣ/ΓΕΣ το 1979 – 80. 

Έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της Κρήτης (1941) , της Β. Αφρικής (1942-43), στα νησιά του Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα (1943 – 45) και τέλος στις επιχειρήσεις της περιόδου 1947 – 49 όπου και τραυματίσθηκε δύο φορές. 

Τιμήθηκε με τις εξής ηθικές αμοιβές : 

α. Προαγωγή επ΄ ανδραγαθία. 

β. Χρυσό Σταυρό Φοίνικα μετά Ξιφών. 

γ. Χρυσό Σταυρό Βασιλικού Τάγματος Γεωργίου Α΄. 

δ. Σταυρό Ταξιαρχών Βασιλικού Τάγματος Φοίνικος. 

ε. Σταυρός Ταξιαρχών Τάγματος Γεωργίου Α΄. 

στ. Χρυσόν Αριστείον Ανδρείας (εξάκις) 

ζ. Πολεμικό Σταυρό Β΄ Τάξεως. 

η. Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως (επτάκις) 

θ. Μετάλλιο Εξαιρέτου πράξεων (Τρις) 

ι. Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β΄ Τάξεως 

ια. Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ΄ Τάξεως. 

ιβ. Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου 1940 – 41.
ιγ. Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου 1941 – 45 

ιδ. Βρετανικό Μετάλλιο Ανδρείας 

ιε. Ανώτατο Παράσημο Εθνικής Αξίας της Γαλλίας. 

Φοίτησε στις σχολές και κέντρα εκπαιδεύσεως : - 

Του όπλου του, - Στη Σχ.ΠΖ Αγγλίας και ΗΠΑ - 

Στη Σχολή Διοικήσεως και Επιτελών ΗΠΑ - 

Στην ΑΣΠ και στη ΣΕΘΑ. 

Πλέον αυτών είναι απόφοιτος της Βιομηχανικής Σχολής Ενόπλων Δυνάμεων ΗΠΑ. 

Γνωρίζει πολύ καλά την Αγγλική γλώσσα. Είναι έγγαμος με μία κόρη και διαμένει στο Νέο Ψυχικό Αττικής.

Λίγα λόγια για τον Ιερό Λόχο. 

Είναι γνωστό κάθε φορά που συγκλονίζουν την Ελλάδα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, ηρωικά ή τραγικά, γεννιέται κι ένας «Ιερός Λόχος». 

Το 376 π.Χ. ο Επαμεινώνδας δημιούργησε τον πρώτο στην ιστορία μας Ιερό Λόχο, ο οποίος καταστράφηκε ολοσχερώς το 338 π.Χ. στη μάχη της Χαιρώνειας. 

Το 1821, στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες 500 σπουδαστές συγκρότησαν τον δεύτερο στην ιστορία Ιερό Λόχο ο οποίος ενίσχυσε τον αγώνα του Αλέξανδρου Υψηλάντη στη περιοχή της Φωξάνης. Ο Λόχος αυτός αποδεκατίσθηκε από τους Τούρκους στις 7 Ιουν 1821 στο Δραγατσάνι όπου έπεσαν 200 καιαιχμαλωτίσθηκαν 40 

Τέλος μετά τις επιχειρήσεις του πολέμου 40-41, ακολούθησε μια μικρή παύση και μετά η φλόγα για την επανάκτηση της Ελευθερίας άναψε παντού, στα βουνά και στις πόλεις στην Ελλάδα, αλλά και στη Μέση Ανατολή, όπου είχαν καταφύγει όσοι μπόρεσαν, αξκοί και όχι μόνο, για τη συνέχιση του αγώνα. 

Η κατάσταση στην Ευρώπη είχε κριθεί πλην της Μ. Βρετανίας. 

Τα Βαλκάνια κατείχοντο και αυτά πλην της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας.
Στη Βόρειο Αφρική μετά βίας αναχαιτίζετο ο Ρόμμελ, 100 χλμ. δυτικά της Αλεξάνδρειας, στο Ελ Αλαμέιν. 

Στη Ρωσία οι Γερμανικές δυνάμεις είχαν ανακόψει την επιθετική τους προσπάθεια πριν από το Στάλιγκραντ. 

Αυτή ήταν η γενική κατάσταση των επιχειρήσεων, λίγο πριν τη σχεδιαζόμενη αντεπίθεση των Συμμαχικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής. 

Στα πλαίσια αυτής της επιχείρησης των συμμαχικών δυνάμεων προέκυψε η ανάγκη της συγκρότησης κατάλληλης μονάδας για την εκτέλεση εξειδικευμένων αποστολών κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες καιρού και εδάφους. Ακόμη και για ενέργειες στη θάλασσα και από τον αέρα. 

Έτσι δημιουργήθηκε ο τρίτος Ιερός Λόχος στην Αίγυπτο, τον Αύγουστο του 1942, με διοικητή το πολύπειρο Συν/ρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε, που με τη γενναιότητά του και τη βαθιά πατριωτική συμπεριφορά τον οδήγησε σε νίκες και δόξες. 

Όμως κάθε προσπάθεια αναφοράς στον 3ο Ιερό Λόχο εκ μέρους μου εκτιμώ ότι δεν θα μπορούσε να μεταφέρει τα στοιχεία όπως αυτά μπορεί να μας τα παρουσιάσουν οι άνθρωποι που έζησαν οι ίδιοι τα γεγονότα. 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ