Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» ΜΙΑ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΥΡΙΟ

Του Ιωάννη Παναγιωτακόπουλου 


“Αν το κράτος στεναχωρή το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξη μορφή ή να χαθή. Το κράτος που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό. Χρειάζεται μιά πολιτική ζωή ανεξάρτητη, δηλαδή ελληνική, για να γεννηθή ένας ελληνικός πολιτισμός.” 
Ίων Δραγούμης 

Ας αρχίσουμε να λέμε όσα θα έπρεπε νά ‘χουμε πεί. Όσα θα έπρεπε τώρα να συζητάμε. Σίγουρα όσα θα πρέπει στο μέλλον να έχουμε ξεκάθαρα...
Τώρα που τα θλιβερά μακιγιάζ απλώνονται και ξεθωριάζουν κάτω από την καταιγίδα των γεγονότων, τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα κι έρχεται η ώρα να προσδιορίσουμε την σχέση μας με την γριά πόρνη της Γαλλικής επανάστασης και της Βαβαροκρατίας...
Ετούτο το ατσούμπαλο κατασκεύασμα, το σοβατισμένο με στρώματα καλλωπισμού, ακόμα και όταν συρόταν από το πάθος του Έθνους, ως εργαλείο για την επίτευξη των πόθων της Φυλής, ουδέποτε υπήρξε στην ουσία του Εθνικό διότι ποτέ δεν ήταν κάτι Ελληνικό.
Βρήκαμε στην πορεία μας πολλούς λόγους για να το σώσουμε. Ας δούμε τώρα εκείνους τους λόγους που επιβάλλουν να το γκρεμίσουμε...

ΕΝΑΣ ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Τούτο το πράγμα, φτιάχτηκε με δυό αποστολές. Πρώτον να ελευθερώσει όλο το υπόδουλο Γένος και δεύτερον να οδηγήσει το Έθνος στην εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής, στην δημιουργία δηλαδή ενός νέου Ελληνικού πολιτισμού. Δεκαοκτώ δεκαετίες μετά, ο απολογισμός είναι τόσο θλιβερός που δεν δικαιολογείται από τις δεδομένες στατιστικά στιγμές αποτυχιών, σε μία μακροχρόνια συλλογική προσπάθεια.
Σήμερα ο Ελληνισμός έχει συρρικνωθεί στο ήμισυ του ζωτικού του χώρου, μέσα δε στα σύνορα του ελλαδικού κράτους βρίσκονται το πολύ τα δύο τρίτα του. Όσο για τον νέο Ελληνικό πολιτισμό, νομίζω πως το αποτέλεσμα είναι ακόμα τραγικότερο...

Και για όσους δεν μπόρεσαν να καταλάβουν εκ του αποτελέσματος, η αλήθεια είναι πως δεν φταίει το κράτος. Τούτο, σε κάθε εποχή, προσπαθούσε να καταστήσει σαφές, πως εκείνοι που το έστησαν και το στηρίζουν, οι «σύμμαχοι» και οι κοτζαμπάσηδες - κομματάρχες, το έχουν φτιάξει με άλλες εργοστασιακές εντολές. Είναι απ’ τη μάνα του φτιαγμένο για κάτι διαφορετικό απο αυτό που οι Έλληνες είχαν στο δόλιο τους μυαλό.

Το έκανε πάντοτε ξεκάθαρο: Εκτελούσε τον Καποδίστρια, καταδίκαζε σε θάνατο τον Πλαπούτα, τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, κατέπνιγε στο αίμα όσους δεν γούσταραν τους Βαβαρούς,  σκότωνε στην Αθήνα τους φοιτητές που ζητούσαν ένωση της Κρήτης, έδινε εντολές στα προξενεία να μην δημιουργούν ζητήματα, παρακολουθούσε με απάθεια απ’ τα σαλόνια των Αθηνών την Μακεδονία να φλέγεται, πυροβολούσε στον κάμπο τους κολίγους που ζητούσαν να πάρουν πίσω την γή απ’ τους εισπράκτορες των Τούρκων, παρέδιδε αμαχητί την Β. Ήπειρο,  έστηνε στα 5 μέτρα τον Δραγούμη, έστελνε διαταγές οπισθοχώρησης λίγα χιλιόμετρα πριν την Άγκυρα, άδειαζε χωρίς τουφεκιά την Αν. Θράκη, έμπαζε στο δωμάτιο του Μεταξά το Βρετανικό χέρι που του έκανε την τελευταία ένεση, έπαιρνε εισπνοές «με πνεύμονες την Αμερική και την Αγγλία» βαρώντας προσοχές για το Κυπριακό, έστρωνε τους δρόμους της Αθήνας με νεκρούς και τραυματίες φοιτητές όταν εξαγριωμένοι απ’ τις Βρετανικές άγχωνες κατευθύνονταν στην πρεσβεία της Αγγλίας, απογύμνωνε το νησί από την Μεραρχία, έβλεπε την Κύπρο να «κείται μακράν», τουρκοποιούσε τους μουσουλμάνους της Θράκης, παρακαλούσε να φυσήξει ο άνεμος να πάρει την σημαία από τα Ίμια, εξέδιδε βιβλία για «συνωστισμούς», ευχαριστούσε σαν ρεσεψιονίστ τους λαθρομετανάστες που επέλεξαν αυτόν τον τόπο για την διαμονή τους, εκδικούταν αξιωματικούς με σφαίρες στο κορμί και παράσημα στο στήθος, αφήνοντάς τους να πεθαίνουν στα 92 τους μέσα στη φυλακή...

Για αυτά και για τόσα άλλα, δεν αρκεί η ερμηνεία πως αντεθνικές «ηγεσίες» βρέθηκαν πολλές φορές στο τιμόνι. Η επαναλαμβανόμενη επι 180 χρόνια «σύμπτωση» παύει να είναι σύμπτωση. Το φαινόμενο έχει μια πιο δομική αιτία. Αυτό το άθλιο προτεκτοράτο, φτιάχτηκε εξαρχής για να ‘ναι τέτοιο...

Ό,τι  ερμηνεία και να δώσει κανείς στα ιστορικά γεγονότα, δύσκολα μπορεί να αποφύγει το καταλυτικό συμπέρασμα. Οι ελάχιστες φορές τους τελευταίους 2 αιώνες, που το Έθνος επέβαλε την θέλησή του στο κράτος, αποτελούν απλά την εξαίρεση στον κανόνα. Ο κανόνας είναι πως αυτό το κράτος, επιβάλει εδώ και 180 χρόνια δια της βίας την θέλησή του στο Έθνος. Δια της βίας της πνευματικής, της υλικής, της κεκαλυμμένης, της απροκάλυπτης, της εξατομικευμένης, της μαζικής, της θεσμικής, της «παρακρατικής» αλλά πάντα δια μίας βίας εξόφθαλμα αντεθνικής.

ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΜΑΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΙ

Δεν έφταναν οι αιώνες της μαύρης Οθωμανικής σκλαβιάς, ήρθαν και οι αιώνες της «ελευθερίας» για να φορτώσουν αυτόν τον λαό με όλη την γκάμα των συλλογικών ψυχικών νοσημάτων. Ένας ψυχολόγος, μέσα σε δύο – τρείς μόνο συνεδρίες με το συλλογικό μας Εγώ, θα μπορούσε άνετα να διακρίνει: Διπολική διαταραχή με ψυχαναγκαστική συμπεριφορά και σχιζοφρένεια με κρίσεις αυτοκαταστροφής.

Η πρώτη εκδήλωση συμπτωμάτων ήρθε αμέσως με την δημιουργία του νέου Ελλαδικού κράτους. Το ζήτημα ετέθη αμέσως απο τους «εθνοπατέρες» μας και ο λαός βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα που δεν είχε σκεφτεί: «Δύση ή Ανατολή»; Η απάντηση ήταν σχεδόν αυτονόητη, κάτω απο το μείζων διακύβευμα του να ξεπροβάλει ένα «νέο» διακριτό Έθνος, μέσα από το συνονθύλευμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατείχε την εγγύς  Ανατολή. Το «ανήκομεν εις την Δύση» έγινε απο τα πρώτα χρόνια αυτού του κράτους, ο βασικός εθνικός μας ψυχαναγκασμός...

Οι φουστανέλες και οι βράκες έγιναν γρήγορα ευρωπαϊκά υφασμάτινα παντελόνια για να προσδίδουν την δέουσα σοβαρότητα. Οι χρυσοκέντητοι ντουλαμάδες έγιναν μπέρτες για να έχουμε το ανάλογο κύρος. Καπέλα ευρωπαϊκά στόλισαν πλέον τα «Δυτικά» μυαλά. Τα καλαματιανά και τα τσάμικα δεν ήταν σωστό να παίζονται με τον «Ανατολίτικο» ζουρνά. Το Δυτικό κλαρίνο επιβαλλόταν να γίνει ένας αντικαταστάτης κύρους και όταν και σ’ αυτό αλλάξαν οι ανεπίδεκτοι Έλληνες τα κουρδίσματα, για να μπορεί να πιάνει τις περίεργες πεντατονικές και τα άγνωστα στους Δυτικούς ημιτόνια της Βυζαντινής κλίμακας, προτιμήσαμε το τσάμικο να παίζεται στα σαλόνια των Αθηνών με... πιάνο.

Κι αν αυτά τα φαινόμενα του ψυχαναγκασμού μας, καθισμένα στην κορυφή του παγόβουνου είχαν κυρίως τραγελαφικό χαρακτήρα, η βάση του παγόβουνου, η κρατική ιδεολογία που παρήγαγε τις ανάλογες δομές, είχε στερεοποιήσει μια ουσία βαθιά εθνοκτόνα...
Σαν να μην πάταγε τούτη η Πατρίδα για χιλιετίες σε δυό ηπείρους, μιά στην Ανατολή και μιά στην Δύση. Σαν να μην είχε συνακόλουθα ο πολιτισμός μας δυό πνεύμονες, έναν στη Μικρά Ασία και έναν στον Αίμο. Σαν να μην ήταν η Ελλάδα ο συγκερασμός και η μήτρα Δυτικού και Ανατολικού πολιτισμού. Έπρεπε να ακρωτηριαστούμε ψυχικά για να μπορέσουμε να ακρωτηριαστούμε και Εθνικά.

Το όραμα αναβίωσης της αυτοκρατορίας μας, αντικαταστάθηκε σύντομα από το δόγμα της «μικρής πλην εντίμου» ευρωπιθικίζουσας ελλαδίτσας και το κράτος από μέσον έγινε αυτοσκοπός. Ως τέτοιο δεν μπορούσε παρά να πάρει copy – paste την δομική του σύσταση από τα κράτη της Δύσης. Το αστικό κράτος που γέννησε η Γαλλική επανάσταση ήρθε πακέτο έτοιμο να φορεθεί στους Έλληνες. Τί κι αν ήταν τα μανίκια στενά, τα μπατζάκια μακρυά και το αποτέλεσμα καρναβαλικό; Ήρθε και στήθηκε με τα όλα του, στο προτεκτοράτο των «συμμάχων». Η «εθνική μας ολοκλήρωση», αφού καθάρισε με τον ενοχλητικό Καποδίστρια και με πιστούς συνεργάτες τους Τουρκοκοτζαμπασηδες, ξεκίνησε να στήνει τις δομές της.

ΗΡΘΕ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»!

Το «εθνικό κράτος των Ελλήνων», με Γερμανούς πρωθυπουργούς, Βαυαρική αντιβασιλεία και Βασιλιά, κόμματα ειλικρινώς ξενοκεντρικά με ονομασίες «Αγγλικό», «Γαλλικό», «Ρωσικό», είχε κάθε λόγο να επιβάλει την πνευματική και υλική του βία, επιτείνοντας τον ψυχαναγκασμό των Ελλήνων.
Οι κοινότητες, το κοινωνικό-πολιτικό και πολιτιστικό κύτταρο που κράτησε ζωντανό τον Ελληνισμό για αιώνες, δεν χρειαζόντουσαν στο συγκεντρωτικό αστικό κράτος. Ήταν ένας θεσμός που εξοντώθηκε όχι από άγνοια των δυνατοτήτων του αλλά αντιθέτως από την γνώση αυτών. Οι Έλληνες στερούμενοι της φυσικής πολιτικο-διοικητικής δομής τους, ξεκίνησαν την προσπάθεια να προσκολληθούν στην αφύσικη για αυτούς πολιτικο-διοικητική δομή των κομμάτων, των πληρεξουσίων και του κοινοβουλίου.
H ημέρα των πρώτων κοινοβουλευτικών εκλογών το 1844, κράτησε... 8 μήνες. Ήταν φανερό πως οι Έλληνες δυσκολεύονταν να προσαρμοστούν στο νέο σύστημα που τους ήρθε από την Δύση. Μπορεί στις Δημοκρατικές διαδικασίες των κοινοτήτων τους να εξέλεγαν Δημογεροντίες και δυό φορές τον χρόνο, και να είχαν συχνότατες κοινοτικές συνελεύσεις, το νέο όμως κοινοβουλευτικό σύστημα που αυταποκαλείτο «δημοκρατία» δεν μπορούσαν να το προσαρμόσουν εύκολα στις χιλιόχρονες συνήθειές τους... Όπως και νά χει, για να το λένε οι Δυτικοί «δημοκρατία» κάτι παραπάνω θα ήξεραν από εμάς που τόσα χρόνια στούρνοι νομίζαμε οτι Δημοκρατία ήταν αυτό που γινόταν για χιλιετίες στις κοινότητες μας και στις αρχαίες Πολιτείες... Έπρεπε λοιπόν να βρούμε τρόπο να προσαρμοστούμε και οι κοτζαμπάσηδες που τώρα πια είχανε γίνει κομματάρχες τον ήξεραν.Ήδη από τα χρόνια της επανάστασης, οι κοινοβουλευτικές πρακτικές είχαν έρθει γάντι σε αυτούς και στα όργανά τους: Ρουσφέτια σε φατρίες, προσεταιρισμός τοπικών αρχόντων, κομματισμός, διχασμός και αλληλοεξοντώσεις, αποκλεισμός αντιθέτων απο τον κρατικό μηχανισμό, φυλακίσεις αντιφρονούντων, φαυλοκρατία, μπορούσαν πλέον να αποτελέσουν θεσμούς κρατικούς με το ανάλογο «δημοκρατικό» περιτύλιγμα νομιμότητας.


Αν η ισχυρή ατομικότητα των Ελλήνων και οι έντονες αντιθέσεις τους, μέσα στο κοινοτικό τους σύστημα λειτουργούσαν για αιώνες κατά το πλείστον συνθετικά και δημιουργικά, στον Δυτικό κοινοβουλευτισμό βρήκαν το έδαφος για να λειτουργήσουν απόλυτα διχαστικά και εξαντλητικά αυτοκαταστροφικά.

 Η εθνική μας «ανεξαρτησία» έκτοτε βιώνει τους αλλεπάλληλους εθνικούς διχασμούς με κυρίαρχο το ερώτημα, σε ποιανού ξένου το κάρο θα σκαρφαλώσει η «ελευθέρα Ελλάς». Στην αρχή ήταν το ερώτημα Γαλλία, Αγγλία ή Ρωσία; Στην συνέχεια Γερμανία ή Αγγλία; Μετά με τους Αγγλοαμερικάνους ή με τους Ρώσους; Τώρα με τους Γερμανούς ή με τους Αμερικάνους;
Προσκολλημένοι στα αντίστοιχα κόμματα και ενδεδυμένοι τους εκάστοτε ιδεολογικούς μανδύες, αλληλοεξοντωνόμασταν με εθνική υπερηφάνεια, παρακειμένου να υποδείξουμε «πατριωτικά», ποιανού ξένου πόλου αυτό το κράτος πρέπει να είναι ακόλουθος και υποτακτικός.
Φυσικά η έκβαση της αλληλοεξόντωσης, ουδέποτε ανησυχούσε τους ξένους πόλους, που με μουτζούρες σε σημειώματα σαν της Γιάλτας, είχαν ήδη μοιράσει το οικόπεδο...

ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΒΟΡΙΔΗ, ΑΔΩΝΙ, ΙΔΟΥ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΣΑΣ - Ο ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (ΟΙ ΕΘΝΟΜΠΡΟΣΤΑΡΗΔΕΣ, ΧΑΛΥΒΔΙΝΟΙ ΥΠΕΡΠΑΤΡΙΩΤΑΙ) ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΛΙΚΑΚΙ ΠΟΥ ΜΠΛΟΚΑΡΕ ΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΤΕΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Του Παναγιώτη Λιάκου

Ας αφήσουμε επιτέλους τις γκρίνιες, τις μεμψιμοιρίες, την καντήφλα. Ολόκληρο τέμενος ετοιμάζεται εις τας Αθήνας. Πανηγυρίζουν οι σύμμαχοι Τούρκοι



Ας ξεκινήσουμε με το σαρδόνιο, μαύρο, σχεδόν βρετανικό χιούμορ της Ιστορίας. Στις 4 Αυγούστου 2016, στα ογδοντάχρονα από την επιβολή του Εθνικού Καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά, ο Μάκης Βορίδης και ο Αδωνις Γεωργιάδης αφαίρεσαν και το τελευταίο χαλικάκι που μπλόκαρε τα γρανάζια της γραφειοκρατίας για την ανέγερση του ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, την πόλη που οι «τρελοί» εθνικιστές του 1821 απελευθέρωσαν από τους Αγαρηνούς δυνάστες χύνοντας ποτάμια από το ιερό αίμα τους στη γη του Κόδρου και του Ερεχθέα.

Σε νομοσχέδιο για τις «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», 206 βουλευτές (μεταξύ αυτών, οι εθνομπροστάρηδες, οι χαλύβδινοι υπερπατριώται Βορίδης και Γεωργιάδης) υπερψήφισαν με τρέλα και κορδέλα το άρθρο 35, με το οποίο τροποποιείτο «το Π.Δ. της 20/09/1995 “Εγκριση πολεοδομικής μελέτης αναθεώρησης και επέκτασης τμημάτων των Δήμων Αθηναίων, Αγίου Ιωάννη Ρέντη, Αιγάλεω, Περιστερίου και Ταύρου (περιοχή Ελαιώνα, Ν. Αττικής)”».

Διακόσιοι έξι εθνοσωτήρες, σε ένδειξη πρωτοφανούς σύμπνοιας, απέδειξαν στους Ελληνες ότι τα Μνημόνια και το Ισλάμ μπορούν να ενώσουν τις πολιτικές παρατάξεις (πλην χρυσαυγιτών και ΑΝ.ΕΛ., που είπαν «όχι» στο τζαμί). Οι βουλευτές μας άναψαν για τα καλά το φως του Κορανίου, ώστε να διαλύσει τα αθηναϊκά «σκότη».

Τώρα, το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, με λέξεις που στάζουν μέλι, γάλα και παραδείσια πιλάφια, έγραψε πανηγυρικό άρθρο για την «κατασκευή του πρώτου τεμένους στην Αθήνα έπειτα από περισσότερα από 100 χρόνια» και ανακοινώνει ότι θα είναι έτοιμο έως τα τέλη Απριλίου!

Ε, κι αν κάτι πάει στραβά, ασθενήσει κάνας εργάτης, λείψουν τα χέρια των πιστών δουλευτών, ο Αδωνις και ο Μάκαρος δεν θα πάνε να βάλουν ένα χεράκι; Τόσος εθνικισμός, τόσος πατριωτισμός, τόση προγονολατρεία, αρχές που υποστηρίζουν και προωθούν οι βουλευτές μας, σίγουρα τους έχουν δώσει δύναμη στα μπράτσα και αντοχή στα δύσκολα.

Ανυπομονούμε να τους δούμε να ποζάρουν στα εγκαίνια καμαρωτοί καμαρωτοί και να τους χειροκροτήσουμε. Ζητωμπράβο! Ο Καραϊσκάκης και ο Κολοκοτρώνης τούς κοιτάζουν από ψηλά και τους πέμπουν... ευλογίες.


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΟΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ : «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ» (Δ' ΜΕΡΟΣ)

(απόσπασμα από το βιβλίο ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ 
ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ του Κ.ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ που θα εκδοθεί σύντομα)


Κατεβαίνουμε από το ατμόπλοιο, στην προκυμαία.
«Μωρέ τι πόλη είναι αυτή»! λέω από μέσα μου.
Αν και λιμάνι μύριζε λουλούδια, όχι ψαρίλα όπως η προκυμαία της Θεσσαλονίκης. Και πόσος κόσμος έχει μαζευτεί! Μιλιούνια…
Ντυμένοι όλοι με τα καλά τους.
«Μα καλά δεν έχουν χαμάληδες σε αυτό το λιμάνι»; σκέφτομαι!
Όλοι νοικοκυραίοι, καλοντυμένοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά.
Κατεβαίνουμε από την σκάλα στην προκυμαία, όπου οι επικεφαλής μας προσπαθούν να μας βάλουν σε σειρές, να μας στοιχίσουν, να πάρουν αναφορές από τους διμοιρίτες.
- Κύριε Υπολοχαγέ θα παρελάσουμε κι εμείς; ρωτάω τον Υποδιοικητή του Λόχου μας.
- Όχι Λοχία, μου απαντά. Μαζί με το 1/38 των Ευζώνων θα παρελάσουν οι πρωϊνοί που ήλθαν με το «Πατρίς». Εμείς μάλλον θα πάμε φρουρά σε Δημόσια κτίρια.
O Ταγματάρχης έκανε συγκέντρωση Αξιωματικών του Τάγματος και πάσχιζε μέσα στις φωνές, τα γέλια και τις ζητοκραυγές, να εξηγήσει τις αποστολές που είχε κάθε Λόχος. Κάποια στιγμή τελειώνει και οι αξιωματικοί γυρίζουν στις θέσεις τους.
Κάποιοι πολίτες πλαισιώνουν τις υπομονάδες μας.
- Είναι οι οδηγοί μας, λέει ο Ανθυπασπιστής της 2ης διμοιρίας, ονόματι Καβράκος, από την Μάνη με μορφή που θύμιζε πολεμιστή του 1821.
- Επ’ ώμου …αρμ! φωνάζει ο Ταγματάρχης μας.
Ξεκινάμε με τα όπλα επ’ ώμου να βαδίζουμε στα αριστερά της προκυμαίας. Διασχίζουμε τον παραλιακό δρόμο κάθετα με μεγάλη προσπάθεια ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος και μετά στρίβουμε αριστερά, προχωρώντας στα σοκάκια, προς τα εκεί που είχαμε διαταχθεί να αναλάβουμε υπηρεσία φρουράς.
Μα τι υπέροχη πόλη είναι αυτή; Παντού Ελληνικές σημαίες. Μα καλά που βρέθηκαν τόσες Ελληνικές σημαίες σε αυτήν την πόλη της τέως Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι πινακίδες των οδών τρίγλωσσες. Πάνω Ελληνικά, αμέσως μετά μάλλον Γαλλικά γιατί βλέπω το Rue που θυμάμαι από την Σαλονίκη σημαίνει «οδός» και από κάτω αραβικά.
Από τα μπαλκόνια μας πετάνε λουλούδια. Κοπέλλες, γυναίκες, γριούλες και μας φωνάζουν «Καλώς ήλθατε λεβέντες μας, καλώς ήλθατε ελευθερωτές μας».
Αριστερά και δεξιά στα πεζοδρόμια, κόσμος καλοντυμένος όπως είπα, σαν τους πλούσιους Οβριούς της Σαλονίκης. Όλες οι γυναίκες με μεγάλα καπέλα και οι άνδρες με τα ψαθάκια τους.
«Ρε σε τι πόλη ήλθαμε…» σκεφτόμουν από μέσα μου. Πλούσια πόλη. Πουθενά χώμα. Παντού πλακόστρωτοι δρόμοι.
Πόση διαφορά αλήθεια από το χωριό μου που μόνο χώμα έβλεπες παντού. Χώμα και καρόδρομους.
Και παντού λουλούδια. Να ξεκινούν από τα πεζούλια και να σκαρφαλώνουν στα μπαλκόνια.
Ξαφνικά έρχεται μια κυρία, με ένα πιάτο στο χέρι και με ένα κουτάλι πάει να μου βάλει κάτι στο στόμα.
- «Ελα τζιέρι μου, να γλυκαθείς» μου λέει. Και μου χώνει έτσι όπως περπατάω το κουτάλι στο στόμα.
Πωπω τι γλύκα ήταν αυτή! Τι γλυκό ήταν αυτό; Γυρνώ όπως περπατάω ασυναίσθητα να δω την γυναίκα και την βλέπω να μπουκώνει με το κουτάλι έναν έναν τους άνδρες του Λόχου μας έτσι όπως άτυπα παρέλαυναν σε αυτό το πλακόστρωτο σοκάκι.
Σε μια στιγμή ο Υπολοχαγός φωνάζει «Αλτ».
Οι άνδρες σταματούν μπροστά μας, σταματάμε κι εμείς.
Ακούμε φωνές και στριγκλιές.
- Ρίχτου ρίχτου να μάθει, φώναζαν κάποιοι.
Βλέπω ανάμεσα στην παράταξη μας, λίγο πιο μπροστά δύο-τρεις να χτυπούν έναν ένστολο με μπλέ σακάκι και κόκκινο παντελόνι και μπότες. Ξύλο, πολύ ξύλο λες και χτυπιόνταν αλητάκια πίσω από το Τελωνείο της Θεσσαλονίκης, στο λιμάνι.
Ένας που περνάει από δίπλα μας φουριόζος, μας λέει.
- Είναι ζαπτιές (σ.σ. χωροφύλακας ή αστυνομικός του Οθωμανικού Κράτους) Τούρκος και τον χτυπάνε δύο δικοί μας.
Αργότερα μάθαμε ότι ήταν πράξη αντεκδίκησης, γιατί ο Τούρκος αστυνομικός κατά την περίοδο που έκλεισαν τα σύνορα οι Οθωμανοί στον Μεγάλο Πόλεμο το ’15 και επιστράτευαν τους νεαρούς Χριστιανούς, πολλοί άνδρες για να μην καταταγούν είχαν διαφύγει στα γειτονικά ελληνικά νησιά, Χίο και Μυτιλήνη, αφήνοντας τις γυναίκες και τους ηλικιωμένους μόνους.
Οι Τούρκοι λοιπόν, που ήξεραν ότι σε μια οικογένεια ο άντρας και οι γιοί ήταν φυγόστρατοι, έμπαιναν στα σπίτια και τα λεηλατούσαν μιας και κανείς δεν μπορούσε να τα υπερασπιστεί.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι δύο άντρες που χτυπούσαν τον Τούρκο ζαπτιέ, ήταν σε αυτήν την κατηγορία. Φυγόστρατοι του ’15 που επέστρεψαν με την άφιξη του Ελληνικού Στρατού και αναζητώντας την οικογένειά τους, ανακάλυψαν ότι ο εν λόγω Οθωμανός αστυνομικός, είχε μπει μια νύχτα σπίτι τους, πήρε την σύζυγο και την έκλεισε στο σπίτι του. Φρόντισε να πετάξει και στον πατέρα της μερικούς παράδες, για να είναι εντάξει και με το Κοράνι, που επιτρέπει να πάρεις και να κάνεις δική σου μια παντρεμένη γυναίκα, μόνο αν την αγοράσεις.
Θεώρησε λοιπόν ότι πετώντας μερικούς παράδες στα πόδια του πατέρα της, την αγόρασε. Κι όχι μόνο αυτό.
Αφού την γλέντησε για μήνες και την βαρέθηκε, την πούλησε κι αυτός με την σειρά του σε ένα Κούρδο πολεμιστή που την πήρε μαζί του στο Μπαλίκεσιρ και από τότε δεν την ξαναείδε κανείς.
Τα έμαθαν από την γειτονιά πατέρας και γιός, μιας και ο πεθερός είχε πεθάνει από τον καημό του και αναζήτησαν τον ζαπτιέ.
Τον βρήκαν και όρμησαν πάνω του. Τον είχαν χτυπήσει πολύ άσχημα, το πρόσωπό του Τούρκου κατακόκκινο από τα αίματα.
Έρχονται δύο-τρεις Κρήτες χωροφύλακες που συνόδευαν τον Στρατό μας και προσπάθησαν να τους τραβήξουν. Πάνω στην συμπλοκή, ο σύζυγος αφαιρεί το περίστροφο του ενός χωροφύλακα και πυροβολεί τον Τούρκο στο κεφάλι. Τινάζεται πίσω το κεφάλι του Τούρκου και μυαλά με αίμα γεμίζουν το πλακόστρωτο.
Μερικοί άνδρες στα πεζοδρόμια άρχισαν να χειροκροτούν.
Τότε εμφανίζεται ένας Ενωμοτάρχης που μάλλον ήταν επικεφαλής των Κρητικών χωροφυλάκων και δίνει εντολές:
- Να συλληφθούν. Είναι διαταγή του Αρμοστή, ακούστηκε να λέει. Όποιοι προβαίνουν σε βιαιότητες θα συλλαμβάνονται.
Οι χωροφύλακες πιάνουν από τα μπράτσα και τους δύο, πατέρα και γιό και προχωρούν στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που πηγαίναμε εμείς. Το πλήθος άρχισε να φωνάζει «ντροπή, ντροπή, αφήστε τους ελεύθερους, καλά του έκανε!»
Οι χωροφύλακες προχώρησαν συνοδεύοντας τους δύο άντρες προς τον προσωρινό Σταθμό Χωροφυλακής, χωρίς να δίνουν σημασία στο πλήθος.
Εμείς έχοντας μείνει εμβρόντητοι, από την ταχύτητα των γεγονότων, κοιταζόμασταν μεταξύ μας.
Ξεκινήσαμε μετά από το παράγγελμα του επικεφαλής μας Υπολοχαγού:
- Άνδρες εμπρός μαρς….
Ξεκινάμε λοιπόν. Προχωρούμε ίσια, με την ίδια εικόνα παντού. Κόσμος να μας ραίνει λουλούδια, σημαίες παντού… χαρές και τραγούδια.
Έσβησε σύντομα η ανάμνηση του περιστατικού με τον ζαπτιέ.
Φθάνουμε σε ένα μεγάλο κτίριο.
Σταματάμε.
Ο Υπολοχαγός μας ανέβηκε τα σκαλιά και σαν να μας έβγαζε λόγο μας είπε:
- Όπως ξέρετε ήλθαμε εδώ όχι ως κατακτητές, αλλά για να τηρήσουμε την τάξη, κατ΄εντολήν των Μεγάλων Δυνάμεων και του Μεγάλου μας Κυβερνήτη Ελευθερίου Βενιζέλου. Οι εντολές που έχουμε είναι να διατηρήσουμε την τάξη και να προστατεύσουμε τα κτίρια και τις υπηρεσίες μιάς και όλα πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται κανονικά.
Προσέξτε την συμπεριφορά σας. Ο Αρμοστής εξέδωσε διάταγμα για προστασία του τοπικού πληθυσμού ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Οι ποινές στους παραβάτες θα είναι πολύ αυστηρές. Πάρα πολύ αυστηρές.
Καταλάβατε; Λοιπόν οι διμοιρίτες να κανονίσουν αμέσως Υπηρεσίες περιπόλων, σκοπών και να φροντίσουν για τον στρατωνισμό μέσα στο κτίριο. Να ετοιμαστεί η Επιμελητεία. Επιλοχία έλα μαζί μου.
Ο Υπολοχαγός μπήκε μέσα στο κτίριο.
Αμέσως ο Ανθυπολοχαγός μας φώναξε τους Λοχίες και μας έδωσε οδηγίες.
Αφού κανόνισα τις σκοπιές στις γωνίες του τετραγώνου στο οποίο βρισκόταν στο κτίριο, πήγα από πίσω στην αυλή και άφησα τον γυλιό μου και τις εξαρτήσεις μου.
Απέναντι από την πίσω μεριά του κτιρίου κάθονταν ανακούρκουδα (δηλαδή καθιστοί χωρίς να κάθονται), τρεις με φέσι και μας κοίταγαν επίμονα.
- Ρε συ Γιασίτη, λέω σε ένα φαντάρο, πήγαινε και διώξε τους. Δεν μου αρέσουν τα μούτρα τους.
- Πώς να τους το πω, δεν ξέρω τούρκικα, μου λέει ο νεαρός φαντάρος.
- Ξέρω εγώ ρε, του απαντώ. Πες τους «ούστ»… Ξέρω γω τι θα τους πεις και πως θα τους το πεις. Αλλά διώξε τους.
Τον βλέπω να πηγαίνει χωρίς το όπλο του και να τους κάνει νοήματα.
Εκείνοι κοιτάχθηκαν μεταξύ τους.
Και ξαφνικά χωρίς να προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε τι γίνεται, βγάζουν από τα ζωνάρια τους μαχαίρι και το μπήγουν στο σώμα του άτυχου Γιασίτη…
- Λοχίαααααααα πρόλαβε να φωνάξει….
Αυτοί αμέσως άρχισαν να τρέχουν προς την πόρτα του απέναντι κτιρίου, από όπου άνοιξαν απότομα τα παράθυρα και εμφανίστηκαν οπλισμένοι άνδρες που άρχισαν να πυροβολούν προς το μέρος μας.
- Τούρκοι φωνάζει ο Ανθυπολοχαγός… καλυφθείτε!
Πέφτουμε όλοι μπρούμυτα και αρχίζουμε να πυροβολούμε εναντίον του κτιρίου όπου βρίσκονταν οι οπλισμένοι Τούρκοι.
- Ρε τους μπαμπέσηδες λέω από μέσα μου, νιώθοντας υπεύθυνος για τον χαμό του Γιασίτη, ενός νέου που ήλθε από την Ελλάδα, από το χωριό του, να ελευθερώσει αυτήν την Ελλάδα που αγνοούσαμε ότι υπήρχε και έχασε την ζωή του, από «μπαμπέσικα σκυλιά».
Επρεπε να είχε πάρει το όπλο του, σκέφτηκα.
Αλλά που να το φανταστεί, ότι οι τρεις φαινομενικά άκακοι Τούρκοι ήταν οπλισμένοι δολοφόνοι.
Βροχή οι σφαίρες. Σφυρίζουν σαν μέλισσες. Περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας.
Μα που βρέθηκαν αυτά τα όπλα στα χέρια τους. Υποτίθεται ότι οι Ιταλοί τους αφόπλισαν. Έτσι τουλάχιστον μας είχαν πει.
Από ότι φαίνεται δεν τους αφόπλισαν. Εσκεμμένα ; Μπορεί. Αλλωστε δεν το έκρυψαν ποτέ ότι ήθελαν την Σμύρνη για λόγου τους.
Και το γεγονός ότι στις Φυλακές που ήταν ευθύνη τους όπως μου είπε ο Νώντας, ο οδηγός μας πριν δεν βρέθηκαν κατάδικοι, σημαίνει ότι κάποιοι τους άφησαν ελεύθερους πριν αποβιβαστεί ο Στρατός μας. Και ποιοι ήταν υπεύθυνοι για την φύλαξη των Φυλακών; Οι Ιταλοί πάλι.
Κάτι βρωμάει εδώ σκεφτηκα, καθώς οι σφαίρες συνεχίζουν να πέφτουν βροχή.
Διακρίνω μερικούς στρατιώτες μας αφού πήγαν τοίχο τοίχο, να μπαίνουν μέσα στο κτίριο. Τότε ακούστηκαν χειροβομβίδες.
Ο Ανθυπολοχαγός μας τότε φωνάζει: «Ορμάτε τους» και αμέσως μπαίνει μπροστά με το πιστόλι στο χέρι και ορμάει προς το κτίριο τρέχοντας. Τον ακολουθούμε όλοι μας, καμμιά εικοσαριά.
Μπαίνουμε μέσα στο κτίριο που είναι σπαρμένο με κορμιά. Αρχίζουμε τις εκκαθαρίσεις στα δωμάτια.
Σκόνη, καπνοί. Ξαφνικά ένας δικός μας μου φωνάζει:
- Λοχία αυτός δεν σκότωσε τον Γιασίτη;
Κοιτώ και μάλλον μεσα στους καπνούς διεκρινα τον έναν από τους τρεις που ορμησαν και σκότωσαν τον στρατιώτη Γιασίτη, τραυματία στο πάτωμα.
Ασυναίσθητα απαντώ «Ναι» χωρίς να αντιλαμβάνομαι ότι με αυτήν την λέξη καταδίκασα σε θάνατο αυτόν τον τραυματία Τούρκο.
- Αυτήν για τον Γιασίτη ρε πούστη, φωνάζει ο φαντάρος που με ρώτησε πριν και μπήγει την μακριά λόγχη του στο κρανίο του Τούρκου στέλνοντας τον να βρεί τον Αλλάχ του, σε μια κίνηση απόδοσης άτυπης δικαιοσύνης.
Σε δέκα λεπτά όλα είχαν τελειώσει.
Οι Τούρκοι ένοπλοι είχαν εξοντωθεί όλοι. Το περίεργο είναι ότι δεν υπήρξε κανείς …τραυματίας. Όλοι νεκροί.
Κάποιοι δεν συγχώρεσαν την μπαμπέσικη δολοφονία του φουκαρά του Γιασίτη.


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΖΑΜΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 100 ΧΡΟΝΙΑ...ΕΤΟΙΜΟΣ Ο ΣΚΕΛΕΤΟΣ, ΤΕΛΗ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΘΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΟΥΕΖΙΝΗ

Το έργο προχωρά βάσει σχεδίου, λεφτά υπάρχουν για το Ισλάμ 

Θέμα για το τζαμί που κατασκευάζεται στον Βοτανικό φιλοξενεί το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, που αναφέρει πως το έργο θα είναι έτοιμο στα τέλη Απριλίου. Ήδη ο σκελετός του κτηρίου έχει ολοκληρωθεί και, όπως τονίζεται χαρακτηριστικά στο κείμενο, πρόκειται για «το πρώτο τζαμί στην Αθήνα εδώ και περισσότερα από 100 χρόνια». 
Οι εργασίες κατασκευής στο χώρο που έχει παραχωρήσει το Ναυτικό ξεκίνησαν τον περασμένο Νοέμβριο και αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί μέσα στους επόμενους δύο μήνες. 
«Το τζαμί θα είναι χαμηλό και δεν θα διαθέτει μιναρέ. Θα μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 350 προσκυνητές και διαθέτει πάρκινγκ και ελεύθερους χώρους. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται στα 887.000 ευρώ», καταλήγει το Anadolu. 
Ούτε δέκα, ούτε είκοσι, ούτε περισσότεροι εθνικιστές βουλευτές κατάφεραν να εμποδίσουν την κατασκευή… Συνεχίζετε να τρέφετε φρούδες (κομματικές) ελπίδες…...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 45η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ''



Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιγράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 21/02/2017.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Evonymos
Blue Sky

ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ

Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη

Τό ἱστορικό τοῦ Τάματος

       Ἡ ἱστορία τοῦ λεγομένου “Τάματος τοῦ Ἔθνους” ἀρχίζει οὐσιαστικά τό 1824. Ἦταν τότε πού οἱ ὀρδές τῆς Στρατιᾶς τοῦ Ἰμπραήμ εἰσέβαλαν στήν Πελοπόννησο γιά νά καταπνίξουν τήν Ἑλληνική Ἐθνεγερσία καί οἱ Ἕλληνες περιῆλθαν σέ δεινή θέσι.
       Ὁ Ἀρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ὑπῆρξε ὁ ἐμπνευστής τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους. Κάλεσε ὅλους τούς Ὁπλαρχηγούς καί ὁρκίσθηκαν ὅλοι μαζί, ἔταζαν στόν Μεγαλοδύναμο, ὅτι ἐάν τό Ἔθνος καί ὁ Ἀγῶνας σωθοῦν ἀπό τόν κίνδυνο, τότε ἡ Νέα Ἑλλάς θά οἰκοδομήση ἕναν μεγαλειώδη Ναό ἀφιερωμένο στόν Σωτῆρα Χριστό. Ἕναν Ναό ἰσάξιο ἄν ὄχι καί καλλίτερο ἀπό τήν Ἁγία Σοφία τῆς Κωνσταντινουπόλεως!...
       Πράγματι, στίς 31 Ἰουλίου 1829 Δ΄ Ἐθνική Συνέλευσις στό Ἄργος ἐξέδωσε τό Η΄ Εἰδικό Ψήφισμα γιά τήν ἐκπλήρωσι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους:
«Ἡ Δ΄ Ἐθνική Συνέλευσις τῶν Ἑλλήνων νομίζει ἐαυτήν εὐτυχή, γενομένη τό ὄργανον δι’ οὖ τό Ἔθνος ἐκπληροῖ τό πλέον ἐφετόν τῶν χρεῶν του, τό νά ἀναπέμψη τήν εὐγνωμοσύνην του πρός τόν Θεόν, ὅστις ἔδειξε τοιαῦτα θαύματα διά τήν σωτηρίαν του… Ὅταν ἡ τοπική περιφέρεια τῆς Ἑλλάδος καί ἡ καθέδρα τῆς Κυβερνήσεώς της κατασταθῶσιν ὁριστικῶς καί οἱ οἰκονομικοί πόροι τοῦ Κράτους ἐπιτρέψωσιν, θέλει ἀνεγερθῆ κατά διαταγήν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τήν καθέδραν αὐτῆς, Ναός ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Σωτῆρος τιμώμενος».
       Τό Ψήφισμα ὑπεγράφη ἀπό τόν Κυβερνήτη Ἰωάννη Καποδίστρια καί δημοσιεύθηκε στό ὑπ’ ἀριθμ. 5 Φύλλο τῆς “Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως” ὡς διάταγμα: «Περί ἀνεγέρσεως Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος ἐν Ἀθήναις».
       Τό ἑπόμενο βῆμα ἔγινε ἐπί Βασιλέως Ὄθωνος κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ ἰδίου τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη.
       Ὁ Ὄθων ἐξέδωσε δύο Βασιλικά Διατάγματα: Τό πρῶτο στίς 25 Ἰανουαρίου 1834 καί τό δεύτερο στίς 3 Ἀπριλίου 1838 (ΦΕΚ ὑπ’ ἀριθμ. 12/11-4-1838) γιά τήν ἀνέγερσι τοῦ “Τάματος τοῦ Ἔθνους”. Παράλληλα, τόν Αὔγουστο τοῦ 1843 ἡ Βασίλισσα Ἀμαλία ἀνέβηκε ἔφιππη στό ὕψωμα τῶν Νοτίων “Τουρκοβουνίων” συνοδευομένη ἀπό τόν Γενναῖο Κολοκοτρώνη (υἱό τοῦ Θεοδώρου). Ἐκεῖ ἀντίκρυσε τόν ὑψηλό βράχο τῆς κορυφῆς τόν ὁποῖον ἀπεκάλεσε «ἀστέρι τοῦ Βορρᾶ» καί ὅρισε αὐτόν τόν χῶρο ὡς τόν κατάλληλο γιά τήν ἀνέγερσι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους.
       Δυστυχῶς ὅμως οἱ ὅρκοι, τά ψηφίσματα, τά διατάγματα κ.λπ. ἔμειναν γράμματα κενά…
       Κατά μαρτυρία τοῦ Σωτ. Γιανναδάκη μόνον -περίπου 90 χρόνια μετά-  τό 1932 - ὁ Ἐλ. Βενιζέλος ξαναθυμήθηκε τό θέμα καί διέταξε τόν Παῦλο Γύπαρη νά φροντίση νά μή καταπατηθῆ ὁ χῶρος τῶν “Τουρκοβουνίων” γιά νά οἰκοδομηθῆ ἐκεῖ ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Σωτῆρος. Ἡ Πολιτεία ὅμως τό ξέχασε. Καί κανένα βῆμα δέν ἔγινε.
       Τό Τάμα τοῦ Ἔθνους, ὁ ὅρκος τῶν Ἑλλήνων πρός τόν Θεό γιά τήν Ἐλευθερία, ἡ μεγάλη ἠθική, ἐθνική καί θρησκευτική ὀφειλή, ἡ ἔμπνευσις τοῦ Κολοκοτρώνη, λησμονήθηκε. Πέρασε στήν λήθη γιά 130 ὁλόκληρα χρόνια.

Ἀνάσυρσις ἀπό τήν λήθη…

       Καί μόνον ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος τό ἀνέσυρε ἀπό τήν λήθη καί τήν ἀγνωμοσύνη! Ἤδη ἀπό τίς 14 Δεκεμβρίου 1968 ἀνεκοίνωνε:
«Τό Ἔθνος μας κατά τόν κίνδυνον τόν ὁποῖον διέτρεξε εἰς τά πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς του μετά τήν ἀπελευθέρωσίν του, κατά τόν ἀγῶνα τῆς Παλλιγγενεσίας, ἔταξεν εἰς τόν Σωτῆρα Θεόν τήν ἀνέγερσιν Ναοῦ - Μνημείου. Καί τό Τάμα δέν ἐπραγματοποιήθη ἀκόμη μέχρι σήμερον. Δέν εἶναι Ἑλληνικέ Λαέ, συνεπής ἡ τοιαύτη θέσις καί δή πρό τοῦ Θείου. Κατά τό 1969 ὁ Ἑλληνικός Λαός θά ἀρχίση τήν ἐκτέλεσιν τοῦ Τάματός του. Θά ἐπιλέξωμεν καί θά ἀνακοινώσωμεν τελικῶς -διότι ἤδη ἔχομεν τήν προεργασίαν- τόν χῶρον ὅπου θά ἀνεγερθῆ ὁ Ναός τοῦ Σωτῆρος».
       Στίς 4 Ἰανουαρίου 1969 πράγματι, ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος συγκάλεσε πολύωρο Ὑπουργικό Συμβούλιο μέ τήν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Α΄, κατά τό ὁποῖο ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις πραγματοποιήσεως τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους.
       Ὁ Ναός θά ἀνεγείρετο στά “Τουρκοβούνια”, στήν θέσι μεταξύ Γαλατσίου καί Ψυχικοῦ καί συγκεκριμένα στό σημεῖο ὅπου ὑπάρχει τό μικρό μοναστήρι τοῦ Προφήτου Ἠλία. Τό “ἀστέρι τοῦ Βορρᾶ” -ὅπως τό ἀποκαλοῦσε ἡ Ἀμαλία- ἦταν τό ὡραιότερο μέρος. Δεσπόζει στό Λεκανοπέδιο Ἀττικῆς καί εἶναι ὁρατό ἀπό θαλάσσης!
       Κατά τήν Κυβερνητική ἀπόφασι, ὁ Ναός θά ἔπρεπε νά εἶναι μεγαλοπρεπής καί τεράστιος. Καί νά συναγωνίζεται τήν ἴδια τήν Ἁγιά Σοφιά!...
       Τόν Μάϊο 1969 ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος συνέστησε μία “Ἀνωτάτη Ἐπιτροπή Ἀνεγέρσεως Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος”.    
       Πρόεδρος ἀνέλαβε ὁ ἴδιος καί μέλη οἱ:
- Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος Α΄
- Ἀντιπρόεδρος Στ. Παττακός
- Ὑπ. Συντονισμοῦ Ν. Μακαρέζος
- Ὑπ. Παιδείας Θεοφ. Παπακωνσταντίνου
- Ὑπ. Δημ. Ἔργων Κων. Παπαδημητρίου
- Ὑφ/γός Προεδρίας Κων. Βοβολίνης
       Στίς 18 Ὀκτωβρίου 1969 δημοσιεύθηκε τό Ν.Δ. 320/69 (ΦΕΚ 206). Μέ αὐτό ἱδρύθηκε Εἰδικό Ταμεῖο Ἀνεγέρσεως Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος”. Σκοπός του ὁρίσθη:
«α) Ἡ ἀνέγερσις ἐν Ἀθήναις Ἱεροῦ Ναοῦ, ἀφιερωμένου εἰς τόν Σωτήρα πρός πραγματοποίησιν τοῦ τάματος τοῦ Ἔθνους κατά τό Η΄ ψήφισμα τῆς 31-7-1829 τῆς Δ΄ ἐν Ἄργει Ἐθνικῆς Συνελεύσεως τῶν Ἑλλήνων.
   β) Ἡ διαμόρφωσις καί ἐξωραϊσμός τοῦ περιβάλλοντος τό κτίριον τοῦ Ναοῦ χώρου, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν πέριξ αὐτοῦ ὁδῶν καί πλατειῶν.
   γ) Ἡ ἁγιογράφησις καί ὁ ἐξοπλισμός τοῦ Ναοῦ διά τῶν ἀπαραιτήτων ὀργάνων, σκευῶν καί ἐγκαταστάσεων, ἡ προμήθεια ἐπίπλων καί ἐφοδίων πάσης φύσεως διά τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ τούτου.
   δ) Ἡ συντήρησις τοῦ κτιρίου καί ἡ ἀνέγερσις βοηθητικῶν χώρων πρός ἐξυπηρέτησιν τούτου.
   ε) Ἡ διαχείρησις ἐν γένει τῆς περιουσίας αὐτοῦ».
       Τό Ταμεῖο ἀπετελεῖτο ἀπό 5μελές Διοικητικό Συμβούλιο μέ  3ετή θητεία καί συμπληρώθηκε μέ τό Ν.Δ. 1039/71 (ΦΕΚ 238) μέ τό ὁποῖο προστέθηκαν καί δύο ἐκπρόσωποι τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καί Δημοσίων Ἔργων. Τό Ν.Δ. 320/69 προέβλεπε καί μία Κυβερνητική Συντονιστική Ἐπιτροπή” ἡ ὁποία:
«…ἔχει ὡς ἀποστολήν τήν γενικήν ἐποπτείαν, κατεύθυνσιν καί παρακολούθησιν τῆς πραγματώσεως τοῦ ἔργου καί τόν εἰδικώτερον καθορισμόν τοῦ θέματος τοῦ τάματος τοῦ Ἔθνους».
        Αὐτή ἀντικατέστησε τήν “Ἀνωτάτη Ἐπιτροπή” καί στήν τελική μορφή μου (Ν.Δ. 1039/71), ἀπετελεῖτο ἀπό τούς:
- Πρωθυπουργό ὡς Πρόεδρο
- Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
- Ἀντιπροέδρους τῆς Κυβερνήσεως
- Ὑπουργό Βοηθό Πρωθυπουργοῦ
- Ὑπουργό Πολιτισμοῦ καί Ἐπιστημῶν
- Ὑπουργό Δημοσίων Ἔργων
       Γιά τήν ὑποβοήθησι τοῦ ἔργου τῆς ἀνωτέρω Ἐπιτροπῆς, συστάθηκε καί “Γνωμοδοτικό Συμβούλιο” ἀποτελούμενο ἀπό τούς:
- Δήμαρχο Ἀθηναίων
- Πρόεδρο Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν
- Πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
- Πρύτανη τοῦ Ε.Μ. Πολυτεχνείου
- Γενικό Διευθυντή Ἀρχαιοτήτων καί Ἀναστηλώσεως
- Κοσμήτορα τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς Σχολῆς τοῦ Ε.Μ. Πολυτεχνείου.
       Τό Ν.Δ. 320/69 προέβλεπε Πανελληνίους Ἀρχιτεκτονικούς Διαγωνισμούς” γιά Προσχέδια τοῦ Ναοῦ:
«…μεταξύ Ἑλλήνων ἀρχιτεκτόνων, διπλωματούχων τῶν Ἀνωτάτων Σχολῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβείου Πολυτεχνείου, τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ἤ ἰσοτίμου Σχολῆς τῆς ἀλλοδαπῆς».
        Ἐπίσης συνιστοῦσε Κριτική Ἐπιτροπή” τῶν διαγωνισμῶν, ἡ ὁποία στήν τελική μορφή της (Ν.Δ. 1136/72 - ΦΕΚ 57) ἀπετελεῖτο ἀπό:
        - Ἐκπρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας.
        - Ἕνα μέλος τῆς τάξεως Γραμμάτων καί Τεχνῶν τῆς Ἀκαδημίας.
        -   Ἕναν ἀρχιτέκτονα τοῦ Ε. Μ. Πολυτεχνείου.
        - Ἕναν ἀρχιτέκτονα τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
        - Ἕναν ἀρχιτέκτονα μέ βαθμό Ἐπιθεωρητοῦ τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων.
        -   Ἕναν ἀρχιτέκτονα τοῦ Τεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἑλλάδος.
        - Ἕναν ἀρχιτέκτονα τῆς Κοσμητείας Ἐθνικοῦ τοπίου καί πόλεων.
       Κατά τήν διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐτῶν ἔγιναν τρεῖς διαδοχικοί διαγωνισμοί Προσχεδίων τοῦ Τάματος. Ἡ κοινότητα τῶν Ἑλλήνων Ἀρχιτεκτόνων δέν ἐνέκρινε κανένα διότι ἔκρινε ὅτι «δέν πληροῦν τούς βυζαντινούς σχεδιασμούς».
       Παρά ταῦτα κατ’ ἄλλους, τά σχέδια ὑπ’ ἀριθμ. 7, 31 καί 35 ἦσαν καλλίτερα ἀπό τόν Πατριαρχικό Ναό Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ θεμελίωσις τοῦ χώρου

       Αὐτή ἦταν ἡ προϊστορία ὅταν στίς 28 Ὀκτωβρίου 1971 -ἀνήμερα τῆς ἐπετείου τοῦ “ΟΧΙ” καί 150 ἔτη μετά τό 1821-  ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος θεμελίωνε τό ἔργο διαμορφώσεως τοῦ χώρου ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ.
       Παρά τό δριμύ ψῦχος πλῆθος κόσμου εἶχε κατακλύσει τόν χῶρο τοῦ λόφου Ἀγχέστου (Τουρκοβουνίων). Ἡ θεμελίωσις ἔγινε τήν 5η ἀπογευματινή ὥρα στό προαύλιο τῆς Μονῆς τοῦ Προφήτου Ἠλία καί παρέστησαν οἱ Ἀντιπρόεδροι, τά μέλη τῆς Κυβερνήσεως, ὁ Πρόεδρος τῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, σύσσωμη ἡ ἡγεσία τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καί ἄλλοι ἐπίσημοι.
       Στόν ἁγιασμό χοροστάτησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος μέ τρεῖς ἀκόμη Μητροπολῖτες. Κατόπιν τόν λόγο ἔλαβαν ὁ Πρόεδρος τοῦ “Εἰδικοῦ Ταμείου Ἀνεγέρσεως” Ἀριστείδης Σκυλίτσης καί ὁ Ὑπουργός Δημοσίων Ἔργων Κων/νος Παπαδημητρίου. Τελευταῖος μίλησε ὁ Πρωθυπουργός ὁ ὁποῖος εἶπε:
«Νομίζω ὅτι τό Κράτος ὀφείλει νά προσθέση ἕνα ἀκόμη κίνητρον, τό ὁποῖον θά βοηθήση τούς Ἕλληνας ἀρχιτέκτονας νά ἀνταποκριθοῦν εἰς τήν ἱστορικήν πρόσκλησιν καί νά δώσουν τόν καλλίτερον ἑαυτόν των προκειμένου νά προέλθη ἐκ τῆς μελέτης των, ἔργον ἄξιον πράγματι τοῦ σκοποῦ τόν ὁποῖον θά ἐπιτελέση τοῦτο. Κατόπιν αὐτοῦ, ἀνακοινῶ ὅτι εἰς τόν πρῶτον βραβευθησομένον ἀρχιτέκτονα, ἡ Κυβέρνησις –πέραν τῶν ὑπό τοῦ Ταμείου προβλεπομένων βραβείων- θά χορηγήση 5.000.000 δρχ., εἰς τόν δεύτερον 3.000.000 δρχ. καί εἰς τόν τρίτον 2.000.000 δρχ. Ἔχω τήν ἐλπίδα ὅτι δέν θά ἐπιτρέψη ὁ κόσμος τῶν ἀρχιτεκτόνων τῆς Ἑλλάδος νά καταφύγωμεν εἰς διεθνή διαγωνισμόν διά τό ἔργον».
       Μέσα στά ἑπόμενα 2 χρόνια ὁ χῶρος τῶν “Τουρκοβουνίων” μεταμορφώθηκε σέ αὐτό πού γνωρίζουμε σήμερα ὡς Ἀττικό Ἄλσος.
       Ἀπαλλοτριώθηκε χῶρος πενταπλάσιος τοῦ Ἐθνικοῦ Κήπου, καλύφθηκαν τά σπήλαια τῶν λατομείων, δενδροφυτεύθηκε ὁλόκληρος ὁ λόφος, διανοίχθηκε ὁλόκληρη ἡ Περιφερειακή Λεωφόρος καί περιμετρικές ὁδοί. Προεβλέπετο νά εἶναι ἡ λεωφόρος πού θά ἐγίνοντο οἱ παρελάσεις πρό τοῦ Τάματος. Θά ἀποτελοῦσε συνέχεια τῆς Ἠρώδου Ἀττικοῦ μέ «τοῦνελ» κάτω ἀπό τόν Λυκαβηττό καί τέλος Βορειοδυτικά τοῦ Τάματος νά ἐνωθῆ μέ τήν Ἀττική Ὁδό στήν Φραγκοκκλησιά ἤ στά δυτικά ὅρια τῆς Μεταμορφώσεως!...
       Παραλλήλως τό Ταμεῖο συγκέντρωσε συνολικά 453.000.000 δρχ. καί ἔγινε 4ος Διαγωνισμός ὁ ὁποῖος ἐνεκρίθη. Ἡ ἀνέγερσις τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους προεβλέπετο νά ἀρχίση τό ἔτος 1974, ὅμως ἡ ἀνταρσία Ἰωαννίδη τό πάγωσε καί ἡ λεγομένη “μεταπολίτευση” τό κατήργησε…

 κατάρριψις τν συκοφαντιν

Μέσα στό κῦμα προσπαθείας σπιλώσεως τῆς 21ης Απριλίου πού ἄρχισε μετά τήν “μεταπολίτευση” ὑπεβλήθη μήνυσις ἐναντίον τοῦ Ἀρ. Σκυλίτση γιά δῆθεν κατάχρησι τῶν χρημάτων τοῦ Ταμείου.
Ὁ Ἀρ. Σκυλίτσης παρουσίασε τίς ἀποδείξεις ἐσόδων καί ἐξόδων βεβαιωμένες ἀπό τό Ἐλεγκτικό Συνέδριο καί ὄχι μόνον κατάχρησις δέν εὑρέθη, ἀλλά ἀπεδείχθη ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε βάλει ποσά ἀπό τήν προσωπική του περιουσία ὑπέρ τοῦ Τάματος!
Ἀντί καταδίκης, τό βούλευμα τόν ἐξύμνησε γιά τόν χρηστό τρόπο διαχειρήσεως τῶν χρημάτων!
Καί ἐδῶ ἔρχεται τό ἐρώτημα. Τί ἔγιναν αὐτά τά χρήματα μετά τήν “μεταπολίτευση”;

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ;

Στη Δικαιοσύνη προσφεύγει ο πρόεδρος του σωματείου Ι. Αναγνωστόπουλος, για να αποκαλύψει τι συνέβη με τα χρήματα (950.000.000 δρχ.!) που προορίζονταν για να χτιστεί ναός υπέρ των αγωνιστών του '21

Αποφασισμένος να φτάσει έως το τέλος με τη συνδρομή της Δικαιοσύνης και να πέσει άπλετο φως, ώστε να αποκαλυφθεί πόσα χρήματα, τελικά, συγκεντρώθηκαν κατά την περίοδο 1967-1973, σε ποια πιστωτικά ιδρύματα κατετέθησαν, αλλά και πού διετέθησαν τα ποσά που προορίζονταν για την ανέγερση του Ιερού Ναού του Τάματος του Εθνους, δηλώνει ο Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου και Ιδρύματος Οι Φίλοι του Τάματος του Εθνους.

Δηλώνει, μάλιστα, χαρακτηριστικά: «Βλέποντας την άκραν αβελτηρία και αναλγησία των ιθυνόντων, Πολιτείας και Εκκλησίας, να ερευνήσουν και να ενημερώσουν τον πάντοτε και πανταχόθεν εξαπατούμενον φτωχό ελληνικό λαόν τι απέγινε ο ιδρώτας του - τα χρήματα που θυσίασαν για να τα καταθέσουν εις τα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα-, αναγκασθήκαμεν εμείς, τα δήθεν “κατάλοιπα της χούντας”, να κινητοποιήσουμε τη διαδικασία των ερευνών. Αναγκάσθηκαν μέλη μας (κληρικοί και λαϊκοί που είχαν τότε συνεισφέρει από τους πρώτους χρήματα για το Τάμα) να καταθέσουν μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και κατέθεσαν στον ανακριτή, ζητώντας αυτές τις λεπτομέρειες. Ο εισαγγελέας Εφετών απαίτησε επανειλημμένως η δικογραφία να μην τεθεί εις το αρχείο και ολοκληρωθεί το “κουκούλωμα”, αλλά να διεξαχθούν εξονυχιστικές έρευνες».

Οπως είναι γνωστό, ο Ιωάννης Αναγνωστόπουλος και η σύζυγός του Αικατερίνη Αναγνωστοπούλου ηγούνται του Σωματείου Οι Φίλοι του Τάματος του Εθνους. Μέσω αυτού έχουν αναλάβει την εκπλήρωση της ιερής υπόσχεσης των αγωνιστών του 1821 για την ανέγερση -με αποκλειστικά δικές τους δαπάνες- ιερού ναού προς τιμήν και ευχαριστία για την απελευθέρωση του Εθνους από τη σκλαβιά στους Τούρκους, που διήρκεσε 400 και πλέον έτη.


ΔΙΑΠΛΟΚΗ

Λάβρος ως προς τους χαρακτηρισμούς του, ο κ. Αναγνωστόπουλος σημειώνει ακόμη ότι οι πολλές καταθέσεις γίνονταν κυρίως στα πιστωτικά ιδρύματα όπου υπήρχαν άνετες προσβάσεις και διευκολύνσεις: 1) Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, 2) Αγροτική Τράπεζα, 3) Εθνική Τράπεζα, 4) Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και τα πολύ «χοντρά» ποσά στο ανώτατον πιστωτικό ίδρυμα, το οποίο είναι και η εποπτεύουσα Αρχή όλων των άλλων πιστωτικών ιδρυμάτων. Υπογραμμίζει δε και το εξής: «Εντούτοις όλες οι τράπεζες ομοθυμαδόν, προφανώς καθοδηγούμενες από “πατριάρχες” της διαπλοκής και αετονύχηδες, αναισχύντως εψεύσθησαν ότι δήθεν ουδέποτε υπήρχαν λογαριασμοί περί ιδρύσεως ειδικού ταμείου ανεγέρσεως Ιερού Ναού του Σωτήρος (ΦΕΚ 320/18.10.1969)».

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, έχει συγκεντρωθεί από εισφορές του ελληνικού λαού το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό των 950.000.000 δρχ., ενώ, σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις (λαμβάνοντας, π.χ., υπόψη τους τόκους), αυτό υπολογίζεται ότι είναι ακόμη υψηλότερο.
Δεν παραμένει όμως σε αυτές τις επισημάνσεις ο κ. Αναγνωστόπουλος και σπεύδει να υπογραμμίσει και τα παρακάτω: «Επειδή ο εισαγγελέας και ο ανακριτής δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουν εγκαίρως και ευκαίρως με ίσα μέτρα, εγώ, ως πρόεδρος του Ιδρύματος Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών, αναφέρω εις το συνημμένο Ανακεφαλαιωτικόν του Υπόμνημα από Δεκέμβριο 2016 προς τον ανακριτή ότι επιβάλλεται να σχηματισθεί μια αυστηρά επιτροπή από δικαστικούς διά κληρώσεως, για να εξασφαλιστεί το αδιάβλητο και να αποφευχθεί το “κουκούλωμα”, όπως είθισται εις την Ελλάδα».


ΣΤΟΝ ΑΝΑΚΡΙΤΗ
Ενώπιον του 18ου ανακριτή, ο κ. Αναγνωστόπουλος αναμένεται να καταθέσει εντός του Φεβρουαρίου, ενώ κατόπιν θα προβεί σε λεπτομερέστερη ενημέρωση.

Σε δηλώσεις του τονίζει: «Η προσπάθεια παραπλανήσεως της Δικαιοσύνης είναι ειδεχθέστατο κακούργημα και πρέπει να δοθούν τουλάχιστον τα ονόματα των “πατριαρχών” της διαπλοκής που ενοσφίσθησαν το ιερό χρήμα. Αρκετά μέχρι τούδε οι τράπεζες απομυζούν τον ιδρώτα του βαρύτατα φτωχού ελληνικού λαού. Οι αθεόφοβοι κατάντησαν τόσον αδίστακτοι, που ακόμη και το ιερό χρήμα κατεχράσθησαν. Αν δεν ζουν οι ίδιοι, να εφαρμοστεί το “πόθεν έσχες” και “που εφυγάδευσες το ιερό χρήμα” στους οικείους τους μέχρι πέμπτης γενεάς, ακόμη και εις τους πολύ υψηλά ισταμένους ιθύνοντας».

Προσθέτει ότι η μητέρα Εκκλησία πρέπει να έχει μεγάλο μερίδιο στο λαμπρό αυτό εθνικό μεγαλείο της πραγματοποιήσεως του Τάματος και να μην παραγκωνίζεται. «Επειδή η 25η Μαρτίου 1821 έφθασε, πρέπει όλα να γίνουν με συνοπτικές διαδικασίες. Γι' αυτό γράψαμε πάλι σε υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων, βουλευτές, κρούοντάς τους τον κώδωνα: όποιος ενδιαφερθεί για το μεγάλο αυτό εθνικό θέμα θα βρει την ανταπόκριση του λαού. Οποιος αγνοήσει το θέμα ο λαός θα του γυρίσει την πλάτη» αναφέρει ο κ. Αναγνωστόπουλος.


ΛΑΣΠΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΤΕΣ


Ο ίδιος αποκρούει και τη «ρετσινιά» ότι όσοι δραστηριοποιούνται σχετικά με την υλοποίηση του Τάματος του Εθνους είναι δήθεν «κατάλοιπα της χούντας». Και αυτό επειδή έχει εξακριβωθεί κατόπιν ερευνών στα ΦΕΚ, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, σε βιβλία, εφημερίδες κ.α. ότι, πέραν του Κολοκοτρώνη και των άλλων ηρώων της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821, «εμοχθούσαν ο ανεπανάληπτος κυβερνήτης-εθνάρχης Ιωάννης Καποδίστριας, ο βασιλεύς Οθων, ο βασιλεύς Γεώργιος Α΄, πρωθυπουργοί όπως οι Θρασύβουλος Ζαΐμης, Αλέξανδρος Ζαΐμης, Ελευθέριος Βενιζέλος, Σπυρίδων Λάμπρος, Θεμιστοκλής Σοφούλης και πολλά άλλα λαμπρά αναστήματα της πολιτικής, της οικονομίας, των γραμμάτων και των τεχνών, και συμμετείχον εις επιτροπές υπέρ της πραγματοποιήσεως του Τάματος του Εθνους» αναφέρει ο κ. Αναγνωστόπουλος. Τέλος, εκφράζει τη λύπη του που οι ανιστόρητοι «ιστορικοί» και οι ιδιοτελείς διαστρεβλωτές της αλήθειας με σαθρότατα επιχειρήματα τους διέσυραν ανεντίμως. «Τι θα κάνουν τώρα, θα λασπολογήσουν και τις παραπάνω προσωπικότητες ως κατάλοιπα της χούντας; Ομως αυτοί προϋπήρχαν της χούντας του Γεωργίου Παπαδοπούλου!» καταλήγει. 

Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια 
ΕΦ.ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΙΔΑΝΙΚΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΗ << ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ >> ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (Α' ΜΕΡΟΣ)

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΕΦ. ΤΣΙΠΗΡΑ.

ΚΛΗΡΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΑΚΛΗΤΟΤΗΤΑ, ΕΝΑΛΛΑΓΗ, ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ, ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΣΩΜΑ ΑΡΙΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΑΝΑ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ.
ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ, ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
ΥΨΙΣΤΟ ΟΡΓΑΝΟ, ΑΣΚΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΟΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΝΑ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ME ANΩΤΑΤΗ ΜΟΡΦΗ , ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ ΤΩΝ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟ.
ΥΨΙΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Η ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ, ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ, και μέσω της εξασφάλισης της υγείας τους, με φυσικό τρόπο, και της επαναφοράς σε μία εκπαίδευση , βασισμένης στο φώς και στην λογική, της ελληνικής φιλοσοφίας , κια όχι σε ξενόφερτα πρώτυπα .
ΥΨΙΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ, ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΩΣ ΣΥΝΟΛΟ, Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, της ελληνικής φιλοσοφίας, και παιδείας, του περιβάλλοντος του πλανήτη μας, ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ,...
ΥΨΙΣΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ Η ΥΒΡΙΣ, ΚΑΙ Η ΑΣΕΒΕΙΑ.
ΥΨΙΣΤΗ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗ, ΩΣ ΑΤΟΜΟ, Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΓΝΩΣΗΣ, ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΊΔΟΥΣ, κατά το αριστοτελικό :
<< πάντες άνθρωποι, του ειδέναι, ορέγονται, φύσει....>>
ΔIAΚΥΡΗΞΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ .
(βασισμένες στην αριστοτελική << ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ >> ,
και προσαρμοσμένες στην σημερινή πραγματικότητα ).

Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, που βασίζεται στην κληροκρατία, την ανακλητότητα, την εναλλαγή, τα δημοψηφίσματα, και την ύπαρξη επικουρικό σώματος αρίστων πολιτών, ανά ειδικότητα, και δεξιοτεχνία, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από συνελεύσεις, που οργανώνονται τακτικά, και έκτακτα όταν το ζητήσει η πλειοψηφία των συμμετεχόντων σε μία χωρική ενότητα, σε μία θεματική ενότητα, ή, σε έναν κλάδο . Η κάθε συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,
-είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
– είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και
– είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.
Η συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, (όπως, π.χ. συνέβη με την άδικη καταδίκη του Σωκράτη...), αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει, και όχι κάποιος τρίτος, που εκπροσωπεί συμφέροντα .
Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της ψευδούς αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι εναντίον της ανθρώπινης , κατ' Αριστοτέλη ευδαιμονίας, ήτοι, στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ψευδο- δημοκρατικές ιεραρχίες, ανίκανους αρχηγούς, κατευθυνόμενους κυβερνήτες και ψευδο- δημοκρατικά κόμματα, ούτε φυσικά, για ολιγαρχικές συμπεριφορές, και οικογενειοκρατικού τύπου, διακυβέρνηση, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.
Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης, που οφείλεται στις υπερ- εθνικές εταιρείες, που απεργάζονται μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ραμμένη στα μέτρα τους, βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος, και των ολιγαρχικών και τυρρανικών καθεστώτων , που αυτή εγκαθιστά, εξαπατώντας τους πολίτες, σε παγκόσμια κλίμακα . Και είναι αναλώσιμος, γιατί δεν αντιμετωπίζεται σαν ύπαρξη που άνω θρώσκει, ήτοι κοιτάζει ψηλά, αλλά σαν νεό- δούλος, γιατί ακόμη και η ελληνική λέξη δουλειά, ( και όχι η σωστή λέξη εργασία...), αυτό υποδηλώνει... Είναι όμως, η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει, έργο, πολιτισμό, ηθικούς κανόνες, κλπ., και όχι οι δήθεν αντιπρόσωποι, στην έμμεση και ψευδο- δημοκρατία . Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια μία εθνική κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και φυσικά, και να υπάρξουν αντίστοιχες αμεσο-δημοκρατικές κοινωνίες, και στην πλειοψηφία των κρατών της Υφηλίου, που να οδηγήσουν, στην παραγωγή, πανανθρώπινου πολιτισμού. Αλλιώς η μεμονωμένη ύπαρξη ενός κράτους δημοκρατικού , χωρίς περαιτέρω θωράκιση, θα προσελκύει, περισσότερους εχθρούς , παρά φίλους, και θα κινδυνεύσει να έχει το τέλος , της περίφημης αθηναικής Δημοκρατίας, που ουσιαστικά κατέρρευσε, εξ αιτίας , της αντιμάχειας της, με την ολιγαρχική, και δυαρχική Σπάρτη, παρότι και οι 2 ,προηγούμενα ,είχαν συνασπισθεί απέναντι στον κοινό εχθρό, που δεν ήταν οι πέρσες, αλλά το τυρρανικό , και αυτοκρατορικό καθεστώς , που τους κυβερνούσε. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι του έθνους μας ,και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας , που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους. Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρείται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.


Αριστοτελικη Αθηναιων Πολιτεια
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΔΟΜΕΝΙΚΟΥ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ ΣΤΙΣ 16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1943

Το Δομένικο ήταν ένα χωριό κοντά στην Ελασσόνα. Κατοικούσαν κυρίως πρόσφυγες.
Στις 16/2/1943 οι πυροβολισμοί που ακούγοντο προερχόντουσαν από τη συμπλοκή ανταρτών και Ιταλών κατακτητών. Η μάχη ήταν σφοδρότατη. Συμμετείχαν και δύο βομβαρδιστικά αεροπλάνα που είχαν απογειωθεί από το αεροδρόμιο της Λάρισας. Πετούσαν χαμηλά και βομβάρδιζαν θέσεις των ανταρτών.
Από τη μάχη οι Ιταλοί είχαν 9 νεκρούς και οι αντάρτες ένα βαριά τραυματισμένο. Ορισμένοι κάτοικοι του Δομένικο έφυγαν Οι περισσότεροι όμως έμειναν. Μετά τη μάχη το Χωριό κυκλώθηκε από πυκνές φάλαγγες που πυροβολούσαν όποιον προσπαθούσε να διαφύγει.

117 άρρενες (14 – 80 ετών) κάτοικοι συγκεντρώθηκαν βίαια σε ένα σημείο του Χωριού.
105 σπίτια λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν.
Οι συλληφθέντες φορτώθηκαν σε φορτηγά και κινήθηκαν προς τα νότια. Στο δρόμο οι Ιταλοί έσπρωχναν πολλούς από αυτούς έξω από τα φορτηγά τους οποίους πυροβολούσαν όσοι ακολουθούσαν. Στο Χωριό Μυλόγουστα εξετέλεσαν όσους βρήκαν στα κτήματα η κοντά στο δρόμο και πυρπόλησαν 80 σπίτια ( σχεδόν το σύνολο του Χωριού).
Στο 31 Κm βόρεια της Λάρισας οι κάτοικοι του Δομένικου κατέβηκαν από τα φορτηγά και οδηγήθηκαν στην άκρη του δρόμου. Πλησίαζε σούρωπου και οι Ιταλοί δεν είχαν πάρει ακόμη αποφάσεις. Ίσως περίμεναν την έγκριση του στρατηγού Μπενέλλι, διοικητού της μεραρχίας «Πινερόλο» της Λάρισας η συσκεπτόντουσαν για την εξεύρεση του απανθρωπότερου τρόπου εκτέλεσης. Ο μοτοσυκλετιστής, που έφθασε εκείνη την ώρα, μετέφερε στο Ιταλό επικεφαλή μήνυμα του Μπενέλι.
Στις 12 τα μεσάνυχτα άρχισαν οι εκτελέσεις με ριπές πολυβόλων. Όμως ο τρόπος των εκτελέσεων δεν ικανοποιούσε του μελανοχίτωνες Ιταλούς. Συνέχισαν τις εκτελέσεις καρφώνοντας τα κεφάλια των αιχμαλώτων με στιλέτο. Μετά την εκτέλεση οι Ιταλοί κατευθυνόμενοι προς τον Τύρναβο εκτελούσαν αδιακρίτως όποιον συναντούσαν και στους 117 προστέθηκα 


Τρίτη 16 Φλεβάρη 1943, τo χάραμα έδειξε τούτος ο τόπος θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας του χωριού, άνθρωποι που έβλεπαν λίγο πιο μπροστά, κατάλαβαν πως απόψε θα γίνει μακελειό, μα τι να κάνουν, ίσως να ‘ταν της μοίρας γραφτό, θυσία για την λευτεριά. 

Έντονη κινητικότητα στο λοφίσκο ήταν εμφανή, αντάρτες ετοιμάζονταν από τα μεσάνυχτα στήνοντας τα πρόχειρα οχυρά και σχεδιάζοντας τον τρόπο υποχώρησης σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά.
Τρία τμήματα ανταρτών συγκεντρώθηκαν και πήραν θέση στη Μαυρίτσα. Όλα κατά το σχέδιο τους ήταν έτοιμα και περίμεναν με το δάχτυλο στην σκανδάλη να κάνει την εμφάνισή της η ιταλική φάλαγγα.
Η πλειοψηφία των κατοίκων δεν γνώριζε και πολλά, καθώς ήταν απονήρευτοι, ειρηνικοί και πίστευαν πως αφού οι ίδιοι δεν πείραξαν κανένα, κανένας δεν θα τους ενοχλήσει, έτσι τους είχαν ενημερώσει και σε πρόσφατη συγκέντρωση από τους κατακτητές στην πλατεία του χωριού. Όπως κάθε μέρα και εκείνη την μαύρη Τρίτη σκόρπισαν όλοι για τις αγροτικές εργασίες.
Κατά την 10η πρωινή κάνει την εμφάνιση η πρώτη μοτοσικλέτα που προπορεύεται της πομπής. Η ιταλική φάλαγγα αποτελείται από δύναμη 6 αυτοκινήτων, δυο προπορευόμενων μοτοσικλετιστών με 130 περίπου Ιταλούς και μία μοτοσικλέτα στο τέλος. Οι αντάρτες δίχως πολλές γνώσεις πολεμικής τακτικής, όπως φαίνεται από την λάθος επιλογή σημείου, θα υποπέσουν σε ένα ακόμη μοιραίο λάθος, αντί να περιμένουν να κάνει την εμφάνιση ολόκληρη η πομπή θα ξεκινήσουν την επίθεση με αποτέλεσμα να διαφύγει ο τελευταίος μοτοσικλετιστής και να σπεύσει για βοήθεια, από το Μεσοχώρι που βρίσκονταν η βάση τους. Απολογισμός της συγκρούσεως: Οι Ιταλοί είχαν εννέα νεκρούς και τραυματίας ο Αξιωματικός της δύναμης, οι αντάρτες έναν βαριά τραυματισμένο τον οποίον, κατόρθωσαν να παραλάβουν μαζί τους. Οι αντάρτες θα υποχωρήσουν προς το βουνό του προφήτη Ηλία, κυνηγημένοι από τους Ιταλούς.
Οι διασκορπισμένοι κάτοικοι άκουσαν τους συνεχείς πυροβολισμούς αλλά δεν γνώριζαν τι ακριβώς έλαβε πράξη. Θα μπορούσαν να φύγουν και να κρυφτούν στα βουνά και προς τον Τιταρήσιο. Ρωτώντας ο ένας τον άλλο προσπαθούσαν να μάθουν, κανείς δεν μπορούσε να πει με ακρίβεια. Θα καταλάβουν την σημαντικότητα των όσων έγιναν, από τον υπεράριθμο κατοχικό στρατό που θα καταφτάσει από όλα τα σημεία του ορίζοντα. Μερικοί από τους κατοίκους αντιλήφθηκαν και ανησύχησαν. Ένα αόριστο συναίσθημα φόβου τους κυρίευσε. Και χωρίς πολλή σκέψη, εγκατέλειψαν την εργασία τους κι’ άρχισαν να τρέπονται προς τις χαράδρες και τα βουνά.
Μέχρι το μεσημέρι στο χωριό και στη θέση Μαυρίτσα που έγινε το χτύπημα θα συγκεντρωθούν τεράστιες δυνάμεις των Ιταλών από την Ελασσόνα, τον Τύρναβο και τη Λάρισα. Θα καταφτάσει και βοήθεια από τον αέρα, δύο αεροπλάνα τα οποία θα πετούνε πάνω από το χωριό και θα πυροβολούν όποιον θεωρούν ύποπτο και όποιον προσπαθήσει να διαφύγει. Οι Ιταλικές Δυνάμεις θα ενημερώσουν όλους του κατοίκους, πως δεν θα πειράξουν κανέναν, να μην απομακρυνθεί κανείς όμως από το σπίτι του, σύμφωνα με τις οδηγίες, γιατί κάθε κίνηση θεωρείται απειλή και ο ύποπτος θα εκτελείται επιτόπου. Από τη φύση τους οι Δομενικιώτες, ευκολόπιστοι πιστεύοντας τα λόγια του τότε διορισμένου από τη ιταλική λεγεώνα, Προέδρου του χωριού, Νίκου Χώτου, που μετά τη σφαγή έφυγε με τους Ιταλούς και δεν τόλμησε να επιστρέψει ποτέ στο χωριό, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία, μετά από εκκαθαριστικές κινήσεις των Ιταλών από σπίτι σε σπίτι.
Στο διάβα τους αυτοί οι άνανδροι πολεμιστές που είχαν υποχρέωση ως άνδρες να κυνηγήσουν τους αντάρτες μετά την επίθεση, επιδόθηκαν σε άνευ προηγουμένου καταστροφές και λεηλασίες, κατακαίγοντας τα πάντα (150 σπίτια) και σκορπώντας τον θάνατο, την θλίψη και τον οδυρμό. Μετατρέποντας το άλλοτε ήσυχο και ήρεμο Δομένικο σε κόλαση, κραυγές απελπισίας ακούγονται από παντού, ζώα να σκούζουν και άνθρωποι να κλαίνε για τον χαμό των περιουσιών τους δίχως να γνωρίζουν τα χειρότερα που τους επιφυλάσσει η μοίρα. Δυστυχώς κάποιοι δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν και εκτελέστηκαν δίχως δεύτερη σκέψη.
Με την απειλή των πολυβόλων, οδηγήθηκαν όλοι οι κάτοικοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, αρχικά στην πλατεία και στη συνέχεια στην Αγία Μαρίνα, 300 μέτρα από τον τόπο της συμπλοκής. Με ταχύτατες κινήσεις, μετά από κατάδοση θα συγκεντρωθούν εκτός του συνόλου 25 άνδρες και με την κατηγορία για συνέργεια στην επίθεση θα οδηγηθούν στη Μαυρίτσα. Εκεί χωρίς να γνωρίζουν οι υπόλοιποι άρχισαν να εκτελούνται ένας ένας. Παλικάρια όλοι τους, ένας μετά τον άλλο έπεφταν νεκροί, άλλος με σφαίρα στο κεφάλι, άλλος με στιλέτο στην καρδιά βάφοντας το χώμα κατακόκκινο.
Θα είναι η πρώτη ομαδική εκτέλεση που θα πραγματοποιηθεί από τους Ιταλούς στην Ελλάδα. Οικογένειες ολόκληρες ξεκληρίστηκαν.

Πίσω στην θέση Αγίας Μαρίνας θα χωρίσουν τα γυναικόπαιδα και θα τους στείλουν προς το γειτονικό Αμούρι για διανυκτέρευση. Τους άντρες με το πρόσχημα πως τους πάνε για ενημέρωση στα κεντρικά της Λάρισας, τους φορτώνουν σαν ζώα, στα στρατιωτικά καμιόνια. Οι περισσότεροι μέσα σε κλάματα, φωνές, ικεσίες, βλέπουν τους δικούς τους ανθρώπους για στερνή φορά. Όλοι σχεδόν έχουν καταλάβει πως η καταστροφή των σπιτιών και των περιουσιών ήταν το λιγότερο που τους επιφυλάσσει η μοίρα, για την μαύρη Τρίτη στις 16 του Φλεβάρη.

ΠΗΓΕΣ : http://olonos.blogspot.gr/2009/01/1621943.html
http://www.domeniko.gr/?page_id=19
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΔΥΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΡΙΒΑ - ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ "Χ") ώρα 18:30, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ στις 19.30.

Ἀγαπητοί Συναγωνιστές καὶ Φίλοι,
Τὴν ΔΕΥΤΕΡΑ 20 Φεβρουαρίου 2017, και ὣρα 6.30 μμ, ὁ Σύνδεσμὸς μας τῶν Μαχητῶν καὶ Φίλων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστασιακῆς Ὀργανώσεως “Χ”, θὰ κόψει τὴν πατροπαράδοτη Βασιλόπιτα στά ΝΕΑ Γραφεῖα μας, Χαρ. Τρικούπη 14, 1ος ὂροφος. Θά προηγηθεί ΑΓΙΑΣΜΟΣ τῶν Γραφείων μας.
Ἡ παρουσία σας θὰ μᾶς δώσει μεγάλη χαρά, Σᾶς περιμένουμε ὃλους

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.: Ὁ Πρόεδρος ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ
Ἡ Γ. Γ. ΘΩΜΑΪΣ ΠΑΡΙΑΝΟΥ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
---------------------------------------------------------------------------
Θὰ θέλαμε νὰ σᾶς εὐχαριστήσουμε, τόσο τὰ παλαιά, ὃσο καὶ τὰ νέα Μέλη καὶ τοὺς Φίλους μας, γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη σας. Ἡ παρουσία σας στὸν ἒνδοξο Σύνδεσμό μας ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη τιμή γιὰ ἐμᾶς καὶ καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια νἀ φανοῦμε ἀντάξιοί της.
Σᾶς περιμένουμε,
Ἀπό το Δ.Σ.
Ὁ Πρόεδρος ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ
Ἡ Γενική Γραμματέας ΘΩΜΑἹΣ ΠΑΡΙΑΝΟΥ

Γιά ἐνίσχυση τοῦ έργου της Ὀργάνωσης "Χ" :
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, Ἀριθμός Λογαριασμοῦ:
6908-129252-310
Ἀπλό Ταμιευτήριο
ΙΒΑΝ GR63 0171 9080 0069 0812 9252 310


--------------------------------------------------------------------------

Tο Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959, ο Σύνδεσμος Αγωνιστών Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959 και οι Εκδόσεις Πελασγός σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Δημητρίου :
<<Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής ο αρχηγός της ΕΟΚΑ>>
Χαιρετισμοί:
Ανδρέας Μαιμαρίδης - Πρόεδρος Σ.Ι.Μ.Α.Ε.
Θάσος Σοφοκλέους – Πρόεδρος Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59
Παρουσίαση του βιβλίου :
Δρ. Ανδρέας Κάρυος Ιστορικός, Διευθυντής του Μουσείου Αγώνος ΕΟΚΑ 1955-59
Αντιφώνηση από τον συγγραφέα Δρ. Σπύρο Δημητρίου Αντιπρόεδρο του Ιδρύματος Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα – Διγενή
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2017 και ώρα 19:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων του του Ιδρύματος Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59, Λεωφ. Προδρόμου 40, Στρόβολος Λευκωσία.


https://www.facebook.com/events/645927478943689/

https://www.facebook.com/events/377997895889686/

ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΝΗΣΙΔΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Του Αθ. Κόρμαλη Δικηγόρου – Πολιτικού Επιστήμονος

αντιπροέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων

Με αφορμή τα – μέχρι πρότινος – ελάχιστα δημοσιεύματα, τα οποία γνωστοποιούν τις τουρκικές προκλήσεις στις νησίδες Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι, επιχειρούμε μία σύντομη έρευνα στην Ιστορία του Φαρμακονησίου, όπως και στην ιδιαίτερη εθνική του σημασία.

Η πρόσφατη προκλητική πολιτική της Άγκυρας αποδεικνύει ότι έχει συμπεριλάβει αυθαιρέτως και την νησίδα Φαρμακονήσι στις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» αμφισβητώντας την Ελληνική κυριαρχία επ’ αυτής. Προσφάτως τουρκικά σκάφη ελιμενίσθηκαν  στο νησί και αρνήθηκαν επιμόνως να αποχωρήσουν, όταν εκλήθησαν,  αμφισβητώντας την Ελληνική κυριαρχία, ενώ στις 19.12.2008 δύο τουρκικά μαχητικά πέταξαν με επιθετικό σχηματισμό πάνω από το Φαρμακονήσι σε ύψος 120 μέτρων!! Ακολούθησε αναχαίτιση από Ελληνικά πολεμικά. Το συμβάν ερμηνεύτηκε ως τουρκική απάντηση στην άσκηση «Τολμηρός Τοξότης».
Παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς η Τουρκική Αεράμυνα απείλησε με αναχαίτιση Ελληνικά ελικόπτερα, που πετούσαν προς το Φαρμακονήσι!!
Το Φαρμακονήσι (γ. πλάτος 37ο 17’ 21’’ και γ. μήκος 27ο 5’ 10’’) έχει μήκος ακτών 12.749 χλμ. και εμβαδό 3.866 στρέμματα. Ανήκει στο πολύνησο της Λέρου και αναφέρεται στην υπ’ αριθ. 21399/19.07.1947 Απόφαση του Στρατιωτικού Διοικητού Δωδεκανήσου (αρ. Φύλλου 48 στην Εφημερίδα της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου) με τον αριθμό 4, στην κατηγορία ΙΙ (νησίδες) καθώς και στην Προκήρυξη αρ. 38 της 18.06.1947 του Σ.Δ.Δ. ως ανήκουσα στην επαρχία Λέρου (πίναξ Β’ σημ. 7). Σήμερα ανήκει στον Δήμο Λέρου (αρ. 18 ν.3800/57) μαζί με τις νησίδες Λέβιθα, Πηγανούσα, Αρχάγγελο, Τρυπητή, Στρογγυλή, Γλαρονήσι, Αγία Κυριακή. Έχει χαρακτηρισθεί ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους (ΦΕΚ τα Β’ 1176/2000).
Ευρίσκεται σε απόσταση 13,5 ν.μ. ανατολικά των Λειψών και 6,5 ν.μ. δυτικά των μικρασιατικών παραλίων (απέναντι από τη αρχαία Μίλητο). Σημαντικότερα ακρωτήρια (Β.Α.) Γέροντας, ευρισκόμενος απέναντι από το ομώνυμο, ιστορικό λόγω της ναυμαχίας, ακρωτήρι και (Β) τα Γρόσια.
Η ονομασία Φαρμακονήσι είναι σύγχρονη και προέρχεται από την αρχαία Φαρμακούσα, απαντωμένη στον Πλούταρχο στην αναφορά του για την σύλληψη και ομηρεία του Ιουλίου Καίσαρα. Η ονομασία προφανώς προέρχεται από κάποιο φαρμακευτικό βότανο, που εφύετο (ή φύεται) στο νησί.
Ο Μιχ. Σκανδαλίδης στο βιβλίο του «Ο νησιωτικός μικρόκοσμος  του Δωδεκανησιακού Αρχιπελάγους»  σελ. 40-41, μας πληροφορεί ότι στον χάρτη του  Z. Gastaldi (1575) σημειώνεται ως Ferimacο, σε χειρόγραφο του 1664 ως Formico και στον χάρτη του Αιγαίου των Michelot – Bremond (1715) ως Pormaco.
Περί τα μέσα του 13ου αιώνα το νησί Φαρμακούσα αναφέρεται ως ιδιοκτησία της Μονής Πάτμου (1263). Τον 16ο αιώνα θα επισκεφθεί το νησί ο P. Reis και θα σημειώσει το ακατοίκητό του και τα ερείπια εκκλησίας (προφανώς οι τέσσερις θόλοι στην όρμο Θόλοι), («κατακτητική ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο»). Το νησί υπήρξε κέντρο διέλευσης πειρατών, εμπολέμων, λαθρεμπόρων και αρχαιοκαπήλων (ναυάγια).
Κατοικήθηκε από παλαιοτάτων χρόνων (αρχαία Φαρμακούσα), με ιδιαίτερα σπουδαία γεωγραφική θέση (ανάμεσα στην εκβολή του Μεάνδρου και την Μίλητο) διατηρηθείσα και επί Βυζαντίου αλλά και στους μεταγενέστερους αιώνες. Ο σεισμός του 156 μ.Χ., που συνεκλόνισε την περιοχή, προφανώς επηρέασε την ζωή στο νησί.

Το Φαρμακονήσι βάσει του αρ. 15 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης (24.07.1923) μεταξύ Τουρκίας και Συμμάχων Δυνάμεων περιήλθε στην Ιταλία (Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νησιών , τούτεστι της Ρόδου …. Καλύμνου, Λέρου … και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων …).

Στις 04.01.1932 υπογράφεται σύμβαση Ιταλίας – Τουρκίας, η οποία αναφέρεται σε λεπτομερή οριοθέτηση της διαχωριστικής γραμμής. Ακολουθεί σε εκτέλεσή της το Πρωτόκολλο της 28.12.1932.
Στην συνέχεια με το αρ. 14 § 1 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10.02.1947) μεταξύ της Ιταλίας και νικητριών δυνάμεων «η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι Αστυπάλαια… Λέρο … ως και τας παρακειμένας νησίδας».
Το Φαρμακονήσι, ανήκον στο πολύνησο της Λέρου, προσαρτήθηκε με τον ν. 518.03.01.1948 (ΦΕΚ 7Α΄/1948), όπου στο άρθρο 2 ορίζεται η γραμμή συνόρων μεταξύ της Δωδεκανήσου και της Τουρκίας. Ειδικότερον στο σημείο 47, ορίζεται ότι η συγκεκριμένη γραμμή (συνόρων) είναι 3,4 ν.μ. προς 107ο από Ν.Α. άκρα νήσου  Pharmako˙ και στο σημείο 48,  η γραμμή συνόρων ορίζεται στο μέσο της γραμμής της ενούσης την Ν.Α. άκρα της νήσου Pharmako με την άκρα Monodendri (TeK Agac Buenu).

Το Φαρμοκονήσι έχει ιδιαιτέρα εθνική σημασία, καθόσον ευρίσκεται εκτός των χωρικών μας υδάτων (13,5 ν.μ. από Λειψούς και 6,5 ν.μ. από μικρασιατικές ακτές). Για να αντιληφθούμε την προσφορά του σε ελληνικά χωρικά ύδατα αρκεί να σκεφθούμε ένα κύκλο με κέντρο την νησίδα και ακτίνα 6.ν.μ (11.112 μ), καθώς και 10 α.μ. στον αέρα, για να συμπεράνουμε ότι το Φαρμακονήσι προσφέρει 250.000 τουλάχιστον στρέμματα εθνικό χώρο!! εξ’ού και το έκδηλο τουρκικό «ενδιαφέρον».

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.