ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821 : Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΟΥΛΙΝΙΤΣΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1821

Γράφουν οι:  

Γεώργιος  Κουρκούτας

Φιλόλογος – Ιστορικός ερευνητής

Χρυσοβαλάντης  Δημητρόπουλος

MSc Δάσκαλος- Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Λάλα

Δημοτικό Τραγούδι
για την Μάχη της Αγουλινίτσας
 
Το μάθατε τι έγινε μες στην Αγουλινίτσα;
Χίλιοι Λαλαίοι πλάκωσαν, χίλιοι καβαλαραίοι.
Μπροστά παγαίνει ο Μουσταφάς και πίσω ο Σαΐτης
και παρά πίσω λεμπεσουριά, χίλιοι Αρβανίτες.
Αλέξης σαν το έμαθε, τ’ ασκέρι του συνάζει
μες το Κλειδί επιάσανε, τους Τούρκους καρτερούνε.
Οι Τούρκοι πισωστρίψανε για την Αγουλινίτσα.
Βρίσκουν τα σπίτια τους κλειστά, κλειστά, αρματωμένα.
Κι ο Μοσχούλας φώναξε, ψηλή φωνή τους βάνει.
-Σαΐτη, απάνου κόπιασε, να φάτε και να πιούτε.
Μια μπαταριά τους έριξε, και φόνευσε καμπόσους.

Τι προηγήθηκε από αυτήν την κομβική

για την Ηλεία σύγκρουση

Με το που ξεσπά στο τελευταίο 5ήμερο του Μαρτίου 1821 και στην Ηλεία η Επανάσταση,  συνέβησαν ως τουρκικές αντιδράσεις δύο γεγονότα άκρως διαφορετικά.  

1. Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι της περιοχής έσπευσαν να βρούνε καταφύγιο σε οχυρές θέσεις, αντιλαμβανόμενοι την αδυναμία τους να ξεπεράσουν στρατιωτικά τους Έλληνες επαναστάτες. Οι μεν Τούρκοι του Φαναρίου (ορεινής Ολυμπίας), ένοπλοι και γυναικόπαιδα, κατευθύνθηκαν προς την Αρκαδία, με προορισμό τα φρούρια της Καρύταινας ή της Τριπολιτσάς, οι δε Γαστουναίοι Τούρκοι, που ήλεγχαν οικονομικά το μέγιστο μέρος του Ηλειακού κάμπου, έτρεξαν να κλειστούν στο ιστορικό, αλλά παλαιό και κακώς συντηρημένο Κάστρο του Χλεμουτσίου. 

      Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι Φαναρίτες Τούρκοι δέχθηκαν την συντονισμένη επίθεση ελληνικών ενόπλων ομάδων στην διαδρομή Ανδρίτσαινας- Καρύταινας, με κύριο σημείο την μάχη των Στενών του Αγίου Αθανασίου Καρύταινας, όπου στις 27 Μαρτίου 1821 έλαβε χώρα η 1^η εκ του συστάδην μάχη Ελλήνων και Τούρκων, με τους τελευταίους να έχουν μεγάλες απώλειες  στην απόπειρά τους να διαβούν τα φουσκωμένα (λόγω εποχής) νερά του Αλφειού ποταμού. Κατέφυγαν οι διασωθέντες στην Καρύταινα, αλλά και αυτήν στην συνέχεια θα αφήσουν οι Τούρκοι, για να πάνε να βρούνε καταφύγιο στην Τριπολιτσά.  

      Οι Τούρκοι όμως της Γαστούνης βρέθηκαν στον κλοιό ελληνική πολιορκίας, που συντόνιζαν γνωστοί ηγήτορες του Αγώνος στην Ηλεία, όπως ο Γ. Σισίνης, Χ. Βιλαέτης, Κ. Ανδραβιδιώτης, Δ. Ζαροκανέλλος και άλλοι. Από την δύσκολη θέση τους κλεισμένους στο Χλεμούτσι Τούρκους θα βγάλουν οι Λαλαίοι Τουρκαλβανοί, που θα επιτεθούν και θα λύσουν την πολιορκία. Μάλιστα στα γεγονότα εκείνων των ημερών θα τραυματιστεί στο χέρι και ο οπλαρχηγός του Πύργου Χαράλαμπος Βιλαέτης. Η λύση της πολιορκίας θα είναι η πρώτη μεγάλη ήττα των Ηλείων Επαναστατών.  

2. Η παρουσία των Λαλαίων Τουρκαλβανών, έμπειρων πολεμιστών  του Σουλτάνου, οι οποίοι, την εποχή εκείνη,  θεωρούνταν «τα καλύτερα ντουφέκια του Μοριά», σε πολλές μάχες από τον Μάρτιο ήδη, θα είναι το 2^ο γεγονός που θα διαφοροποιεί την Ηλεία από τα άλλα μέρη της Πελοποννήσου. Οι εν λόγω ένοπλοι είναι οι μόνοι που δεν κλείστηκαν σε κάστρα ή έμειναν σε οχυρές θέσεις, καθώς αισθάνονταν μεγάλη αυτοπεποίθηση για την αξία τους. Επιτέθηκαν, όπως είπαμε, στο πολιορκημένο από τους Έλληνες Χλεμούτσι και πέτυχαν τον σκοπό τους. Επιτίθονταν σε χριστιανικά χωριά τρομοκρατώντας. Στις 3 Απριλίου επιτέθηκαν στον Πύργο, τον οποίον, εν μέρει, κατέστρεψαν.  

      Στο τρίτο δεκαήμερο του Απριλίου 1821 οι Τουρκαλβανοί του Λάλα θα κατευθυνθούν προς τα μεσσηνιακά οχυρά, όπου είχαν κλειστεί οι εν Μεσσηνία ομόπιστοί τους. Τότε, σύμφωνα με τον ιστορικό συγγραφέα του 19ου αιώνα, Φιλικό και σύγχρονο  με τα γεγονότα  Ιωάννη Φιλήμονα, «αλαζονευόμενοι και εύλογα από τις μέχρι τότε επιτυχίες τους, αποφάσισαν να λεηλατήσουν και την κωμόπολη Έλος (Αγουλινίτσα), η οποία βρισκόταν στις εκβολές του Αλφειού και η οποία είχε μεγάλη λιμνοθάλασσα με πολλή αλιεία.  Στην διαδρομή, περνώντας τον Αλφειό ποταμό,  θα βρεθούν μπροστά στην επαναστατική εστία της Αγουλινίτσας, όπου πολεμικά κυριαρχούσε η μορφή του Φιλικού Αλεξίου Μοσχούλα, ο οποίος είχε λάβει μέρος στην μάχη του Πύργου προ 3 εβδομάδων.  

Η Μάχη της Αγουλινίτσας

24^η Απριλίου 1821, Κυριακή των Μυροφόρων: κομβική ημερομηνία για τις εξελίξεις στην Ηλεία. Ένας (1) μήνας, περίπου, από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της 25^ης Μαρτίου 1821, μία (1) ημέρα μετά από τη θρυλική μάχη της Αλαμάνας και την ίδια ακριβώς ημέρα με τον φρικτό πλην ηρωικό θάνατο του Αθανασίου Διάκου δια ανασκολοπισμού, διεξήχθη η νικηφόρα μάχη της Αγουλινίτσας, η οποία αποτέλεσε την πρώτη, μέχρι τότε, ήττα των Λαλαίων Τουρκαλβανών. Στη μάχη αυτή ο Αλέξης Μοσχούλας, στρατηγός του Αγώνα, μυημένο μέλος της Φιλικής Εταιρείας (από τον Αναγνωσταρά, στην Κωνσταντινούπολη, στις 6 Αυγούστου 1818), οπλαρχηγός και προεστός της Αγουλινίτσας και στενός φίλος του Παπαφλέσσα και του Κολοκοτρώνη, επικεφαλής εξήντα (60) παλικαριών από τον Πύργο (Αναγνώστης Παπασταθόπουλος, οι αδελφοί Πέτρος και Γεώργιος Μήτζου, ο Ιωάννης Διάκος (ο επονομαζόμενος και «Ζορμπάς»), κ.α.), την Αγουλινίτσα (Αλέξης Καίσαρης, Αυγερινός Καίσαρης, Βασίλειος Αποστολόπουλος, Παναγιώτης Βλάσης, Αντώνιος Βρισιώτης, Αναστάσιος Γιαννακόπουλος, Δημήτριος Γιαννόπουλος, Δημήτριος Κατζημπούμπας, Δημήτριος Κόκκινος, κ.α.), και άλλων (Τάσος Λελούδας, Αθανάσιος Γρηγορόπουλος, κα) και με τη βοήθεια του Αμβρόσιου Φραντζή, Πρωτοσύγκελου της Μητρόπολης  Χριστιανουπόλεως, και των εκ Κυπαρισσίας οπλαρχηγών Δημητρίου Κινά, Αναγνώστη Ντονά και Ιωάννη Κολίρη (ειδοποιηθέντες στη θέση «Κλειδί» Καϊάφα, όπου είχαν οχυρωθεί, από τον Σπήλιο Μοσχούλα, αδελφό του Αλέξη Μοσχούλα, και τον Γ. Παπαζαφειρόπουλο, οι οποίοι έσπευσαν εκεί με… μονόξυλα)  κατάφερε να αποκρούσει την άγρια επίθεση τετρακοσίων (400) Λαλαίων Τουρκαλβανών και να τους τρέψει σε άτακτη φυγή. Σε αυτό δε το στενό, με την ονομασία «Αϊ –Γιάννης», οι Έλληνες συνέλαβαν ζωντανούς δεκατρείς (13) Τουρκαλβανούς, ενώ φόνευσαν εννέα (9). Από τους τελευταίους, δε, στην προσπάθειά τους να περάσουν το ποτάμι, σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν, ακόμα εξήντα τρεις (63). Από τους δικούς μας, εφονεύθησαν 7 και πληγώθηκαν 4 Αγουλινιτσαίοι (καθώς και ο φιλέλληνας Γάλλος αξιωματικός Μιτενζακούρ), ενώ πολλά όπλα, άλογα και σημαίες περιήλθαν ως λάφυρα στα χέρια των Ελλήνων.

Η σημαντικότατη αυτή νίκη των Ελλήνων, κατά γενική ομολογία, αναπτέρωσε το φρόνημα των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής και απέδειξε ότι, οι μέχρι τότε αήττητοι Λαλαίοι Τουρκαλβανοί, δεν ήταν πλέον οι αγέρωχοι και ακαταμάχητοι κυρίαρχοι της Ηλείας. Παράλληλα δε, αποτέλεσε και το έναυσμα για την περαιτέρω ένωση των Ελλήνων απέναντι στον κοινό εχθρό, γεγονός που, στις 13 Ιουνίου του ιδίου έτους, οδήγησε στη λαμπρή νίκη στο Πούσι και την οριστική φυγή των άγριων Τουρκαλβανών από το Λάλα και την Ηλεία.

      2022: 201 χρόνια μετά, χάρις σε αυτούς τους ανθρώπους, επώνυμους και ανώνυμους, Φιλικούς και μη, μπορούμε και γιορτάζουμε την πολύτιμή -πλην πολυαίματη- ελευθερία και ανεξαρτησία μας. Αποδίδουμε αιώνια τιμή και ευγνωμοσύνη σε όσους αγωνίστηκαν για τη δημιουργία ενός ελεύθερου, ανεξάρτητου και σύγχρονου κράτους, θυμίζοντας και στη διεθνή κοινότητα τη σημασία αυτού του αγώνα των Ελλήνων. Και, σε αυτόν τον αγώνα, οι Ηλείοι αγωνιστές κατέχουν το δικό τους  ξεχωριστό και απόρθητο ταμπούρι και μετερίζι, το δικό τους αξιόλογο μερίδιο προσφοράς και θυσίας στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!

http://anastasiosk.blogspot.com/2021/04/200-h-maxh-24-1821.html

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΣΦΑΚΤΗΡΙΑΣ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1825

Το μεσημέρι της 26ης Απριλίου 1825, δύο κανονιές έδωσαν το σύνθημα για την συντονισμένη επιχείρηση κατά της Σφακτηρίας και του Νεοκάστρου. Από τα εχθρικά καράβια, έφθαναν βάρκες στην στεριά και αφού γέμιζαν με στρατιώτες, ξαναγύριζαν πίσω στα καράβια. Μόλις τα τούρκικα καράβια γέμιζαν στρατιώτες, κινούνταν προς την Σφακτηρία. Επάνω στο νησί οι Έλληνες είχαν τοποθετήσει μόνο 6 κανόνια στραμμένα προς το στόμιο του λιμανιού με λίγους στρατιώτες.
Όταν ο Αναγνωσταράς που ήταν στο νησί αντιλήφθηκε τα εχθρικά καράβια να πλησιάζουν, ζήτησε από τον Μακρυγιάννη να πάει εκεί με τους άνδρες του, αλλά και ενισχύσεις από το Παλαιό Ναβαρίνο. Όμως οι υπερασπιστές του Νεοκάστρου, μόλις έμαθαν ότι ο Μακρυγιάννης σκόπευε να πάει στην Σφακτηρία δεν τον άφησαν, λέγοντας του ότι εάν φύγει θα έφευγαν και αυτοί. Τότε ο φρούραρχος έγραψε στον Αναγνωσταρά ότι δεν αφήνει τον Μακρυγιάννη και αντί αυτού εστάλη στο νησί ο Τζόκρης και ο Σταύρος Σαῒνης με μερικούς άνδρες. Ενισχύσεις στο νησί έστειλε και ο Χατζηχρήστος, που βρισκόταν στο Παλαιό Ναβαρίνο.
Ενώ συνέβαιναν αυτά, τα τούρκικα καράβια άρχισαν να κανονιοβολούν τους υπερασπιστές του νησιού που δεν είχαν ακόμη προλάβει να οχυρωθούν. Συγχρόνως, έστειλαν βάρκες με στρατιώτες υπό τον Σουλεϊμάν πασά και του αποβίβασαν. Μετά τις μάχες που διεξήχθησαν πολλοί από τους υπερασπιστές του νησιού σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι που βρίσκονταν προς την πλευρά του Παλαιού Ναβαρίνου, κατόρθωσαν να διαφύγουν.
Όταν μερικοί έπεσαν στην θάλασσα για να γλιτώσουν, οι περισσότεροι πνίγηκαν. Μόνο μικρές ομάδες Ελλήνων κατόρθωσαν να κρατήσουν σταθερά τις θέσεις τους, προξενώντας μεγάλη φθορά στους εχθρούς, που οδηγούμενοι από ευρωπαίους αξιωματικούς έκαναν επιθέσεις με εφ’ όπλου λόγχη.
Ανάμεσα στους άνδρες που έπεσαν νεκροί στο νησί ήταν οι Αναγνωσταράς, Τσαμαδός, Σαῒνης, Σίμος, ο Ιταλός Σανταρόζα, και άλλοι. Πολλοί ναύτες, αναζητώντας τις βάρκες τους που ήταν ανάμεσα στα βράχια κατόρθωσαν να διαφύγουν προς τα οκτώ ελληνικά καράβια που ήταν μέσα στον όρμο.
Όταν οι υπερασπιστές του Νεοκάστρου διαπίστωσαν τον άνισο αγώνα που διεξαγόταν στην Σφακτηρία, θέλησαν να βοηθήσουν, και σε αντιπερισπασμό εκτέλεσαν έξοδο κτυπώντας του αιγυπτίους που βρίσκονταν μέσα στα χαρακώματα. Όμως ο εχθρός που είχε ήδη καταλάβει την Σφακτηρία, και είχε κυριεύσει τα ελληνικά κανόνια που βρίσκονταν στο νησί, τα έστρεψε αμέσως κατά του Νεοκάστρου, και με εύστοχες βολές, σκορπούσε τον θάνατο σε αυτούς που είχαν εκτελέσει την έξοδο.
Έτσι , ενώ οι Έλληνες δέχονταν πυρά από όλες τις μεριές, ο εχθρός άρχισε να μεταφέρει άνδρες από το νησί προς το λιμάνι του Ναβαρίνου.
Ο Μακρυγιάννης στ απομνημονεύματά του, πολύ λυπημένος για τις μεγάλες απώλειες των Ελλήνων, αλλά και την ατολμία του Κουντουριώτη, πρόσθεσε τα εξής:
«Αυτείνη η μέρα ήταν πολύ φαρμακερή για την πατρίδα, οπού έχασε τόσα παλληκάρια και σημαντικούς άνδρες, στεριανούς και θαλασσινούς. ..Γιόμωσε και το λιμάνι πνιγμένους σα να ήταν μπακακάκια εις τον βάλτο, έτσι πλέγαν κι’αυτεινοί εις την θάλασσα. Και το νησί και τα άλλα μέρη γεμάτα κουφάρια σκοτωμένους. Κι’ελληνικές δυνάμεις μας, τήραγαν από αλάργα».


www.e-istoria.com
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-ΔΟΥΚΑΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΚΕΜΑΛΙΚΩΝ;

Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Τό κόμμα αὐτὸ ζητᾶ «κατάληψη» ἑλληνικῶν νησιῶν στό Αἰγαῖο καί θεωρεῖ ὅτι τελοῦν ὑπὸ «κατοχή»

ΕΙναι αὐταρχικός ἡγέτης ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν καί ἐπί εἰκοσαετίαν οἰκοδομεῖ ἕνα ὁλοκληρωτικό καθεστώς στήν Τουρκία, τό ὁποῖον δέν πρόκειται νά ἀνατραπεῖ μέ ὁμαλές διαδικασίες. Ἐννοοῦμε ὅτι ὁ Ἐρντογάν δέν θά πέσει μέ ἐκλογές. Καί τό γνωρίζαμε αὐτό, πολύ πρίν φυλακίσει τόν ἐπίδοξο ἀντίπαλό του Ἐκρέμ Ἰμάμογλου. Ὅπως θά ἔπρεπε νά γνωρίζουμε καί τό ὅτι ἡ κεμαλική πλευρά, τήν ὁποία ἐκπροσωπεῖ ὁ Ἰμάμογλου, δέν εἶναι λιγώτερο αὐταρχική ἀπό τήν ἰσλαμική, τῆς ὁποίας ἠγεῖται ὁ Ἐρντογάν.

Ὅσον ἀφορᾶ δέ στά ελληνο-τουρκικά καί τό Κυπριακό, οὐδεμία διαφορά ὑφίσταται. Τήν πολιτική πού ἀκολουθοῦσαν οἱ κεμαλιστές τήν συνέχισε ὁ Ἐρντογάν, ὑπερακοντίζοντάς τους μάλιστα καθώς προϊόντος τοῦ χρόνου κλιμακώνει τίς διεκδικήσεις του. Καί οἱ κεμαλιστές ὅμως, γιά νά μήν μείνουν πίσω, ἀπαιτοῦν περισσότερα. Ἐνῶ ὁ Ἐρντογάν διεκδικεῖ (μέχρι στιγμῆς τοὐλάχιστον) θαλάσσιες ζῶνες καί ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου, οἱ κεμαλιστές τόν καλοῦν νά τά καταλάβει κιόλας, ὑποστηρίζοντας ὅτι τούς ἀνήκουν. Νά θυμίσουμε τίς δηλώσεις τοῦ ὑποψηφίου τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ (κεμαλικοῦ) κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ὁ ὁποῖος ὑπεστήριζε ὅτι πολλά νησιά τοῦ Αἰγαίου τελοῦν ὑπό «ἑλληνική κατοχή» καί καλοῦσε τόν Ἐρντογάν, «ἄν ἔχει ψυχή», νά στείλει στρατό νά τά πάρει, τονίζοντας μάλιστα ὅτι ἄν τό κάνει, τό κόμμα του θά τόν ὑποστηρίξει. Αὐτή εἶναι ἡ δεδηλωμένη πολιτική τοῦ κεμαλικοῦ κόμματος, τό ὁποῖο τώρα ἀνέδειξε ὑποψήφιο τόν φυλακισμένο Ἐκρέμ Ἰμάμογλου.

Ἄς μήν τρέφουμε λοιπόν ψευδαισθήσεις. Ὅπως κάποιοι ἀφελεῖς πού ὑπεστήριζαν πρό 20ετίας ὅτι ἡ ἄνοδος τοῦ Ἐρντογάν θά φέρει νέα ἐποχή καί διευθετήσεις στά ἑλληνο-τουρκικά. Τώρα βλέπουμε μιάν ἀνάλογη ἀντιμετώπιση. Κάποιοι ξεσπαθώνουν ὑπέρ τοῦ Ἰμάμογλου μέ λογύδρια περί δημοκρατίας, λές καί ἄν ἀναρριχηθεῖ στήν ἐξουσία αὐτός, θά βελτιωθοῦν τά πράγματα καί θά ὑπάρξει προσέγγισις στά ἑλληνο-τουρκικά.

Οὐδεμία ἔνδειξις ὑποδεικνύει κάτι τέτοιο. Ἀπεναντίας, τό παρελθόν μᾶς πείθει ὅτι καί σέ περίπτωση ἐπανόδου τῶν κεμαλιστῶν, θά ἀντιμετωπίσουμε τήν ἴδια τουρκική ἀδιαλλαξία, τίς ἴδιες προκλήσεις, τήν ἴδια ἀνθελληνική στάση καί τήν ἴδια ἀπαίτηση νά μᾶς ἐκτοπίσουν ἀπό τήν Κύπρο.

Προφανῶς καί δέν εἶναι εἰς θέσιν νά τά κατανοήσει αὐτά ὁ Γιῶργος Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος πῆγε στήν Ἄγκυρα γιά νά μετάσχει στό συνέδριο τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ κόμματος καί νά στηρίξει τόν Ἰμάμογλου. Ὁ ἴδιος ἦταν ἄλλως τε πού ὡς ὑπουργός Ἐξωτερικῶν χόρευε ζεϊμπέκικα μέ τόν ὁμόλογό του Ἰσμαήλ Τζέμ καί νόμιζε ὅτι εἰσερχόμεθα σέ περίοδο εἰρηνικῆς συνυπάρξεως.

Προφανῶς στά χρόνια πού πέρασαν οὐδόλως ὡρίμασε ἡ πολιτική του σκέψις, ὥστε νά καταλάβει ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἁπλῶς Τοῦρκοι. Λαός ἁρπάγων πού δέν ἔχει μετανοήσει, δέν ἔχει ζητήσει συγγνώμη γιά κανένα ἀπό τά ἐγκλήματα καί τίς γενοκτονίες πού τόν βαραίνουν.

Γιά τόν δήμαρχο Ἀθηναίων Χάρη Δοῦκα, ὁ ὁποῖος ἐπίσης ἔχει μεταβεῖ στήν Ἄγκυρα γιά νά συμπαρασταθεῖ στό κόμμα τοῦ Ἰμάμογλου, δέν ὑπάρχει λόγος νά σχολιάσουμε τίποτε. Θά τοῦ συστήσουμε μόνον νά φροντίσει νά καθαρίσει τήν Ἀθήνα, ἐνδεχομένως νά ἐξασφαλίσει τό ἄνοιγμα τῆς λεωφόρου Βασιλίσσης Ὄλγας καί νά ἀφήσει τά γεωπολιτικά καί τά διεθνῆ ζητήματα γιά αὐτούς πού τά καταλαβαίνουν. Στούς ὁποίους πάντως δέν περιλαμβάνουμε τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν κ. Γεραπετρίτη, ἡ προσέγγισις τοῦ ὁποίου ἐπί τοῦ συγκεκριμένου ζητήματος εἶναι εὐτυχῶς ἰσορροπημένη. Δέν γνωρίζουμε ἄν ἡ στάσις του ἐν προκειμένῳ ὑπαγορεύεται ἀπό τό δέος πού ἔχει δείξει πρός τόν Ἐρντογάν μέ τίς περίφημες ὑποκλίσεις ἤ πράγματι καταλαβαίνει ὅτι ἰσλαμιστές καί κεμαλιστές εἶναι ὅλοι ἴδιοι ἐχθροί τῆς Ἑλλάδος.

 

ΕΣΤΙΑ 

Η ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ''ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ '' ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΣΤΙΣ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1826

«Την ημέραν των Βαϊων έκαμαν γιουρούσι στο Μισολόγγι οι ήρωες του Μισολογγίου, σε τόσαις χιλιάδες ασκέρι, σε τόσα κανόνια, χαντάκια, καβαλλαριά. Εγλύτωσαν 2.000, και τα γυναικόπαιδα έγιναν θύμα. Μας ήλθε είδησις Μεγάλη Τετράδη, εις το δειλινό, που είχε παύσει η Συνέλευσις, και ήμεθα εις κάτι ίσκιους. Μας ήλθε είδησις ότι το Μισολόγγι εχάθη. Έτσι εβάλαμε τα μαύρα όλοι, μισή ώρα εστάθη σιωπή που δεν έκραινε κανένας, αλλά εμέτραε καθένας με το νου του τον αφανισμό μας»¹. Μ’ αυτά τα λόγια περιγράφει στ’ Απομνημονεύματά του, ο Γέρος του Μωρηά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου.

Ήταν τη νύχτα της 10ης προς την 11η Απριλίου του 1826, παραμονή των Βαϊων τότε, όταν οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, αποφάσισαν κι επιχείρησαν ηρωική έξοδο απο την πολιορκούμενη πόλη τους, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.

Το Μεσολόγγι, πρωτεύουσα σήμερα του νομού Αιτωλοακαρνανίας, βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα, στην είσοδο του Πατραϊκού κόλπου και ανάμεσα στις εκβολές δύο ποταμών, του Αχελώου και του Εύηνου. Με τις προσχώσεις τους, οι δύο αυτοί ποταμοί έχουν δημιουργήσει πολυάριθμα νησάκια που σχημάτισαν τελικά τρεις λιμνοθάλασσες: του Μεσολογγίου, του Αιτωλικού και της Κλεισόβας.

• Το Μεσολόγγι, αναφέρεται για πρώτη φορά στις γραπτές πηγές το 16ο αιώνα.
• Το 1700 ήταν κάτω από ενετική κυριαρχία και στη συνέχεια κάτω από τουρκική. Στην εξέγερση του 1770 (Ορλωφικά) στην οποία πήρε μέρος το Μεσολόγγι, λεηλατήθηκε και καταστράφηκε.
• Μετά το 1774 ανασυγκροτήθηκε εμπορικά και ναυτικά.
• Από το 1804-1820 βρισκόταν κάτω από την εξουσία του Αλή Πασσά των Ιωαννίνων.
• Πήρε μέρος στην ελληνική επανάσταση και υπέστη δύο πολιορκίες (1822 και 1825-26). Τη δεύτερη πολιορκία ακολούθησε η ιστορική έξοδος του Μεσολογγίου (10/4/1826) και απο τότε παρέμεινε στην κυριαρχία των Τούρκων μέχρι την 11η/5/1829.
• Το 1837 κηρύχθηκε ιερή πόλη.
• Βομβαρδίστηκε επανειλημμένα κατα τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και υπέστη σημαντικές ζημιές.

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός,

ονόμασε το Μεσολόγγι "Αλωνάκι της λευτεριάς" για τη θυσία των υπερασπιστών του, το ολοκαύτωμα του Καψάλη και την Ηρωϊκή ΄Εξοδο της 10ης Απριλίου 1826. Η τόλμη και η ανδρεία των "Ελεύθερων Πολιορκημένων" προκάλεσαν τη βαθιά συγκίνηση και το θαυμασμό όλων των λαών. Το Μεσολόγγι πέρασε στην ιστορία σαν Πόλη Ηρώων. Η 1η φάση της πολιορκίας κράτησε από τον Απρίλιο ως το Δεκέμβριο του 1825 και στο διάστημα αυτό οι Τούρκοι έφτασαν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων από το τείχος. Μια ισχυρή επίθεση του Κιουταχή στις 21 Ιουλίου 1825 απέτυχε και τρεις μέρες αργότερα μια ελληνική νυκτερινή αντεπίθεση προκάλεσε σοβαρότατες απώλειες στο τουρκικό στρατόπεδο.

Στο μεταξύ ελληνικά πλοία είχαν διασπάσει τον θαλάσσιο αποκλεισμό και είχαν εφοδιάσει τους πολιορκουμένους με τροφές και πολεμοφόδια, ενώ στις αρχές Αυγούστου η άμυνα του Μεσολογγίου ενισχύθηκε με 1500 άντρες επιπλέον. Μετά τις άκαρπες επιθέσεις του ο Κιουταχής αποσύρθηκε στις γύρω υπώρειες και κατά διαστήματα βομβάρδιζε την πόλη, χωρίς όμως την ασφυκτική πίεση των πρώτων μηνών.

Τον Δεκέμβριο του 1825 άρχιζε η 2η φάση της πολιορκίας, όταν ο Ιμπραήμ έφτασε στο Μεσολόγγι με ισχυρή δύναμη (10.000 άνδρες), αποφασισμένος να το καταλάβει. Μετά την απόρριψη από τους πολιορκούμενους της πρότασής του για παράδοση, η πολιορκία έγινε στενότερη και από το Φεβρουάριο οι πολιορκούμενοι πιέζονταν από τις επιθέσεις των Αιγυπτίων και από την πείνα. Τα νησάκια της λιμνοθάλασσας, προπύργια του Μεσολογγίου, έπεσαν στα χέρια του εχθρού, εκτός από την Κλείσοβα, που η νίκη των Ελλήνων υπήρξε θριαμβευτική. Οι πολιορκούμενοι μάταια περίμεναν την ενίσχυσή τους από το Ναύπλιο, και η προσπάθεια του ελληνικού στόλου να λύσει την πολιορκία από τη θάλασσα αποδείχτηκε αδύνατη. Μόνη λύση μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που διαρκώς χειροτέρευαν, απέμεινε η έξοδος.

Το Μεσολόγγι το 1825 αποτελούσε σε μικρογραφία μια μικρή Ελλάδα, στην καρδιά της Ελλάδος, γιατί μέσα στην πόλη εκείνη δεν ήταν κλεισμένοι μόνο Μεσολογγίτες και Πελοποννήσιοι, αλλά και αντιπρόσωποι όλων των ελληνικών πληθυσμών από τον Ισθμό και επάνω. Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας οι πολιορκούμενοι με συνεχείς αντεπιθέσεις αλλά και με συνεχή ανεφοδιασμό, έστω και δύσκολα  από τον ελληνικό στόλο, υπέμειναν την πολιορκία. Η θέση των Ελλήνων επιδεινώθηκε κατά την δεύτερη φάση της πολιορκίας. Είχαν κουραστεί από την εννεάμηνη πολιορκία και ιδίως από την έλλειψη τροφίμων. Η κατάσταση βέβαια ήταν περισσότερο τραγική για τους αρρώστους και τους πληγωμένους. Μολαταύτα η μαχητικότητά τους ήταν άκαμπτη και αμετακίνητη η απόφασή τους να νικήσουν ή να πεθάνουν, ιδιαίτερα των ντόπιων που έφθασαν στον ύψιστο βαθμό του ηρωισμού και της αυτοθυσίας. Μετά την κατάληψη του Βασιλαδίου, του Ντολμά και του Πόρου οι πολιορκούμενοι απελπισμένοι και εξαντλημένοι από τη φοβερή πείνα και τις άλλες στερήσεις,περίμεναν σωτηρία μόνο από την άφιξη του στόλου . Από τα μέσα κιόλας Φεβρουαρίου η κατάσταση στο Μεσολόγγι είχε αρχίσει να γίνεται τραγική. Πολλές οικογένειες είχαν αρχίσει να στερούνται εντελώς τα τρόφιμα και αναγκάζονταν να σφάζουν άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια και κατόπιν σκύλους, γάτες, ποντικούς. Αλλά και αυτά έλειψαν. Από τις 16 Μαρτίου άρχισαν να τρώνε αρμυρίκια, πικρά χόρτα που φύτρωναν κοντά στη θάλασσα. Ο υποσιτισμός και οι αρρώστειες εξασθένιζαν τους ρωμαλέους οργανισμούς των ανδρών της φρουράς και προκαλούσαν πολλούς θανάτους. Από τον Απρίλιο όμως τα ολιγάριθμα ελληνικά πλοία με ναύαρχο το Μιαούλη, απέτυχαν σε επανειλημμένες προσπάθεις να διασπάσουν τον αποκλεισμό του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Στους πολιορκούμενους δεν έμενε άλλη λύση από την έξοδο. Για τους ασθενείς και πληγωμένους, αποφάσισαν να μεταφερθούν στα πιο οχυρωμένα σπίτια και εκεί να πεθάνουν πολεμώντας. Εκείνοι δέχτηκαν. "Τα παράθυρα να μας αφήσετε ανοιχτά μονάχα, και ώρα σας καλή ! Ο Θεός να μας ανταμώσει στον άλλο κόσμο" είπαν και αποχαιρετίστηκαν. Οι πολιορκημένοι, απελπισμένοι πια, πήραν την οριστική απόφαση να επιχειρήσουν έξοδο τη νύχτα της 10ης Απριλίου προς την 11η, Κυριακή των Βαΐων, και ειδοποίησαν σχετικά τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να προσπαθήσουν να φέρουν αντιπερισπασμό στους Τούρκους. Αποφάσισαν να σκοτώσουν όλους τους αιχμαλώτους, καθώς και τα γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Ενώ η πρώτη απόφαση πραγματοποιήθηκε, τη δεύτερη την απέτρεψε ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ. Οι ασθενείς και τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στα πιο οχυρά σπίτια ώστε εκεί να πεθάνουν πολεμώντας. Το μεσημέρι της 10ης Απριλίου καταρτίστηκε το σχέδιο και το δειλινό άρχισαν όλοι να μαζεύονται στις προσδιορισμένες θέσεις. Κατά τις 6.30 ακούστηκε επάνω στο Ζυγό η ομοβροντία του ελληνικού επικουρικού σώματος, που είχε φθάσει από τη Δερβέστικα. Όταν νύχτωσε οι περισσότεροι της φρουράς είχαν βγει έξω από την πόλη και περίμεναν το σύνθημα του ξεκινήματος. Το σχέδιό τους όμως προδόθηκε και οι Τουρκοαιγύπτιοι άρχισαν να τους κτυπούν με πυκνά πυρά κανονιών και τουφεκιών. Τελικά οι Έλληνες αποφάσισαν να κινηθούν όρμησαν οι άνδρες των δύο πρώτων σωμάτων με τα γιαταγάνια και τα σπαθιά τους επάνω στις εχθρικές γραμμές. Ο καθένας τους κοίταζε πως να ανατρέψει τα εμπόδια που βρίσκονταν μπροστά του και να περάσει. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από το τρίτο σώμα των γυναικοπαίδων η φωνή "οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά!" και αποχωρίστηκαν μερικοί από τα δύο πρώτα σώματα. Η σύγκρουση ήταν φονικότατη. Οι Έλληνες ανατρέπουν όποιον βρουν μπροστά τους και προχωρούν αφήνοντας πίσω πολλούς νεκρούς. Την πορεία τους συνόδευσαν δύο εκρήξεις από την πόλη. Η πρώτη από την έκρηξη των υπονόμων και η άλλη από την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης με τον ηρωικό Χρήστο Καψάλη. Οι Έλληνες είχαν απώλειες και από τους κρυμμένους στα διάφορα υψώματα και τις χαράδρες Αλβανούς. Μολαταύτα αντιμετώπιζαν με σταθερότητα τον αόρατο εχθρό.

Είχε αρχίζει να γλυκοχαράζει η Κυριακή των Βαΐων, όταν η μάχη έπαψε. Εκεί επάνω μόνο, στην κορυφή του Ζυγού. Από τους 3000 στρατιωτικούς που πήραν μέρος στην έξοδο, μόνο 1300 σώθηκαν. οι υπόλοιποι 1700 σκοτώθηκαν στις συμπλοκές της εξόδου. Από τις γυναίκες, 13 μόνο Σουλιώτισσες σώθηκαν και από τα παιδιά τρία ή τέσσερα. Οι απώλειες των Τουρκοαιγυπτίων υπολογίστηκαν σε 5000. Η θυσία του Μεσολογγίου, που επί 12 ολόκληρους μήνες αντιστάθηκε ηρωικά, προώθησε το ελληνικό ζήτημα, όσο καμιά άλλη ελληνική νίκη: πλημμύρισε τους άλλους Έλληνες και τους Ευρωπαίους με αισθήματα θαυμασμού για τους άνδρες της φρουράς του και τον ηρωικό πληθυσμό του Μεσολογγίου. Πραγματικά σπάνια συναντά κανείς στις σελίδες της ιστορίας παραδείγματα παρόμοιας υπεράνθρωπης ψυχικής αντοχής. Οι φλόγες του Μεσολογγίου θέρμαναν τις καρδιές των πολιτισμένων λαών και τους ξεσήκωσαν σε μια αληθινή σταυροφορία για την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους.

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος, κατά την εισηγητική ομιλία του σε εκδήλωση αφιερωμένη στα 180 χρόνια απο την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου, την οποία οργάνωσε και πραγματοποίησε η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητος τη Δευτέρα 10 Απριλίου 2006 μεταξύ άλλων επεσήμανε και τα εξής: " Νύχτα έγινε και η αρχαία Έξοδος από την Αίγυπτο, η οποία εσηματοδότησε το Πάσχα των Εβραίων. Νύχτα έγινε και η δική μας, του Μεσολογγίου, μιά εβδομάδα προ του Πάσχα, παραμονή των Βαϊων, γι’ αυτό και ο μεγάλος Σολωμός τη στόλισε ποιητικά «με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα τω Βαϊώνε». Ο Χριστός εισήρχετο στην αγία πόλι Ιερουσαλήμ, οι Χριστιανοί εξήρχοντο από την ιερά πόλι του Μεσολογγίου. Εκείνος εισήρχετο για να δεχθή το Άχραντον Πάθος και να αποθάνη, αναλαμβάνων το βάρος της ανθρωπίνης αμαρτίας. Των Μεσολογγιτών το πάθος είχε φθάσει στην κορύφωσί του και εξήρχοντο για να αποθάνουν, αναλαμβάνοντες το βάρος της Ιστορίας. Μιας Ιστορίας, η οποία από τις ημέρες των Θερμοπυλών, των Μαραθώνων και των Σαλαμίνων, ως τις ημέρες της Βασιλεύουσας με την αποφράδα 29η Μαϊου του 1453, εγνώριζε να διεκδική έως θανάτου το θεόσδοτο χάρισμα της Ελευθερίας και να υπερασπίζεται βωμούς και εστίες και θήκες προγόνων. .... Το Μεσολόγγι δεν έπεσε ποτέ!.... Το Μεσολόγγι τινάχτηκε στα ύψη του ουρανού, μέσα στην πιο λαμπρή έκρηξι του κοσμογονικού ηφαιστείου του 1821. Έγινε αγίασμα τω Κυρίω. Από το ύψος εκείνο «κρατά τον ήλιο το νιοβάφτιστο που στάζει απ’ του ουρανού την κολυμπήθρα» την αρετή, την αξιοπρέπεια, τον πιό αγνό και άδολο πατριωτισμό, την πιο πιστή προσήλωσι στο ακριβό δώρο του Θεού στον άνθρωπο, την ελευθερία. «Δόξα ΄χ’ η μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι». Σ’ αυτή την άθικτη δόξα του υποκλινόμεθα οι Πανέλληνες ευλαβικά..." 

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΡΟΥΠΕΛ : ΡΟΥΠΕΣΚΟ, ΤΟ ΟΧΥΡΩΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ

Βρισκόμαστε στο Μπέλλες, στα 1800 μέτρα περίπου, κοιτώντας από ψηλά την ιστορία του τόπου. Στο οχύρωμα Ρουπέσκο, το οποίο ποτέ δεν έπεσε στα χέρια των Γερμανών κατακτητών, κατά την επίθεση εναντίον των οχυρών της γραμμής Μεταξά τον Απρίλιο του 1941.

Η XVIII (18η) Ελληνική Μεραρχία είχε αναλάβει την εξασφάλιση του όρους Μπέλες, δηλαδή από το Τριεθνές μέχρι την δυτική όχθη του ποταμού Στρυμόνα και είχε μέτωπο περίπου 40 χιλιόμετρα. Αποτελούνταν από 5 οχυρά και 7 τάγματα πεζικού. Για την κάλυψη του όρους Μπέλες η Μεραρχία είχε διαιρεθεί σε τρεις υποτομείς:

Ο υποτομέα «Ροδοπόλεως»  με σταθμό διοικήσεως στα Άνω Πορρόια περιλάμβανε την διοίκηση και δύο Τάγματα Πεζικού.

Ο υποτομέα «Ρουπέσκο»  με σταθμό διοικήσεως στη Βυρώνεια περιλάμβανε ένα Τάγμα Πεζικού  και το οχυρό ΠΟΠΟΤΛΙΒΙΣΤΑ.

Ο υποτομέα «Θύλακος»  με σταθμό διοικήσεως στη Λετσίστα περιλάμβανε την διοίκηση και δύο Τάγματα Πεζικού. Στον υποτομέα άνηκαν  τα οχυρά ΙΣΤΙΜΠΕΗ, ΚΕΛΚΑΓΙΑ, ΑΡΠΑΛΟΥΚΙ και το οχυρό ΠΑΛΙΟΥΡΙΩΝΕΣ.

Στις 06:00 ξεκίνησε επίθεση πολυάριθμων σμηνών γερμανικών αεροσκαφών καθέτου εφορμήσεως που έκαναν τα οχυρά να σείονται, ενώ όλο το Μπέλες φλέγονταν, χωρίς όμως να προκληθούν ζημιές στα ενεργητικά σκέπαστρα (πολυβολεία) του οχυρών.

09 Απριλίου 1941

Ο μόνος ελεύθερος θύλακας στο Μπέλες που εξακολουθούσε να μάχονταν ήταν το Κέντρο Αντίστασης (Κ.Α.) Ρουπέσκο που αποτελούνταν από τρία σκυρόδετα πολυβολεία. Το πολυβολείο «Π1» στο ύψωμα 1.911 και τα «Π2» και «Π2α» στην τοποθεσία Γεντί Κουλέ.

Στο ύψωμα Ρουπέσκο (3,5 χιλιόμετρα δυτικά του οχυρού ΠΟΠΟΤΛΙΒΙΤΣΑ) επιτέθηκε την 06 Απριλίου 1941 ο 1ος  Λόχος του 81ου  Συντάγματος Ορεινών Κυνηγών, με αποστολή να το καταλάβει σε μία (1) ώρα…το Κ.Α. Ρουπέσκο όμως παραμένει ελληνικό, απόρθητο…η φρουρά των πολυβολείων, δεν συνθηκολόγησε, δεν παραδόθηκε…

Αργά την νύχτα η φρουρά των τριών πολυβολείων κατάφερε να διαφύγει.

Διαβάστε περισσότερα http://metaxasline.org

https://epiloges.tv/roypesko-to-oxyroma-poy-den-epese-pote-ston-exthro/

ΕΚΟΙΜΗΘΕΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ ΚΥΡΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ - ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Τά μέλη τοῦ ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ με σεβασμό αποτίουν φόρο τιμής στον μακαριστό μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρό ΑΝΔΡΕΑ Τρεμπέλα τον και πρόεδρο του Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικοῦ Αγώνα που κοιμήθηκε σήμερα 5 Απριλίου μετά από πολύμηνη νοσηλεία στο νοσοκομείο Ιωαννίνων.

Ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, κ. Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ (Τρεμπέλας) γεννήθηκε τὸ 1939 στην Πάτρας.Υπήρξε πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Πνευματικό τέκνο του ἀειμνήστου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ (Οἰκονομίδη) χειροτονήθηκε από τον Γέροντά του Διάκονος (1968) καὶ Πρεσβύτερος (1969), λαμβάνοντας καὶ τὸ ὀφφίκιοντοῦ Ἀρχιμανδρίτου. Ἀπό τοῦ ἔτους 1967 μέχρι τῆς ἐκλογῆς του ὡς Μητροπολίτου ὑπηρέτησεν στην Κόνιτσα ὡς Ἱεροκήρυξ (1967-1968 λαϊκός, 1968-69 Διάκονος, 1969-1995 Ἀρχιμανδρίτης – τακτικός Ἱεροκήρυξ). Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης εις διαδοχή του αοιδίμου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, ἐξελέγη ὑπὸ τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν 25/1/1995. Χειροτονήθηκε την 28/1/95, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Δημητρίου Ἀμπελοκήπων Ἀθηνῶν, και ενθρονίσθηκε στο Δελβινάκιο και την Κόνιτσα τήν 1/4/1995.

Φύσει εσωστρεφής και πάντοτε συνειδητά στην σκιά του Γέροντά του δεν επιθύμησε ποτέ το βάρος του επισκοπικού αξιώματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη σύγχρονη εκκλησιαστική ιστορία που υποψήφιος για τον αρχιερατικό θρόνο δεν βρισκόταν στην Αθήνα τη στιγμή της εκλογής του, με αποτέλεσμα την επομένη ημέρα να μην υπάρχουν φωτογραφίες του στις εφημερίδες που ανήγγειλαν το γεγονός της εκλογής του. Έκανε υπακοή μόνο στο θέλημα του πνευματικού του Πατέρα αλλά και στην σύσσωμη βούληση του λαού της ακριτικής επαρχίας να διαδεχθεί αυτός τον μεγάλο Σεβαστιανό.

Παρά το γεγονός ότι αισθανόταν βαρειά στους ώμους του την κληρονομιά του αειμνήστου Γέροντα και προκατόχου του στην ακριτική μητρόπολη, δέχθηκε να αναλάβει και την ευθύνη της συνεχίσεως του εθνικού αγώνα, που ο ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ξεκίνησε υπέρ των βασανισμένων αδελφών της ελληνικότατης Βορείου Ηπείρου. Παρά τους αρχικούς του δισταγμούς ανέλαβε και την προεδρία του Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνα και με την συνδρομή των μελών του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ κράτησε ψηλά την σημαία του σημαντικού εθνικού μας θέματος. Με εκδηλώσεις, ομιλίες ανά την Ελλάδα, δελτία Τύπου, καθώς και με την κυκλοφορία του Βορειοηπειρωτικού Βήματος (της μόνης ειδικής έντυπης έκδοσης για το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου) συνέχισε την αγωνιστική πορεία που χάραξε ο προκάτοχός του, δίνοντας γενναία και εθνοπρεπή μαρτυρία στο πλευρό των αδελφών μας. Η φωνή του, στοιχούσα στο εθναρχικό παράδειγμα σημαντικών εκκλησιαστικών μορφών της σύγχρονης ιστορίας, υψωνόταν πάντοτε δυναμική για να καταγγείλει τους διωγμούς, την παραβίαση των εθνικών δικαίων και των ανθρωπίνων δικαιώμάτων των αδελφών μας, τον ανθελληνισμό του αλβανικού κατεστημένου αλλά και την αδιάφορη, δυστυχώς, συχνά στάση της ελληνικής πολιτείας.

Είναι συγκινητικό το γεγονός ότι, με δεδομένη την επιθυμία του το τελευταίο διάστημα να τιμηθεί η μνήμη του Γέροντά του με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του (1994-2024), οι τελευταίες επίσημες εμφανίσεις του έγιναν στην Θεσσαλονίκη στις 8 Δεκεμβρίου σε πανηγυρική εκδήλωση για τα 30 χρόνια από την κοίμηση του αοιδίμου Σεβαστιανού, όπου υπήρξε και ο κεντρικός ομιλητής ενθουσιάζοντας το ακροατήριο με τον παλμό και τον δυναμισμό του. Λίγες ημέρες αργότερα χοροστάτησε στο επίσημο μνημόσυνο για τον Σεβαστιανό στην Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου όπου είναι θαμμένος ο αγωνιστής ιεράρχης.

Κλίνοντας ευλαβικά το γόνυ στην μνήμη του Προέδρου του ΠΑΣΥΒΑ και αρχηγού της ΣΦΕΒΑ, τα μέλη των οργανώσεών μας προσεύχονται στον Κύριο της δόξης να δεχθεί στους κόλπους του τον εκλιπόντα ιεράρχη, να του συγχωρήσει όσα ως άνθρωπος επλημμέλησε και να τον αναπαύσει στο πλευρό του μακαριστού γέροντά του για τους αγώνες του υπέρ των αδικουμένων αδελφών μας της Βορείου Ηπείρου.

Σ.Φ.Ε.Β.Α.

ΜΗΜΠΩΣ ΟΝΤΩΣ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΥΝΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ;

Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Η ελαχιστότητά μου υπήρξε αρρωστημένα από εκείνες στη γενεά μου που ηγάπησε παθολογικά τις Ένοπλες Δυνάμεις. Όταν παρουσιάστηκα στον Λαγό Έβρου το φθινόπωρο του 2021, περί τα τέλη της προβλεπομένης ασκήσεώς μου στην δικηγορία, ο νούς μου είχε κυριευθεί από τον πόθο να υπηρετήσω την Πατρίδα, εξαντλώντας όλο μου τον εαυτό καταβεβλημένος από την εμμονή, ότι ως Εθνικιστής δεν θα είχα πράξει το καθήκον μου απέναντι στις ιδέες για τις οποίες είχα φάει τα πεζοδρόμια, αν συμβιβαζόμουν με οτιδήποτε λιγότερο. Επέλεξα να υπηρετήσω ως Έφεδρος Αξιωματικός του Στρατού Ξηράς 17 ολοκλήρους μήνες, την μακρυτέρα -να σημειωθεί- θητεία αυτήν τη στιγμή στον ελληνικό στρατό, βαθμοφόρος μεν πλην όμως με συνεχείς μεταθέσεις στην παραμεθόριο, εκπαιδεύσεις, καψώνια, βολές, παρελάσεις και αγήματα δε, όταν συνοπλίτες μου μετρούσαν τα δευτερόλεπτα, για να ξαμοληθούν στα μπιτσόμπαρα, να αγγίξουν ξανά το σώμα μιάς πόρνης και να αφήσουν από οκνηρία τριάντα πήχεις μούσι. Αν και εξοικειωμένος από εθνικιστικές πορείες και συλλαλητήρια, τα στρατιωτικά ασμάτια, ίσως αρκετές φορές και ηπιότερα, τόνωναν το φρόνημα των στελεχών και στρατιωτών και μάς θύμιζαν καθημερινά την ιερότητα της απόστολής μας, την πολεμική προετοιμασία για τη συντριβή του εχθρού την ώρα που θα άπλωνε το ξερό του σε χώμα ελληνικό.

Μας ζαλίσανε τον έρωτα πάλι οι υπερευαίσθητοι κίναιδοι του δημοσιολογικού βόθρου με τα «σωβινιστικά» συνθήματα των σπουδαστών της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού (ΣΜΥΝ) εν τω μέσω της παρελάσεως της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα. Κι αντί να τούς γράψουμε εκεί που δεν πιάνει μελάνι, όσοι δεν έχουν υπερκεράσει τα συμπλέγματα κατωτερότητος προς το προδευτικό μέτωπο απολογούνται αναγορεύοντας σε ισότιμο συνομιλητή κάθε αστράτευτο απάτριδα της τηλοψίας που επειδή έχει θητεύσει σε σαλόνια οσφυοκαμπτών σαν αυτά του Γεραπετρίτη ή σε κρεβάτια εραστών του ιδίου φύλου έχει την εντύπωση πως μπορεί να υπαγορεύει και να απαιτεί ποινές για τους δοκίμους των παραγωγικών σχολών του Πολεμικού Ναυτικού. Κι αναρωτιέται κανείς μέσα σ’ αυτόν τον βούρκο ενοχών και τύψεων που έχουμε βουτήξει το κεφάλι μας ως λαός, μαστιγώνοντας τα δικά μας παιδιά, αν θα έπρεπε τελικώς να ζητήσουμε και συγγνώμη στην γείτονα χώρα για τον απελευθερωτικό έναντι της οθωμανικής αυτοκρατορίας αγώνα των εξστρεμιστών προγόνων μας. Ο αθυρόστομος Καραϊσκάκης αν δεν ευφραινόταν κατά το άκουσμα του συνθήματος των ΣΜΥΝιτών, σίγουρα θα οφείλετο στον εθισμό του σε πολύ σκληρότερο λεξιλόγιο, απείρως ικανότερο να υψώσει το ηθικό των συμπολέμιστών του. Οι ήρωες του ’21 δεν υπήρξαν ούτε κολεγιόπαιδα της Εσπερίας με πληθυντικούς ευγενείας ούτε πρωταθλητές σε ασκήσεις ευλυγισίας, αλλά ξοτάρηδες, άσημοι χωρικοί, με λερές φουστανέλες και τραχιά μουστάκια, με ένδεκα στις δέκα λέξεις που εξήρχοντο του στόματός των να αναθεματίζουν τον εχθρό, στολίζοντας αυτόν και την θρησκεία του από πάνω μέχρι κάτω. Στον πόλεμο και τον εν γένει αγώνα για την ελευθερία της Πατρίδος δεν χωρούν μικροαστικότητες. Παρασκευάζεις με όλο σου το πάθος τις εφεδρείες σου για θυσία και για θάνατο για την πατρώα γή και την Πίστη στον Χριστό, χωρίς ενοχικότητες, χωρίς ντροπές και αναστολές. Επί έτη το μεταπολιτευτικό προτεκτοράτο κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του, για να μετατρέψει τον στρατό σ’ ένα διακοσμητικό οιονεί σώμα πολιτικής προστασίας για αγγαρειομαχίες και τίποτα περισσότερο. Τέτοιον στρατό θέλουν: ένστολα τμήματα ευνούχων συνοδών για φιέστες πολιτικών κοπρόσκυλων και ένα το πολύ κρατικοδίαιτο πάροχο θέσεων απασχόλησης για ρουσφέτια από λαμόγια της ψηφοθηρίας, γιατί αντικειμενικός στόχος της ελληνώνυμης μπανανίας δεν είναι ούτε να απαντήσει αποφασιστικά στις διεκδικήσεις του κράτους-συμμορία, την «Γαλάζια Πατρίδα», το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο ούτε καν να κατευνάσει τις επιθετικές ορέξεις του σουλτάνου, αλλά να προσδεθεί στο άρμα της Τουρκίας ως περιφέρειακός της φάρος, όπως έχει δηλώσει ο καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας. Ήδη από το 1974, όταν το κράτος της προδοσίας παρά την ποιοτική αεροναυτική υπεροχή των Ελλήνων έναντι της Τουρκίας, προτίμησε να αφήσει να αιματοκυλισθεί η Μεγαλόνησος και πάνω στις στάχτες της να δομήσει το κουκλοθέατρο της τρίτης ελληνέζικης δημ(ι)οκρατίας, μάς έμαθαν να ζούμε με την νεοραγιαδική λογική των γλοιωδών τεμενάδων απέναντι στους σφαγείς των χριστιανών της Μικράς Ασίας και τώρα της Συρίας και διαχρονικούς γενοκτόνους του Ελληνισμού.

Όταν υπηρετούσα ως ΔΕΑ στη Σάμο, επέλεξα σε μία εκπαίδευση νεοσυλλέκτων να τούς θέσω σε γοργό βάδην πέριξ του Λόχου, βάζοντάς τους να αναφωνήσουν ένα σύνθημα αντιτουρκικό, βασισμένο πλήν όμως παρηλλαγμένο. Μ’ ακούει ο υποδιοικητής της μονάδος μου, εξέρχεται του διοικητηρίου και μού κάνει νόημα να τον πλησιάσω. Νεύω στον μόνιμο επιλοχία να συνεχίσει και πριν προλάβω να τού παρουσιαστώ μού λέει: «Το σύνθημά σου το θέλω γραπτώς, για να το δώσω στις επόμενες σειρές ΔΕΑ να το τραγουδούν στους στρατιώτες. Και μην διαγράψεις τα κοσμητικά για τους Τούρκους.». Το ζήτημα, λοιπόν, δεν ήταν ποτέ αν η Τουρκία συνουσιάζεται, αλλά το πώς θα αποκτήσουμε εμείς την ενεργητική διάθεση να το πράξουμε σ’ αυτήν, όπερ απαιτεί φρόνημα γενναίο, το οποίο, όμως, δεν διαπλάθεται με γλυκόλογα στα περιθώρια των διεθνών συνεδρίων.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ